Livre, Chapitre
[4, 19]	ἀναιδεῖς, οἷαι τῶν πριόνων εἰσὶν	αἱ	αἰχμαί. αὕτη δὲ αὐτῷ καὶ
[4, 12]	πελαγώσῃ, καὶ λίμνας ἐνταῦθα ποιεῖ·	αἱ	δὲ λίμναι, κἂν ὁ Νεῖλος
[4, 14]	ἤδη παρῆν, καὶ ὠγκοῦντο μὲν	αἱ	λίμναι πάντοθεν οἰδοῦσαι, ὁ δὲ
[4, 12]	νῆσοί τινές εἰσι σποράδην πεποιημέναι·	αἱ	μὲν οἰκοδομημάτων ἔρημοι, παπύροις πεφυτευμέναι.
[4, 11]	ἄλλῃ κατὰ πόλεις, καὶ εἰσὶν	αἱ	σχίσεις μείζονες τῶν παρ´ Ἕλλησι
[4, 12]	τῆς πυκνώσεως αὐτῶν ἄνωθεν ἀναπληροῦσιν	αἱ	τῶν παπύρων κόμαι. ὑποτρέχοντες οὖν
[4, 12]	πεφυτευμέναι. τῶν δὲ παπύρων διεστᾶσιν	αἱ	φάλαγγες πεπυκνωμέναι τοσοῦτον ὅσον παρ´
[4, 1]	καὶ λῃσταὶ καὶ θυσίαι καὶ	σφαγαί;	ἀλλ´ ἕως ἐν γαλήνῃ τῆς
[4, 12]	ταῖς λίμναις τετειχισμέναι. βουκόλων αὗται	καταγωγαί·	τῶν πλησίον οὖν ἦν μία
[4, 14]	οἱ δὲ οὐ λαβόντες σχολὴν	ἀμύνασθαι·	ἅμα γὰρ ἐμάνθανον καὶ ἔπασχον·
[4, 9]	φροντίζουσα κρύπτειν ὅσα γυνὴ μὴ	ὁρᾶσθαι	θέλει. θόρυβος οὖν πολὺς περὶ
[4, 10]	δεῖται τὸν τοῦ στρατοπέδου ἰατρὸν	μετακαλέσασθαι.	κἀκεῖνος ἄσμενος ἐπείσθη· χαίρουσι γὰρ
[4, 7]	δὲ δικαίαν δέησιν, ὀλίγην αὐτῇ	χαρίσασθαι	προθεσμίαν ἡμερῶν, ἔστ´ ἂν εἰς
[4, 7]	γε ῥᾴδιον, ἔφη, τὸν Κλειτοφῶντα	ἀποφορτίσασθαι.	ὁρῶν οὖν ὁ Μενέλαος τοῦ
[4, 1]	τὸ ἐνύπνιον καὶ οὐκέτι ἐπεχείρουν	βιάζεσθαι.	ἀναλογιζόμενος δὲ τὸν τῆς Λευκίππης
[4, 3]	ἵν´ ἔχῃ τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ	χαρίζεσθαι,	περιπλοκὰς ἐζήτει λόγων, πρῶτον μὲν
[4, 1]	περιπτυξάμενος αὐτὴν οἷός τε ἤμην	ἀνδρίζεσθαι.	ὡς δ´ οὐκ ἐπέτρεπε, Μέχρι
[4, 3]	φέρει παχὺ καὶ οὐκ ἐθέλει	πείθεσθαι	σιδήρου τραύματι, ἀλλ´ ἔστιν, ὡς
[4, 9]	ὁ Μενέλαος οἷός τε ἦν	ἀντιλαμβάνεσθαι,	παίει κἀκεῖνον τῷ σκέλει. συνέντες
[4, 1]	οὐ θέμις, ἔφη, τοῦτο ἤδη	γενέσθαι.	ἡ γάρ μοι θεὸς Ἄρτεμις
[4, 12]	στενωπὸς τοῦ μὴ πᾶσαν νῆσον	γενέσθαι.	ἦν δὲ σταδίου μὲν τὸ
[4, 6]	ἐγὼ δέ, φίλος ὤν, πειράσομαι	γενέσθαι	σοι χρήσιμος. ταῦτα εἰπὼν ἔρχεται
[4, 11]	εὐθὺς πάντας ἐν τοῖς ὅπλοις	γενέσθαι	ὡς ἐπὶ τοὺς βουκόλους. αὐτίκα
[4, 3]	λοχᾶν· τὸν μὲν γὰρ ἐπιβάντα	φέρεσθαι	εὐθὺς καὶ τὸ οἴκημα φωλεοῦ
[4, 1]	τοὺς ὕπνους, ὅτε ἔκλαιον μέλλουσα	σφαγήσεσθαι,	Μὴ νῦν, ἔφη, κλαῖε· οὐ
[4, 11]	τὸ σύνθημα καὶ κελεύσας αὐτοῖς	στρατοπεδεύεσθαι,	καθ´ αὑτὸν ἦν· τῇ δὲ
[4, 5]	ὀδμὴν οὐκ ἐπιδείκνυται· ἢ γὰρ	ἀλαζονεύεσθαι	πρὸς τοὺς εἰδότας ὀκνεῖ τὴν
[4, 3]	καὶ τὸ οἴκημα φωλεοῦ δίκην	ὑποδέχεσθαι	καὶ τοὺς κυνηγέτας ἐκθορόντας εὐθὺς
[4, 6]	ὅτι οὐ δύναταί τις τρωθεὶς	ἀνέχεσθαι	θλιβόμενος τῷ πυρί, τὸν Μενέλαον
[4, 13]	τῆς μάχης μεθίησι, κελεύει δὲ	ἔρχεσθαι	καθ´ ἡσυχίαν τῷ στρατῷ. ~Ἦσαν
[4, 2]	περιφερής· οὖς μικρόν· ἐγγὺς ἵππου	παρειαί.	μυκτὴρ ἐπὶ μέγα κεχηνὼς καὶ
[4, 7]	ψαῦσαι σώματος· αὗται γὰρ ἐρώντων	παραμυθίαι.	ἔξεστι δὲ αὐτὴν καὶ φιλῆσαι·
[4, 19]	δὲ ἄνωθεν εἰς ἀκάνθας ἀναιδεῖς,	οἷαι	τῶν πριόνων εἰσὶν αἱ αἰχμαί.
[4, 1]	γίνεται, ναυάγια καὶ λῃσταὶ καὶ	θυσίαι	καὶ σφαγαί; ἀλλ´ ἕως ἐν
[4, 17]	φιλτάτην. νίκησον τὸ βάρβαρον ἐκεῖνο	καὶ	ἄγριον φάρμακον. ταῦτα δοὺς τῷ
[4, 4]	Καὶ μάλα, ὁ Χαρμίδης εἶπεν,	καὶ	ἀκήκοα παρὰ τῶν ἀκριβῶς εἰδότων
[4, 8]	φίλημα δὲ καὶ ἀόριστόν ἐστι	καὶ	ἀκόρεστον καὶ καινὸν ἀεί. τρία
[4, 19]	αὖθις ἔξω πεσεῖν. ~Εἶδον δὲ	καὶ	ἄλλο θηρίον τοῦ Νείλου, ὑπὲρ
[4, 16]	ἀπογεύσομαι τοσοῦτον, ὅσον κἀκείνη λάβοι.	καὶ	ἅμα κελεύει τινὰ πριάμενον κομίζειν,
[4, 7]	αὕτη χθὲς ἀφῆκε τὰ ἔμμηνα,	καὶ	ἀνδρὶ συνελθεῖν οὐ θέμις. Οὐκοῦν
[4, 14]	ὕδωρ ἦν ἄχρις ὀμφαλοῦ, ὥστε	καὶ	ἀνέκρουεν αὐτῶν τὰς ἀσπίδας καὶ
[4, 5]	ἀνοίγει τῆς κλοπῆς τὴν ἡδονὴν	καὶ	ἄνθος ἀντὶ φύλλου γίνεται καὶ
[4, 19]	ἐπὶ τὰς γένυς ἐκτεί νεται	καὶ	ἀνοίγεται πᾶσα. τὸν μὲν γὰρ
[4, 8]	αὐτοῦ τὰ φιλήματα· φίλημα δὲ	καὶ	ἀόριστόν ἐστι καὶ ἀκόρεστον καὶ
[4, 4]	πείθεται καὶ παρέχει τὴν χάριν	καὶ	ἁπλοῖ τὴν γένυν καὶ τοσοῦτον
[4, 19]	τὴν δὲ κάτω στερεὰν ἔχει·	καὶ	ἀπόστασίς ἐστι πολλή, καὶ μέχρι
[4, 12]	κάθηται δὲ αὐτὸν Αἰγύπτιος ἀναμένων	καὶ	ἀριθμῶν αὐτοῦ τὰς ἡμέρας. καὶ
[4, 12]	ναῦς ὁμοῦ καὶ δίκελλα, κώπη	καὶ	ἄροτρον, πηδάλιον καὶ δρέπανον, ναυτῶν
[4, 5]	ἀνατέλλοντα τὸν θεὸν ὁρῶσιν Ἰνδοί,	καὶ	αὐτοῖς θερμότερον τὸ φῶς ἐπικάθηται,
[4, 9]	περὶ τὴν σκηνὴν αἴρεται, ὥστε	καὶ	αὐτὸν εἰσδραμεῖν τὸν στρατηγὸν καὶ
[4, 16]	ἐμβαλλόμενα κοινὰ καὶ πάντα ἐδώδιμα·	καὶ	αὐτὸς δὲ τούτων ἀπογεύσομαι τοσοῦτον,
[4, 9]	ἑώρα τὴν ἀλήθειαν, ἔπαθέ τι	καὶ	αὐτὸς καὶ ἠλέησε. κομίσαντες οὖν
[4, 12]	τῶν νήσων τινὲς καλύβας ἔχουσαι,	καὶ	αὐτοσχέδιον μεμίμηνται πόλιν, ταῖς λίμναις
[4, 12]	τοῦ ὕδατος. ἐπὶ ταύτας αὐτοὶ	καὶ	βαδίζουσι καὶ πλέουσιν, οὐδὲ ναῦς
[4, 6]	ἀντιλέγειν οὐκ ἀκίνδυνον ἦν, μὴ	καὶ	βίαν προσαγάγῃ, τὸ δὲ φεύγειν
[4, 10]	τῆς νυκτὸς ἀγρυπνῶν ἔκλαον παρακαθήμενος	καὶ	βλέπων ἔλεγον τὰ δεσμά· Οἴμοι,
[4, 12]	παπύρων κόμαι. ὑποτρέχοντες οὖν ἐκεῖ	καὶ	βουλεύονται καὶ λοχῶσι καὶ λανθάνουσι,
[4, 12]	καὶ γεωργῶν καταγωγή, ἰχθύων ὁμοῦ	καὶ	βοῶν. ὃ πέπλευκας, φυτεύεις, καὶ
[4, 4]	γραφῇ. Λέγοιμ´ ἂν ὑμῖν, εἶπε·	καὶ	γὰρ ἄγομεν σχολήν. κύει μὲν
[4, 3]	ἔστιν, ὡς εἰπεῖν, ἐλέφας Αἰγύπτιος.	καὶ	γὰρ δεύτερος φαίνεται εἰς ἀλκὴν
[4, 8]	φοβούμενον ἀγριαίνει μᾶλλον τὸ θυμούμενον.	καὶ	γὰρ ὁ καιρὸς ἐπείγει τῶν
[4, 17]	μάντευσαί τι καὶ νῦν καθεύδουσα·	καὶ	γὰρ χθὲς τοῦ Γοργίου κατεμαντεύσω
[4, 11]	ἀλλὰ καὶ πλεῖται καὶ πίνεται	καὶ	γεωργεῖται. ~Νεῖλος ὁ πολὺς πάντα
[4, 12]	πηδάλιον καὶ δρέπανον, ναυτῶν ὁμοῦ	καὶ	γεωργῶν καταγωγή, ἰχθύων ὁμοῦ καὶ
[4, 12]	πάντα αὐτοῖς γίνεται, καὶ ποταμὸς	καὶ	γῆ καὶ θάλασσα καὶ λίμνη.
[4, 12]	ὑπερήμερος. ἔστι δὲ ἰδεῖν ποταμοῦ	καὶ	γῆς φιλονεικίαν. ἐρίζετον ἀλλήλοις ἑκάτερος,
[4, 4]	γέρων γένηται. διὰ τοῦτο, οἶμαι,	καὶ	γίνεται μέγας τὴν μορφήν, ἄμαχος
[4, 10]	οὖν τῷ στρατηγῷ ὁ Μενέλαος	καὶ	δεῖται τὸν τοῦ στρατοπέδου ἰατρὸν
[4, 15]	αὐτὸν πὺξ κατὰ τῶν προσώπων	καὶ	δευτέραν καὶ τρίτην, θορυβῶν δ´
[4, 18]	δὲ κεχηνὸς περιμένει τὴν βολὴν	καὶ	δέχεται καὶ κλείεται καὶ οὐκ
[4, 12]	τὸ θέαμα καινόν, ναῦς ὁμοῦ	καὶ	δίκελλα, κώπη καὶ ἄροτρον, πηδάλιον
[4, 16]	ἡμῶν συνέ– τριψε πάντα ὁμοῦ	καὶ	δίχα διελών, Τὸ μὲν αὐτός,
[4, 12]	δίκελλα, κώπη καὶ ἄροτρον, πηδάλιον	καὶ	δρέπανον, ναυτῶν ὁμοῦ καὶ γεωργῶν
[4, 13]	δὲ ὡπλισμένους παραδραμόντας ὅ τι	καὶ	δύναιντο ποιεῖν. παρῆσαν οὖν ἐσκευασμένοι
[4, 15]	ὑμῖν Αἰγύπτιον λαβεῖν τὸ φάρμακον	καὶ	ἐγκαταμεῖξαι τῷ τῆς Λευκίππης ποτῷ.
[4, 14]	καὶ ἀνέκρουεν αὐτῶν τὰς ἀσπίδας	καὶ	ἐγύμνου πρὸς τὰ τραύματα τὰς
[4, 13]	οὖν ἐσκευασμένοι τοῦτον τὸν τρόπον	καὶ	ἐδέοντο τοῦ στρατηγοῦ αἰδεσθῆναι μὲν
[4, 19]	δὲ αὐτῷ τοῖς νώτοις συνυφαίνεται	καὶ	εἰς μίαν στάθμην ἰθύνεται, ἔκλεψε
[4, 11]	περισχίζεται ἄλλος ἄλλῃ κατὰ πόλεις,	καὶ	εἰσὶν αἱ σχίσεις μείζονες τῶν
[4, 7]	Ἀλεξάνδρειαν ἀφίκωμαι. κώμη γὰρ αὕτη,	καὶ	ἐν ὄψει τὰ γινόμενα, καὶ
[4, 14]	καὶ παράλογα, ἐν ὕδατι πεζομαχία,	καὶ	ἐν τῇ γῇ ναυάγια. οἱ
[4, 17]	δὲ ᾐσχύνετο ἀκροωμένη καὶ ἠρυθρία	καὶ	ἐνόμιζε τότε αὐτὰ ποιεῖν. τὴν
[4, 11]	ἐντεῦθεν δὲ περιρρήγνυται τῇ γῇ	καὶ	ἐξ ἑνὸς ποταμοῦ γίνονται τρεῖς,
[4, 19]	χελώνη· οὐρὰ μακρὰ καὶ παχεῖα	καὶ	ἐοικυῖα στερεῷ σώματι. οὐ γὰρ
[4, 14]	σχολὴν ἀμύνασθαι· ἅμα γὰρ ἐμάνθανον	καὶ	ἔπασχον· ἐνίους δὲ ἔφθανε τὸ
[4, 19]	ἡ γαστήρ. ὀδόντες δὲ πολλοὶ	καὶ	ἐπὶ πλεῖστον τεταμένοι· φασὶ δὲ
[4, 19]	δὲ τοῦ λοιποῦ βλοσυρωτέρα σώματος	καὶ	ἐπὶ πλέον ἐπὶ τὰς γένυς
[4, 13]	τοιοῦτον. συναγαγόντες πάντας τοὺς γέροντας	καὶ	ἐπιθέντες αὐτοῖς ἱκετηρίας ῥάβδους φοινικίνας
[4, 4]	ὄψον ἐλέφαντος, ἔλαβέ τε εὐθὺς	καὶ	ἐπιπτυχθεῖσα κάτω πρὸς τὴν γένυν
[4, 17]	τὰ δεσμὰ δὲ ἰδοῦσα ἐθαύμαζε	καὶ	ἐπυνθάνετο τίς ὁ δήσας εἴη.
[4, 15]	λέγω τῷ Μενελάῳ τὸ λεχθὲν	καὶ	ἐσκόπουν εἴ τις εἴη που
[4, 2]	τοῦ Νείλου ἐκάλουν οἱ Αἰγύπτιοι.	καὶ	ἔστι μὲν ἵππος, ὡς ὁ
[4, 12]	γῆ καὶ θάλασσα καὶ λίμνη.	καὶ	ἔστι τὸ θέαμα καινόν, ναῦς
[4, 11]	ἄνωθεν ἐκ Θηβῶν τῶν Αἰγυπτίων	καὶ	ἔστιν ἐς τοσοῦτον ῥέων ἄχρι
[4, 10]	κεφαλὴν μέσην· σκευάσειν δὲ ἔφη	καὶ	ἕτερον εἰς γαστρὸς αὐτῇ κάθαρσιν.
