Livre, Chapitre
[4, 18]	καὶ τοῦ Νείλου τότε πρῶτον	ἄνευ	τῆς πρὸς οἶνον ὁμιλίας, κρῖναι
[4, 14]	καὶ φεύγειν ὁρμήσαντες εἰς τὸ	βαθὺ	τῆς λίμνης ἐγκυλισθέντες ὑπεσύρησαν. τῶν
[4, 18]	ἁμιλλώμενον καὶ τὸ ἔκπωμα νικώμενον.	γλυκὺ	δὲ πινόμενον ἦν καὶ ψυχρὸν
[4, 12]	ἑκάστην ἄνδρα στῆναι μόνον· τὸ	μεταξὺ	δὲ τοῦτο τῆς πυκνώσεως αὐτῶν
[4, 4]	δὲ τοῦτο ἐλέφαντος καμπύλος ὀδούς.	μεταξὺ	δὲ τῶν ὀδόντων ἀνίσταται αὐτῷ
[4, 1]	σφαγήσεσθαι, Μὴ νῦν, ἔφη, κλαῖε·	οὐ	γὰρ τεθνήξῃ· βοηθὸς γὰρ ἐγώ
[4, 19]	παχεῖα καὶ ἐοικυῖα στερεῷ σώματι.	οὐ	γὰρ ὡς τοῖς ἄλλοις περίκειται
[4, 9]	με καὶ ζῆν ἔτι δεῖ;	οὐ	γνωρίζει με Λευκίππη παρόντα· κεῖται
[4, 6]	τοῦ στρατηγοῦ, μικρὸν διαλιπών, ὅτι	οὐ	δύναταί τις τρωθεὶς ἀνέχεσθαι θλιβόμενος
[4, 9]	ὁ ἀναιδὴς ἐγὼ λῦσαι δυνάμενος	οὐ	θέλω. ἐπὶ τούτῳ σέσωκεν ἡμᾶς
[4, 1]	ἡμᾶς ἐπισχεῖν. ἡ δέ, Ἀλλ´	οὐ	θέμις, ἔφη, τοῦτο ἤδη γενέσθαι.
[4, 7]	τὰ ἔμμηνα, καὶ ἀνδρὶ συνελθεῖν	οὐ	θέμις. Οὐκοῦν ἀναμενοῦμεν, ὁ Χαρμίδης
[4, 19]	τὸ δὲ εὖρος τοῦ μεγέθους	οὐ	κατὰ λόγον. δορὰ μὲν φολίσι
[4, 14]	οἷς θαρρεῖ, παρώξυνται· ἀμφότερα δὲ	οὐ	κατὰ μέτρον, ἀλλὰ τὸ μὲν
[4, 7]	αὐτὴν καὶ φιλῆσαι· τοῦτο γὰρ	οὐ	κεκώλυκεν ἡ γαστήρ. ~Ὡς οὖν
[4, 19]	γὰρ ἄλλον χρόνον, παρ´ ὅσον	οὐ	κέχηνε τὸ θηρίον, ἔστι κεφαλή·
[4, 14]	τὰς αἰχμὰς ἀπώλλυντο, οἱ δὲ	οὐ	λαβόντες σχολὴν ἀμύνασθαι· ἅμα γὰρ
[4, 15]	ἄνθρωπον, Μὴ Γοργίας, εἶπον, τυγχάνεις;	Οὐ	μὲν οὖν, εἶπεν, ἀλλὰ Χαιρέας·
[4, 1]	δὲ τὸν τῆς Λευκίππης ὄνειρον	οὐ	μετρίως ἐταραττόμην. ~Ἐν τούτῳ δὴ
[4, 8]	ταῦτα, οὐ φέρω τὴν φθοράν·	οὐ	μοιχεύσεταί μου τὰ φιλήματα. Οὐκοῦν,
[4, 13]	εἰ λαβεῖν ἠθέλησεν. ὡς δὲ	οὐ	προσίετο τοὺς λόγους, Οὐκοῦν, ἔφασαν
[4, 9]	ἤδη, Λύσατε, λέγων, ἱκετεύω, λύσατε·	οὐ	φέρουσι δεσμὸν χεῖρες ἁπαλαί. ἐάσατέ
[4, 8]	τις ἁρπάσει μου καὶ ταῦτα,	οὐ	φέρω τὴν φθοράν· οὐ μοιχεύσεταί
[4, 18]	αὐτὸν ἄκρατον ὁ Αἰγύπτιος πίνων	οὐ	φοβεῖται, Διονύσου μὴ δεόμενος. ἐθαύμασα
[4, 6]	εἰς Κλειτοφῶντα, κἀμὲ δὲ εὑρήσεις	οὐ	χείρονα. δέομαι δὲ παρὰ σοῦ
[4, 12]	τὰς ἡμέρας. καὶ ὁ Νεῖλος	οὐ	ψεύδεται, ἀλλ´ ἔστι ποταμὸς μετὰ
[4, 15]	φησίν, ἑτέρου φαρμάκου σκευήν, δι´	οὗ	λύσει τὸ πρότερον. Ἀλλὰ σοὶ
[4, 8]	ἢ περιΐδω Λευκίππης φίλημα ἀλλοτριούμενον.	Οὗ	τί γάρ, ἔφην, ἐστὶ γλυκύτερον;
[4, 9]	τὰς χεῖρας τὰ δεσμά, ἐδεόμην	Μενελάου,	τῶν πολλῶν ἀπηλλαγμένων ἤδη, Λύσατε,
[4, 10]	ἡμῖν φάρμακόν τι μικρόν, ὅσον	ὀρόβου	μέγεθος, καὶ κελεύει λύσαντας εἰς
[4, 17]	πολλῆς χαρᾶς ἔλυον μὲν μετὰ	θορύβου	τὰ δεσμά, μετὰ ταῦτα δὲ
[4, 13]	τὸν τρόπον καὶ ἐδέοντο τοῦ	στρατηγοῦ	αἰδεσθῆναι μὲν αὐτῶν τὸ γῆρας,
[4, 1]	Λευκίππῃ μικρὸν ἀνωτέρω τῆς τοῦ	στρατηγοῦ	καταγωγῆς. καὶ ὡς εἴσω παρῆλθον,
[4, 6]	ἐκ τῶν λόγων ἀπηλλάγημεν τοῦ	στρατηγοῦ,	μικρὸν διαλιπών, ὅτι οὐ δύναταί
[4, 1]	ὀργίων; οὐχ ὁρᾷς οἷα ἐκ	παραλόγου	γίνεται, ναυάγια καὶ λῃσταὶ καὶ
[4, 14]	μαθεῖν· οἱ δὲ ὑπ´ ἐκπλήξεως	παραλόγου	τὸν θάνατον εἱστήκεσαν περιμένοντες· οἱ
[4, 10]	Μενέλαος καὶ δεῖται τὸν τοῦ	στρατοπέδου	ἰατρὸν μετακαλέσασθαι. κἀκεῖνος ἄσμενος ἐπείσθη·
[4, 13]	τάφον ἡμῖν ποίησον τὴν πόλιν.	ἰδού	σοι πρὸς τὸν θάνατον ἡγούμεθα.
[4, 7]	ὁρῶν οὖν ὁ Μενέλαος τοῦ	Χαρμίδου	τὴν σπουδὴν καὶ φοβηθεὶς περὶ
[4, 3]	δεύτερος φαίνεται εἰς ἀλκὴν ἐλέφαντος	Ἰνδοῦ.	~Καὶ ὁ Μενέλαος, Ἦ γὰρ
[4, 4]	γὰρ αὐτοῦ λέγουσιν ὑπὲρ τὴν	Ἡσιόδου	κορώνην. τοιαύτη ἐστὶν ἐλέφαντος ἡ
[4, 1]	καὶ ἱερέα σε ποιήσω τῆς	θεοῦ.	καταλέγω δὴ τοῦτο τῇ Λευκίππῃ
[4, 1]	τὸ ἄγαλμα ἔνδον εἶναι τῆς	θεοῦ·	ὡς δὲ πλησίον ἐγενόμην προσευξόμενος,
[4, 3]	φέρεσθαι εὐθὺς καὶ τὸ οἴκημα	φωλεοῦ	δίκην ὑποδέχεσθαι καὶ τοὺς κυνηγέτας
[4, 15]	γάρ μοι χθὲς ὁ τοῦ	Γοργίου	θεράπων διηγήσατο, ὃς ἔτυχεν αὐτῷ
[4, 17]	καθεύδουσα· καὶ γὰρ χθὲς τοῦ	Γοργίου	κατεμαντεύσω δικαίως. εὐτυχεῖς ἄρα μᾶλλον
[4, 12]	πᾶσαν νῆσον γενέσθαι. ἦν δὲ	σταδίου	μὲν τὸ μέγεθος, τὸ δὲ
[4, 5]	Ἰνδῶν γὰρ ἡ γῆ γείτων	ἡλίου·	πρῶτοι γὰρ ἀνατέλλοντα τὸν θεὸν
