Livre, chapitre
[2, 7]	εἶναι, ζητοῖ που πᾶς ἂν	ὁ	~ἀκούων, οἶμαι, τί ποτ' ἐν
[2, 5]	λυπουμένη τοῖς αὐτοῖς τούτοις οἷσπερ	ὁ	~(γέρων, τούτων ἕνεκα, ἃς ᾠδὰς
[2, 7]	πατέρα τε ~καὶ νομοθέτην ἠρωτήσθω,	ὁ	δ' εἰπέτω ὡς ὁ ζῶν
[2, 13]	~τιμωρίᾳ τῇ τῶν ἀνθρώπων δεδόσθαι·	ὁ	δὲ νῦν λεγόμενος ὑφ' ἡμῶν
[2, 10]	~Σχολῇ· πῶς δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ	δὲ τὸ ὀρθῶς μὴ γιγνώσκων
[2, 7]	αὐτοὺς ~τούτους ἐροίμεθα θεούς· (ἆρ'	ὁ	δικαιότατός ἐστιν βίος ἥδιστος, ἢ
[2, 7]	ἠρωτήσθω, ὁ δ' εἰπέτω ὡς	ὁ	ζῶν τὸν ἥδιστον βίον ἐστὶν
[2, 13]	καὶ φήμη ὑπορρεῖ πως ὡς	ὁ	θεὸς οὗτος ὑπὸ τῆς μητρυᾶς
[2, 2]	σύνολόν ἐστιν. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ	καλῶς ἄρα πεπαιδευμένος ᾄδειν τε
[2, 5]	γε τὸ δίκαιον, θεατῶν μᾶλλον	ὁ	κριτὴς καθίζει, καὶ ~ἐναντιωσόμενος τοῖς
[2, 7]	τοὺς τὸν ἥδιστον, ἄτοπος αὐτῶν	ὁ	λόγος ἂν ~γίγνοιτο. Βούλομαι δέ
[2, 5]	~Δοκεῖ μοι τρίτον ἢ τέταρτον	ὁ	λόγος εἰς ταὐτὸν (περιφερόμενος ἥκειν,
[2, 12]	νέοις πρὸς ἀρετήν. Καὶ ὅπερ	ὁ	λόγος ἐν ἀρχαῖς ἐβουλήθη, τὴν
[2, 1]	οὖν δὴ ~λέγομεν; ἔνεσθ' ὡς	ὁ	λόγος ἔοικεν βούλεσθαι σημαίνειν· ὅπῃ
[2, 8]	ὡς καὶ ~νῦν αὐτὸ ᾕρηχ'	ὁ	λόγος ἔχειν, εἴπερ τι καὶ
[2, 11]	τόδε μὲν οὖν ἐκ ~τούτων	ὁ	λόγος ἡμῖν δοκεῖ μοι σημαίνειν
[2, 3]	ἔοικεν, ἐγνώσθη παρ' αὐτοῖς οὗτος	ὁ	~λόγος ὃν τὰ νῦν λέγομεν
[2, 10]	νοῦν δρῶ τοῦτο, εἴπερ· ἀλλ'	ὁ	λόγος ὅπῃ φέρει, ~ταύτῃ πορευώμεθα,
[2, 1]	~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ φύσιν	ὁ	λόγος ὑμνεῖται τὰ νῦν, ἢ
[2, 6]	Τοὺς ποιητὰς ἀναγκάζετε λέγειν ὡς	ὁ	μὲν ~ἀγαθὸς ἀνὴρ σώφρων ὢν
[2, 2]	πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	ὁ	μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος ἡμῖν ἔσται,
[2, 7]	δύ' ἐστόν ~τινε βίω, οἷν	ὁ	μὲν ἥδιστος ὢν τυγχάνει, δικαιότατος
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	ὁ	μὲν μὴ χωρίζων λόγος ἡδύ
[2, 9]	~πῶς δ' οὐ μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ	μὲν τοίνυν τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ
[2, 2]	ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα οἰχήσεται, ~μάταιος	ὁ	μετὰ ταῦθ' ἡμῖν περὶ παιδείας
[2, 8]	ὅλῃ τῇ πόλει, δεύτερος δὲ	ὁ	~μέχρι τριάκοντα ἐτῶν, τόν τε
[2, 11]	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν	ὁ	μηδ' ὅτι ποτ' ἔχει γιγνώσκων;
[2, 8]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον μὲν τοίνυν	ὁ	Μουσῶν χορὸς ὁ παιδικὸς ὀρθότατ'
[2, 7]	(κρεῖττον ἀγαθόν τε καὶ καλὸν	~ὁ	νόμος ἐνὸν ἐπαινεῖ. Τί γὰρ
[2, 5]	Ταὐτὸν δὴ καὶ τὸν ποιητικὸν	ὁ	~ὀρθὸς νομοθέτης ἐν τοῖς καλοῖς
[2, 8]	μὲν τοίνυν ὁ Μουσῶν χορὸς	ὁ	παιδικὸς ὀρθότατ' ἂν εἰσίοι πρῶτος
[2, 11]	δωριστί, καὶ τοῦ ῥυθμοῦ ὃν	ὁ	ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς ἢ
[2, 6]	οὔτ' ἂν μνησαίμην, φησὶν ὑμῖν	ὁ	ποιητής, εἴπερ ὀρθῶς λέγει, οὔτ'
[2, 5]	τε καὶ Ἑλληνικῷ νόμῳ, καθάπερ	ὁ	Σικελικός τε ~καὶ Ἰταλικὸς νόμος
[2, 12]	οὕτω γέγονεν. Θορυβώδης μέν που	ὁ	σύλλογος ὁ τοιοῦτος ~ἐξ ἀνάγκης
[2, 7]	~ὡς δικαιότατα. Ταύτῃ μὲν οὖν	ὁ	τιθέμενος εἴτε νομοθέτης εἴτε καὶ
[2, 12]	Θορυβώδης μέν που ὁ σύλλογος	ὁ	τοιοῦτος ~ἐξ ἀνάγκης προϊούσης τῆς
[2, 2]	αἰσχρὰ οὕτως αὐτοῖς ~χρῆται; βέλτιον	ὁ	τοιοῦτος πεπαιδευμένος ἡμῖν ἔσται τὴν
[2, 6]	ἔλαττον δέ, ἂν ὡς ὀλίγιστον	ὁ	τοιοῦτος ~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα δὴ
[2, 9]	αὐτοὺς μετέχειν ἡμῖν ᾠδῆς οὗτος	ὁ	τρόπος οὐκ ἂν ~παντάπασιν ἀσχήμων
[2, 13]	τὸν οἶνόν γε, ὡς ἔοικεν,	ὁ	τῶν ἄλλων λόγος, ἵνα μανῶμεν,
[2, 11]	ὡς οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος γὰρ	ὅ	γε πολὺς ὄχλος ἡγούμενος ἱκανῶς
[2, 11]	ἔσεσθαι δεῖ ταῦτα τρία ἔχειν,	ὅ	τέ ἐστι ~(πρῶτον γιγνώσκειν, ἔπειτα
[2, 13]	~ἐπεὶ καὶ τὸ μέγιστον ἀγαθὸν	ὃ	δωρεῖται λέγειν μὲν ὄκνος εἰς
[2, 9]	ἢ τοῦτο ἀνοήτως οὕτως ἀφήσομεν,	ὃ	κυριώτατον ἂν εἴη τῶν καλλίστων
[2, 10]	κρίνοιτ' ἂν μόνον ἐκεῖνο ὀρθῶς,	ὃ	μήτε τινὰ ὠφελίαν μήτε ~ἀλήθειαν
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὲ τῆς μουσικῆς,	ὃ	νυνδὴ σχεδὸν ἥμισυ διεληλυθέναι τῆς
[2, 4]	ἡμῖν ἡμᾶς ἐλαφρὸν ἐκλείπει νῦν,	~ὃ	ποθοῦντες καὶ ἀσπαζόμενοι τίθεμεν οὕτως
[2, 9]	ἐν οἰκείοις, ᾄδειν τε καὶ	ὃ	πολλάκις εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 8]	~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ σπαρέντων ποτὲ	ὀδόντων	ὁπλίτας ἐξ αὐτῶν φῦναι. Καίτοι
[2, 4]	~Ῥαψῳδὸν δέ, καλῶς Ἰλιάδα καὶ	Ὀδύσσειαν	ἤ τι τῶν Ἡσιοδείων διατιθέντα,
[2, 13]	τὴν μανικὴν ~ἐμβάλλει χορείαν τιμωρούμενος·	ὅθεν	καὶ τὸν οἶνον ἐπὶ τοῦτ'
[2, 10]	πάντα προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ παιδοτροφίᾳ	ὅθεν	οὐ μόνον ἀγαθὸς ~(ἂν στρατιώτης
[2, 10]	~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ ἥσουσιν	οἱ	ἄνδρες φωνήν; Ἢ μοῦσαν (ἢ)
[2, 4]	Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ' ~ἂν ἡμεῖς	οἱ	γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν ἂν
[2, 2]	χαίρει τοῖς ~τῆς μοχθηρίας σχήμασιν,	οἱ	δ' ἄλλοι ἐναντίᾳ ταύτης Μούσῃ
[2, 5]	οὖσαν φαύλην, ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς	οἱ	θεαταὶ ~παιδεύουσιν διέφθαρκεν δ' αὐτοῦ
[2, 4]	οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐὰν δέ γ'	οἱ	μείζους παῖδες, τὸν τὰς κωμῳδίας·
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐχ ἡμῶν	οἱ	μὲν νέοι αὐτοὶ χορεύειν ἕτοιμοι,
[2, 12]	~συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες, ὁπότε ἀφηγοῖντο	οἱ	νήφοντες τοῖς μὴ ~νήφουσιν; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	καὶ ταῦτά γ' εἰ καθάπερ	οἱ	περὶ νίκης χοροὶ ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες
[2, 2]	Μούσῃ τινί· καίτοι λέγουσίν ~γε	οἱ	πλεῖστοι μουσικῆς (ὀρθότητα εἶναι τὴν
[2, 8]	γε οὗτοι σχεδὸν ὧν χάριν	οἱ	πλεῖστοι τῶν ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν ~λόγων.