[4, 11]	ἐς τοσοῦτον ῥέων ἄχρι Μέμφεως	καὶ	ἔτι μικρὸν κάτω (Κερκάσωρος ὄνομα
[4, 3]	ἐπὶ Λευκίππην δὲ ὁ στρατηγός·	καὶ	εὐθὺς ἑαλώκει. βουλόμενος οὖν ἡμᾶς
[4, 19]	μέχρι τῶν ὤμων τὸ χάσμα,	καὶ	εὐθὺς ἡ γαστήρ. ὀδόντες δὲ
[4, 16]	πεφαρμαγμένα. φέρε εἴπατε ὅ τι	καὶ	ἔχει τὸ φάρμακον τοῦτο καὶ
[4, 3]	ἐπικλείειν τοῦ πώματος τὰς θύρας	καὶ	ἔχειν οὕτω τὴν ἄγραν, ἐπεὶ
[4, 9]	κατ´ ἐμοῦ. τί γάρ με	καὶ	ζῆν ἔτι δεῖ; οὐ γνωρίζει
[4, 3]	τὴν θέαν ἡμᾶς ὁ στρατηγός·	καὶ	ἡ Λευκίππη συμπαρῆν. ἡμεῖς μὲν
[4, 17]	μόλις ἡ πολύευκτος ἠὼς ἀναφαίνεται,	καὶ	ἡ Λευκίππη φθέγγεται, καὶ ἦν
[4, 9]	ἀλήθειαν, ἔπαθέ τι καὶ αὐτὸς	καὶ	ἠλέησε. κομίσαντες οὖν βρόχους ἔδησαν
[4, 10]	τὰ τοιαῦτα νοσήματα, πολλάκις δὲ	καὶ	ἡλικίας ζεούσης ὑπάρχειν. τὸ γὰρ
[4, 18]	ᾠδή, πλωτήρων κρότος, χορεία νεῶν·	καὶ	ἦν ἅπας ὁ ποταμὸς ἑορτή,
[4, 17]	ἀναφαίνεται, καὶ ἡ Λευκίππη φθέγγεται,	καὶ	ἦν ἡ φωνή· Κλειτοφῶν. ἀναπηδήσας
[4, 14]	πλανηθείς, δόξας γῆν εἶναι, κατεδύετο.	καὶ	ἦν καινὰ ἀτυχήματα, καὶ ναυάγια
[4, 17]	διηγοῦμαι. ἡ δὲ ᾐσχύνετο ἀκροωμένη	καὶ	ἠρυθρία καὶ ἐνόμιζε τότε αὐτὰ
[4, 12]	γίνεται, καὶ ποταμὸς καὶ γῆ	καὶ	θάλασσα καὶ λίμνη. καὶ ἔστι
[4, 4]	πέλεκυς σιδηροῦς. εἶδον δέ ποτε	καὶ	θέαμα καινόν. ἀνὴρ Ἕλλην ἐνέθηκε
[4, 15]	τῆς σῆς γυναικός. ἐκπλαγεὶς οὖν	καὶ	θεόπεμπτον εἶναι νομίσας τὸν ἄνθρωπον,
[4, 10]	ἀναπνοήν. δεῖν οὖν ἰατροὺς μεταπέμπειν	καὶ	θεραπείαν προσφέρειν. πρόσεισιν οὖν τῷ
[4, 19]	τὴν μορφὴν εἰς ἰχθὺν ὁμοῦ	καὶ	θηρίον. μέγας μὲν γὰρ ἐκ
[4, 1]	παραλόγου γίνεται, ναυάγια καὶ λῃσταὶ	καὶ	θυσίαι καὶ σφαγαί; ἀλλ´ ἕως
[4, 1]	οὐκ ἀνοίξω σοι μόνον, ἀλλὰ	καὶ	ἱερέα σε ποιήσω τῆς θεοῦ.
[4, 8]	τολμᾷ τὸ κωλῦον. ἔστω δὲ	καὶ	ἰσχύς, ὥστε τι δρᾶσαι μετὰ
[4, 10]	τὰ δεσμά· Οἴμοι, φιλτάτη, δέδεσαι	καὶ	καθεύδουσα· οὐδὲ τὸν ὕπνον ἐλεύθερον
[4, 8]	καὶ ἀόριστόν ἐστι καὶ ἀκόρεστον	καὶ	καινὸν ἀεί. τρία γὰρ τὰ
[4, 12]	πλησίον οὖν ἦν μία μεγέθει	καὶ	καλύβαις πλείοσι διαφέρουσα (ἐκάλουν δὲ
[4, 17]	δοὺς τῷ φαρμάκῳ τὰ συνθήματα	καὶ	καταφιλήσας τὸ ἔκπωμα δίδωμι τῇ
[4, 10]	τι μικρόν, ὅσον ὀρόβου μέγεθος,	καὶ	κελεύει λύσαντας εἰς ἔλαιον ἐπαλεῖψαι
[4, 11]	οὖν αὐτοῖς δοὺς τὸ σύνθημα	καὶ	κελεύσας αὐτοῖς στρατοπεδεύεσθαι, καθ´ αὑτὸν
[4, 4]	οὐκ ἀρωμάτων Ἰνδικῶν· εἶναι δὲ	καὶ	κεφαλῆς νοσούσης φάρμακον. οἶδεν οὖν
[4, 14]	θάνατον εἱστήκεσαν περιμένοντες· οἱ δὲ	καὶ	κινηθέντες μόνον κατωλίσθαινον, ὑποσκελίζοντος αὐτοὺς
[4, 18]	περιμένει τὴν βολὴν καὶ δέχεται	καὶ	κλείεται καὶ οὐκ ἐᾷ τὸ
[4, 18]	χεῖρα εἰς τὸ ὕδωρ καθῆκε	καὶ	κοίλην βαπτίσας καὶ πλησάμενος ὕδατος
[4, 4]	Αἰθίοψ, καινὸς ἐλέφαντος ἱππεὺς ὤν·	καὶ	κολακεύει καὶ φοβεῖται καὶ τῆς
[4, 8]	τῆς Ἀφροδίτης καὶ ὅρον ἔχει	καὶ	κόρον, καὶ οὐδέν ἐστιν, ἐὰν
[4, 12]	κρατεῖ. τοῖς δὲ μικρὰ μὲν	καὶ	κοῦφα πλοῖα, καὶ ὀλίγον ὕδωρ
[4, 2]	ἀνοίγει τὸ στόμα· ἔχει δὲ	καὶ	κυνόδοντας καμπύλους, κατὰ μὲν τὴν
[4, 12]	ἐκεῖ καὶ βουλεύονται καὶ λοχῶσι	καὶ	λανθάνουσι, τείχεσι ταῖς παπύροις χρώμενοι.
[4, 7]	ἐμοῦ, ταχύ τι σκήπτεται πιθανὸν	καὶ	λέγει· Βούλει τὴν ἀλήθειαν ἀκοῦσαι
[4, 10]	προστάγματα. καὶ ὁ ἰατρὸς παρῆν	καὶ	λέγει· Νῦν μὲν ὕπνον αὐτῇ
[4, 9]	οὖν ἡμῶν εἰστρέχει τις τεθορυβημένος	καὶ	λέγει τὴν Λευκίππην ἄφνω βαδίζουσαν
[4, 15]	σε ἀπολώλεκεν. ἔτι μᾶλλον ἔφριξα	καὶ	λέγω· Τίνα ταύτην ἀπώλειαν, καὶ
[4, 1]	οἷα ἐκ παραλόγου γίνεται, ναυάγια	καὶ	λῃσταὶ καὶ θυσίαι καὶ σφαγαί;
[4, 12]	γὰρ τὴν πᾶσαν γῆν πελαγώσῃ,	καὶ	λίμνας ἐνταῦθα ποιεῖ· αἱ δὲ
[4, 12]	ποταμὸς καὶ γῆ καὶ θάλασσα	καὶ	λίμνη. καὶ ἔστι τὸ θέαμα
[4, 13]	τῶν νέων τοὺς ἀκμαιοτάτους, ἀσπίσι	καὶ	λόγχαις ὡπλισμένους. ἔμελλον δὲ οἱ
[4, 7]	εἰς ὀφθαλμοὺς ἡκέτω τοὺς ἐμοὺς	καὶ	λόγων μεταδότω· ἀκοῦσαι θέλω φωνῆς,
[4, 12]	ὑποτρέχοντες οὖν ἐκεῖ καὶ βουλεύονται	καὶ	λοχῶσι καὶ λανθάνουσι, τείχεσι ταῖς
[4, 4]	ἐλέφαντα ἤδη τεθέασαι, ἔφη, ποτέ;	Καὶ	μάλα, ὁ Χαρμίδης εἶπεν, καὶ
[4, 4]	φοβεῖται καὶ τῆς φωνῆς αἴσθεται	καὶ	μαστίζοντος ἀνέχεται· ἡ δὲ μάστιξ
[4, 19]	αἱ αἰχμαί. αὕτη δὲ αὐτῷ	καὶ	μάστιξ ἐπὶ τῆς ἄγρας γίνεται·
[4, 19]	δὲ τῶν νώτων ἡ χροιὰ	καὶ	μέλαινα· ἡ γαστὴρ δὲ λευκή.
[4, 7]	παρὰ τῆς Τύχης τὴν ἀσφάλειαν,	καὶ	μενῶ. ἐπὶ πόλεμον νῦν ἐξελεύσομαι
[4, 19]	τῆς ῥάχεως ἑνὸς ὀστοῦ τελευτὴ	καὶ	μέρος αὐτοῦ τῶν ὅλων. ἐντέτμηται
[4, 19]	ἔχει· καὶ ἀπόστασίς ἐστι πολλή,	καὶ	μέχρι τῶν ὤμων τὸ χάσμα,
[4, 4]	ὁ δὲ ἄνθρωπος ἔλεγεν ὅτι	καὶ	μισθὸν εἴη δεδωκὼς τῷ θηρίῳ·
[4, 4]	τῷ θηρίῳ· προσπνεῖν γὰρ αὐτῷ	καὶ	μόνον οὐκ ἀρωμάτων Ἰνδικῶν· εἶναι
[4, 14]	κατεδύετο. καὶ ἦν καινὰ ἀτυχήματα,	καὶ	ναυάγια τοσαῦτα, καὶ ναῦς οὐδαμοῦ.
[4, 14]	καινὰ ἀτυχήματα, καὶ ναυάγια τοσαῦτα,	καὶ	ναῦς οὐδαμοῦ. ἀμφότερα δὲ καινὰ
[4, 12]	γῆ τοσαύτην χωρῆσαι γλυκεῖαν θάλασσαν.	καὶ	νικῶσι μὲν τὴν ἴσην νίκην
[4, 1]	τὸ ἄγαλμα τὴν μορφὴν ἔχουσαν,	καί,	Νῦν, εἶπεν, οὐκ ἔξεστί σοι
[4, 17]	φωνὴν ἐκείνην ἀπολήψομαι; μάντευσαί τι	καὶ	νῦν καθεύδουσα· καὶ γὰρ χθὲς
[4, 9]	παρόντα· κεῖται δέ μοι δεδεμένη,	καὶ	ὁ ἀναιδὴς ἐγὼ λῦσαι δυνάμενος
[4, 16]	τέσσαρες μισθός, ἂν οὕτω ποιῆτε.	καὶ	ὁ ἄνθρωπος, Δίκαια, ἔφη, φοβῇ·
[4, 14]	λίμνη καὶ τί πεδίον· ἀλλὰ	καὶ	ὁ διὰ τῆς γῆς τρέχων
[4, 10]	ἐρῶντες εἰς τὰ ἐρωτικὰ προστάγματα.	καὶ	ὁ ἰατρὸς παρῆν καὶ λέγει·
[4, 10]	δὲ διανέστη, πάλιν ἄσημα ἐβόα·	καὶ	ὁ ἰατρὸς παρῆν καὶ τὴν
[4, 14]	τὴν φυγήν, ὥστε ταχέως ἡλίσκετο,	καὶ	ὁ κατὰ τῆς λίμνης πλανηθείς,
[4, 13]	καὶ πρὸς ἐκεῖνον λάφυρον φέρειν.	καὶ	ὁ λόγος αὐτοῖς οὐκ ἐψεύδετο,
[4, 15]	ὃν λέγεις, ἄγε πρὸς ἡμᾶς.	καὶ	ὁ μὲν ἀπῆλθεν· ἐγὼ δὲ
[4, 7]	Ἀφροδίτη με πρὸς Ἄρεα ἀποστειλάτω.	καὶ	ὁ Μενέλαος, Ἀλλ´ ὁρᾷς, ἔφη,
[4, 4]	φαίνεται εἰς ἀλκὴν ἐλέφαντος Ἰνδοῦ.	~Καὶ	ὁ Μενέλαος, Ἦ γὰρ ἐλέφαντα
[4, 9]	προσώπων, ὕφαιμον βλέπουσα· ὡς δὲ	καὶ	ὁ Μενέλαος οἷός τε ἦν
[4, 12]	καὶ ἀριθμῶν αὐτοῦ τὰς ἡμέρας.	καὶ	ὁ Νεῖλος οὐ ψεύδεται, ἀλλ´
[4, 18]	Ἀλεξάνδρειαν πλοῦν. συνέπλει δὲ ἡμῖν	καὶ	ὁ Χαιρέας, φίλος ἤδη γενόμενος
[4, 7]	ἄνδρα ὄντα καὶ ταῦτα ἐρῶντα.	καὶ	ὁ Χαρμίδης, Ἀλλὰ τοῦτό γε
[4, 12]	καὶ βοῶν. ὃ πέπλευκας, φυτεύεις,	καὶ	ὃ φυτεύεις, τοῦτο πέλαγος γεωργούμενον.
[4, 12]	μικρὰ μὲν καὶ κοῦφα πλοῖα,	καὶ	ὀλίγον ὕδωρ αὐτοῖς ἀρκεῖ. εἰ
[4, 8]	μὲν γὰρ ἔργον τῆς Ἀφροδίτης	καὶ	ὅρον ἔχει καὶ κόρον, καὶ
[4, 9]	ἀναπηδήσαντες οὖν ἐθέομεν ἐπ´ αὐτὴν	καὶ	ὁρῶμεν ἐπὶ τῆς γῆς κειμένην.
[4, 8]	καὶ ὅρον ἔχει καὶ κόρον,	καὶ	οὐδέν ἐστιν, ἐὰν ἐξέλῃς αὐτοῦ
[4, 14]	μέγα ἐφρόνουν, ἀνδρείᾳ νομίζοντες κεκρατηκέναι	καὶ	οὐκ ἀπάτης κλοπῇ. ἀνὴρ γὰρ
[4, 18]	βολὴν καὶ δέχεται καὶ κλείεται	καὶ	οὐκ ἐᾷ τὸ ὕδωρ αὖθις
[4, 3]	δέρμα, ὡς ὁρᾶτε, φέρει παχὺ	καὶ	οὐκ ἐθέλει πείθεσθαι σιδήρου τραύματι,
[4, 1]	τοῦτο τῇ Λευκίππῃ τὸ ἐνύπνιον	καὶ	οὐκέτι ἐπεχείρουν βιάζεσθαι. ἀναλογιζόμενος δὲ
[4, 4]	προνομεύει γὰρ αὐτῷ τὰς τροφὰς	καὶ	πᾶν ὅ τι ἂν ἐμποδὼν
[4, 16]	φοβῇ· τὰ δὲ ἐμβαλλόμενα κοινὰ	καὶ	πάντα ἐδώδιμα· καὶ αὐτὸς δὲ
[4, 6]	ταῦτα εἰπὼν ἔρχεται πρός με	καὶ	πάντα καταγορεύει. ἐβουλευόμεθα οὖν τί
[4, 14]	ναῦς οὐδαμοῦ. ἀμφότερα δὲ καινὰ	καὶ	παράλογα, ἐν ὕδατι πεζομαχία, καὶ
[4, 2]	πηγῆς πυρός. γένυς εὐρεῖα, ὅση	καὶ	παρειά· μέχρι τῶν κροτάφων ἀνοίγει
[4, 4]	πρῶτος αἰτεῖ. κἂν δῷς, πείθεται	καὶ	παρέχει τὴν χάριν καὶ ἁπλοῖ
[4, 11]	τάχους, ἐπὶ τὰ ὅπλα ἐχώρουν	καὶ	παρῆσαν ἅμα τοῖς λοχαγοῖς. τότε
[4, 16]	καὶ ἔχει τὸ φάρμακον τοῦτο	καὶ	παρόντων ἡμῶν σκευάσατε· χρυσοῖ δὲ
[4, 18]	μείζων ἀπὸ τῆς μητροπόλεως παρεστήσατο	καὶ	πᾶσαν αὐτῶν εἰς ἔδαφος κατέστρεψε
[4, 19]	καθάπερ χερσαία χελώνη· οὐρὰ μακρὰ	καὶ	παχεῖα καὶ ἐοικυῖα στερεῷ σώματι.
[4, 15]	φαρμακεὺς σκευάζει τι φάρμακον ἔρωτος	καὶ	πείθει τὸν διακονούμενον ὑμῖν Αἰγύπτιον
[4, 4]	κεφαλήν· ὁ δὲ ἐλέφας ἐκεχήνει	καὶ	περιήσθμαινε τὸν ἄνθρωπον ἐγκείμενον. ἀμφότερα
[4, 11]	οὐκ ἐξασθενεῖ, ἀλλὰ καὶ πλεῖται	καὶ	πίνεται καὶ γεωργεῖται. ~Νεῖλος ὁ
[4, 14]	ὄπισθεν διῶρυξ τοῦ ποταμοῦ μεγάλη	καὶ	πλατεῖα. ταύτῃ οἱ τεταγμένοι τὸ
[4, 11]	πανταχοῦ μεμερισμένον οὐκ ἐξασθενεῖ, ἀλλὰ	καὶ	πλεῖται καὶ πίνεται καὶ γεωργεῖται.
