Livre, Chapitre
[4, 10]	αὐτῇ κάθαρσιν. ἡμεῖς μὲν οὖν	ἃ	ἐκέλευσεν ἐποιοῦμεν, ἡ δὲ ἐπαλειφθεῖσα
[4, 4]	ὀδόντων ἀνίσταται αὐτῷ προβοσκίς, κατὰ	σάλπιγγα	μὲν καὶ τὴν ὄψιν καὶ
[4, 14]	μὲν δὴ τοῖς πεπραγμένοις ἐπαρθέντες	μέγα	ἐφρόνουν, ἀνδρείᾳ νομίζοντες κεκρατηκέναι καὶ
[4, 2]	ἐγγὺς ἵππου παρειαί. μυκτὴρ ἐπὶ	μέγα	κεχηνὼς καὶ πνέων πυρώδη καπνὸν
[4, 14]	οὐδαμοῦ. ἀμφότερα δὲ καινὰ καὶ	παράλογα,	ἐν ὕδατι πεζομαχία, καὶ ἐν
[4, 18]	ψυχρὸν ἐν μέτρῳ τῆς ἡδονῆς·	οἶδα	γὰρ ἐνίους τῶν παρ´ Ἕλλησι
[4, 6]	λαβόμενος λέγει· Ἀγαθὸν εἰς φιλίαν	οἶδά	σε δι´ ὧν ἔπραξας εἰς
[4, 8]	εἰς ὅσον μὲν ἔχει τὴν	ἐλπίδα	τοῦ τυχεῖν, φέρει, ὡς εἰς
[4, 18]	δέχεται καὶ κλείεται καὶ οὐκ	ἐᾷ	τὸ ὕδωρ αὖθις ἔξω πεσεῖν.
[4, 7]	ἐρωτικὴ συμπλοκή. Ἀφροδίτη με πρὸς	Ἄρεα	ἀποστειλάτω. καὶ ὁ Μενέλαος, Ἀλλ´
[4, 1]	ἀνοίξω σοι μόνον, ἀλλὰ καὶ	ἱερέα	σε ποιήσω τῆς θεοῦ. καταλέγω
[4, 15]	πρότερον. Ἀλλὰ σοὶ μέν, ἔφην,	ἀγαθὰ	γένοιτο τῆς διακονίας· τὸν δὲ
[4, 18]	ποταμοῦ τῆς τῶν βουκόλων ὕβρεως	παρεσκευαζόμεθα	τὸν ἐπὶ τὴν Ἀλεξάνδρειαν πλοῦν.
[4, 6]	πρός με καὶ πάντα καταγορεύει.	ἐβουλευόμεθα	οὖν τί δεῖ πράττειν. ἔδοξε
[4, 9]	θαλάττης περιγεγόναμεν· ἐκ τῶν λῃστῶν	ἀνασεσώσμεθα·	μανίᾳ γὰρ ἐτηρούμεθα. ἐγὼ μέν,
[4, 9]	τίς οὖν ἡμῶν κακοδαιμονέστερος, οἳ	φοβούμεθα	καὶ τὰ εὐτυχήματα; ἀλλ´ εἰ
[4, 13]	ἰδού σοι πρὸς τὸν θάνατον	ἡγούμεθα.	ταῦτα ἀκούσας ὁ στρατηγὸς τὴν
[4, 9]	τῶν λῃστῶν ἀνασεσώσμεθα· μανίᾳ γὰρ	ἐτηρούμεθα.	ἐγὼ μέν, ἂν σωφρονήσῃς, φιλτάτη,
[4, 9]	τις τὸ κακόν, βίᾳ συλλαβόντες	ἐπειρώμεθα	κρατεῖν· ἡ δὲ προσεπάλαιεν ἡμῖν,
[4, 1]	ἐν γαλήνῃ τῆς τύχης ἐσμέν,	ἀποχρησώμεθα	τῷ καιρῷ πρὶν ἢ χαλεπώτερα
[4, 12]	(ἐκάλουν δὲ αὐτήν, οἶμαι, Νίκωχιν)	ἐνταῦθα	πάντες συνελθόντες ὡς εἰς τόπον
[4, 12]	πᾶσαν γῆν πελαγώσῃ, καὶ λίμνας	ἐνταῦθα	ποιεῖ· αἱ δὲ λίμναι, κἂν
[4, 7]	Οὐκοῦν ἀναμενοῦμεν, ὁ Χαρμίδης εἶπεν,	ἐνταῦθα	τρεῖς ἡμέρας ἢ τέτταρας, αὗται
[4, 16]	οὕτω ποιῆτε. καὶ ὁ ἄνθρωπος,	Δίκαια,	ἔφη, φοβῇ· τὰ δὲ ἐμβαλλόμενα
[4, 11]	καθ´ αὑτὸν ἦν· τῇ δὲ	ὑστεραίᾳ	ἅμα τῇ ἡμέρᾳ τὸ στράτευμα
[4, 19]	λόγον. δορὰ μὲν φολίσι ῥυσή·	πετραία	δὲ τῶν νώτων ἡ χροιὰ
[4, 19]	τὸ πλάγιον ἠρέμα κυρτούμενοι, καθάπερ	χερσαία	χελώνη· οὐρὰ μακρὰ καὶ παχεῖα
[4, 9]	μανία εἴη τις τὸ κακόν,	βίᾳ	συλλαβόντες ἐπειρώμεθα κρατεῖν· ἡ δὲ
[4, 3]	καρτερὸν οὐδεὶς ἂν αὐτοῦ κρατήσειε	βίᾳ.	Τά τε γὰρ ἄλλα ἐστὶν
[4, 9]	τοὺς οἴκοι φόβους ἐκπεφεύγαμεν, ἵνα	ναυάγια	δυστυχήσωμεν. ἐκ τῆς θαλάττης περιγεγόναμεν·
[4, 1]	ὁρᾷς οἷα ἐκ παραλόγου γίνεται,	ναυάγια	καὶ λῃσταὶ καὶ θυσίαι καὶ
[4, 14]	πεζομαχία, καὶ ἐν τῇ γῇ	ναυάγια.	οἱ μὲν δὴ τοῖς πεπραγμένοις
[4, 14]	καὶ ἦν καινὰ ἀτυχήματα, καὶ	ναυάγια	τοσαῦτα, καὶ ναῦς οὐδαμοῦ. ἀμφότερα
[4, 15]	τὴν φωνήν· Διὰ σὲ μαίνομαι,	Γοργία.	ἐπεὶ οὖν ἠὼς ἐγένετο, λέγω
[4, 15]	ταύτην ἀφίησιν πυρπολουμένην τὴν φωνήν·	Διὰ	σὲ μαίνομαι, Γοργία. ἐπεὶ οὖν
[4, 14]	τί πεδίον· ἀλλὰ καὶ ὁ	διὰ	τῆς γῆς τρέχων δέει τοῦ
[4, 18]	τούτῳ συνέκρινον αὐτοὺς τῷ ποταμῷ.	διὰ	τοῦτο αὐτὸν ἄκρατον ὁ Αἰγύπτιος
[4, 4]	ὅταν ὁ τόκος γέρων γένηται.	διὰ	τοῦτο, οἶμαι, καὶ γίνεται μέγας
[4, 13]	τὴν πόλιν· ἐδίδοσαν δὲ αὐτῷ	ἰδίᾳ	μὲν ἀργυρίου τάλαντα ἑκατόν, πρὸς
[4, 9]	ἡ Τύχη, ἵνα γένῃ μανίας	παιδιά;	ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς, ὅταν εὐτυχήσωμεν.
