Ennéade, liv., chap.
[3, 6, 52]	γίνεται· ὥστε εὐπαθοῦντας μὲν ἡμᾶς	εὖ	ποιεῖν, κακοῦν δέ, εἰ τἀναντία·
[3, 1, 52]	καὶ ἔστι τὰ ὄντα, ἢ	ἄνευ	αἰτίας ἄμφω· ἢ τὰ μὲν
[3, 1, 52]	ἐστι μετ' αἰτίας, τὰ δ'	ἄνευ	αἰτίας, ἢ οὐδὲν μετ' αἰτίας·
[3, 1, 52]	αἰτίας ἄμφω· ἢ τὰ μὲν	ἄνευ	αἰτίας, τὰ δὲ μετ' αἰτίας
[3, 2, 52]	ἀνιέναι δι' αὐτῶν γενόμενα καὶ	ἄνευ	ἐκείνων οὐκ ἂν γενόμενα, δουλεύειν
[3, 8, 52]	σπερμάτων, ἀλλὰ πρωτουργοῦ αἰτίας οὔσης.	Ἄνευ	μὲν οὖν σώματος οὖσα κυριωτάτη
[3, 6, 52]	τοῦ παντὸς φορὰ συγχωροῦσα τὸ	πολὺ	τοῖς γινομένοις, ἔστωσαν δὲ πρὸς
[3, 4, 52]	τὸ καθ' εἱμαρμένην λέγειν κινεῖσθαι	οὐ	γὰρ ἄλλο μὲν τὸ ἐνδεδωκὸς
[3, 7, 52]	μόνον τὸ ἐφ' ἡμῖν ἔσται·	οὐ	γὰρ ὅτι ὁρμῶμεν ἡμεῖς, ταύτῃ
[3, 7, 52]	αἰτίων οὐκ ἔστιν ἕκαστον μὴ	οὐ	γίνεσθαι· οὐδὲν γὰρ ἔτι τὸ
[3, 8, 52]	σμικρᾶς οὔσης, πλέκειν τὰ πάντα,	οὐ	γινομένης καὶ αὐτῆς, ὥσπερ τὰ
[3, 4, 52]	ἀναγωγὴν ἀεὶ ἐφ' ἕτερον ἐχούσας,	οὐ	δὴ ἀληθὲς κατ' αἰτίας τὰ
[3, 2, 52]	ἐθελῆσαι χωρεῖν ῥᾳθύμου ἴσως καὶ	οὐ	κατακούοντος τῶν ἐπὶ τὰ πρῶτα
[3, 10, 52]	φρονεῖν, ὅταν φρονῶσι, μόνον δὲ	οὐ	κωλυθέντας.
[3, 5, 52]	τῶν ἀλόγων τῆς ψυχῆς παθῶν.	Οὐ	μὴν ἀλλὰ καὶ ὁμοίων ὄντων
[3, 2, 52]	πάντων φοιτήσασαν αἰτίαν καὶ ταύτην	οὐ	μόνον κινοῦσαν, ἀλλὰ καὶ ποιοῦσαν
[3, 2, 52]	θέμενοι, αὐτὴν οὖσαν τὰ πάντα·	οὐ	μόνον τὰ ἄλλα, ὅσα γίνεται,
[3, 5, 52]	μάλιστα· ἀκολουθεῖν δὲ τοῖς τόποις	οὐ	μόνον τὰ ἄλλα φυτά τε
[3, 8, 52]	ἄλλην ἐπεισφέροντας εἰς τὰ ὄντα,	οὐ	μόνον τὴν τοῦ παντός, ἀλλὰ
[3, 5, 52]	κάλλος καὶ αἶσχος ἰέναι, ἀλλ'	οὐ	παρὰ φορᾶς ἄστρων. Εὔλογόν τε
[3, 1, 52]	λεκτέον γίνεσθαι, τὸ δ' ἀναίτιον	οὐ	παραδεκτέον, οὔτε παρεγκλίσεσι κεναῖς χώραν
[3, 9, 52]	πρώτης ἡγουμένης καὶ κυρίας, ἀλλ'	οὐ	πλάνην ἐξ ἀγνοίας παθούσης ἢ
[3, 5, 52]	φασι καὶ γίνεσθαι παρ' αὐτῶν	οὐ	σημαινόντων μόνον, ἀλλὰ καὶ ποιούντων.
[3, 8, 52]	ἑκάστου μετὰ ταύτης, ὡς ἀρχῆς	οὐ	σμικρᾶς οὔσης, πλέκειν τὰ πάντα,
[3, 1, 52]	γινομένων ἢ ὄντων μὲν ἀεί,	οὐ	τὴν αὐτὴν δὲ ἐνέργειαν ποιουμένων
[3, 2, 52]	ὁ μὲν ἐνόσησεν, ὁ δ'	οὔ;	Καὶ πλούσιος, ὁ δὲ πένης
[3, 2, 52]	ὁ μὲν ἥρπασεν, ὁ δ'	οὔ;	Καὶ τῶν ὁμοίων ἐκ τοῦ
[3, 8, 52]	τὰ ἄλλα, ἐκ σπερμάτων, ἀλλὰ	πρωτουργοῦ	αἰτίας οὔσης. Ἄνευ μὲν οὖν
[3, 1, 52]	ἔξωθεν εἰς παιδοποιίαν ἄλλο παρ'	ἄλλου	ἧκον· οἷον σιτία τοιάδε ἢ
[3, 4, 52]	πάσχον καὶ οὐκ ἄλλο παρ'	ἄλλου	κατ' αἰτίας τὴν ἀναγωγὴν ἀεὶ
[3, 3, 52]	ἀτάκτοις τέχνη; οὔτε ἥτις ἐξ	ἐνθουσιασμοῦ	καὶ ἐπιπνοίας· δεῖ γὰρ καὶ
[3, 2, 52]	τὸ ἄνω μὴ ἐθελῆσαι χωρεῖν	ῥᾳθύμου	ἴσως καὶ οὐ κατακούοντος τῶν
[3, 1, 52]	σωμάτων τῇ ἐξαίφνης, ἣ οὐδενὸς	προηγησαμένου	ὑπέστη, οὔτε ψυχῆς ὁρμῇ ἐμπλήκτῳ
[3, 4, 52]	περαίνει τὰ πάντα ἑκάστου ταύτῃ	κινουμένου	ὡς μέρους, ᾗ τὸ ὅλον
[3, 1, 52]	ἢ τέχνης χρηματίσασθαι. Καὶ τοῦ	τέκνου	ὁ πατὴρ καὶ εἴ τι
[3, 6, 52]	φύσεις, ἵππος μέν, ὅτι ἐξ	ἵππου,	καὶ ἄνθρωπος, ὅτι ἐξ ἀνθρώπου,
[3, 6, 52]	ἵππου, καὶ ἄνθρωπος, ὅτι ἐξ	ἀνθρώπου,	καὶ τοιόσδε, ὅτι ἐκ τοιοῦδε.
[3, 4, 52]	ἔργον· οὐδὲ λογιζόμεθα αὐτοί, ἀλλ'	ἑτέρου	λογισμοὶ τὰ ἡμέτερα βουλεύματα· οὐδὲ
[3, 2, 52]	θέμενος καὶ τούτους οὐκ ἂν	τοῦ	ἀληθοῦς ἀποτυγχάνοι. Οἱ μὲν γὰρ
[3, 1, 52]	καὶ εἰς ταύτας ἀνάγειν· οἷον	τοῦ	βαδίσαι εἰς ἀγορὰν τὸ οἰηθῆναι
[3, 6, 52]	δὲ καὶ ἄλλην χρείαν τὴν	τοῦ	εἰς αὐτὰ ὥσπερ γράμματα βλέποντας
[3, 1, 52]	θησαυρὸς εὑρεθεὶς ἢ δόσις παρά	του	ἢ ἐκ πόνων ἢ τέχνης
[3, 2, 52]	οὐκ ἐξ αὑτῶν, ἐκ δὲ	τοῦ	ἡγεμονοῦντος ἐν ἑκάστῳ τῶν ζῴων.
[3, 10, 52]	τε μᾶλλον ἢ πράττειν. Ὥστε	τοῦ	μὲν μὴ φρονεῖν ἄλλα αἴτια
[3, 8, 52]	τὰ ὄντα, οὐ μόνον τὴν	τοῦ	παντός, ἀλλὰ καὶ τὴν ἑκάστου
[3, 2, 52]	ὄντα. Οἱ δ' ἐπὶ τὴν	τοῦ	παντὸς ἀρχὴν ἐλθόντες ἀπ' αὐτῆς
[3, 5, 52]	ὄντα καὶ οἰκεῖα ἡμῶν ἀπὸ	τοῦ	παντὸς ἄττα, καὶ διαιρούμενον, τίνα
[3, 4, 52]	αὐτὸν τρόπον εἰ καὶ ἐπὶ	τοῦ	παντὸς ἓν ἔσται τὸ πᾶν
[3, 5, 52]	καὶ ἤθη. Κυρία ἄρα ἡ	τοῦ	παντὸς πάντων φορά. Πρὸς δὴ
[3, 6, 52]	Ἔστω δὲ συνεργὸς καὶ ἡ	τοῦ	παντὸς φορὰ συγχωροῦσα τὸ πολὺ
[3, 2, 52]	τῶν ζῴων. Ἄλλοι δὲ τὴν	τοῦ	παντὸς φορὰν περιέχουσαν καὶ πάντα
[3, 5, 52]	τῶν τόπων καὶ τῆς διαφορᾶς	τοῦ	περιέχοντος εἰς ἡμᾶς οἷον θερμότητας
[3, 2, 52]	οὔ; Καὶ τῶν ὁμοίων ἐκ	τοῦ	περιέχοντος ἡκόντων ὁ μὲν ἐνόσησεν,
[3, 1, 52]	ἰατρικὴ καὶ ὁ ἰατρός. Καὶ	τοῦ	πλουτῆσαι θησαυρὸς εὑρεθεὶς ἢ δόσις
[3, 3, 52]	δὲ δὴ ἐναντιῶται ψυχὴ τοῖς	τοῦ	σώματος παθήμασι; Κατὰ ποίας δὲ
[3, 6, 52]	γινομένοις, ἔστωσαν δὲ πρὸς τὰ	τοῦ	σώματος πολλὰ σωματικῶς διδόντες, θερμότητας
[3, 1, 52]	ἢ χρέος ἀπολαβεῖν· καὶ ὅλως	τοῦ	τάδε ἢ τάδε ἑλέσθαι καὶ
[3, 1, 52]	πόνων ἢ τέχνης χρηματίσασθαι. Καὶ	τοῦ	τέκνου ὁ πατὴρ καὶ εἴ
[3, 1, 52]	μὲν ἐπὶ τὰς τέχνας ἀνάγειν·	τοῦ	ὑγιάσαι ἡ ἰατρικὴ καὶ ὁ
[3, 4, 52]	διοίκησιν μίαν καὶ οἷον εἱμαρμένην	τοῦ	φυτοῦ τις εἶναι λέγοι; Ἀλλὰ
[3, 4, 52]	καὶ αἰσχρὰς πράξεις παρ' αὐτοῦ	ἑκάστου,	ἀλλὰ μὴ τῷ παντὶ τὴν
[3, 7, 52]	πάντα καὶ τὸ πὼς ἐφ'	ἑκάστου	ἐπιφέρουσαν ἀρχὴν τιθεμένην μίαν, ἀφ'
[3, 4, 52]	καὶ διανοίας ὑπάρχειν καὶ τὰς	ἑκάστου	καλάς τε καὶ αἰσχρὰς πράξεις
[3, 8, 52]	τοῦ παντός, ἀλλὰ καὶ τὴν	ἑκάστου	μετὰ ταύτης, ὡς ἀρχῆς οὐ
[3, 5, 52]	τῷ παντὶ ἐσομένων περί τε	ἑκάστου,	ὅπως τε τύχης καὶ διανοίας
[3, 5, 52]	Πῶς ἂν οὖν ἡ ἐπὶ	ἑκάστου	σχέσις τῶν ἄστρων ποιοῖ, ἃ
[3, 4, 52]	παντὸς διήκουσα περαίνει τὰ πάντα	ἑκάστου	ταύτῃ κινουμένου ὡς μέρους, ᾗ
[3, 4, 52]	τε καὶ αἰσχρὰς πράξεις παρ'	αὐτοῦ	ἑκάστου, ἀλλὰ μὴ τῷ παντὶ
[3, 4, 52]	τὴν ἐντεῦθεν ἐπὶ πάντα διοίκησιν	αὐτοῦ	τὰ μέρη καὶ πρὸς ἄλληλα
[3, 4, 52]	δὲ τὸ παραδεξάμενον καὶ παρ'	αὐτοῦ	τῇ ὁρμῇ κεχρημένον, ἀλλ' ἐκεῖνό
[3, 4, 52]	καὶ συμπλοκὴν εἱμαρμένην, οἷον εἰ	φυτοῦ	ἐκ ῥίζης τὴν ἀρχὴν ἔχοντος
[3, 4, 52]	μίαν καὶ οἷον εἱμαρμένην τοῦ	φυτοῦ	τις εἶναι λέγοι; Ἀλλὰ πρῶτον
[3, 9, 52]	αὑτῆς χείρων οὖσα οὐκ ὀρθαῖς	πανταχοῦ	οὐδὲ ἡγεμονούσαις ταῖς ὁρμαῖς ᾖ
[3, 2, 52]	τῶν ἐκείνης ἰέναι κινημάτων, οἷον	ζῴου	μορίων κινουμένων ἑκάστων οὐκ ἐξ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/05/2007