[4, 12]	ἐπὶ ταύτας αὐτοὶ καὶ βαδίζουσι	καὶ	πλέουσιν, οὐδὲ ναῦς ἑτέρα δύναται
[4, 12]	ὡς εἰς τόπον ὀχυρώτατον ἐθάρρουν	καὶ	πλήθει καὶ τόπῳ· εἷς γὰρ
[4, 18]	ὕδωρ καθῆκε καὶ κοίλην βαπτίσας	καὶ	πλησάμενος ὕδατος ἀκοντίζει κατὰ τοῦ
[4, 2]	παρειαί. μυκτὴρ ἐπὶ μέγα κεχηνὼς	καὶ	πνέων πυρώδη καπνὸν ὡς ἀπὸ
[4, 5]	γὰρ ὅτι πέπρακε τὴν ὀδμήν.	~Καὶ	πόθεν, ἔφην, οὕτως ἀμόρφῳ θηρίῳ
[4, 15]	λέγω· Εἰπόν, τί δέδωκας Λευκίππῃ,	καὶ	πόθεν μαίνεται; ὁ δὲ φοβηθεὶς
[4, 3]	ἄγρας, ὡς ἔστι μὲν ἀδηφαγώτατον	καὶ	ποιεῖται τροφὴν ὅλον λήϊον, ἀπάτῃ
[4, 19]	αὐτῇ πρὸς οὓς ἂν διαπαλαίῃ	καὶ	πολλὰ ποιεῖ τραύματα πληγῇ μιᾷ.
[4, 18]	ἀπλοίας μακρᾶς πλεόντων πάντα μεστὰ	καὶ	πολλή τις ὄψεως ἡδονή· ναυτῶν
[4, 7]	καὶ ἐν ὄψει τὰ γινόμενα,	καὶ	πολλοὶ μάρτυρες. Εἰς μακράν, ὁ
[4, 12]	ὁ πολὺς πάντα αὐτοῖς γίνεται,	καὶ	ποταμὸς καὶ γῆ καὶ θάλασσα
[4, 4]	οὖν τὴν θεραπείαν ὁ ἐλέφας	καὶ	προῖκα οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα,
[4, 13]	πόλεως διδόναι, ὡς ἂν ἔχοι	καὶ	πρὸς ἐκεῖνον λάφυρον φέρειν. καὶ
[4, 14]	ταῖς λόγχαις, ἀπαρασκεύους τε ὄντας	καὶ	πρὸς τὸ ἀδόκητον τεταραγμένους. τῶν
[4, 15]	δ´ ἡμῖν νεανίσκος προσέρχεταί τις	καὶ	προσαγορεύσας με, Σωτὴρ ἥκω σός,
[4, 17]	ἀναπηδήσας οὖν πρόσειμί τε αὐτῇ	καὶ	πυνθάνομαι πῶς ἔχει. ἡ δὲ
[4, 13]	μὲν γέροντας ἀπὸ συνθήματος διαδιδράσκειν	καὶ	ῥίπτειν τὰς ἱκετηρίας, τοὺς δὲ
[4, 9]	ἀλλ´ εἰ μόνον μοι σωφρονήσειας	καὶ	σεαυτὴν ἀπολάβοις, παιζέτω πάλιν ἡ
[4, 1]	ναυάγια καὶ λῃσταὶ καὶ θυσίαι	καὶ	σφαγαί; ἀλλ´ ἕως ἐν γαλήνῃ
[4, 17]	τὰ ἐπαγγέλματα, εὐτυχέστερόν μου γενοῦ	καὶ	σῶζέ μοι τὴν φιλτάτην. νίκησον
[4, 9]	καὶ αὐτὸν εἰσδραμεῖν τὸν στρατηγὸν	καὶ	τὰ γινόμενα ὁρᾶν. ὁ δὲ
[4, 9]	οὖν ἡμῶν κακοδαιμονέστερος, οἳ φοβούμεθα	καὶ	τὰ εὐτυχήματα; ἀλλ´ εἰ μόνον
[4, 10]	ὕπνους σωφρονεῖς, ἢ μαίνεταί σου	καὶ	τὰ ὀνείρατα; ἐπεὶ δὲ διανέστη,
[4, 7]	αὐτὴν ἐνθάδε τὸν ἄνδρα ὄντα	καὶ	ταῦτα ἐρῶντα. καὶ ὁ Χαρμίδης,
[4, 8]	εἰ δέ τις ἁρπάσει μου	καὶ	ταῦτα, οὐ φέρω τὴν φθοράν·
[4, 8]	Μενέλαος, βουλῆς ἡμῖν ἀρίστης δεῖ	καὶ	ταχίστης. ἐρῶν γάρ τις, εἰς
[4, 9]	πρῶτα σκῆψιν ὑπώπτευε τὴν ἀσθένειαν	καὶ	τέχνην ἐπ´ αὐτὸν καὶ τὸν
[4, 10]	ἐβόα· καὶ ὁ ἰατρὸς παρῆν	καὶ	τὴν ἄλλην θεραπείαν ἐθεράπευεν. ~Ἐν
[4, 11]	τρεῖς, δύο μὲν ἑκατέρωθεν λελυμένοι	καὶ	τὴν γῆν εἰς τὸ σχῆμα
[4, 2]	καμπύλους, κατὰ μὲν τὴν ἰδέαν	καὶ	τὴν θέσιν ὡς συός, τὸ
[4, 10]	ἀναζέον ὑπερβλύζει πολλάκις τὰς φλέβας	καὶ	τὴν κεφαλὴν ἔνδον περικλύζον βαπτίζει
[4, 10]	πάντων νοσημάτων φάρμακον. ἔπειτα δὲ	καὶ	τὴν λοιπὴν θεραπείαν αὐτῇ προσοίσομεν.
[4, 19]	ὄνομα ἦν αὐτῷ. παρήλλακτο δὲ	καὶ	τὴν μορφὴν εἰς ἰχθὺν ὁμοῦ
[4, 16]	τὴν ἕω καὶ τὸν ὕπνον	καὶ	τὴν νόσον ἀποθήσεται. λαμβάνει δὴ
[4, 5]	καὶ ἄνθος ἀντὶ φύλλου γίνεται	καὶ	τὴν ὀδμὴν ἐνδύεται. μέλαν τοῦτο
[4, 5]	ὃ μὲν κλέπτον τὴν πνοὴν	καὶ	τὴν ὀδμὴν οὐκ ἐπιδείκνυται· ἢ
[4, 4]	αὐτῷ προβοσκίς, κατὰ σάλπιγγα μὲν	καὶ	τὴν ὄψιν καὶ τὸ μέγεθος,
[4, 3]	εἰς τὸν ὄροφον τοῦ βόθρου	καὶ	τὴν πτῶσιν τοῦ θηρὸς λοχᾶν·
[4, 5]	Ὅτι, ἔφη Χαρμίδης, τοιαύτην ποιεῖται	καὶ	τὴν τροφήν. Ἰνδῶν γὰρ ἡ
[4, 1]	τήν τε τῶν ἐναντίων παρασκευὴν	καὶ	τὴν τῶν συμμάχων ἀναβολήν, εἰς
[4, 5]	αὐτοῖς θερμότερον τὸ φῶς ἐπικάθηται,	καὶ	τηρεῖ τὸ σῶμα τοῦ πυρὸς
[4, 15]	με, Σωτὴρ ἥκω σός, ἔφη,	καὶ	τῆς σῆς γυναικός. ἐκπλαγεὶς οὖν
[4, 4]	ὤν· καὶ κολακεύει καὶ φοβεῖται	καὶ	τῆς φωνῆς αἴσθεται καὶ μαστίζοντος
[4, 6]	τῷ πυρί, τὸν Μενέλαον μεταπέμπεται	καὶ	τῆς χειρὸς λαβόμενος λέγει· Ἀγαθὸν
[4, 14]	δὲ οὐκ ἦν, τί λίμνη	καὶ	τί πεδίον· ἀλλὰ καὶ ὁ
[4, 15]	καὶ λέγω· Τίνα ταύτην ἀπώλειαν,	καὶ	τίς ἐστιν ὁ Γοργίας; δαίμων
[4, 18]	ἐνίους τῶν παρ´ Ἕλλησι ποταμῶν	καὶ	τιτρώσκοντας· τούτῳ συνέκρινον αὐτοὺς τῷ
[4, 1]	παρελθούσῃ νυκτὶ ναὸν Ἀφροδίτης ὁρᾶν	καὶ	τὸ ἄγαλμα ἔνδον εἶναι τῆς
[4, 14]	ἀπάτης κλοπῇ. ἀνὴρ γὰρ Αἰγύπτιος	καὶ	τὸ δειλόν, ὅπου φοβεῖται, δεδούλωται,
[4, 3]	τε γὰρ ἄλλα ἐστὶν ἀλκιμώτατος	καὶ	τὸ δέρμα, ὡς ὁρᾶτε, φέρει
[4, 18]	λευκότητος πρὸς τὸ ἔκπωμα ἁμιλλώμενον	καὶ	τὸ ἔκπωμα νικώμενον. γλυκὺ δὲ
[4, 14]	τὸ δειλόν, ὅπου φοβεῖται, δεδούλωται,	καὶ	τὸ μάχιμον, ἐν οἷς θαρρεῖ,
[4, 4]	σάλπιγγα μὲν καὶ τὴν ὄψιν	καὶ	τὸ μέγεθος, εὐπειθὴς δὲ τῶν
[4, 3]	μὲν γὰρ ἐπιβάντα φέρεσθαι εὐθὺς	καὶ	τὸ οἴκημα φωλεοῦ δίκην ὑποδέχεσθαι
[4, 4]	περιβάλλει, κύκλῳ τὴν ἄγραν περισφίγξας,	καὶ	τὸ πᾶν ἀνεκούφισε καὶ ὤρεξεν
[4, 2]	βραχεῖα καὶ ψιλὴ τριχῶν, ὅτι	καὶ	τὸ πᾶν τοῦ σώματος οὕτως
[4, 5]	τε πᾶς κατὰ τὴν τροφὴν	καὶ	τὸ πνεῦμα πέμπει κάτωθεν εὐωδέστατον,
[4, 12]	μετὰ προθεσμίας τὸν χρόνον τηρῶν	καὶ	τὸ ὕδωρ μετρῶν, ποταμὸς ἁλῶναι
[4, 15]	δὲ ἀκράτῳ χρησάμενος τῷ φαρμάκῳ,	καὶ	τὸ φίλτρον εἰς μανίαν αἴρεται.
[4, 4]	ἄνθρωπον ἐγκείμενον. ἀμφότερα οὖν ἐθαύμαζον,	καὶ	τὸν ἄνθρωπον τῆς εὐτολμίας καὶ
[4, 4]	καὶ τὸν ἄνθρωπον τῆς εὐτολμίας	καὶ	τὸν ἐλέφαντα τῆς φιλανθρωπίας. ὁ
[4, 9]	ἀσθένειαν καὶ τέχνην ἐπ´ αὐτὸν	καὶ	τὸν Μενέλαον ὑπεβλέπετο· ὡς δὲ
[4, 4]	στόμα, ἀλλ´ ἔστιν ἰατρὸς ἀλαζὼν	καὶ	τὸν μισθὸν πρῶτος αἰτεῖ. κἂν
[4, 14]	βουκόλοι τοὺς μὲν κατὰ πρόσωπον	καὶ	τὸν στρατηγὸν αὐτὸν διαπείρουσι ταῖς
[4, 3]	φύσιν τοῦ θηρίου καταλέγων, εἶτα	καὶ	τὸν τρόπον τῆς ἄγρας, ὡς
[4, 18]	μὴ δεόμενος. ἐθαύμασα δὲ αὐτοῦ	καὶ	τὸν τρόπον τοῦ ποτοῦ. οὔτε
[4, 16]	λαβοῦσα· περὶ δὲ τὴν ἕω	καὶ	τὸν ὕπνον καὶ τὴν νόσον
[4, 12]	τόπον ὀχυρώτατον ἐθάρρουν καὶ πλήθει	καὶ	τόπῳ· εἷς γὰρ αὐτὴν διεῖργε
[4, 4]	χάριν καὶ ἁπλοῖ τὴν γένυν	καὶ	τοσοῦτον ἐκδέχεται κεχηνώς, ὅσον ὁ
[4, 18]	πλοῦς κωμάζοντι ποταμῷ. ἔπινον δὲ	καὶ	τοῦ Νείλου τότε πρῶτον ἄνευ
[4, 3]	τὸ οἴκημα φωλεοῦ δίκην ὑποδέχεσθαι	καὶ	τοὺς κυνηγέτας ἐκθορόντας εὐθὺς ἐπικλείειν
[4, 18]	ὧν εἶχεν. ~Ἐν τούτῳ δὲ	καὶ	τοὺς λῃστὰς ἐπελθοῦσα δύναμις μείζων
[4, 2]	ὁ λόγος βούλεται, τὴν γαστέρα	καὶ	τοὺς πόδας, πλὴν ὅσον ἐν
[4, 15]	κατὰ τῶν προσώπων καὶ δευτέραν	καὶ	τρίτην, θορυβῶν δ´ ἅμα λέγω·
[4, 18]	κατὰ τοῦ στόματος τὸ πόμα	καὶ	τυγχάνει τοῦ σκοποῦ· τὸ δὲ
[4, 9]	τὴν Λευκίππην ἄφνω βαδίζουσαν καταπεσεῖν	καὶ	τὼ ὀφθαλμὼ διαστρέφειν. ἀναπηδήσαντες οὖν
[4, 16]	περὶ τοῦ φαρμάκου. ὁρᾶτε ὡς	καὶ	τῶν παρόντων τῇ γυναικὶ κακῶν
[4, 5]	δὲ τῆς γῆς μικρὸν ἐξοικήσῃ	καὶ	ὑπερβῇ τοὺς ὅρους, ἀνοίγει τῆς
[4, 10]	τὸ γὰρ αἷμα πάντῃ νεάζον	καὶ	ὑπὸ πολλῆς ἀκμῆς ἀναζέον ὑπερβλύζει
[4, 7]	ἡ γυνή, δεομένου δέ μου	καὶ	ὑπομιμνήσκοντος τῆς εὐεργεσίας ἐπένευσεν. ἀξιοῖ
[4, 14]	αὐτοὺς τοῦ ποταμοῦ· οἱ δὲ	καὶ	φεύγειν ὁρμήσαντες εἰς τὸ βαθὺ
[4, 8]	στόματος ἄνεισιν, ἀναπνοὴ καὶ φωνὴ	καὶ	φίλημα· τοῖς μὲν γὰρ χείλεσιν
[4, 7]	ἐρώντων παραμυθίαι. ἔξεστι δὲ αὐτὴν	καὶ	φιλῆσαι· τοῦτο γὰρ οὐ κεκώλυκεν
[4, 4]	ἐλέφαντος ἱππεὺς ὤν· καὶ κολακεύει	καὶ	φοβεῖται καὶ τῆς φωνῆς αἴσθεται
[4, 7]	Μενέλαος τοῦ Χαρμίδου τὴν σπουδὴν	καὶ	φοβηθεὶς περὶ ἐμοῦ, ταχύ τι
[4, 6]	Μενέλαος· Τοὺς μὲν χρυσοῦς ἔχε	καὶ	φύλαττε τοῖς τὰς χάριτας πιπράσκουσιν·
[4, 8]	ἀπὸ τοῦ στόματος ἄνεισιν, ἀναπνοὴ	καὶ	φωνὴ καὶ φίλημα· τοῖς μὲν
[4, 3]	ὄρυγμα ποιησάμενοι, ἐπικαλύπτουσιν ἄνωθεν καλάμῃ	καὶ	χώματι· ὑπὸ δὲ τὴν τῶν
[4, 2]	βοῦν τὸν μέγιστον· οὐρὰ βραχεῖα	καὶ	ψιλὴ τριχῶν, ὅτι καὶ τὸ
[4, 18]	νικώμενον. γλυκὺ δὲ πινόμενον ἦν	καὶ	ψυχρὸν ἐν μέτρῳ τῆς ἡδονῆς·
[4, 14]	τὸ δὲ ὕδωρ ἤδη παρῆν,	καὶ	ὠγκοῦντο μὲν αἱ λίμναι πάντοθεν
[4, 4]	περισφίγξας, καὶ τὸ πᾶν ἀνεκούφισε	καὶ	ὤρεξεν ἄνω δῶρον δεσπότῃ. ἐπικάθηται
[4, 1]	ἀνωτέρω τῆς τοῦ στρατηγοῦ καταγωγῆς.	καὶ	ὡς εἴσω παρῆλθον, περιπτυξάμενος αὐτὴν
[4, 9]	λύσατε· οὐ φέρουσι δεσμὸν χεῖρες	ἁπαλαί.	ἐάσατέ με σὺν αὐτῇ· μόνος
[4, 7]	πορθεῖ τόξον ἔχων, βέλος ἔχων.	νενίκημαι,	πεπλήρωμαι βελῶν· κάλεσον, ἄνθρωπε, ταχὺ
[4, 4]	τόκος γέρων γένηται. διὰ τοῦτο,	οἶμαι,	καὶ γίνεται μέγας τὴν μορφήν,
[4, 12]	πλείοσι διαφέρουσα (ἐκάλουν δὲ αὐτήν,	οἶμαι,	Νίκωχιν) ἐνταῦθα πάντες συνελθόντες ὡς
[4, 6]	κἀμὲ δὲ εὑρήσεις οὐ χείρονα.	δέομαι	δὲ παρὰ σοῦ χάριτος, σοὶ
[4, 16]	διελών, Τὸ μὲν αὐτός, ἔφη,	πίομαι	πρῶτος, τὸ δὲ δώσω τῇ
[4, 12]	ἄνωθεν ἀναπληροῦσιν αἱ τῶν παπύρων	κόμαι.	ὑποτρέχοντες οὖν ἐκεῖ καὶ βουλεύονται
[4, 1]	ὡς δ´ ἤκουσα τὸ ὄναρ,	ἀναμιμνήσκομαι	προσόμοιον ἰδὼν ἐνύπνιον. ἐδόκουν γὰρ
[4, 17]	οὖν πρόσειμί τε αὐτῇ καὶ	πυνθάνομαι	πῶς ἔχει. ἡ δὲ ἐῴκει
[4, 15]	πυρπολουμένην τὴν φωνήν· Διὰ σὲ	μαίνομαι,	Γοργία. ἐπεὶ οὖν ἠὼς ἐγένετο,