[4, 13]	τάλαντα ἑκατόν, πρὸς δὲ τὰ	σατραπεῖα	ἄγειν ἄνδρας ἑκατόν, θέλοντας αὑτοὺς
[4, 2]	πυρός. γένυς εὐρεῖα, ὅση καὶ	παρειά·	μέχρι τῶν κροτάφων ἀνοίγει τὸ
[4, 14]	τοῖς πεπραγμένοις ἐπαρθέντες μέγα ἐφρόνουν,	ἀνδρείᾳ	νομίζοντες κεκρατηκέναι καὶ οὐκ ἀπάτης
[4, 18]	ἡδονή· ναυτῶν ᾠδή, πλωτήρων κρότος,	χορεία	νεῶν· καὶ ἦν ἅπας ὁ
[4, 2]	ὡς ἀπὸ πηγῆς πυρός. γένυς	εὐρεῖα,	ὅση καὶ παρειά· μέχρι τῶν
[4, 14]	διῶρυξ τοῦ ποταμοῦ μεγάλη καὶ	πλατεῖα.	ταύτῃ οἱ τεταγμένοι τὸ ἔργον,
[4, 19]	χερσαία χελώνη· οὐρὰ μακρὰ καὶ	παχεῖα	καὶ ἐοικυῖα στερεῷ σώματι. οὐ
[4, 2]	τὸν βοῦν τὸν μέγιστον· οὐρὰ	βραχεῖα	καὶ ψιλὴ τριχῶν, ὅτι καὶ
[4, 19]	καὶ πολλὰ ποιεῖ τραύματα πληγῇ	μιᾷ.	κεφαλὴ δὲ αὐτῷ τοῖς νώτοις
[4, 12]	καταγωγαί· τῶν πλησίον οὖν ἦν	μία	μεγέθει καὶ καλύβαις πλείοσι διαφέρουσα
[4, 9]	περιγεγόναμεν· ἐκ τῶν λῃστῶν ἀνασεσώσμεθα·	μανίᾳ	γὰρ ἐτηρούμεθα. ἐγὼ μέν, ἂν
[4, 9]	τῷ σκέλει. συνέντες οὖν ὅτι	μανία	εἴη τις τὸ κακόν, βίᾳ
[4, 17]	γὰρ μανίαν δυστυχεῖς, τὰ δὲ	ἐνύπνιά	σου σωφρονεῖ. ταῦτά μου διαλεγομένου
[4, 4]	τοιαύτη ἐστὶν ἐλέφαντος ἡ γένυς,	οἵα	τῶν βοῶν ἡ κεφαλή. σὺ
[4, 1]	τῆς Ἀφροδίτης ὀργίων; οὐχ ὁρᾷς	οἷα	ἐκ παραλόγου γίνεται, ναυάγια καὶ
[4, 5]	Ἰνδοῖς οὐκ ἄνθος ἀλλὰ πέταλον,	οἷα	παρ´ ἡμῖν τὰ πέταλα τῶν
[4, 12]	δὲ μικρὰ μὲν καὶ κοῦφα	πλοῖα,	καὶ ὀλίγον ὕδωρ αὐτοῖς ἀρκεῖ.
[4, 19]	πετραία δὲ τῶν νώτων ἡ	χροιὰ	καὶ μέλαινα· ἡ γαστὴρ δὲ
[4, 6]	σύ. ὀφείλεταί σοι παρ´ αὐτῆς	ζωάγρια·	μισθὸς δὲ σοὶ μὲν χρυσοῖ
[4, 8]	γὰρ τοῖς κακοῖς ἐξορχήσομαι τὰ	μυστήρια)	ταῦτα μόνα παρὰ Λευκίππης ἔχω
[4, 17]	ἡ δὲ ᾐσχύνετο ἀκροωμένη καὶ	ἠρυθρία	καὶ ἐνόμιζε τότε αὐτὰ ποιεῖν.
[4, 8]	καὶ ἀκόρεστον καὶ καινὸν ἀεί.	τρία	γὰρ τὰ κάλλιστα ἀπὸ τοῦ
[4, 19]	οὐρὰ μακρὰ καὶ παχεῖα καὶ	ἐοικυῖα	στερεῷ σώματι. οὐ γὰρ ὡς
[4, 14]	καινὰ καὶ παράλογα, ἐν ὕδατι	πεζομαχία,	καὶ ἐν τῇ γῇ ναυάγια.
[4, 4]	μὲν αὐτὸν ἡ μήτηρ χρονιώτατον·	δέκα	γὰρ ἐνιαυτοῖς πλάττει τὴν σποράν·
[4, 15]	δυστυχεῖ, τὸ δὲ προπετέστερον κρατεῖ.	~Δέκα	δὲ τῇ Λευκίππῃ διεληλύθεσαν ἡμέραι
[4, 12]	μέγεθος, τὸ δὲ πλάτος ὀργυιῶν	δώδεκα.	λίμναι δὲ τῇδε κἀκεῖσε τὴν
[4, 1]	τὰς θύρας. ἀθυμοῦντι δέ μοι	γυναῖκα	ἐκφανῆναι κατὰ τὸ ἄγαλμα τὴν
[4, 18]	ἀρυσάμενος οὖν ὑέλου τῆς διαφανοῦς	κύλικα,	τὸ ὕδωρ ἑώρων ὑπὸ λευκότητος
[4, 4]	τὴν θεραπείαν ὁ ἐλέφας καὶ	προῖκα	οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα, ἀλλ´
[4, 11]	γενέσθαι ὡς ἐπὶ τοὺς βουκόλους.	αὐτίκα	δὴ μάλα ἐξορ μήσαντες εὐθὺς
[4, 10]	γὰρ οἱ ἐρῶντες εἰς τὰ	ἐρωτικὰ	προστάγματα. καὶ ὁ ἰατρὸς παρῆν
[4, 17]	δὲ φαρμάκου τὸν μισθὸν ἀποδίδωμι	μάλα	ἄσμενος. ἦν δὲ τὸ πᾶν
[4, 11]	ἐπὶ τοὺς βουκόλους. αὐτίκα δὴ	μάλα	ἐξορ μήσαντες εὐθὺς ἕκαστος, ὡς
[4, 4]	ἤδη τεθέασαι, ἔφη, ποτέ; Καὶ	μάλα,	ὁ Χαρμίδης εἶπεν, καὶ ἀκήκοα
[4, 5]	πέταλον, οἷα παρ´ ἡμῖν τὰ	πέταλα	τῶν φυτῶν· ὃ μὲν κλέπτον
[4, 1]	χρόνον, οὐκ ἀνοίξω σοι μόνον,	ἀλλὰ	καὶ ἱερέα σε ποιήσω τῆς
[4, 14]	τί λίμνη καὶ τί πεδίον·	ἀλλὰ	καὶ ὁ διὰ τῆς γῆς
[4, 11]	ὕδωρ πανταχοῦ μεμερισμένον οὐκ ἐξασθενεῖ,	ἀλλὰ	καὶ πλεῖται καὶ πίνεται καὶ
[4, 12]	πλέειν, ἀλλ´ ὅσον ἄνθρωπον ἐπιβῆναι·	ἀλλὰ	πᾶν τὸ ξένον τοῦ τόπου
[4, 11]	ποταμῶν ἀνέχεται μέχρι θαλάσσης ῥέων,	ἀλλὰ	περισχίζεται ἄλλος ἄλλῃ κατὰ πόλεις,
[4, 5]	δὲ παρ´ Ἰνδοῖς οὐκ ἄνθος	ἀλλὰ	πέταλον, οἷα παρ´ ἡμῖν τὰ
[4, 15]	δι´ οὗ λύσει τὸ πρότερον.	Ἀλλὰ	σοὶ μέν, ἔφην, ἀγαθὰ γένοιτο
[4, 14]	ἀμφότερα δὲ οὐ κατὰ μέτρον,	ἀλλὰ	τὸ μὲν ἀσθενέστερον δυστυχεῖ, τὸ
[4, 7]	ταῦτα ἐρῶντα. καὶ ὁ Χαρμίδης,	Ἀλλὰ	τοῦτό γε ῥᾴδιον, ἔφη, τὸν
[4, 15]	τυγχάνεις; Οὐ μὲν οὖν, εἶπεν,	ἀλλὰ	Χαιρέας· Γοργίας γάρ σε ἀπολώλεκεν.
[4, 3]	κρατήσειε βίᾳ. Τά τε γὰρ	ἄλλα	ἐστὶν ἀλκιμώτατος καὶ τὸ δέρμα,
[4, 12]	θέαμα καινόν, ναῦς ὁμοῦ καὶ	δίκελλα,	κώπη καὶ ἄροτρον, πηδάλιον καὶ
[4, 19]	πρὸς οὓς ἂν διαπαλαίῃ καὶ	πολλὰ	ποιεῖ τραύματα πληγῇ μιᾷ. κεφαλὴ
[4, 11]	ὡς εἶχε τάχους, ἐπὶ τὰ	ὅπλα	ἐχώρουν καὶ παρῆσαν ἅμα τοῖς
[4, 14]	δὲ οὐ λαβόντες σχολὴν ἀμύνασθαι·	ἅμα	γὰρ ἐμάνθανον καὶ ἔπασχον· ἐνίους
[4, 16]	τοσοῦτον, ὅσον κἀκείνη λάβοι. καὶ	ἅμα	κελεύει τινὰ πριάμενον κομίζειν, ἕκαστον
[4, 15]	δευτέραν καὶ τρίτην, θορυβῶν δ´	ἅμα	λέγω· Εἰπόν, τί δέδωκας Λευκίππῃ,
[4, 11]	αὑτὸν ἦν· τῇ δὲ ὑστεραίᾳ	ἅμα	τῇ ἡμέρᾳ τὸ στράτευμα ἐξῆγεν
[4, 1]	ἐμοὶ δέ τις οἶκος ἀπετέτακτο	ἅμα	τῇ Λευκίππῃ μικρὸν ἀνωτέρω τῆς
[4, 11]	τὰ ὅπλα ἐχώρουν καὶ παρῆσαν	ἅμα	τοῖς λοχαγοῖς. τότε μὲν οὖν
[4, 4]	σιδηροῦς. εἶδον δέ ποτε καὶ	θέαμα	καινόν. ἀνὴρ Ἕλλην ἐνέθηκε τὴν
[4, 12]	καὶ λίμνη. καὶ ἔστι τὸ	θέαμα	καινόν, ναῦς ὁμοῦ καὶ δίκελλα,
[4, 3]	ἐπιτηρήσαντες γὰρ αὐτοῦ τὰς διατριβάς,	ὄρυγμα	ποιησάμενοι, ἐπικαλύπτουσιν ἄνωθεν καλάμῃ καὶ
[4, 19]	πόδες τέτταρες, εἰς τὸ πλάγιον	ἠρέμα	κυρτούμενοι, καθάπερ χερσαία χελώνη· οὐρὰ
[4, 11]	μὲν οὖν αὐτοῖς δοὺς τὸ	σύνθημα	καὶ κελεύσας αὐτοῖς στρατοπεδεύεσθαι, καθ´
[4, 3]	καλάμων μηχανὴν ἱστάναι κάτω ξύλινον	οἴκημα	τὰς θύρας ἀνεῳγμένον εἰς τὸν
[4, 3]	ἐπιβάντα φέρεσθαι εὐθὺς καὶ τὸ	οἴκημα	φωλεοῦ δίκην ὑποδέχεσθαι καὶ τοὺς
[4, 8]	ἂν ἀποθάνοιμι ἢ περιΐδω Λευκίππης	φίλημα	ἀλλοτριούμενον. Οὗ τί γάρ, ἔφην,
[4, 8]	ἐὰν ἐξέλῃς αὐτοῦ τὰ φιλήματα·	φίλημα	δὲ καὶ ἀόριστόν ἐστι καὶ
[4, 8]	ἄνεισιν, ἀναπνοὴ καὶ φωνὴ καὶ	φίλημα·	τοῖς μὲν γὰρ χείλεσιν ἀλλήλους
[4, 10]	ὀνείρατα; ἐπεὶ δὲ διανέστη, πάλιν	ἄσημα	ἐβόα· καὶ ὁ ἰατρὸς παρῆν
[4, 11]	καὶ τὴν γῆν εἰς τὸ	σχῆμα	τοῦ Δέλτα ποιοῦντες, ὁ δὲ
[4, 10]	ἡλικίας ζεούσης ὑπάρχειν. τὸ γὰρ	αἷμα	πάντῃ νεάζον καὶ ὑπὸ πολλῆς
[4, 16]	δὲ ἐμβαλλόμενα κοινὰ καὶ πάντα	ἐδώδιμα·	καὶ αὐτὸς δὲ τούτων ἀπογεύσομαι
[4, 1]	ναὸν Ἀφροδίτης ὁρᾶν καὶ τὸ	ἄγαλμα	ἔνδον εἶναι τῆς θεοῦ· ὡς
[4, 1]	μοι γυναῖκα ἐκφανῆναι κατὰ τὸ	ἄγαλμα	τὴν μορφὴν ἔχουσαν, καί, Νῦν,
[4, 8]	μεταβαλὼν ἀντιλυπῆσαι μέχρι τοῦ δυνατοῦ	τολμᾷ	τὸ κωλῦον. ἔστω δὲ καὶ
[4, 19]	εἰς ἀλκὴν ἐπαινούμενον· κροκόδειλος δὲ	ὄνομα	ἦν αὐτῷ. παρήλλακτο δὲ καὶ
[4, 11]	καὶ ἔτι μικρὸν κάτω (Κερκάσωρος	ὄνομα	τῇ κώμῃ τῇ πρὸς τῷ
[4, 2]	δὴ Χαρμίδης (τοῦτο γὰρ ἦν	ὄνομα	τῷ στρατηγῷ) ἐπιβάλλει τῇ Λευκίππῃ
[4, 18]	ἀκοντίζει κατὰ τοῦ στόματος τὸ	πόμα	καὶ τυγχάνει τοῦ σκοποῦ· τὸ
[4, 4]	καὶ προῖκα οὐκ ἀνοίγει τὸ	στόμα,	ἀλλ´ ἔστιν ἰατρὸς ἀλαζὼν καὶ
[4, 19]	χάνῃ πρὸς τὰς ἄγρας, ὅλον	στόμα	γίνεται. ἀνοίγει δὲ τὴν γένυν
[4, 4]	κέρας ἔχειν αὐτῷ διπλοῦν τὸ	στόμα·	ἔστι δὲ τοῦτο ἐλέφαντος καμπύλος
[4, 2]	μέχρι τῶν κροτάφων ἀνοίγει τὸ	στόμα·	ἔχει δὲ καὶ κυνόδοντας καμπύλους,
[4, 3]	ἄλλα ἐστὶν ἀλκιμώτατος καὶ τὸ	δέρμα,	ὡς ὁρᾶτε, φέρει παχὺ καὶ
[4, 19]	καὶ μέχρι τῶν ὤμων τὸ	χάσμα,	καὶ εὐθὺς ἡ γαστήρ. ὀδόντες
[4, 17]	μηδὲν ὧν ἔπραξεν ἐγνωκέναι, τὰ	δεσμὰ	δὲ ἰδοῦσα ἐθαύμαζε καὶ ἐπυνθάνετο
[4, 9]	αὐτῆς περὶ τὰς χεῖρας τὰ	δεσμά,	ἐδεόμην Μενελάου, τῶν πολλῶν ἀπηλλαγμένων
[4, 17]	ἔλυον μὲν μετὰ θορύβου τὰ	δεσμά,	μετὰ ταῦτα δὲ ἤδη τὸ
[4, 10]	παρακαθήμενος καὶ βλέπων ἔλεγον τὰ	δεσμά·	Οἴμοι, φιλτάτη, δέδεσαι καὶ καθεύδουσα·
[4, 7]	σβέσον τὸ πῦρ. καλὸν τὸ	οἰώνισμα	πρὸ πολέμου συμβολῆς ἐρωτικὴ συμπλοκή.
[4, 7]	ταχὺ τὸν ἰώμενον· ἐπείγει τὸ	τραῦμα.	ἅψω πῦρ ἐπὶ τοὺς πολεμίους·
[4, 5]	κατὰ τὴν τροφὴν καὶ τὸ	πνεῦμα	πέμπει κάτωθεν εὐωδέστατον, ὃ τῆς
[4, 11]	ὑστεραίᾳ ἅμα τῇ ἡμέρᾳ τὸ	στράτευμα	ἐξῆγεν ἐπὶ τοὺς πολεμίους. εἶχε
[4, 18]	ἑώρων ὑπὸ λευκότητος πρὸς τὸ	ἔκπωμα	ἁμιλλώμενον καὶ τὸ ἔκπωμα νικώμενον.
[4, 18]	πίνειν ἐθέλουσιν οὔτε ἐκπωμάτων ἀνέχονται,	ἔκπωμα	αὐτουργὸν ἔχοντες· ἔκπωμα γὰρ αὐτοῖς
[4, 18]	ἐκπωμάτων ἀνέχονται, ἔκπωμα αὐτουργὸν ἔχοντες·	ἔκπωμα	γὰρ αὐτοῖς ἐστιν ἡ χείρ.
[4, 17]	τὰ συνθήματα καὶ καταφιλήσας τὸ	ἔκπωμα	δίδωμι τῇ Λευκίππῃ πιεῖν. ἡ
[4, 18]	τὸ ἔκπωμα ἁμιλλώμενον καὶ τὸ	ἔκπωμα	νικώμενον. γλυκὺ δὲ πινόμενον ἦν
[4, 5]	φῶς ἐπικάθηται, καὶ τηρεῖ τὸ	σῶμα	τοῦ πυρὸς τὴν βαφήν. γίνεται
[4, 14]	Νείλου ῥεύματα. καθ´ ἑκάστην διώρυχα	χῶμα	ἔχουσιν Αἰγύπτιοι, ὡς ἂν μὴ
[4, 14]	διαβαίνοντας ἴδοιεν τοὺς πολεμίους, τὸ	χῶμα	τοῦ ποταμοῦ κόψαντας ἐπαφεῖναι τὸ
[4, 14]	τοὺς πολεμίους, διακόπτουσι ταχὺ τὸ	χῶμα	τοῦ ποταμοῦ. πάντα οὖν ὁμοῦ
[4, 16]	δὲ ἐπιφαρμάσσειν τὰ σπλάγχνα ἤδη	πεφαρμαγμένα.	φέρε εἴπατε ὅ τι καὶ
[4, 16]	Δίκαια, ἔφη, φοβῇ· τὰ δὲ	ἐμβαλλόμενα	κοινὰ καὶ πάντα ἐδώδιμα· καὶ
[4, 7]	αὕτη, καὶ ἐν ὄψει τὰ	γινόμενα,	καὶ πολλοὶ μάρτυρες. Εἰς μακράν,
[4, 9]	εἰσδραμεῖν τὸν στρατηγὸν καὶ τὰ	γινόμενα	ὁρᾶν. ὁ δὲ τὰ πρῶτα
[4, 7]	γὰρ αὕτη χθὲς ἀφῆκε τὰ	ἔμμηνα,	καὶ ἀνδρὶ συνελθεῖν οὐ θέμις.
[4, 9]	ἐκ τῶν λῃστῶν ἡ Τύχη,	ἵνα	γένῃ μανίας παιδιά; ὦ δυστυχεῖς
[4, 9]	εὐτυχήσωμεν. τοὺς οἴκοι φόβους ἐκπεφεύγαμεν,	ἵνα	ναυάγια δυστυχήσωμεν. ἐκ τῆς θαλάττης
[4, 14]	γῆν εἶναι, κατεδύετο. καὶ ἦν	καινὰ	ἀτυχήματα, καὶ ναυάγια τοσαῦτα, καὶ
[4, 14]	καὶ ναῦς οὐδαμοῦ. ἀμφότερα δὲ	καινὰ	καὶ παράλογα, ἐν ὕδατι πεζομαχία,
[4, 19]	τῶν νώτων ἡ χροιὰ καὶ	μέλαινα·	ἡ γαστὴρ δὲ λευκή. πόδες
[4, 16]	ἔφη, φοβῇ· τὰ δὲ ἐμβαλλόμενα	κοινὰ	καὶ πάντα ἐδώδιμα· καὶ αὐτὸς
[4, 10]	οὐδὲ τὸν ὕπνον ἐλεύθερον ἔχεις.	τίνα	ἄρα σου τὰ φαντάσματα; ἆρα
[4, 16]	κἀκείνη λάβοι. καὶ ἅμα κελεύει	τινὰ	πριάμενον κομίζειν, ἕκαστον εἰπών· ὥς
[4, 15]	ἔτι μᾶλλον ἔφριξα καὶ λέγω·	Τίνα	ταύτην ἀπώλειαν, καὶ τίς ἐστιν
[4, 8]	κακοῖς ἐξορχήσομαι τὰ μυστήρια) ταῦτα	μόνα	παρὰ Λευκίππης ἔχω κἀγώ. ἔτι
[4, 9]	σωφρονήσῃς, φιλτάτη, φοβοῦμαι πάλιν τὸν	δαίμονα,	μή τί σοι κακὸν ἐργάσηται.