[4, 17]	γῆς τέκνον, φάρμακον, ὦ δῶρον	Ἀσκληπιοῦ,	ἀληθεύσειάν σου τὰ ἐπαγγέλματα, εὐτυχέστερόν
[4, 3]	πρῶτον μὲν τὴν φύσιν τοῦ	θηρίου	καταλέγων, εἶτα καὶ τὸν τρόπον
[4, 4]	τὴν κεφαλὴν κατὰ μέσην τοῦ	θηρίου	τὴν κεφαλήν· ὁ δὲ ἐλέφας
[4, 13]	ἐδίδοσαν δὲ αὐτῷ ἰδίᾳ μὲν	ἀργυρίου	τάλαντα ἑκατόν, πρὸς δὲ τὰ
[4, 18]	ἤδη γενόμενος ἐκ τῆς τοῦ	φαρμάκου	μηνύσεως. ἦν δὲ τὸ μὲν
[4, 16]	δὲ ὡς ἔχω περὶ τοῦ	φαρμάκου.	ὁρᾶτε ὡς καὶ τῶν παρόντων
[4, 16]	νόσον ἀποθήσεται. λαμβάνει δὴ τοῦ	φαρμάκου	πρῶτος αὐτός, τὸ δὲ λοιπὸν
[4, 15]	ἰάσεως· ἔχει γάρ, φησίν, ἑτέρου	φαρμάκου	σκευήν, δι´ οὗ λύσει τὸ
[4, 17]	οὖν ἀνελάμβανον παραμυθούμενος, τοῦ δὲ	φαρμάκου	τὸν μισθὸν ἀποδίδωμι μάλα ἄσμενος.
[4, 11]	τῇ πρὸς τῷ τέλει τοῦ	μεγάλου	ῥεύματος) ἐντεῦθεν δὲ περιρρήγνυται τῇ
[4, 14]	ἑστώτων τὸ ὕδωρ ἦν ἄχρις	ὀμφαλοῦ,	ὥστε καὶ ἀνέκρουεν αὐτῶν τὰς
[4, 18]	φύσεως ὕδατος κλοπή. ἀρυσάμενος οὖν	ὑέλου	τῆς διαφανοῦς κύλικα, τὸ ὕδωρ
[4, 2]	ἄξιον· ἵππον δὲ αὐτὸν τοῦ	Νείλου	ἐκάλουν οἱ Αἰγύπτιοι. καὶ ἔστι
[4, 14]	ἔχει γὰρ οὕτω τὰ τοῦ	Νείλου	ῥεύματα. καθ´ ἑκάστην διώρυχα χῶμα
[4, 18]	ποταμῷ. ἔπινον δὲ καὶ τοῦ	Νείλου	τότε πρῶτον ἄνευ τῆς πρὸς
[4, 19]	δὲ καὶ ἄλλο θηρίον τοῦ	Νείλου,	ὑπὲρ τὸν ἵππον τὸν ποτάμιον
[4, 5]	τὴν ἡδονὴν καὶ ἄνθος ἀντὶ	φύλλου	γίνεται καὶ τὴν ὀδμὴν ἐνδύεται.
[4, 17]	ἀληθεύσειάν σου τὰ ἐπαγγέλματα, εὐτυχέστερόν	μου	γενοῦ καὶ σῶζέ μοι τὴν
[4, 8]	μέχρι μόνων τῶν φιλημάτων ἐστί	μου	γυνή. εἰ δέ τις ἁρπάσει
[4, 17]	δὲ ἐνύπνιά σου σωφρονεῖ. ταῦτά	μου	διαλεγομένου ὡς πρὸς ἀκούουσαν Λευκίππην,
[4, 8]	γυνή. εἰ δέ τις ἁρπάσει	μου	καὶ ταῦτα, οὐ φέρω τὴν
[4, 7]	ἰσχυρῶς ἡ γυνή, δεομένου δέ	μου	καὶ ὑπομιμνήσκοντος τῆς εὐεργεσίας ἐπένευσεν.
[4, 8]	φέρω τὴν φθοράν· οὐ μοιχεύσεταί	μου	τὰ φιλήματα. Οὐκοῦν, ἔφη ὁ
[4, 7]	πόλεμον νῦν ἐξελεύσομαι βουκόλων· ἔνδον	μου	τῆς ψυχῆς ἄλλος πόλεμος κάθηται.
[4, 14]	καὶ ναυάγια τοσαῦτα, καὶ ναῦς	οὐδαμοῦ.	ἀμφότερα δὲ καινὰ καὶ παράλογα,
[4, 12]	τὴν ἴσην νίκην οἱ δύο,	οὐδαμοῦ	δὲ φαίνεται τὸ νικώμενον· τὸ
[4, 11]	τῇ γῇ καὶ ἐξ ἑνὸς	ποταμοῦ	γίνονται τρεῖς, δύο μὲν ἑκατέρωθεν
[4, 12]	θέλων ὑπερήμερος. ἔστι δὲ ἰδεῖν	ποταμοῦ	καὶ γῆς φιλονεικίαν. ἐρίζετον ἀλλήλοις
[4, 14]	τοὺς πολεμίους, τὸ χῶμα τοῦ	ποταμοῦ	κόψαντας ἐπαφεῖναι τὸ ὕδωρ πᾶν
[4, 14]	τῆς κώμης ὄπισθεν διῶρυξ τοῦ	ποταμοῦ	μεγάλη καὶ πλατεῖα. ταύτῃ οἱ
[4, 14]	μόνον κατωλίσθαινον, ὑποσκελίζοντος αὐτοὺς τοῦ	ποταμοῦ·	οἱ δὲ καὶ φεύγειν ὁρμήσαντες
[4, 14]	διακόπτουσι ταχὺ τὸ χῶμα τοῦ	ποταμοῦ.	πάντα οὖν ὁμοῦ γίνεται· οἱ
[4, 18]	τὴν πόλιν. ἐλευθερωθέντος δὲ τοῦ	ποταμοῦ	τῆς τῶν βουκόλων ὕβρεως παρεσκευαζόμεθα
[4, 16]	ἀπῆλθε, τοὺς τέτταρας χρυσοῦς παρ´	ἐμοῦ	λαβών. Τοὺς δὲ λοιπούς, ἔφην,
[4, 7]	τὴν σπουδὴν καὶ φοβηθεὶς περὶ	ἐμοῦ,	ταχύ τι σκήπτεται πιθανὸν καὶ
[4, 9]	αὐτῇ δεσμὸς ἔσομαι· μαινέσθω κατ´	ἐμοῦ.	τί γάρ με καὶ ζῆν
[4, 7]	δᾷδας ὁ Ἔρως ἀνῆψε κατ´	ἐμοῦ·	τοῦτο πρῶτον, Μενέλαε, σβέσον τὸ
[4, 7]	πῦρ. καλὸν τὸ οἰώνισμα πρὸ	πολέμου	συμβολῆς ἐρωτικὴ συμπλοκή. Ἀφροδίτη με
[4, 14]	χῶμα τοῦ ποταμοῦ. πάντα οὖν	ὁμοῦ	γίνεται· οἱ μὲν γέροντες οἱ
[4, 12]	ὁμοῦ καὶ γεωργῶν καταγωγή, ἰχθύων	ὁμοῦ	καὶ βοῶν. ὃ πέπλευκας, φυτεύεις,
[4, 12]	ἄροτρον, πηδάλιον καὶ δρέπανον, ναυτῶν	ὁμοῦ	καὶ γεωργῶν καταγωγή, ἰχθύων ὁμοῦ
[4, 12]	ἔστι τὸ θέαμα καινόν, ναῦς	ὁμοῦ	καὶ δίκελλα, κώπη καὶ ἄροτρον,
[4, 16]	δὲ ἡμῶν συνέ– τριψε πάντα	ὁμοῦ	καὶ δίχα διελών, Τὸ μὲν
[4, 19]	καὶ τὴν μορφὴν εἰς ἰχθὺν	ὁμοῦ	καὶ θηρίον. μέγας μὲν γὰρ
[4, 10]	κεφαλὴν ἔνδον περικλύζον βαπτίζει τοῦ	λογισμοῦ	τὴν ἀναπνοήν. δεῖν οὖν ἰατροὺς
[4, 17]	σου τὰ ἐπαγγέλματα, εὐτυχέστερόν μου	γενοῦ	καὶ σῶζέ μοι τὴν φιλτάτην.
[4, 15]	ἐμήνυσε νύκτωρ· σὺ δὲ διηγητὴς	γενοῦ	τῶν θείων μηνυμάτων. Γοργίας ἦν
[4, 17]	ἐνύπνιά σου σωφρονεῖ. ταῦτά μου	διαλεγομένου	ὡς πρὸς ἀκούουσαν Λευκίππην, μόλις
[4, 7]	πρῶτον ἠρνεῖτο ἰσχυρῶς ἡ γυνή,	δεομένου	δέ μου καὶ ὑπομιμνήσκοντος τῆς
[4, 14]	ἀνέκρουεν αὐτῶν τὰς ἀσπίδας καὶ	ἐγύμνου	πρὸς τὰ τραύματα τὰς γαστέρας·
[4, 15]	καὶ ἐσκόπουν εἴ τις εἴη	που	κατὰ τὴν κώμην Γοργίας. προελθοῦσι
[4, 11]	τις παρὰ τοῦ τῆς Αἰγύπτου	σατράπου,	κομίζων ἐπιστολὴν τῷ στρατηγῷ. ἐπέσπευδε
[4, 19]	ἡ φύσις· ἔστι δὲ τοῦ	λοιποῦ	βλοσυρωτέρα σώματος καὶ ἐπὶ πλέον
[4, 14]	γὰρ Αἰγύπτιος καὶ τὸ δειλόν,	ὅπου	φοβεῖται, δεδούλωται, καὶ τὸ μάχιμον,
[4, 18]	τὸ πόμα καὶ τυγχάνει τοῦ	σκοποῦ·	τὸ δὲ κεχηνὸς περιμένει τὴν
[4, 12]	ἀλλὰ πᾶν τὸ ξένον τοῦ	τόπου	ὁ πηλὸς ἐμπίπτων κρατεῖ. τοῖς
[4, 2]	κεφαλὴ περιφερής· οὖς μικρόν· ἐγγὺς	ἵππου	παρειαί. μυκτὴρ ἐπὶ μέγα κεχηνὼς
[4, 18]	γένος ἐκ τῆς νήσου τῆς	Φάρου,	τὴν δὲ τέχνην ἁλιεύς· ἐστρατεύετο
[4, 15]	τῆς ἰάσεως· ἔχει γάρ, φησίν,	ἑτέρου	φαρμάκου σκευήν, δι´ οὗ λύσει
[4, 3]	παχὺ καὶ οὐκ ἐθέλει πείθεσθαι	σιδήρου	τραύματι, ἀλλ´ ἔστιν, ὡς εἰπεῖν,
[4, 3]	ἀνεῳγμένον εἰς τὸν ὄροφον τοῦ	βόθρου	καὶ τὴν πτῶσιν τοῦ θηρὸς
[4, 14]	Αἰγύπτιοι, ὡς ἂν μὴ πρὸ	καιροῦ	τῆς χρείας ὑπερέχων ὁ Νεῖλος
[4, 10]	τοὺς ὕπνους σωφρονεῖς, ἢ μαίνεταί	σου	καὶ τὰ ὀνείρατα; ἐπεὶ δὲ
[4, 17]	μανίαν δυστυχεῖς, τὰ δὲ ἐνύπνιά	σου	σωφρονεῖ. ταῦτά μου διαλεγομένου ὡς
[4, 17]	φάρμακον, ὦ δῶρον Ἀσκληπιοῦ, ἀληθεύσειάν	σου	τὰ ἐπαγγέλματα, εὐτυχέστερόν μου γενοῦ
[4, 10]	ὕπνον ἐλεύθερον ἔχεις. τίνα ἄρα	σου	τὰ φαντάσματα; ἆρα κἂν κατὰ
[4, 17]	ἆρά μέ ποτε γνωρίσεις; ἆρά	σου	τὴν φωνὴν ἐκείνην ἀπολήψομαι; μάντευσαί
[4, 6]	οὐ χείρονα. δέομαι δὲ παρὰ	σοῦ	χάριτος, σοὶ μὲν ῥᾳδίας, ἐμοὶ
[4, 18]	τὸ μὲν γένος ἐκ τῆς	νήσου	τῆς Φάρου, τὴν δὲ τέχνην
[4, 16]	δώσω, εἰ ῥαΐσειεν ἐκ τῆς	νόσου.	~Ἐπεὶ οὖν καιρὸς ἦν πιεῖν
[4, 18]	ὁ Αἰγύπτιος πίνων οὐ φοβεῖται,	Διονύσου	μὴ δεόμενος. ἐθαύμασα δὲ αὐτοῦ
[4, 3]	θύρας ἀνεῳγμένον εἰς τὸν ὄροφον	τοῦ	βόθρου καὶ τὴν πτῶσιν τοῦ
