Livre, Par.
[2, 33]	ἀξιοῦν ζητεῖν, ἀρετὴν δ´ οὕτως	ἐᾶν	ἀπολωλέναι. ἐρωτηθεὶς πότερον γήμαι ἢ
[2, 33]	περὶ ἀρετῆς, κράτιστον εἰκῆ ταῦτ´	ἐᾶν	ἀφειμένα, ἀναστὰς ἐξῆλθε, φήσας γελοῖον
[2, 38]	διήλεγχε τοὺς μέγα φρονοῦντας ἐφ´	ἑαυτοῖς	ὡς ἀνοήτους, καθάπερ ἀμέλει καὶ
[2, 36]	δὲ τοῖς κωμικοῖς δεῖν ἐπίτηδες	ἑαυτὸν	διδόναι· εἰ μὲν γάρ τι
[2, 27]	τῶν κωμῳδοποιῶν λαβεῖν, οἳ λανθάνουσιν	ἑαυτοὺς	δι´ ὧν σκώπτουσιν ἐπαινοῦντες αὐτόν.
[2, 44]	ἐνενηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος, γεγονὼς ἐτῶν	ἑβδομήκοντα.	ταὐτά φησι καὶ Δημήτριος ὁ
[2, 44]	Ἀφεψίωνος τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς	ἑβδομηκοστῆς	ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος ἕκτῃ, ὅτε
[2, 45]	καὶ τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς	ἑβδομηκοστῆς	πέμπτης Ὀλυμπιάδος ἐγεννήθη ἐπὶ Καλλιάδου.
[2, 44]	τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς	ἑβδόμης	Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος ἕκτῃ, ὅτε καθαίρουσιν
[2, 24]	καθά φησι Παμφίλη ἐν τῷ	ἑβδόμῳ	τῶν Ὑπομνημάτων, διδόντος αὐτῷ χώραν
[2, 35]	ἀποθνήσκεις, σὺ δέ, ἔφη, δικαίως	ἐβούλου;	ὄναρ δόξας τινὰ αὐτῷ λέγειν,
[2, 27]	ποτὸν ἀναμένειν· καὶ ἐλαχίστων δεόμενος	ἔγγιστα	εἶναι θεῶν. τοῦτο δ´ ἐνέσται
[2, 44]	προτελευτῆσαι τὸν Εὐριπίδην τοῦ Σωκράτους.	Ἐγεννήθη	δέ, καθά φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν
[2, 45]	ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος	ἐγεννήθη	ἐπὶ Καλλιάδου. Δοκεῖ δέ μοι
[2, 40]	Φαβωρῖνος, ἐν τῷ Μητρῴῳ· τάδε	ἐγράψατο	καὶ ἀντωμόσατο Μέλητος Μελήτου Πιτθεὺς
[2, 25]	πιπρασκομένων ἔλεγε πρὸς αὑτόν, πόσων	ἐγὼ	χρείαν οὐκ ἔχω. καὶ συνεχὲς
[2, 36]	ἀνεκτὴ ἡ Ξανθίππη λοιδοροῦσα, ἀλλ´	ἔγωγ´,	ἔφη, συνείθισμαι, καθαπερεὶ καὶ τροχιλίας
[2, 22]	ὁ Δημήτριος. ~Ἀποδημίας δὲ οὐκ	ἐδεήθη,	καθάπερ οἱ πλείους, πλὴν εἰ
[2, 24]	οἰκίαν φάναι, καὶ εἰ ὑποδημάτων	ἔδει	καὶ βύρσαν μοι ἐδίδους ἵν´
[2, 22]	πλείους, πλὴν εἰ μὴ στρατεύεσθαι	ἔδει.	τὸ δὲ λοιπὸν αὐτόθι μένων
[2, 46]	γὰρ Ἀθηναίων κώνειον ἁπλῶς σὺ	ἐδέξω·	αὐτοὶ δ´ ἐξέπιον τοῦτο τεῷ
[2, 20]	μετὰ τοῦ μαθητοῦ Αἰσχίνου ῥητορεύειν	ἐδίδαξε·	λέγει δὲ τοῦτο καὶ Ἰδομενεὺς
[2, 35]	τὸ κώνειον πίεσθαι Ἀπολλόδωρος ἱμάτιον	ἐδίδου	καλόν, ἵν´ ἐν ἐκείνῳ ἀποθάνῃ.
[2, 24]	ὑποδημάτων ἔδει καὶ βύρσαν μοι	ἐδίδους	ἵν´ ἐμαυτῷ ~ὑποδήματα ποιησαίμην, καταγέλαστος
[2, 18]	φησίν, Ἀθηναῖος, τῶν δήμων Ἀλωπεκῆθεν.	ἐδόκει	δὲ συμποιεῖν Εὐριπίδῃ· ὅθεν Μνησίλοχος
[2, 43]	Ἡρακλείδης, πεντήκοντα δραχμαῖς ὡς μαινόμενον	ἐζημίωσαν,	καὶ Τυρταῖον παρακόπτειν ἔλεγον, καὶ
[2, 24]	αὐτῷ ἀποδρᾶναι τῆς εἱρκτῆς μὴ	ἐθελῆσαι·	τοῖς τε κλαίουσιν αὐτὸν ἐπιπλῆξαι
[2, 43]	δὲ χαλκῇ εἰκόνι ἐτίμησαν, ἣν	ἔθεσαν	ἐν τῷ Πομπείῳ, Λυσίππου ταύτην
[2, 33]	μὲν καλοὶ εἶεν, ἄξιοι γίγνοιντο·	εἰ	δ´ αἰσχροί, παιδείᾳ τὴν δυσείδειαν
[2, 36]	τι τῶν προσόντων λέξειαν, διορθώσονται·	εἰ	δ´ οὔ, οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς.
[2, 21]	ἐπειδὴ ἠνέσχετο, τινὸς θαυμάσαντος, εἰπεῖν,	εἰ	δέ με ὄνος ἐλάκτισε, δίκην
[2, 34]	γὰρ εἶεν μέτριοι, συμπεριενεχθεῖεν ἄν·	εἰ	δὲ φαῦλοι, ἡμῖν αὐτῶν οὐδὲν
[2, 41]	~εἰπόντος δὲ τοῦ Λυσίου, πῶς,	εἰ	καλός ἐστιν ὁ λόγος, οὐκ
[2, 34]	τῆς Ξανθίππης αἰδουμένης ἔφη, θάρρει·	εἰ	μὲν γὰρ εἶεν μέτριοι, συμπεριενεχθεῖεν
[2, 36]	κωμικοῖς δεῖν ἐπίτηδες ἑαυτὸν διδόναι·	εἰ	μὲν γάρ τι τῶν προσόντων
[2, 33]	τοὺς νέους συνεχὲς κατοπτρίζεσθαι, ἵν´	εἰ	μὲν καλοὶ εἶεν, ἄξιοι γίγνοιντο·
[2, 22]	ἐδεήθη, καθάπερ οἱ πλείους, πλὴν	εἰ	μὴ στρατεύεσθαι ἔδει. τὸ δὲ
[2, 24]	ἵνα οἰκοδομήσηται οἰκίαν φάναι, καὶ	εἰ	ὑποδημάτων ἔδει καὶ βύρσαν μοι
[2, 23]	παρεπιστρεφόμενος ἡσυχῇ καὶ τηρῶν ἀμύνασθαι	εἴ	τις οἱ ἐπέλθοι. ἐστρατεύσατο δὲ
[2, 34]	οὐκ ἀξιόλογον πλῆθος ἔφασκεν ὅμοιον	εἴ	τις τετράδραχμον ἓν ἀποδοκιμάζων τὸν
[2, 27]	Ἀθηναίοις καὶ τοῖς Ἕλλησι διάξεις.	εἶ	γὰρ μνήμων καὶ φροντιστής, καὶ
[2, 28]	σὺ πρὸς ἡμᾶς. καρτερικός γ´	εἶ.	πόθεν ἄν σοι χλαῖνα γένοιτο;
[2, 32]	εἶναι, παρὰ μικρὸν δέ· καὶ	εἰδέναι	μὲν μηδὲν πλὴν αὐτὸ τοῦτο
[2, 32]	μὲν μηδὲν πλὴν αὐτὸ τοῦτο	{εἰδέναι}	τούς τε τὰ ἀώρια πολλοῦ
[2, 33]	κατοπτρίζεσθαι, ἵν´ εἰ μὲν καλοὶ	εἶεν,	ἄξιοι γίγνοιντο· εἰ δ´ αἰσχροί,
[2, 34]	ἔφη, θάρρει· εἰ μὲν γὰρ	εἶεν	μέτριοι, συμπεριενεχθεῖεν ἄν· εἰ δὲ
[2, 41]	καὶ ἱμάτια καλὰ καὶ ὑποδήματα	εἴη	ἂν ἐμοὶ ἀνάρμοστα. Κρινομένου δ´
[2, 31]	εἰπόντος γοῦν τινος αὐτῷ ὡς	εἴη	Ἀντισθένης μητρὸς Θρᾴττης, σὺ δ´
[2, 47]	κυνικοῖς, ἔπειτα περὶ τῶν Σωκρατικῶν,	εἶθ´	οὕτω περὶ Πλάτωνος, ἐπεὶ κατάρχει
[2, 33]	αὐτοῦ εἰπόντος περὶ ἀρετῆς, κράτιστον	εἰκῆ	ταῦτ´ ἐᾶν ἀφειμένα, ἀναστὰς ἐξῆλθε,
[2, 33]	τε θαυμάζειν τῶν τὰς λιθίνας	εἰκόνας	κατασκευαζομένων τοῦ μὲν λίθου προνοεῖν
[2, 43]	θάνατον κατέγνωσαν. Σωκράτην δὲ χαλκῇ	εἰκόνι	ἐτίμησαν, ἣν ἔθεσαν ἐν τῷ
[2, 43]	πρότερον τῶν περὶ Αἰσχύλον ἐτίμησαν	εἰκόνι	χαλκῇ. ~Εὐριπίδης δὲ καὶ ὀνειδίζει
[2, 41]	αὐτὸν ἢ ἀποτῖσαι, πέντε καὶ	εἴκοσιν	ἔφη δραχμὰς ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης μὲν
[2, 31]	ἵν´ ἀπ´ αὐτῶν προσοδεύοιτο, οὐχ	εἵλετο·	καὶ τὸ κάλλος ὑπερεῖδεν Ἀλκιβιάδου
[2, 34]	ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου δὲ εἰπόντος, πένης	εἰμὶ	καὶ ἄλλο μὲν οὐδὲν ἔχω,
[2, 32]	ἤδη γηραιός, μηδὲν λέγων ἄτοπον	εἶναι	ἅ τις μὴ οἶδεν ἐκμανθάνειν.