[4, 6]	πιπράσκουσιν· ἐγὼ δέ, φίλος ὤν,	πειράσομαι	γενέσθαι σοι χρήσιμος. ταῦτα εἰπὼν
[4, 9]	μόνος ἐγὼ περιπτυξάμενος αὐτῇ δεσμὸς	ἔσομαι·	μαινέσθω κατ´ ἐμοῦ. τί γάρ
[4, 1]	τεθνήξῃ· βοηθὸς γὰρ ἐγώ σοι	παρέσομαι.	μενεῖς δὲ παρθένος, ἔστ´ ἄν
[4, 8]	Μενέλαε (ἐν γὰρ τοῖς κακοῖς	ἐξορχήσομαι	τὰ μυστήρια) ταῦτα μόνα παρὰ
[4, 16]	ἐδώδιμα· καὶ αὐτὸς δὲ τούτων	ἀπογεύσομαι	τοσοῦτον, ὅσον κἀκείνη λάβοι. καὶ
[4, 7]	καὶ μενῶ. ἐπὶ πόλεμον νῦν	ἐξελεύσομαι	βουκόλων· ἔνδον μου τῆς ψυχῆς
[4, 17]	ἆρά σου τὴν φωνὴν ἐκείνην	ἀπολήψομαι;	μάντευσαί τι καὶ νῦν καθεύδουσα·
[4, 9]	ἐγὼ μέν, ἂν σωφρονήσῃς, φιλτάτη,	φοβοῦμαι	πάλιν τὸν δαίμονα, μή τί
[4, 17]	δὲ ἤδη τὸ πᾶν αὐτῇ	διηγοῦμαι.	ἡ δὲ ᾐσχύνετο ἀκροωμένη καὶ
[4, 19]	οἷαι τῶν πριόνων εἰσὶν αἱ	αἰχμαί.	αὕτη δὲ αὐτῷ καὶ μάστιξ
[4, 7]	ἔστ´ ἂν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν	ἀφίκωμαι.	κώμη γὰρ αὕτη, καὶ ἐν
[4, 7]	τόξον ἔχων, βέλος ἔχων. νενίκημαι,	πεπλήρωμαι	βελῶν· κάλεσον, ἄνθρωπε, ταχὺ τὸν
[4, 7]	ἡμέρας ἢ τέτταρας, αὗται γὰρ	ἱκαναί.	ὃ δὲ ἔξεστιν αἰτῶ παρ´
[4, 3]	δὲ τὴν τῶν καλάμων μηχανὴν	ἱστάναι	κάτω ξύλινον οἴκημα τὰς θύρας
[4, 14]	ἐπαρθέντες μέγα ἐφρόνουν, ἀνδρείᾳ νομίζοντες	κεκρατηκέναι	καὶ οὐκ ἀπάτης κλοπῇ. ἀνὴρ
[4, 17]	ἐῴκει μὲν μηδὲν ὧν ἔπραξεν	ἐγνωκέναι,	τὰ δεσμὰ δὲ ἰδοῦσα ἐθαύμαζε
[4, 12]	μέσαι νῆσοί τινές εἰσι σποράδην	πεποιημέναι·	αἱ μὲν οἰκοδομημάτων ἔρημοι, παπύροις
[4, 12]	αὐτοσχέδιον μεμίμηνται πόλιν, ταῖς λίμναις	τετειχισμέναι.	βουκόλων αὗται καταγωγαί· τῶν πλησίον
[4, 12]	αἱ μὲν οἰκοδομημάτων ἔρημοι, παπύροις	πεφυτευμέναι.	τῶν δὲ παπύρων διεστᾶσιν αἱ
[4, 12]	δὲ παπύρων διεστᾶσιν αἱ φάλαγγες	πεπυκνωμέναι	τοσοῦτον ὅσον παρ´ ἑκάστην ἄνδρα
[4, 12]	δύναται πλέειν, ἀλλ´ ὅσον ἄνθρωπον	ἐπιβῆναι·	ἀλλὰ πᾶν τὸ ξένον τοῦ
[4, 13]	αἰδεσθῆναι μὲν αὐτῶν τὸ γῆρας,	αἰδεσθῆναι	δὲ αὐτῶν τὰς ἱκετηρίας ἐλεῆσαί
[4, 13]	τρόπον καὶ ἐδέοντο τοῦ στρατηγοῦ	αἰδεσθῆναι	μὲν αὐτῶν τὸ γῆρας, αἰδεσθῆναι
[4, 1]	ὡς δὲ πλησίον ἐγενόμην προσευξόμενος,	κλεισθῆναι	τὰς θύρας. ἀθυμοῦντι δέ μοι
[4, 1]	θύρας. ἀθυμοῦντι δέ μοι γυναῖκα	ἐκφανῆναι	κατὰ τὸ ἄγαλμα τὴν μορφὴν
[4, 12]	τοσοῦτον ὅσον παρ´ ἑκάστην ἄνδρα	στῆναι	μόνον· τὸ μεταξὺ δὲ τοῦτο
[4, 4]	καὶ μόνον οὐκ ἀρωμάτων Ἰνδικῶν·	εἶναι	δὲ καὶ κεφαλῆς νοσούσης φάρμακον.
[4, 14]	τῆς λίμνης πλανηθείς, δόξας γῆν	εἶναι,	κατεδύετο. καὶ ἦν καινὰ ἀτυχήματα,
[4, 15]	γυναικός. ἐκπλαγεὶς οὖν καὶ θεόπεμπτον	εἶναι	νομίσας τὸν ἄνθρωπον, Μὴ Γοργίας,
[4, 10]	τὸν Μενέλαον, φάσκοντες μὴ ἔμμονα	εἶναι	τὰ τοιαῦτα νοσήματα, πολλάκις δὲ
[4, 1]	ὁρᾶν καὶ τὸ ἄγαλμα ἔνδον	εἶναι	τῆς θεοῦ· ὡς δὲ πλησίον
[4, 14]	τὸ χῶμα τοῦ ποταμοῦ κόψαντας	ἐπαφεῖναι	τὸ ὕδωρ πᾶν τοῖς ἐναντίοις.
[4, 18]	ἄνευ τῆς πρὸς οἶνον ὁμιλίας,	κρῖναι	θέλων τοῦ πόματος τὴν ἡδονήν·
[4, 14]	πάντῃ ὑπὲρ κεφαλὴν ἀνδρὸς ἦν.	διακρῖναι	δὲ οὐκ ἦν, τί λίμνη
[4, 12]	τὸ δὲ πλάτος ὀργυιῶν δώδεκα.	λίμναι	δὲ τῇδε κἀκεῖσε τὴν πόλιν
[4, 12]	λίμνας ἐνταῦθα ποιεῖ· αἱ δὲ	λίμναι,	κἂν ὁ Νεῖλος ἀπέλθῃ, μένουσιν
[4, 14]	παρῆν, καὶ ὠγκοῦντο μὲν αἱ	λίμναι	πάντοθεν οἰδοῦσαι, ὁ δὲ ἰσθμὸς
[4, 13]	θέλοντας αὑτοὺς ὑπὲρ τῆς πόλεως	διδόναι,	ὡς ἂν ἔχοι καὶ πρὸς
[4, 16]	λοιπὸν κελεύει περὶ τὴν ἑσπέραν	δοῦναι	πιεῖν. Ἐγὼ δὲ ἄπειμι, ἔφη,
[4, 12]	καὶ τὸ ὕδωρ μετρῶν, ποταμὸς	ἁλῶναι	μὴ θέλων ὑπερήμερος. ἔστι δὲ
[4, 15]	Αἰγύπτιον λαβεῖν τὸ φάρμακον καὶ	ἐγκαταμεῖξαι	τῷ τῆς Λευκίππης ποτῷ. λανθάνει
[4, 15]	~Δέκα δὲ τῇ Λευκίππῃ διεληλύθεσαν	ἡμέραι	τῆς μανίας, ἡ δὲ νόσος
[4, 4]	Μενέλαος, Ἦ γὰρ ἐλέφαντα ἤδη	τεθέασαι,	ἔφη, ποτέ; Καὶ μάλα, ὁ
[4, 8]	δὲ καὶ ἰσχύς, ὥστε τι	δρᾶσαι	μετὰ τοῦ μὴ παθεῖν· τοῦτο
[4, 10]	ἔλεγον τὰ δεσμά· Οἴμοι, φιλτάτη,	δέδεσαι	καὶ καθεύδουσα· οὐδὲ τὸν ὕπνον
[4, 12]	ἐν ταύταις δὴ ταῖς λίμναις	μέσαι	νῆσοί τινές εἰσι σποράδην πεποιημέναι·
[4, 13]	αἰδεσθῆναι δὲ αὐτῶν τὰς ἱκετηρίας	ἐλεῆσαί	τε τὴν πόλιν· ἐδίδοσαν δὲ
[4, 7]	παραμυθίαι. ἔξεστι δὲ αὐτὴν καὶ	φιλῆσαι·	τοῦτο γὰρ οὐ κεκώλυκεν ἡ
[4, 8]	δὲ ἀπογνῷ, τὸ ἐπιθυμοῦν μεταβαλὼν	ἀντιλυπῆσαι	μέχρι τοῦ δυνατοῦ τολμᾷ τὸ
[4, 12]	πελαγῶσαι, ἡ δὲ γῆ τοσαύτην	χωρῆσαι	γλυκεῖαν θάλασσαν. καὶ νικῶσι μὲν
[4, 6]	δεῖ πράττειν. ἔδοξε δὲ αὐτὸν	ἀπατῆσαι.	τό τε γὰρ ἀντιλέγειν οὐκ
[4, 7]	τοσαῦται τῶν θανάτων εἰσὶν ὁδοί.	αἴτησαί	μοι παρὰ τῆς Τύχης τὴν
[4, 7]	ἀκοῦσαι θέλω φωνῆς, χειρὸς θιγεῖν,	ψαῦσαι	σώματος· αὗται γὰρ ἐρώντων παραμυθίαι.
[4, 14]	γῆν ἐπικλύσῃ. ὅταν δὲ δεηθῶσιν	ἀρδεῦσαι	τὸ πεδίον, ἀνέῳξαν ὀλίγον τοῦ
[4, 17]	σου τὴν φωνὴν ἐκείνην ἀπολήψομαι;	μάντευσαί	τι καὶ νῦν καθεύδουσα· καὶ
[4, 9]	δεδεμένη, καὶ ὁ ἀναιδὴς ἐγὼ	λῦσαι	δυνάμενος οὐ θέλω. ἐπὶ τούτῳ
[4, 14]	ὠγκοῦντο μὲν αἱ λίμναι πάντοθεν	οἰδοῦσαι,	ὁ δὲ ἰσθμὸς ἐπεκλύζετο, πάντα
[4, 7]	τοὺς ἐμοὺς καὶ λόγων μεταδότω·	ἀκοῦσαι	θέλω φωνῆς, χειρὸς θιγεῖν, ψαῦσαι
[4, 7]	καὶ λέγει· Βούλει τὴν ἀλήθειαν	ἀκοῦσαι	τῆς ἀναβολῆς; ἦ γὰρ αὕτη
[4, 12]	δὲ τῶν νήσων τινὲς καλύβας	ἔχουσαι,	καὶ αὐτοσχέδιον μεμίμηνται πόλιν, ταῖς
[4, 12]	ἀπέλθῃ, μένουσιν ἧττον τὸ ὕδωρ	ἔχουσαι,	τὸν δὲ πηλὸν τοῦ ὕδατος.
[4, 12]	τὸ μὲν ὕδωρ τοσαύτην γῆν	πελαγῶσαι,	ἡ δὲ γῆ τοσαύτην χωρῆσαι
[4, 12]	καὶ πλέουσιν, οὐδὲ ναῦς ἑτέρα	δύναται	πλέειν, ἀλλ´ ὅσον ἄνθρωπον ἐπιβῆναι·
[4, 6]	στρατηγοῦ, μικρὸν διαλιπών, ὅτι οὐ	δύναταί	τις τρωθεὶς ἀνέχεσθαι θλιβόμενος τῷ
[4, 4]	ὀδούς. μεταξὺ δὲ τῶν ὀδόντων	ἀνίσταται	αὐτῷ προβοσκίς, κατὰ σάλπιγγα μὲν
[4, 17]	ἠὼς ἀναφαίνεται, καὶ ἡ Λευκίππη	φθέγγεται,	καὶ ἦν ἡ φωνή· Κλειτοφῶν.
[4, 19]	τὰς γένυς ἐκτεί νεται καὶ	ἀνοίγεται	πᾶσα. τὸν μὲν γὰρ ἄλλον
[4, 12]	ἡμέρας. καὶ ὁ Νεῖλος οὐ	ψεύδεται,	ἀλλ´ ἔστι ποταμὸς μετὰ προθεσμίας
[4, 11]	ἀνέχεται μέχρι θαλάσσης ῥέων, ἀλλὰ	περισχίζεται	ἄλλος ἄλλῃ κατὰ πόλεις, καὶ
[4, 4]	μισθὸν πρῶτος αἰτεῖ. κἂν δῷς,	πείθεται	καὶ παρέχει τὴν χάριν καὶ
[4, 4]	καὶ φοβεῖται καὶ τῆς φωνῆς	αἴσθεται	καὶ μαστίζοντος ἀνέχεται· ἡ δὲ
[4, 18]	τὴν βολὴν καὶ δέχεται καὶ	κλείεται	καὶ οὐκ ἐᾷ τὸ ὕδωρ
[4, 6]	με ἀπολώλεκε. σῶσον δὲ σύ.	ὀφείλεταί	σοι παρ´ αὐτῆς ζωάγρια· μισθὸς
[4, 7]	ἐν πολέμῳ δὲ τίς ἐπιθυμίαν	ἀναβάλλεται;	στρατιώτης δὲ ἐν χερσὶν ἔχων
[4, 4]	ἐκδέχεται κεχηνώς, ὅσον ὁ ἄνθρωπος	βούλεται.	οἶδε γὰρ ὅτι πέπρακε τὴν
[4, 16]	κοιμηθησόμενος· τὸ γὰρ φάρμακον οὕτω	βούλεται.	ταῦτα εἰπὼν ἀπῆλθε, τοὺς τέτταρας
[4, 2]	μὲν ἵππος, ὡς ὁ λόγος	βούλεται,	τὴν γαστέρα καὶ τοὺς πόδας,
[4, 19]	πλέον ἐπὶ τὰς γένυς ἐκτεί	νεται	καὶ ἀνοίγεται πᾶσα. τὸν μὲν
[4, 15]	τί δέδωκας Λευκίππῃ, καὶ πόθεν	μαίνεται;	ὁ δὲ φοβηθεὶς καταλέγει πάντα
[4, 10]	κατὰ τοὺς ὕπνους σωφρονεῖς, ἢ	μαίνεταί	σου καὶ τὰ ὀνείρατα; ἐπεὶ
[4, 3]	ἐλέφας Αἰγύπτιος. καὶ γὰρ δεύτερος	φαίνεται	εἰς ἀλκὴν ἐλέφαντος Ἰνδοῦ. ~Καὶ
[4, 12]	νίκην οἱ δύο, οὐδαμοῦ δὲ	φαίνεται	τὸ νικώμενον· τὸ γὰρ ὕδωρ
[4, 17]	Λευκίππην, μόλις ἡ πολύευκτος ἠὼς	ἀναφαίνεται,	καὶ ἡ Λευκίππη φθέγγεται, καὶ
[4, 19]	κεφαλὴ δὲ αὐτῷ τοῖς νώτοις	συνυφαίνεται	καὶ εἰς μίαν στάθμην ἰθύνεται,
[4, 19]	πρὸς τὰς ἄγρας, ὅλον στόμα	γίνεται.	ἀνοίγει δὲ τὴν γένυν τὴν
[4, 5]	σῶμα τοῦ πυρὸς τὴν βαφήν.	γίνεται	δὲ παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἄνθος
[4, 12]	~Νεῖλος ὁ πολὺς πάντα αὐτοῖς	γίνεται,	καὶ ποταμὸς καὶ γῆ καὶ
[4, 5]	ἡδονὴν καὶ ἄνθος ἀντὶ φύλλου	γίνεται	καὶ τὴν ὀδμὴν ἐνδύεται. μέλαν
[4, 4]	γένηται. διὰ τοῦτο, οἶμαι, καὶ	γίνεται	μέγας τὴν μορφήν, ἄμαχος τὴν
[4, 1]	οὐχ ὁρᾷς οἷα ἐκ παραλόγου	γίνεται,	ναυάγια καὶ λῃσταὶ καὶ θυσίαι
[4, 14]	τοῦ ποταμοῦ. πάντα οὖν ὁμοῦ	γίνεται·	οἱ μὲν γέροντες οἱ κατὰ
[4, 19]	καὶ μάστιξ ἐπὶ τῆς ἄγρας	γίνεται·	τύπτει γὰρ αὐτῇ πρὸς οὓς
[4, 12]	τὸ γὰρ ὕδωρ τῇ γῇ	συνεκτείνεται.	περὶ δὲ τὰς τῶν βουκόλων
[4, 11]	ἐξασθενεῖ, ἀλλὰ καὶ πλεῖται καὶ	πίνεται	καὶ γεωργεῖται. ~Νεῖλος ὁ πολὺς
[4, 19]	συνυφαίνεται καὶ εἰς μίαν στάθμην	ἰθύνεται,	ἔκλεψε γὰρ αὐτοῦ τὴν δειρὴν
[4, 1]	παρθένος, ἔστ´ ἄν σε νυμφοστολήσω·	ἄξεται	δέ σε ἄλλος οὐδεὶς ἢ
[4, 6]	θλιβόμενος τῷ πυρί, τὸν Μενέλαον	μεταπέμπεται	καὶ τῆς χειρὸς λαβόμενος λέγει·
[4, 15]	καὶ τὸ φίλτρον εἰς μανίαν	αἴρεται.	ταῦτα γάρ μοι χθὲς ὁ
[4, 9]	οὖν πολὺς περὶ τὴν σκηνὴν	αἴρεται,	ὥστε καὶ αὐτὸν εἰσδραμεῖν τὸν
[4, 7]	χερσὶν ἔχων μάχην οἶδεν εἰ	ζήσεται;	τοσαῦται τῶν θανάτων εἰσὶν ὁδοί.
[4, 16]	τὸ δὲ δώσω τῇ γυναικί.	κοιμηθήσεται	δὲ πάντως δι´ ὅλης νυκτὸς
[4, 16]	τὸν ὕπνον καὶ τὴν νόσον	ἀποθήσεται.	λαμβάνει δὴ τοῦ φαρμάκου πρῶτος
[4, 8]	οὐ φέρω τὴν φθοράν· οὐ	μοιχεύσεταί	μου τὰ φιλήματα. Οὐκοῦν, ἔφη
[4, 4]	μετὰ δὲ τοσαύτην ἐτῶν περίοδον	τίκτεται,	ὅταν ὁ τόκος γέρων γένηται.
[4, 7]	φοβηθεὶς περὶ ἐμοῦ, ταχύ τι	σκήπτεται	πιθανὸν καὶ λέγει· Βούλει τὴν
[4, 5]	φύλλου γίνεται καὶ τὴν ὀδμὴν	ἐνδύεται.	μέλαν τοῦτο ῥόδον Ἰνδῶν· ἔστι
[4, 14]	ὀλίγον τοῦ χώματος, εἰς ὃ	σαλεύεται.	ἦν οὖν τῆς κώμης ὄπισθεν
[4, 18]	κεχηνὸς περιμένει τὴν βολὴν καὶ	δέχεται	καὶ κλείεται καὶ οὐκ ἐᾷ
[4, 4]	ἁπλοῖ τὴν γένυν καὶ τοσοῦτον	ἐκδέχεται	κεχηνώς, ὅσον ὁ ἄνθρωπος βούλεται.
[4, 4]	τῆς φωνῆς αἴσθεται καὶ μαστίζοντος	ἀνέχεται·	ἡ δὲ μάστιξ αὐτῷ πέλεκυς
[4, 11]	οὐδὲ τούτων ἕκαστος τῶν ποταμῶν	ἀνέχεται	μέχρι θαλάσσης ῥέων, ἀλλὰ περισχίζεται
[4, 6]	γενέσθαι σοι χρήσιμος. ταῦτα εἰπὼν	ἔρχεται	πρός με καὶ πάντα καταγορεύει.
[4, 11]	θεραπείαν ἐθεράπευεν. ~Ἐν τούτῳ δὴ	ἔρχεταί	τις παρὰ τοῦ τῆς Αἰγύπτου
[4, 15]	Γοργίας. προελθοῦσι δ´ ἡμῖν νεανίσκος	προσέρχεταί	τις καὶ προσαγορεύσας με, Σωτὴρ
[4, 12]	ἔχει γὰρ ὁ ποταμὸς ἐπιδημίας·	κάθηται	δὲ αὐτὸν Αἰγύπτιος ἀναμένων καὶ
[4, 7]	μου τῆς ψυχῆς ἄλλος πόλεμος	κάθηται.	στρατιώτης με πορθεῖ τόξον ἔχων,
[4, 12]	βουκόλων ταύτας νομὰς ἀεὶ πολὺς	ἐγκάθηται.	ὅταν γὰρ τὴν πᾶσαν γῆν
[4, 4]	καὶ ὤρεξεν ἄνω δῶρον δεσπότῃ.	ἐπικάθηται	γάρ τις αὐτῷ ἀνὴρ Αἰθίοψ,
[4, 5]	καὶ αὐτοῖς θερμότερον τὸ φῶς	ἐπικάθηται,	καὶ τηρεῖ τὸ σῶμα τοῦ
[4, 19]	καὶ μέρος αὐτοῦ τῶν ὅλων.	ἐντέτμηται	δὲ ἄνωθεν εἰς ἀκάνθας ἀναιδεῖς,
[4, 4]	τίκτεται, ὅταν ὁ τόκος γέρων	γένηται.	διὰ τοῦτο, οἶμαι, καὶ γίνεται
[4, 9]	δαίμονα, μή τί σοι κακὸν	ἐργάσηται.	τίς οὖν ἡμῶν κακοδαιμονέστερος, οἳ
[4, 14]	Αἰγύπτιος καὶ τὸ δειλόν, ὅπου	φοβεῖται,	δεδούλωται, καὶ τὸ μάχιμον, ἐν
[4, 18]	ἄκρατον ὁ Αἰγύπτιος πίνων οὐ	φοβεῖται,	Διονύσου μὴ δεόμενος. ἐθαύμασα δὲ
[4, 4]	ἱππεὺς ὤν· καὶ κολακεύει καὶ	φοβεῖται	καὶ τῆς φωνῆς αἴσθεται καὶ
[4, 11]	καὶ πλεῖται καὶ πίνεται καὶ	γεωργεῖται.	~Νεῖλος ὁ πολὺς πάντα αὐτοῖς
[4, 10]	τῷ στρατηγῷ ὁ Μενέλαος καὶ	δεῖται	τὸν τοῦ στρατοπέδου ἰατρὸν μετακαλέσασθαι.
[4, 5]	ἡδονή; Ὅτι, ἔφη Χαρμίδης, τοιαύτην	ποιεῖται	καὶ τὴν τροφήν. Ἰνδῶν γὰρ
[4, 3]	ὡς ἔστι μὲν ἀδηφαγώτατον καὶ	ποιεῖται	τροφὴν ὅλον λήϊον, ἀπάτῃ δὲ
[4, 9]	οὐ γνωρίζει με Λευκίππη παρόντα·	κεῖται	δέ μοι δεδεμένη, καὶ ὁ
[4, 19]	οὐ γὰρ ὡς τοῖς ἄλλοις	περίκειται	θηρίοις, ἀλλ´ ἔστι τῆς ῥάχεως
[4, 11]	μεμερισμένον οὐκ ἐξασθενεῖ, ἀλλὰ καὶ	πλεῖται	καὶ πίνεται καὶ γεωργεῖται. ~Νεῖλος
[4, 13]	οἱ γέροντες, εἰ ταῦτά σοι	δέδοκται,	οἴσομεν τὴν εἱμαρμένην. ἐν κακοῖς
[4, 14]	γέροντες οἱ κατὰ πρόσωπον ἄφνω	διΐστανται,	οἱ δὲ τὰς λόγχας ἐγείραντες
[4, 12]	τινὲς καλύβας ἔχουσαι, καὶ αὐτοσχέδιον	μεμίμηνται	πόλιν, ταῖς λίμναις τετειχισμέναι. βουκόλων
[4, 13]	τοίνυν ἑώρων τὸν στρατηγὸν προσπελάζοντα,	τεχνάζονταί	τι τοιοῦτον. συναγαγόντες πάντας τοὺς
[4, 11]	γῇ καὶ ἐξ ἑνὸς ποταμοῦ	γίνονται	τρεῖς, δύο μὲν ἑκατέρωθεν λελυμένοι
[4, 12]	κόμαι. ὑποτρέχοντες οὖν ἐκεῖ καὶ	βουλεύονται	καὶ λοχῶσι καὶ λανθάνουσι, τείχεσι
[4, 18]	ἀρύσαντες πίνειν ἐθέλουσιν οὔτε ἐκπωμάτων	ἀνέχονται,	ἔκπωμα αὐτουργὸν ἔχοντες· ἔκπωμα γὰρ
[4, 14]	τὸ μάχιμον, ἐν οἷς θαρρεῖ,	παρώξυνται·	ἀμφότερα δὲ οὐ κατὰ μέτρον,
[4, 13]	θάνατον. ὅταν δὲ ἐν μέσῳ	γένωνται	τῷ στενωπῷ, τοὺς μὲν γέροντας
[4, 1]	ἐξωρμήσαμεν, ἔστ´ ἂν οἱ σύμμαχοι	παραγένωνται.	ἐμοὶ δέ τις οἶκος ἀπετέτακτο
[4, 7]	Μενέλαος ἀπελθὼν πρὸς τὸν Χαρμίδην,	Κατείργασται	τὸ ἔργον, ἔφη· καίτοι τὸ
[4, 1]	ἐκ παραλόγου γίνεται, ναυάγια καὶ	λῃσταὶ	καὶ θυσίαι καὶ σφαγαί; ἀλλ´
[4, 7]	φωνῆς, χειρὸς θιγεῖν, ψαῦσαι σώματος·	αὗται	γὰρ ἐρώντων παραμυθίαι. ἔξεστι δὲ
[4, 7]	ἐνταῦθα τρεῖς ἡμέρας ἢ τέτταρας,	αὗται	γὰρ ἱκαναί. ὃ δὲ ἔξεστιν
[4, 12]	πόλιν, ταῖς λίμναις τετειχισμέναι. βουκόλων	αὗται	καταγωγαί· τῶν πλησίον οὖν ἦν
[4, 7]	ἔχων μάχην οἶδεν εἰ ζήσεται;	τοσαῦται	τῶν θανάτων εἰσὶν ὁδοί. αἴτησαί
[4, 11]	τοῦ μεγάλου ῥεύματος) ἐντεῦθεν δὲ	περιρρήγνυται	τῇ γῇ καὶ ἐξ ἑνὸς
[4, 5]	πνοὴν καὶ τὴν ὀδμὴν οὐκ	ἐπιδείκνυται·	ἢ γὰρ ἀλαζονεύεσθαι πρὸς τοὺς
[4, 14]	καὶ τὸ δειλόν, ὅπου φοβεῖται,	δεδούλωται,	καὶ τὸ μάχιμον, ἐν οἷς
[4, 1]	συμμάχων ἀναβολήν, εἰς τὴν κώμην	ἀναστρέψαι	πάλιν, ὅθενπερ ἐξωρμήσαμεν, ἔστ´ ἂν
[4, 10]	καὶ κελεύει λύσαντας εἰς ἔλαιον	ἐπαλεῖψαι	τὴν κεφαλὴν μέσην· σκευάσειν δὲ
[4, 18]	γὰρ αὐτοῖς ἐστιν ἡ χείρ.	εἰ	γάρ τις αὐτῶν διψήσειε πλέων,
[4, 13]	νεωτερίζειν τοὺς λογχοφόρους εἰς μάχην·	εἰ	δὲ μή, καλεῖν αὐτὸν ἐπὶ
[4, 12]	καὶ ὀλίγον ὕδωρ αὐτοῖς ἀρκεῖ.	εἰ	δὲ τέλεον ἄνυδρον εἴη, ἀράμενοι
[4, 8]	τῶν φιλημάτων ἐστί μου γυνή.	εἰ	δέ τις ἁρπάσει μου καὶ
[4, 14]	οὓς οἱ βουκόλοι προκαθίσαντες ἐκέλευον,	εἰ	διαβαίνοντας ἴδοιεν τοὺς πολεμίους, τὸ
[4, 7]	ἐν χερσὶν ἔχων μάχην οἶδεν	εἰ	ζήσεται; τοσαῦται τῶν θανάτων εἰσὶν
[4, 13]	οὐκ ἐψεύδετο, ἀλλ´ ἔδωκαν ἄν,	εἰ	λαβεῖν ἠθέλησεν. ὡς δὲ οὐ
[4, 9]	φοβούμεθα καὶ τὰ εὐτυχήματα; ἀλλ´	εἰ	μόνον μοι σωφρονήσειας καὶ σεαυτὴν
[4, 16]	Τοὺς δὲ λοιπούς, ἔφην, δώσω,	εἰ	ῥαΐσειεν ἐκ τῆς νόσου. ~Ἐπεὶ
[4, 13]	λόγους, Οὐκοῦν, ἔφασαν οἱ γέροντες,	εἰ	ταῦτά σοι δέδοκται, οἴσομεν τὴν
[4, 15]	Μενελάῳ τὸ λεχθὲν καὶ ἐσκόπουν	εἴ	τις εἴη που κατὰ τὴν
[4, 12]	τὰς τῶν βουκόλων ταύτας νομὰς	ἀεὶ	πολὺς ἐγκάθηται. ὅταν γὰρ τὴν
[4, 8]	ἐστι καὶ ἀκόρεστον καὶ καινὸν	ἀεί.	τρία γὰρ τὰ κάλλιστα ἀπὸ
[4, 6]	μεταπέμπεται καὶ τῆς χειρὸς λαβόμενος	λέγει·	Ἀγαθὸν εἰς φιλίαν οἶδά σε
[4, 7]	ταχύ τι σκήπτεται πιθανὸν καὶ	λέγει·	Βούλει τὴν ἀλήθειαν ἀκοῦσαι τῆς
[4, 10]	καὶ ὁ ἰατρὸς παρῆν καὶ	λέγει·	Νῦν μὲν ὕπνον αὐτῇ παρασκευάσωμεν,
[4, 6]	αὐτῇ δέ, ὅσους ἂν θέλῃ.	λέγει	οὖν ὁ Μενέλαος· Τοὺς μὲν
[4, 9]	ἡμῶν εἰστρέχει τις τεθορυβημένος καὶ	λέγει	τὴν Λευκίππην ἄφνω βαδίζουσαν καταπεσεῖν
[4, 15]	πόθεν μαίνεται; ὁ δὲ φοβηθεὶς	καταλέγει	πάντα ὅσα ἡμῖν ὁ Χαιρέας
[4, 7]	κάλεσον, ἄνθρωπε, ταχὺ τὸν ἰώμενον·	ἐπείγει	τὸ τραῦμα. ἅψω πῦρ ἐπὶ
[4, 8]	θυμούμενον. καὶ γὰρ ὁ καιρὸς	ἐπείγει	τῶν πραγμάτων τὸ ἄπορον. ~Σκοπούντων
[4, 19]	τὰς ἄγρας, ὅλον στόμα γίνεται.	ἀνοίγει	δὲ τὴν γένυν τὴν ἄνω,
[4, 5]	ἐξοικήσῃ καὶ ὑπερβῇ τοὺς ὅρους,	ἀνοίγει	τῆς κλοπῆς τὴν ἡδονὴν καὶ
[4, 4]	ὁ ἐλέφας καὶ προῖκα οὐκ	ἀνοίγει	τὸ στόμα, ἀλλ´ ἔστιν ἰατρὸς
[4, 2]	καὶ παρειά· μέχρι τῶν κροτάφων	ἀνοίγει	τὸ στόμα· ἔχει δὲ καὶ
[4, 8]	ὁ Μενέλαος, βουλῆς ἡμῖν ἀρίστης	δεῖ	καὶ ταχίστης. ἐρῶν γάρ τις,
[4, 9]	γάρ με καὶ ζῆν ἔτι	δεῖ;	οὐ γνωρίζει με Λευκίππη παρόντα·
[4, 6]	πάντα καταγορεύει. ἐβουλευόμεθα οὖν τί	δεῖ	πράττειν. ἔδοξε δὲ αὐτὸν ἀπατῆσαι.
[4, 14]	ὁ διὰ τῆς γῆς τρέχων	δέει	τοῦ μὴ διαμαρτεῖν βραδύτερος ἦν
[4, 15]	γυναικός· ὢν δὲ φύσει φαρμακεὺς	σκευάζει	τι φάρμακον ἔρωτος καὶ πείθει
[4, 9]	καὶ ζῆν ἔτι δεῖ; οὐ	γνωρίζει	με Λευκίππη παρόντα· κεῖται δέ
[4, 18]	κοίλην βαπτίσας καὶ πλησάμενος ὕδατος	ἀκοντίζει	κατὰ τοῦ στόματος τὸ πόμα
[4, 10]	καὶ τὴν κεφαλὴν ἔνδον περικλύζον	βαπτίζει	τοῦ λογισμοῦ τὴν ἀναπνοήν. δεῖν
[4, 2]	πόδας, πλὴν ὅσον ἐν χηλῇ	σχίζει	τὴν ὁπλήν. μέγεθος δὲ κατὰ
[4, 10]	καὶ ὑπὸ πολλῆς ἀκμῆς ἀναζέον	ὑπερβλύζει	πολλάκις τὰς φλέβας καὶ τὴν
[4, 12]	τῶν πλησίον οὖν ἦν μία	μεγέθει	καὶ καλύβαις πλείοσι διαφέρουσα (ἐκάλουν
[4, 12]	εἰς τόπον ὀχυρώτατον ἐθάρρουν καὶ	πλήθει	καὶ τόπῳ· εἷς γὰρ αὐτὴν
[4, 15]	σκευάζει τι φάρμακον ἔρωτος καὶ	πείθει	τὸν διακονούμενον ὑμῖν Αἰγύπτιον λαβεῖν
[4, 7]	ἄλλος πόλεμος κάθηται. στρατιώτης με	πορθεῖ	τόξον ἔχων, βέλος ἔχων. νενίκημαι,
[4, 9]	Μενέλαος οἷός τε ἦν ἀντιλαμβάνεσθαι,	παίει	κἀκεῖνον τῷ σκέλει. συνέντες οὖν
[4, 9]	δὲ ὡς εἶδέ με, ἀναπηδήσασα	παίει	με κατὰ τῶν προσώπων, ὕφαιμον
[4, 12]	γῆν πελαγώσῃ, καὶ λίμνας ἐνταῦθα	ποιεῖ·	αἱ δὲ λίμναι, κἂν ὁ
[4, 19]	οὓς ἂν διαπαλαίῃ καὶ πολλὰ	ποιεῖ	τραύματα πληγῇ μιᾷ. κεφαλὴ δὲ
[4, 12]	τῶν παπύρων κόμαι. ὑποτρέχοντες οὖν	ἐκεῖ	καὶ βουλεύονται καὶ λοχῶσι καὶ
[4, 12]	πλοῖα, καὶ ὀλίγον ὕδωρ αὐτοῖς	ἀρκεῖ.	εἰ δὲ τέλεον ἄνυδρον εἴη,
[4, 18]	ἦν ἅπας ὁ ποταμὸς ἑορτή,	ἐῴκει	δὲ ὁ πλοῦς κωμάζοντι ποταμῷ.