[4, 15]	ταῦτα γάρ μοι χθὲς ὁ	τοῦ	Γοργίου θεράπων διηγήσατο, ὃς ἔτυχεν
[4, 17]	νῦν καθεύδουσα· καὶ γὰρ χθὲς	τοῦ	Γοργίου κατεμαντεύσω δικαίως. εὐτυχεῖς ἄρα
[4, 17]	τὴν μὲν οὖν ἀνελάμβανον παραμυθούμενος,	τοῦ	δὲ φαρμάκου τὸν μισθὸν ἀποδίδωμι
[4, 11]	τὴν γῆν εἰς τὸ σχῆμα	τοῦ	Δέλτα ποιοῦντες, ὁ δὲ εἷς
[4, 8]	τὸ ἐπιθυμοῦν μεταβαλὼν ἀντιλυπῆσαι μέχρι	τοῦ	δυνατοῦ τολμᾷ τὸ κωλῦον. ἔστω
[4, 3]	λόγων, πρῶτον μὲν τὴν φύσιν	τοῦ	θηρίου καταλέγων, εἶτα καὶ τὸν
[4, 4]	ἐνέθηκε τὴν κεφαλὴν κατὰ μέσην	τοῦ	θηρίου τὴν κεφαλήν· ὁ δὲ
[4, 3]	τοῦ βόθρου καὶ τὴν πτῶσιν	τοῦ	θηρὸς λοχᾶν· τὸν μὲν γὰρ
[4, 10]	τὴν κεφαλὴν ἔνδον περικλύζον βαπτίζει	τοῦ	λογισμοῦ τὴν ἀναπνοήν. δεῖν οὖν
[4, 19]	δειρὴν ἡ φύσις· ἔστι δὲ	τοῦ	λοιποῦ βλοσυρωτέρα σώματος καὶ ἐπὶ
[4, 14]	δὲ ἔφθανε τὸ παθεῖν πρὸ	τοῦ	μαθεῖν· οἱ δὲ ὑπ´ ἐκπλήξεως
[4, 11]	κώμῃ τῇ πρὸς τῷ τέλει	τοῦ	μεγάλου ῥεύματος) ἐντεῦθεν δὲ περιρρήγνυται
[4, 19]	εἰς οὐράν, τὸ δὲ εὖρος	τοῦ	μεγέθους οὐ κατὰ λόγον. δορὰ
[4, 1]	μὲν ἀναβολὴν ἠχθόμην, ταῖς δὲ	τοῦ	μέλλοντος ἐλπίσιν ἡδόμην. ὡς δ´
[4, 14]	διὰ τῆς γῆς τρέχων δέει	τοῦ	μὴ διαμαρτεῖν βραδύτερος ἦν πρὸς
[4, 8]	ἰσχύς, ὥστε τι δρᾶσαι μετὰ	τοῦ	μὴ παθεῖν· τοῦτο δὲ τῆς
[4, 12]	εἷς γὰρ αὐτὴν διεῖργε στενωπὸς	τοῦ	μὴ πᾶσαν νῆσον γενέσθαι. ἦν
[4, 2]	θέας ἄξιον· ἵππον δὲ αὐτὸν	τοῦ	Νείλου ἐκάλουν οἱ Αἰγύπτιοι. καὶ
[4, 14]	ἐναντίοις. ἔχει γὰρ οὕτω τὰ	τοῦ	Νείλου ῥεύματα. καθ´ ἑκάστην διώρυχα
[4, 18]	κωμάζοντι ποταμῷ. ἔπινον δὲ καὶ	τοῦ	Νείλου τότε πρῶτον ἄνευ τῆς
[4, 19]	~Εἶδον δὲ καὶ ἄλλο θηρίον	τοῦ	Νείλου, ὑπὲρ τὸν ἵππον τὸν
[4, 1]	οὐκ ἔξεστί σοι παρελθεῖν εἴσω	τοῦ	νεώ· ἢν δὲ ὀλίγον ἀναμείνῃς
[4, 18]	πρὸς οἶνον ὁμιλίας, κρῖναι θέλων	τοῦ	πόματος τὴν ἡδονήν· οἶνος γὰρ
[4, 14]	ἴδοιεν τοὺς πολεμίους, τὸ χῶμα	τοῦ	ποταμοῦ κόψαντας ἐπαφεῖναι τὸ ὕδωρ
[4, 14]	οὖν τῆς κώμης ὄπισθεν διῶρυξ	τοῦ	ποταμοῦ μεγάλη καὶ πλατεῖα. ταύτῃ
[4, 14]	κινηθέντες μόνον κατωλίσθαινον, ὑποσκελίζοντος αὐτοὺς	τοῦ	ποταμοῦ· οἱ δὲ καὶ φεύγειν
[4, 14]	πολεμίους, διακόπτουσι ταχὺ τὸ χῶμα	τοῦ	ποταμοῦ. πάντα οὖν ὁμοῦ γίνεται·
[4, 18]	κατέστρεψε τὴν πόλιν. ἐλευθερωθέντος δὲ	τοῦ	ποταμοῦ τῆς τῶν βουκόλων ὕβρεως
[4, 18]	δὲ αὐτοῦ καὶ τὸν τρόπον	τοῦ	ποτοῦ. οὔτε γὰρ ἀρύσαντες πίνειν
[4, 5]	ἐπικάθηται, καὶ τηρεῖ τὸ σῶμα	τοῦ	πυρὸς τὴν βαφήν. γίνεται δὲ
[4, 3]	τοὺς κυνηγέτας ἐκθορόντας εὐθὺς ἐπικλείειν	τοῦ	πώματος τὰς θύρας καὶ ἔχειν
[4, 18]	στόματος τὸ πόμα καὶ τυγχάνει	τοῦ	σκοποῦ· τὸ δὲ κεχηνὸς περιμένει
[4, 8]	τρία γὰρ τὰ κάλλιστα ἀπὸ	τοῦ	στόματος ἄνεισιν, ἀναπνοὴ καὶ φωνὴ
[4, 18]	καὶ πλησάμενος ὕδατος ἀκοντίζει κατὰ	τοῦ	στόματος τὸ πόμα καὶ τυγχάνει
[4, 13]	τοῦτον τὸν τρόπον καὶ ἐδέοντο	τοῦ	στρατηγοῦ αἰδεσθῆναι μὲν αὐτῶν τὸ
[4, 1]	τῇ Λευκίππῃ μικρὸν ἀνωτέρω τῆς	τοῦ	στρατηγοῦ καταγωγῆς. καὶ ὡς εἴσω
[4, 6]	οὖν ἐκ τῶν λόγων ἀπηλλάγημεν	τοῦ	στρατηγοῦ, μικρὸν διαλιπών, ὅτι οὐ
[4, 10]	ὁ Μενέλαος καὶ δεῖται τὸν	τοῦ	στρατοπέδου ἰατρὸν μετακαλέσασθαι. κἀκεῖνος ἄσμενος
[4, 19]	ἔχει δυνάμεως ἀπιστήσεις, ἰδὼν τὴν	τοῦ	σώματος ὁλκήν.
[4, 2]	τριχῶν, ὅτι καὶ τὸ πᾶν	τοῦ	σώματος οὕτως ἔχει. κεφαλὴ περιφερής·
[4, 11]	τούτῳ δὴ ἔρχεταί τις παρὰ	τοῦ	τῆς Αἰγύπτου σατράπου, κομίζων ἐπιστολὴν
[4, 12]	ἐπιβῆναι· ἀλλὰ πᾶν τὸ ξένον	τοῦ	τόπου ὁ πηλὸς ἐμπίπτων κρατεῖ.
[4, 8]	ὅσον μὲν ἔχει τὴν ἐλπίδα	τοῦ	τυχεῖν, φέρει, ὡς εἰς αὐτὸ
[4, 12]	ὕδωρ ἔχουσαι, τὸν δὲ πηλὸν	τοῦ	ὕδατος. ἐπὶ ταύτας αὐτοὶ καὶ
[4, 18]	φίλος ἤδη γενόμενος ἐκ τῆς	τοῦ	φαρμάκου μηνύσεως. ἦν δὲ τὸ
[4, 16]	ἀκούσατε δὲ ὡς ἔχω περὶ	τοῦ	φαρμάκου. ὁρᾶτε ὡς καὶ τῶν
[4, 16]	τὴν νόσον ἀποθήσεται. λαμβάνει δὴ	τοῦ	φαρμάκου πρῶτος αὐτός, τὸ δὲ
[4, 7]	ἀποφορτίσασθαι. ὁρῶν οὖν ὁ Μενέλαος	τοῦ	Χαρμίδου τὴν σπουδὴν καὶ φοβηθεὶς
[4, 14]	ἀρδεῦσαι τὸ πεδίον, ἀνέῳξαν ὀλίγον	τοῦ	χώματος, εἰς ὃ σαλεύεται. ἦν
[4, 8]	ἐπιθυμοῦν μεταβαλὼν ἀντιλυπῆσαι μέχρι τοῦ	δυνατοῦ	τολμᾷ τὸ κωλῦον. ἔστω δὲ
[4, 18]	αὐτοῦ καὶ τὸν τρόπον τοῦ	ποτοῦ.	οὔτε γὰρ ἀρύσαντες πίνειν ἐθέλουσιν
[4, 11]	ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ τῆς	Αἰγύπτου	σατράπου, κομίζων ἐπιστολὴν τῷ στρατηγῷ.
[4, 19]	ἀλλ´ ἔστι τῆς ῥάχεως ἑνὸς	ὀστοῦ	τελευτὴ καὶ μέρος αὐτοῦ τῶν
[4, 18]	Διονύσου μὴ δεόμενος. ἐθαύμασα δὲ	αὐτοῦ	καὶ τὸν τρόπον τοῦ ποτοῦ.
[4, 3]	γε τὸ καρτερὸν οὐδεὶς ἂν	αὐτοῦ	κρατήσειε βίᾳ. Τά τε γὰρ
[4, 4]	βραδὺς τὴν τελευτήν· βίον γὰρ	αὐτοῦ	λέγουσιν ὑπὲρ τὴν Ἡσιόδου κορώνην.
[4, 8]	καὶ οὐδέν ἐστιν, ἐὰν ἐξέλῃς	αὐτοῦ	τὰ φιλήματα· φίλημα δὲ καὶ
[4, 3]	πάσχει τὴν ἄγραν. ἐπιτηρήσαντες γὰρ	αὐτοῦ	τὰς διατριβάς, ὄρυγμα ποιησάμενοι, ἐπικαλύπτουσιν
[4, 12]	αὐτὸν Αἰγύπτιος ἀναμένων καὶ ἀριθμῶν	αὐτοῦ	τὰς ἡμέρας. καὶ ὁ Νεῖλος
[4, 19]	μίαν στάθμην ἰθύνεται, ἔκλεψε γὰρ	αὐτοῦ	τὴν δειρὴν ἡ φύσις· ἔστι
[4, 4]	τῶν ἀκριβῶς εἰδότων τῆς γενέσεως	αὐτοῦ	τὸν τρόπον ὡς παράδοξος. Ἀλλ´
[4, 19]	ἑνὸς ὀστοῦ τελευτὴ καὶ μέρος	αὐτοῦ	τῶν ὅλων. ἐντέτμηται δὲ ἄνωθεν
[4, 3]	πλεῖστον, ἵν´ ἔχῃ τοῖς ὀφθαλμοῖς	αὐτοῦ	χαρίζεσθαι, περιπλοκὰς ἐζήτει λόγων, πρῶτον
[4, 11]	Ἕλλησι ποταμῶν. τὸ δὲ ὕδωρ	πανταχοῦ	μεμερισμένον οὐκ ἐξασθενεῖ, ἀλλὰ καὶ
[4, 15]	μοί τις αὐτὸν ἐμήνυσε νύκτωρ·	σὺ	δὲ διηγητὴς γενοῦ τῶν θείων
[4, 4]	οἵα τῶν βοῶν ἡ κεφαλή.	σὺ	μὲν γὰρ ἂν ἰδὼν εἴποις
[4, 6]	Λευκίππη με ἀπολώλεκε. σῶσον δὲ	σύ.	ὀφείλεταί σοι παρ´ αὐτῆς ζωάγρια·
[4, 13]	οἴσομεν τὴν εἱμαρμένην. ἐν κακοῖς	σὺ	πάρασχε τὴν χάριν· μὴ ἔξω
[4, 3]	τὸ δέρμα, ὡς ὁρᾶτε, φέρει	παχὺ	καὶ οὐκ ἐθέλει πείθεσθαι σιδήρου
[4, 16]	κομίζειν, ἕκαστον εἰπών· ὥς τε	ταχὺ	μὲν ἐκομίσθη, παρόντων δὲ ἡμῶν
[4, 7]	σπουδὴν καὶ φοβηθεὶς περὶ ἐμοῦ,	ταχύ	τι σκήπτεται πιθανὸν καὶ λέγει·
[4, 14]	εἶδον εἰσιόντας τοὺς πολεμίους, διακόπτουσι	ταχὺ	τὸ χῶμα τοῦ ποταμοῦ. πάντα
[4, 7]	νενίκημαι, πεπλήρωμαι βελῶν· κάλεσον, ἄνθρωπε,	ταχὺ	τὸν ἰώμενον· ἐπείγει τὸ τραῦμα.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/05/2006