Chapitre
[1]	ποτὲ δὲ οὗτος, ποτὲ δὲ	ᾧ	ἂν τύχῃ μάλιστα ἡ γλῶσσα
[2]	Ἐμοὶ δὲ οὐδὲ ταῦτα δοκέει	ὧδε	ἔχειν· οἱ μὲν οὖν πλεῖστοι
[8]	φθινοπώρου μελάντατα. ~Ὀφείλει οὖν, τουτέων	ὧδε	ἐχόντων, ὁκόσα μὲν τῶν νουσημάτων
[11]	αἱ μὲν παχέαι τῶν φλεβῶν	ὧδε	ἔχουσιν. Εἰσὶ δὲ καὶ ἀπὸ
[11]	~Αἱ παχύταται δὲ τῶν φλεβῶν	ὧδε	πεφύκασιν· τέσσαρα ζεύγεά ἐστιν ἐν
[9]	Τὴν δὲ διάγνωσιν χρὴ ἑκατέρου	ὧδε	ποιέεσθαι· ὁκόταν μὲν ὑπὸ νουσήματος
[11]	διὰ τοῦ αὐχένος ὑπὸ τὰς	ὠμοπλάτας,	ἔπειτα ξυμφέρονται ἐς τὸν πλεύμονα
[11]	τε καὶ παντοῖαι, καὶ δι´	ὧν	ἡ τροφὴ τῷ σώματι ἔρχεται.
[5]	ἂν ἐοικότα εἴη ταῦτα ἀλλήλοισιν,	ὧν	οὔτε τὰ χρώματα ὅμοια φαίνεται
[15]	ἢν μὴ ἄλλο τι κακουργῆται	ὥνθρωπος.
[2]	οἱ μέν τινες λέγουσιν, ὡς	ὥνθρωπος	αἷμα μοῦνόν ἐστιν, οἱ δ´
[9]	ὅτι οἷσί γε χρέεσθαι εἴωθεν	ὥνθρωπος	διαιτήμασιν, οὐκ ἐπιτήδειά οἵ ἐστιν
[6]	δὲ λέγοντες ὡς ἕν ἐστιν	ὥνθρωπος,	δοκέουσί μοι ταύτῃ τῇ γνώμῃ
[5]	ξυγγέγονε; Πρῶτον μὲν φανερός ἐστιν	ὥνθρωπος	ἔχων ἐν ἑωυτῷ ταῦτα πάντα
[7]	ξυγγεγονότων, οὐκ ἂν δύναιτο ζῇν	ὥνθρωπος.	Ἰσχύει δὲ ἐν τῷ ἐνιαυτῷ
[12]	ἢν μή τι ἄλλο κακουργῆται	ὥνθρωπος.	~Ὁκόσα τῶν νουσημάτων ἐξ ὀλίγου
[8]	ὅ τι δ´ ἂν τὰς	ὥρας	ταύτας ὑπερβάλλῃ νούσημα, εἰδέναι χρὴ
[15]	φθινοπωρινὴ ὥρη μάλιστα πασέων τῶν	ὡρέων	ἐπιτηδειοτάτη. Ὁκόσοι δ´ ἂν ἁλῶσιν
[9]	ἕκαστα τῶν ἡλικιέων καὶ τῶν	ὡρέων	καὶ τῶν εἰδέων καὶ τῶν
[12]	διακείμενοι, πλεῖστοι μὲν ἐν τῇ	ὥρῃ,	ᾗ ἂν ἄρξωνται τήκεσθαι, πεντεκαιτεσσαρακονθήμεροι·
[15]	τῶν ἡλικιῶν, ἥ τε φθινοπωρινὴ	ὥρη	μάλιστα πασέων τῶν ὡρέων ἐπιτηδειοτάτη.