[4, 10]	ἀμφὶ τὸν Μενέλαον, φάσκοντες μὴ	ἔμμονα	εἶναι τὰ τοιαῦτα νοσήματα, πολλάκις
[4, 6]	Κλειτοφῶντα, κἀμὲ δὲ εὑρήσεις οὐ	χείρονα.	δέομαι δὲ παρὰ σοῦ χάριτος,
[4, 16]	οὐκ ἀκίνδυνον δὲ ἐπιφαρμάσσειν τὰ	σπλάγχνα	ἤδη πεφαρμαγμένα. φέρε εἴπατε ὅ
[4, 15]	γάρ σε ἀπολώλεκεν. ἔτι μᾶλλον	ἔφριξα	καὶ λέγω· Τίνα ταύτην ἀπώλειαν,
[4, 10]	ἐπεὶ δὲ διανέστη, πάλιν ἄσημα	ἐβόα·	καὶ ὁ ἰατρὸς παρῆν καὶ
[4, 4]	μάλα, ὁ Χαρμίδης εἶπεν, καὶ	ἀκήκοα	παρὰ τῶν ἀκριβῶς εἰδότων τῆς
[4, 5]	τοῖς βουσὶ παρ´ ἡμῖν ἡ	πόα.	ἅτε οὖν ἐκ πρώτης γονῆς
[4, 17]	τοῦ Γοργίου κατεμαντεύσω δικαίως. εὐτυχεῖς	ἄρα	μᾶλλον κοιμωμένη· γρηγοροῦσα μὲν γὰρ
[4, 10]	τὸν ὕπνον ἐλεύθερον ἔχεις. τίνα	ἄρα	σου τὰ φαντάσματα; ἆρα κἂν
[4, 10]	τίνα ἄρα σου τὰ φαντάσματα;	ἆρα	κἂν κατὰ τοὺς ὕπνους σωφρονεῖς,
[4, 17]	ἀκούουσαν· Ἆρά μοι σωφρονήσεις ἀληθῶς;	ἆρά	μέ ποτε γνωρίσεις; ἆρά σου
[4, 17]	ἔλεγον πρὸς αὐτὴν ὡς ἀκούουσαν·	Ἆρά	μοι σωφρονήσεις ἀληθῶς; ἆρά μέ
[4, 17]	ἀληθῶς; ἆρά μέ ποτε γνωρίσεις;	ἆρά	σου τὴν φωνὴν ἐκείνην ἀπολήψομαι;
[4, 8]	ἐξορχήσομαι τὰ μυστήρια) ταῦτα μόνα	παρὰ	Λευκίππης ἔχω κἀγώ. ἔτι μένει
[4, 6]	εὑρήσεις οὐ χείρονα. δέομαι δὲ	παρὰ	σοῦ χάριτος, σοὶ μὲν ῥᾳδίας,
[4, 7]	θανάτων εἰσὶν ὁδοί. αἴτησαί μοι	παρὰ	τῆς Τύχης τὴν ἀσφάλειαν, καὶ
[4, 5]	πυρὸς τὴν βαφήν. γίνεται δὲ	παρὰ	τοῖς Ἕλλησιν ἄνθος Αἰθίοπος χροιᾶς·
[4, 11]	~Ἐν τούτῳ δὴ ἔρχεταί τις	παρὰ	τοῦ τῆς Αἰγύπτου σατράπου, κομίζων
[4, 4]	ὁ Χαρμίδης εἶπεν, καὶ ἀκήκοα	παρὰ	τῶν ἀκριβῶς εἰδότων τῆς γενέσεως
[4, 7]	ῥᾴδιον λαθεῖν αὐτὴν ἐνθάδε τὸν	ἄνδρα	ὄντα καὶ ταῦτα ἐρῶντα. καὶ
[4, 12]	πεπυκνωμέναι τοσοῦτον ὅσον παρ´ ἑκάστην	ἄνδρα	στῆναι μόνον· τὸ μεταξὺ δὲ
[4, 11]	τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἅμα τῇ	ἡμέρᾳ	τὸ στράτευμα ἐξῆγεν ἐπὶ τοὺς
[4, 12]	βαδίζουσι καὶ πλέουσιν, οὐδὲ ναῦς	ἑτέρα	δύναται πλέειν, ἀλλ´ ὅσον ἄνθρωπον
[4, 14]	ναυάγια τοσαῦτα, καὶ ναῦς οὐδαμοῦ.	ἀμφότερα	δὲ καινὰ καὶ παράλογα, ἐν
[4, 14]	μάχιμον, ἐν οἷς θαρρεῖ, παρώξυνται·	ἀμφότερα	δὲ οὐ κατὰ μέτρον, ἀλλὰ
[4, 4]	καὶ περιήσθμαινε τὸν ἄνθρωπον ἐγκείμενον.	ἀμφότερα	οὖν ἐθαύμαζον, καὶ τὸν ἄνθρωπον
[4, 2]	ὡς ὁ λόγος βούλεται, τὴν	γαστέρα	καὶ τοὺς πόδας, πλὴν ὅσον
[4, 1]	ἀποχρησώμεθα τῷ καιρῷ πρὶν ἢ	χαλεπώτερα	ἡμᾶς ἐπισχεῖν. ἡ δέ, Ἀλλ´
[4, 19]	φύσις· ἔστι δὲ τοῦ λοιποῦ	βλοσυρωτέρα	σώματος καὶ ἐπὶ πλέον ἐπὶ
[4, 15]	ἀλλ´ ἔργον γέγονε τῶν βουκόλων.	ἤρα	δὲ τῆς σῆς γυναικός· ὢν
[4, 18]	τὸν ποταμὸν προβέβληκε, τὴν δὲ	χεῖρα	εἰς τὸ ὕδωρ καθῆκε καὶ
[4, 19]	κυρτούμενοι, καθάπερ χερσαία χελώνη· οὐρὰ	μακρὰ	καὶ παχεῖα καὶ ἐοικυῖα στερεῷ
[4, 12]	πηλὸς ἐμπίπτων κρατεῖ. τοῖς δὲ	μικρὰ	μὲν καὶ κοῦφα πλοῖα, καὶ
[4, 19]	τοῦ μεγέθους οὐ κατὰ λόγον.	δορὰ	μὲν φολίσι ῥυσή· πετραία δὲ
[4, 15]	Γοργίας ἦν μέν, ἔφη, Αἰγύπτιος	στρα–	τιώτης· νῦν δὲ οὐκ ἔστιν,
[4, 2]	κατὰ τὸν βοῦν τὸν μέγιστον·	οὐρὰ	βραχεῖα καὶ ψιλὴ τριχῶν, ὅτι
[4, 19]	ἠρέμα κυρτούμενοι, καθάπερ χερσαία χελώνη·	οὐρὰ	μακρὰ καὶ παχεῖα καὶ ἐοικυῖα
[4, 9]	ὑπεβλέπετο· ὡς δὲ κατὰ μικρὸν	ἑώρα	τὴν ἀλήθειαν, ἔπαθέ τι καὶ
[4, 18]	οὐ φοβεῖται, Διονύσου μὴ δεόμενος.	ἐθαύμασα	δὲ αὐτοῦ καὶ τὸν τρόπον
[4, 19]	γένυς ἐκτεί νεται καὶ ἀνοίγεται	πᾶσα.	τὸν μὲν γὰρ ἄλλον χρόνον,
[4, 9]	ἡ δὲ ὡς εἶδέ με,	ἀναπηδήσασα	παίει με κατὰ τῶν προσώπων,
[4, 1]	ἡ γάρ μοι θεὸς Ἄρτεμις	ἐπιστᾶσα	πρῴην κατὰ τοὺς ὕπνους, ὅτε
[4, 8]	ἐλθὼν ἀπαγγέλλει μοι, πρὸς τοῦτο	ἀνεβόησα,	ὡς θᾶττον ἂν ἀποθάνοιμι ἢ
[4, 10]	ἃ ἐκέλευσεν ἐποιοῦμεν, ἡ δὲ	ἐπαλειφθεῖσα	μετὰ μικρὸν ἐκάθευδε τὸ ἐπίλοιπον
[4, 4]	ἐλέφαντος, ἔλαβέ τε εὐθὺς καὶ	ἐπιπτυχθεῖσα	κάτω πρὸς τὴν γένυν τῷ
[4, 9]	προσεπάλαιεν ἡμῖν, οὐδὲν φροντίζουσα κρύπτειν	ὅσα	γυνὴ μὴ ὁρᾶσθαι θέλει. θόρυβος
[4, 15]	ὁ δὲ φοβηθεὶς καταλέγει πάντα	ὅσα	ἡμῖν ὁ Χαιρέας διηγήσατο. τὸν
[4, 14]	ἐπεκλύζετο, πάντα δὲ ἦν ὥσπερ	θάλασσα.	ἐμπεσόντες οὖν οἱ βουκόλοι τοὺς
[4, 12]	καὶ ποταμὸς καὶ γῆ καὶ	θάλασσα	καὶ λίμνη. καὶ ἔστι τὸ
[4, 16]	δὲ πάντως δι´ ὅλης νυκτὸς	λαβοῦσα·	περὶ δὲ τὴν ἕω καὶ
[4, 17]	ἔπραξεν ἐγνωκέναι, τὰ δεσμὰ δὲ	ἰδοῦσα	ἐθαύμαζε καὶ ἐπυνθάνετο τίς ὁ
[4, 17]	ἄνθρωπος εἶπε, μετὰ μικρὸν ἔκειτο	καθεύδουσα.	κἀγὼ παρακαθήμενος ἔλεγον πρὸς αὐτὴν
[4, 17]	ἀπολήψομαι; μάντευσαί τι καὶ νῦν	καθεύδουσα·	καὶ γὰρ χθὲς τοῦ Γοργίου
[4, 10]	δεσμά· Οἴμοι, φιλτάτη, δέδεσαι καὶ	καθεύδουσα·	οὐδὲ τὸν ὕπνον ἐλεύθερον ἔχεις.