[4, 17]	πυνθάνομαι πῶς ἔχει. ἡ δὲ	ἐῴκει	μὲν μηδὲν ὧν ἔπραξεν ἐγνωκέναι,
[4, 3]	δὲ ὁ στρατηγός· καὶ εὐθὺς	ἑαλώκει.	βουλόμενος οὖν ἡμᾶς παραμένειν ἐπὶ
[4, 3]	τὸ δὲ μέγεθος εἰς τριπλάσιον.	~Καλεῖ	δὴ πρὸς τὴν θέαν ἡμᾶς
[4, 9]	κρύπτειν ὅσα γυνὴ μὴ ὁρᾶσθαι	θέλει.	θόρυβος οὖν πολὺς περὶ τὴν
[4, 3]	ὁρᾶτε, φέρει παχὺ καὶ οὐκ	ἐθέλει	πείθεσθαι σιδήρου τραύματι, ἀλλ´ ἔστιν,
[4, 9]	ἦν ἀντιλαμβάνεσθαι, παίει κἀκεῖνον τῷ	σκέλει.	συνέντες οὖν ὅτι μανία εἴη
[4, 11]	τῇ κώμῃ τῇ πρὸς τῷ	τέλει	τοῦ μεγάλου ῥεύματος) ἐντεῦθεν δὲ
[4, 2]	γὰρ ἦν ὄνομα τῷ στρατηγῷ)	ἐπιβάλλει	τῇ Λευκίππῃ τὸν ὀφθαλμόν, ἀπὸ
[4, 4]	τι τῶν ἁβροτέρων ἴδῃ, τούτῳ	περιβάλλει,	κύκλῳ τὴν ἄγραν περισφίγξας, καὶ
[4, 8]	οὖν ταῦτα ὁ Μενέλαος ἐλθὼν	ἀπαγγέλλει	μοι, πρὸς τοῦτο ἀνεβόησα, ὡς
[4, 18]	τὸν ἐπὶ τὴν Ἀλεξάνδρειαν πλοῦν.	συνέπλει	δὲ ἡμῖν καὶ ὁ Χαιρέας,
[4, 7]	τι σκήπτεται πιθανὸν καὶ λέγει·	Βούλει	τὴν ἀλήθειαν ἀκοῦσαι τῆς ἀναβολῆς;
[4, 16]	ὕπνον καὶ τὴν νόσον ἀποθήσεται.	λαμβάνει	δὴ τοῦ φαρμάκου πρῶτος αὐτός,
[4, 15]	ἐγκαταμεῖξαι τῷ τῆς Λευκίππης ποτῷ.	λανθάνει	δὲ ἀκράτῳ χρησάμενος τῷ φαρμάκῳ,
[4, 18]	τοῦ στόματος τὸ πόμα καὶ	τυγχάνει	τοῦ σκοποῦ· τὸ δὲ κεχηνὸς
[4, 11]	δὲ ὕδωρ πανταχοῦ μεμερισμένον οὐκ	ἐξασθενεῖ,	ἀλλὰ καὶ πλεῖται καὶ πίνεται
[4, 8]	παρὰ Λευκίππης ἔχω κἀγώ. ἔτι	μένει	παρθένος· μέχρι μόνων τῶν φιλημάτων
[4, 18]	τοῦ σκοποῦ· τὸ δὲ κεχηνὸς	περιμένει	τὴν βολὴν καὶ δέχεται καὶ
[4, 4]	τὴν κεφαλήν· ὁ δὲ ἐλέφας	ἐκεχήνει	καὶ περιήσθμαινε τὸν ἄνθρωπον ἐγκείμενον.
[4, 8]	τῆς ψυχῆς τὸ μὴ φοβούμενον	ἀγριαίνει	μᾶλλον τὸ θυμούμενον. καὶ γὰρ
[4, 5]	γὰρ ἀλαζονεύεσθαι πρὸς τοὺς εἰδότας	ὀκνεῖ	τὴν ἡδονὴν ἢ τοῖς πολίταις
[4, 5]	τὴν ἡδονὴν ἢ τοῖς πολίταις	φθονεῖ·	ἂν δὲ τῆς γῆς μικρὸν
[4, 4]	γένυν τῷ στόματι τὴν τροφὴν	διακονεῖ·	ἂν δέ τι τῶν ἁβροτέρων
[4, 17]	δυστυχεῖς, τὰ δὲ ἐνύπνιά σου	σωφρονεῖ.	ταῦτά μου διαλεγομένου ὡς πρὸς
[4, 10]	μαίνεταί σου καὶ τὰ ὀνείρατα;	ἐπεὶ	δὲ διανέστη, πάλιν ἄσημα ἐβόα·
[4, 6]	τῆς πνοῆς αὐτῷ γέγονε πηγή.	~Ἐπεὶ	οὖν ἐκ τῶν λόγων ἀπηλλάγημεν
[4, 15]	φωνήν· Διὰ σὲ μαίνομαι, Γοργία.	ἐπεὶ	οὖν ἠὼς ἐγένετο, λέγω τῷ
[4, 17]	εἰ ῥαΐσειεν ἐκ τῆς νόσου.	~Ἐπεὶ	οὖν καιρὸς ἦν πιεῖν αὐτὴν
[4, 3]	καὶ ἔχειν οὕτω τὴν ἄγραν,	ἐπεὶ	πρός γε τὸ καρτερὸν οὐδεὶς
[4, 13]	τῇδε κἀκεῖσε τὴν πόλιν περιέρρεον.	~Ἐπεὶ	τοίνυν ἑώρων τὸν στρατηγὸν προσπελάζοντα,
[4, 19]	ὁ θεὸς εἰς ὅλον ἔτος	ἀναλάμπει	τὰς ἡμέρας. τοσοῦτον ἔργον αἱρεῖ
[4, 5]	τὴν τροφὴν καὶ τὸ πνεῦμα	πέμπει	κάτωθεν εὐωδέστατον, ὃ τῆς πνοῆς
[4, 11]	κώμης ἡ θέσις. ὁ Νεῖλος	ῥεῖ	μὲν ἄνωθεν ἐκ Θηβῶν τῶν
[4, 3]	καὶ τὸ δέρμα, ὡς ὁρᾶτε,	φέρει	παχὺ καὶ οὐκ ἐθέλει πείθεσθαι
[4, 8]	ἔχει τὴν ἐλπίδα τοῦ τυχεῖν,	φέρει,	ὡς εἰς αὐτὸ τὸ τυχεῖν
[4, 5]	θερμότερον τὸ φῶς ἐπικάθηται, καὶ	τηρεῖ	τὸ σῶμα τοῦ πυρὸς τὴν
[4, 19]	ἀναλάμπει τὰς ἡμέρας. τοσοῦτον ἔργον	αἱρεῖ	τῶν γενύων πεδίον. ἂν δὲ
[4, 14]	καὶ τὸ μάχιμον, ἐν οἷς	θαρρεῖ,	παρώξυνται· ἀμφότερα δὲ οὐ κατὰ
[4, 8]	μου γυνή. εἰ δέ τις	ἁρπάσει	μου καὶ ταῦτα, οὐ φέρω
[4, 15]	ἑτέρου φαρμάκου σκευήν, δι´ οὗ	λύσει	τὸ πρότερον. Ἀλλὰ σοὶ μέν,
[4, 15]	τῆς σῆς γυναικός· ὢν δὲ	φύσει	φαρμακεὺς σκευάζει τι φάρμακον ἔρωτος
[4, 14]	ἀσθενέστερον δυστυχεῖ, τὸ δὲ προπετέστερον	κρατεῖ.	~Δέκα δὲ τῇ Λευκίππῃ διεληλύθεσαν
[4, 12]	τοῦ τόπου ὁ πηλὸς ἐμπίπτων	κρατεῖ.	τοῖς δὲ μικρὰ μὲν καὶ
[4, 3]	τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ χαρίζεσθαι, περιπλοκὰς	ἐζήτει	λόγων, πρῶτον μὲν τὴν φύσιν
[4, 15]	εἰκός, ὑπὲρ ὑμῶν ἡ Τύχη.	αἰτεῖ	δὲ χρυσοῦς τέσσαρας ὑπὲρ τῆς
[4, 4]	ἀλαζὼν καὶ τὸν μισθὸν πρῶτος	αἰτεῖ.	κἂν δῷς, πείθεται καὶ παρέχει
[4, 19]	ἐπὶ πλέον ἐπὶ τὰς γένυς	ἐκτεί	νεται καὶ ἀνοίγεται πᾶσα. τὸν
[4, 19]	μάστιξ ἐπὶ τῆς ἄγρας γίνεται·	τύπτει	γὰρ αὐτῇ πρὸς οὓς ἂν
[4, 4]	μήτηρ χρονιώτατον· δέκα γὰρ ἐνιαυτοῖς	πλάττει	τὴν σποράν· μετὰ δὲ τοσαύτην
[4, 4]	καινὸς ἐλέφαντος ἱππεὺς ὤν· καὶ	κολακεύει	καὶ φοβεῖται καὶ τῆς φωνῆς
[4, 13]	μὲν παρασκευὴν τῆς μάχης μεθίησι,	κελεύει	δὲ ἔρχεσθαι καθ´ ἡσυχίαν τῷ
[4, 10]	μικρόν, ὅσον ὀρόβου μέγεθος, καὶ	κελεύει	λύσαντας εἰς ἔλαιον ἐπαλεῖψαι τὴν
[4, 16]	πρῶτος αὐτός, τὸ δὲ λοιπὸν	κελεύει	περὶ τὴν ἑσπέραν δοῦναι πιεῖν.
[4, 16]	ὅσον κἀκείνη λάβοι. καὶ ἅμα	κελεύει	τινὰ πριάμενον κομίζειν, ἕκαστον εἰπών·
[4, 4]	δὲ τῶν πρὸς τὸν ἐλέφαντα·	προνομεύει	γὰρ αὐτῷ τὰς τροφὰς καὶ
[4, 6]	ἔρχεται πρός με καὶ πάντα	καταγορεύει.	ἐβουλευόμεθα οὖν τί δεῖ πράττειν.
[4, 4]	εἶπε· καὶ γὰρ ἄγομεν σχολήν.	κύει	μὲν αὐτὸν ἡ μήτηρ χρονιώτατον·
[4, 12]	ὃ φυτεύεις, τοῦτο πέλαγος γεωργούμενον.	ἔχει	γὰρ ὁ ποταμὸς ἐπιδημίας· κάθηται
[4, 14]	τὸ ὕδωρ πᾶν τοῖς ἐναντίοις.	ἔχει	γὰρ οὕτω τὰ τοῦ Νείλου
[4, 15]	χρυσοῦς τέσσαρας ὑπὲρ τῆς ἰάσεως·	ἔχει	γάρ, φησίν, ἑτέρου φαρμάκου σκευήν,
[4, 2]	τῶν κροτάφων ἀνοίγει τὸ στόμα·	ἔχει	δὲ καὶ κυνόδοντας καμπύλους, κατὰ
[4, 19]	ἐκπεράσῃ πρὸς τὴν γῆν, ὅσον	ἔχει	δυνάμεως ἀπιστήσεις, ἰδὼν τὴν τοῦ
[4, 17]	τε αὐτῇ καὶ πυνθάνομαι πῶς	ἔχει.	ἡ δὲ ἐῴκει μὲν μηδὲν
[4, 19]	ἄνω, τὴν δὲ κάτω στερεὰν	ἔχει·	καὶ ἀπόστασίς ἐστι πολλή, καὶ
[4, 8]	ἔργον τῆς Ἀφροδίτης καὶ ὅρον	ἔχει	καὶ κόρον, καὶ οὐδέν ἐστιν,
[4, 2]	τὸ πᾶν τοῦ σώματος οὕτως	ἔχει.	κεφαλὴ περιφερής· οὖς μικρόν· ἐγγὺς
[4, 8]	γάρ τις, εἰς ὅσον μὲν	ἔχει	τὴν ἐλπίδα τοῦ τυχεῖν, φέρει,
[4, 16]	φέρε εἴπατε ὅ τι καὶ	ἔχει	τὸ φάρμακον τοῦτο καὶ παρόντων
[4, 4]	αἰτεῖ. κἂν δῷς, πείθεται καὶ	παρέχει	τὴν χάριν καὶ ἁπλοῖ τὴν
[4, 9]	τὸ ἄπορον. ~Σκοπούντων οὖν ἡμῶν	εἰστρέχει	τις τεθορυβημένος καὶ λέγει τὴν
[4, 3]	τροφὴν ὅλον λήϊον, ἀπάτῃ δὲ	πάσχει	τὴν ἄγραν. ἐπιτηρήσαντες γὰρ αὐτοῦ
[4, 14]	μέτρον, ἀλλὰ τὸ μὲν ἀσθενέστερον	δυστυχεῖ,	τὸ δὲ προπετέστερον κρατεῖ. ~Δέκα
[4, 7]	κώμη γὰρ αὕτη, καὶ ἐν	ὄψει	τὰ γινόμενα, καὶ πολλοὶ μάρτυρες.
[4, 16]	ὡς καὶ τῶν παρόντων τῇ	γυναικὶ	κακῶν αἴτιον γέγονε φάρμακον. οὐκ
[4, 16]	πρῶτος, τὸ δὲ δώσω τῇ	γυναικί.	κοιμηθήσεται δὲ πάντως δι´ ὅλης
[4, 16]	ἑσπέραν δοῦναι πιεῖν. Ἐγὼ δὲ	ἄπειμι,	ἔφη, κοιμηθησόμενος· τὸ γὰρ φάρμακον
[4, 17]	ἡ φωνή· Κλειτοφῶν. ἀναπηδήσας οὖν	πρόσειμί	τε αὐτῇ καὶ πυνθάνομαι πῶς
[4, 8]	τοῦτο ἀνεβόησα, ὡς θᾶττον ἂν	ἀποθάνοιμι	ἢ περιΐδω Λευκίππης φίλημα ἀλλοτριούμενον.
[4, 17]	συνθήματα καὶ καταφιλήσας τὸ ἔκπωμα	δίδωμι	τῇ Λευκίππῃ πιεῖν. ἡ δέ,
[4, 17]	τοῦ δὲ φαρμάκου τὸν μισθὸν	ἀποδίδωμι	μάλα ἄσμενος. ἦν δὲ τὸ
[4, 2]	δὲ αὐτὸν τοῦ Νείλου ἐκάλουν	οἱ	Αἰγύπτιοι. καὶ ἔστι μὲν ἵππος,
[4, 10]	Τύχη. ~Ταῦτά με λέγοντα παρηγόρουν	οἱ	ἀμφὶ τὸν Μενέλαον, φάσκοντες μὴ
[4, 14]	τῶν πραττομένων σκοποὶ πόρρωθεν, οὓς	οἱ	βουκόλοι προκαθίσαντες ἐκέλευον, εἰ διαβαίνοντας
[4, 14]	ἦν ὥσπερ θάλασσα. ἐμπεσόντες οὖν	οἱ	βουκόλοι τοὺς μὲν κατὰ πρόσωπον
[4, 13]	προσίετο τοὺς λόγους, Οὐκοῦν, ἔφασαν	οἱ	γέροντες, εἰ ταῦτά σοι δέδοκται,
[4, 13]	πετάλων κόμαις καλύψειν τοὺς ὄπισθεν,	οἱ	δὲ ἑπόμενοι τὰς λόγχας ἐπισύρειν
[4, 14]	παραλόγου τὸν θάνατον εἱστήκεσαν περιμένοντες·	οἱ	δὲ καὶ κινηθέντες μόνον κατωλίσθαινον,
[4, 14]	κατωλίσθαινον, ὑποσκελίζοντος αὐτοὺς τοῦ ποταμοῦ·	οἱ	δὲ καὶ φεύγειν ὁρμήσαντες εἰς
[4, 14]	μηδὲ κινήσαντες τὰς αἰχμὰς ἀπώλλυντο,	οἱ	δὲ οὐ λαβόντες σχολὴν ἀμύνασθαι·
[4, 14]	οἱ κατὰ πρόσωπον ἄφνω διΐστανται,	οἱ	δὲ τὰς λόγχας ἐγείραντες ἐκτρέχουσι·
[4, 14]	τὸ παθεῖν πρὸ τοῦ μαθεῖν·	οἱ	δὲ ὑπ´ ἐκπλήξεως παραλόγου τὸν
[4, 12]	νικῶσι μὲν τὴν ἴσην νίκην	οἱ	δύο, οὐδαμοῦ δὲ φαίνεται τὸ
[4, 10]	κἀκεῖνος ἄσμενος ἐπείσθη· χαίρουσι γὰρ	οἱ	ἐρῶντες εἰς τὰ ἐρωτικὰ προστάγματα.
[4, 14]	ὁμοῦ γίνεται· οἱ μὲν γέροντες	οἱ	κατὰ πρόσωπον ἄφνω διΐστανται, οἱ
[4, 14]	δ´ ἄλλων ἀδιήγητος θάνατος ἦν.	οἱ	μὲν γὰρ εὐθὺς ἐκ πρώτης
[4, 13]	καὶ λόγχαις ὡπλισμένους. ἔμελλον δὲ	οἱ	μὲν γέροντες ἀνίσχοντες τὰς ἱκετηρίας
[4, 14]	ποταμοῦ. πάντα οὖν ὁμοῦ γίνεται·	οἱ	μὲν γέροντες οἱ κατὰ πρόσωπον
[4, 14]	καὶ ἐν τῇ γῇ ναυάγια.	οἱ	μὲν δὴ τοῖς πεπραγμένοις ἐπαρθέντες
[4, 12]	ἄνυδρον εἴη, ἀράμενοι τοῖς νώτοις	οἱ	πλωτῆρες τὸ πλοῖον φέρουσιν, ἄχρις
[4, 1]	πάλιν, ὅθενπερ ἐξωρμήσαμεν, ἔστ´ ἂν	οἱ	σύμμαχοι παραγένωνται. ἐμοὶ δέ τις
[4, 14]	ποταμοῦ μεγάλη καὶ πλατεῖα. ταύτῃ	οἱ	τεταγμένοι τὸ ἔργον, ὡς εἶδον
[4, 9]	ἐργάσηται. τίς οὖν ἡμῶν κακοδαιμονέστερος,	οἳ	φοβούμεθα καὶ τὰ εὐτυχήματα; ἀλλ´
[4, 16]	τούτων ἀπογεύσομαι τοσοῦτον, ὅσον κἀκείνη	λάβοι.	καὶ ἅμα κελεύει τινὰ πριάμενον
[4, 5]	γὰρ ἀνατέλλοντα τὸν θεὸν ὁρῶσιν	Ἰνδοί,	καὶ αὐτοῖς θερμότερον τὸ φῶς
[4, 7]	ζήσεται; τοσαῦται τῶν θανάτων εἰσὶν	ὁδοί.	αἴτησαί μοι παρὰ τῆς Τύχης
[4, 9]	προσελθὼν οὖν ἀνεπυθόμην ὅ τι	πάθοι.	ἡ δὲ ὡς εἶδέ με,
[4, 7]	καὶ ὑπομιμνήσκοντος τῆς εὐεργεσίας ἐπένευσεν.	ἀξιοῖ	δὲ δικαίαν δέησιν, ὀλίγην αὐτῇ
[4, 2]	αὐτὸν τοῦ Νείλου ἐκάλουν οἱ	Αἰγύπτιοι.	καὶ ἔστι μὲν ἵππος, ὡς
[4, 14]	καθ´ ἑκάστην διώρυχα χῶμα ἔχουσιν	Αἰγύπτιοι,	ὡς ἂν μὴ πρὸ καιροῦ
[4, 9]	δυστυχεῖς ἡμεῖς, ὅταν εὐτυχήσωμεν. τοὺς	οἴκοι	φόβους ἐκπεφεύγαμεν, ἵνα ναυάγια δυστυχήσωμεν.
[4, 16]	ἡμῶν σκευάσατε· χρυσοῖ δὲ ὑμῖν	ἄλλοι	τέσσαρες μισθός, ἂν οὕτω ποιῆτε.
[4, 19]	εὐθὺς ἡ γαστήρ. ὀδόντες δὲ	πολλοὶ	καὶ ἐπὶ πλεῖστον τεταμένοι· φασὶ
[4, 7]	ἐν ὄψει τὰ γινόμενα, καὶ	πολλοὶ	μάρτυρες. Εἰς μακράν, ὁ Χαρμίδης
[4, 14]	πραττομένων σκοποὶ πόρρωθεν, οὓς οἱ	βουκόλοι	προκαθίσαντες ἐκέλευον, εἰ διαβαίνοντας ἴδοιεν
[4, 14]	ὥσπερ θάλασσα. ἐμπεσόντες οὖν οἱ	βουκόλοι	τοὺς μὲν κατὰ πρόσωπον καὶ
[4, 4]	καὶ παρέχει τὴν χάριν καὶ	ἁπλοῖ	τὴν γένυν καὶ τοσοῦτον ἐκδέχεται
[4, 1]	κλεισθῆναι τὰς θύρας. ἀθυμοῦντι δέ	μοι	γυναῖκα ἐκφανῆναι κατὰ τὸ ἄγαλμα
[4, 9]	με Λευκίππη παρόντα· κεῖται δέ	μοι	δεδεμένη, καὶ ὁ ἀναιδὴς ἐγὼ
[4, 1]	τοῦτο ἤδη γενέσθαι. ἡ γάρ	μοι	θεὸς Ἄρτεμις ἐπιστᾶσα πρῴην κατὰ
[4, 8]	τῆς ἡδονῆς ἐστι πηγή. πίστευσόν	μοι	λέγοντι, Μενέλαε (ἐν γὰρ τοῖς
[4, 7]	τῶν θανάτων εἰσὶν ὁδοί. αἴτησαί	μοι	παρὰ τῆς Τύχης τὴν ἀσφάλειαν,
[4, 8]	ταῦτα ὁ Μενέλαος ἐλθὼν ἀπαγγέλλει	μοι,	πρὸς τοῦτο ἀνεβόησα, ὡς θᾶττον
[4, 9]	τὰ εὐτυχήματα; ἀλλ´ εἰ μόνον	μοι	σωφρονήσειας καὶ σεαυτὴν ἀπολάβοις, παιζέτω
[4, 17]	πρὸς αὐτὴν ὡς ἀκούουσαν· Ἆρά	μοι	σωφρονήσεις ἀληθῶς; ἆρά μέ ποτε
[4, 17]	εὐτυχέστερόν μου γενοῦ καὶ σῶζέ	μοι	τὴν φιλτάτην. νίκησον τὸ βάρβαρον
[4, 15]	ἐστιν ὁ Γοργίας; δαίμων γάρ	μοί	τις αὐτὸν ἐμήνυσε νύκτωρ· σὺ
[4, 15]	εἰς μανίαν αἴρεται. ταῦτα γάρ	μοι	χθὲς ὁ τοῦ Γοργίου θεράπων
[4, 6]	σοῦ χάριτος, σοὶ μὲν ῥᾳδίας,	ἐμοὶ	δὲ ἀνασώσεις τὴν ψυχήν, ἂν
[4, 1]	ἔστ´ ἂν οἱ σύμμαχοι παραγένωνται.	ἐμοὶ	δέ τις οἶκος ἀπετέτακτο ἅμα
[4, 12]	σποράδην πεποιημέναι· αἱ μὲν οἰκοδομημάτων	ἔρημοι,	παπύροις πεφυτευμέναι. τῶν δὲ παπύρων
[4, 10]	καὶ βλέπων ἔλεγον τὰ δεσμά·	Οἴμοι,	φιλτάτη, δέδεσαι καὶ καθεύδουσα· οὐδὲ
[4, 12]	εἰ δὲ τέλεον ἄνυδρον εἴη,	ἀράμενοι	τοῖς νώτοις οἱ πλωτῆρες τὸ
[4, 3]	γὰρ αὐτοῦ τὰς διατριβάς, ὄρυγμα	ποιησάμενοι,	ἐπικαλύπτουσιν ἄνωθεν καλάμῃ καὶ χώματι·
[4, 19]	δὲ πολλοὶ καὶ ἐπὶ πλεῖστον	τεταμένοι·	φασὶ δὲ ὅτι τὸν ἀριθμὸν
[4, 14]	μεγάλη καὶ πλατεῖα. ταύτῃ οἱ	τεταγμένοι	τὸ ἔργον, ὡς εἶδον εἰσιόντας
[4, 13]	καλύψειν τοὺς ὄπισθεν, οἱ δὲ	ἑπόμενοι	τὰς λόγχας ἐπισύρειν ὑπτίας, ὡς
[4, 13]	καὶ δύναιντο ποιεῖν. παρῆσαν οὖν	ἐσκευασμένοι	τοῦτον τὸν τρόπον καὶ ἐδέοντο
[4, 11]	γίνονται τρεῖς, δύο μὲν ἑκατέρωθεν	λελυμένοι	καὶ τὴν γῆν εἰς τὸ
[4, 19]	τέτταρες, εἰς τὸ πλάγιον ἠρέμα	κυρτούμενοι,	καθάπερ χερσαία χελώνη· οὐρὰ μακρὰ
[4, 12]	καὶ λανθάνουσι, τείχεσι ταῖς παπύροις	χρώμενοι.	εἰσὶ δὲ τῶν νήσων τινὲς
[4, 14]	στρατῷ. ~Ἦσαν δὲ τῶν πραττομένων	σκοποὶ	πόρρωθεν, οὓς οἱ βουκόλοι προκαθίσαντες
[4, 13]	ἔφασαν οἱ γέροντες, εἰ ταῦτά	σοι	δέδοκται, οἴσομεν τὴν εἱμαρμένην. ἐν
[4, 9]	πάλιν τὸν δαίμονα, μή τί	σοι	κακὸν ἐργάσηται. τίς οὖν ἡμῶν
[4, 15]	οὗ λύσει τὸ πρότερον. Ἀλλὰ	σοὶ	μέν, ἔφην, ἀγαθὰ γένοιτο τῆς
[4, 6]	δέομαι δὲ παρὰ σοῦ χάριτος,	σοὶ	μὲν ῥᾳδίας, ἐμοὶ δὲ ἀνασώσεις
[4, 6]	παρ´ αὐτῆς ζωάγρια· μισθὸς δὲ	σοὶ	μὲν χρυσοῖ πεντήκοντα τῆς διακονίας,
[4, 1]	ὀλίγον ἀναμείνῃς χρόνον, οὐκ ἀνοίξω	σοι	μόνον, ἀλλὰ καὶ ἱερέα σε
[4, 6]	ἀπολώλεκε. σῶσον δὲ σύ. ὀφείλεταί	σοι	παρ´ αὐτῆς ζωάγρια· μισθὸς δὲ
[4, 1]	καί, Νῦν, εἶπεν, οὐκ ἔξεστί	σοι	παρελθεῖν εἴσω τοῦ νεώ· ἢν
[4, 1]	γὰρ τεθνήξῃ· βοηθὸς γὰρ ἐγώ	σοι	παρέσομαι. μενεῖς δὲ παρθένος, ἔστ´
[4, 13]	ἡμῖν ποίησον τὴν πόλιν. ἰδού	σοι	πρὸς τὸν θάνατον ἡγούμεθα. ταῦτα
[4, 6]	δέ, φίλος ὤν, πειράσομαι γενέσθαι	σοι	χρήσιμος. ταῦτα εἰπὼν ἔρχεται πρός
[4, 12]	ταύταις δὴ ταῖς λίμναις μέσαι	νῆσοί	τινές εἰσι σποράδην πεποιημέναι· αἱ
[4, 16]	τοῦτο καὶ παρόντων ἡμῶν σκευάσατε·	χρυσοῖ	δὲ ὑμῖν ἄλλοι τέσσαρες μισθός,
[4, 6]	ζωάγρια· μισθὸς δὲ σοὶ μὲν	χρυσοῖ	πεντήκοντα τῆς διακονίας, αὐτῇ δέ,
[4, 7]	Χαρμίδην, Κατείργασται τὸ ἔργον, ἔφη·	καίτοι	τὸ πρῶτον ἠρνεῖτο ἰσχυρῶς ἡ
[4, 12]	πηλὸν τοῦ ὕδατος. ἐπὶ ταύτας	αὐτοὶ	καὶ βαδίζουσι καὶ πλέουσιν, οὐδὲ
[4, 5]	γὰρ ἡ γῆ γείτων ἡλίου·	πρῶτοι	γὰρ ἀνατέλλοντα τὸν θεὸν ὁρῶσιν
[4, 1]	ὅθενπερ ἐξωρμήσαμεν, ἔστ´ ἂν οἱ	σύμμαχοι	παραγένωνται. ἐμοὶ δέ τις οἶκος
[4, 13]	τῆς πόλεως διδόναι, ὡς ἂν	ἔχοι	καὶ πρὸς ἐκεῖνον λάφυρον φέρειν.
[4, 3]	τὸ θηρίον τοὺς ὀφθαλμοὺς εἴχομεν,	ἐπὶ	Λευκίππην δὲ ὁ στρατηγός· καὶ
[4, 2]	μικρόν· ἐγγὺς ἵππου παρειαί. μυκτὴρ	ἐπὶ	μέγα κεχηνὼς καὶ πνέων πυρώδη
[4, 3]	ἑαλώκει. βουλόμενος οὖν ἡμᾶς παραμένειν	ἐπὶ	πλεῖστον, ἵν´ ἔχῃ τοῖς ὀφθαλμοῖς
[4, 19]	γαστήρ. ὀδόντες δὲ πολλοὶ καὶ	ἐπὶ	πλεῖστον τεταμένοι· φασὶ δὲ ὅτι
[4, 19]	τοῦ λοιποῦ βλοσυρωτέρα σώματος καὶ	ἐπὶ	πλέον ἐπὶ τὰς γένυς ἐκτεί
[4, 7]	Τύχης τὴν ἀσφάλειαν, καὶ μενῶ.	ἐπὶ	πόλεμον νῦν ἐξελεύσομαι βουκόλων· ἔνδον
[4, 11]	εὐθὺς ἕκαστος, ὡς εἶχε τάχους,	ἐπὶ	τὰ ὅπλα ἐχώρουν καὶ παρῆσαν
[4, 19]	βλοσυρωτέρα σώματος καὶ ἐπὶ πλέον	ἐπὶ	τὰς γένυς ἐκτεί νεται καὶ
[4, 12]	τὸν δὲ πηλὸν τοῦ ὕδατος.	ἐπὶ	ταύτας αὐτοὶ καὶ βαδίζουσι καὶ
[4, 18]	τῶν βουκόλων ὕβρεως παρεσκευαζόμεθα τὸν	ἐπὶ	τὴν Ἀλεξάνδρειαν πλοῦν. συνέπλει δὲ
[4, 13]	μηδὲ τῆς πόλεως μακράν, ἀλλ´	ἐπὶ	τὴν πατρῴαν γῆν, ἐπὶ τὴν
[4, 13]	εἰ δὲ μή, καλεῖν αὐτὸν	ἐπὶ	τὴν πόλιν, ὡς σφᾶς αὐτοὺς
[4, 13]	ἀλλ´ ἐπὶ τὴν πατρῴαν γῆν,	ἐπὶ	τὴν τῆς γενέσεως ἑστίαν ἄγε·
[4, 19]	αὕτη δὲ αὐτῷ καὶ μάστιξ	ἐπὶ	τῆς ἄγρας γίνεται· τύπτει γὰρ
[4, 14]	ἐγκυλισθέντες ὑπεσύρησαν. τῶν μὲν γὰρ	ἐπὶ	τῆς γῆς ἑστώτων τὸ ὕδωρ
[4, 9]	ἐθέομεν ἐπ´ αὐτὴν καὶ ὁρῶμεν	ἐπὶ	τῆς γῆς κειμένην. προσελθὼν οὖν
[4, 3]	Λευκίππη συμπαρῆν. ἡμεῖς μὲν οὖν	ἐπὶ	τὸ θηρίον τοὺς ὀφθαλμοὺς εἴχομεν,
[4, 11]	ἐπέσπευδε δὲ αὐτόν, ὡς εἰκός,	ἐπὶ	τὸν πόλεμον τὰ γράμματα· ἐκέλευσε
[4, 11]	ἐν τοῖς ὅπλοις γενέσθαι ὡς	ἐπὶ	τοὺς βουκόλους. αὐτίκα δὴ μάλα
[4, 15]	διηγήσατο, ὃς ἔτυχεν αὐτῷ συστρατευσάμενος	ἐπὶ	τοὺς βουκόλους· ἔσωσε δὲ αὐτόν,
[4, 7]	ἐπείγει τὸ τραῦμα. ἅψω πῦρ	ἐπὶ	τοὺς πολεμίους· ἄλλας δᾷδας ὁ
[4, 11]	τῇ ἡμέρᾳ τὸ στράτευμα ἐξῆγεν	ἐπὶ	τοὺς πολεμίους. εἶχε δὲ αὐτοῖς
[4, 9]	ἐγὼ λῦσαι δυνάμενος οὐ θέλω.	ἐπὶ	τούτῳ σέσωκεν ἡμᾶς ἐκ τῶν
[4, 7]	χθὲς ἀφῆκε τὰ ἔμμηνα, καὶ	ἀνδρὶ	συνελθεῖν οὐ θέμις. Οὐκοῦν ἀναμενοῦμεν,
[4, 12]	γὰρ ὕδωρ τῇ γῇ συνεκτείνεται.	περὶ	δὲ τὰς τῶν βουκόλων ταύτας
[4, 16]	πάντως δι´ ὅλης νυκτὸς λαβοῦσα·	περὶ	δὲ τὴν ἕω καὶ τὸν
[4, 7]	Χαρμίδου τὴν σπουδὴν καὶ φοβηθεὶς	περὶ	ἐμοῦ, ταχύ τι σκήπτεται πιθανὸν
[4, 9]	ἀθλίαν. ὡς δὲ εἶδον αὐτῆς	περὶ	τὰς χεῖρας τὰ δεσμά, ἐδεόμην
[4, 16]	αὐτός, τὸ δὲ λοιπὸν κελεύει	περὶ	τὴν ἑσπέραν δοῦναι πιεῖν. Ἐγὼ
[4, 9]	ὁρᾶσθαι θέλει. θόρυβος οὖν πολὺς	περὶ	τὴν σκηνὴν αἴρεται, ὥστε καὶ
[4, 16]	μηνύσεως· ἀκούσατε δὲ ὡς ἔχω	περὶ	τοῦ φαρμάκου. ὁρᾶτε ὡς καὶ
[4, 6]	τις τρωθεὶς ἀνέχεσθαι θλιβόμενος τῷ	πυρί,	τὸν Μενέλαον μεταπέμπεται καὶ τῆς
[4, 11]	καὶ ἔστιν ἐς τοσοῦτον ῥέων	ἄχρι	Μέμφεως καὶ ἔτι μικρὸν κάτω
[4, 11]	τούτων ἕκαστος τῶν ποταμῶν ἀνέχεται	μέχρι	θαλάσσης ῥέων, ἀλλὰ περισχίζεται ἄλλος
[4, 8]	ἔχω κἀγώ. ἔτι μένει παρθένος·	μέχρι	μόνων τῶν φιλημάτων ἐστί μου
[4, 1]	ἀνδρίζεσθαι. ὡς δ´ οὐκ ἐπέτρεπε,	Μέχρι	πότε, εἶπον, χηρεύομεν τῶν τῆς
[4, 10]	ἐκάθευδε τὸ ἐπίλοιπον τῆς νυκτὸς	μέχρι	τῆς ἕω. ἐγὼ δὲ δι´
[4, 8]	ἀπογνῷ, τὸ ἐπιθυμοῦν μεταβαλὼν ἀντιλυπῆσαι	μέχρι	τοῦ δυνατοῦ τολμᾷ τὸ κωλῦον.
