Livre, chapitre
[2, 4]	δέ, καλῶς Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν	ἤ	τι τῶν Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ'
[2, 3]	πονηρίας ἢ σχήμασιν ἢ ~μέλεσιν,	ἤ	τιν' ὠφελίαν αὖ τοῖς πρὸς
[2, 10]	μόνον αὐτοῦ τὸ σπουδαιότατον εἶναι,	ἤ	τινα ὀρθότητα, ἢ τὸ τρίτον
[2, 3]	ἂν παρὰ φύσιν ἢ ~τρόπον	ἤ	τινα συνήθειαν, οὔτε χαίρειν δυνατὸν
[2, 2]	ὥς ~ποτε τὰ τῆς κακίας	ἢ	ἀρετῆς καλλίονα χορεύματα, οὐδ' ὡς
[2, 10]	οἱ ἄνδρες φωνήν; Ἢ μοῦσαν	(ἢ)	δῆλον ὅτι πρέπουσαν αὑτοῖς ~δεῖ
[2, 2]	μὴ πάνυ δυνατὸς ᾖ κατορθοῦν,	ἢ	~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ ἡδονῇ καὶ
[2, 7]	ὁ δικαιότατός ἐστιν βίος ἥδιστος,	ἢ	δύ' ἐστόν ~τινε βίω, οἷν
[2, 8]	μᾶλλον πείσομεν οὓς ~δεῖ πείθειν	ἢ	ἐὰν ἄλλως πως φθεγγώμεθα λέγοντες.
[2, 13]	ταύτῃ τῇ τέχνῃ πλέον ἐμπειρίας	ἢ	ἐν ἐκείνῃ μετέχετε. ~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν
[2, 10]	ἄλλην ἄν τινα δυναίμεθα ᾠδὴν	ἢ	ἣν ἐν τοῖς ~χοροῖς ἐμάθομεν
[2, 3]	φύσει παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ θεοῦ	ἢ	θείου τινὸς ἀνδρὸς ἂν εἴη,
[2, 5]	καλλιόνως οὕτως εἶναι ~φαῖμεν ἂν	ἢ	καθάπερ νῦν γίγνεται γιγνόμενα; ~(Κλεινίας)
[2, 10]	τήν γε ὀρθότητα τῆς βουλήσεως	~ἢ	καὶ ἁμαρτίαν αὐτοῦ διαγνώσεται. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	~Εἰκός γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον εἰκὸς	ἢ	καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι ὅπερ
[2, 14]	ἐπινοῇ τις παῖδας ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ	ἢ	καὶ γυνή. Καὶ ἄλλα δὲ
[2, 13]	ὅπως ἂν ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν	ἢ	καὶ ἐάσομεν. ~(Κλεινίας) ~Ποῖα δὴ
[2, 3]	δὴ νόμοι καλῶς εἰσι κείμενοι	ἢ	καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον
[2, 3]	τρόπου τὰ ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα	ἢ	καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ
[2, 1]	κατιδεῖν πῶς ἔχομεν τὰς φύσεις,	ἢ	καί τι μέγεθος ὠφελίας ἄξιον
[2, 3]	τοῦ ~τοιούτου τί μεῖζον ἀγαθὸν	ἢ	κακὸν φαῖμεν ἂν ἡμῖν ἐκ
[2, 7]	μῶν ἀηδὲς μέν, ἀγαθὸν δὲ	~ἢ	καλόν, τὰ δ' ἕτερα ἡδέα
[2, 3]	~(κατὰ φύσιν ἢ κατὰ ἔθος	ἢ	κατ' ἀμφότερα, τούτους μὲν καὶ
[2, 3]	ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ φύσιν	ἢ	κατὰ ἔθος ἢ κατ' ἀμφότερα,
[2, 3]	μελῳδηθέντα ἢ καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα,	ἢ	~(κατὰ φύσιν ἢ κατὰ ἔθος
[2, 2]	μηδὲ μισῇ τὰ μὴ καλά;	ἢ	~κεῖνος ὃς ἂν τῇ μὲν
[2, 11]	καὶ σχῆμα ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι μέλος	ἢ	λόγον ἐναντίον ἀποδοῦναι τοῖς ῥυθμοῖς,
[2, 10]	τι βλάπτῃ μήτε ~ὠφελῇ σπουδῆς	ἢ	λόγου ἄξιον. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις.
[2, 7]	πονηροὶ μέν, ἡδέως δὲ ζῶντες,	ἢ	λυσιτελοῦντα μὲν ἄλλα ἐστὶ καὶ
[2, 3]	τῷ χαίροντι πονηρίας ἢ σχήμασιν	ἢ	~μέλεσιν, ἤ τιν' ὠφελίαν αὖ
[2, 2]	τὸ καλὸν χρὴ φάναι σχῆμα	ἢ	μέλος εἶναί ποτε; Φέρε, ἀνδρικῆς
[2, 2]	δειλοῦ τε καὶ ἀνδρείου σχῆμα	ἢ	~μέλος ἔστιν τε, καὶ (ὀρθῶς
[2, 3]	ἐν τῇ ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ	ἢ	μέλους ἢ ῥήματος ἐχόμενον, ~τοῦτο
[2, 3]	ἂν ~πρὸς τρόπου τὰ ῥηθέντα	ἢ	μελῳδηθέντα ἢ καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα,
[2, 11]	ὁ ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς	ἢ	μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς οὐδαμῶς.