[4, 15]	οὐκ ἐκουφίζετο. ἅπαξ οὖν ποτε	καθεύδουσα,	ταύτην ἀφίησιν πυρπολουμένην τὴν φωνήν·
[4, 9]	ἡ δὲ προσεπάλαιεν ἡμῖν, οὐδὲν	φροντίζουσα	κρύπτειν ὅσα γυνὴ μὴ ὁρᾶσθαι
[4, 18]	τούτῳ δὲ καὶ τοὺς λῃστὰς	ἐπελθοῦσα	δύναμις μείζων ἀπὸ τῆς μητροπόλεως
[4, 1]	μέλλοντος ἐλπίσιν ἡδόμην. ὡς δ´	ἤκουσα	τὸ ὄναρ, ἀναμιμνήσκομαι προσόμοιον ἰδὼν
[4, 1]	κατὰ τοὺς ὕπνους, ὅτε ἔκλαιον	μέλλουσα	σφαγήσεσθαι, Μὴ νῦν, ἔφη, κλαῖε·
[4, 9]	με κατὰ τῶν προσώπων, ὕφαιμον	βλέπουσα·	ὡς δὲ καὶ ὁ Μενέλαος
[4, 12]	μία μεγέθει καὶ καλύβαις πλείοσι	διαφέρουσα	(ἐκάλουν δὲ αὐτήν, οἶμαι, Νίκωχιν)
[4, 17]	δικαίως. εὐτυχεῖς ἄρα μᾶλλον κοιμωμένη·	γρηγοροῦσα	μὲν γὰρ μανίαν δυστυχεῖς, τὰ
[4, 7]	γὰρ αὕτη, καὶ ἐν ὄψει	τὰ	γινόμενα, καὶ πολλοὶ μάρτυρες. Εἰς
[4, 9]	αὐτὸν εἰσδραμεῖν τὸν στρατηγὸν καὶ	τὰ	γινόμενα ὁρᾶν. ὁ δὲ τὰ
[4, 11]	ὡς εἰκός, ἐπὶ τὸν πόλεμον	τὰ	γράμματα· ἐκέλευσε γὰρ εὐθὺς πάντας
[4, 16]	ὁ ἄνθρωπος, Δίκαια, ἔφη, φοβῇ·	τὰ	δὲ ἐμβαλλόμενα κοινὰ καὶ πάντα
[4, 17]	γρηγοροῦσα μὲν γὰρ μανίαν δυστυχεῖς,	τὰ	δὲ ἐνύπνιά σου σωφρονεῖ. ταῦτά
[4, 17]	μὲν μηδὲν ὧν ἔπραξεν ἐγνωκέναι,	τὰ	δεσμὰ δὲ ἰδοῦσα ἐθαύμαζε καὶ
[4, 9]	εἶδον αὐτῆς περὶ τὰς χεῖρας	τὰ	δεσμά, ἐδεόμην Μενελάου, τῶν πολλῶν
[4, 17]	χαρᾶς ἔλυον μὲν μετὰ θορύβου	τὰ	δεσμά, μετὰ ταῦτα δὲ ἤδη
[4, 10]	ἔκλαον παρακαθήμενος καὶ βλέπων ἔλεγον	τὰ	δεσμά· Οἴμοι, φιλτάτη, δέδεσαι καὶ
[4, 7]	ἦ γὰρ αὕτη χθὲς ἀφῆκε	τὰ	ἔμμηνα, καὶ ἀνδρὶ συνελθεῖν οὐ
[4, 17]	ὦ δῶρον Ἀσκληπιοῦ, ἀληθεύσειάν σου	τὰ	ἐπαγγέλματα, εὐτυχέστερόν μου γενοῦ καὶ
[4, 10]	χαίρουσι γὰρ οἱ ἐρῶντες εἰς	τὰ	ἐρωτικὰ προστάγματα. καὶ ὁ ἰατρὸς
[4, 9]	ἡμῶν κακοδαιμονέστερος, οἳ φοβούμεθα καὶ	τὰ	εὐτυχήματα; ἀλλ´ εἰ μόνον μοι
[4, 8]	καὶ καινὸν ἀεί. τρία γὰρ	τὰ	κάλλιστα ἀπὸ τοῦ στόματος ἄνεισιν,
[4, 8]	(ἐν γὰρ τοῖς κακοῖς ἐξορχήσομαι	τὰ	μυστήρια) ταῦτα μόνα παρὰ Λευκίππης
[4, 10]	σωφρονεῖς, ἢ μαίνεταί σου καὶ	τὰ	ὀνείρατα; ἐπεὶ δὲ διανέστη, πάλιν
[4, 11]	ἕκαστος, ὡς εἶχε τάχους, ἐπὶ	τὰ	ὅπλα ἐχώρουν καὶ παρῆσαν ἅμα
[4, 5]	ἀλλὰ πέταλον, οἷα παρ´ ἡμῖν	τὰ	πέταλα τῶν φυτῶν· ὃ μὲν
[4, 9]	τὰ γινόμενα ὁρᾶν. ὁ δὲ	τὰ	πρῶτα σκῆψιν ὑπώπτευε τὴν ἀσθένειαν
[4, 13]	ἀργυρίου τάλαντα ἑκατόν, πρὸς δὲ	τὰ	σατραπεῖα ἄγειν ἄνδρας ἑκατόν, θέλοντας
[4, 16]	φάρμακον. οὐκ ἀκίνδυνον δὲ ἐπιφαρμάσσειν	τὰ	σπλάγχνα ἤδη πεφαρμαγμένα. φέρε εἴπατε
[4, 17]	φάρμακον. ταῦτα δοὺς τῷ φαρμάκῳ	τὰ	συνθήματα καὶ καταφιλήσας τὸ ἔκπωμα
[4, 3]	οὐδεὶς ἂν αὐτοῦ κρατήσειε βίᾳ.	Τά	τε γὰρ ἄλλα ἐστὶν ἀλκιμώτατος
[4, 10]	Μενέλαον, φάσκοντες μὴ ἔμμονα εἶναι	τὰ	τοιαῦτα νοσήματα, πολλάκις δὲ καὶ
[4, 14]	τοῖς ἐναντίοις. ἔχει γὰρ οὕτω	τὰ	τοῦ Νείλου ῥεύματα. καθ´ ἑκάστην
[4, 14]	τὰς ἀσπίδας καὶ ἐγύμνου πρὸς	τὰ	τραύματα τὰς γαστέρας· τὸ δὲ
[4, 10]	ἐλεύθερον ἔχεις. τίνα ἄρα σου	τὰ	φαντάσματα; ἆρα κἂν κατὰ τοὺς
[4, 8]	τὴν φθοράν· οὐ μοιχεύσεταί μου	τὰ	φιλήματα. Οὐκοῦν, ἔφη ὁ Μενέλαος,
[4, 8]	οὐδέν ἐστιν, ἐὰν ἐξέλῃς αὐτοῦ	τὰ	φιλήματα· φίλημα δὲ καὶ ἀόριστόν
[4, 19]	δὲ εὖρος τοῦ μεγέθους οὐ	κατὰ	λόγον. δορὰ μὲν φολίσι ῥυσή·
[4, 2]	ἔχει δὲ καὶ κυνόδοντας καμπύλους,	κατὰ	μὲν τὴν ἰδέαν καὶ τὴν