[2, 11]	~πάντα κυκώμενα, καὶ ἔτι διασπῶσιν	οἱ	ποιηταὶ ῥυθμὸν μὲν καὶ σχήματα
[2, 9]	τε καὶ ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο ᾄδειν	οἱ	τοιοῦτοι, ~παντάπασίν που ἀηδῶς τε
[2, 12]	παιδιά, μῶν οὐκ ὠφεληθέντες ἂν	~οἱ	τοιοῦτοι συμπόται καὶ μᾶλλον φίλοι
[2, 9]	Διονύσου ~πρεσβυτῶν χορός, εἰ ἄρα	οἱ	ὑπὲρ τριάκοντα καὶ πεντήκοντα δὲ
[2, 2]	σχῆμα οὐκ ἔστιν ἀπεικάσαντα, ὥσπερ	οἱ	χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς φθέγγεσθαι· τὸ
[2, 9]	νέων ~διάπυρος οὖσα ἡσυχίαν οὐχ	οἵα	τε ἄγειν οὔτε κατὰ τὸ
[2, 12]	εἴ γε δὴ εἴη τοιαύτη	οἵαν	νῦν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν
[2, 13]	ψυχῆς πρὸς ἀρετὴν παιδείας οὐκ	οἶδ'	ὅντινα ~τρόπον ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας)
[2, 10]	καὶ συμπάσῃ ~πόλει. ~(Κλεινίας) ~Οὐκ	οἶδα	ἡμῶν, ὦ ξένε, ὅπῃ πάλιν
[2, 13]	ἀφίημι ~λέγειν, τὸ δὲ τοσόνδε	(οἶδα,	ὅτι πᾶν ζῷον, ὅσον αὐτῷ
[2, 5]	ἃ σὺ νῦν ~λέγεις οὐκ	οἶδα	πραττόμενα, καινὰ δὲ ἄττα ἀεὶ
[2, 10]	~Ἡμεῖς γοῦν, ὦ ξένε, καὶ	οἵδε	οὐκ ἄλλην ἄν τινα δυναίμεθα
[2, 13]	ἐλλειπόντων δὲ γυμναστικῆς, τί ποτε	οἴει	σοι πότερον ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς
[2, 13]	~ἐν ᾧ μήπω κέκτηται τὴν	οἰκείαν	φρόνησιν, πᾶν μαίνεταί τε καὶ
[2, 9]	οὐκ ἐν ἀλλοτρίοις ~ἀλλ' ἐν	οἰκείοις,	ᾄδειν τε καὶ ὃ πολλάκις
[2, 1]	ἐν τῷ ~βίῳ, θεοὶ (δὲ	οἰκτίραντες	τὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπίπονον πεφυκὸς
[2, 7]	εἴτε καὶ πατὴρ ἄτοπος ~ἂν	οἶμαι	καὶ ἄπορος φαίνοιτο τοῦ συμφωνούντως
[2, 9]	Λόγου δὴ δεῖ πρὸς ταῦτα	οἶμαι,	ὅπῃ τοῦτο εὔλογον ~οὕτω γιγνόμενον
[2, 7]	που πᾶς ἂν ὁ ~ἀκούων,	οἶμαι,	τί ποτ' ἐν αὐτῷ τὸ
[2, 6]	~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα δὴ λέγειν,	οἶμαι,	τοὺς παρ' ὑμῖν ποιητάς, ἅπερ
[2, 7]	ἢ δύ' ἐστόν ~τινε βίω,	οἷν	ὁ μὲν ἥδιστος ὢν τυγχάνει,
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ δὴ καὶ τὸν	οἶνόν	γε, ὡς ἔοικεν, ὁ τῶν
[2, 13]	χορείαν τιμωρούμενος· ὅθεν καὶ τὸν	οἶνον	ἐπὶ τοῦτ' αὐτὸ δεδώρηται. ~Ἐγὼ
[2, 14]	καὶ δὴ τά γε περὶ	οἶνον	σχεδὸν ἁπάντων ~ἐμμετρότατα καὶ ὀλίγιστα
[2, 9]	τοῦ ~γήρως αὐστηρότητος ἐδωρήσατο τὸν	οἶνον	φάρμακον, ὥστε ἀνηβᾶν ἡμᾶς, καὶ
[2, 14]	~νόμον ἔχουσιν ὀρθὸν οὐ ποτέος	(οἶνος·	ὥστε κατὰ τὸν λόγον τοῦτον
[2, 14]	κυβερνήτας μηδὲ δικαστὰς ἐνεργοὺς ~ὄντας	οἴνου	γεύεσθαι τὸ παράπαν, μηδ' ὅστις
[2, 14]	συνδοκεῖ, κολοφὼν ἐπὶ τῷ περὶ	οἴνου	λόγῳ ῥηθέντι εἰρήσθω. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς,
[2, 9]	τῶν νέων· μετὰ δὲ τοῦτο	οἴνου	μὲν δὴ γεύεσθαι τοῦ μετρίου
[2, 9]	μέχρι ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα τὸ παράπαν	~οἴνου	μὴ γεύεσθαι, διδάσκοντες ὡς οὐ
[2, 1]	κατ' ὀρθὸν χρείᾳ τῆς ἐν	οἴνῳ	συνουσίας. Τί οὖν δὴ ~λέγομεν;
[2, 12]	ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί τε τὰ ~προσήκοντα	οἷοί	τ' ὦσιν ἃ τοῖς τηλικούτοις
[2, 3]	μούσας παιδείαν τε καὶ παιδιάν,	οἰόμεθα	ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς, ὅτιπερ ~ἂν
[2, 4]	εὖ πράττειν, καὶ ὁπόταν ~χαίρωμεν,	οἰόμεθα	εὖ πράττειν αὖ; μῶν οὐχ
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν	οἰόμεθα	καὶ κομιδῇ μάτην τὸν νῦν
[2, 10]	οὐκ ἐν ἄστεσι κατῳκηκότων, ἀλλ'	οἷον	~ἁθρόους πώλους ἐν ἀγέλῃ νεμομένους
[2, 10]	ὀρθότητα, ἢ τὸ τρίτον ~ὠφελίαν;	Οἷον	δὴ λέγω ἐδωδῇ μὲν καὶ
[2, 10]	τὸ ~μιμηθὲν ὅσον τε καὶ	οἷον	ἦν ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ
[2, 1]	τὰ μὲν ἁλλόμενα καὶ ~σκιρτῶντα,	οἷον	ὀρχούμενα μεθ' ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα,
[2, 11]	γνοίη; Λέγω δὲ τὸ ~τοιόνδε,	οἷον	τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ σώματος καὶ
[2, 3]	δέ, καὶ ἐναντίον ἄλλων οὓς	οἴονται	φρονεῖν ~αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι τῷ
[2, 12]	(τὸν κάλλιστον διαμαχόμενον φόβον εἰσπέμπειν	οἵους	τ' εἶναι ~μετὰ δίκης, ὃν
[2, 1]	ἡδονὴν καὶ λύπην, καὶ ~ἐν	οἷς	ἀρετὴ ψυχῇ καὶ κακία παραγίγνεται
[2, 3]	αὐτὰ καὶ προσαγορεύειν καλὰ ἀναγκαῖον,	οἷς	δ' ἂν παρὰ φύσιν ἢ
[2, 3]	οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά τε ~προσαγορεύειν.	Οἷς	δ' ἂν τὰ μὲν τῆς
[2, 11]	τε καὶ αὐλήσει προσχρώμενοι, ἐν	οἷς	δὴ παγχάλεπον ~ἄνευ λόγου γιγνόμενον
[2, 1]	ταῖς κινήσεσιν ~τάξεων οὐδὲ ἀταξιῶν,	οἷς	δὴ ῥυθμὸς ὄνομα καὶ ἁρμονία·
[2, 5]	τὴν χρηστὴν πειρῶνται τροφὴν ~προσφέρειν	οἷς	μέλει τούτων, τὴν δὲ τῶν
[2, 3]	ἤθεσι καὶ μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων,	οἷς	μὲν ἂν ~πρὸς τρόπου τὰ
[2, 14]	πάμπολλα ἄν τις λέγοι ἐν	οἷς	τοῖς νοῦν τε καὶ ~νόμον
[2, 5]	καὶ λυπουμένη τοῖς αὐτοῖς τούτοις	οἷσπερ	ὁ ~(γέρων, τούτων ἕνεκα, ἃς
[2, 2]	εἰ δὲ ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα	οἰχήσεται,	~μάταιος ὁ μετὰ ταῦθ' ἡμῖν
[2, 4]	τοιῷδέ τινι τρόπῳ; χαίρομεν ὅταν	οἰώμεθα	εὖ πράττειν, καὶ ὁπόταν ~χαίρωμεν,
[2, 13]	ἀγαθὸν ὃ δωρεῖται λέγειν μὲν	ὄκνος	εἰς τοὺς πολλοὺς διὰ τὸ
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς που γιγνόμενος πρεσβύτερος	ὄκνου	πρὸς τὰς (ᾠδὰς μεστός, καὶ
[2, 9]	μὲν τοὺς παῖδας μέχρι ἐτῶν	ὀκτωκαίδεκα	τὸ παράπαν ~οἴνου μὴ γεύεσθαι,
[2, 13]	καὶ πῶς ἑκάτερα διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος)	~Ὅλη	μέν που χορεία ὅλη παίδευσις
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη μέν που χορεία	ὅλη	παίδευσις ἦν ἡμῖν, τούτου δ'
[2, 8]	μέσον ᾀσόμενος ἁπάσῃ σπουδῇ καὶ	ὅλῃ	τῇ πόλει, δεύτερος δὲ ὁ
[2, 9]	θῆλύν τε καὶ ἄρρενα, καὶ	~ὅλῃ	τῇ πόλει ὅλην τὴν πόλιν
[2, 9]	ἄρρενα, καὶ ~ὅλῃ τῇ πόλει	ὅλην	τὴν πόλιν αὐτὴν αὑτῇ ἐπᾴδουσαν
[2, 14]	οἶνον σχεδὸν ἁπάντων ~ἐμμετρότατα καὶ	ὀλίγιστα	γίγνοιτ' ἄν. ~Οὗτος, ὦ ξένοι,
[2, 6]	ἁπάσης, ἔλαττον δέ, ἂν ὡς	ὀλίγιστον	ὁ τοιοῦτος ~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα
[2, 7]	ἐν τῇ πόλει, ζημίαν τε	~ὀλίγου	μεγίστην ἐπιτιθείην ἄν, εἴ τις
[2, 5]	παιδεία μέν ἐσθ' ἡ παίδων	ὁλκή	τε καὶ ἀγωγὴ πρὸς τὸν
[2, 10]	τὸ σύμμετρον ἂν εἴη ~σύμμετρον	ὅλως	ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ πάντων μάλιστα,
[2, 4]	τὸν μέν τινα ἐπιδεικνύναι, καθάπερ	Ὅμηρος,	ῥαψῳδίαν, ἄλλον δὲ ~κιθαρῳδίαν, τὸν
[2, 2]	αὐτοῖς τε καὶ ἴσοις ἆρ'	ὅμοια	~τά τε σχήματα καὶ τὰ
[2, 10]	τινὰ ὠφελίαν μήτε ~ἀλήθειαν μήτε	ὁμοιότητα	ἀπεργαζόμενον (παρέχεται, μηδ' αὖ γε
[2, 10]	ἀλλ' ἐκείνην τὴν ἔχουσαν τὴν	ὁμοιότητα	τῷ τοῦ καλοῦ μιμήματι. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	ὀνειρώττων αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν; τότε	ὁμοιοῦσθαι	δήπου ἀνάγκη τὸν ~χαίροντα ὁποτέροις
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δὲ τῇ τῶν	ὁμοίων	ἐργασίᾳ ὅσαι τέχναι εἰκαστικαί; (Ἆρ'
[2, 7]	~(Κλεινίας) ~Οὐκ ἂν ἔτι τοῦθ'	ὁμοίως.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ καὶ
[2, 2]	τόδε· πότερον ἅπαντες πάσαις χορείαις	(ὁμοίως	χαίρομεν, ἢ πολλοῦ ~δεῖ; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	οὖν ἡμῖν τά γε ἔμπροσθεν	ὁμολογεῖται;	~(Κλεινίας) ~τοῦ πέρι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ
[2, 10]	μὴν τοῦτό γε πᾶς ἂν	ὁμολογοῖ	περὶ τῆς μουσικῆς, ὅτι πάντα
[2, 10]	γε μῶν οὐκ ἂν ~σύμπαντες	ὁμολογοῖεν	ποιηταί τε καὶ ἀκροαταὶ καὶ
[2, 9]	ἡδονήν. ~(Κλεινίας) ~Πῶς δ' οὐχ	ὁμολογοῖτ'	ἂν δεῖν ταῦτα οὕτω πράττεσθαι;
[2, 8]	ῥᾴδιον ἐγένετο πείθειν, οὕτως ἀπίθανον	~ὄν,	καὶ ἄλλα μυρία; ~(Κλεινίας) ~Ποῖα;
[2, 9]	τε καὶ ἅμα φρονήσεσιν ~πιθανώτατον	ὂν	τῶν ἐν τῇ πόλει, ᾆδον
[2, 12]	οἵους τ' εἶναι ~μετὰ δίκης,	ὃν	αἰδῶ τε καὶ αἰσχύνην θεῖον
[2, 14]	μηδὲ ἄρχοντας τοῦτον τὸν ~(ἐνιαυτὸν	ὃν	ἂν ἄρχωσιν, μηδ' αὖ κυβερνήτας
[2, 10]	δὲ καὶ ἄστη δυνάμενος διοικεῖν,	ὃν	δὴ κατ' ἀρχὰς ~εἴπομεν τῶν
[2, 11]	τοῦ δωριστί, καὶ τοῦ ῥυθμοῦ	ὃν	ὁ ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς
[2, 3]	παρ' αὐτοῖς οὗτος ὁ ~λόγος	ὃν	τὰ νῦν λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι
[2, 3]	δὲ ὡς ἐν παιδιᾶς ~μοίρᾳ,	ὀνειρώττων	αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν; τότε ὁμοιοῦσθαι
[2, 9]	δὴ τῆς κινήσεως (τάξει ῥυθμὸς	ὄνομα	εἴη, τῇ δὲ αὖ τῆς
[2, 1]	οὐδὲ ἀταξιῶν, οἷς δὴ ῥυθμὸς	ὄνομα	καὶ ἁρμονία· ἡμῖν δὲ οὓς
[2, 9]	ἅμα καὶ βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία	ὄνομα	~προσαγορεύοιτο, χορεία δὲ τὸ συναμφότερον
[2, 1]	παρὰ τὸ τῆς χαρᾶς ἔμφυτον	ὄνομα.	~Πρῶτον δὴ τοῦτο ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν
[2, 10]	~χάριτος, ἣν δὴ κάλλιστά τις	ὀνομάσαι	ἂν ἡδονήν, ὅταν μηδὲν αὐτῇ
[2, 6]	κακὸν τὸν σύμπαντα ~χρόνον ἀθάνατον	ὄντα	καὶ κεκτημένον πάντα τὰ λεγόμενα
[2, 14]	αὖ κυβερνήτας μηδὲ δικαστὰς ἐνεργοὺς	~ὄντας	οἴνου γεύεσθαι τὸ παράπαν, μηδ'
[2, 8]	γὰρ ἅπαντας δεῖν ἐπᾴδειν τρεῖς	~ὄντας	τοὺς χοροὺς ἔτι νέαις οὔσαις
[2, 2]	καὶ ὀρχήσεως πέρι γιγνώσκομεν τρεῖς	ὄντες,	~ἴσμεν καὶ τὸν πεπαιδευμένον τε
[2, 8]	δὲ πέρι πᾶσαν μηχανὴν εὑρίσκειν	ὅντινά	~ποτε τρόπον ἡ τοιαύτη συνοικία
[2, 13]	πρὸς ἀρετὴν παιδείας οὐκ οἶδ'	ὅντινα	~τρόπον ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς
[2, 4]	τις οὕτως ἁπλῶς ἀγῶνα θείη	~ὁντινοῦν,	μηδὲν ἀφορίσας μήτε γυμνικὸν μήτε
[2, 6]	δ' ἀγαθὰ τοῖς μὲν ἀγαθοῖς	ὄντως	ἀγαθά, τοῖς δὲ κακοῖς κακά·
[2, 10]	ᾄδειν γενόμενοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκότως γε·	ὄντως	γὰρ οὐκ ἐπήβολοι γεγόνατε τῆς
[2, 5]	τούτων ἕνεκα, ἃς ᾠδὰς καλοῦμεν,	ὄντως	μὲν ἐπῳδαὶ ταῖς ψυχαῖς αὗται
[2, 5]	πρεσβυτάτοις δι' ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον ὡς	ὄντως	ὀρθός ἐστιν· ἵν' οὖν ἡ
[2, 10]	καὶ ὅτου ποτ' ἐστὶν εἰκὼν	ὄντως,	σχολῇ τήν γε ὀρθότητα τῆς
[2, 3]	ὡς ἔπος εἰπεῖν μυριοστὸν ἀλλ'	ὄντως	τῶν νῦν ~δεδημιουργημένων (οὔτε τι
[2, 9]	αὖ τῆς ~φωνῆς, τοῦ τε	ὀξέος	ἅμα καὶ βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία
[2, 6]	ἄλλα ~ἀγαθὰ λέγεται· καὶ γὰρ	ὀξὺ	ὁρᾶν καὶ ἀκούειν καὶ (πάντα
[2, 11]	ὅτι ποτ' ἔχει γιγνώσκων; ἆρα,	ὅπερ	εἴπομεν, ὡς ὀρθῶς γε αὐτὸ
[2, 4]	τοῦτον μάλιστα τιμᾶσθαί τε, καὶ	ὅπερ	εἶπον νυνδή, τὰ ~νικητήρια φέρειν.
[2, 3]	τῆς ~Ἴσιδος ποιήματα γεγονέναι. Ὥσθ'	ὅπερ	ἔλεγον, εἰ δύναιτό τις ἑλεῖν
[2, 12]	~γίγνεσθαι νέοις πρὸς ἀρετήν. Καὶ	ὅπερ	ὁ λόγος ἐν ἀρχαῖς ἐβουλήθη,
[2, 3]	ἢ καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι	ὅπερ	ὅταν τις πονηροῖς ἤθεσιν ~συνὼν
[2, 6]	ἀγαθά, τοῖς δὲ κακοῖς κακά·	ὅπερ	οὖν ~ἠρόμην, ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ
[2, 10]	(δὲ ὀρθότητά τε καὶ ὠφελίαν,	~ὅπερ	ὑγιεινὸν τῶν προσφερομένων λέγομεν ἑκάστοτε,
[2, 12]	ἐπὶ μᾶλλον ἀεὶ συμβαίνει γιγνόμενος,	ὅπερ	~ὑπεθέμεθα κατ' ἀρχὰς ἀναγκαῖον εἶναι
[2, 1]	ὁ λόγος ἔοικεν βούλεσθαι σημαίνειν·	ὅπῃ	δὲ καὶ ὅπως, ~ἀκούωμεν προσέχοντες
[2, 10]	~Οὐκ οἶδα ἡμῶν, ὦ ξένε,	ὅπῃ	πάλιν αὖ τοὺς νομοθέτας φαυλίζεις.
[2, 11]	ἑτοίμως ~γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε	ὅπῃ	ποτὲ ἐλλιπὲς ἂν εἴη κάλλους;
[2, 9]	δὴ δεῖ πρὸς ταῦτα οἶμαι,	ὅπῃ	τοῦτο εὔλογον ~οὕτω γιγνόμενον ἂν
[2, 10]	τοῦτο, εἴπερ· ἀλλ' ὁ λόγος	ὅπῃ	φέρει, ~ταύτῃ πορευώμεθα, εἰ βούλεσθε.
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ σπαρέντων ποτὲ ὀδόντων	ὁπλίτας	ἐξ αὐτῶν φῦναι. Καίτοι μέγα
[2, 3]	οὔτ' ἄλλοις ὅσοι σχήματα καὶ	ὁποῖ'	ἄττα ἀπεργάζονται, ~καινοτομεῖν οὐδ' ἐπινοεῖν
[2, 3]	δὲ ταῦτα, ~ἅττα ἐστὶ καὶ	ὁποῖ'	ἄττα ἀπέφηναν ἐν τοῖς ἱεροῖς,
[2, 11]	τέ εἰσιν καὶ ὁποῖα παρ'	ὁποῖα	αὐτῶν κείμενα τὴν ~προσήκουσαν τάξιν
[2, 11]	ἔχει, ὅσοι τέ εἰσιν καὶ	ὁποῖα	παρ' ὁποῖα αὐτῶν κείμενα τὴν
[2, 2]	ὅσα καλά, τὰ ~δὲ δυσχεραίνων,	ὁπόσα	μὴ καλά; ~(Κλεινίας) ~Πολὺ τὸ
[2, 11]	γε πολλῆς ἀγροικίας μεστὸν πᾶν,	ὁπόσον	τάχους τε καὶ ἀπταισίας καὶ
[2, 4]	ὅταν οἰώμεθα εὖ πράττειν, καὶ	ὁπόταν	~χαίρωμεν, οἰόμεθα εὖ πράττειν αὖ;
[2, 12]	τὴν συνουσίαν ~συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες,	ὁπότε	ἀφηγοῖντο οἱ νήφοντες τοῖς μὴ
[2, 3]	ὁμοιοῦσθαι δήπου ἀνάγκη τὸν ~χαίροντα	ὁποτέροις	ἂν χαίρῃ, ἐὰν ἄρα καὶ
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Δοκῶ μὲν οὐδέν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ὅπου	δὴ νόμοι καλῶς εἰσι κείμενοι
[2, 2]	τις παιδείας ἐστὶν φυλακὴ καὶ	ὅπου	διαγιγνώσκειν ἄν ποτε ~(δυναίμεθα. Ἆρ'
[2, 1]	βούλεσθαι σημαίνειν· ὅπῃ δὲ καὶ	ὅπως,	~ἀκούωμεν προσέχοντες (τὸν νοῦν, μή
[2, 13]	ἡμίσεα διαπεπεράνθω· τὰ δ' ἡμίσεα,	ὅπως	ἂν ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν ἢ
[2, 7]	ταῦτά γ' ἔτι συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος)	~Ὅπως;	εἰ θεὸς ἡμῖν, ὡς ἔοικεν,
[2, 3]	δύναιτό τις ἑλεῖν αὐτῶν καὶ	~ὁπωσοῦν	τὴν ὀρθότητα, θαρροῦντα χρὴ εἰς
[2, 3]	ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα ἢ καὶ	ὁπωσοῦν	χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ φύσιν ἢ
[2, 1]	ἐν ταῖς ἑορταῖς μετὰ θεῶν.	Ὁρᾶν	ἃ χρὴ ~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν
[2, 6]	~ἀγαθὰ λέγεται· καὶ γὰρ ὀξὺ	ὁρᾶν	καὶ ἀκούειν καὶ (πάντα ὅσα
[2, 6]	ὑγιείας· καὶ δὴ καὶ τὸ	ὁρᾶν	(καὶ τὸ ~ἀκούειν καὶ αἰσθάνεσθαι
[2, 6]	τοὺς νέους ἡμῶν. Ἦ γάρ;	Ὁρᾶτε.	Ἐγὼ μὲν γὰρ λέγω ~(σαφῶς
[2, 9]	οὖν πρέπον ἂν εἴη τοῦτο;	ὁρᾶτε	εἰ τῇδε. ~(Κλεινίας) ~Πῇ δή;
[2, 11]	θηρίων φωνὰς ~(καὶ ἀνθρώπων καὶ	ὀργάνων	καὶ πάντας ψόφους εἰς ταὐτὸν
[2, 6]	(καὶ δηΐ ων” τοιοῦτος ὢν	ὀρέγοιτο	ἐγγύθεν ~ἱστάμενος, ἄδικος δὲ ὢν
[2, 3]	ἂν τὰ μὲν τῆς φύσεως	ὀρθὰ	συμβαίνῃ, τὰ δὲ τῆς συνηθείας
[2, 3]	ἢ τὰ μὲν τῆς συνηθείας	ὀρθά,	τὰ δὲ τῆς φύσεως ἐναντία,
[2, 10]	οὐχ ἥτις ἡδεῖα ἀλλ' ἥτις	ὀρθή·	μιμήσεως γὰρ ἦν, ὥς φαμεν,
[2, 4]	τῇ παιδιᾷ μετὰ χορείας χρείαν	~ὀρθὴν	εἶναι τοιῷδέ τινι τρόπῳ; χαίρομεν
[2, 1]	ποτε (λέγομεν ἡμῖν εἶναι ~τὴν	ὀρθὴν	παιδείαν. Τούτου γάρ, ὥς γε
[2, 2]	μετὰ ταῦθ' ἡμῖν περὶ παιδείας	ὀρθῆς	εἴθ' Ἑλληνικῆς εἴτε βαρβαρικῆς ~λόγος
[2, 5]	τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου λόγον	~ὀρθὸν	εἰρημένον, καὶ τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ
[2, 14]	νοῦν τε καὶ ~νόμον ἔχουσιν	ὀρθὸν	οὐ ποτέος (οἶνος· ὥστε κατὰ
[2, 1]	σπουδῆς ἔνεστ' ἐν τῇ κατ'	ὀρθὸν	χρείᾳ τῆς ἐν οἴνῳ συνουσίας.
[2, 5]	δι' ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον ὡς ὄντως	ὀρθός	ἐστιν· ἵν' οὖν ἡ ψυχὴ
[2, 9]	καὶ παντοίοις ἀνθρώποις ᾄδειν ἑστὼς	ὀρθὸς	ἔτι μᾶλλον ~αἰσχύνοιτ' ἄν· καὶ
[2, 5]	δὴ καὶ τὸν ποιητικὸν ὁ	~ὀρθὸς	νομοθέτης ἐν τοῖς καλοῖς ῥήμασι
[2, 8]	ὁ Μουσῶν χορὸς ὁ παιδικὸς	ὀρθότατ'	ἂν εἰσίοι πρῶτος τὰ ~τοιαῦτα
[2, 13]	τοιοῦτον αὐτοῦ ~γυμναστικὴν προσείπωμεν. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθότατα.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὲ τῆς μουσικῆς,
[2, 3]	χαίρουσιν δὲ παρ' αὑτοῖς. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθότατα	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν τι
[2, 11]	καλὰ τῶν ζῴων ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ὀρθότατα	λέγεις. Ἆρ' οὖν οὐ περὶ
[2, 10]	εἶναι ἐν αὐτοῖς ~καὶ τὸ	ὀρθότατον.	~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	μιμήσεως γὰρ ἦν, ὥς φαμεν,	ὀρθότης,	εἰ τὸ ~μιμηθὲν ὅσον τε
[2, 11]	γιγνώσκειν· ἢ πῶς τις τὴν	ὀρθότητα	γνώσεται τῶν μελῶν, ~ᾧ προσῆκεν
[2, 2]	λέγουσίν ~γε οἱ πλεῖστοι μουσικῆς	(ὀρθότητα	εἶναι τὴν ἡδονὴν ταῖς ψυχαῖς
[2, 10]	τὸ σπουδαιότατον εἶναι, ἤ τινα	ὀρθότητα,	ἢ τὸ τρίτον ~ὠφελίαν; Οἷον
[2, 3]	ἑλεῖν αὐτῶν καὶ ~ὁπωσοῦν τὴν	ὀρθότητα,	θαρροῦντα χρὴ εἰς νόμον ἄγειν
[2, 10]	χάριτος, τὴν ἡδονήν, τὴν δὲ	~ὀρθότητα	καὶ τὴν ὠφελίαν καὶ τὸ
[2, 10]	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δέ γε	ὀρθότητά	που τῶν τοιούτων ἡ ἰσότης
[2, 10]	ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν· ἣν (δὲ	ὀρθότητά	τε καὶ ὠφελίαν, ~ὅπερ ὑγιεινὸν
[2, 10]	εἰκὼν ὄντως, σχολῇ τήν γε	ὀρθότητα	τῆς βουλήσεως ~ἢ καὶ ἁμαρτίαν
[2, 3]	βεβαίως θαρροῦντα μέλη τὰ τὴν	~ὀρθότητα	φύσει παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ θεοῦ
[2, 12]	τοῦ Ἄρεως ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἴ γε εἴη
[2, 4]	ἂν φαῖμεν πάμπολυ. Τίς οὖν	~ὀρθῶς	ἂν νενικηκὼς εἴη; τοῦτο μετὰ
[2, 4]	ὑπὸ τῶν ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν κριθέντας	ὀρθῶς	ἂν νικᾶν. Τὸ γὰρ ἔθος
[2, 1]	προσαγορεύων, κατά γε τὴν ἐμὴν	ὀρθῶς	~ἂν προσαγορεύοις. ~(Κλεινίας) ~Καὶ γάρ,
[2, 5]	τὴν ἡδονὴν μὴ προσηκόντως μηδὲ	ὀρθῶς	ἀποδιδοῦσι ~θεαταῖς. Ἐξῆν γὰρ δὴ
[2, 11]	Ἆρ' ἄν ποτε τό γε	ὀρθῶς	αὐτῶν εἰργασμένον γνοίη; Λέγω δὲ
[2, 11]	γιγνώσκων; ἆρα, ὅπερ εἴπομεν, ὡς	ὀρθῶς	γε αὐτὸ ἔχει, ~γνώσεταί ποτε
[2, 5]	μὲν ~ἀσπάζωνται, τὴν δὲ μισεῖν	ὀρθῶς	ἐθίζωνται. Ταὐτὸν δὴ καὶ τὸν
[2, 2]	τὸν πεπαιδευμένον τε καὶ ἀπαίδευτον	ὀρθῶς·	εἰ δὲ ἀγνοοῦμέν γε τοῦτο,
[2, 12]	νήφοντες τοῖς μὴ ~νήφουσιν; ~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς,	εἴ γε δὴ εἴη τοιαύτη
[2, 1]	τὸν λόγον, συμφωνήσωσι τῷ λόγῳ	ὀρθῶς	~εἰθίσθαι ὑπὸ τῶν προσηκόντων ἐθῶν,
[2, 1]	καὶ λύπη καὶ μῖσος ἂν	ὀρθῶς	ἐν ψυχαῖς ἐγγίγνωνται μήπω δυναμένων
[2, 7]	ἂν ἴσως αὐτοὺς πάλιν, εἴπερ	ὀρθῶς	ἐπανερωτῷμεν· ποτέρους δὲ ~εὐδαιμονεστέρους χρὴ
[2, 11]	ἐστι ~(πρῶτον γιγνώσκειν, ἔπειτα ὡς	ὀρθῶς,	ἔπειθ' ὡς εὖ, τὸ τρίτον,
[2, 11]	προσήκοντα μὲν ἔχον πᾶν μέλος	ὀρθῶς	ἔχει, μὴ ~προσήκοντα δὲ ἡμαρτημένως.
[2, 11]	ὃν ὁ ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν,	ὀρθῶς	ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς
[2, 6]	φησὶν ὑμῖν ὁ ποιητής, εἴπερ	ὀρθῶς	λέγει, οὔτ' ἐν ~λόγῳ ἄνδρα
[2, 6]	τῶν πολλῶν λεγόμεν' ἀγαθὰ οὐκ	ὀρθῶς	λέγεται. Λέγεται γὰρ ~ὡς ἄριστον
[2, 4]	τὰ ~νικητήρια φέρειν. (Ἆρ' οὐκ	ὀρθῶς	λέγεταί τε τοῦτο καὶ πράττοιτ'
[2, 13]	ὅντινα ~τρόπον ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ δέ
[2, 10]	οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ δὲ τὸ	ὀρθῶς	μὴ γιγνώσκων ἆρ' ἄν ποτε
[2, 10]	ἡδονῇ κρίνοιτ' ἂν μόνον ἐκεῖνο	ὀρθῶς,	ὃ μήτε τινὰ ὠφελίαν μήτε
[2, 5]	καὶ ἐν ἁρμονίαισιν μέλη ποιοῦντα	ὀρθῶς	ποιεῖν. ~(Κλεινίας) ~Νῦν οὖν οὕτω
[2, 2]	ἢ ~μέλος ἔστιν τε, καὶ	(ὀρθῶς	προσαγορεύειν ἔχει τὰ μὲν τῶν
[2, 1]	ξένε, ἡμῖν καὶ τὰ πρότερον	ὀρθῶς	σοι παιδείας πέρι καὶ τὰ
[2, 2]	κακίας αὖ, ~τοὐναντίον ἅπαν. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς	τε προκαλῇ καὶ ταῦθ' ἡμῖν
[2, 1]	τοίνυν. Τούτων γὰρ δὴ τῶν	ὀρθῶς	τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ λυπῶν ~παιδειῶν
[2, 2]	ἀπεικάσαντα, ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν,	ὀρθῶς	φθέγγεσθαι· τὸ δὲ τοῦ δειλοῦ
[2, 1]	ἡδονὰς καὶ λύπας τεθραμμένον αὐτῆς	ὀρθῶς	ὥστε (μισεῖν ~μὲν ἃ χρὴ
[2, 11]	παρασκευάζοιεν τῶν ~ἀνθρώπων ὅσους φησὶν	Ὀρφεὺς	λαχεῖν ὥραν τῆς τέρψιος. Ταῦτά
[2, 2]	ἄρα πεπαιδευμένος ᾄδειν τε καὶ	ὀρχεῖσθαι	δυνατὸς ἂν εἴη καλῶς. ~(Κλεινίας)
[2, 2]	~Καλῶς ᾄδει, φαμέν, καὶ καλῶς	ὀρχεῖται”	πότερον (εἰ καὶ καλὰ ᾄδει
[2, 2]	καὶ καλὰ ᾄδει καὶ ~καλὰ	ὀρχεῖται”	προσθῶμεν ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν.