[2, 2]	ᾄδει καὶ ~καλὰ ὀρχεῖται” προσθῶμεν	ἢ	μή; ~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 11]	γνώσεται τῶν μελῶν, ~ᾧ προσῆκεν	ἢ	μὴ προσῆκεν τοῦ δωριστί, καὶ
[2, 10]	οὐ ~γὰρ εἴ τῳ δοκεῖ	ἢ	μή τις χαίρει τῳ, τό
[2, 12]	ἕνεκα τοῦ καλλίστου καὶ δευτέρου,	ἢ	(μηδέποτε ἱκανὸν ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι νέοις
[2, 10]	δὲ ἥσουσιν οἱ ἄνδρες φωνήν;	Ἢ	μοῦσαν (ἢ) δῆλον ὅτι πρέπουσαν
[2, 3]	ἂν ~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν	ἢ	μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας) ~Οὔτοι δὴ τοῦτό
[2, 14]	τὸ παράπαν εἰ μὴ ~σωμασκίας	ἢ	νόσων ἕνεκα, μηδ' αὖ νύκτωρ
[2, 2]	τὴν χορείαν τε καὶ ~μουσικὴν	ἢ	ὃς ἂν τῷ μὲν σώματι
[2, 11]	δὴ χρώματά τε καὶ σχήματα	ἢ	πάντα ~ταῦτα τεταραγμένως εἴργασται· μῶν
[2, 5]	ὅσον αἰσθάνομαι, πλὴν παρ' ἡμῖν	ἢ	παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἃ σὺ νῦν
[2, 5]	παρ' ὑμῖν καὶ τοῖσδε μᾶλλον	ἢ	παρὰ τοῖς ἄλλοις ~Ἕλλησιν γίγνεσθαι
[2, 12]	δὴ χωρὶς μέθῃ ~διαμάχεσθαι δεινότερον	ἢ	πολεμίοις εἶναι μὴ μετὰ ἀρχόντων
[2, 2]	ἅπαντες πάσαις χορείαις (ὁμοίως χαίρομεν,	ἢ	πολλοῦ ~δεῖ; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ παντὸς
[2, 12]	τοιοῦτοι συμπόται καὶ μᾶλλον φίλοι	ἢ	πρότερον ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων, ~ἀλλ' οὐχ
[2, 13]	εἰρήσθω· τὸ δ' ἥμισυ λέγωμεν,	ἢ	πῶς καὶ πῇ ~ποιητέον; ~(Κλεινίας)
[2, 2]	διὰ Μουσῶν τε ~καὶ Ἀπόλλωνος,	ἢ	πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 6]	συμφωνοῦμεν ἐγώ τε καὶ ὑμεῖς,	ἢ	πῶς; ~(Κλεινίας) ~Τὰ μὲν ἔμοιγε
[2, 11]	ἐστιν ~εὐαισθήτως ἔχειν καὶ γιγνώσκειν·	ἢ	πῶς τις τὴν ὀρθότητα γνώσεται
[2, 1]	ὁ λόγος ὑμνεῖται τὰ νῦν,	ἢ	πῶς. Φησὶν δὲ τὸ ~νέον
[2, 3]	ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ μέλους	ἢ	ῥήματος ἐχόμενον, ~τοῦτο διδάσκοντα καὶ
[2, 2]	καὶ εὐάρμοστον, ~εὔχρων δὲ μέλος	ἢ	σχῆμα οὐκ ἔστιν ἀπεικάσαντα, ὥσπερ
[2, 3]	ἥντινα φέρει τῷ χαίροντι πονηρίας	ἢ	σχήμασιν ἢ ~μέλεσιν, ἤ τιν'
[2, 2]	τὰ μὲν ἀρετῆς ἐχόμενα ψυχῆς	ἢ	σώματος, εἴτε ~αὐτῆς εἴτε τινὸς
[2, 2]	ταὐτά ἐστι καλὰ ~ἡμῖν πᾶσιν,	ἢ	τὰ μὲν αὐτά, ἀλλ' οὐ
[2, 3]	τὰ δὲ τῆς συνηθείας ~ἐναντία,	ἢ	τὰ μὲν τῆς συνηθείας ὀρθά,
[2, 3]	~καινοτομεῖν οὐδ' ἐπινοεῖν ἄλλ' ἄττα	ἢ	τὰ πάτρια, οὐδὲ νῦν ἔξεστιν,
[2, 11]	γὰρ ~ὑμνεῖται περὶ αὐτὴν διαφερόντως	ἢ	τὰς ἄλλας εἰκόνας, εὐλαβείας δὴ
[2, 8]	δ' οὖν ἄλλῃ ~πῃ δοκεῖ	ἢ	ταύτῃ, πρὸς ταῦτα οὐδεὶς φθόνος
[2, 5]	ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ μοι τρίτον	ἢ	τέταρτον ὁ λόγος εἰς ταὐτὸν
[2, 3]	αὐτόθι τὰ μυριοστὸν ἔτος ~γεγραμμένα	ἢ	τετυπωμένα οὐχ ὡς ἔπος εἰπεῖν
[2, 8]	Πότερα τὴν τῆς ~χείρονος ψυχῆς	ἢ	τὴν τῆς βελτίονος; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν
[2, 8]	ἄλλο αὐτὸν δεῖ σκοποῦντα ἀνευρίσκειν	ἢ	τί πείσας μέγιστον ~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο
[2, 11]	εἰ γιγνώσκοιμεν ὅτι τὸ γεγραμμένον	ἢ	τὸ πεπλασμένον ἐστὶν ἄνθρωπος, καὶ
[2, 10]	σπουδαιότατον εἶναι, ἤ τινα ὀρθότητα,	ἢ	τὸ τρίτον ~ὠφελίαν; Οἷον δὴ
[2, 12]	καὶ μείζω τὴν αἰσχύνην ~φέρειν	ἢ	τὸν τοῖς τοῦ Ἄρεως ἀπειθοῦντα
[2, 7]	χρὴ λέγειν, τοὺς τὸν δικαιότατον	ἢ	τοὺς τὸν ἥδιστον ~διαβιοῦντας βίον;
[2, 9]	κάλλιστα μέγιστ' ἂν ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά;	ἢ	τοῦτο ἀνοήτως οὕτως ἀφήσομεν, ὃ
[2, 10]	ἅπασιν ὅσοις συμπαρέπεταί τις χάρις,	~ἢ	τοῦτο αὐτὸ μόνον αὐτοῦ τὸ
[2, 7]	ἐξ ἀνάγκης αἰσχρῶς ἂν ζῆν;	Ἢ	τοῦτο μὲν ~ἴσως ἂν συγχωρήσαιτε,
[2, 14]	μέθῃ χρῆσθαι ταύτην τὴν πόλιν	ἢ	τοῦτον τὸν ἄνδρα, ~ἀλλ' ἔτι
[2, 3]	οἷς δ' ἂν παρὰ φύσιν	ἢ	~τρόπον ἤ τινα συνήθειαν, οὔτε
[2, 4]	νενικηκὼς εἴη; τοῦτο μετὰ τοῦτο·	ἦ	γάρ; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Δῆλον
[2, 4]	κρινοῦσιν τὸν τὰ θαύματα ~ἐπιδεικνύντα·	ἦ	γάρ; ~(Κλεινίας) ~πῶς γὰρ οὔ;
[2, 6]	παιδεύειν οὕτω τοὺς νέους ἡμῶν.	Ἦ	γάρ; Ὁρᾶτε. Ἐγὼ μὲν γὰρ
[2, 6]	Κινύρα τε καὶ Μίδα μᾶλλον,	ᾖ	δὲ ἄδικος, ἄθλιός τ' ἐστὶ
[2, 6]	ἰσχυρὸς ἐάντε μικρὸς καὶ ἀσθενὴς	ᾖ,	καὶ ἐὰν πλουτῇ καὶ μή·
[2, 2]	(τῷ σώματι μὴ πάνυ δυνατὸς	ᾖ	κατορθοῦν, ἢ ~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ
[2, 8]	~τὰ δίκαια; ~(Κλεινίας) ~Καλὸν μὲν	ἡ	ἀλήθεια, ὦ ξένε, καὶ μόνιμον·
[2, 9]	ἄλλων μὲν ζῴων οὐδὲν ἐφάπτοιτο,	ἡ	δὲ ἀνθρώπου φύσις ἔχοι ~μόνη
[2, 14]	ἂν εἴη ~γεωργήματα καὶ πᾶσα	ἡ	δίαιτα, καὶ δὴ τά γε
[2, 10]	γε ὀρθότητά που τῶν τοιούτων	ἡ	ἰσότης ἄν, ὡς ἐπὶ τὸ
[2, 5]	ὡς ~ἄρα παιδεία μέν ἐσθ'	ἡ	παίδων ὁλκή τε καὶ ἀγωγὴ
[2, 1]	τῶν προσηκόντων ἐθῶν, αὕτη σθ'	ἡ	συμφωνία σύμπασα μὲν ἀρετή, ~τὸ
[2, 3]	ἄγειν καὶ τάξιν αὐτά· ὡς	ἡ	τῆς ~ἡδονῆς καὶ λύπης ζήτησις
[2, 13]	δὲ ἴδιον. (Ἐκεῖ δὲ μέλος	ἡ	τῆς φωνῆς κίνησις. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα.
[2, 13]	μέχρι τῆς τοῦ σώματος ~ἀρετῆς	ἡ	τοιαύτη κίνησις γίγνηται, τὴν ἔντεχνον
[2, 8]	μηχανὴν εὑρίσκειν ὅντινά ~ποτε τρόπον	ἡ	τοιαύτη συνοικία πᾶσα περὶ τούτων
[2, 10]	πρέποι θείοις ἀνδράσιν; Ἆρ' ἂν	ἡ	τῶν χορῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἡμεῖς γοῦν,
[2, 9]	κατ' ἀρχὰς τῶν λόγων, ὡς	ἡ	φύσις ἁπάντων τῶν νέων ~διάπυρος
[2, 5]	ὄντως ὀρθός ἐστιν· ἵν' οὖν	ἡ	ψυχὴ τοῦ παιδὸς μὴ ἐναντία
[2, 1]	καὶ ἐναρμόνιον αἴσθησιν μεθ' ἡδονῆς,	ᾗ	δὴ κινεῖν τε ἡμᾶς καὶ
[2, 11]	λέγοντες τὸ περὶ τὴν μουσικὴν	ᾗ	χαλεπόν· ἐπειδὴ γὰρ ~ὑμνεῖται περὶ
[2, 4]	πολλούς, ὅτι τοῦτον δεῖ σοφώτατον	ἡγεῖσθαι	καὶ ~κρίνειν νικᾶν, ὃς ἂν
[2, 12]	ἀσινεῖς ἥδωνται καὶ ~τοῖς νεωτέροις	(ἡγεμόνες	ἠθῶν χρηστῶν ἀσπασμοῦ προσήκοντος ~γίγνωνται·
[2, 12]	ἐθέλειν πείθεσθαι τούτοις καὶ τοῖς	(ἡγεμόσιν	τοῖς τοῦ ~Διονύσου, τοῖς ὑπὲρ
[2, 4]	(θαύματα ἐπιδεικνὺς μάλιστ' ἂν νικᾶν	ἡγοῖτο·	τούτων δὴ τοιούτων καὶ ~ἑτέρων
[2, 4]	ἥδιστος γεγονέναι τί ποτ' ἂν	~ἡγούμεθα	ἐκ ταύτης τῆς προρρήσεως συμβαίνειν;
[2, 4]	~ἡμῶν ἐκείνους αὖ θεωροῦντες διάγειν	ἡγούμεθα	πρεπόντως, χαίροντες τῇ ~ἐκείνων παιδιᾷ
[2, 13]	τὰ μὲν τοιαῦτα τοῖς ἀσφαλὲς	ἡγουμένοις	εἶναι λέγειν περὶ θεῶν ἀφίημι
[2, 2]	δ' ἂν τὰ καλά τε	ἡγούμενος	εἶναι καλὰ καὶ τὰ αἰσχρὰ
[2, 11]	γὰρ ὅ γε πολὺς ὄχλος	ἡγούμενος	ἱκανῶς γιγνώσκειν τό τε εὐάρμοστον
[2, 3]	~ἡδοναῖς (τοὺς ἐπαίνους ἐναντίους προσαγορεύουσιν·	ἡδέα	γὰρ τούτων ~ἕκαστα εἶναί φασι,
[2, 7]	~ἢ καλόν, τὰ δ' ἕτερα	ἡδέα	μέν, αἰσχρὰ δὲ καὶ κακά;
[2, 8]	ἀδίκου καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα	ἡδέα,	τὰ δὲ δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ
[2, 10]	ζητητέον, ὡς ~ἔοικεν, οὐχ ἥτις	ἡδεῖα	ἀλλ' ἥτις ὀρθή· μιμήσεως γὰρ
[2, 5]	ἀσθενῶς ἴσχουσιν τὰ ~σώματα ἐν	ἡδέσι	τισὶν σιτίοις καὶ (πώμασι τὴν
[2, 7]	τινες ~(ἄνθρωποί ποτε πονηροὶ μέν,	ἡδέως	δὲ ζῶντες, ἢ λυσιτελοῦντα μὲν
[2, 14]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὸ μέν, φαμέν,	ἤδη	διεληλύθαμεν αὐτοῦ, τὸ δὲ πειρασόμεθα
[2, 11]	λόγος ἡμῖν δοκεῖ μοι σημαίνειν	ἤδη,	τῆς γε χορικῆς Μούσης ὅτι
[2, 11]	ταῖς Μούσαις ἡμῶν προσχρῆσθαι τοὺς	ἤδη	τριακοντούτας καὶ τῶν ~πεντήκοντα πέραν
[2, 11]	~τῆς τέχνης; ἆρά γε ἀναγκαῖον	ἤδη	τῷ ταῦτα γνόντι καὶ ἐκεῖνο
[2, 4]	τάχ' ~ἂν ἡμεῖς οἱ γέροντες	ἥδιστα	ἀκούσαντες νικᾶν ἂν φαῖμεν πάμπολυ.
[2, 7]	μὲν δὴ φαῖεν τοὺς τὸν	ἥδιστον,	ἄτοπος αὐτῶν ὁ λόγος ἂν
[2, 7]	εἰπέτω ὡς ὁ ζῶν τὸν	ἥδιστον	βίον ἐστὶν ~μακαριώτατος· εἶτα μετὰ
[2, 7]	τὸν δικαιότατον ἢ τοὺς τὸν	ἥδιστον	~διαβιοῦντας βίον; εἰ μὲν δὴ
[2, 8]	αὐτῶν τοῦτο ἔστω· τὸν αὐτὸν	ἥδιστόν	τε καὶ ἄριστον ὑπὸ θεῶν
[2, 4]	~ἀπεργασάμενος καὶ κριθῇ τῶν ἀγωνισαμένων	ἥδιστος	γεγονέναι τί ποτ' ἂν ~ἡγούμεθα
[2, 7]	(ἆρ' ὁ δικαιότατός ἐστιν βίος	ἥδιστος,	ἢ δύ' ἐστόν ~τινε βίω,
[2, 7]	~τινε βίω, οἷν ὁ μὲν	ἥδιστος	ὢν τυγχάνει, δικαιότατος δ' ἕτερος;
[2, 3]	φύσεως ἐναντία, οὗτοι δὲ ταῖς	~ἡδοναῖς	(τοὺς ἐπαίνους ἐναντίους προσαγορεύουσιν· ἡδέα
[2, 3]	αὖ τοῖς πρὸς τἀναντία τὰς	ἡδονὰς	ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας) ~Εἰκός γε. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	δ' αὐτοῦ τοῦ θεάτρου τὰς	ἡδονάς·	δέον γὰρ αὐτοὺς ἀεὶ ~βελτίω
[2, 1]	ἀρετή, ~τὸ δὲ περὶ τὰς	ἡδονὰς	καὶ λύπας τεθραμμένον αὐτῆς ὀρθῶς
[2, 12]	ᾄδωσιν, καὶ ᾄδοντες αὐτοί τε	ἡδονὰς	τὸ παραχρῆμα ἀσινεῖς ἥδωνται καὶ
[2, 1]	τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν·	ἡδονὴ	δὴ καὶ ~φιλία καὶ λύπη
[2, 2]	κατορθοῦν, ἢ ~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ	ἡδονῇ	καὶ λύπῃ κατορθοῖ, τὰ μὲν
[2, 10]	τοῦ τοιούτου πρότερον, ἀλλ' οὐχ	ἡδονή.	~(Κλεινίας) ~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἡδονῇ
[2, 5]	τοῖς πολλοῖς, δεῖν τὴν μουσικὴν	ἡδονῇ	~κρίνεσθαι, μὴ μέντοι τῶν γε
[2, 10]	ἡδονή. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	ἡδονῇ	κρίνοιτ' ἂν μόνον ἐκεῖνο ὀρθῶς,
[2, 10]	ἐκ τῶν νῦν λεγομένων ἥκιστα	ἡδονῇ	~προσήκειν κρίνεσθαι καὶ δόξῃ μὴ
[2, 10]	~Ἥκιστ' ἄρα ὅταν τις μουσικὴν	ἡδονῇ	φῇ κρίνεσθαι, τοῦτον ἀποδεκτέον τὸν
[2, 10]	παρέπεσθαι μὲν ~τὴν χάριν, ἣν	ἡδονὴν	ἂν προσείποιμεν· ἣν (δὲ ὀρθότητά
[2, 10]	ἂν τοῦτο ~ἐξεργάζωνται, τὸ μὲν	ἡδονὴν	ἐν αὐτοῖς γίγνεσθαι παρεπόμενον, ἐὰν
[2, 5]	αὑτῶν ἠθῶν ἀκούοντας βελτίω τὴν	ἡδονὴν	ἴσχειν, νῦν αὐτοῖς δρῶσιν ~πᾶν
[2, 1]	παίδων παιδικὴν εἶναι πρώτην αἴσθησιν	ἡδονὴν	καὶ λύπην, καὶ ~ἐν οἷς
[2, 9]	τῶν ὕμνων τοῖς ᾄδουσιν καὶ	ἡδονήν.	~(Κλεινίας) ~Πῶς δ' οὐχ ὁμολογοῖτ'
[2, 5]	καθίζει, καὶ ~ἐναντιωσόμενος τοῖς τὴν	ἡδονὴν	μὴ προσηκόντως μηδὲ ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι
[2, 10]	τούτων ~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ λέγεις	ἡδονὴν	μόνον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ναί, καὶ παιδιάν
[2, 10]	δὴ κάλλιστά τις ὀνομάσαι ἂν	ἡδονήν,	ὅταν μηδὲν αὐτῇ τούτων ~ἐπακολουθῇ;
[2, 5]	(πρὸς γὰρ τὴν ~τῶν κριτῶν	ἡδονὴν	ποιοῦσιν οὖσαν φαύλην, ὥστε αὐτοὶ
[2, 2]	πλεῖστοι μουσικῆς (ὀρθότητα εἶναι τὴν	ἡδονὴν	ταῖς ψυχαῖς ~πορίζουσαν δύναμιν. Ἀλλὰ
[2, 10]	τό γε τῆς χάριτος, τὴν	ἡδονήν,	τὴν δὲ ~ὀρθότητα καὶ τὴν
[2, 7]	Τί γὰρ δὴ δικαίῳ χωριζόμενον	ἡδονῆς	ἀγαθὸν ἂν γίγνοιτο; ~φέρε, κλέος
[2, 1]	τε καὶ ἐναρμόνιον αἴσθησιν μεθ'	ἡδονῆς,	ᾗ δὴ κινεῖν τε ἡμᾶς
[2, 3]	τάξιν αὐτά· ὡς ἡ τῆς	~ἡδονῆς	καὶ λύπης ζήτησις τοῦ καινῇ
[2, 1]	καὶ ~σκιρτῶντα, οἷον ὀρχούμενα μεθ'	ἡδονῆς	καὶ προσπαίζοντα, τὰ δὲ φθεγγόμενα
[2, 7]	ποτ' ἐν αὐτῷ τὸ τῆς	ἡδονῆς	(κρεῖττον ἀγαθόν τε καὶ καλὸν
[2, 4]	νικητήρια, τὸν βουλόμενον ~ἥκειν ἀγωνιούμενον	ἡδονῆς	πέρι (μόνον, ὃς δ' ἂν
[2, 1]	γὰρ δὴ τῶν ὀρθῶς τεθραμμένων	ἡδονῶν	καὶ λυπῶν ~παιδειῶν οὐσῶν χαλᾶται
[2, 14]	μελέτῃ χρωμένη, καὶ τῶν ~ἄλλων	ἡδονῶν	μὴ ἀφέξεται ὡσαύτως καὶ κατὰ
[2, 5]	μεταβαλλόμενα ἀλλ' ~ὑπό τινων ἀτάκτων	ἡδονῶν,	πολλοῦ δεουσῶν τῶν αὐτῶν εἶναι
[2, 5]	καὶ πόρρω προβεβηκότα ~ἁμαρτίας οὐδαμῶς	ἡδύ,	(ἀναγκαῖον δ' ἐνίοτέ ἐστιν. Ἐπειδὴ
[2, 8]	ὁ μὲν μὴ χωρίζων λόγος	ἡδύ	τε καὶ δίκαιον (καὶ ἀγαθόν
[2, 12]	τε ἡδονὰς τὸ παραχρῆμα ἀσινεῖς	ἥδωνται	καὶ ~τοῖς νεωτέροις (ἡγεμόνες ἠθῶν
[2, 3]	παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα καὶ τύχαις, καὶ	ἤθεσι	καὶ μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων, οἷς
[2, 3]	εἶναι ὅπερ ὅταν τις πονηροῖς	ἤθεσιν	~συνὼν κακῶν ἀνθρώπων μὴ μισῇ,
[2, 11]	γάρ τις μέγιστ' ἂν βλάπτοιτο,	(ἤθη	~κακὰ φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν τε αἰσθέσθαι
[2, 9]	ἐκ (σκληροτέρου τὸ τῆς ψυχῆς	~ἦθος,	καθάπερ εἰς πῦρ σίδηρον ἐντεθέντα
[2, 5]	αὐτοὺς ἀεὶ ~βελτίω τῶν αὑτῶν	ἠθῶν	ἀκούοντας βελτίω τὴν ἡδονὴν ἴσχειν,
[2, 8]	ᾠδάς μυθολόγους περὶ ~τῶν αὐτῶν	ἠθῶν	διὰ θείας φήμης καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας)
[2, 12]	ἥδωνται καὶ ~τοῖς νεωτέροις (ἡγεμόνες	ἠθῶν	χρηστῶν ἀσπασμοῦ προσήκοντος ~γίγνωνται· μέχρι
[2, 4]	προείποι, θεὶς νικητήρια, τὸν βουλόμενον	~ἥκειν	ἀγωνιούμενον ἡδονῆς πέρι (μόνον, ὃς
[2, 5]	ὁ λόγος εἰς ταὐτὸν (περιφερόμενος	ἥκειν,	ὡς ~ἄρα παιδεία μέν ἐσθ'
[2, 10]	μιμητικήν; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)	~Ἥκιστ'	ἄρα ὅταν τις μουσικὴν ἡδονῇ
[2, 10]	ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ πάντων μάλιστα,	ἥκιστα	δὲ ὁτῳοῦν ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι
[2, 10]	ἂν ἐκ τῶν νῦν λεγομένων	ἥκιστα	ἡδονῇ ~προσήκειν κρίνεσθαι καὶ δόξῃ
[2, 10]	ἀποδεκτέον τὸν ~λόγον, καὶ ζητητέον	ἥκιστα	ταύτην (ὡς σπουδαίαν, εἴ τις
[2, 7]	ἀηδὲς δέ, δύσκλεια δὲ τἀναντία;	Ἥκιστα,	ὦ φίλε νομοθέτα, φήσομεν. ~Ἀλλὰ
[2, 9]	ἡμῖν τὸ ἄριστον τῆς πόλεως,	ἡλικίαις	τε καὶ ἅμα φρονήσεσιν ~πιθανώτατον
[2, 4]	φάναι τοὺς ὑπὸ τῶν ἡμετέρων	~ἡλικιωτῶν	κριθέντας ὀρθῶς ἂν νικᾶν. Τὸ
[2, 11]	ὀρθῶς ἔχει, μὴ ~προσήκοντα δὲ	ἡμαρτημένως.	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν
[2, 2]	καὶ ὄρχησιν· εἰ δὲ ταῦθ'	ἡμᾶς	διαφυγόντα οἰχήσεται, ~μάταιος ὁ μετὰ
[2, 2]	ἂν οὖν λέγομεν τὸ πεπλανηκὸς	ἡμᾶς	εἶναι; Πότερον οὐ ταὐτά ἐστι
[2, 4]	ἑορτάσει, ἐπειδὴ τὸ παρ' ἡμῖν	ἡμᾶς	ἐλαφρὸν ἐκλείπει νῦν, ~ὃ ποθοῦντες
[2, 4]	καὶ ~κρίνειν νικᾶν, ὃς ἂν	ἡμᾶς	εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν ὅτι μάλιστα
[2, 9]	τὸν οἶνον φάρμακον, ὥστε ἀνηβᾶν	ἡμᾶς,	καὶ ~δυσθυμίας λήθῃ γίγνεσθαι μαλακώτερον
[2, 1]	ἡδονῆς, ᾗ δὴ κινεῖν τε	ἡμᾶς	καὶ ~χορηγεῖν ἡμῶν τούτους, ᾠδαῖς
[2, 2]	τόδε δὲ μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν	ἡμᾶς.	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ
[2, 4]	τίθεμεν οὕτως ἀγῶνας τοῖς δυναμένοις	ἡμᾶς	ὅτι ~μάλιστ' εἰς τὴν νεότητα
[2, 9]	κληθείη. Θεοὺς δὲ ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας	ἡμᾶς	συγχορευτάς τε καὶ χορηγοὺς ἡμῖν
[2, 7]	οὖν τὸ μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν	ἡμᾶς	χρεών; Ἀνδρεῖος γὰρ δὴ καὶ
[2, 10]	ἂν ἡ τῶν χορῶν; ~(Κλεινίας)	~Ἡμεῖς	γοῦν, ὦ ξένε, καὶ οἵδε
[2, 11]	Ταῦτα μὲν ἔχει ταύτῃ λόγον·	ἡμεῖς	δέ γε ~οὐχ ὅτι μὴ
[2, 4]	τῶν Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ' ~ἂν	ἡμεῖς	οἱ γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν
[2, 3]	~λόγος ὃν τὰ νῦν λέγομεν	ἡμεῖς,	ὅτι καλὰ μὲν σχήματα, καλὰ
[2, 14]	λόγου συνέρχεται, μηδέ γε μεθ'	ἡμέραν	μηδένα τὸ παράπαν εἰ μὴ
[2, 10]	καὶ παιδεύει ψήχων τε καὶ	ἡμερῶν,	~καὶ πάντα προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ
[2, 4]	ἐστιν φάναι τοὺς ὑπὸ τῶν	ἡμετέρων	~ἡλικιωτῶν κριθέντας ὀρθῶς ἂν νικᾶν.
[2, 2]	πολλή τις γίγνηται περὶ ~ταῦθ'	ἡμῖν	ἅπαντα, ἁπλῶς ἔστω τὰ μὲν
[2, 11]	~Εἰσὶν δήπου κατὰ τὴν ὄψιν	ἡμῖν	ἀπεικασίαι μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ' ἄρα μετὰ τοῦθ'	ἡμῖν	αὖ καθάπερ κυσὶν ἰχνευούσαις διερευνητέον,
[2, 1]	δὴ ῥυθμὸς ὄνομα καὶ ἁρμονία·	ἡμῖν	δὲ οὓς ~(εἴπομεν τοὺς θεοὺς
[2, 9]	ἡμᾶς συγχορευτάς τε καὶ χορηγοὺς	ἡμῖν	δεδωκέναι τόν τε Ἀπόλλωνα ~καὶ
[2, 11]	οὖν ἐκ ~τούτων ὁ λόγος	ἡμῖν	δοκεῖ μοι σημαίνειν ἤδη, τῆς
[2, 14]	γίγνοιτ' ἄν. ~Οὗτος, ὦ ξένοι,	ἡμῖν,	εἰ συνδοκεῖ, κολοφὼν ἐπὶ τῷ
[2, 1]	πάλιν ἐπιθυμῶ τί ποτε (λέγομεν	ἡμῖν	εἶναι ~τὴν ὀρθὴν παιδείαν. Τούτου
[2, 3]	ἀγαθὸν ἢ κακὸν φαῖμεν ἂν	ἡμῖν	ἐκ πάσης ἀνάγκης γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας)
[2, 13]	καὶ ἁρμονίας αἴσθησιν (τοῖς ἀνθρώποις	ἡμῖν	~ἐνδεδωκέναι τὴν ἀρχὴν ταύτην ἔφαμεν,
[2, 2]	~χρῆται; βέλτιον ὁ τοιοῦτος πεπαιδευμένος	ἡμῖν	ἔσται τὴν χορείαν τε καὶ
[2, 2]	~Οὐκοῦν ὁ μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος	ἡμῖν	ἔσται, τὸν (δὲ πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς
[2, 5]	καθ' ὅσον αἰσθάνομαι, πλὴν παρ'	ἡμῖν	ἢ παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἃ σὺ
[2, 4]	καὶ ἑορτάσει, ἐπειδὴ τὸ παρ'	ἡμῖν	ἡμᾶς ἐλαφρὸν ἐκλείπει νῦν, ~ὃ
[2, 5]	παρά τε τοῖσδε καὶ παρ'	ἡμῖν,	καὶ ἔτι καθάπερ ~εἶπες σὺ
[2, 1]	~(Κλεινίας) ~Καὶ γάρ, ὦ ξένε,	ἡμῖν	καὶ τὰ πρότερον ὀρθῶς σοι
[2, 1]	Ὁρᾶν ἃ χρὴ ~πότερον ἀληθὴς	ἡμῖν	κατὰ φύσιν ὁ λόγος ὑμνεῖται
[2, 12]	τὰ νῦν, ὅτι τοῖς ᾠδοῖς	ἡμῖν,	οὓς νῦν ~παρακαλοῦμεν καὶ ἑκόντας
[2, 2]	~Ὀρθῶς τε προκαλῇ καὶ ταῦθ'	ἡμῖν	οὕτως ἔχειν ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν.
[2, 2]	Πότερον οὐ ταὐτά ἐστι καλὰ	~ἡμῖν	πᾶσιν, ἢ τὰ μὲν αὐτά,
[2, 2]	οἰχήσεται, ~μάταιος ὁ μετὰ ταῦθ'	ἡμῖν	περὶ παιδείας ὀρθῆς εἴθ' Ἑλληνικῆς
[2, 9]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν	ἡμῖν	τά γε ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας)
[2, 5]	τοὐναντίον συμβαίνει. Τί ποτ' οὖν	ἡμῖν	τὰ νῦν αὖ διαπερανθέντα τῷ
[2, 9]	πράττεσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Ποῦ δὴ τοῦθ'	ἡμῖν	τὸ ἄριστον τῆς πόλεως, ἡλικίαις
[2, 13]	που χορεία ὅλη παίδευσις ἦν	ἡμῖν,	τούτου δ' αὖ τὸ μὲν
[2, 4]	ἂν νικᾶν. Τὸ γὰρ ἔθος	ἡμῖν	τῶν νῦν δὴ πάμπολυ ~δοκεῖ
[2, 9]	τὸ προάγειν τοίνυν αὐτοὺς μετέχειν	ἡμῖν	ᾠδῆς οὗτος ὁ τρόπος οὐκ
[2, 7]	συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπως; εἰ θεὸς	ἡμῖν,	ὡς ἔοικεν, ὦ φίλοι, δοίη
[2, 13]	τὰ μὲν δὴ τῆς χορείας	ἡμίσεα	διαπεπεράνθω· τὰ δ' ἡμίσεα, ὅπως
[2, 13]	χορείας ἡμίσεα διαπεπεράνθω· τὰ δ'	ἡμίσεα,	ὅπως ἂν ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν
[2, 13]	τῆς μουσικῆς, ὃ νυνδὴ σχεδὸν	ἥμισυ	διεληλυθέναι τῆς χορείας εἴπομεν καὶ
[2, 13]	νῦν οὕτως εἰρήσθω· τὸ δ'	ἥμισυ	λέγωμεν, ἢ πῶς καὶ πῇ
[2, 8]	φαίνεται πρός γε ταῦτα δύνασθαι	ἡμῶν	ἀμφισβητῆσαί ποτ' ἂν ~οὐδέτερος. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	τί ποτε οἴει σοι πότερον	ἡμῶν	~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς ταύτην τὴν ἐρώτησιν;
[2, 4]	ἕτοιμοι, τὸ δὲ τῶν πρεσβυτέρων	~ἡμῶν	ἐκείνους αὖ θεωροῦντες διάγειν ἡγούμεθα
[2, 13]	Λακεδαιμονίοις διαλεγόμενος, μουσικῆς πέρι διελθόντων	~ἡμῶν,	ἐλλειπόντων δὲ γυμναστικῆς, τί ποτε
[2, 6]	~ἀποδιδόντας παιδεύειν οὕτω τοὺς νέους	ἡμῶν.	Ἦ γάρ; Ὁρᾶτε. Ἐγὼ μὲν
[2, 4]	ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐχ	ἡμῶν	οἱ μὲν νέοι αὐτοὶ χορεύειν
[2, 11]	ὅτι μὴ δεῖ ταῖς Μούσαις	ἡμῶν	προσχρῆσθαι τοὺς ἤδη τριακοντούτας καὶ
[2, 1]	κινεῖν τε ἡμᾶς καὶ ~χορηγεῖν	ἡμῶν	τούτους, ᾠδαῖς τε καὶ ὀρχήσεσιν
[2, 13]	ὁ δὲ νῦν λεγόμενος ὑφ'	ἡμῶν	φάρμακον ἐπὶ ~τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς
[2, 10]	συμπάσῃ ~πόλει. ~(Κλεινίας) ~Οὐκ οἶδα	ἡμῶν,	ὦ ξένε, ὅπῃ πάλιν αὖ
[2, 10]	~μιμηθὲν ὅσον τε καὶ οἷον	ἦν	ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ;
[2, 13]	μέν που χορεία ὅλη παίδευσις	ἦν	ἡμῖν, τούτου δ' αὖ τὸ
[2, 8]	ὄφελος, εἰ καὶ μὴ τοῦτο	ἦν	οὕτως ἔχον, ὡς καὶ ~νῦν
[2, 3]	ἄξιον ἐννοίας, ὅτι δυνατὸν ~ἄρ'	ἦν	περὶ τῶν τοιούτων νομοθετεῖσθαι βεβαίως
[2, 10]	ἀλλ' ἥτις ὀρθή· μιμήσεως γὰρ	ἦν,	ὥς φαμεν, ὀρθότης, εἰ τὸ
[2, 10]	χάριν, ἣν ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν·	ἣν	(δὲ ὀρθότητά τε καὶ ὠφελίαν,
[2, 10]	συμπαρεπομένου τοῖς ἄλλοις, τῆς ~χάριτος,	ἣν	δὴ κάλλιστά τις ὀνομάσαι ἂν
[2, 10]	ἄν τινα δυναίμεθα ᾠδὴν ἢ	ἣν	ἐν τοῖς ~χοροῖς ἐμάθομεν συνήθεις
[2, 10]	τροφῇ παρέπεσθαι μὲν ~τὴν χάριν,	ἣν	ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν· ἣν (δὲ
[2, 5]	~νῦν γεγονέναι, πρὸς τὴν τοιαύτην	ἣν	λέγομεν συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι, διὰ δὲ
[2, 9]	~πρεσβυτέρων τελετὴν ἅμα καὶ παιδιάν,	ἣν	τοῖς ἀνθρώποις ἐπίκουρον τῆς τοῦ
[2, 3]	~Μῶν οὖν τι βλάβην ἔσθ'	ἥντινα	φέρει τῷ χαίροντι πονηρίας ἢ
[2, 13]	θεὸς οὗτος ὑπὸ τῆς μητρυᾶς	Ἥρας	~διεφορήθη τῆς ψυχῆς τὴν γνώμην,
[2, 8]	ἔχον, ὡς καὶ ~νῦν αὐτὸ	ᾕρηχ'	ὁ λόγος ἔχειν, εἴπερ τι
[2, 6]	δὲ κακοῖς κακά· ὅπερ οὖν	~ἠρόμην,	ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ τε καὶ
[2, 4]	ἂν νικῷ δικαίως; ~(Κλεινίας) ~Ἄτοπον	ἤρου·	τίς γὰρ ἂν ἀποκρίνοιτό σοι
[2, 7]	μᾶλλον, καί μοι τὰ ἔμπροσθεν	ἠρωτημένα	πατέρα τε ~καὶ νομοθέτην ἠρωτήσθω,
[2, 7]	ἠρωτημένα πατέρα τε ~καὶ νομοθέτην	ἠρωτήσθω,	ὁ δ' εἰπέτω ὡς ὁ
[2, 12]	τε καὶ ~πλάττειν, καθάπερ ὅτ'	ἦσαν	νέαι; Τοῦτον δ' εἶναι τὸν
[2, 4]	καὶ Ὀδύσσειαν ἤ τι τῶν	Ἡσιοδείων	διατιθέντα, τάχ' ~ἂν ἡμεῖς οἱ
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ	ἥσουσιν	οἱ ἄνδρες φωνήν; Ἢ μοῦσαν
[2, 1]	τε σώμασι καὶ ταῖς φωναῖς	ἡσυχίαν	ἄγειν οὐ ~δύνασθαι, (κινεῖσθαι δὲ
[2, 4]	ἔν γε τῷ τοιούτῳ, χαίροντες,	ἡσυχίαν	οὐ δυνάμεθα ἄγειν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστι
[2, 9]	ἁπάντων τῶν νέων ~διάπυρος οὖσα	ἡσυχίαν	οὐχ οἵα τε ἄγειν οὔτε
[2, 14]	~ἀμπελώνων ἂν πολλῶν δέοι οὐδ'	ᾗτινι	πόλει, τακτὰ δὲ τά τ'
[2, 5]	ἱκανῶς πεπαιδευμένους τέρπει, μάλιστα ~(δὲ	ἥτις	ἕνα τὸν ἀρετῇ τε καὶ
[2, 10]	μοῦσαν ζητητέον, ὡς ~ἔοικεν, οὐχ	ἥτις	ἡδεῖα ἀλλ' ἥτις ὀρθή· μιμήσεως
[2, 10]	~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν δέ,	ἥτις	καλλίστη, ταύτης κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ
[2, 10]	~ἔοικεν, οὐχ ἥτις ἡδεῖα ἀλλ'	ἥτις	ὀρθή· μιμήσεως γὰρ ἦν, ὥς
[2, 5]	σχεδὸν ἐκείνην εἶναι Μοῦσαν ~καλλίστην	ἥτις	τοὺς βελτίστους καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένους
[2, 11]	τὸ τρίτον, εἴργασται ~τῶν εἰκόνων	ἡτισοῦν	ῥήμασί τε καὶ μέλεσι καὶ
[2, 9]	οὐκ ἂν ἐθέλοι προθυμότερόν ~γε,	ἧττον	αἰσχυνόμενος, οὐκ ἐν πολλοῖς ἀλλὰ
[2, 9]	(ᾠδὰς μεστός, καὶ χαίρει ~τε	ἧττον	πράττων τοῦτο καὶ ἀνάγκης γιγνομένης

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 13/06/2006