Livre, Chapitre
[4, 5]	καὶ τὴν ὀδμὴν οὐκ ἐπιδείκνυται·	ἢ	γὰρ ἀλαζονεύεσθαι πρὸς τοὺς εἰδότας
[4, 1]	ἄξεται δέ σε ἄλλος οὐδεὶς	ἢ	Κλειτοφῶν. ἐγὼ δὲ τὴν μὲν
[4, 10]	κἂν κατὰ τοὺς ὕπνους σωφρονεῖς,	ἢ	μαίνεταί σου καὶ τὰ ὀνείρατα;
[4, 8]	ἀνεβόησα, ὡς θᾶττον ἂν ἀποθάνοιμι	ἢ	περιΐδω Λευκίππης φίλημα ἀλλοτριούμενον. Οὗ
[4, 7]	Χαρμίδης εἶπεν, ἐνταῦθα τρεῖς ἡμέρας	ἢ	τέτταρας, αὗται γὰρ ἱκαναί. ὃ
[4, 5]	τοὺς εἰδότας ὀκνεῖ τὴν ἡδονὴν	ἢ	τοῖς πολίταις φθονεῖ· ἂν δὲ
[4, 1]	ἐσμέν, ἀποχρησώμεθα τῷ καιρῷ πρὶν	ἢ	χαλεπώτερα ἡμᾶς ἐπισχεῖν. ἡ δέ,
[4, 7]	τὴν ἀλήθειαν ἀκοῦσαι τῆς ἀναβολῆς;	ἦ	γὰρ αὕτη χθὲς ἀφῆκε τὰ
[4, 4]	ἐλέφαντος Ἰνδοῦ. ~Καὶ ὁ Μενέλαος,	Ἦ	γὰρ ἐλέφαντα ἤδη τεθέασαι, ἔφη,
[4, 4]	ἐμποδὼν εὕρῃ σιτίον· ἐὰν μὲν	ᾖ	ὄψον ἐλέφαντος, ἔλαβέ τε εὐθὺς
[4, 1]	θέμις, ἔφη, τοῦτο ἤδη γενέσθαι.	ἡ	γάρ μοι θεὸς Ἄρτεμις ἐπιστᾶσα
[4, 19]	νώτων ἡ χροιὰ καὶ μέλαινα·	ἡ	γαστὴρ δὲ λευκή. πόδες τέτταρες,
[4, 19]	ὤμων τὸ χάσμα, καὶ εὐθὺς	ἡ	γαστήρ. ὀδόντες δὲ πολλοὶ καὶ
[4, 7]	φιλῆσαι· τοῦτο γὰρ οὐ κεκώλυκεν	ἡ	γαστήρ. ~Ὡς οὖν ταῦτα ὁ
[4, 4]	Ἡσιόδου κορώνην. τοιαύτη ἐστὶν ἐλέφαντος	ἡ	γένυς, οἵα τῶν βοῶν ἡ
[4, 5]	καὶ τὴν τροφήν. Ἰνδῶν γὰρ	ἡ	γῆ γείτων ἡλίου· πρῶτοι γὰρ
[4, 7]	καίτοι τὸ πρῶτον ἠρνεῖτο ἰσχυρῶς	ἡ	γυνή, δεομένου δέ μου καὶ
[4, 1]	πρὶν ἢ χαλεπώτερα ἡμᾶς ἐπισχεῖν.	ἡ	δέ, Ἀλλ´ οὐ θέμις, ἔφη,
[4, 12]	μὲν ὕδωρ τοσαύτην γῆν πελαγῶσαι,	ἡ	δὲ γῆ τοσαύτην χωρῆσαι γλυκεῖαν
[4, 10]	μὲν οὖν ἃ ἐκέλευσεν ἐποιοῦμεν,	ἡ	δὲ ἐπαλειφθεῖσα μετὰ μικρὸν ἐκάθευδε
[4, 17]	αὐτῇ καὶ πυνθάνομαι πῶς ἔχει.	ἡ	δὲ ἐῴκει μὲν μηδὲν ὧν
[4, 17]	ἤδη τὸ πᾶν αὐτῇ διηγοῦμαι.	ἡ	δὲ ᾐσχύνετο ἀκροωμένη καὶ ἠρυθρία
[4, 4]	φωνῆς αἴσθεται καὶ μαστίζοντος ἀνέχεται·	ἡ	δὲ μάστιξ αὐτῷ πέλεκυς σιδηροῦς.
[4, 15]	Λευκίππῃ διεληλύθεσαν ἡμέραι τῆς μανίας,	ἡ	δὲ νόσος οὐκ ἐκουφίζετο. ἅπαξ
[4, 9]	κακόν, βίᾳ συλλαβόντες ἐπειρώμεθα κρατεῖν·	ἡ	δὲ προσεπάλαιεν ἡμῖν, οὐδὲν φροντίζουσα
[4, 9]	οὖν ἀνεπυθόμην ὅ τι πάθοι.	ἡ	δὲ ὡς εἶδέ με, ἀναπηδήσασα
[4, 17]	ἔκπωμα δίδωμι τῇ Λευκίππῃ πιεῖν.	ἡ	δέ, ὡς ὁ ἄνθρωπος εἶπε,
[4, 11]	δὲ αὐτοῖς οὕτω τῆς κώμης	ἡ	θέσις. ὁ Νεῖλος ῥεῖ μὲν
[4, 4]	ἡ γένυς, οἵα τῶν βοῶν	ἡ	κεφαλή. σὺ μὲν γὰρ ἂν
[4, 3]	θέαν ἡμᾶς ὁ στρατηγός· καὶ	ἡ	Λευκίππη συμπαρῆν. ἡμεῖς μὲν οὖν
[4, 17]	ἡ πολύευκτος ἠὼς ἀναφαίνεται, καὶ	ἡ	Λευκίππη φθέγγεται, καὶ ἦν ἡ
[4, 4]	ἄγομεν σχολήν. κύει μὲν αὐτὸν	ἡ	μήτηρ χρονιώτατον· δέκα γὰρ ἐνιαυτοῖς
[4, 5]	ὡς τοῖς βουσὶ παρ´ ἡμῖν	ἡ	πόα. ἅτε οὖν ἐκ πρώτης
[4, 17]	ὡς πρὸς ἀκούουσαν Λευκίππην, μόλις	ἡ	πολύευκτος ἠὼς ἀναφαίνεται, καὶ ἡ
[4, 8]	φιλοῦμεν, ἀπὸ δὲ τῆς ψυχῆς	ἡ	τῆς ἡδονῆς ἐστι πηγή. πίστευσόν
[4, 15]	αὐτόν, ὡς εἰκός, ὑπὲρ ὑμῶν	ἡ	Τύχη. αἰτεῖ δὲ χρυσοῦς τέσσαρας
[4, 9]	σέσωκεν ἡμᾶς ἐκ τῶν λῃστῶν	ἡ	Τύχη, ἵνα γένῃ μανίας παιδιά;
[4, 9]	καὶ σεαυτὴν ἀπολάβοις, παιζέτω πάλιν	ἡ	Τύχη. ~Ταῦτά με λέγοντα παρηγόρουν
[4, 19]	ἔκλεψε γὰρ αὐτοῦ τὴν δειρὴν	ἡ	φύσις· ἔστι δὲ τοῦ λοιποῦ
[4, 17]	ἡ Λευκίππη φθέγγεται, καὶ ἦν	ἡ	φωνή· Κλειτοφῶν. ἀναπηδήσας οὖν πρόσειμί
[4, 18]	ἔχοντες· ἔκπωμα γὰρ αὐτοῖς ἐστιν	ἡ	χείρ. εἰ γάρ τις αὐτῶν
[4, 19]	ῥυσή· πετραία δὲ τῶν νώτων	ἡ	χροιὰ καὶ μέλαινα· ἡ γαστὴρ
[4, 16]	καὶ ὁ ἄνθρωπος, Δίκαια, ἔφη,	φοβῇ·	τὰ δὲ ἐμβαλλόμενα κοινὰ καὶ
[4, 5]	τῆς γῆς μικρὸν ἐξοικήσῃ καὶ	ὑπερβῇ	τοὺς ὅρους, ἀνοίγει τῆς κλοπῆς
[4, 5]	τὴν τροφήν. Ἰνδῶν γὰρ ἡ	γῆ	γείτων ἡλίου· πρῶτοι γὰρ ἀνατέλλοντα
[4, 11]	ῥεύματος) ἐντεῦθεν δὲ περιρρήγνυται τῇ	γῇ	καὶ ἐξ ἑνὸς ποταμοῦ γίνονται
[4, 12]	αὐτοῖς γίνεται, καὶ ποταμὸς καὶ	γῆ	καὶ θάλασσα καὶ λίμνη. καὶ
[4, 14]	ὕδατι πεζομαχία, καὶ ἐν τῇ	γῇ	ναυάγια. οἱ μὲν δὴ τοῖς
[4, 12]	νικώμενον· τὸ γὰρ ὕδωρ τῇ	γῇ	συνεκτείνεται. περὶ δὲ τὰς τῶν
[4, 12]	τοσαύτην γῆν πελαγῶσαι, ἡ δὲ	γῆ	τοσαύτην χωρῆσαι γλυκεῖαν θάλασσαν. καὶ
[4, 6]	ἀκίνδυνον ἦν, μὴ καὶ βίαν	προσαγάγῃ,	τὸ δὲ φεύγειν ἀδύνατον, πάντῃ
[4, 19]	διαπαλαίῃ καὶ πολλὰ ποιεῖ τραύματα	πληγῇ	μιᾷ. κεφαλὴ δὲ αὐτῷ τοῖς
[4, 5]	ὃ τῆς πνοῆς αὐτῷ γέγονε	πηγή.	~Ἐπεὶ οὖν ἐκ τῶν λόγων
[4, 8]	ψυχῆς ἡ τῆς ἡδονῆς ἐστι	πηγή.	πίστευσόν μοι λέγοντι, Μενέλαε (ἐν
[4, 12]	δρέπανον, ναυτῶν ὁμοῦ καὶ γεωργῶν	καταγωγή,	ἰχθύων ὁμοῦ καὶ βοῶν. ὃ
[4, 11]	ἄλλην θεραπείαν ἐθεράπευεν. ~Ἐν τούτῳ	δὴ	ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ τῆς
[4, 11]	ὡς ἐπὶ τοὺς βουκόλους. αὐτίκα	δὴ	μάλα ἐξορ μήσαντες εὐθὺς ἕκαστος,
[4, 3]	δὲ μέγεθος εἰς τριπλάσιον. ~Καλεῖ	δὴ	πρὸς τὴν θέαν ἡμᾶς ὁ
[4, 12]	ἂν ἐπιτύχωσιν ὕδατος. ἐν ταύταις	δὴ	ταῖς λίμναις μέσαι νῆσοί τινές
[4, 14]	τῇ γῇ ναυάγια. οