Ennéade, liv., chap.
[3, 3, 52]	ἢ ὅλως εἶναι; Ὅταν δὲ	δὴ	ἐναντιῶται ψυχὴ τοῖς τοῦ σώματος
[3, 3, 52]	εἴρηνται λόγοι ἀληθεῖς. Εἰ δὲ	δὴ	καὶ θεῖτό τις τοιαύτας ἀρχάς,
[3, 3, 52]	φέρωσιν, ἐξ ἀνάγκης· τὰ δὲ	δὴ	ψυχῆς ἔργα καὶ πάθη τίσι
[3, 1, 52]	εἴσω ἢ τὸ ἐπιθυμητὸν ἐκίνησεν·	ἤ,	εἰ μηδὲν ὀρεκτὸν ἐκίνησεν, {ἢ}
[3, 7, 52]	οὐδὲν γὰρ ἔτι τὸ κωλῦσον	ἢ	ἄλλως γενέσθαι ποιῆσον, εἰ πάντα
[3, 1, 52]	αἰτίας, ἢ οὐδὲν μετ' αἰτίας·	ἢ	ἀνάπαλιν τὰ μὲν ὄντα μετ'
[3, 1, 52]	γινόμενα καὶ ἔστι τὰ ὄντα,	ἢ	ἄνευ αἰτίας ἄμφω· ἢ τὰ
[3, 1, 52]	πρᾶξαι ὧν πρότερον οὐκ ἐποίει.	Ἢ	αὐτῷ γε τούτῳ μείζων ἄν
[3, 5, 52]	ἐκ πατέρων οὕτως ἕξειν λέγεται;	Ἢ	γὰρ ἐκεῖνα τὰ πρότερα ἔσται
[3, 1, 52]	ἀβουλήτους τε καὶ ἀναιτίους οὔσας.	Ἢ	γὰρ τὸ βουλητόν τοῦτο δὲ
[3, 1, 52]	προσώτερα εὔρους εἰς παιδοποιίαν γονὴ	ἢ	γυνὴ ἐπιτήδειος εἰς τόκους. Καὶ
[3, 1, 52]	Καὶ τοῦ πλουτῆσαι θησαυρὸς εὑρεθεὶς	ἢ	δόσις παρά του ἢ ἐκ
[3, 8, 52]	πενίαις ταπεινὴ ἢ πλούτοις χαῦνος	ἢ	δυνάμεσι τύραννος· ἡ δὲ καὶ
[3, 5, 52]	τὰ πρότερα ἔσται τὰ ποιοῦντα,	ἢ	εἰ μὴ ἐκεῖνα ποιεῖ, οὐδὲ
[3, 1, 52]	βουλητόν τοῦτο δὲ ἢ ἔξω	ἢ	εἴσω ἢ τὸ ἐπιθυμητὸν ἐκίνησεν·
[3, 1, 52]	εὑρεθεὶς ἢ δόσις παρά του	ἢ	ἐκ πόνων ἢ τέχνης χρηματίσασθαι.
[3, 1, 52]	γὰρ τὸ βουλητόν τοῦτο δὲ	ἢ	ἔξω ἢ εἴσω ἢ τὸ
[3, 8, 52]	φύσιν, καὶ ἠλλοίωσεν αὐτὰ μᾶλλον	ἢ	ἠλλοιώθη, ὥστε τὰ μὲν ἑτεροιῶσαι,
[3, 9, 52]	οὐ πλάνην ἐξ ἀγνοίας παθούσης	ἢ	ἧτταν ἐκ βίας ἐπιθυμιῶν, αἳ
[3, 1, 52]	ἄλλου ἧκον· οἷον σιτία τοιάδε	ἢ	καὶ ὀλίγῳ προσώτερα εὔρους εἰς
[3, 3, 52]	ἀναθήσει τις; Ποίᾳ γὰρ πληγῇ	ἢ	κάτω φερομένης ἢ ὁπουοῦν προσκρουούσης
[3, 3, 52]	ὅλως ἐν λογισμοῖς ἢ ὁρμαῖς	ἢ	κινήσεσιν ἀναγκαίαις εἶναι ἢ ὅλως
[3, 6, 52]	ἄλλην καὶ ἄλλην στάσιν χείρων	ἢ	κρείττων γίνεται· ὥστε εὐπαθοῦντας μὲν
[3, 3, 52]	ὁρμαῖς ἢ κινήσεσιν ἀναγκαίαις εἶναι	ἢ	ὅλως εἶναι; Ὅταν δὲ δὴ
[3, 3, 52]	λογισμοῖς τοιοῖσδε ἢ ὁρμαῖς τοιαῖσδε	ἢ	ὅλως ἐν λογισμοῖς ἢ ὁρμαῖς
[3, 1, 52]	ἀποδιδόναι. Περὶ δὲ τῶν γινομένων	ἢ	ὄντων μὲν ἀεί, οὐ τὴν
[3, 3, 52]	γὰρ πληγῇ ἢ κάτω φερομένης	ἢ	ὁπουοῦν προσκρουούσης ἐν λογισμοῖς τοιοῖσδε
[3, 8, 52]	κράσει σώματός τι ἐνδιδοῦσα ἐπιθυμεῖν	ἢ	ὀργίζεσθαι ἠνάγκασται ἢ πενίαις ταπεινὴ
[3, 3, 52]	τοιαῖσδε ἢ ὅλως ἐν λογισμοῖς	ἢ	ὁρμαῖς ἢ κινήσεσιν ἀναγκαίαις εἶναι
[3, 3, 52]	ὁπουοῦν προσκρουούσης ἐν λογισμοῖς τοιοῖσδε	ἢ	ὁρμαῖς τοιαῖσδε ἢ ὅλως ἐν
[3, 1, 52]	ἤ, εἰ μηδὲν ὀρεκτὸν ἐκίνησεν,	{ἢ}	οὐδ' ἂν ὅλως ἐκινήθη. Γιγνομένων
[3, 1, 52]	μὲν οὕτως, τὰ δὲ ἐκείνως,	ἢ	οὐδὲν αὐτῶν μετ' αἰτίας. Ἐπὶ
[3, 1, 52]	αἰτίας, τὰ δ' ἄνευ αἰτίας,	ἢ	οὐδὲν μετ' αἰτίας· ἢ ἀνάπαλιν
[3, 8, 52]	ἐνδιδοῦσα ἐπιθυμεῖν ἢ ὀργίζεσθαι ἠνάγκασται	ἢ	πενίαις ταπεινὴ ἢ πλούτοις χαῦνος
[3, 8, 52]	ὀργίζεσθαι ἠνάγκασται ἢ πενίαις ταπεινὴ	ἢ	πλούτοις χαῦνος ἢ δυνάμεσι τύραννος·
[3, 10, 52]	αὑτῶν πράττειν, πάσχειν τε μᾶλλον	ἢ	πράττειν. Ὥστε τοῦ μὲν μὴ
[3, 1, 52]	ὄντα, ἢ ἄνευ αἰτίας ἄμφω·	ἢ	τὰ μὲν ἄνευ αἰτίας, τὰ
[3, 1, 52]	δὲ μετ' αἰτίας ἐν ἀμφοτέροις·	ἢ	τὰ μὲν γινόμενα μετ' αἰτίας
[3, 1, 52]	ἀπολαβεῖν· καὶ ὅλως τοῦ τάδε	ἢ	τάδε ἑλέσθαι καὶ ὁρμῆσαι ἐπὶ
[3, 1, 52]	παρά του ἢ ἐκ πόνων	ἢ	τέχνης χρηματίσασθαι. Καὶ τοῦ τέκνου
[3, 1, 52]	δὲ ἢ ἔξω ἢ εἴσω	ἢ	τὸ ἐπιθυμητὸν ἐκίνησεν· ἤ, εἰ
[3, 7, 52]	ἀρχῆς ὡρμημένα ἡμῖν οὐδὲν καταλείψει,	ἢ	φέρεσθαι ὅπῃ ἂν ἐκεῖνα ὠθῇ.
[3, 1, 52]	τὸ οἰηθῆναι δεῖν τινα ἰδεῖν	ἢ	χρέος ἀπολαβεῖν· καὶ ὅλως τοῦ
[3, 5, 52]	περιέχοντος εἰς ἡμᾶς οἷον θερμότητας	ἢ	ψύξεις ἐν τῇ κράσει, ἰέναι
[3, 9, 52]	πανταχοῦ οὐδὲ ἡγεμονούσαις ταῖς ὁρμαῖς	ᾖ	χρωμένη. Λόγον δὲ ὅταν ἡγεμόνα
[3, 8, 52]	ἐν τοῖς αὐτοῖς τούτοις ἀντέσχεν,	ἡ	ἀγαθὴ τὴν φύσιν, καὶ ἠλλοίωσεν
[3, 8, 52]	ἐθέλει ἄγειν. Πλείω δὲ κρατεῖ	ἡ	ἀμείνων, ἐλάττω δὲ ἡ χείρων.
[3, 5, 52]	ἐχρῆν τὰ αὐτὰ εἶναι, οἷς	ἡ	αὐτὴ σχέσις. Πῶς οὖν καὶ
[3, 8, 52]	ἀμείνων, ἐλάττω δὲ ἡ χείρων.	Ἡ	γὰρ κράσει σώματός τι ἐνδιδοῦσα
[3, 8, 52]	πλούτοις χαῦνος ἢ δυνάμεσι τύραννος·	ἡ	δὲ καὶ ἐν τοῖς αὐτοῖς
[3, 5, 52]	μὲν οὐχ οὕτως ἕκαστα περαίνεται,	ἡ	δὲ φορὰ διοικοῦσα πάντα καὶ
[3, 7, 52]	Ἔστι μὲν οὖν καὶ αὕτη	ἡ	δόξα ἐγγὺς ἐκείνης τῆς πᾶσαν
[3, 5, 52]	τούτων ἐκεῖνα. Πῶς ἂν οὖν	ἡ	ἐπὶ ἑκάστου σχέσις τῶν ἄστρων
[3, 1, 52]	τὰς τέχνας ἀνάγειν· τοῦ ὑγιάσαι	ἡ	ἰατρικὴ καὶ ὁ ἰατρός. Καὶ
[3, 5, 52]	οὐδὲ ταῦτα. Καὶ μὴν καὶ	ἡ	ὁμοιότης ἐν τοῖς εἴδεσι πρὸς
[3, 5, 52]	τε καὶ ἤθη. Κυρία ἄρα	ἡ	τοῦ παντὸς πάντων φορά. Πρὸς
[3, 6, 52]	τοιοῦδε. Ἔστω δὲ συνεργὸς καὶ	ἡ	τοῦ παντὸς φορὰ συγχωροῦσα τὸ
[3, 5, 52]	δὲ φορὰ διοικοῦσα πάντα καὶ	ἡ	τῶν ἄστρων κίνησις οὕτως ἕκαστα
[3, 8, 52]	κρατεῖ ἡ ἀμείνων, ἐλάττω δὲ	ἡ	χείρων. Ἡ γὰρ κράσει σώματός
[3, 1, 52]	οὔτε κινήσει σωμάτων τῇ ἐξαίφνης,	ἣ	οὐδενὸς προηγησαμένου ὑπέστη, οὔτε ψυχῆς
[3, 2, 52]	καὶ οὕτως ἔχειν καὶ γίνεσθαι,	ᾗ	ἐκεῖνα συνέστη ποιεῖ τε καὶ
[3, 3, 52]	τὸ ζῴοις εἶναι ἀπολεῖται φερομένων	ᾗ	τὰ σώματα ἄγει ὠθοῦντα ἡμᾶς
[3, 4, 52]	ἑκάστου ταύτῃ κινουμένου ὡς μέρους,	ᾗ	τὸ ὅλον ἄγει, φερομένων δὲ
[3, 5, 52]	ἔν γε τοῖς ἤθεσι πλείστη	παραλλαγὴ	καὶ ἐν ταῖς διανοίαις ἐνορᾶται,
[3, 3, 52]	ἀτόμων ἀναθήσει τις; Ποίᾳ γὰρ	πληγῇ	ἢ κάτω φερομένης ἢ ὁπουοῦν
[3, 2, 52]	πόρρω ἀξιοῦσιν ἰέναι· καὶ οὕτω	δὴ	ἀεὶ οὐχ ἱστάμενοι οἱ μὲν
[3, 4, 52]	ἀεὶ ἐφ' ἕτερον ἐχούσας, οὐ	δὴ	ἀληθὲς κατ' αἰτίας τὰ πάντα
[3, 8, 52]	καὶ μαντείας οὐκ ἀναιρήσει; Ψυχὴν	δὴ	δεῖ ἀρχὴν οὖσαν ἄλλην ἐπεισφέροντας
[3, 2, 52]	τῶν αὐτῶν ἔργων; Καὶ τρόποι	δὴ	καὶ ἤθη διάφορα καὶ τύχαι
[3, 3, 52]	ἔτυχεν, ἄλλαι κατ' ἄλλα. Οὐδὲν	δὴ	τακτῶς τάξεώς γε οὐκ οὔσης,
[3, 5, 52]	τοῦ παντὸς πάντων φορά. Πρὸς	δὴ	ταῦτα πρῶτον μὲν ἐκεῖνο ῥητέον,
[3, 10, 52]	ἀλλὰ παθήματα παρ' ἡμῶν. ~Τέλος	δή	φησιν ὁ λόγος πάντα μὲν
[3, 5, 52]	σχέσις τῶν ἄστρων ποιοῖ, ἃ	ἤδη	ἐκ πατέρων οὕτως ἕξειν λέγεται;
[3, 5, 52]	ἥκειν δὲ εἰς τὰ ἡμέτερα	ἤδη	τινὰ ὄντα καὶ οἰκεῖα ἡμῶν
[3, 5, 52]	καὶ ζῷα, ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπων	εἴδη	τε καὶ μεγέθη καὶ χρόας
[3, 5, 52]	γοῦν γονεῦσιν ὅμοιοι καὶ τὰ	εἴδη	ὡς τὰ πολλὰ καί τινα
[3, 6, 52]	σημαινόμενον· ὥσπερ εἴ τις λέγοι,	ἐπειδὴ	ὑψηλὸς ὁ ὄρνις, σημαίνει ὑψηλάς
[3, 8, 52]	τοῖς αὐτοῖς τούτοις ἀντέσχεν, ἡ	ἀγαθὴ	τὴν φύσιν, καὶ ἠλλοίωσεν αὐτὰ
[3, 5, 52]	ἀνατίθησι τὰ ἡμέτερα, βουλὰς καὶ	πάθη,	κακίας τε καὶ ὁρμάς, ἡμῖν
[3, 3, 52]	δὲ δὴ ψυχῆς ἔργα καὶ	πάθη	τίσι κινήσεσι τῶν ἀτόμων ἀναθήσει
[3, 9, 52]	δὲ ὅταν ἡγεμόνα καθαρὸν καὶ	ἀπαθῆ	τὸν οἰκεῖον ἔχουσα ὁρμᾷ, ταύτην
[3, 5, 52]	καὶ ἀνθρώπων εἴδη τε καὶ	μεγέθη	καὶ χρόας καὶ θυμοὺς καὶ
[3, 2, 52]	ἔργων; Καὶ τρόποι δὴ καὶ	ἤθη	διάφορα καὶ τύχαι ἐπὶ τὰ
[3, 6, 52]	κράσεις ἐπακολουθούσας, πῶς οὖν τὰ	ἤθη	καὶ ἐπιτηδεύματα καὶ μάλιστα οὐχ
[3, 5, 52]	καὶ ἐπιθυμίας ἐπιτηδεύματά τε καὶ	ἤθη.	Κυρία ἄρα ἡ τοῦ παντὸς
[3, 1, 52]	ἐκίνησεν, {ἢ} οὐδ' ἂν ὅλως	ἐκινήθη.	Γιγνομένων δὲ πάντων κατ' αἰτίας
[3, 7, 52]	ἢ φέρεσθαι ὅπῃ ἂν ἐκεῖνα	ὠθῇ.	Αἵ τε γὰρ φαντασίαι τοῖς
[3, 8, 52]	καὶ ἠλλοίωσεν αὐτὰ μᾶλλον ἢ	ἠλλοιώθη,	ὥστε τὰ μὲν ἑτεροιῶσαι, τοῖς
[3, 3, 52]	οὔτε μαντικὴ τὸ παράπαν ἂν	εἴη,	οὔτε ἥτις ἐκ τέχνης πῶς
[3, 9, 52]	γὰρ ἂν ἔτι καὶ ἄλλο	εἴη;	Πάντων δὲ ληφθέντων τῶν αἰτίων
[3, 6, 52]	παρὰ θεῶν ὄντων πῶς ἂν	δοθείη;	καὶ ὅλως ὅσα λέγονται διδόναι
[3, 2, 52]	πάντα γίνεσθαι, τῇ παρὰ τούτων	ἀνάγκῃ	δουλεύειν ποιεῖ τὰ ὄντα. Οἱ
[3, 4, 52]	δὲ ἐκεῖθεν τῶν αἰτίων ἀκολούθων	ἀνάγκη	τὴν τούτων ἐφεξῆς συνέχειαν καὶ
[3, 1, 52]	μείζων ἄν τις ἔχοι αὐτὴν	ἀνάγκη	τὸ μὴ αὐτῆς εἶναι, φέρεσθαι
[3, 1, 52]	τέχνας ἀνάγειν· τοῦ ὑγιάσαι ἡ	ἰατρικὴ	καὶ ὁ ἰατρός. Καὶ τοῦ
[3, 3, 52]	πάντως. Ὥστε οὔτε πρόρρησις οὔτε	μαντικὴ	τὸ παράπαν ἂν εἴη, οὔτε
[3, 8, 52]	ἐπ' ἀρχῆς ταύτης. ~Τίς οὖν	ἄλλη	αἰτία παρὰ ταύτας ἐπελθοῦσα ἀναίτιόν
[3, 9, 52]	πράττῃ τι καὶ ὁρμᾷ οἷον	τυφλῇ	τῇ φορᾷ χρωμένη, οὐχὶ ἑκούσιον
[3, 9, 52]	εἶναι τὸ ἡμέτερον ἔργον, ὃ	μὴ	ἄλλοθεν ἦλθεν, ἀλλ' ἔνδοθεν ἀπὸ
[3, 1, 52]	τις ἔχοι αὐτὴν ἀνάγκη τὸ	μὴ	αὐτῆς εἶναι, φέρεσθαι δὲ τὰς
[3, 2, 52]	ἀναπαύσασθαι καὶ πρὸς τὸ ἄνω	μὴ	ἐθελῆσαι χωρεῖν ῥᾳθύμου ἴσως καὶ
[3, 5, 52]	ἔσται τὰ ποιοῦντα, ἢ εἰ	μὴ	ἐκεῖνα ποιεῖ, οὐδὲ ταῦτα. Καὶ
[3, 8, 52]	μὲν ἑτεροιῶσαι, τοῖς δὲ συγχωρῆσαι	μὴ	μετὰ κάκης. ~Ἀναγκαῖα μὲν οὖν
[3, 7, 52]	τῶν αἰτίων οὐκ ἔστιν ἕκαστον	μὴ	οὐ γίνεσθαι· οὐδὲν γὰρ ἔτι
[3, 5, 52]	τίνα δὲ πάσχομεν ἐξ ἀνάγκης,	μὴ	πάντα ἐκείνοις ἀνατιθέναι· καὶ ἰέναι
[3, 4, 52]	πράξεις παρ' αὐτοῦ ἑκάστου, ἀλλὰ	μὴ	τῷ παντὶ τὴν γοῦν τῶν
[3, 10, 52]	ἢ πράττειν. Ὥστε τοῦ μὲν	μὴ	φρονεῖν ἄλλα αἴτια εἶναι· καὶ
[3, 1, 52]	οὐδενὸς προηγησαμένου ὑπέστη, οὔτε ψυχῆς	ὁρμῇ	ἐμπλήκτῳ μηδενὸς κινήσαντος αὐτὴν εἰς
[3, 4, 52]	παραδεξάμενον καὶ παρ' αὐτοῦ τῇ	ὁρμῇ	κεχρημένον, ἀλλ' ἐκεῖνό ἐστι πρῶτον
[3, 7, 52]	ὁρμῶσι γὰρ καὶ οὗτοι· καὶ	νὴ	Δία καὶ πυρὸς ὁρμαὶ καὶ
[3, 7, 52]	εἰ πάντα εἴληπται ἐν τῇ	εἱμαρμένῃ.	Τοιαῦτα δὲ ὄντα ὡς ἀπὸ
[3, 9, 52]	οὐδὲ ἡγεμονούσαις ταῖς ὁρμαῖς ᾖ	χρωμένη.	Λόγον δὲ ὅταν ἡγεμόνα καθαρὸν
[3, 9, 52]	ὁρμᾷ οἷον τυφλῇ τῇ φορᾷ	χρωμένη,	οὐχὶ ἑκούσιον τὴν πρᾶξιν οὐδὲ
[3, 8, 52]	ἢ ὀργίζεσθαι ἠνάγκασται ἢ πενίαις	ταπεινὴ	ἢ πλούτοις χαῦνος ἢ δυνάμεσι
[3, 1, 52]	ὀλίγῳ προσώτερα εὔρους εἰς παιδοποιίαν	γονὴ	ἢ γυνὴ ἐπιτήδειος εἰς τόκους.
[3, 1, 52]	εὔρους εἰς παιδοποιίαν γονὴ ἢ	γυνὴ	ἐπιτήδειος εἰς τόκους. Καὶ ὅλως
[3, 3, 52]	πῶς γὰρ ἐπὶ τοῖς ἀτάκτοις	τέχνη;	οὔτε ἥτις ἐξ ἐνθουσιασμοῦ καὶ
[3, 7, 52]	ἡμῖν οὐδὲν καταλείψει, ἢ φέρεσθαι	ὅπῃ	ἂν ἐκεῖνα ὠθῇ. Αἵ τε
[3, 8, 52]	τὰ δὲ κρατοῦσαν αὐτὴν ταῦτα	ὅπῃ	ἐθέλει ἄγειν. Πλείω δὲ κρατεῖ
[3, 3, 52]	κάτω τὴν δ' ἐκ πλαγίων,	ὅπῃ	ἔτυχεν, ἄλλαι κατ' ἄλλα. Οὐδὲν
[3, 4, 52]	ἐπὶ πάντα διοίκησιν αὐτοῦ τὰ	μέρη	καὶ πρὸς ἄλληλα συμπλοκήν, ποίησίν
[3, 5, 52]	τῆς αὑτῶν φύσεως ἔργον. Ἀλλὰ	χρὴ	διδόναι μὲν τὸ ἡμέτερον ἡμῖν,
[3, 7, 52]	ὁρμαὶ καὶ πάντων ὅσα δουλεύοντα	τῇ	αὐτῶν κατασκευῇ φέρεται κατὰ ταύτην.
[3, 7, 52]	ποιῆσον, εἰ πάντα εἴληπται ἐν	τῇ	εἱμαρμένῃ. Τοιαῦτα δὲ ὄντα ὡς
[3, 3, 52]	εἴτε τοῖς στοιχείοις καλουμένοις καὶ	τῇ	ἐκ τούτων ἀτάκτως φορᾷ τάξιν
[3, 1, 52]	χώραν διδόντα οὔτε κινήσει σωμάτων	τῇ	ἐξαίφνης, ἣ οὐδενὸς προηγησαμένου ὑπέστη,
[3, 2, 52]	φορὰν περιέχουσαν καὶ πάντα ποιοῦσαν	τῇ	κινήσει καὶ ταῖς τῶν ἄστρων
[3, 5, 52]	οἷον θερμότητας ἢ ψύξεις ἐν	τῇ	κράσει, ἰέναι δὲ καὶ παρὰ
[3, 4, 52]	τὸ παραδεξάμενον καὶ παρ' αὐτοῦ	τῇ	ὁρμῇ κεχρημένον, ἀλλ' ἐκεῖνό ἐστι
[3, 2, 52]	ἐκ τούτων τὰ πάντα γίνεσθαι,	τῇ	παρὰ τούτων ἀνάγκῃ δουλεύειν ποιεῖ
[3, 2, 52]	ἀρχὰς σωματικὰς θέμενοι, οἷον ἀτόμους,	τῇ	τούτων φορᾷ καὶ πληγαῖς καὶ
[3, 9, 52]	τι καὶ ὁρμᾷ οἷον τυφλῇ	τῇ	φορᾷ χρωμένη, οὐχὶ ἑκούσιον τὴν
[3, 8, 52]	Ἄνευ μὲν οὖν σώματος οὖσα	κυριωτάτη	τε αὐτῆς καὶ ἐλευθέρα καὶ
[3, 2, 52]	ἔχειν καὶ γίνεσθαι, ᾗ ἐκεῖνα	συνέστη	ποιεῖ τε καὶ πάσχει, καὶ
[3, 1, 52]	τῇ ἐξαίφνης, ἣ οὐδενὸς προηγησαμένου	ὑπέστη,	οὔτε ψυχῆς ὁρμῇ ἐμπλήκτῳ μηδενὸς
[3, 5, 52]	τόπους ἔν γε τοῖς ἤθεσι	πλείστη	παραλλαγὴ καὶ ἐν ταῖς διανοίαις
[3, 9, 52]	ἀλλοιωθεῖσα παρὰ τῶν ἔξω ψυχὴ	πράττῃ	τι καὶ ὁρμᾷ οἷον τυφλῇ
[3, 9, 52]	τὴν διάθεσιν λεκτέον· καὶ ὅταν	αὐτὴ	παρ' αὑτῆς χείρων οὖσα οὐκ
[3, 5, 52]	τὰ αὐτὰ εἶναι, οἷς ἡ	αὐτὴ	σχέσις. Πῶς οὖν καὶ ἅμα
[3, 7, 52]	περαίνεται. Ἔστι μὲν οὖν καὶ	αὕτη	ἡ δόξα ἐγγὺς ἐκείνης τῆς
[3, 2, 52]	τὰς ἡμετέρας ὁρμὰς καὶ διαθέσεις	ταύτῃ	ἔχειν, ὡς ἂν ἐκεῖναι ποιῶσιν,
[3, 4, 52]	διήκουσα περαίνει τὰ πάντα ἑκάστου	ταύτῃ	κινουμένου ὡς μέρους, ᾗ τὸ
[3, 7, 52]	οὐ γὰρ ὅτι ὁρμῶμεν ἡμεῖς,	ταύτῃ	τι πλέον ἔσται τῆς ὁρμῆς
[3, 7, 52]	πάντων ὅσα δουλεύοντα τῇ αὐτῶν	κατασκευῇ	φέρεται κατὰ ταύτην. Τοῦτο δὲ
[3, 5, 52]	ὡς ἂν πρὸς ἄλληλα στάσεως	ἔχῃ	μαρτυρίαις καὶ ἀνατολαῖς, δύσεσί τε
[3, 4, 52]	ἰέναι. ~Ἀλλ' ἆρα μία τις	ψυχὴ	διὰ παντὸς διήκουσα περαίνει τὰ
[3, 3, 52]	ἔργον δὲ οὐδὲν τῶν ὅσα	ψυχὴ	ἐργάζεται παρὰ τούτων ἂν γίγνοιτο,
[3, 9, 52]	οὖν ἀλλοιωθεῖσα παρὰ τῶν ἔξω	ψυχὴ	πράττῃ τι καὶ ὁρμᾷ οἷον
[3, 3, 52]	εἶναι; Ὅταν δὲ δὴ ἐναντιῶται	ψυχὴ	τοῖς τοῦ σώματος παθήμασι; Κατὰ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/05/2007