[2, 39]	τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημονευμάτων μὴ	εἶναι	ἀληθῆ τὸν λόγον τὸν Πολυκράτους
[2, 33]	ἀφειμένα, ἀναστὰς ἐξῆλθε, φήσας γελοῖον	εἶναι	ἀνδράποδον μὲν μὴ εὑρισκόμενον ἀξιοῦν
[2, 42]	κλεεινώ. Διονυσόδωρος δέ φησι μὴ	εἶναι	αὐτοῦ τὸν παιᾶνα. ἐποίησε δὲ
[2, 27]	ἀναμένειν· καὶ ἐλαχίστων δεόμενος ἔγγιστα	εἶναι	θεῶν. τοῦτο δ´ ἐνέσται καὶ
[2, 32]	εὖ ἄρχεσθαι μικρὸν μὲν μὴ	εἶναι,	παρὰ μικρὸν δέ· καὶ εἰδέναι
[2, 21]	δὲ τὴν φυσικὴν θεωρίαν μηδὲν	εἶναι	πρὸς ἡμᾶς, τὰ ἠθικὰ φιλοσοφεῖν
[2, 19]	δουλεῦσαι αὐτὸν καὶ ἐργάσασθαι λίθους·	εἶναί	τε αὐτοῦ καὶ τὰς ἐν
[2, 31]	δὲ καὶ ἓν μόνον ἀγαθὸν	εἶναι,	τὴν ἐπιστήμην, καὶ ἓν μόνον
[2, 30]	δὲ οὐδαμῶς. ἄχρηστον γὰρ ᾤετο	εἶναι	τὴν περὶ ταῦτα γλισχρολογίαν, ὡς
[2, 24]	δῆλον ἔκ τε τοῦ μὴ	εἶξαι	τοῖς περὶ Κριτίαν κελεύουσι Λέοντα
[2, 38]	οὖν τὴν γραφὴν ὁ Μέλητος,	εἶπε	δὲ τὴν δίκην Πολύευκτος, ὥς
[2, 46]	σε γὰρ ὄντως καὶ σοφὸν	εἶπε	θεός, καὶ θεὸς ἡ σοφίη.
[2, 42]	δὲ τῶν δικαστῶν, ἕνεκα μέν,	εἶπε,	τῶν ἐμοὶ διαπεπραγμένων τιμῶμαι τὴν
[2, 37]	ἀκούων συνεχές. ~καὶ σὺ μέν,	εἶπε,	χηνῶν βοώντων ἀνέχῃ; τοῦ δὲ
[2, 30]	ὡς θαῦμα τὸ μὲν ἕκαστον	εἰπεῖν	ἂν ῥᾳδίως ὅσα ἔχει, φίλους
[2, 21]	λακτισθέντα, ἐπειδὴ ἠνέσχετο, τινὸς θαυμάσαντος,	εἰπεῖν,	εἰ δέ με ὄνος ἐλάκτισε,
[2, 19]	καὶ Τίμωνα ἐν τοῖς Σίλλοις	εἰπεῖν·	ἐκ δ´ ἄρα τῶν ἀπέκλινεν
[2, 41]	ἀναβῆναι ἐπὶ τὸ βῆμα καὶ	εἰπεῖν,	νεώτατος ὤν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι,
[2, 32]	ἀρετὴ νέου, τὸ μηδὲν ἄγαν,	εἶπεν.	ἔφασκέ τε δεῖν γεωμετρεῖν μέχρι
[2, 35]	θάνατόν σου κατέγνωσαν Ἀθηναῖοι, κἀκείνων,	εἶπεν,	ἡ φύσις. οἱ δὲ τοῦτ´
[2, 37]	γνώριμοι χερσὶν ἀμύνασθαι· νὴ Δί´,	εἶπεν,	ἵν´ ἡμῶν πυκτευόντων ἕκαστος ὑμῶν
[2, 36]	καὶ περιχέασαν αὐτῷ, οὐκ ἔλεγον,	εἶπεν,	ὅτι Ξανθίππη βροντῶσα καὶ ὕδωρ
[2, 34]	δέ σοι ἐμαυτόν, ἆρ´ οὖν,	εἶπεν,	οὐκ αἰσθάνῃ τὰ μέγιστά μοι
[2, 35]	μήτι σοι μεταμέλει; ~πρὸς τὸν	εἰπόντα,	θάνατόν σου κατέγνωσαν Ἀθηναῖοι, κἀκείνων,
[2, 35]	ἐναποθανεῖν δὲ οὐχί; πρὸς τὸν	εἰπόντα,	κακῶς ὁ δεῖνά σε λέγει,
[2, 36]	τρίβωνος τὴν κενοδοξίαν. πρὸς τὸν	εἰπόντα,	οὐ σοὶ λοιδορεῖται ὁ δεῖνα;
[2, 36]	καὶ ὕδωρ ποιήσει; πρὸς Ἀλκιβιάδην	εἰπόντα	ὡς οὐκ ἀνεκτὴ ἡ Ξανθίππη
[2, 37]	χηνῶν βοώντων ἀνέχῃ; τοῦ δὲ	εἰπόντος,	ἀλλά μοι ᾠὰ καὶ νεοττοὺς
[2, 31]	ἔχειν, πᾶν δὲ τοὐναντίον κακόν.	εἰπόντος	γοῦν τινος αὐτῷ ὡς εἴη
[2, 41]	τὸ πλέον δικανικὸς ἢ ἐμφιλόσοφος.	~εἰπόντος	δὲ τοῦ Λυσίου, πῶς, εἰ
[2, 34]	ὡς δόκιμον ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου δὲ	εἰπόντος,	πένης εἰμὶ καὶ ἄλλο μὲν
[2, 33]	~Εὐριπίδου δ´ ἐν τῇ αὐτοῦ	εἰπόντος	περὶ ἀρετῆς, κράτιστον εἰκῆ ταῦτ´
[2, 35]	τοῦτ´ Ἀναξαγόραν φασίν. τῆς γυναικὸς	εἰπούσης,	ἀδίκως ἀποθνήσκεις, σὺ δέ, ἔφη,
[2, 45]	ἠθικῶν ποιεῖσθαι τοὺς λόγους αὐτὸν	εἰπών.	ἀλλὰ καὶ Πλάτων ἐν τῇ
[2, 29]	ἀγριαινόμενον, ὥς που καὶ Ξενοφῶν	εἴρηκε.	καὶ Γλαύκωνα μὲν τὸν Πλάτωνος
[2, 24]	καὶ ἐνὸν αὐτῷ ἀποδρᾶναι τῆς	εἱρκτῆς	μὴ ἐθελῆσαι· τοῖς τε κλαίουσιν
[2, 19]	ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος, ὑπαττικὸς	εἰρωνευτής.	ἦν γὰρ καὶ ἐν τοῖς
[2, 45]	μάγον τινὰ ἐλθόντα ἐκ Συρίας	εἰς	Ἀθήνας τά τε ἄλλα καταγνῶναι
[2, 22]	καὶ ἦν εὐέκτης. ἐστρατεύσατο γοῦν	εἰς	Ἀμφίπολιν· καὶ Ξενοφῶντα ἀφ´ ἵππου
[2, 46]	αὐτῷ. ~Ἔστι δὲ καὶ ἡμῶν	εἰς	αὐτὸν οὕτω· πῖνέ νυν ἐν
[2, 23]	ἐλθεῖν Ἀριστοτέλης φησίν· ἀλλὰ καὶ	εἰς	Ἰσθμόν, ὡς Φαβωρῖνος ἐν τῷ
[2, 23]	οἱ ἐπέλθοι. ἐστρατεύσατο δὲ καὶ	εἰς	Ποτίδαιαν διὰ θαλάττης· πεζῇ γὰρ
[2, 23]	ὁ Χῖος καὶ νέον ὄντα	εἰς	Σάμον σὺν Ἀρχελάῳ ἀποδημῆσαι· καὶ
[2, 25]	ἦν λαβών. πολλάκις δ´ ἀφορῶν	εἰς	τὰ πλήθη τῶν πιπρασκομένων ἔλεγε
[2, 32]	ἀώρια πολλοῦ ἐωνημένους ἀπογινώσκειν ἔλεγεν	εἰς	τὰς ὥρας ἐλθεῖν. καί ποτε
[2, 25]	εἰς τοὺς τραγῳδοὺς χρήσιμ´, οὐκ	εἰς	τὸν βίον. ὑπερεφρόνησε δὲ καὶ
[2, 36]	Ἀντισθένους τὸ διερρωγὸς τοῦ τρίβωνος	εἰς	τοὐμφανές, ὁρῶ σου, ἔφη, διὰ
[2, 25]	ἀργυρώματ´ ἐστὶν ἥ τε πορφύρα	εἰς	τοὺς τραγῳδοὺς χρήσιμ´, οὐκ εἰς
[2, 35]	ἐρίβωλον ἵκοιο, πρὸς Αἰσχίνην ἔφη,	εἰς	τρίτην ἀποθανοῦμαι. μέλλοντί τε αὐτῷ
[2, 30]	οἰκείως ἐπέστησεν. ~Ἐπῆρε δὲ καὶ	εἰς	φρόνημα Ἰφικράτην τὸν στρατηγόν, δείξας
[2, 27]	τῇ εὐτελείᾳ, μισθόν τε οὐδένα	εἰσεπράξατο.	καὶ ἔλεγεν ἥδιστα ἐσθίων ἥκιστα
[2, 40]	νομίζων, ἕτερα δὲ καινὰ δαιμόνια	εἰσηγούμενος·	ἀδικεῖ δὲ καὶ τοὺς νέους
[2, 20]	γοῦν τὸ βαλλόμενον κέρμα ἀθροίζειν·	εἶτ´	ἀναλώσαντα πάλιν τιθέναι. Κρίτωνα δ´
[2, 47]	λεκτέον δὴ πρῶτον περὶ Ξενοφῶντος,	εἶτα	περὶ Ἀντισθένους ἐν τοῖς κυνικοῖς,
[2, 40]	δ´ ἀντωμοσία τῆς δίκης τοῦτον	εἶχε	τὸν τρόπον· ἀνακεῖται γὰρ ἔτι
[2, 19]	Τίμωνα ἐν τοῖς Σίλλοις εἰπεῖν·	ἐκ	δ´ ἄρα τῶν ἀπέκλινεν ὁ
[2, 31]	ᾤου, ἔφη, οὕτως ἂν γενναῖον	ἐκ	δυεῖν Ἀθηναίων γενέσθαι; Φαίδωνα δὲ
[2, 45]	δ´ Ἀριστοτέλης μάγον τινὰ ἐλθόντα	ἐκ	Συρίας εἰς Ἀθήνας τά τε
[2, 34]	τις τετράδραχμον ἓν ἀποδοκιμάζων τὸν	ἐκ	τῶν τοιούτων σωρὸν ὡς δόκιμον
[2, 24]	ἰσχυρογνώμων καὶ δημοκρατικός, ὡς δῆλον	ἔκ	τε τοῦ μὴ εἶξαι τοῖς
[2, 44]	αὐτοῖς ἐν τῷ Παλαμήδει λέγων,	ἐκάνετ´	ἐκάνετε τὰν πάνσοφον, ὦ Δαναοί,
[2, 44]	ἐν τῷ Παλαμήδει λέγων, ἐκάνετ´	ἐκάνετε	τὰν πάνσοφον, ὦ Δαναοί, τὰν
[2, 30]	δὲ ὡς θαῦμα τὸ μὲν	ἕκαστον	εἰπεῖν ἂν ῥᾳδίως ὅσα ἔχει,
[2, 37]	Δί´, εἶπεν, ἵν´ ἡμῶν πυκτευόντων	ἕκαστος	ὑμῶν λέγῃ, εὖ Σώκρατες, εὖ
[2, 42]	δραχμὰς ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης μὲν γὰρ	ἑκατόν	φησιν ὁμολογῆσαι· θορυβησάντων δὲ τῶν
[2, 41]	βῆμα ἀναβάντων· τοὺς δὲ δικαστὰς	ἐκβοῆσαι,	Κατάβα, κατάβα" τουτέστι κατάβηθι. ὁ
[2, 25]	χρείαν οὐκ ἔχω. καὶ συνεχὲς	ἐκεῖνα	ἀνεφθέγγετο τὰ ἰαμβεῖα· τὰ δ´
[2, 37]	τῆς Πυθίας ἐμαρτυρήθη, Χαιρεφῶντι ἀνελούσης	ἐκεῖνο	δὴ τὸ περιφερόμενον. ἀνδρῶν ἁπάντων
[2, 37]	ἱππικοὶ θυμοειδέσιν ἵπποις. ἀλλ´ ὡς	ἐκεῖνοι,	φησί, τούτων κρατήσαντες ῥᾳδίως τῶν
[2, 19]	Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς, μετὰ τὴν	ἐκείνου	καταδίκην διήκουσεν Ἀρχελάου τοῦ φυσικοῦ·
[2, 24]	ἐπιπλῆξαι καὶ τοὺς καλλίστους λόγους	ἐκείνους	δεδεμένον διαθέσθαι. Αὐτάρκης τε ἦν
[2, 35]	ἱμάτιον ἐδίδου καλόν, ἵν´ ἐν	ἐκείνῳ	ἀποθάνῃ. καὶ ὅς, τί δέ,
[2, 22]	αὐτούς, ἀλλ´ ὥστε τὸ ἀληθὲς	ἐκμαθεῖν	πειρᾶσθαι. φασὶ δ´ Εὐριπίδην αὐτῷ
[2, 32]	εἶναι ἅ τις μὴ οἶδεν	ἐκμανθάνειν.	ἔτι τε ὠρχεῖτο συνεχές, τῇ
[2, 44]	τῆς ἑβδομηκοστῆς ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος	ἕκτῃ,	ὅτε καθαίρουσιν Ἀθηναῖοι τὴν πόλιν
[2, 19]	ἀλλὰ καὶ οἱ τριάκοντα αὐτὸν	ἐκώλυσαν	τέχνας ~διδάσκειν λόγων, ὥς φησι
[2, 21]	ὄνος ἐλάκτισε, δίκην ἂν αὐτῷ	ἐλάγχανον;	καὶ ταῦτα μὲν ὁ Δημήτριος.
[2, 21]	εἰπεῖν, εἰ δέ με ὄνος	ἐλάκτισε,	δίκην ἂν αὐτῷ ἐλάγχανον; καὶ
[2, 27]	μὴ παρὸν ποτὸν ἀναμένειν· καὶ	ἐλαχίστων	δεόμενος ἔγγιστα εἶναι θεῶν. τοῦτο
[2, 31]	καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ φησίν.	ἔλεγε	δὲ καὶ ἓν μόνον ἀγαθὸν
[2, 32]	καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ φησίν.	ἔλεγε	δὲ καὶ προσημαίνειν τὸ δαιμόνιον
[2, 36]	ἐμοὶ γὰρ οὐ πρόσεστι ταῦτα.	ἔλεγε	δὲ τοῖς κωμικοῖς δεῖν ἐπίτηδες
[2, 30]	καθάπερ φασιανὸν ὄρνιν ἢ ταώ.	Ἔλεγε	δὲ ὡς θαῦμα τὸ μὲν
[2, 25]	εἰς τὰ πλήθη τῶν πιπρασκομένων	ἔλεγε	πρὸς αὑτόν, πόσων ἐγὼ χρείαν
[2, 37]	λέγῃ, εὖ Σώκρατες, εὖ Ξανθίππη;	ἔλεγε	συνεῖναι τραχείᾳ γυναικὶ καθάπερ οἱ
[2, 33]	ὃ ἂν αὐτῶν ποιήσῃς, μεταγνώσῃ.	ἔλεγέ	τε θαυμάζειν τῶν τὰς λιθίνας
[2, 34]	φαῦλοι, ἡμῖν αὐτῶν οὐδὲν μελήσει.	ἔλεγέ	τε τοὺς μὲν ἄλλους ἀνθρώπους
[2, 32]	τὰ ἀώρια πολλοῦ ἐωνημένους ἀπογινώσκειν	ἔλεγεν	εἰς τὰς ὥρας ἐλθεῖν. καί
[2, 27]	μισθόν τε οὐδένα εἰσεπράξατο. καὶ	ἔλεγεν	ἥδιστα ἐσθίων ἥκιστα ὄψου προσδεῖσθαι·
[2, 36]	δὲ καὶ περιχέασαν αὐτῷ, οὐκ	ἔλεγον,	εἶπεν, ὅτι Ξανθίππη βροντῶσα καὶ
[2, 43]	μαινόμενον ἐζημίωσαν, καὶ Τυρταῖον παρακόπτειν	ἔλεγον,	καὶ Ἀστυδάμαντα πρότερον τῶν περὶ
[2, 42]	οὗ ἡ ἀρχή· Αἴσωπός ποτ´	ἔλεξε	Κορίνθιον ἄστυ νέμουσι μὴ κρίνειν
[2, 23]	σὺν Ἀρχελάῳ ἀποδημῆσαι· καὶ Πυθώδε	ἐλθεῖν	Ἀριστοτέλης φησίν· ἀλλὰ καὶ εἰς
[2, 32]	ἀπογινώσκειν ἔλεγεν εἰς τὰς ὥρας	ἐλθεῖν.	καί ποτε ἐρωτηθείς, τίς ἀρετὴ
[2, 45]	Φησὶ δ´ Ἀριστοτέλης μάγον τινὰ	ἐλθόντα	ἐκ Συρίας εἰς Ἀθήνας τά
[2, 19]	τῶν ἀπέκλινεν ὁ λαξόος, ἐννομολέσχης,	Ἑλλήνων	ἐπαοιδός, ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος,
[2, 27]	εὐδαίμων παρ´ Ἀθηναίοις καὶ τοῖς	Ἕλλησι	διάξεις. εἶ γὰρ μνήμων καὶ
[2, 35]	καλῶς γάρ, ἔφη, λέγειν οὐκ	ἔμαθε.	~στρέψαντος δὲ Ἀντισθένους τὸ διερρωγὸς
[2, 32]	φιλόσοφον ἀπειργάσατο. ~Ἀλλὰ καὶ λυρίζειν	ἐμάνθανεν	ἤδη γηραιός, μηδὲν λέγων ἄτοπον
[2, 37]	καὶ πράττων πρὸς τῆς Πυθίας	ἐμαρτυρήθη,	Χαιρεφῶντι ἀνελούσης ἐκεῖνο δὴ τὸ
[2, 34]	οὐδὲν ἔχω, δίδωμι δέ σοι	ἐμαυτόν,	ἆρ´ οὖν, εἶπεν, οὐκ αἰσθάνῃ
[2, 24]	καὶ βύρσαν μοι ἐδίδους ἵν´	ἐμαυτῷ	~ὑποδήματα ποιησαίμην, καταγέλαστος ἂν ἦν
[2, 35]	δέ, ἔφη, τὸ ἐμὸν ἱμάτιον	ἐμβιῶναι	μὲν ἐπιτήδειον, ἐναποθανεῖν δὲ οὐχί;
[2, 41]	καλὰ καὶ ὑποδήματα εἴη ἂν	ἐμοὶ	ἀνάρμοστα. Κρινομένου δ´ αὐτοῦ φησιν
[2, 36]	λοιδορεῖται ὁ δεῖνα; οὐχί, ἔφη·	ἐμοὶ	γὰρ οὐ πρόσεστι ταῦτα. ἔλεγε
[2, 40]	Λυσία, οὐ μὴν ἁρμόττων γ´	ἐμοί.	δηλαδὴ γὰρ ἦν τὸ πλέον
[2, 42]	δικαστῶν, ἕνεκα μέν, εἶπε, τῶν	ἐμοὶ	διαπεπραγμένων τιμῶμαι τὴν δίκην τῆς
[2, 35]	ὅς, τί δέ, ἔφη, τὸ	ἐμὸν	ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν ἐπιτήδειον, ἐναποθανεῖν
[2, 28]	αὐτοῦ τὸ ὑπεροπτικὸν καὶ μεγαλόφρον	ἐμφαίνει	καὶ Ἀριστοφάνης λέγων οὕτως· ὅτι
[2, 40]	ἦν τὸ πλέον δικανικὸς ἢ	ἐμφιλόσοφος.	~εἰπόντος δὲ τοῦ Λυσίου, πῶς,
[2, 37]	Ξανθίππη παιδία γεννᾷ. ποτὲ αὐτῆς	ἐν	ἀγορᾷ καὶ θοἰμάτιον περιελομένης συνεβούλευον
[2, 19]	εἶναί τε αὐτοῦ καὶ τὰς	ἐν	ἀκροπόλει Χάριτας ἔνιοί φασιν, ἐνδεδυμένας
[2, 39]	τῶν Φιλοσόφων Διαδοχαῖς καὶ Πλάτων	ἐν	Ἀπολογίᾳ τρεῖς αὐτοῦ κατηγορῆσαί φασιν,
[2, 39]	λόγον τὸν Πολυκράτους κατὰ Σωκράτους·	ἐν	αὐτῷ γάρ, φησί, μνημονεύει τῶν
[2, 19]	ἀλλὰ καὶ Δάμωνος, ὡς Ἀλέξανδρος	ἐν	Διαδοχαῖς, μετὰ τὴν ἐκείνου καταδίκην
[2, 46]	εἰς αὐτὸν οὕτω· πῖνέ νυν	ἐν	Διὸς ὤν, ὦ Σώκρατες· ἦ
[2, 35]	Ἀπολλόδωρος ἱμάτιον ἐδίδου καλόν, ἵν´	ἐν	ἐκείνῳ ἀποθάνῃ. καὶ ὅς, τί
[2, 30]	ταῦτα γλισχρολογίαν, ὡς καὶ Πλάτων	ἐν	Εὐθυδήμῳ φησίν. ~Χαρμίδου τε οἰκέτας
[2, 18]	Φαιναρέτης μαίας, ὡς καὶ Πλάτων	ἐν	Θεαιτήτῳ φησίν, Ἀθηναῖος, τῶν δήμων
[2, 21]	δὲ φάσκειν ζητεῖν, ὅττι τοι	ἐν	μεγάροισι κακόν τ´ ἀγαθόν τε
[2, 20]	γὰρ πρῶτος, ὥς φησι Φαβωρῖνος	ἐν	Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ, μετὰ τοῦ μαθητοῦ
[2, 38]	δίκην Πολύευκτος, ὥς φησι Φαβωρῖνος	ἐν	Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ συνέγραψε δὲ τὸν
[2, 42]	διαπεπραγμένων τιμῶμαι τὴν δίκην τῆς	ἐν	πρυτανείῳ σιτήσεως. Καὶ οἳ θάνατον
[2, 31]	κάλλιστον κτημάτων, καθὰ καὶ Ξενοφῶν	ἐν	Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ καὶ
[2, 32]	τοιαύτην γυμνασίαν, ὡς καὶ Ξενοφῶν	ἐν	Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ καὶ
[2, 21]	τε τέτυκται. πολλάκις δὲ βιαιότερον	ἐν	ταῖς ζητήσεσι διαλεγόμενον κονδυλίζεσθαι καὶ
[2, 39]	Λύκων ὁ δημαγωγός. ~Ἀντισθένης δ´	ἐν	ταῖς τῶν Φιλοσόφων Διαδοχαῖς καὶ
[2, 28]	λέγων οὕτως· ὅτι βρενθύει τ´	ἐν	ταῖσιν ὁδοῖς, καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλεις,
[2, 23]	καὶ ἐρασθῆναί φησιν αὐτὸν Ἀρίστιππος	ἐν	τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς. Ἴων
[2, 21]	ἐπί τε τῶν ἐργαστηρίων καὶ	ἐν	τῇ ἀγορᾷ· κἀκεῖνα δὲ φάσκειν
[2, 45]	αὐτὸν εἰπών. ἀλλὰ καὶ Πλάτων	ἐν	τῇ Ἀπολογίᾳ μνησθεὶς Ἀναξαγόρου καὶ
[2, 33]	παραλαβεῖν καὶ παραδοῦναι. ~Εὐριπίδου δ´	ἐν	τῇ αὐτοῦ εἰπόντος περὶ ἀρετῆς,
[2, 27]	φροντιστής, καὶ τὸ ταλαίπωρον ἔνεστιν	ἐν	τῇ γνώμῃ, κοὔτε τι κάμνεις
[2, 22]	καὶ Ξενοφῶντα ἀφ´ ἵππου πεσόντα	ἐν	τῇ ~κατὰ Δήλιον μάχῃ διέσωσεν
[2, 47]	περὶ Ξενοφῶντος, εἶτα περὶ Ἀντισθένους	ἐν	τοῖς κυνικοῖς, ἔπειτα περὶ τῶν
[2, 19]	ὑπαττικὸς εἰρωνευτής. ἦν γὰρ καὶ	ἐν	τοῖς ῥητορικοῖς δεινός, ὥς φησι
[2, 19]	ἐνδεδυμένας οὔσας. ὅθεν καὶ Τίμωνα	ἐν	τοῖς Σίλλοις εἰπεῖν· ἐκ δ´
[2, 44]	Ἐγεννήθη δέ, καθά φησιν Ἀπολλόδωρος	ἐν	τοῖς Χρονικοῖς, ἐπὶ Ἀφεψίωνος τῷ
[2, 28]	τῶν ἄλλων ἀνοήτων. ~Ἀμειψίας δ´	ἐν	τρίβωνι παράγων αὐτὸν φησὶν οὕτως·
[2, 46]	Τούτῳ τις, καθά φησιν Ἀριστοτέλης	ἐν	τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς, ἐφιλονείκει Ἀντίλοχος
[2, 24]	ποτε Ἀλκιβιάδου, καθά φησι Παμφίλη	ἐν	τῷ ἑβδόμῳ τῶν Ὑπομνημάτων, διδόντος
[2, 40]	ἔτι καὶ νῦν, φησὶ Φαβωρῖνος,	ἐν	τῷ Μητρῴῳ· τάδε ἐγράψατο καὶ
[2, 44]	~Εὐριπίδης δὲ καὶ ὀνειδίζει αὐτοῖς	ἐν	τῷ Παλαμήδει λέγων, ἐκάνετ´ ἐκάνετε
[2, 20]	λέγει δὲ τοῦτο καὶ Ἰδομενεὺς	ἐν	τῷ Περὶ τῶν Σωκρατικῶν. καὶ
[2, 38]	ἀμέλει καὶ Ἄνυτον, ὡς καὶ	ἐν	τῷ Πλάτωνός ἐστι Μένωνι. οὗτος
[2, 28]	ἁρμοττόμενος καὶ λαμπρὰ ἠμπίσχετο· καθάπερ	ἐν	τῷ Πλάτωνος Συμποσίῳ παρ´ Ἀγάθωνα
[2, 43]	χαλκῇ εἰκόνι ἐτίμησαν, ἣν ἔθεσαν	ἐν	τῷ Πομπείῳ, Λυσίππου ταύτην ἐργασαμένου.
[2, 23]	καὶ εἰς Ἰσθμόν, ὡς Φαβωρῖνος	ἐν	τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημευμάτων. ~Ἦν
[2, 39]	Σωκράτης διέσυρε. Φαβωρῖνος δέ φησιν	ἐν	τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημονευμάτων μὴ
[2, 41]	αὐτοῦ φησιν Ἰοῦστος ὁ Τιβεριεὺς	ἐν	τῷ Στέμματι Πλάτωνα ἀναβῆναι ἐπὶ
[2, 42]	καλὰ κἀγαθὰ διαλεχθείς, ἃ Πλάτων	ἐν	τῷ Φαίδωνί φησιν. ἀλλὰ καὶ
[2, 34]	ἔφασκεν ὅμοιον εἴ τις τετράδραχμον	ἓν	ἀποδοκιμάζων τὸν ἐκ τῶν τοιούτων
[2, 31]	Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ καὶ	ἓν	μόνον ἀγαθὸν εἶναι, τὴν ἐπιστήμην,
[2, 31]	ἀγαθὸν εἶναι, τὴν ἐπιστήμην, καὶ	ἓν	μόνον κακόν, τὴν ἀμαθίαν· πλοῦτον
[2, 35]	ἐμὸν ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν ἐπιτήδειον,	ἐναποθανεῖν	δὲ οὐχί; πρὸς τὸν εἰπόντα,
[2, 19]	ἐν ἀκροπόλει Χάριτας ἔνιοί φασιν,	ἐνδεδυμένας	οὔσας. ὅθεν καὶ Τίμωνα ἐν
[2, 42]	ὁμολογῆσαι· θορυβησάντων δὲ τῶν δικαστῶν,	ἕνεκα	μέν, εἶπε, τῶν ἐμοὶ διαπεπραγμένων
[2, 44]	δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς	ἐνενηκοστῆς	πέμπτης Ὀλυμπιάδος, γεγονὼς ἐτῶν ἑβδομήκοντα.
[2, 27]	ἔγγιστα εἶναι θεῶν. τοῦτο δ´	ἐνέσται	καὶ παρὰ τῶν κωμῳδοποιῶν λαβεῖν,
[2, 27]	καὶ φροντιστής, καὶ τὸ ταλαίπωρον	ἔνεστιν	ἐν τῇ γνώμῃ, κοὔτε τι
[2, 29]	τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους εὑρίσκειν.	ἐνέτρεψε	δὲ καὶ Λαμπροκλέα τὸν υἱὸν
[2, 23]	διὰ θαλάττης· πεζῇ γὰρ οὐκ	ἐνῆν	τοῦ πολέμου κωλύοντος. ὅτε καὶ
[2, 29]	τὸν Θεαίτητον περὶ ἐπιστήμης διαλεχθεὶς	ἔνθεον	ἀπέπεμψε, καθὰ καὶ Πλάτων φησίν.
[2, 44]	φησι καὶ Δημήτριος ὁ Φαληρεύς.	ἔνιοι	γὰρ ἑξήκοντα ἐτῶν τελευτῆσαι αὐτόν
[2, 26]	προτέραν γῆμαι τὴν Μυρτώ φασιν·	ἔνιοι	δὲ καὶ ἀμφοτέρας ἔχειν ὁμοῦ,
[2, 19]	καὶ τὰς ἐν ἀκροπόλει Χάριτας	ἔνιοί	φασιν, ἐνδεδυμένας οὔσας. ὅθεν καὶ
[2, 28]	ἀνέχει, κἀν ἡμῖν σεμνοπροσωπεῖς. καίτοι	ἐνίοτε	πρὸς τοὺς καιροὺς ἁρμοττόμενος καὶ
[2, 19]	ἄρα τῶν ἀπέκλινεν ὁ λαξόος,	ἐννομολέσχης,	Ἑλλήνων ἐπαοιδός, ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ
[2, 24]	ἀποψηφίσασθαι τῶν δέκα στρατηγῶν. καὶ	ἐνὸν	αὐτῷ ἀποδρᾶναι τῆς εἱρκτῆς μὴ
[2, 23]	καὶ μεῖναι νυκτὸς ὅλης ἐφ´	ἑνὸς	σχήματος αὐτόν φασι, καὶ ἀριστεύσαντα
[2, 25]	Ἀθήνησι λοιμῶν γενομένων μόνος οὐκ	ἐνόσησε.	~Φησὶ δ´ Ἀριστοτέλης δύο γυναῖκας
[2, 43]	λαοδίκῳ σοφίῃ. ~Ὁ μὲν οὖν	ἐξ	ἀνθρώπων ἦν· Ἀθηναῖοι δ´ εὐθὺς
[2, 26]	ἀστὴν μίαν, παιδοποιεῖσθαι δὲ καὶ	ἐξ	ἑτέρας· ὅθεν τοῦτο ποιῆσαι καὶ
[2, 26]	αὐτὸν ἀγαγέσθαι· προτέραν μὲν Ξανθίππην,	ἐξ	ἧς αὐτῷ γενέσθαι Λαμπροκλέα· δευτέραν
[2, 26]	θυγατέρα, ἣν καὶ ἄπροικον λαβεῖν,	ἐξ	ἧς γενέσθαι Σωφρονίσκον καὶ Μενέξενον.
[2, 39]	τειχῶν ἀνασταθέντων, ἃ γέγονεν ἔτεσιν	ἓξ	τῆς τοῦ Σωκράτους τελευτῆς ὕστερον.
[2, 43]	ἐργασαμένου. Ἄνυτόν τε ἐπιδημήσαντα αὐθημερὸν	ἐξεκήρυξαν	Ἡρακλεῶται. οὐ μόνον δ´ ἐπὶ
[2, 46]	ἁπλῶς σὺ ἐδέξω· αὐτοὶ δ´	ἐξέπιον	τοῦτο τεῷ στόματι. Τούτῳ τις,
[2, 18]	καὶ φρονεῖς οὕτω μέγα; {Β}	Ἔξεστι	γάρ μοι· Σωκράτης γὰρ αἴτιος.