[2, 5]	ἀεὶ γιγνόμενα περί τε τὰς	ὀρχήσεις	~καὶ περὶ τὴν ἄλλην μουσικὴν
[2, 1]	ἡμῶν τούτους, ᾠδαῖς τε καὶ	ὀρχήσεσιν	ἀλλήλοις συνείροντας, χορούς τε ~ὠνομακέναι
[2, 2]	τὸ καλὸν ᾠδῆς τε καὶ	ὀρχήσεως	πέρι γιγνώσκομεν τρεῖς ὄντες, ~ἴσμεν
[2, 2]	καὶ μέλος καὶ ᾠδὴν καὶ	ὄρχησιν·	εἰ δὲ ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα
[2, 13]	γε τοῦ σώματος, ἃ παιζόντων	ὄρχησιν	εἴπομεν, ἐὰν μέχρι τῆς τοῦ
[2, 14]	λαβὸν τοῦ ῥυθμοῦ ἐγέννησέν ~τε	ὄρχησιν	καὶ ἔτεκεν, τοῦ δὲ μέλους
[2, 11]	καὶ (κιθαρίσει ~πλὴν ὅσον ὑπὸ	ὄρχησίν	τε καὶ ᾠδήν, ψιλῷ δ'
[2, 2]	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία γε μὴν	ὄρχησίς	τε καὶ ᾠδὴ τὸ σύνολόν
[2, 1]	μὲν ἁλλόμενα καὶ ~σκιρτῶντα, οἷον	ὀρχούμενα	μεθ' ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα, τὰ
[2, 8]	ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν δὲ τὸ πόρρωθεν	ὁρώμενον	~πᾶσίν τε ὡς ἔπος εἰπεῖν
[2, 6]	ἄδικος δὲ ὢν μήτε τολμῷ	ὁρῶν	φόνον αἱματόεντα” μήτε νικῷ θέων
[2, 11]	τῆς τέρψιος. Ταῦτά γε γὰρ	ὁρῶσι	~πάντα κυκώμενα, καὶ ἔτι διασπῶσιν
[2, 4]	σοφώτατον ἡγεῖσθαι καὶ ~κρίνειν νικᾶν,	ὃς	ἂν ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν
[2, 8]	γε αἴσχιστος λόγων καὶ ἐναντιώτατος	ὃς	ἂν μὴ φῇ ταῦτα ~οὕτως
[2, 2]	τὰ μὴ καλά; ἢ ~κεῖνος	ὃς	ἂν τῇ μὲν φωνῇ καὶ
[2, 2]	χορείαν τε καὶ ~μουσικὴν ἢ	ὃς	ἂν τῷ μὲν σώματι καὶ
[2, 4]	~ἥκειν ἀγωνιούμενον ἡδονῆς πέρι (μόνον,	ὃς	δ' ἂν τέρψῃ τοὺς θεατὰς
[2, 6]	οὔτ' ἐν ~λόγῳ ἄνδρα τιθείμην,	ὃς	μὴ πάντα τὰ λεγόμενα καλὰ
[2, 8]	τε ~ἄλλα καλὰ λέγοντας πάντα	ὅσα	διεληλύθαμέν τε καὶ ἔτι διέλθοιμεν
[2, 6]	ὁρᾶν καὶ ἀκούειν καὶ (πάντα	ὅσα	ἔχεται τῶν ~αἰσθήσεων εὐαισθήτως ἔχειν,
[2, 2]	λύπῃ κατορθοῖ, τὰ μὲν ἀσπαζόμενος,	ὅσα	καλά, τὰ ~δὲ δυσχεραίνων, ὁπόσα
[2, 10]	δὲ τῇ τῶν ὁμοίων ἐργασίᾳ	ὅσαι	τέχναι εἰκαστικαί; (Ἆρ' οὐκ, ἂν
[2, 6]	ἐστι σύμπαντα δικαίοις μὲν καὶ	ὁσίοις	ἀνδράσιν ἄριστα κτήματα, ἀδίκοις ~δὲ
[2, 8]	τό τινα ἐθέλειν ζῆν τὸν	ὅσιον	καὶ δίκαιον ~βίον, ὥστε νομοθέτῃ
[2, 2]	τοῦτο μὲν οὔτε ἀνεκτὸν οὔτε	ὅσιον	τὸ παράπαν ~φθέγγεσθαι, τόδε δὲ
[2, 8]	τοῦ δικαίου τε εἶναι καὶ	ὁσίου	βίου. ~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει κατά γε
[2, 11]	εὐάρμοστον ~καὶ εὔρυθμον καὶ μή,	ὅσοι	προσᾴδειν αὐτῶν καὶ βαίνειν ἐν
[2, 3]	ἐξῆν ~οὔτε ζωγράφοις, οὔτ' ἄλλοις	ὅσοι	σχήματα καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπεργάζονται,
[2, 11]	μερῶν (τὰς ~θέσεις εἰ ἔχει,	ὅσοι	τέ εἰσιν καὶ ὁποῖα παρ'
[2, 10]	δεῖ τόδε γε ὑπάρχειν ἅπασιν	ὅσοις	συμπαρέπεταί τις χάρις, ~ἢ τοῦτο
[2, 11]	~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ βέλτιον τοὺς πεντηκοντούτας	ὅσοισπερ	ἂν ᾄδειν ~προσήκῃ. Τῶν γὰρ
[2, 5]	ποιεῖν; ἐγὼ ~μὲν γὰρ καθ'	ὅσον	αἰσθάνομαι, πλὴν παρ' ἡμῖν ἢ
[2, 13]	τοσόνδε (οἶδα, ὅτι πᾶν ζῷον,	ὅσον	αὐτῷ προσήκει νοῦν ἔχειν ~τελεωθέντι,
[2, 10]	φαμεν, ὀρθότης, εἰ τὸ ~μιμηθὲν	ὅσον	τε καὶ οἷον ἦν ἀποτελοῖτο.
[2, 11]	γε χρῆσθαι καὶ (κιθαρίσει ~πλὴν	ὅσον	ὑπὸ ὄρχησίν τε καὶ ᾠδήν,
[2, 11]	γέλωτ' ἂν παρασκευάζοιεν τῶν ~ἀνθρώπων	ὅσους	φησὶν Ὀρφεὺς λαχεῖν ὥραν τῆς
[2, 14]	οἴνου γεύεσθαι τὸ παράπαν, μηδ'	ὅστις	βουλευσόμενος εἰς βουλὴν ἀξίαν ~τινὰ
[2, 9]	ἀνάγκης γιγνομένης αἰσχύνοιτ' ἂν μᾶλλον,	ὅσῳ	~πρεσβύτερος καὶ σωφρονέστερος γίγνεται, τόσῳ
[2, 12]	παιδεύειν τε καὶ ~πλάττειν, καθάπερ	ὅτ'	ἦσαν νέαι; Τοῦτον δ' εἶναι
[2, 13]	τε καὶ βοᾷ ἀτάκτως, καὶ	~ὅταν	ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ τάχιστα, ἀτάκτως αὖ
[2, 14]	καὶ ἐξέσται τῷ βουλομένῳ καὶ	ὅταν	βούληται καὶ μεθ' ὧν ἂν
[2, 12]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἔφαμεν,	ὅταν	γίγνηται ταῦτα, καθάπερ τινὰ σίδηρον
[2, 14]	νόσων ἕνεκα, μηδ' αὖ νύκτωρ	ὅταν	ἐπινοῇ τις παῖδας ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ
[2, 10]	κάλλιστά τις ὀνομάσαι ἂν ἡδονήν,	ὅταν	μηδὲν αὐτῇ τούτων ~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας)
[2, 10]	τὴν αὐτὴν ταύτην λέγω τότε,	ὅταν	μήτε τι βλάπτῃ μήτε ~ὠφελῇ
[2, 4]	εἶναι τοιῷδέ τινι τρόπῳ; χαίρομεν	ὅταν	οἰώμεθα εὖ πράττειν, καὶ ὁπόταν
[2, 10]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ' ἄρα	ὅταν	τις μουσικὴν ἡδονῇ φῇ κρίνεσθαι,
[2, 3]	καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι ὅπερ	ὅταν	τις πονηροῖς ἤθεσιν ~συνὼν κακῶν
[2, 2]	συμβαίνει γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς,	ὅτε	γε μηδὲ τὰ χρώματα; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 6]	δὲ καὶ τὸ ποιεῖν τυραννοῦντα	ὅτι	ἂν ἐπιθυμῇ, ~καὶ τὸ δὴ
[2, 8]	ἐστὶ ~νομοθέτῃ παράδειγμα τοῦ (πείσειν	ὅτι	ἂν ἐπιχειρῇ τις πείθειν τὰς
[2, 3]	καὶ νέους ἐν τοῖς χοροῖς,	ὅτι	ἂν ~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν
[2, 11]	βαίνειν ἐν ῥυθμῷ γεγόνασι ~διηναγκασμένοι,	(ὅτι	δὲ δρῶσιν ταῦτα ἀγνοοῦντες αὐτῶν
[2, 3]	ἀληθές τε καὶ ἄξιον ἐννοίας,	ὅτι	δυνατὸν ~ἄρ' ἦν περὶ τῶν
[2, 3]	ὃν τὰ νῦν λέγομεν ἡμεῖς,	ὅτι	καλὰ μὲν σχήματα, καλὰ δὲ
[2, 4]	οὕτως ἀγῶνας τοῖς δυναμένοις ἡμᾶς	ὅτι	~μάλιστ' εἰς τὴν νεότητα μνήμῃ
[2, 4]	ἂν ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν	ὅτι	μάλιστα ἀπεργάζηται; ~Δεῖ γὰρ δή,
[2, 4]	τρόπῳ, νικήσῃ δὲ αὐτὸ τοῦτο	ὅτι	μάλιστα ~ἀπεργασάμενος καὶ κριθῇ τῶν
[2, 8]	περὶ τούτων ἓν καὶ ταὐτὸν	ὅτι	μάλιστα ~φθέγγοιτ' ἀεὶ διὰ βίου
[2, 11]	λόγον· ἡμεῖς δέ γε ~οὐχ	ὅτι	μὴ δεῖ ταῖς Μούσαις ἡμῶν
[2, 13]	ἀτάκτως αὖ πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν δὲ	ὅτι	~μουσικῆς τε καὶ γυμναστικῆς ἔφαμεν
[2, 13]	~λέγειν, τὸ δὲ τοσόνδε (οἶδα,	ὅτι	πᾶν ζῷον, ὅσον αὐτῷ προσήκει
[2, 10]	ἂν ὁμολογοῖ περὶ τῆς μουσικῆς,	ὅτι	πάντα τὰ περὶ αὐτήν ~ἐστιν
[2, 11]	ἤδη, τῆς γε χορικῆς Μούσης	ὅτι	~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ βέλτιον τοὺς πεντηκοντούτας
[2, 11]	διαγνῶναί τις τὸ ~παράπαν ἀγνοῶν	ὅτι	ποτ' ἐστὶ τὸ μεμιμημένον ζῷον;
[2, 11]	ἐν τούτοις ἀγνοοῖ τῶν μεμιμημένων	ὅτι	ποτ' ἐστὶν ἕκαστον τῶν ~σωμάτων;
[2, 10]	ὡς ἔοικε, γιγνώσκειν τῶν ποιημάτων	ὅτι	ποτ' ἐστὶν τὸν ~μέλλοντα ἐν
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν ὁ μηδ'	ὅτι	ποτ' ἔχει γιγνώσκων; ἆρα, ὅπερ
[2, 8]	Οὐ γὰρ πάνυ συνίεμεν ~σαφῶς	ὅτι	ποτὲ βούλει φράζειν αὐτῶν πέρι.
[2, 11]	~πεντήκοντα πέραν γεγονότας σκοπούμεθα, ἀλλ'	ὅτι	ποτὲ δεῖ. τόδε μὲν οὖν
[2, 10]	φωνήν; Ἢ μοῦσαν (ἢ) δῆλον	ὅτι	πρέπουσαν αὑτοῖς ~δεῖ γέ τινα;
[2, 6]	ταῦτα κεκτημένον ~ἀθάνατον εἶναι γενόμενον	ὅτι	τάχιστα. Ὑμεῖς δὲ καὶ ἐγώ
[2, 11]	ῥυθμόν τε καὶ ἁρμονίαν γιγνώσκειν	ὅτι	τε βούλεται καὶ ~ὅτῳ ἔοικε
[2, 13]	δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν καὶ	ὅτι	τὴν ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας
[2, 5]	~φαμεν δεῖσθαι τοὺς τούτων κριτάς,	ὅτι	τῆς τε ἄλλης μετόχους αὐτοὺς
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ γιγνώσκοιμεν	ὅτι	τὸ γεγραμμένον ἢ τὸ πεπλασμένον
[2, 11]	ἀξιολόγων μιμημάτων· ἀλλὰ ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον	ὅτι	τὸ ~τοιοῦτόν γε πολλῆς ἀγροικίας
[2, 12]	ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν αὖ τὰ νῦν,	ὅτι	τοῖς ᾠδοῖς ἡμῖν, οὓς νῦν
[2, 4]	τῶν ~ἑορταζόντων λέγειν τοὺς πολλούς,	ὅτι	τοῦτον δεῖ σοφώτατον ἡγεῖσθαι καὶ
[2, 8]	~ψεύδεσθαι πρὸς τοὺς νέους, ἔστιν	ὅτι	τούτου ψεῦδος λυσιτελέστερον ἂν ~(ἐψεύσατό
[2, 3]	παιδιάν, οἰόμεθα ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς,	ὅτιπερ	~ἂν αὐτὸν τὸν ποιητὴν ἐν
[2, 7]	~καλὸς καὶ πλούσιος, καὶ (ποιῶν	ὅτιπερ	ἐπιθυμοῖ τὸν βίον ἅπαντα, οὐχ
[2, 10]	οὐσίαν, τί ποτε ~βούλεται καὶ	ὅτου	ποτ' ἐστὶν εἰκὼν ὄντως, σχολῇ
[2, 11]	γιγνώσκειν ὅτι τε βούλεται καὶ	~ὅτῳ	ἔοικε τῶν ἀξιολόγων μιμημάτων· ἀλλὰ
[2, 1]	καὶ ~ἀληθεῖς δόξας βεβαίους εὐτυχὲς	ὅτῳ	καὶ πρὸς τὸ γῆρας παρεγένετο·
[2, 8]	ἑκὼν ἐθέλοι πείθεσθαι πράττειν τοῦτο	ὅτῳ	μὴ τὸ ~χαίρειν τοῦ λυπεῖσθαι
[2, 10]	ἀληθεῖ πάντων μάλιστα, ἥκιστα δὲ	ὁτῳοῦν	ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι μὲν οὖν.
[2, 11]	αὐτὸ ἔχει, ~γνώσεταί ποτε ἐν	ὁτῳοῦν;	~(Κλεινίας) ~Καὶ τίς μηχανή; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 11]	εἶναι ποιητὰς αὐτῶν τῶν Μουσῶν.	Οὐ	γὰρ ἂν ἐκεῖναί γε ~ἐξαμάρτοιέν
[2, 10]	καὶ δὴ καὶ πᾶσαν ἰσότητα·	οὐ	~γὰρ εἴ τῳ δοκεῖ ἢ
[2, 8]	~ᾄδειν· τοὺς δὲ μετὰ ταῦτα	οὐ	γὰρ ἔτι δυνατοὶ φέρειν ᾠδάς
[2, 5]	~ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι ῥᾳθύμως τὴν κρίσιν·	οὐ	γὰρ μαθητὴς ἀλλὰ ~διδάσκαλος, ὥς
[2, 8]	τούτους τοὺς χοροὺς τοὺς τρίτους;	Οὐ	γὰρ πάνυ συνίεμεν ~σαφῶς ὅτι
[2, 2]	ἀλλ' οὐ δοκεῖ ταὐτὰ εἶναι;	Οὐ	γάρ που ἐρεῖ γέ τις
[2, 2]	ἢ τὰ μὲν αὐτά, ἀλλ'	οὐ	δοκεῖ ταὐτὰ εἶναι; Οὐ γάρ
[2, 4]	γε τῷ τοιούτῳ, χαίροντες, ἡσυχίαν	οὐ	δυνάμεθα ἄγειν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστι ταῦτα.
[2, 1]	καὶ ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν	οὐ	~δύνασθαι, (κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ ζητεῖν
[2, 4]	τραγῳδίαν, τὸν δ' αὖ κωμῳδίαν,	οὐ	θαυμαστὸν δὲ εἴ τις ~καὶ
[2, 3]	ζητεῖν ἀεὶ μουσικῇ χρῆσθαι σχεδὸν	οὐ	~μεγάλην τινὰ δύναμιν ἔχει πρὸς
[2, 9]	μεμνήμεθα, Διόνυσον. ~(Κλεινίας) ~πῶς δ'	οὐ	μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ μὲν τοίνυν
[2, 10]	προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ παιδοτροφίᾳ ὅθεν	οὐ	μόνον ἀγαθὸς ~(ἂν στρατιώτης εἴη,
[2, 8]	~Ἀναγκαῖον ἄρα τὸν ἄδικον βίον	οὐ	μόνον αἰσχίω καὶ μοχθηρότερον, ἀλλὰ
[2, 9]	εἶναι πρὸς τὰς ᾠδάς; ~ἆρ'	οὐ	νομοθετήσομεν πρῶτον μὲν τοὺς παῖδας
[2, 10]	δυνατὸς εἴη ~διαγνῶναι; Λέγω δὲ	οὐ	πάνυ σαφῶς, ἀλλ' ὧδε σαφέστερον
[2, 10]	~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν	οὐ	πᾶσαν μίμησιν φαῖμεν ἂν ἐκ
[2, 7]	τὸν οὕτω ζῶντα ἴσως ὑμᾶς	οὐ	πείθω μὴ οὐκ ἄρα ~εὐδαίμονα
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα λέγεις. Ἆρ' οὖν	οὐ	περὶ ἑκάστην εἰκόνα, καὶ ἐν
[2, 14]	τε καὶ ~νόμον ἔχουσιν ὀρθὸν	οὐ	ποτέος (οἶνος· ὥστε κατὰ τὸν
[2, 10]	εἶναι πολεμικώτερον, τέταρτον ἀρετῆς ἀλλ'	οὐ	~πρῶτον τὴν ἀνδρείαν κτῆμα τιμῶντα
[2, 8]	ξένε, καὶ μόνιμον· ἔοικε μὴν	οὐ	ῥᾴδιον εἶναι πείθειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν·
[2, 11]	δρῶσιν ταῦτα ἀγνοοῦντες αὐτῶν ἕκαστα,	οὐ	~συλλογίζονται. Τὸ δέ που προσήκοντα
[2, 2]	τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι; Πότερον	οὐ	ταὐτά ἐστι καλὰ ~ἡμῖν πᾶσιν,
[2, 9]	~οἴνου μὴ γεύεσθαι, διδάσκοντες ὡς	οὐ	χρὴ πῦρ ἐπὶ πῦρ ὀχετεύειν
[2, 4]	ἦ γάρ; ~(Κλεινίας) ~πῶς γὰρ	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Ἐὰν δέ γ' οἱ
[2, 13]	αἰτίους γεγονέναι; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ δὴ καὶ τὸν
[2, 10]	ἦν ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν τοῦτό γε
[2, 10]	διαγνώσεται. ~(Κλεινίας) ~Σχολῇ· πῶς δ'	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ δὲ τὸ ὀρθῶς
[2, 13]	εἶναι. ~(Κλεινίας) ~Μεμνήμεθα· τί δ'	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν καὶ ὅτι τὴν
[2, 10]	γέ τινα; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Τίς ἂν οὖν πρέποι
[2, 8]	ἀμφισβητῆσαι τῷ λόγῳ. ~(Κλεινίας) ~Ἀλλ'	οὔ	μοι φαίνεται πρός γε ταῦτα
[2, 12]	ὥσπερ ~τότε, τὸν ἀγαθὸν νομοθέτην,	οὗ	νόμους εἶναι δεῖ συμποτικούς, δυναμένους
[2, 8]	ὦ φίλοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης δὲ	οὗ	τι καὶ σμικρὸν ὄφελος, εἰ
[2, 14]	ὥστε κατὰ τὸν λόγον τοῦτον	οὐδ'	~ἀμπελώνων ἂν πολλῶν δέοι οὐδ'
[2, 11]	ῥυθμοὺς ~δούλων καὶ ἀνελευθέρων προσαρμόττειν,	οὐδ'	αὖ ῥυθμοὺς καὶ σχῆμα ἐλευθέριον
[2, 2]	εἰ δὲ ἀγνοοῦμέν γε τοῦτο,	~οὐδ'	εἴ τις παιδείας ἐστὶν φυλακὴ
[2, 3]	καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπεργάζονται, ~καινοτομεῖν	οὐδ'	ἐπινοεῖν ἄλλ' ἄττα ἢ τὰ
[2, 14]	οὐδ' ~ἀμπελώνων ἂν πολλῶν δέοι	οὐδ'	ᾗτινι πόλει, τακτὰ δὲ τά
[2, 2]	κακίας ἢ ἀρετῆς καλλίονα χορεύματα,	οὐδ'	ὡς αὐτὸς μὲν χαίρει τοῖς
[2, 7]	ἔμοιγε φαινόμεθά πως, τὰ δ'	οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν ὑγίειάν τε
[2, 11]	ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς	οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος γὰρ ὅ γε
[2, 9]	ἂν ~παντάπασιν ἀσχήμων (γίγνοιτο. ~(Κλεινίας)	~Οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ ἥσουσιν οἱ
[2, 3]	~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα. Τὴν γοῦν ἐκεῖ	οὐδαμῶς	ἔοικε δυνατὴ γεγονέναι ~διαφθεῖραι, πᾶν
[2, 5]	ἀνίατα καὶ πόρρω προβεβηκότα ~ἁμαρτίας	οὐδαμῶς	ἡδύ, (ἀναγκαῖον δ' ἐνίοτέ ἐστιν.
[2, 1]	τῶν ἐν ταῖς κινήσεσιν ~τάξεων	οὐδὲ	ἀταξιῶν, οἷς δὴ ῥυθμὸς ὄνομα
[2, 13]	οὕτω δὴ ποίει. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποιητέον·	οὐδὲ	γὰρ πάνυ χαλεπόν ἐστιν εἰπεῖν
[2, 3]	ἄλλ' ἄττα ἢ τὰ πάτρια,	οὐδὲ	νῦν ἔξεστιν, οὔτε ἐν ~τούτοις
[2, 10]	τῳ, τό γε ἴσον ἴσον	οὐδὲ	τὸ σύμμετρον ἂν εἴη ~σύμμετρον
[2, 7]	φαίνεται ταῦτα οὕτως ἀναγκαῖα, ὡς	οὐδέ,	~ὦ φίλε Κλεινία, Κρήτη νῆσος
[2, 8]	μὴ φῇ ταῦτα ~οὕτως ἔχειν·	οὐδεὶς	γὰρ ἂν ἑκὼν ἐθέλοι πείθεσθαι
[2, 10]	νέους κέκτησθε· λαβὼν δ' ~ὑμῶν	οὐδεὶς	τὸν αὑτοῦ, παρὰ τῶν συννόμων
[2, 8]	δοκεῖ ἢ ταύτῃ, πρὸς ταῦτα	οὐδεὶς	φθόνος ἀμφισβητῆσαι τῷ λόγῳ. ~(Κλεινίας)
[2, 12]	ποιητὰς αὐτούς. Τὸ ~γὰρ τρίτον	οὐδεμία	ἀνάγκη ποιητῇ γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν
[2, 3]	ἀνάγκης γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Δοκῶ μὲν	οὐδέν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπου δὴ νόμοι καλῶς
[2, 8]	τὰς τῶν νέων ~ψυχάς, ὥστε	οὐδὲν	ἄλλο αὐτὸν δεῖ σκοποῦντα ἀνευρίσκειν
[2, 7]	ἐβούλου ζῆν; Ἀλλ' ἀεὶ διακελευόμενος	οὐδὲν	ἐπαύου ζῆν με ~ὡς δικαιότατα.
[2, 9]	~ἀμφοτέρων, τῶν ἄλλων μὲν ζῴων	οὐδὲν	ἐφάπτοιτο, ἡ δὲ ἀνθρώπου φύσις
[2, 13]	ἔχειν ~τελεωθέντι, τοῦτον καὶ τοσοῦτον	οὐδὲν	ἔχον ποτὲ φύεται· ἐν τούτῳ
[2, 5]	(σὺ κατ' Αἴγυπτον ἀφερμηνεύεις, ἀλλ'	οὐδέποτε	τῶν αὐτῶν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἄριστά γ'
[2, 8]	δύνασθαι ἡμῶν ἀμφισβητῆσαί ποτ' ἂν	~οὐδέτερος.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ μετὰ τοῦτο τοίνυν
[2, 10]	γοῦν, ὦ ξένε, καὶ οἵδε	οὐκ	ἄλλην ἄν τινα δυναίμεθα ᾠδὴν
[2, 11]	καὶ πάντας ψόφους εἰς ταὐτὸν	οὐκ	ἄν ποτε ~συνθεῖεν, ὡς ἕν
[2, 9]	δὴ διατεθεὶς οὕτως ἕκαστος ἆρ'	οὐκ	ἂν ἐθέλοι προθυμότερόν ~γε, ἧττον
[2, 7]	δέ; τὸ καὶ κακῶς; ~(Κλεινίας)	~Οὐκ	ἂν ἔτι τοῦθ' ὁμοίως. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	λέγεις λέγειν ὡς νῦν γιγνόμενα,	οὐκ	ἂν ~θαυμάζοιμι εἰ μὴ σαφῶς
[2, 9]	ἡμῖν ᾠδῆς οὗτος ὁ τρόπος	οὐκ	ἂν ~παντάπασιν ἀσχήμων (γίγνοιτο. ~(Κλεινίας)
[2, 10]	ἀπεικασία· καὶ τοῦτό γε μῶν	οὐκ	ἂν ~σύμπαντες ὁμολογοῖεν ποιηταί τε
[2, 14]	πίνειν μετ' ἐπιτηδευμάτων ὡντινωνοῦν ἄλλων,	οὐκ	ἂν τιθείμην ταύτην ~τὴν ψῆφον,
[2, 10]	ἐργασίᾳ ὅσαι τέχναι εἰκαστικαί; (Ἆρ'	οὐκ,	ἂν τοῦτο ~ἐξεργάζωνται, τὸ μὲν
[2, 13]	ἔστιν κακὴ ~καὶ εἰς πόλιν	οὐκ	ἀξία παραδέχεσθαι. Καὶ γὰρ ἔτι
[2, 7]	ἴσως ὑμᾶς οὐ πείθω μὴ	οὐκ	ἄρα ~εὐδαίμονα ἀλλ' ἄθλιον γίγνεσθαι
[2, 12]	καὶ ἀναισχυντότερον τοῦ δέοντος, ~καὶ	οὐκ	ἐθέλοντα τάξιν καὶ τὸ κατὰ
[2, 9]	πολλοῖς ἀλλὰ ἐν μετρίοις, καὶ	οὐκ	ἐν ἀλλοτρίοις ~ἀλλ' ἐν οἰκείοις,
[2, 10]	~Στρατοπέδου γὰρ πολιτείαν ἔχετε ἀλλ'	οὐκ	ἐν ἄστεσι κατῳκηκότων, ἀλλ' οἷον
[2, 9]	ἐθέλοι προθυμότερόν ~γε, ἧττον αἰσχυνόμενος,	οὐκ	ἐν πολλοῖς ἀλλὰ ἐν μετρίοις,
[2, 3]	τοῖς ἱεροῖς, (καὶ παρὰ ταῦτ'	οὐκ	ἐξῆν ~οὔτε ζωγράφοις, οὔτ' ἄλλοις
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκότως γε· ὄντως γὰρ	οὐκ	ἐπήβολοι γεγόνατε τῆς (καλλίστης ᾠδῆς.
[2, 2]	~εὔχρων δὲ μέλος ἢ σχῆμα	οὐκ	ἔστιν ἀπεικάσαντα, ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι
[2, 1]	Τὰ μὲν οὖν ἄλλα ζῷα	οὐκ	ἔχειν αἴσθησιν τῶν ἐν ταῖς
[2, 13]	τῆς ψυχῆς πρὸς ἀρετὴν παιδείας	οὐκ	οἶδ' ὅντινα ~τρόπον ὠνομάσαμεν μουσικήν.
[2, 10]	τε καὶ συμπάσῃ ~πόλει. ~(Κλεινίας)	~Οὐκ	οἶδα ἡμῶν, ὦ ξένε, ὅπῃ
[2, 5]	Λακεδαιμονίοις, ἃ σὺ νῦν ~λέγεις	οὐκ	οἶδα πραττόμενα, καινὰ δὲ ἄττα
[2, 6]	ὑπὸ τῶν πολλῶν λεγόμεν' ἀγαθὰ	οὐκ	ὀρθῶς λέγεται. Λέγεται γὰρ ~ὡς
[2, 4]	νυνδή, τὰ ~νικητήρια φέρειν. (Ἆρ'	οὐκ	ὀρθῶς λέγεταί τε τοῦτο καὶ
[2, 10]	αὖ τοὺς νομοθέτας φαυλίζεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκ,	ὠγαθέ, προσέχων τούτῳ τὸν νοῦν
[2, 12]	μέθη, τοιαύτη δὲ παιδιά, μῶν	οὐκ	ὠφεληθέντες ἂν ~οἱ τοιοῦτοι συμπόται
[2, 14]	~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν ἀληθῆ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	αὖ ταύτης ἀρχὴ μὲν τῆς
[2, 2]	ξένε, λέγεις τῆς παιδείας. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	εἰ μὲν τὸ καλὸν ᾠδῆς
[2, 12]	ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	εἴ γε εἴη τοιαύτη μὲν
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ἐν θεάτρῳ γε καὶ παντοίοις
[2, 12]	γεγονέναι. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ἔφαμεν, ὅταν γίγνηται ταῦτα, καθάπερ
[2, 10]	οὐχ ἡδονή. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ἡδονῇ κρίνοιτ' ἂν μόνον ἐκεῖνο
[2, 13]	~Μεμνήμεθα· τί δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	καὶ ὅτι τὴν ῥυθμοῦ τε
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Παντάπασι μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	μουσικήν γε πᾶσάν φαμεν εἰκαστικήν
[2, 2]	ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ὁ μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος ἡμῖν
[2, 8]	κακά; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ὁ μὲν μὴ χωρίζων λόγος
[2, 10]	κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ γε. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	πρῶτον μὲν δεῖ τόδε γε
[2, 1]	παραποδισθῶμεν ὑπ' αὐτοῦ. ~(Κλεινίας) ~Λέγ'	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναμνησθῆναι τοίνυν ἔγωγε πάλιν
[2, 14]	ἐφεξῆς διελθεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ τοίνυν τῇ τῆς
[2, 4]	οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν ἔν γε
[2, 10]	τὸ ὀρθότατον. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν καὶ τῇ
[2, 9]	οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἐν θεάτρῳ γε
[2, 10]	ὁτῳοῦν ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν μουσικήν γε πᾶσάν
[2, 13]	ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ δέ γε τοῦ
[2, 2]	οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ' ἄρα μετὰ τοῦθ'
[2, 7]	γε αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ καὶ
[2, 2]	~δεῖ; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ παντὸς μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί ποτ' ἂν οὖν
[2, 1]	φθεγγόμενα ~πάσας φωνάς. Τὰ μὲν	οὖν	ἄλλα ζῷα οὐκ ἔχειν αἴσθησιν
[2, 8]	μύθοις καὶ λόγοις. Εἰ δ'	οὖν	ἄλλῃ ~πῃ δοκεῖ ἢ ταύτῃ,
[2, 9]	~Ἀναγκαιότατα μέντοι λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς	οὖν	αὐτοὺς παραμυθησόμεθα προθύμους εἶναι πρὸς
[2, 4]	αὐτήκοος αὐτὸς γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	οὖν	δή; βούλεσθε ἐγὼ σφῷν τὴν
[2, 1]	τῆς ἐν οἴνῳ συνουσίας. Τί	οὖν	δὴ ~λέγομεν; ἔνεσθ' ὡς ὁ
[2, 11]	μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	οὖν	εἴ τις καὶ ἐν τούτοις
[2, 11]	ὅτι ποτὲ δεῖ. τόδε μὲν	οὖν	ἐκ ~τούτων ὁ λόγος ἡμῖν
[2, 1]	τὸ γῆρας παρεγένετο· τέλεος δ'	~οὖν	ἔστ' ἄνθρωπος ταῦτα καὶ τὰ
[2, 5]	ὡς ὄντως ὀρθός ἐστιν· ἵν'	οὖν	ἡ ψυχὴ τοῦ παιδὸς μὴ
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	ἡμῖν τά γε ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται;
[2, 5]	~πᾶν τοὐναντίον συμβαίνει. Τί ποτ'	οὖν	ἡμῖν τὰ νῦν αὖ διαπερανθέντα
[2, 6]	τοῖς δὲ κακοῖς κακά· ὅπερ	οὖν	~ἠρόμην, ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ τε
[2, 4]	τὰ νῦν λεχθέντων. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	θαρροῦντες λέγομεν τὴν τῇ μουσικῇ
[2, 3]	~Θαυμαστὸν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν μὲν	οὖν	καὶ πολιτικὸν ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ' ἕτερα
[2, 2]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί ποτ' ἂν	οὖν	λέγομεν τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι;
[2, 11]	ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	οὖν	ὁ μηδ' ὅτι ποτ' ἔχει
[2, 7]	με ~ὡς δικαιότατα. Ταύτῃ μὲν	οὖν	ὁ τιθέμενος εἴτε νομοθέτης εἴτε
[2, 4]	ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν	οὖν	οἰόμεθα καὶ κομιδῇ μάτην τὸν
[2, 4]	νικᾶν ἂν φαῖμεν πάμπολυ. Τίς	οὖν	~ὀρθῶς ἂν νενικηκὼς εἴη; τοῦτο
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	οὐ πᾶσαν μίμησιν φαῖμεν ἂν
[2, 11]	ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα λέγεις. Ἆρ'	οὖν	οὐ περὶ ἑκάστην εἰκόνα, καὶ
[2, 5]	ποιοῦντα ὀρθῶς ποιεῖν. ~(Κλεινίας) ~Νῦν	οὖν	οὕτω δοκοῦσίν σοι, πρὸς Διός,
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Ἔστι ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	οὐχ ἡμῶν οἱ μὲν νέοι
[2, 10]	γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Τίς ἂν	οὖν	πρέποι θείοις ἀνδράσιν; Ἆρ' ἂν
[2, 9]	τὰ νῦν λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς	οὖν	πρέπον ἂν εἴη τοῦτο; ὁρᾶτε
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν	οὖν	τι βλάβην ἔσθ' ἥντινα φέρει
[2, 7]	~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί	οὖν	τὸ μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν ἡμᾶς
[2, 3]	ἂν εὕροις ~αὐτόθι· τοῦτο δ'	οὖν	τὸ περὶ μουσικὴν ἀληθές τε
[2, 7]	τὰ δ' οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	ὑγίειάν τε κεκτημένον καὶ πλοῦτον
[2, 12]	~Καὶ τίς μηχανή; ~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ'	οὖν,	ὡς ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν αὖ τὰ
[2, 5]	καὶ δειλίαν ἐκ ταὐτοῦ ~στόματος	οὗπερ	τοὺς θεοὺς (ἐπεκαλέσατο μέλλων κρίνειν,
[2, 8]	τῶν ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν ~λόγων. ~(Κλεινίας)	~Οὔπω	μεμαθήκαμεν, ἀλλ' ἔτι σαφέστερον πειρῶ
[2, 10]	κοινοῖς θεάτροις, πειρώμεθα ἀποδοῦναι τούτοις	οὕς	φαμεν ~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν
[2, 8]	ἐροῦμεν ἅμα, καὶ μᾶλλον πείσομεν	οὓς	~δεῖ πείθειν ἢ ἐὰν ἄλλως
[2, 1]	ὄνομα καὶ ἁρμονία· ἡμῖν δὲ	οὓς	~(εἴπομεν τοὺς θεοὺς συγχορευτὰς δεδόσθαι,
[2, 12]	νῦν, ὅτι τοῖς ᾠδοῖς ἡμῖν,	οὓς	νῦν ~παρακαλοῦμεν καὶ ἑκόντας τινὰ
[2, 3]	πονηρὰ δέ, καὶ ἐναντίον ἄλλων	οὓς	οἴονται φρονεῖν ~αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι
[2, 13]	σαφῶς, καὶ ~μανθάνω ὡς ἐρώτησις	οὖσα	αὕτη τὰ νῦν ἀπόκρισίς τέ
[2, 9]	φύσις ἁπάντων τῶν νέων ~διάπυρος	οὖσα	ἡσυχίαν οὐχ οἵα τε ἄγειν
[2, 8]	~ὄντας τοὺς χοροὺς ἔτι νέαις	οὔσαις	ταῖς ψυχαῖς καὶ ἁπαλαῖς τῶν
[2, 5]	τὴν ~τῶν κριτῶν ἡδονὴν ποιοῦσιν	οὖσαν	φαύλην, ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ
[2, 14]	~Εἰ μέν τις πόλις ὡς	οὔσης	σπουδῆς τῷ ἐπιτηδεύματι τῷ νῦν
[2, 2]	ἔνεστιν, περὶ ~ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν	οὔσης	τῆς μουσικῆς, ὥστε εὔρυθμον μὲν
[2, 10]	ἁμαρτήσεσθαι· μὴ γὰρ γιγνώσκων τὴν	οὐσίαν,	τί ποτε ~βούλεται καὶ ὅτου
[2, 1]	τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ λυπῶν ~παιδειῶν	οὐσῶν	χαλᾶται τοῖς ἀνθρώποις καὶ διαφθείρεται
[2, 3]	νῦν ~δεδημιουργημένων (οὔτε τι καλλίονα	οὔτ'	αἰσχίω, τὴν αὐτὴν δὲ τέχνην
[2, 3]	ταῦτ' οὐκ ἐξῆν ~οὔτε ζωγράφοις,	οὔτ'	ἄλλοις ὅσοι σχήματα καὶ ὁποῖ'
[2, 6]	ἐστὶ καὶ ἀνιαρῶς ~ζῇ. Καὶ	οὔτ'	ἂν μνησαίμην, φησὶν ὑμῖν ὁ
[2, 5]	πολλῶν καὶ ~τῆς αὑτοῦ ἀπαιδευσίας,	οὔτ'	αὖ γιγνώσκοντα δι' ἀνανδρίαν καὶ
[2, 6]	ὁ ποιητής, εἴπερ ὀρθῶς λέγει,	οὔτ'	ἐν ~λόγῳ ἄνδρα τιθείμην, ὃς
[2, 2]	~πορίζουσαν δύναμιν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν	οὔτε	ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον τὸ παράπαν
[2, 5]	καὶ δὴ καὶ τῆς ἀνδρείας.	Οὔτε	γὰρ παρὰ θεάτρου δεῖ τόν
[2, 3]	νῦν ἔξεστιν, οὔτε ἐν ~τούτοις	οὔτε	ἐν μουσικῇ συμπάσῃ. Σκοπῶν δὲ
[2, 3]	τὰ πάτρια, οὐδὲ νῦν ἔξεστιν,	οὔτε	ἐν ~τούτοις οὔτε ἐν μουσικῇ
[2, 3]	τινα συνήθειαν, οὔτε χαίρειν δυνατὸν	οὔτε	ἐπαινεῖν αἰσχρά τε ~προσαγορεύειν. Οἷς
[2, 3]	(καὶ παρὰ ταῦτ' οὐκ ἐξῆν	~οὔτε	ζωγράφοις, οὔτ' ἄλλοις ὅσοι σχήματα
[2, 9]	ἄγειν οὔτε κατὰ τὸ σῶμα	οὔτε	κατὰ τὴν ~φωνὴν εἴη, φθέγγοιτο
[2, 9]	ἡσυχίαν οὐχ οἵα τε ἄγειν	οὔτε	κατὰ τὸ σῶμα οὔτε κατὰ
[2, 2]	Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὔτε ἀνεκτὸν	οὔτε	ὅσιον τὸ παράπαν ~φθέγγεσθαι, τόδε
[2, 3]	ἀλλ' ὄντως τῶν νῦν ~δεδημιουργημένων	(οὔτε	τι καλλίονα οὔτ' αἰσχίω, τὴν
[2, 3]	ἢ ~τρόπον ἤ τινα συνήθειαν,	οὔτε	χαίρειν δυνατὸν οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά
[2, 3]	πρὸς ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας)	~Οὔτοι	δὴ τοῦτό γε λόγον ἔχει·
[2, 3]	τὰ δὲ τῆς φύσεως ἐναντία,	οὗτοι	δὲ ταῖς ~ἡδοναῖς (τοὺς ἐπαίνους
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν εἰσίν γε	οὗτοι	σχεδὸν ὧν χάριν οἱ πλεῖστοι
[2, 3]	ὡς ἔοικεν, ἐγνώσθη παρ' αὐτοῖς	οὗτος	ὁ ~λόγος ὃν τὰ νῦν
[2, 9]	τοίνυν αὐτοὺς μετέχειν ἡμῖν ᾠδῆς	οὗτος	ὁ τρόπος οὐκ ἂν ~παντάπασιν
[2, 13]	ὑπορρεῖ πως ὡς ὁ θεὸς	οὗτος	ὑπὸ τῆς μητρυᾶς Ἥρας ~διεφορήθη
[2, 14]	~ἐμμετρότατα καὶ ὀλίγιστα γίγνοιτ' ἄν.	~Οὗτος,	ὦ ξένοι, ἡμῖν, εἰ συνδοκεῖ,
[2, 12]	εἴρηκεν· ~σκοπώμεθα δὴ εἰ τοῦθ'	οὕτω	γέγονεν. Θορυβώδης μέν που ὁ
[2, 9]	ταῦτα οἶμαι, ὅπῃ τοῦτο εὔλογον	~οὕτω	γιγνόμενον ἂν γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Τί
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Ἄρισθ' ὑπέλαβές τε καὶ	οὕτω	δὴ ποίει. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποιητέον· οὐδὲ
[2, 5]	ὀρθῶς ποιεῖν. ~(Κλεινίας) ~Νῦν οὖν	οὕτω	δοκοῦσίν σοι, πρὸς Διός, ὦ
[2, 7]	~ἔχοντα ἐν αὑτῷ μόνον, τὸν	οὕτω	ζῶντα ἴσως ὑμᾶς οὐ πείθω
[2, 4]	αὖ; μῶν οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας)	~Οὕτω	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν
[2, 9]	μᾶλλον. Ἆρ' οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας)	~Οὕτω	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἐν
[2, 2]	~(δυναίμεθα. Ἆρ' οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας)	~Οὕτω	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ' ἄρα
[2, 5]	καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις γίγνοιθ'	οὕτω;	Πότερον αὐτὰ καλλιόνως οὕτως εἶναι
[2, 9]	οὐχ ὁμολογοῖτ' ἂν δεῖν ταῦτα	οὕτω	πράττεσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Ποῦ δὴ τοῦθ'
[2, 6]	τε καὶ ἁρμονίας ~ἀποδιδόντας παιδεύειν	οὕτω	τοὺς νέους ἡμῶν. Ἦ γάρ;
[2, 4]	~ὃ ποθοῦντες καὶ ἀσπαζόμενοι τίθεμεν	οὕτως	ἀγῶνας τοῖς δυναμένοις ἡμᾶς ὅτι
[2, 12]	καὶ τοιούτοις ᾄδειν πρέπον, καὶ	~οὕτως	ᾄδωσιν, καὶ ᾄδοντες αὐτοί τε
[2, 2]	~καὶ Ἀπόλλωνος, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας)	~Οὕτως.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν ἀπαίδευτος
[2, 10]	εἶναι τὴν ~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν	οὕτως.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δὲ τῇ τῶν
[2, 3]	πᾶν δὲ τοὐναντίον. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται	οὕτως	ἂν ταῦτα ἔχειν ἐκ τῶν
[2, 7]	Ἐμοὶ γὰρ δὴ φαίνεται ταῦτα	οὕτως	ἀναγκαῖα, ὡς οὐδέ, ~ὦ φίλε
[2, 8]	Σιδωνίου μυθολόγημα ῥᾴδιον ἐγένετο πείθειν,	οὕτως	ἀπίθανον ~ὄν, καὶ ἄλλα μυρία;
[2, 4]	τί ἄν, εἴ ποτέ τις	οὕτως	ἁπλῶς ἀγῶνα θείη ~ὁντινοῦν, μηδὲν
[2, 2]	καλὰ καὶ τὰ αἰσχρὰ αἰσχρὰ	οὕτως	αὐτοῖς ~χρῆται; βέλτιον ὁ τοιοῦτος
[2, 9]	ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά; ἢ τοῦτο ἀνοήτως	οὕτως	ἀφήσομεν, ὃ κυριώτατον ἂν εἴη
[2, 5]	γίγνοιθ' οὕτω; Πότερον αὐτὰ καλλιόνως	οὕτως	εἶναι ~φαῖμεν ἂν ἢ καθάπερ
[2, 13]	εἴπομεν καὶ ~διαπεπεράνθαι, καὶ νῦν	οὕτως	εἰρήσθω· τὸ δ' ἥμισυ λέγωμεν,
[2, 9]	~εἶναι; ~Πρῶτον μὲν δὴ διατεθεὶς	οὕτως	ἕκαστος ἆρ' οὐκ ἂν ἐθέλοι
[2, 9]	πῦρ σίδηρον ἐντεθέντα γιγνόμενον, καὶ	οὕτως	εὐπλαστότερον ~εἶναι; ~Πρῶτον μὲν δὴ
[2, 2]	τε προκαλῇ καὶ ταῦθ' ἡμῖν	οὕτως	ἔχειν ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 8]	ὃς ἂν μὴ φῇ ταῦτα	~οὕτως	ἔχειν· οὐδεὶς γὰρ ἂν ἑκὼν
[2, 8]	εἰ καὶ μὴ τοῦτο ἦν	οὕτως	ἔχον, ὡς καὶ ~νῦν αὐτὸ
[2, 2]	ἄν ποτε ~(δυναίμεθα. Ἆρ' οὐχ	οὕτως;	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 4]	εὖ πράττειν αὖ; μῶν οὐχ	οὕτως;	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	γίγνεται, τόσῳ μᾶλλον. Ἆρ' οὐχ	οὕτως;	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	καὶ τοῦ τοιούτου πρότερον, ἀλλ'	οὐχ	ἡδονή. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 4]	~Ἔστι ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν	οὐχ	ἡμῶν οἱ μὲν νέοι αὐτοὶ
[2, 10]	καὶ μοῦσαν ζητητέον, ὡς ~ἔοικεν,	οὐχ	ἥτις ἡδεῖα ἀλλ' ἥτις ὀρθή·
[2, 9]	τῶν νέων ~διάπυρος οὖσα ἡσυχίαν	οὐχ	οἵα τε ἄγειν οὔτε κατὰ
[2, 9]	καὶ ἡδονήν. ~(Κλεινίας) ~Πῶς δ'	οὐχ	ὁμολογοῖτ' ἂν δεῖν ταῦτα οὕτω
[2, 11]	ταύτῃ λόγον· ἡμεῖς δέ γε	~οὐχ	ὅτι μὴ δεῖ ταῖς Μούσαις
[2, 9]	σωφρονέστερος γίγνεται, τόσῳ μᾶλλον. Ἆρ'	οὐχ	οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν.
[2, 4]	οἰόμεθα εὖ πράττειν αὖ; μῶν	οὐχ	οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν.
[2, 2]	διαγιγνώσκειν ἄν ποτε ~(δυναίμεθα. Ἆρ'	οὐχ	οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν.
[2, 7]	ὅτιπερ ἐπιθυμοῖ τὸν βίον ἅπαντα,	οὐχ	ὑμῖν ~δοκεῖ, εἴπερ ἄδικος εἴη
[2, 5]	περὶ τὴν ἄλλην μουσικὴν σύμπασαν,	οὐχ	ὑπὸ νόμων μεταβαλλόμενα ἀλλ' ~ὑπό
[2, 3]	μυριοστὸν ἔτος ~γεγραμμένα ἢ τετυπωμένα	οὐχ	ὡς ἔπος εἰπεῖν μυριοστὸν ἀλλ'
[2, 7]	ἔγωγ' ἂν φαίην· ὦ πάτερ,	οὐχ	ὡς ~εὐδαιμονέστατά με ἐβούλου ζῆν;
[2, 12]	ἢ πρότερον ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων, ~ἀλλ'	οὐχ	(ὥσπερ τὰ νῦν ἐχθροί, κατὰ
[2, 8]	δὲ οὗ τι καὶ σμικρὸν	ὄφελος,	εἰ καὶ μὴ τοῦτο ἦν
[2, 9]	οὐ χρὴ πῦρ ἐπὶ πῦρ	ὀχετεύειν	εἴς τε τὸ σῶμα ~καὶ
[2, 11]	~Γελοῖος γὰρ ὅ γε πολὺς	ὄχλος	ἡγούμενος ἱκανῶς γιγνώσκειν τό τε
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν δήπου κατὰ τὴν	ὄψιν	ἡμῖν ἀπεικασίαι μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί.