Livre, chapitre
[2, 7]	δ' ἕτερος; Εἰ δὴ δύο	φαῖεν,	~ἐροίμεθ' ἂν ἴσως αὐτοὺς πάλιν,
[2, 7]	~διαβιοῦντας βίον; εἰ μὲν δὴ	φαῖεν	τοὺς τὸν ἥδιστον, ἄτοπος αὐτῶν
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ' ἄν σε	φαίην	σχεδὸν ταῦτ' (ἐρόμενον σαφῶς, καὶ
[2, 7]	εἶτα μετὰ ταῦτα ἔγωγ' ἂν	φαίην·	ὦ πάτερ, οὐχ ὡς ~εὐδαιμονέστατά
[2, 10]	~Ἆρ' οὖν οὐ πᾶσαν μίμησιν	φαῖμεν	ἂν ἐκ τῶν νῦν λεγομένων
[2, 5]	Πότερον αὐτὰ καλλιόνως οὕτως εἶναι	~φαῖμεν	ἂν ἢ καθάπερ νῦν γίγνεται
[2, 3]	τί μεῖζον ἀγαθὸν ἢ κακὸν	φαῖμεν	ἂν ἡμῖν ἐκ πάσης ἀνάγκης
[2, 4]	γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν ἂν	φαῖμεν	πάμπολυ. Τίς οὖν ~ὀρθῶς ἂν
[2, 8]	τἀναντία παντὶ ~πρὸς ἀμφότερα. ~(Κλεινίας)	~Φαίνεται.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δ' ἀλήθειαν τῆς
[2, 3]	~διαφθεῖραι, πᾶν δὲ τοὐναντίον. ~(Κλεινίας)	~Φαίνεται	οὕτως ἂν ταῦτα ἔχειν ἐκ
[2, 8]	λόγῳ. ~(Κλεινίας) ~Ἀλλ' οὔ μοι	φαίνεται	πρός γε ταῦτα δύνασθαι ἡμῶν
[2, 7]	ἀπ' ἀλλήλων. Ἐμοὶ γὰρ δὴ	φαίνεται	ταῦτα οὕτως ἀναγκαῖα, ὡς οὐδέ,
[2, 7]	ἄτοπος ~ἂν οἶμαι καὶ ἄπορος	φαίνοιτο	τοῦ συμφωνούντως ἑαυτῷ λέγειν· εἰ
[2, 7]	πῶς; ~(Κλεινίας) ~Τὰ μὲν ἔμοιγε	φαινόμεθά	πως, τὰ δ' οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 8]	ἄδικα τῷ τοῦ δικαίου ἐναντίως	φαινόμενα,	ἐκ μὲν ἀδίκου καὶ κακοῦ
[2, 5]	διαφέροντα· διὰ ταῦτα δὲ ἀρετῆς	~φαμεν	δεῖσθαι τοὺς τούτων κριτάς, ὅτι
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν μουσικήν γε πᾶσάν	φαμεν	εἰκαστικήν τε εἶναι καὶ μιμητικήν;
[2, 10]	θεάτροις, πειρώμεθα ἀποδοῦναι τούτοις οὕς	φαμεν	~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν δέ,
[2, 14]	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὸ μέν,	φαμέν,	ἤδη διεληλύθαμεν αὐτοῦ, τὸ δὲ
[2, 2]	ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς ᾄδει,	φαμέν,	καὶ καλῶς ὀρχεῖται” πότερον (εἰ
[2, 10]	ὀρθή· μιμήσεως γὰρ ἦν, ὥς	φαμεν,	ὀρθότης, εἰ τὸ ~μιμηθὲν ὅσον
[2, 2]	δὲ δὴ τὸ καλὸν χρὴ	φάναι	σχῆμα ἢ μέλος εἶναί ποτε;
[2, 4]	ἔμοιγε καὶ ὑμῖν ἀναγκαῖόν ἐστιν	φάναι	τοὺς ὑπὸ τῶν ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν
[2, 13]	δὲ νῦν λεγόμενος ὑφ' ἡμῶν	φάρμακον	ἐπὶ ~τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς μὲν
[2, 9]	~γήρως αὐστηρότητος ἐδωρήσατο τὸν οἶνον	φάρμακον,	ὥστε ἀνηβᾶν ἡμᾶς, καὶ ~δυσθυμίας
[2, 3]	ἡδέα γὰρ τούτων ~ἕκαστα εἶναί	φασι,	πονηρὰ δέ, καὶ ἐναντίον ἄλλων
[2, 3]	ἀνδρὸς ἂν εἴη, ~καθάπερ ἐκεῖ	φασιν	τὰ τὸν πολὺν τοῦτον (σεσωμένα
[2, 8]	ἄριστον ὑπὸ θεῶν βίον ~λέγεσθαι	φάσκοντες,	(ἀληθέστατα ἐροῦμεν ἅμα, καὶ μᾶλλον
[2, 3]	καὶ πολιτικὸν ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ' ἕτερα	φαῦλ'	ἂν εὕροις ~αὐτόθι· τοῦτο δ'
[2, 5]	~τῶν κριτῶν ἡδονὴν ποιοῦσιν οὖσαν	φαύλην,	ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ θεαταὶ
[2, 10]	ὅπῃ πάλιν αὖ τοὺς νομοθέτας	φαυλίζεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκ, ὠγαθέ, προσέχων τούτῳ
[2, 11]	αἰσθέσθαι διὰ τὸ τοὺς ποιητὰς	~φαυλοτέρους	εἶναι ποιητὰς αὐτῶν τῶν Μουσῶν.
[2, 2]	σχῆμα ἢ μέλος εἶναί ποτε;	Φέρε,	ἀνδρικῆς ~ψυχῆς ἐν πόνοις ἐχομένης
[2, 7]	ἂν τοὺς πολίτας μοι φθέγγεσθαι.	Φέρε	γάρ, ὦ πρὸς Διός τε
[2, 6]	νυνδὴ δεῖν εἶναι, γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος)	~Φέρε	δή, συνομολογησώμεθα τὰ νῦν. Ἄλλο
[2, 7]	χωριζόμενον ἡδονῆς ἀγαθὸν ἂν γίγνοιτο;	~φέρε,	κλέος τε καὶ ἔπαινος πρὸς
[2, 5]	δὲ ταῦτα ~συνδοκεῖ καὶ σοί,	φέρε,	φῂς παρ' ὑμῖν καὶ τοῖσδε
[2, 10]	εἴπερ· ἀλλ' ὁ λόγος ὅπῃ	φέρει,	~ταύτῃ πορευώμεθα, εἰ βούλεσθε. Εἰ
[2, 3]	οὖν τι βλάβην ἔσθ' ἥντινα	φέρει	τῷ χαίροντι πονηρίας ἢ σχήμασιν
[2, 4]	ὅπερ εἶπον νυνδή, τὰ ~νικητήρια	φέρειν.	(Ἆρ' οὐκ ὀρθῶς λέγεταί τε
[2, 12]	ἴσην καὶ μείζω τὴν αἰσχύνην	~φέρειν	ἢ τὸν τοῖς τοῦ Ἄρεως
[2, 5]	δὲ ~τὸ σπουδὴν μὴ δύνασθαι	φέρειν	τὰς τῶν νέων ψυχάς, παιδιαί
[2, 8]	ταῦτα οὐ γὰρ ἔτι δυνατοὶ	φέρειν	ᾠδάς μυθολόγους περὶ ~τῶν αὐτῶν
[2, 12]	παιδείαν τῆς ἐπὶ τὸ ~πλῆθος	φερούσης	εἶεν μετακεχειρισμένοι καὶ τῆς περὶ
[2, 10]	ἄρα ὅταν τις μουσικὴν ἡδονῇ	φῇ	κρίνεσθαι, τοῦτον ἀποδεκτέον τὸν ~λόγον,
[2, 8]	καὶ ἐναντιώτατος ὃς ἂν μὴ	φῇ	ταῦτα ~οὕτως ἔχειν· οὐδεὶς γὰρ
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος τις ἅμα καὶ	φήμη	ὑπορρεῖ πως ὡς ὁ θεὸς
[2, 8]	~τῶν αὐτῶν ἠθῶν διὰ θείας	φήμης	καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας) ~Λέγεις δέ, ὦ
[2, 8]	τοίνυν ἐμὸν ἂν εἴη λέγειν.	Φημὶ	γὰρ ἅπαντας δεῖν ἐπᾴδειν τρεῖς
[2, 3]	δὲ δὴ πῶς τὸ τοιοῦτον	φῂς	νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Θαῦμα καὶ ἀκοῦσαι.
[2, 5]	ταῦτα ~συνδοκεῖ καὶ σοί, φέρε,	φῂς	παρ' ὑμῖν καὶ τοῖσδε μᾶλλον
[2, 13]	ὑφ' ἡμῶν φάρμακον ἐπὶ ~τοὐναντίον	φησὶν	αἰδοῦς μὲν ψυχῆς κτήσεως ἕνεκα
[2, 1]	ὑμνεῖται τὰ νῦν, ἢ πῶς.	Φησὶν	δὲ τὸ ~νέον ἅπαν ὡς
[2, 13]	τῶν ἄλλων λόγος, ἵνα μανῶμεν,	φησὶν	ἐπὶ ~τιμωρίᾳ τῇ τῶν ἀνθρώπων
[2, 11]	ἂν παρασκευάζοιεν τῶν ~ἀνθρώπων ὅσους	φησὶν	Ὀρφεὺς λαχεῖν ὥραν τῆς τέρψιος.
[2, 6]	~ζῇ. Καὶ οὔτ' ἂν μνησαίμην,	φησὶν	ὑμῖν ὁ ποιητής, εἴπερ ὀρθῶς
[2, 7]	τἀναντία; Ἥκιστα, ὦ φίλε νομοθέτα,	φήσομεν.	~Ἀλλὰ τὸ μήτε τινὰ ἀδικεῖν
[2, 7]	ἂν τούς ~τε ποιητὰς ἀναγκάζειν	φθέγγεσθαι	καὶ πάντας τοὺς ἐν τῇ
[2, 1]	(κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ ζητεῖν καὶ	φθέγγεσθαι,	τὰ μὲν ἁλλόμενα καὶ ~σκιρτῶντα,
[2, 2]	ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς	φθέγγεσθαι·	τὸ δὲ τοῦ δειλοῦ τε
[2, 2]	ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον τὸ παράπαν	~φθέγγεσθαι,	τόδε δὲ μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν
[2, 7]	πείθοιμ' ἂν τοὺς πολίτας μοι	φθέγγεσθαι.	Φέρε γάρ, ὦ πρὸς Διός
[2, 8]	ἓν καὶ ταὐτὸν ὅτι μάλιστα	~φθέγγοιτ'	ἀεὶ διὰ βίου παντὸς ἔν
[2, 9]	οὔτε κατὰ τὴν ~φωνὴν εἴη,	φθέγγοιτο	δ' ἀεὶ ἀτάκτως καὶ πηδῷ,
[2, 1]	ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα, τὰ δὲ	φθεγγόμενα	~πάσας φωνάς. Τὰ μὲν οὖν
[2, 8]	πείθειν ἢ ἐὰν ἄλλως πως	φθεγγώμεθα	λέγοντες. ~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον ἃ λέγεις.
[2, 2]	~τά τε σχήματα καὶ τὰ	φθέγματα	συμβαίνει γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς,
[2, 7]	εἴ τις ἐν τῇ χώρᾳ	φθέγξαιτο	ὡς εἰσίν τινες ~(ἄνθρωποί ποτε
[2, 8]	ἢ ταύτῃ, πρὸς ταῦτα οὐδεὶς	φθόνος	ἀμφισβητῆσαι τῷ λόγῳ. ~(Κλεινίας) ~Ἀλλ'
[2, 7]	οὕτως ἀναγκαῖα, ὡς οὐδέ, ~ὦ	φίλε	Κλεινία, Κρήτη νῆσος σαφῶς· καὶ
[2, 7]	δύσκλεια δὲ τἀναντία; Ἥκιστα, ὦ	φίλε	νομοθέτα, φήσομεν. ~Ἀλλὰ τὸ μήτε
[2, 1]	παισὶν ἀρετήν· ἡδονὴ δὴ καὶ	~φιλία	καὶ λύπη καὶ μῖσος ἂν
[2, 8]	γε τὸν νῦν λόγον, ὦ	φίλοι.	~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης δὲ οὗ τι
[2, 7]	θεὸς ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὦ	φίλοι,	δοίη τις συμφωνίαν, ὡς νῦν
[2, 12]	~οἱ τοιοῦτοι συμπόται καὶ μᾶλλον	φίλοι	ἢ πρότερον ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων, ~ἀλλ'
[2, 11]	ἀπταισίας καὶ ~φωνῆς θηριώδους σφόδρα	φίλον	ὥστ' αὐλήσει γε χρῆσθαι καὶ
[2, 11]	μέγιστ' ἂν βλάπτοιτο, (ἤθη ~κακὰ	φιλοφρονούμενος,	χαλεπώτατόν τε αἰσθέσθαι διὰ τὸ
[2, 12]	~καλῷ θάρρει (τὸν κάλλιστον διαμαχόμενον	φόβον	εἰσπέμπειν οἵους τ' εἶναι ~μετὰ
[2, 12]	αἰδῶ τε καὶ αἰσχύνην θεῖον	φόβον	ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 6]	δὲ ὢν μήτε τολμῷ ὁρῶν	φόνον	αἱματόεντα” μήτε νικῷ θέων ~Θρηίκιον
[2, 10]	~ἁθρόους πώλους ἐν ἀγέλῃ νεμομένους	φορβάδας	τοὺς νέους κέκτησθε· λαβὼν δ'
[2, 8]	μεμαθήκαμεν, ἀλλ' ἔτι σαφέστερον πειρῶ	φράζειν.	~(Ἀθηναῖος) ~Εἴπομεν, εἰ μεμνήμεθα, κατ'
[2, 8]	συνίεμεν ~σαφῶς ὅτι ποτὲ βούλει	φράζειν	αὐτῶν πέρι. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν
[2, 3]	καὶ ἐναντίον ἄλλων οὓς οἴονται	φρονεῖν	~αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι τῷ σώματι
[2, 9]	πόλεως, ἡλικίαις τε καὶ ἅμα	φρονήσεσιν	~πιθανώτατον ὂν τῶν ἐν τῇ
[2, 5]	ἄλλης μετόχους αὐτοὺς εἶναι δεῖ	~φρονήσεως	καὶ δὴ καὶ τῆς ἀνδρείας.
[2, 1]	κακία παραγίγνεται πρῶτον, ταῦτ' εἶναι,	φρόνησιν	δὲ καὶ ~ἀληθεῖς δόξας βεβαίους
[2, 13]	ᾧ μήπω κέκτηται τὴν οἰκείαν	φρόνησιν,	πᾶν μαίνεταί τε καὶ βοᾷ
[2, 13]	καὶ τοσοῦτον οὐδὲν ἔχον ποτὲ	φύεται·	ἐν τούτῳ δὴ τῷ χρόνῳ
[2, 2]	~οὐδ' εἴ τις παιδείας ἐστὶν	φυλακὴ	καὶ ὅπου διαγιγνώσκειν ἄν ποτε
[2, 8]	ποτὲ ὀδόντων ὁπλίτας ἐξ αὐτῶν	φῦναι.	Καίτοι μέγα γ' ἐστὶ ~νομοθέτῃ
[2, 3]	θαρροῦντα μέλη τὰ τὴν ~ὀρθότητα	φύσει	παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ θεοῦ ἢ
[2, 1]	τὸ κατιδεῖν πῶς ἔχομεν τὰς	φύσεις,	ἢ καί τι μέγεθος ὠφελίας
[2, 3]	συνηθείας ὀρθά, τὰ δὲ τῆς	φύσεως	ἐναντία, οὗτοι δὲ ταῖς ~ἡδοναῖς
[2, 3]	δ' ἂν τὰ μὲν τῆς	φύσεως	ὀρθὰ συμβαίνῃ, τὰ δὲ τῆς
[2, 3]	καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ	φύσιν	ἢ κατὰ ἔθος ἢ κατ'
[2, 3]	ἀναγκαῖον, οἷς δ' ἂν παρὰ	φύσιν	ἢ ~τρόπον ἤ τινα συνήθειαν,
[2, 1]	χρὴ ~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ	φύσιν	ὁ λόγος ὑμνεῖται τὰ νῦν,
[2, 14]	μὲν τῆς παιδιᾶς τὸ κατὰ	(φύσιν	πηδᾶν εἰθίσθαι ~πᾶν ζῷον, τὸ
[2, 9]	ἀρχὰς τῶν λόγων, ὡς ἡ	φύσις	ἁπάντων τῶν νέων ~διάπυρος οὖσα
[2, 9]	οὐδὲν ἐφάπτοιτο, ἡ δὲ ἀνθρώπου	φύσις	ἔχοι ~μόνη τοῦτο· τῇ δὴ
[2, 8]	τῆς κρίσεως ποτέραν κυριωτέραν εἶναι	φῶμεν;	Πότερα τὴν τῆς ~χείρονος ψυχῆς
[2, 1]	τοῖς τε σώμασι καὶ ταῖς	φωναῖς	ἡσυχίαν ἄγειν οὐ ~δύνασθαι, (κινεῖσθαι
[2, 11]	τοῖς ῥυθμοῖς, ἔτι δὲ θηρίων	φωνὰς	~(καὶ ἀνθρώπων καὶ ὀργάνων καὶ
[2, 1]	προσπαίζοντα, τὰ δὲ φθεγγόμενα ~πάσας	φωνάς.	Τὰ μὲν οὖν ἄλλα ζῷα
[2, 2]	~κεῖνος ὃς ἂν τῇ μὲν	φωνῇ	καὶ (τῷ σώματι μὴ πάνυ
[2, 2]	τῷ μὲν σώματι καὶ τῇ	φωνῇ	τὸ διανοηθὲν εἶναι καλὸν ἱκανῶς
[2, 9]	τὸ σῶμα οὔτε κατὰ τὴν	~φωνὴν	εἴη, φθέγγοιτο δ' ἀεὶ ἀτάκτως
[2, 10]	~Ποίαν δὲ ἥσουσιν οἱ ἄνδρες	φωνήν;	Ἢ μοῦσαν (ἢ) δῆλον ὅτι
[2, 13]	καὶ ~ἁρμονίαι, τὸ κατὰ τὴν	φωνήν.	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δέ
[2, 13]	ῥυθμὸν μὲν κοινὸν τῇ τῆς	φωνῆς	εἶχε ~κινήσει, σχῆμα δὲ ἴδιον.
[2, 11]	τάχους τε καὶ ἀπταισίας καὶ	~φωνῆς	θηριώδους σφόδρα φίλον ὥστ' αὐλήσει
[2, 13]	(Ἐκεῖ δὲ μέλος ἡ τῆς	φωνῆς	κίνησις. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ μὲν τοίνυν τῆς	φωνῆς	μέχρι τῆς ψυχῆς πρὸς ἀρετὴν
[2, 9]	εἴη, τῇ δὲ αὖ τῆς	~φωνῆς,	τοῦ τε ὀξέος ἅμα καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 13/06/2006