Chapitre
[2]	χαλεπωτέραν τὴν συμφοράν, τῷ πάθει	ἑαυτὴν	ἀναλίσκουσα. Ὅλως δὲ οὐκ οἶμαι
[1]	δὲ ἐστέναξαν, ὡς ἑκάστη τὸν	ἑαυτῆς	γῇ κατακρύψασα. Ἐκείνου ὁ θάνατος
[2]	ἔστω τοῦ συμβεβηκότος. Μὴ καθ´	ἑαυτὸ	μέτρει τὸ πάθος· ἀφόρητον γὰρ
[2]	οὔτε τὸ γενόμενον διορθούμεθα καὶ	ἑαυτοὺς	προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς δικαίας
[1]	πᾶσαι μητέρες καὶ ηὔξαντο τοὺς	ἑαυτῶν	τοιούτους εἶναι, ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν,
[2]	ἀλλ´ εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ ὅτι	ἔβλεπεν	αὐτοὺς πυρὶ καὶ σιδήρῳ καὶ
[1]	κατακρύψασα. Ἐκείνου ὁ θάνατος πληγὴ	ἐγένετο	πατρίδων δύο, τῆς τε ἡμετέρας
[2]	πάντως ὅτι θνητὴ οὖσα θνητὸν	ἐγέννησας.	Τί οὖν παράδοξον, εἰ ἀπέθανεν
[2]	μισθοὶ τοῖς ὑπομένουσιν ἀποκείμενοι. Ὅτε	ἐγένου	μήτηρ καὶ εἶδες τὸν παῖδα
[1]	παροῦσιν εἶναι τὴν ἀλγηδόνα. Παῖδα	ἐζημιώθης	ὃν περιόντα μὲν ἐμακάρισαν πᾶσαι
[2]	θνητὸν ἐγέννησας. Τί οὖν παράδοξον,	εἰ	ἀπέθανεν ὁ θνητός; Ἀλλὰ λυπεῖ
[2]	ἡμᾶς τὸ παρὰ καιρόν. Ἄδηλον	εἰ	μὴ εὔκαιρον τοῦτο, ἐπειδὴ ἡμεῖς
[2]	θελήματος τοῦ Πατρὸς ἡμῶν, ὥστε,	εἴ	τι γέγονε, θελήματι γέγονε τοῦ
[1]	Ἔφριξε τάχα καὶ ὁ ἥλιος,	εἴ	τις αἴσθησις αὐτῷ, τὸ σκυθρωπὸν
[2]	τῶν Μακκαβαίων μήτηρ ἑπτὰ παίδων	εἶδε	θάνατον καὶ οὐκ ἐστέναξεν οὐδὲ
[2]	ἀποκείμενοι. Ὅτε ἐγένου μήτηρ καὶ	εἶδες	τὸν παῖδα καὶ ηὐχαρίστησας τῷ
[1]	καὶ ἥμερον ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι πόσην	εἰκὸς	ἐπὶ τοῖς παροῦσιν εἶναι τὴν
[1]	καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν τοιούτους	εἶναι,	ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν, ὡς ἑκάστη
[1]	φέρῃ, ὁ λόγος ὀχληρός πως	εἶναι	δοκεῖ, ἐν τῇ περιωδυνίᾳ προσφερόμενος.
[1]	τὰ ἀνθρώπινα, οὐκ ἐνόμισα δίκαιον	εἶναι	παραλιπεῖν τὸ ἐπιβάλλον μοι. Οἶδα
[2]	παράκλησιν, ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν	εἶναι	πρὸς τὰ παρόντα. Εὔχομαι οὖν
[1]	πόσην εἰκὸς ἐπὶ τοῖς παροῦσιν	εἶναι	τὴν ἀλγηδόνα. Παῖδα ἐζημιώθης ὃν
[2]	παραμυθίαν. Ἐπὶ πᾶσι δὲ ἐκεῖνο	εἰπεῖν	ἰσχυρὸν ἔχω, φεῖσαι τοῦ ὁμοζύγου·
[1]	Καὶ τί ἄν τις τοσοῦτον	εἴποι	ὅσον ἡ ἀμηχανία τῆς ψυχῆς
[2]	δὲ οὐκ οἶμαι λόγον ἐξαρκεῖν	εἰς	παράκλησιν, ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν
[1]	περιωδυνίᾳ προσφερόμενος. Ἐπεὶ δέ με	εἰσῆλθεν	ὅτι πρὸς χριστιανήν μοι ὁ
[1]	εἶναι, ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν, ὡς	ἑκάστη	τὸν ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα. Ἐκείνου
[2]	τὴν παραμυθίαν. Ἐπὶ πᾶσι δὲ	ἐκεῖνο	εἰπεῖν ἰσχυρὸν ἔχω, φεῖσαι τοῦ
[1]	τις αἴσθησις αὐτῷ, τὸ σκυθρωπὸν	ἐκεῖνο	θέαμα. Καὶ τί ἄν τις
[1]	ἑκάστη τὸν ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα.	Ἐκείνου	ὁ θάνατος πληγὴ ἐγένετο πατρίδων
[1]	τε ἡμετέρας καὶ τῆς Κιλίκων.	Ἐκείνῳ	τὸ μέγα καὶ περιφανὲς γένος
[2]	μὴ εὔκαιρον τοῦτο, ἐπειδὴ ἡμεῖς	ἐκλέγεσθαι	τὰ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς καὶ
[2]	Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ παρὰ ἀνθρώποις	ἐκρίθη.	Μέγα τὸ πάθος, φημὶ κἀγώ,
[1]	Παῖδα ἐζημιώθης ὃν περιόντα μὲν	ἐμακάρισαν	πᾶσαι μητέρες καὶ ηὔξαντο τοὺς
[1]	~ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΜΟΖΥΓΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ.	~Ἔμελλον	ἀποσιωπᾶν πρὸς τὴν κοσμιότητά σου,
[1]	πάλαι πεπαιδευμένην τὰ θεῖα καὶ	ἐμπαράσκευον	οὖσαν πρὸς τὰ ἀνθρώπινα, οὐκ
[1]	τὸ ἁπαλώτατον τῶν παρηγορημάτων ἀνίαν	ἐμποιεῖ,	οὕτω καὶ ψυχῇ ὑπὸ θλίψεως
[2]	δυνάμει ἐφαψάμενόν σου τῆς καρδίας,	ἐμποιῆσαι	φῶς τῇ ψυχῇ σου διὰ
[1]	λόγος ὀχληρός πως εἶναι δοκεῖ,	ἐν	τῇ περιωδυνίᾳ προσφερόμενος. Ἐπεὶ δέ
[2]	ἀπρονόητα τὰ ἡμέτερα, ὡς μεμαθήκαμεν	ἐν	τῷ Εὐαγγελίῳ, ὅτι οὐδὲ στρουθίον
[2]	ἐπιστάμεθα. Περίβλεψαι τὸν κόσμον ἅπαντα	ἐν	ᾧ κατοικεῖς, καὶ ἐννόησον ὅτι
[1]	περὶ πάντας χρηστὸν καὶ ἥμερον	ἐνθυμηθῶ,	λογίζομαι πόσην εἰκὸς ἐπὶ τοῖς
[2]	ἅπαντα ἐν ᾧ κατοικεῖς, καὶ	ἐννόησον	ὅτι πάντα θνητὰ τὰ ὁρώμενα
[2]	ὕστερον οὐκ ἐσόμενα. Ἡ τούτων	ἔννοια	παραμυθία ἔστω τοῦ συμβεβηκότος. Μὴ
[1]	οὖσαν πρὸς τὰ ἀνθρώπινα, οὐκ	ἐνόμισα	δίκαιον εἶναι παραλιπεῖν τὸ ἐπιβάλλον
[2]	ἀλλὰ τοῖς ἀνθρωπίνοις πᾶσι συγκρίνουσα,	ἐντεῦθεν	εὑρήσεις αὐτοῦ τὴν παραμυθίαν. Ἐπὶ
[2]	ἀστέρες σύμπαντες, ζῶα χερσαῖα καὶ	ἔνυδρα,	τὰ περὶ γῆν κάλλη, αὐτὴ
[2]	Ὅλως δὲ οὐκ οἶμαι λόγον	ἐξαρκεῖν	εἰς παράκλησιν, ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι
[1]	πονηροῦ δαίμονος, πόσον ἴσχυσε κακὸν	ἐξεργάσασθαι.	Ὦ γῆ τοιοῦτον ἀναγκασθεῖσα ὑποδέξασθαι
[1]	δοκεῖ, ἐν τῇ περιωδυνίᾳ προσφερόμενος.	Ἐπεὶ	δέ με εἰσῆλθεν ὅτι πρὸς
[2]	Ἄδηλον εἰ μὴ εὔκαιρον τοῦτο,	ἐπειδὴ	ἡμεῖς ἐκλέγεσθαι τὰ συμφέροντα ταῖς
[2]	ἐντεῦθεν εὑρήσεις αὐτοῦ τὴν παραμυθίαν.	Ἐπὶ	πᾶσι δὲ ἐκεῖνο εἰπεῖν ἰσχυρὸν
[1]	ἥμερον ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι πόσην εἰκὸς	ἐπὶ	τοῖς παροῦσιν εἶναι τὴν ἀλγηδόνα.
[1]	ἐνόμισα δίκαιον εἶναι παραλιπεῖν τὸ	ἐπιβάλλον	μοι. Οἶδα ποταπὰ τῶν μητέρων
[2]	ὁρίζειν προθεσμίας ἀνθρωπίνῃ ζωῇ οὐκ	ἐπιστάμεθα.	Περίβλεψαι τὸν κόσμον ἅπαντα ἐν
[2]	λαβεῖν. Ἡ τῶν Μακκαβαίων μήτηρ	ἑπτὰ	παίδων εἶδε θάνατον καὶ οὐκ
[1]	καὶ περιφανὲς γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ	ἐρείσματος	ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα πονηροῦ
[2]	δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀμαθεῖς	ἐσμεν	ὥστε τὰ ἄρρητα αὐτοῦ κρίματα
[2]	φθαρτά, πάντα μικρὸν ὕστερον οὐκ	ἐσόμενα.	Ἡ τούτων ἔννοια παραμυθία ἔστω
[1]	πρὸς χριστιανήν μοι ὁ λόγος	ἔσται	πάλαι πεπαιδευμένην τὰ θεῖα καὶ
[2]	ἔχω, φεῖσαι τοῦ ὁμοζύγου· ἀλλήλοις	ἐστὲ	παραμυθία· μὴ ποιήσῃς αὐτῷ χαλεπωτέραν
[1]	ἑαυτῶν τοιούτους εἶναι, ἀποθανόντα δὲ	ἐστέναξαν,	ὡς ἑκάστη τὸν ἑαυτῆς γῇ
[2]	παίδων εἶδε θάνατον καὶ οὐκ	ἐστέναξεν	οὐδὲ ἀφῆκεν ἀγεννὲς δάκρυον, ἀλλ´
[2]	ἐσόμενα. Ἡ τούτων ἔννοια παραμυθία	ἔστω	τοῦ συμβεβηκότος. Μὴ καθ´ ἑαυτὸ
[2]	ἡμέτερα, ὡς μεμαθήκαμεν ἐν τῷ	Εὐαγγελίῳ,	ὅτι οὐδὲ στρουθίον πίπτει ἄνευ
[2]	τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς λυομένους,	εὐδόκιμος	μὲν παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ
[2]	παρὰ καιρόν. Ἄδηλον εἰ μὴ	εὔκαιρον	τοῦτο, ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐκλέγεσθαι τὰ
[2]	τοῖς ἀνθρωπίνοις πᾶσι συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν	εὑρήσεις	αὐτοῦ τὴν παραμυθίαν. Ἐπὶ πᾶσι
[2]	οὐδὲ ἀφῆκεν ἀγεννὲς δάκρυον, ἀλλ´	εὐχαριστοῦσα	τῷ Θεῷ ὅτι ἔβλεπεν αὐτοὺς
[2]	λόγον ἐξαρκεῖν εἰς παράκλησιν, ἀλλ´	εὐχῆς	ἡγοῦμαι χρείαν εἶναι πρὸς τὰ
[2]	χρείαν εἶναι πρὸς τὰ παρόντα.	Εὔχομαι	οὖν αὐτὸν τὸν Κύριον, τῇ
[2]	Κύριον, τῇ ἀφάτῳ αὐτοῦ δυνάμει	ἐφαψάμενόν	σου τῆς καρδίας, ἐμποιῆσαι φῶς
[1]	γῆ τοιοῦτον ἀναγκασθεῖσα ὑποδέξασθαι πάθος.	Ἔφριξε	τάχα καὶ ὁ ἥλιος, εἴ
[2]	τῶν ἀγαθῶν λογισμῶν, ἵν´ οἴκοθεν	ἔχῃς	τῆς παραμυθίας τὰς ἀφορμάς.
[2]	πᾶσι δὲ ἐκεῖνο εἰπεῖν ἰσχυρὸν	ἔχω,	φεῖσαι τοῦ ὁμοζύγου· ἀλλήλοις ἐστὲ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 15/04/2009