[4, 4]	ἀνὴρ Ἕλλην ἐνέθηκε τὴν κεφαλὴν	κατὰ	μέσην τοῦ θηρίου τὴν κεφαλήν·
[4, 14]	θαρρεῖ, παρώξυνται· ἀμφότερα δὲ οὐ	κατὰ	μέτρον, ἀλλὰ τὸ μὲν ἀσθενέστερον
[4, 9]	τὸν Μενέλαον ὑπεβλέπετο· ὡς δὲ	κατὰ	μικρὸν ἑώρα τὴν ἀλήθειαν, ἔπαθέ
[4, 11]	ῥέων, ἀλλὰ περισχίζεται ἄλλος ἄλλῃ	κατὰ	πόλεις, καὶ εἰσὶν αἱ σχίσεις
[4, 14]	γίνεται· οἱ μὲν γέροντες οἱ	κατὰ	πρόσωπον ἄφνω διΐστανται, οἱ δὲ
[4, 14]	οὖν οἱ βουκόλοι τοὺς μὲν	κατὰ	πρόσωπον καὶ τὸν στρατηγὸν αὐτὸν
[4, 4]	τῶν ὀδόντων ἀνίσταται αὐτῷ προβοσκίς,	κατὰ	σάλπιγγα μὲν καὶ τὴν ὄψιν
[4, 15]	ἐσκόπουν εἴ τις εἴη που	κατὰ	τὴν κώμην Γοργίας. προελθοῦσι δ´
[4, 14]	τραύματα τὰς γαστέρας· τὸ δὲ	κατὰ	τὴν λίμνην ὕδωρ πάντῃ ὑπὲρ
[4, 5]	αὐτῷ τραφείς, ὄδωδέ τε πᾶς	κατὰ	τὴν τροφὴν καὶ τὸ πνεῦμα
[4, 14]	ὥστε ταχέως ἡλίσκετο, καὶ ὁ	κατὰ	τῆς λίμνης πλανηθείς, δόξας γῆν
[4, 1]	ἀθυμοῦντι δέ μοι γυναῖκα ἐκφανῆναι	κατὰ	τὸ ἄγαλμα τὴν μορφὴν ἔχουσαν,
[4, 2]	σχίζει τὴν ὁπλήν. μέγεθος δὲ	κατὰ	τὸν βοῦν τὸν μέγιστον· οὐρὰ
[4, 18]	βαπτίσας καὶ πλησάμενος ὕδατος ἀκοντίζει	κατὰ	τοῦ στόματος τὸ πόμα καὶ
[4, 1]	μοι θεὸς Ἄρτεμις ἐπιστᾶσα πρῴην	κατὰ	τοὺς ὕπνους, ὅτε ἔκλαιον μέλλουσα
[4, 10]	σου τὰ φαντάσματα; ἆρα κἂν	κατὰ	τοὺς ὕπνους σωφρονεῖς, ἢ μαίνεταί
[4, 18]	τέχνην ἁλιεύς· ἐστρατεύετο δὲ μισθῷ	κατὰ	τῶν βουκόλων τὴν ἐν ταῖς
[4, 15]	εἰσελθὼν τύπτων τε αὐτὸν πὺξ	κατὰ	τῶν προσώπων καὶ δευτέραν καὶ
[4, 9]	εἶδέ με, ἀναπηδήσασα παίει με	κατὰ	τῶν προσώπων, ὕφαιμον βλέπουσα· ὡς
[4, 10]	οἱ ἐρῶντες εἰς τὰ ἐρωτικὰ	προστάγματα.	καὶ ὁ ἰατρὸς παρῆν καὶ
[4, 17]	ταῦτα δοὺς τῷ φαρμάκῳ τὰ	συνθήματα	καὶ καταφιλήσας τὸ ἔκπωμα δίδωμι
[4, 8]	φθοράν· οὐ μοιχεύσεταί μου τὰ	φιλήματα.	Οὐκοῦν, ἔφη ὁ Μενέλαος, βουλῆς
[4, 8]	ἐστιν, ἐὰν ἐξέλῃς αὐτοῦ τὰ	φιλήματα·	φίλημα δὲ καὶ ἀόριστόν ἐστι
[4, 10]	μὴ ἔμμονα εἶναι τὰ τοιαῦτα	νοσήματα,	πολλάκις δὲ καὶ ἡλικίας ζεούσης
[4, 14]	εἶναι, κατεδύετο. καὶ ἦν καινὰ	ἀτυχήματα,	καὶ ναυάγια τοσαῦτα, καὶ ναῦς
[4, 9]	κακοδαιμονέστερος, οἳ φοβούμεθα καὶ τὰ	εὐτυχήματα;	ἀλλ´ εἰ μόνον μοι σωφρονήσειας
[4, 17]	δῶρον Ἀσκληπιοῦ, ἀληθεύσειάν σου τὰ	ἐπαγγέλματα,	εὐτυχέστερόν μου γενοῦ καὶ σῶζέ
[4, 11]	εἰκός, ἐπὶ τὸν πόλεμον τὰ	γράμματα·	ἐκέλευσε γὰρ εὐθὺς πάντας ἐν
[4, 10]	ἔχεις. τίνα ἄρα σου τὰ	φαντάσματα;	ἆρα κἂν κατὰ τοὺς ὕπνους
[4, 19]	ἂν διαπαλαίῃ καὶ πολλὰ ποιεῖ	τραύματα	πληγῇ μιᾷ. κεφαλὴ δὲ αὐτῷ
[4, 14]	ἀσπίδας καὶ ἐγύμνου πρὸς τὰ	τραύματα	τὰς γαστέρας· τὸ δὲ κατὰ
[4, 14]	γὰρ οὕτω τὰ τοῦ Νείλου	ῥεύματα.	καθ´ ἑκάστην διώρυχα χῶμα ἔχουσιν
[4, 10]	ἢ μαίνεταί σου καὶ τὰ	ὀνείρατα;	ἐπεὶ δὲ διανέστη, πάλιν ἄσημα
[4, 4]	γὰρ ἐνιαυτοῖς πλάττει τὴν σποράν·	μετὰ	δὲ τοσαύτην ἐτῶν περίοδον τίκτεται,
[4, 17]	ὑπὸ πολλῆς χαρᾶς ἔλυον μὲν	μετὰ	θορύβου τὰ δεσμά, μετὰ ταῦτα
[4, 10]	ἐκέλευσεν ἐποιοῦμεν, ἡ δὲ ἐπαλειφθεῖσα	μετὰ	μικρὸν ἐκάθευδε τὸ ἐπίλοιπον τῆς
[4, 17]	δέ, ὡς ὁ ἄνθρωπος εἶπε,	μετὰ	μικρὸν ἔκειτο καθεύδουσα. κἀγὼ παρακαθήμενος
[4, 12]	οὐ ψεύδεται, ἀλλ´ ἔστι ποταμὸς	μετὰ	προθεσμίας τὸν χρόνον τηρῶν καὶ
[4, 17]	μὲν μετὰ θορύβου τὰ δεσμά,	μετὰ	ταῦτα δὲ ἤδη τὸ πᾶν
[4, 18]	ἐν ταῖς ναυσὶ στρατείαν, ὥστε	μετὰ	τὸν πόλεμον τῆς στρατείας ἀπήλλακτο.