[4, 2]	γένυς εὐρεῖα, ὅση καὶ παρειά·	μέχρι	τῶν κροτάφων ἀνοίγει τὸ στόμα·
[4, 19]	καὶ ἀπόστασίς ἐστι πολλή, καὶ	μέχρι	τῶν ὤμων τὸ χάσμα, καὶ
[4, 19]	πολλοὶ καὶ ἐπὶ πλεῖστον τεταμένοι·	φασὶ	δὲ ὅτι τὸν ἀριθμὸν τυγχάνουσιν,
[4, 5]	ῥόδον Ἰνδῶν· ἔστι δὲ τοῖς	ἐλέφασι	σιτίον, ὡς τοῖς βουσὶ παρ´
[4, 12]	βουλεύονται καὶ λοχῶσι καὶ λανθάνουσι,	τείχεσι	ταῖς παπύροις χρώμενοι. εἰσὶ δὲ
[4, 13]	τὴν μὲν παρασκευὴν τῆς μάχης	μεθίησι,	κελεύει δὲ ἔρχεσθαι καθ´ ἡσυχίαν
[4, 18]	οἶδα γὰρ ἐνίους τῶν παρ´	Ἕλλησι	ποταμῶν καὶ τιτρώσκοντας· τούτῳ συνέκρινον
[4, 11]	αἱ σχίσεις μείζονες τῶν παρ´	Ἕλλησι	ποταμῶν. τὸ δὲ ὕδωρ πανταχοῦ
[4, 12]	λανθάνουσι, τείχεσι ταῖς παπύροις χρώμενοι.	εἰσὶ	δὲ τῶν νήσων τινὲς καλύβας
[4, 12]	ταῖς λίμναις μέσαι νῆσοί τινές	εἰσι	σποράδην πεποιημέναι· αἱ μὲν οἰκοδομημάτων
[4, 19]	οὐ κατὰ λόγον. δορὰ μὲν	φολίσι	ῥυσή· πετραία δὲ τῶν νώτων
[4, 13]	ἐπιτάττουσι τῶν νέων τοὺς ἀκμαιοτάτους,	ἀσπίσι	καὶ λόγχαις ὡπλισμένους. ἔμελλον δὲ
[4, 12]	ἦν μία μεγέθει καὶ καλύβαις	πλείοσι	διαφέρουσα (ἐκάλουν δὲ αὐτήν, οἶμαι,
[4, 18]	τῶν βουκόλων τὴν ἐν ταῖς	ναυσὶ	στρατείαν, ὥστε μετὰ τὸν πόλεμον
[4, 5]	τοῖς ἐλέφασι σιτίον, ὡς τοῖς	βουσὶ	παρ´ ἡμῖν ἡ πόα. ἅτε
[4, 12]	ὕδατος. ἐπὶ ταύτας αὐτοὶ καὶ	βαδίζουσι	καὶ πλέουσιν, οὐδὲ ναῦς ἑτέρα
[4, 15]	που κατὰ τὴν κώμην Γοργίας.	προελθοῦσι	δ´ ἡμῖν νεανίσκος προσέρχεταί τις
[4, 12]	καὶ βουλεύονται καὶ λοχῶσι καὶ	λανθάνουσι,	τείχεσι ταῖς παπύροις χρώμενοι. εἰσὶ
[4, 9]	Λύσατε, λέγων, ἱκετεύω, λύσατε· οὐ	φέρουσι	δεσμὸν χεῖρες ἁπαλαί. ἐάσατέ με
[4, 10]	ἰατρὸν μετακαλέσασθαι. κἀκεῖνος ἄσμενος ἐπείσθη·	χαίρουσι	γὰρ οἱ ἐρῶντες εἰς τὰ
[4, 14]	πρόσωπον καὶ τὸν στρατηγὸν αὐτὸν	διαπείρουσι	ταῖς λόγχαις, ἀπαρασκεύους τε ὄντας
[4, 14]	ὡς εἶδον εἰσιόντας τοὺς πολεμίους,	διακόπτουσι	ταχὺ τὸ χῶμα τοῦ ποταμοῦ.
[4, 13]	αὐτοῖς ἱκετηρίας ῥάβδους φοινικίνας ὄπισθεν	ἐπιτάττουσι	τῶν νέων τοὺς ἀκμαιοτάτους, ἀσπίσι
[4, 14]	οἱ δὲ τὰς λόγχας ἐγείραντες	ἐκτρέχουσι·	τὸ δὲ ὕδωρ ἤδη παρῆν,
[4, 12]	τοσαύτην χωρῆσαι γλυκεῖαν θάλασσαν. καὶ	νικῶσι	μὲν τὴν ἴσην νίκην οἱ
[4, 12]	οὖν ἐκεῖ καὶ βουλεύονται καὶ	λοχῶσι	καὶ λανθάνουσι, τείχεσι ταῖς παπύροις
[4, 4]	τὰς τροφὰς καὶ πᾶν ὅ	τι	ἂν ἐμποδὼν εὕρῃ σιτίον· ἐὰν
[4, 8]	περιΐδω Λευκίππης φίλημα ἀλλοτριούμενον. Οὗ	τί	γάρ, ἔφην, ἐστὶ γλυκύτερον; τὸ
[4, 9]	δεσμὸς ἔσομαι· μαινέσθω κατ´ ἐμοῦ.	τί	γάρ με καὶ ζῆν ἔτι
[4, 15]	θορυβῶν δ´ ἅμα λέγω· Εἰπόν,	τί	δέδωκας Λευκίππῃ, καὶ πόθεν μαίνεται;
[4, 6]	καὶ πάντα καταγορεύει. ἐβουλευόμεθα οὖν	τί	δεῖ πράττειν. ἔδοξε δὲ αὐτὸν
[4, 8]	ἔστω δὲ καὶ ἰσχύς, ὥστε	τι	δρᾶσαι μετὰ τοῦ μὴ παθεῖν·
[4, 9]	μικρὸν ἑώρα τὴν ἀλήθειαν, ἔπαθέ	τι	καὶ αὐτὸς καὶ ἠλέησε. κομίσαντες
[4, 13]	τοὺς δὲ ὡπλισμένους παραδραμόντας ὅ	τι	καὶ δύναιντο ποιεῖν. παρῆσαν οὖν
[4, 16]	ἤδη πεφαρμαγμένα. φέρε εἴπατε ὅ	τι	καὶ ἔχει τὸ φάρμακον τοῦτο
[4, 17]	τὴν φωνὴν ἐκείνην ἀπολήψομαι; μάντευσαί	τι	καὶ νῦν καθεύδουσα· καὶ γὰρ
[4, 14]	ἦν. διακρῖναι δὲ οὐκ ἦν,	τί	λίμνη καὶ τί πεδίον· ἀλλὰ
[4, 10]	προσοίσομεν. δίδωσιν οὖν ἡμῖν φάρμακόν	τι	μικρόν, ὅσον ὀρόβου μέγεθος, καὶ
[4, 13]	τῶν γερόν– των λιταῖς, μηδέν	τι	νεωτερίζειν τοὺς λογχοφόρους εἰς μάχην·
[4, 9]	κειμένην. προσελθὼν οὖν ἀνεπυθόμην ὅ	τι	πάθοι. ἡ δὲ ὡς εἶδέ
[4, 14]	οὐκ ἦν, τί λίμνη καὶ	τί	πεδίον· ἀλλὰ καὶ ὁ διὰ
[4, 7]	καὶ φοβηθεὶς περὶ ἐμοῦ, ταχύ	τι	σκήπτεται πιθανὸν καὶ λέγει· Βούλει
[4, 9]	φοβοῦμαι πάλιν τὸν δαίμονα, μή	τί	σοι κακὸν ἐργάσηται. τίς οὖν
[4, 13]	ἑώρων τὸν στρατηγὸν προσπελάζοντα, τεχνάζονταί	τι	τοιοῦτον. συναγαγόντες πάντας τοὺς γέροντας
[4, 4]	τὴν τροφὴν διακονεῖ· ἂν δέ	τι	τῶν ἁβροτέρων ἴδῃ, τούτῳ περιβάλλει,
[4, 15]	ὢν δὲ φύσει φαρμακεὺς σκευάζει	τι	φάρμακον ἔρωτος καὶ πείθει τὸν
[4, 14]	δὲ καινὰ καὶ παράλογα, ἐν	ὕδατι	πεζομαχία, καὶ ἐν τῇ γῇ
[4, 4]	κάτω πρὸς τὴν γένυν τῷ	στόματι	τὴν τροφὴν διακονεῖ· ἂν δέ
[4, 3]	καὶ οὐκ ἐθέλει πείθεσθαι σιδήρου	τραύματι,	ἀλλ´ ἔστιν, ὡς εἰπεῖν, ἐλέφας
[4, 19]	καὶ παχεῖα καὶ ἐοικυῖα στερεῷ	σώματι.	οὐ γὰρ ὡς τοῖς ἄλλοις
[4, 3]	ποιησάμενοι, ἐπικαλύπτουσιν ἄνωθεν καλάμῃ καὶ	χώματι·	ὑπὸ δὲ τὴν τῶν καλάμων
[4, 9]	τί γάρ με καὶ ζῆν	ἔτι	δεῖ; οὐ γνωρίζει με Λευκίππη
[4, 15]	Χαιρέας· Γοργίας γάρ σε ἀπολώλεκεν.	ἔτι	μᾶλλον ἔφριξα καὶ λέγω· Τίνα
[4, 8]	μόνα παρὰ Λευκίππης ἔχω κἀγώ.	ἔτι	μένει παρθένος· μέχρι μόνων τῶν
[4, 11]	τοσοῦτον ῥέων ἄχρι Μέμφεως καὶ	ἔτι	μικρὸν κάτω (Κερκάσωρος ὄνομα τῇ
[4, 1]	τῇ Λευκίππῃ τὸ ἐνύπνιον καὶ	οὐκέτι	ἐπεχείρουν βιάζεσθαι. ἀναλογιζόμενος δὲ τὸν
[4, 1]	ἐνύπνιον. ἐδόκουν γὰρ τῇ παρελθούσῃ	νυκτὶ	ναὸν Ἀφροδίτης ὁρᾶν καὶ τὸ
[4, 5]	κλοπῆς τὴν ἡδονὴν καὶ ἄνθος	ἀντὶ	φύλλου γίνεται καὶ τὴν ὀδμὴν
[4, 8]	ἡδονῆς ἐστι πηγή. πίστευσόν μοι	λέγοντι,	Μενέλαε (ἐν γὰρ τοῖς κακοῖς
[4, 18]	ἑορτή, ἐῴκει δὲ ὁ πλοῦς	κωμάζοντι	ποταμῷ. ἔπινον δὲ καὶ τοῦ
[4, 1]	~Ἔδοξεν οὖν τῷ στρατηγῷ,	μαθόντι	τήν τε τῶν ἐναντίων παρασκευὴν
[4, 1]	ἐγενόμην προσευξόμενος, κλεισθῆναι τὰς θύρας.	ἀθυμοῦντι	δέ μοι γυναῖκα ἐκφανῆναι κατὰ
[4, 5]	θηρίῳ τοσαύτη τις εὐωδίας ἡδονή;	Ὅτι,	ἔφη Χαρμίδης, τοιαύτην ποιεῖται καὶ
[4, 4]	φιλανθρωπίας. ὁ δὲ ἄνθρωπος ἔλεγεν	ὅτι	καὶ μισθὸν εἴη δεδωκὼς τῷ
[4, 2]	οὐρὰ βραχεῖα καὶ ψιλὴ τριχῶν,	ὅτι	καὶ τὸ πᾶν τοῦ σώματος
[4, 9]	κἀκεῖνον τῷ σκέλει. συνέντες οὖν	ὅτι	μανία εἴη τις τὸ κακόν,
[4, 4]	ταύτην, ἔφην ἐγώ, τὴν ἡμέραν,	ὅτι	μὴ γραφῇ. Λέγοιμ´ ἂν ὑμῖν,
[4, 6]	ἀπηλλάγημεν τοῦ στρατηγοῦ, μικρὸν διαλιπών,	ὅτι	οὐ δύναταί τις τρωθεὶς ἀνέχεσθαι
[4, 4]	ὁ ἄνθρωπος βούλεται. οἶδε γὰρ	ὅτι	πέπρακε τὴν ὀδμήν. ~Καὶ πόθεν,
[4, 19]	ἐπὶ πλεῖστον τεταμένοι· φασὶ δὲ	ὅτι	τὸν ἀριθμὸν τυγχάνουσιν, ὅσας ὁ
[4, 8]	ἀλλοτριούμενον. Οὗ τί γάρ, ἔφην,	ἐστὶ	γλυκύτερον; τὸ μὲν γὰρ ἔργον
[4, 8]	φιλήματα· φίλημα δὲ καὶ ἀόριστόν	ἐστι	καὶ ἀκόρεστον καὶ καινὸν ἀεί.
[4, 8]	παρθένος· μέχρι μόνων τῶν φιλημάτων	ἐστί	μου γυνή. εἰ δέ τις
[4, 8]	τῆς ψυχῆς ἡ τῆς ἡδονῆς	ἐστι	πηγή. πίστευσόν μοι λέγοντι, Μενέλαε
[4, 19]	κάτω στερεὰν ἔχει· καὶ ἀπόστασίς	ἐστι	πολλή, καὶ μέχρι τῶν ὤμων
[4, 12]	ποταμὸς ἁλῶναι μὴ θέλων ὑπερήμερος.	ἔστι	δὲ ἰδεῖν ποταμοῦ καὶ γῆς
[4, 5]	τοῖς Ἕλλησιν ἄνθος Αἰθίοπος χροιᾶς·	ἔστι	δὲ παρ´ Ἰνδοῖς οὐκ ἄνθος
[4, 5]	ἐνδύεται. μέλαν τοῦτο ῥόδον Ἰνδῶν·	ἔστι	δὲ τοῖς ἐλέφασι σιτίον, ὡς
[4, 19]	αὐτοῦ τὴν δειρὴν ἡ φύσις·	ἔστι	δὲ τοῦ λοιποῦ βλοσυρωτέρα σώματος
[4, 4]	ἔχειν αὐτῷ διπλοῦν τὸ στόμα·	ἔστι	δὲ τοῦτο ἐλέφαντος καμπύλος ὀδούς.
[4, 19]	ὅσον οὐ κέχηνε τὸ θηρίον,	ἔστι	κεφαλή· ὅταν δὲ χάνῃ πρὸς
[4, 3]	τὸν τρόπον τῆς ἄγρας, ὡς	ἔστι	μὲν ἀδηφαγώτατον καὶ ποιεῖται τροφὴν
[4, 2]	Νείλου ἐκάλουν οἱ Αἰγύπτιοι. καὶ	ἔστι	μὲν ἵππος, ὡς ὁ λόγος
[4, 12]	ὁ Νεῖλος οὐ ψεύδεται, ἀλλ´	ἔστι	ποταμὸς μετὰ προθεσμίας τὸν χρόνον
[4, 7]	Ἀλλ´ ὁρᾷς, ἔφη, ὡς οὐκ	ἔστι	ῥᾴδιον λαθεῖν αὐτὴν ἐνθάδε τὸν
[4, 19]	τοῖς ἄλλοις περίκειται θηρίοις, ἀλλ´	ἔστι	τῆς ῥάχεως ἑνὸς ὀστοῦ τελευτὴ
[4, 12]	καὶ θάλασσα καὶ λίμνη. καὶ	ἔστι	τὸ θέαμα καινόν, ναῦς ὁμοῦ
[4, 7]	σώματος· αὗται γὰρ ἐρώντων παραμυθίαι.	ἔξεστι	δὲ αὐτὴν καὶ φιλῆσαι· τοῦτο
[4, 1]	ἔχουσαν, καί, Νῦν, εἶπεν, οὐκ	ἔξεστί	σοι παρελθεῖν εἴσω τοῦ νεώ·
[4, 10]	~Ταῦτά με λέγοντα παρηγόρουν οἱ	ἀμφὶ	τὸν Μενέλαον, φάσκοντες μὴ ἔμμονα