[2, 44]	Δημήτριος ὁ Φαληρεύς. ἔνιοι γὰρ	ἑξήκοντα	ἐτῶν τελευτῆσαι αὐτόν φασιν. ~ἀμφότεροι
[2, 33]	εἰκῆ ταῦτ´ ἐᾶν ἀφειμένα, ἀναστὰς	ἐξῆλθε,	φήσας γελοῖον εἶναι ἀνδράποδον μὲν
[2, 31]	γενέσθαι; Φαίδωνα δὲ δι´ αἰχμαλωσίαν	ἐπ´	οἰκήματος καθήμενον προσέταξε Κρίτωνι λυτρώσασθαι,
[2, 27]	λανθάνουσιν ἑαυτοὺς δι´ ὧν σκώπτουσιν	ἐπαινοῦντες	αὐτόν. Ἀριστοφάνης μὲν οὕτως. ὦ
[2, 34]	ἀποδυσπετοῦντα ἐπὶ τῷ παρορᾶσθαι ὁπότε	ἐπανέστησαν	οἱ τριάκοντα, ἆρα, ἔφη, μήτι
[2, 19]	ἀπέκλινεν ὁ λαξόος, ἐννομολέσχης, Ἑλλήνων	ἐπαοιδός,	ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος, ὑπαττικὸς
[2, 47]	Σωκρατικῶν, εἶθ´ οὕτω περὶ Πλάτωνος,	ἐπεὶ	κατάρχει τῶν δέκα αἱρέσεων καὶ
[2, 21]	φέρειν ἀνεξικάκως. ὅθεν καὶ λακτισθέντα,	ἐπειδὴ	ἠνέσχετο, τινὸς θαυμάσαντος, εἰπεῖν, εἰ
[2, 38]	ἐπήλειψεν αὐτῷ τοὺς περὶ Ἀριστοφάνην,	ἔπειτα	καὶ Μέλητον συνέπεισεν ἀπενέγκασθαι κατ´
[2, 47]	περὶ Ἀντισθένους ἐν τοῖς κυνικοῖς,	ἔπειτα	περὶ τῶν Σωκρατικῶν, εἶθ´ οὕτω
[2, 23]	τηρῶν ἀμύνασθαι εἴ τις οἱ	ἐπέλθοι.	ἐστρατεύσατο δὲ καὶ εἰς Ποτίδαιαν
[2, 22]	Δηλίου γέ τινος δεῖται κολυμβητοῦ.	Ἐπεμελεῖτο	δὲ καὶ σωμασκίας, καὶ ἦν
[2, 29]	Χαρμίδην δὲ τοὐναντίον ἔχοντα οἰκείως	ἐπέστησεν.	~Ἐπῆρε δὲ καὶ εἰς φρόνημα
[2, 38]	ὑπὸ Σωκράτους χλευασμὸν πρῶτον μὲν	ἐπήλειψεν	αὐτῷ τοὺς περὶ Ἀριστοφάνην, ἔπειτα
[2, 31]	ὑπερεῖδεν Ἀλκιβιάδου κατά τινας. καὶ	ἐπῄνει	σχολὴν ὡς κάλλιστον κτημάτων, καθὰ
[2, 30]	δὲ τοὐναντίον ἔχοντα οἰκείως ἐπέστησεν.	~Ἐπῆρε	δὲ καὶ εἰς φρόνημα Ἰφικράτην
[2, 28]	τὸ κακὸν τῶν σκυτοτόμων κατ´	ἐπήρειαν	γεγένηται. {Α. οὗτος μέντοι πεινῶν
[2, 44]	φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς Χρονικοῖς,	ἐπὶ	Ἀφεψίωνος τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς
[2, 34]	παιδείᾳ τὴν δυσείδειαν ἐπικαλύπτοιεν. ~Καλέσας	ἐπὶ	δεῖπνον πλουσίους, καὶ τῆς Ξανθίππης
[2, 45]	τῆς ἑβδομηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος ἐγεννήθη	ἐπὶ	Καλλιάδου. Δοκεῖ δέ μοι καὶ
[2, 43]	Ἀθηναῖοι πεπόνθασι τοῦτο, ἀλλὰ καὶ	ἐπὶ	πλείστων ὅσων. καὶ γὰρ Ὅμηρον
[2, 43]	ἐξεκήρυξαν Ἡρακλεῶται. οὐ μόνον δ´	ἐπὶ	Σωκράτους Ἀθηναῖοι πεπόνθασι τοῦτο, ἀλλὰ
[2, 21]	πρὸς ἡμᾶς, τὰ ἠθικὰ φιλοσοφεῖν	ἐπί	τε τῶν ἐργαστηρίων καὶ ἐν
[2, 27]	σκωπτόντων αὐτὸν ὑπερορᾶν. καὶ ἐσεμνύνετο	ἐπὶ	τῇ εὐτελείᾳ, μισθόν τε οὐδένα
[2, 41]	ὤν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν	ἐπὶ	τὸ βῆμα ἀναβάντων· τοὺς δὲ
[2, 41]	ἐν τῷ Στέμματι Πλάτωνα ἀναβῆναι	ἐπὶ	τὸ βῆμα καὶ εἰπεῖν, νεώτατος
[2, 34]	μοι διδούς; πρὸς τὸν ἀποδυσπετοῦντα	ἐπὶ	τῷ παρορᾶσθαι ὁπότε ἐπανέστησαν οἱ
[2, 47]	ἄλλος περιπατητικός, Βιθυνός· καὶ ἕτερος	ἐπιγραμμάτων	ποιητής· καὶ ὁ Κῷος, ἐπικλήσεις
[2, 43]	Λυσίππου ταύτην ἐργασαμένου. Ἄνυτόν τε	ἐπιδημήσαντα	αὐθημερὸν ἐξεκήρυξαν Ἡρακλεῶται. οὐ μόνον
[2, 42]	δεθεὶς μετ´ οὐ πολλὰς ἡμέρας	ἔπιε	τὸ κώνειον, πολλὰ καλὰ κἀγαθὰ
[2, 27]	ῥιγῶν ἄχθει λίαν, οὔτ´ ἀρίστων	ἐπιθυμεῖς,	οἴνου τ´ ἀπέχει κἀδηφαγίας καὶ
[2, 27]	μὲν οὕτως. ὦ τῆς μεγάλης	ἐπιθυμήσας	σοφίας ἄνθρωπε δικαίως ὡς εὐδαίμων
[2, 33]	δ´ αἰσχροί, παιδείᾳ τὴν δυσείδειαν	ἐπικαλύπτοιεν.	~Καλέσας ἐπὶ δεῖπνον πλουσίους, καὶ
[2, 47]	ἐπιγραμμάτων ποιητής· καὶ ὁ Κῷος,	ἐπικλήσεις	θεῶν γεγραφώς.
[2, 24]	ἐθελῆσαι· τοῖς τε κλαίουσιν αὐτὸν	ἐπιπλῆξαι	καὶ τοὺς καλλίστους λόγους ἐκείνους
[2, 31]	ἓν μόνον ἀγαθὸν εἶναι, τὴν	ἐπιστήμην,	καὶ ἓν μόνον κακόν, τὴν
[2, 29]	ἀποτρέψαι. ὥσπερ τὸν Θεαίτητον περὶ	ἐπιστήμης	διαλεχθεὶς ἔνθεον ἀπέπεμψε, καθὰ καὶ
[2, 42]	καὶ μῦθον Αἰσώπειον οὐ πάνυ	ἐπιτετευγμένως,	οὗ ἡ ἀρχή· Αἴσωπός ποτ´
[2, 35]	τὸ ἐμὸν ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν	ἐπιτήδειον,	ἐναποθανεῖν δὲ οὐχί; πρὸς τὸν
[2, 36]	ἔλεγε δὲ τοῖς κωμικοῖς δεῖν	ἐπίτηδες	ἑαυτὸν διδόναι· εἰ μὲν γάρ
[2, 42]	μὴ εἶναι αὐτοῦ τὸν παιᾶνα.	ἐποίησε	δὲ καὶ μῦθον Αἰσώπειον οὐ
[2, 29]	καὶ τὸν Λύσιν δὲ ἠθικώτατον	ἐποίησε	προτρέψας. ἦν γὰρ ἱκανὸς ἀπὸ
[2, 42]	ἀλλὰ καὶ παιᾶνα κατά τινας	ἐποίησεν,	οὗ ἡ ἀρχή· Δήλι´ Ἄπολλον
[2, 20]	παιδεῦσαι τῆς κατὰ ψυχὴν χάριτος	ἐρασθέντα	Δημήτριός φησιν ὁ Βυζάντιος. ~γνόντα
[2, 23]	Ἀλκιβιάδῃ τοῦ ἀριστείου· οὗ καὶ	ἐρασθῆναί	φησιν αὐτὸν Ἀρίστιππος ἐν τετάρτῳ
[2, 43]	ἐν τῷ Πομπείῳ, Λυσίππου ταύτην	ἐργασαμένου.	Ἄνυτόν τε ἐπιδημήσαντα αὐθημερὸν ἐξεκήρυξαν
[2, 19]	δὲ καὶ δουλεῦσαι αὐτὸν καὶ	ἐργάσασθαι	λίθους· εἶναί τε αὐτοῦ καὶ
[2, 20]	δ´ ἀναστῆσαι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ	ἐργαστηρίου	καὶ παιδεῦσαι τῆς κατὰ ψυχὴν
[2, 21]	ἠθικὰ φιλοσοφεῖν ἐπί τε τῶν	ἐργαστηρίων	καὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ· κἀκεῖνα
[2, 22]	αὐτῷ δόντα τὸ Ἡρακλείτου σύγγραμμα	ἐρέσθαι,	τί δοκεῖ; τὸν δὲ φάναι,
[2, 35]	λέγειν, ἤματί κεν τριτάτῳ Φθίην	ἐρίβωλον	ἵκοιο, πρὸς Αἰσχίνην ἔφη, εἰς
[2, 30]	δ´ Εὐκλείδην ἐσπουδακότα περὶ τοὺς	ἐριστικοὺς	λόγους, ὦ Εὐκλείδη, ἔφη, σοφισταῖς
[2, 38]	Πολυκράτης ὁ σοφιστής, ὥς φησιν	Ἕρμιππος,	ἢ Ἄνυτος, ὥς τινες· προητοίμασε
[2, 33]	ἀρετὴν δ´ οὕτως ἐᾶν ἀπολωλέναι.	ἐρωτηθεὶς	πότερον γήμαι ἢ μή, ἔφη,
[2, 32]	τὰς ὥρας ἐλθεῖν. καί ποτε	ἐρωτηθείς,	τίς ἀρετὴ νέου, τὸ μηδὲν
[2, 27]	τῶν σκωπτόντων αὐτὸν ὑπερορᾶν. καὶ	ἐσεμνύνετο	ἐπὶ τῇ εὐτελείᾳ, μισθόν τε
[2, 45]	Σωκράτους καὶ δὴ καὶ βίαιον	ἔσεσθαι	τὴν τελευτὴν αὐτῷ. ~Ἔστι δὲ
[2, 34]	ζῆν ἵν´ ἐσθίοιεν· αὐτὸν δὲ	ἐσθίειν	ἵνα ζῴη. πρὸς τὸ οὐκ
[2, 34]	μὲν ἄλλους ἀνθρώπους ζῆν ἵν´	ἐσθίοιεν·	αὐτὸν δὲ ἐσθίειν ἵνα ζῴη.
[2, 27]	οὐδένα εἰσεπράξατο. καὶ ἔλεγεν ἥδιστα	ἐσθίων	ἥκιστα ὄψου προσδεῖσθαι· καὶ ἥδιστα
[2, 30]	περὶ αὐτούς. ὁρῶν δ´ Εὐκλείδην	ἐσπουδακότα	περὶ τοὺς ἐριστικοὺς λόγους, ὦ
[2, 33]	μὲν λίθου προνοεῖν ὅπως ὁμοιότατος	ἔσται,	αὑτῶν δ´ ἀμελεῖν, ὡς μὴ
[2, 18]	ὅθεν Μνησίλοχος οὕτω φησί· Φρύγες	ἐστὶ	καινὸν δρᾶμα τοῦτ´ Εὐριπίδου, ᾧ
[2, 38]	ὡς καὶ ἐν τῷ Πλάτωνός	ἐστι	Μένωνι. οὗτος γὰρ οὐ φέρων
[2, 26]	καὶ ἀμφοτέρας ἔχειν ὁμοῦ, ὧν	ἐστι	Σάτυρός τε καὶ Ἱερώνυμος ὁ
[2, 18]	τραγῳδίας ποιῶν τὰς περιλαλούσας οὗτός	ἐστι,	τὰς σοφάς. ~Ἀκούσας δὲ Ἀναξαγόρου
[2, 46]	βίαιον ἔσεσθαι τὴν τελευτὴν αὐτῷ.	~Ἔστι	δὲ καὶ ἡμῶν εἰς αὐτὸν
[2, 25]	τὰ ἰαμβεῖα· τὰ δ´ ἀργυρώματ´	ἐστὶν	ἥ τε πορφύρα εἰς τοὺς
[2, 41]	τοῦ Λυσίου, πῶς, εἰ καλός	ἐστιν	ὁ λόγος, οὐκ ἄν σοι
[2, 39]	τοῦ Σωκράτους τελευτῆς ὕστερον. καὶ	ἔστιν	οὕτως ἔχον. ~Ἡ δ´ ἀντωμοσία
[2, 22]	καὶ σωμασκίας, καὶ ἦν εὐέκτης.	ἐστρατεύσατο	γοῦν εἰς Ἀμφίπολιν· καὶ Ξενοφῶντα
[2, 23]	ἀμύνασθαι εἴ τις οἱ ἐπέλθοι.	ἐστρατεύσατο	δὲ καὶ εἰς Ποτίδαιαν διὰ
[2, 27]	γνώμῃ, κοὔτε τι κάμνεις οὔθ´	ἑστὼς	οὔτε βαδίζων, οὔτε ῥιγῶν ἄχθει
[2, 44]	Χρονικοῖς, ἐπὶ Ἀφεψίωνος τῷ τετάρτῳ	ἔτει	τῆς ἑβδομηκοστῆς ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος
[2, 45]	Εὐριπίδης, ὃς καὶ τῷ πρώτῳ	ἔτει	τῆς ἑβδομηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος ἐγεννήθη
[2, 44]	φασίν. ἐτελεύτησε δὲ τῷ πρώτῳ	ἔτει	τῆς ἐνενηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος, γεγονὼς
[2, 20]	διελέχθη καὶ πρῶτος φιλοσόφων καταδικασθεὶς	ἐτελεύτα.	φησὶ δ´ αὐτὸν Ἀριστόξενος ὁ
[2, 44]	τὴν Ἄρτεμιν Δήλιοι γενέσθαι φασίν.	ἐτελεύτησε	δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς
[2, 40]	πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων,	ἕτερα	δὲ καινὰ δαιμόνια εἰσηγούμενος· ἀδικεῖ
[2, 26]	μίαν, παιδοποιεῖσθαι δὲ καὶ ἐξ	ἑτέρας·	ὅθεν τοῦτο ποιῆσαι καὶ Σωκράτην.
[2, 47]	καὶ ἄλλος περιπατητικός, Βιθυνός· καὶ	ἕτερος	ἐπιγραμμάτων ποιητής· καὶ ὁ Κῷος,
[2, 47]	τὸν τρόπον. Γέγονε δὲ καὶ	ἕτερος	Σωκράτης, ἱστορικός, περιήγησιν Ἄργους γεγραφώς·
[2, 39]	Κόνωνος τειχῶν ἀνασταθέντων, ἃ γέγονεν	ἔτεσιν	ἓξ τῆς τοῦ Σωκράτους τελευτῆς
[2, 40]	εἶχε τὸν τρόπον· ἀνακεῖται γὰρ	ἔτι	καὶ νῦν, φησὶ Φαβωρῖνος, ἐν
[2, 32]	ἅ τις μὴ οἶδεν ἐκμανθάνειν.	ἔτι	τε ὠρχεῖτο συνεχές, τῇ τοῦ
[2, 43]	Ἀστυδάμαντα πρότερον τῶν περὶ Αἰσχύλον	ἐτίμησαν	εἰκόνι χαλκῇ. ~Εὐριπίδης δὲ καὶ
[2, 43]	κατέγνωσαν. Σωκράτην δὲ χαλκῇ εἰκόνι	ἐτίμησαν,	ἣν ἔθεσαν ἐν τῷ Πομπείῳ,
[2, 28]	οὗτος μέντοι πεινῶν οὕτως οὐπώποτ´	ἔτλη	κολακεῦσαι. τοῦτο δ´ αὐτοῦ τὸ
[2, 44]	τῆς ἐνενηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος, γεγονὼς	ἐτῶν	ἑβδομήκοντα. ταὐτά φησι καὶ Δημήτριος
[2, 44]	ὁ Φαληρεύς. ἔνιοι γὰρ ἑξήκοντα	ἐτῶν	τελευτῆσαι αὐτόν φασιν. ~ἀμφότεροι δ´
[2, 32]	τὰ μέλλοντα αὐτῷ· τό τε	εὖ	ἄρχεσθαι μικρὸν μὲν μὴ εἶναι,
[2, 37]	ἕκαστος ὑμῶν λέγῃ, εὖ Σώκρατες,	εὖ	Ξανθίππη; ἔλεγε συνεῖναι τραχείᾳ γυναικὶ
[2, 37]	ἡμῶν πυκτευόντων ἕκαστος ὑμῶν λέγῃ,	εὖ	Σώκρατες, εὖ Ξανθίππη; ἔλεγε συνεῖναι
[2, 42]	καὶ εἴκοσιν ἔφη δραχμὰς ἀποτίσειν.	~Εὐβουλίδης	μὲν γὰρ ἑκατόν φησιν ὁμολογῆσαι·
[2, 31]	τὴν ἀμαθίαν· πλοῦτον δὲ καὶ	εὐγένειαν	οὐδὲν σεμνὸν ἔχειν, πᾶν δὲ
[2, 27]	ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε δικαίως ὡς	εὐδαίμων	παρ´ Ἀθηναίοις καὶ τοῖς Ἕλλησι
[2, 22]	δὲ καὶ σωμασκίας, καὶ ἦν	εὐέκτης.	ἐστρατεύσατο γοῦν εἰς Ἀμφίπολιν· καὶ
[2, 32]	ὠρχεῖτο συνεχές, τῇ τοῦ σώματος	εὐεξίᾳ	λυσιτελεῖν ἡγούμενος τὴν τοιαύτην γυμνασίαν,
[2, 30]	γλισχρολογίαν, ὡς καὶ Πλάτων ἐν	Εὐθυδήμῳ	φησίν. ~Χαρμίδου τε οἰκέτας αὐτῷ
[2, 43]	ἐξ ἀνθρώπων ἦν· Ἀθηναῖοι δ´	εὐθὺς	μετέγνωσαν, ὥστε κλεῖσαι καὶ παλαίστρας
[2, 29]	ἀπέπεμψε, καθὰ καὶ Πλάτων φησίν.	Εὐθύφρονα	δὲ τῷ πατρὶ γραψάμενον ξενοκτονίας
[2, 30]	περὶ τοὺς ἐριστικοὺς λόγους, ὦ	Εὐκλείδη,	ἔφη, σοφισταῖς μὲν δυνήσῃ χρῆσθαι,
[2, 30]	ἔχειν περὶ αὐτούς. ὁρῶν δ´	Εὐκλείδην	ἐσπουδακότα περὶ τοὺς ἐριστικοὺς λόγους,
[2, 47]	οἱ διασημότατοι τέσσαρες, Αἰσχίνης, Φαίδων,	Εὐκλείδης,	Ἀρίστιππος. λεκτέον δὴ πρῶτον περὶ
[2, 18]	τὰ φρύγαν´ ὑποτίθησι. καὶ πάλιν,	Εὐριπίδας	σωκρατογόμφους. καὶ Καλλίας Πεδήταις· {Α}