[4, 8]	καὶ ἰσχύς, ὥστε τι δρᾶσαι	μετὰ	τοῦ μὴ παθεῖν· τοῦτο δὲ
[4, 3]	τὴν φύσιν τοῦ θηρίου καταλέγων,	εἶτα	καὶ τὸν τρόπον τῆς ἄγρας,
[4, 10]	ὕπνος γὰρ πάντων νοσημάτων φάρμακον.	ἔπειτα	δὲ καὶ τὴν λοιπὴν θεραπείαν
[4, 11]	γῆν εἰς τὸ σχῆμα τοῦ	Δέλτα	ποιοῦντες, ὁ δὲ εἷς ὥσπερ
[4, 3]	θηρὸς λοχᾶν· τὸν μὲν γὰρ	ἐπιβάντα	φέρεσθαι εὐθὺς καὶ τὸ οἴκημα
[4, 13]	δὲ αὐτῷ ἰδίᾳ μὲν ἀργυρίου	τάλαντα	ἑκατόν, πρὸς δὲ τὰ σατραπεῖα
[4, 12]	καὶ γεωργεῖται. ~Νεῖλος ὁ πολὺς	πάντα	αὐτοῖς γίνεται, καὶ ποταμὸς καὶ
[4, 14]	οἰδοῦσαι, ὁ δὲ ἰσθμὸς ἐπεκλύζετο,	πάντα	δὲ ἦν ὥσπερ θάλασσα. ἐμπεσόντες
[4, 16]	τὰ δὲ ἐμβαλλόμενα κοινὰ καὶ	πάντα	ἐδώδιμα· καὶ αὐτὸς δὲ τούτων
[4, 6]	εἰπὼν ἔρχεται πρός με καὶ	πάντα	καταγορεύει. ἐβουλευόμεθα οὖν τί δεῖ
[4, 18]	οὖν ἐξ ἀπλοίας μακρᾶς πλεόντων	πάντα	μεστὰ καὶ πολλή τις ὄψεως
[4, 16]	παρόντων δὲ ἡμῶν συνέ– τριψε	πάντα	ὁμοῦ καὶ δίχα διελών, Τὸ
[4, 15]	μαίνεται; ὁ δὲ φοβηθεὶς καταλέγει	πάντα	ὅσα ἡμῖν ὁ Χαιρέας διηγήσατο.
[4, 14]	ταχὺ τὸ χῶμα τοῦ ποταμοῦ.	πάντα	οὖν ὁμοῦ γίνεται· οἱ μὲν
[4, 4]	~Καὶ ὁ Μενέλαος, Ἦ γὰρ	ἐλέφαντα	ἤδη τεθέασαι, ἔφη, ποτέ; Καὶ
[4, 4]	εὐπειθὴς δὲ τῶν πρὸς τὸν	ἐλέφαντα·	προνομεύει γὰρ αὐτῷ τὰς τροφὰς
[4, 4]	ἄνθρωπον τῆς εὐτολμίας καὶ τὸν	ἐλέφαντα	τῆς φιλανθρωπίας. ὁ δὲ ἄνθρωπος
[4, 7]	λαθεῖν αὐτὴν ἐνθάδε τὸν ἄνδρα	ὄντα	καὶ ταῦτα ἐρῶντα. καὶ ὁ
[4, 10]	πάλιν ἡ Τύχη. ~Ταῦτά με	λέγοντα	παρηγόρουν οἱ ἀμφὶ τὸν Μενέλαον,
[4, 13]	~Ἐπεὶ τοίνυν ἑώρων τὸν στρατηγὸν	προσπελάζοντα,	τεχνάζονταί τι τοιοῦτον. συναγαγόντες πάντας
[4, 6]	μισθὸς δὲ σοὶ μὲν χρυσοῖ	πεντήκοντα	τῆς διακονίας, αὐτῇ δέ, ὅσους
[4, 5]	γῆ γείτων ἡλίου· πρῶτοι γὰρ	ἀνατέλλοντα	τὸν θεὸν ὁρῶσιν Ἰνδοί, καὶ
[4, 9]	δεῖ; οὐ γνωρίζει με Λευκίππη	παρόντα·	κεῖται δέ μοι δεδεμένη, καὶ
[4, 7]	τὸν ἄνδρα ὄντα καὶ ταῦτα	ἐρῶντα.	καὶ ὁ Χαρμίδης, Ἀλλὰ τοῦτό
[4, 7]	τοῦτό γε ῥᾴδιον, ἔφη, τὸν	Κλειτοφῶντα	ἀποφορτίσασθαι. ὁρῶν οὖν ὁ Μενέλαος
[4, 6]	σε δι´ ὧν ἔπραξας εἰς	Κλειτοφῶντα,	κἀμὲ δὲ εὑρήσεις οὐ χείρονα.
[4, 18]	ἐξ ἀπλοίας μακρᾶς πλεόντων πάντα	μεστὰ	καὶ πολλή τις ὄψεως ἡδονή·
[4, 13]	λόγχας ἐπισύρειν ὑπτίας, ὡς ἂν	ἥκιστα	ὀφθεῖεν. κἂν μὲν ὁ στρατηγὸς
[4, 8]	καινὸν ἀεί. τρία γὰρ τὰ	κάλλιστα	ἀπὸ τοῦ στόματος ἄνεισιν, ἀναπνοὴ
[4, 17]	καὶ ἠρυθρία καὶ ἐνόμιζε τότε	αὐτὰ	ποιεῖν. τὴν μὲν οὖν ἀνελάμβανον
[4, 10]	φάσκοντες μὴ ἔμμονα εἶναι τὰ	τοιαῦτα	νοσήματα, πολλάκις δὲ καὶ ἡλικίας
[4, 14]	ἦν καινὰ ἀτυχήματα, καὶ ναυάγια	τοσαῦτα,	καὶ ναῦς οὐδαμοῦ. ἀμφότερα δὲ
[4, 13]	σοι πρὸς τὸν θάνατον ἡγούμεθα.	ταῦτα	ἀκούσας ὁ στρατηγὸς τὴν μὲν
[4, 15]	τὸ φίλτρον εἰς μανίαν αἴρεται.	ταῦτα	γάρ μοι χθὲς ὁ τοῦ
[4, 17]	μετὰ θορύβου τὰ δεσμά, μετὰ	ταῦτα	δὲ ἤδη τὸ πᾶν αὐτῇ
[4, 17]	βάρβαρον ἐκεῖνο καὶ ἄγριον φάρμακον.	ταῦτα	δοὺς τῷ φαρμάκῳ τὰ συνθήματα
[4, 16]	τὸ γὰρ φάρμακον οὕτω βούλεται.	ταῦτα	εἰπὼν ἀπῆλθε, τοὺς τέτταρας χρυσοῦς
[4, 6]	ὤν, πειράσομαι γενέσθαι σοι χρήσιμος.	ταῦτα	εἰπὼν ἔρχεται πρός με καὶ
[4, 7]	ἐνθάδε τὸν ἄνδρα ὄντα καὶ	ταῦτα	ἐρῶντα. καὶ ὁ Χαρμίδης, Ἀλλὰ
[4, 10]	ἀπολάβοις, παιζέτω πάλιν ἡ Τύχη.	~Ταῦτά	με λέγοντα παρηγόρουν οἱ ἀμφὶ
[4, 8]	τοῖς κακοῖς ἐξορχήσομαι τὰ μυστήρια)	ταῦτα	μόνα παρὰ Λευκίππης ἔχω κἀγώ.
[4, 17]	τὰ δὲ ἐνύπνιά σου σωφρονεῖ.	ταῦτά	μου διαλεγομένου ὡς πρὸς ἀκούουσαν
[4, 8]	κεκώλυκεν ἡ γαστήρ. ~Ὡς οὖν	ταῦτα	ὁ Μενέλαος ἐλθὼν ἀπαγγέλλει μοι,
[4, 8]	δέ τις ἁρπάσει μου καὶ	ταῦτα,	οὐ φέρω τὴν φθοράν· οὐ
[4, 13]	Οὐκοῦν, ἔφασαν οἱ γέροντες, εἰ	ταῦτά	σοι δέδοκται, οἴσομεν τὴν εἱμαρμένην.
[4, 9]	γινόμενα ὁρᾶν. ὁ δὲ τὰ	πρῶτα	σκῆψιν ὑπώπτευε τὴν ἀσθένειαν καὶ
[4, 12]	τοῖς δὲ μικρὰ μὲν καὶ	κοῦφα	πλοῖα, καὶ ὀλίγον ὕδωρ αὐτοῖς
[4, 16]	συνέ– τριψε πάντα ὁμοῦ καὶ	δίχα	διελών, Τὸ μὲν αὐτός, ἔφη,
[4, 14]	τοῦ Νείλου ῥεύματα. καθ´ ἑκάστην	διώρυχα	χῶμα ἔχουσιν Αἰγύπτιοι, ὡς ἂν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/05/2006