[7]	αὐτέου τῇ φύσει ἐστὶν ἡ	ὥρη,	ξηρή τε γάρ ἐστι καὶ
[2]	γὰρ εἶναι μίαν γέ τινα	ὥρην,	ἐν ᾗ φαίνεται αὐτὸ ἐφ´
[7]	λευκὰ γίνεται μάλιστα ταύτην τὴν	ὥρην,	καὶ τἄλλα νοσήματα φλεγματώδεα. Τοῦ
[12]	πεντεκαιτεσσαρακονθήμεροι· ὁκόσοι δ´ ἂν τὴν	ὥρην	ταύτην ὑπερβάλλωσιν, ἐνιαυτῷ αὐτόματοι ὑγιέες
[8]	ἐν τῷ σώματι κατὰ τὴν	ὥρην	τὴν αὐτῷ κατὰ φύσιν ἐοῦσαν
[2]	μηδὲ γίνεσθαι παντοῖον, ἀλλ´ ἢ	ὥρην	τινὰ τοῦ ἐνιαυτοῦ ἢ τῆς
[9]	καὶ τὸ εἶδος καὶ τὴν	ὥρην	τοῦ ἔτεος καὶ τῆς νούσου
[7]	οἱ ἄνθρωποι αὐτόματοι ταύτην τὴν	ὥρην	χολὴν ἐμέουσι, καὶ ἐν τῇσι
[7]	ἀνθρώπου, ὑπὸ δὲ τῆς περιισταμένης	ὥρης	ποτὲ μὲν πλείω γίνεται αὐτὰ
[15]	δ´ ἂν ἁλῶσιν ἔξω τῆς	ὥρης	ταύτης καὶ τῆς ἡλικίης ὑπὸ
[2]	ἐόντος καὶ γέροντος, καὶ τῆς	ὥρης	ψυχρῆς ἐούσης καὶ θερμῆς, καὶ
[9]	καὶ νουσήμασι καὶ εἴδεσι καὶ	ὥρῃσι	καὶ ἡλικίῃσι, καὶ τὰ ξυντείνοντα
[9]	δὲ σῶμα ὁρῇν, ὅκως ἔσται	ὡς	ἀογκότατον καὶ ἀσθενέστατον, τῶν τε
[7]	κατὰ μέρος καὶ κατὰ φύσιν.	Ὡς	γὰρ ὁ ἐνιαυτὸς μετέχει μὲν
[6]	τἄλλα ἕλκει τε καὶ καθαίρει.	Ὡς	γὰρ τὰ φυόμενά τε καὶ
[8]	οὕτω χρὴ ἰῆσθαι τὰ νουσήματα	ὡς	ἑκάστου τουτέων ἰσχύοντος ἐν τῷ
[9]	δὲ πνεύματος ὅκως ἡ ῥύσις	ὡς	ἐλαχίστη ἐς τὸ στόμα ἐσίῃ
[6]	καὶ ἀποδείκνυμι. ~Οἱ δὲ λέγοντες	ὡς	ἕν ἐστιν ὥνθρωπος, δοκέουσί μοι
[8]	ταύτας ὑπερβάλλῃ νούσημα, εἰδέναι χρὴ	ὡς	ἐνιαύσιον αὐτὸ ἐσόμενον. Καὶ τὸν
[9]	ἐς τὸ στόμα ἐσίῃ καὶ	ὡς	ξενωτάτη ἔσται, προμηθέεσθαι, τῶν τε
[11]	ἐπιτηδεύειν δὲ χρὴ τὰς τομὰς	ὡς	προσωτάτω τάμνειν ἀπὸ τῶν χωρίων,
[2]	ἰητρῶν οἱ μέν τινες λέγουσιν,	ὡς	ὥνθρωπος αἷμα μοῦνόν ἐστιν, οἱ
[12]	καὶ ὁκόσοισι τὰ ὑποχωρήματα αἱματώδεα	ὥσπερ	ἐν τῇσι δυσεντερίῃσι καὶ χρόνιά
[9]	μὲν ἀφαιρέοντα, ποτὲ δὲ προστιθέντα,	ὥσπερ	μοι καὶ πάλαι εἴρηται, πρὸς
[9]	ἐναντιούμενον τῇ προφάσει τῆς νούσου,	ὥσπερ	μοι πέφρασται καὶ ἑτέρωθι, καὶ
[5]	αὐτοῦ τοῦ σώματος μέρος τι	ὥστε	ἕλκος γενέσθαι, ῥυήσεται αὐτέῳ αἷμα.
[12]	τε προϋπάρχον καὶ τὸ ἐπιτραφὲν,	ὥστε	μὴ ὁμονοεῖν. Ὁκόταν οὖν νόσημά
[11]	καὶ τὸ ἔθος μεταστήσαις ἂν	ὥστε	μηκέτι ἐς τὸ αὐτὸ χωρίον
[2]	τε καὶ ὑγραίνηται, νούσους τίκτει·	ὥστε	πολλαὶ μὲν ἰδέαι τῶν νουσημάτων,
[3]	ἡ γένεσις οὐκ ἂν γένοιτο.	Ὥστε	πῶς εἰκὸς ἀπὸ ἑνός τι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 3/09/2009