[2, 18]	Σωκράτης γὰρ αἴτιος. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις·	Εὐριπίδῃ	δ´ ὁ τὰς τραγῳδίας ποιῶν
[2, 18]	δήμων Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει δὲ συμποιεῖν	Εὐριπίδῃ·	ὅθεν Μνησίλοχος οὕτω φησί· Φρύγες
[2, 22]	ἀληθὲς ἐκμαθεῖν πειρᾶσθαι. φασὶ δ´	Εὐριπίδην	αὐτῷ δόντα τὸ Ἡρακλείτου σύγγραμμα
[2, 44]	Φιλόχορος δέ φησι προτελευτῆσαι τὸν	Εὐριπίδην	τοῦ Σωκράτους. Ἐγεννήθη δέ, καθά
[2, 44]	περὶ Αἰσχύλον ἐτίμησαν εἰκόνι χαλκῇ.	~Εὐριπίδης	δὲ καὶ ὀνειδίζει αὐτοῖς ἐν
[2, 45]	ἤκουσαν Ἀναξαγόρου, καὶ οὗτος καὶ	Εὐριπίδης,	ὃς καὶ τῷ πρώτῳ ἔτει
[2, 33]	δύνηται γῆν παραλαβεῖν καὶ παραδοῦναι.	~Εὐριπίδου	δ´ ἐν τῇ αὐτοῦ εἰπόντος
[2, 18]	Φρύγες ἐστὶ καινὸν δρᾶμα τοῦτ´	Εὐριπίδου,	ᾧ καὶ Σωκράτης τὰ φρύγαν´
[2, 29]	ἀπὸ τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους	εὑρίσκειν.	ἐνέτρεψε δὲ καὶ Λαμπροκλέα τὸν
[2, 33]	γελοῖον εἶναι ἀνδράποδον μὲν μὴ	εὑρισκόμενον	ἀξιοῦν ζητεῖν, ἀρετὴν δ´ οὕτως
[2, 25]	καὶ Σκόπα τοῦ Κρανωνίου καὶ	Εὐρυλόχου	τοῦ Λαρισσαίου, μήτε χρήματα προσέμενος
[2, 25]	αὐτῶν μήτε παρ´ αὐτοὺς ἀπελθών.	εὔτακτός	τε ἦν τὴν δίαιταν οὕτως
[2, 27]	ὑπερορᾶν. καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῇ	εὐτελείᾳ,	μισθόν τε οὐδένα εἰσεπράξατο. καὶ
[2, 38]	ὅτι διήλεγχε τοὺς μέγα φρονοῦντας	ἐφ´	ἑαυτοῖς ὡς ἀνοήτους, καθάπερ ἀμέλει
[2, 23]	ὅτε καὶ μεῖναι νυκτὸς ὅλης	ἐφ´	ἑνὸς σχήματος αὐτόν φασι, καὶ
[2, 32]	νέου, τὸ μηδὲν ἄγαν, εἶπεν.	ἔφασκέ	τε δεῖν γεωμετρεῖν μέχρι ἄν
[2, 34]	πρὸς τὸ οὐκ ἀξιόλογον πλῆθος	ἔφασκεν	ὅμοιον εἴ τις τετράδραχμον ἓν
[2, 36]	τρίβωνος εἰς τοὐμφανές, ὁρῶ σου,	ἔφη,	διὰ τοῦ τρίβωνος τὴν κενοδοξίαν.
[2, 35]	εἰπούσης, ἀδίκως ἀποθνήσκεις, σὺ δέ,	ἔφη,	δικαίως ἐβούλου; ὄναρ δόξας τινὰ
[2, 41]	ἢ ἀποτῖσαι, πέντε καὶ εἴκοσιν	ἔφη	δραχμὰς ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης μὲν γὰρ
[2, 35]	Φθίην ἐρίβωλον ἵκοιο, πρὸς Αἰσχίνην	ἔφη,	εἰς τρίτην ἀποθανοῦμαι. μέλλοντί τε
[2, 36]	σοὶ λοιδορεῖται ὁ δεῖνα; οὐχί,	ἔφη·	ἐμοὶ γὰρ οὐ πρόσεστι ταῦτα.
[2, 34]	πλουσίους, καὶ τῆς Ξανθίππης αἰδουμένης	ἔφη,	θάρρει· εἰ μὲν γὰρ εἶεν
[2, 40]	Λυσίου γράψαντος ἀπολογίαν αὐτῷ, διαναγνοὺς	ἔφη,	καλὸς μὲν ὁ λόγος, ὦ
[2, 35]	δεῖνά σε λέγει, καλῶς γάρ,	ἔφη,	λέγειν οὐκ ἔμαθε. ~στρέψαντος δὲ
[2, 34]	ὁπότε ἐπανέστησαν οἱ τριάκοντα, ἆρα,	ἔφη,	μήτι σοι μεταμέλει; ~πρὸς τὸν
[2, 33]	ἐρωτηθεὶς πότερον γήμαι ἢ μή,	ἔφη,	ὃ ἂν αὐτῶν ποιήσῃς, μεταγνώσῃ.
[2, 41]	λόγος, οὐκ ἄν σοι ἁρμόττοι;	ἔφη,	οὐ γὰρ καὶ ἱμάτια καλὰ
[2, 31]	μητρὸς Θρᾴττης, σὺ δ´ ᾤου,	ἔφη,	οὕτως ἂν γενναῖον ἐκ δυεῖν
[2, 30]	τοὺς ἐριστικοὺς λόγους, ὦ Εὐκλείδη,	ἔφη,	σοφισταῖς μὲν δυνήσῃ χρῆσθαι, ἀνθρώποις
[2, 36]	ἡ Ξανθίππη λοιδοροῦσα, ἀλλ´ ἔγωγ´,	ἔφη,	συνείθισμαι, καθαπερεὶ καὶ τροχιλίας ἀκούων
[2, 35]	ἀποθάνῃ. καὶ ὅς, τί δέ,	ἔφη,	τὸ ἐμὸν ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν
[2, 38]	σοφώτατος. ~ἀφ´ οὗ δὴ καὶ	ἐφθονήθη	μάλιστα· καὶ δὴ καὶ ὅτι
[2, 46]	Ἀριστοτέλης ἐν τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς,	ἐφιλονείκει	Ἀντίλοχος Λήμνιος καὶ Ἀντιφῶν ὁ
[2, 43]	καὶ γυμνάσια. καὶ τοὺς μὲν	ἐφυγάδευσαν,	Μελήτου δὲ θάνατον κατέγνωσαν. Σωκράτην
[2, 30]	ἕκαστον εἰπεῖν ἂν ῥᾳδίως ὅσα	ἔχει,	φίλους δ´ οὐκ ἂν ὀνομάσαι
[2, 26]	φασιν· ἔνιοι δὲ καὶ ἀμφοτέρας	ἔχειν	ὁμοῦ, ὧν ἐστι Σάτυρός τε
[2, 31]	δὲ καὶ εὐγένειαν οὐδὲν σεμνὸν	ἔχειν,	πᾶν δὲ τοὐναντίον κακόν. εἰπόντος
[2, 30]	ὀνομάσαι ὁπόσους κέκτηται· οὕτως ὀλιγώρως	ἔχειν	περὶ αὐτούς. ὁρῶν δ´ Εὐκλείδην
[2, 29]	πολιτεύεσθαι ἀπέστησε διὰ τὸ ἀπείρως	ἔχειν,	ὥς φησι Ξενοφῶν· Χαρμίδην δὲ
[2, 47]	ἡ μὲν οὖν ἀκολουθία τοῦτον	ἐχέτω	τὸν τρόπον. Γέγονε δὲ καὶ
[2, 39]	τελευτῆς ὕστερον. καὶ ἔστιν οὕτως	ἔχον.	~Ἡ δ´ ἀντωμοσία τῆς δίκης
[2, 29]	φησι Ξενοφῶν· Χαρμίδην δὲ τοὐναντίον	ἔχοντα	οἰκείως ἐπέστησεν. ~Ἐπῆρε δὲ καὶ
[2, 34]	εἰμὶ καὶ ἄλλο μὲν οὐδὲν	ἔχω,	δίδωμι δέ σοι ἐμαυτόν, ἆρ´
[2, 25]	αὑτόν, πόσων ἐγὼ χρείαν οὐκ	ἔχω.	καὶ συνεχὲς ἐκεῖνα ἀνεφθέγγετο τὰ
[2, 32]	τούς τε τὰ ἀώρια πολλοῦ	ἐωνημένους	ἀπογινώσκειν ἔλεγεν εἰς τὰς ὥρας

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/04/2006