Chapitre
[2]	αὐτῷ χαλεπωτέραν τὴν συμφοράν, τῷ	πάθει	ἑαυτὴν ἀναλίσκουσα. Ὅλως δὲ οὐκ
[2]	Μὴ καθ´ ἑαυτὸ μέτρει τὸ	πάθος·	ἀφόρητον γὰρ οὕτω φανεῖταί σοι·
[1]	Ὦ γῆ τοιοῦτον ἀναγκασθεῖσα ὑποδέξασθαι	πάθος.	Ἔφριξε τάχα καὶ ὁ ἥλιος,
[2]	παρὰ ἀνθρώποις ἐκρίθη. Μέγα τὸ	πάθος,	φημὶ κἀγώ, ἀλλὰ μεγάλοι καὶ
[1]	τοῖς παροῦσιν εἶναι τὴν ἀλγηδόνα.	Παῖδα	ἐζημιώθης ὃν περιόντα μὲν ἐμακάρισαν
[2]	ἐγένου μήτηρ καὶ εἶδες τὸν	παῖδα	καὶ ηὐχαρίστησας τῷ Θεῷ, ᾔδεις
[2]	Ἡ τῶν Μακκαβαίων μήτηρ ἑπτὰ	παίδων	εἶδε θάνατον καὶ οὐκ ἐστέναξεν
[1]	χριστιανήν μοι ὁ λόγος ἔσται	πάλαι	πεπαιδευμένην τὰ θεῖα καὶ ἐμπαράσκευον
[2]	ᾧ κατοικεῖς, καὶ ἐννόησον ὅτι	πάντα	θνητὰ τὰ ὁρώμενα καὶ πάντα
[2]	αὐτὴ ἡ γῆ, πάντα φθαρτά,	πάντα	μικρὸν ὕστερον οὐκ ἐσόμενα. Ἡ
[2]	γῆν κάλλη, αὐτὴ ἡ γῆ,	πάντα	φθαρτά, πάντα μικρὸν ὕστερον οὐκ
[2]	πάντα θνητὰ τὰ ὁρώμενα καὶ	πάντα	φθορᾷ ὑποκείμενα. Ἀνάβλεψον πρὸς τὸν
[1]	ὅταν ἰδίως τὸ σὸν περὶ	πάντας	χρηστὸν καὶ ἥμερον ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι
[2]	καὶ ηὐχαρίστησας τῷ Θεῷ, ᾔδεις	πάντως	ὅτι θνητὴ οὖσα θνητὸν ἐγέννησας.
[2]	μὲν παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ	παρὰ	ἀνθρώποις ἐκρίθη. Μέγα τὸ πάθος,
[2]	τῆς σαρκὸς λυομένους, εὐδόκιμος μὲν	παρὰ	Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ παρὰ ἀνθρώποις
[2]	θνητός; Ἀλλὰ λυπεῖ ἡμᾶς τὸ	παρὰ	καιρόν. Ἄδηλον εἰ μὴ εὔκαιρον
[2]	κἀγώ, ἀλλὰ μεγάλοι καὶ οἱ	παρὰ	τοῦ Κυρίου μισθοὶ τοῖς ὑπομένουσιν
[2]	οὖσα θνητὸν ἐγέννησας. Τί οὖν	παράδοξον,	εἰ ἀπέθανεν ὁ θνητός; Ἀλλὰ
[2]	οὐκ οἶμαι λόγον ἐξαρκεῖν εἰς	παράκλησιν,	ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν εἶναι
[1]	θλίψεως βαρείας κεκακωμένῃ, κἂν πολλὴν	παράκλησιν	φέρῃ, ὁ λόγος ὀχληρός πως
[1]	ἀνθρώπινα, οὐκ ἐνόμισα δίκαιον εἶναι	παραλιπεῖν	τὸ ἐπιβάλλον μοι. Οἶδα ποταπὰ
[0]	~ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΜΟΖΥΓΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ	ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ.	~Ἔμελλον ἀποσιωπᾶν πρὸς τὴν κοσμιότητά
[2]	οὐκ ἐσόμενα. Ἡ τούτων ἔννοια	παραμυθία	ἔστω τοῦ συμβεβηκότος. Μὴ καθ´
[2]	φεῖσαι τοῦ ὁμοζύγου· ἀλλήλοις ἐστὲ	παραμυθία·	μὴ ποιήσῃς αὐτῷ χαλεπωτέραν τὴν
[2]	συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν εὑρήσεις αὐτοῦ τὴν	παραμυθίαν.	Ἐπὶ πᾶσι δὲ ἐκεῖνο εἰπεῖν
[2]	λογισμῶν, ἵν´ οἴκοθεν ἔχῃς τῆς	παραμυθίας	τὰς ἀφορμάς.
[2]	τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν	πάρεστί	σοι καιρὸς διὰ τῆς ὑπομονῆς
[1]	φλεγμαίνοντι καὶ τὸ ἁπαλώτατον τῶν	παρηγορημάτων	ἀνίαν ἐμποιεῖ, οὕτω καὶ ψυχῇ
[2]	ἡγοῦμαι χρείαν εἶναι πρὸς τὰ	παρόντα.	Εὔχομαι οὖν αὐτὸν τὸν Κύριον,
[1]	λογίζομαι πόσην εἰκὸς ἐπὶ τοῖς	παροῦσιν	εἶναι τὴν ἀλγηδόνα. Παῖδα ἐζημιώθης
[1]	ἐζημιώθης ὃν περιόντα μὲν ἐμακάρισαν	πᾶσαι	μητέρες καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν
[2]	εὑρήσεις αὐτοῦ τὴν παραμυθίαν. Ἐπὶ	πᾶσι	δὲ ἐκεῖνο εἰπεῖν ἰσχυρὸν ἔχω,
[2]	φανεῖταί σοι· ἀλλὰ τοῖς ἀνθρωπίνοις	πᾶσι	συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν εὑρήσεις αὐτοῦ τὴν
[1]	Ἐκείνου ὁ θάνατος πληγὴ ἐγένετο	πατρίδων	δύο, τῆς τε ἡμετέρας καὶ
[2]	στρουθίον πίπτει ἄνευ θελήματος τοῦ	Πατρὸς	ἡμῶν, ὥστε, εἴ τι γέγονε,
[1]	μοι ὁ λόγος ἔσται πάλαι	πεπαιδευμένην	τὰ θεῖα καὶ ἐμπαράσκευον οὖσαν
[2]	ζῶα χερσαῖα καὶ ἔνυδρα, τὰ	περὶ	γῆν κάλλη, αὐτὴ ἡ γῆ,
[1]	καί, ὅταν ἰδίως τὸ σὸν	περὶ	πάντας χρηστὸν καὶ ἥμερον ἐνθυμηθῶ,
[2]	προθεσμίας ἀνθρωπίνῃ ζωῇ οὐκ ἐπιστάμεθα.	Περίβλεψαι	τὸν κόσμον ἅπαντα ἐν ᾧ
[1]	τὴν ἀλγηδόνα. Παῖδα ἐζημιώθης ὃν	περιόντα	μὲν ἐμακάρισαν πᾶσαι μητέρες καὶ
[1]	Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ	περιφανὲς	γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος
[1]	πως εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ	περιωδυνίᾳ	προσφερόμενος. Ἐπεὶ δέ με εἰσῆλθεν
[2]	τῷ Εὐαγγελίῳ, ὅτι οὐδὲ στρουθίον	πίπτει	ἄνευ θελήματος τοῦ Πατρὸς ἡμῶν,
[1]	γῇ κατακρύψασα. Ἐκείνου ὁ θάνατος	πληγὴ	ἐγένετο πατρίδων δύο, τῆς τε
[2]	ὁμοζύγου· ἀλλήλοις ἐστὲ παραμυθία· μὴ	ποιήσῃς	αὐτῷ χαλεπωτέραν τὴν συμφοράν, τῷ
[1]	ὑπὸ θλίψεως βαρείας κεκακωμένῃ, κἂν	πολλὴν	παράκλησιν φέρῃ, ὁ λόγος ὀχληρός
[1]	ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα	πονηροῦ	δαίμονος, πόσον ἴσχυσε κακὸν ἐξεργάσασθαι.
[1]	χρηστὸν καὶ ἥμερον ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι	πόσην	εἰκὸς ἐπὶ τοῖς παροῦσιν εἶναι
[1]	κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα πονηροῦ δαίμονος,	πόσον	ἴσχυσε κακὸν ἐξεργάσασθαι. Ὦ γῆ
[1]	παραλιπεῖν τὸ ἐπιβάλλον μοι. Οἶδα	ποταπὰ	τῶν μητέρων τὰ σπλάγχνα, καί,
[2]	πρὸς τὸν οὐρανόν· καὶ οὗτός	ποτε	λυθήσεται· πρὸς τὸν ἥλιον· οὐδὲ
[2]	συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς καὶ ὁρίζειν	προθεσμίας	ἀνθρωπίνῃ ζωῇ οὐκ ἐπιστάμεθα. Περίβλεψαι
[2]	τὴν δοκιμὴν ὁ Κύριος τῆς	πρὸς	αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν πάρεστί σοι
[1]	τὰ θεῖα καὶ ἐμπαράσκευον οὖσαν	πρὸς	τὰ ἀνθρώπινα, οὐκ ἐνόμισα δίκαιον
[2]	ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν εἶναι	πρὸς	τὰ παρόντα. Εὔχομαι οὖν αὐτὸν
[1]	ΟΜΟΖΥΓΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ. ~Ἔμελλον ἀποσιωπᾶν	πρὸς	τὴν κοσμιότητά σου, λογιζόμενος ὅτι,
[0]		~ΠΡΟΣ	ΤΗΝ ΟΜΟΖΥΓΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ. ~Ἔμελλον
[2]	οὐρανόν· καὶ οὗτός ποτε λυθήσεται·	πρὸς	τὸν ἥλιον· οὐδὲ οὗτος διαμενεῖ.
[2]	καὶ πάντα φθορᾷ ὑποκείμενα. Ἀνάβλεψον	πρὸς	τὸν οὐρανόν· καὶ οὗτός ποτε
[1]	Ἐπεὶ δέ με εἰσῆλθεν ὅτι	πρὸς	χριστιανήν μοι ὁ λόγος ἔσται
[2]	τὸ γενόμενον διορθούμεθα καὶ ἑαυτοὺς	προσαπόλλυμεν.	Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς δικαίας κρίσεως
[1]	εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ περιωδυνίᾳ	προσφερόμενος.	Ἐπεὶ δέ με εἰσῆλθεν ὅτι
[2]	τῷ Θεῷ ὅτι ἔβλεπεν αὐτοὺς	πυρὶ	καὶ σιδήρῳ καὶ ταῖς χαλεπωτάταις
[1]	παράκλησιν φέρῃ, ὁ λόγος ὀχληρός	πως	εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ περιωδυνίᾳ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 15/04/2009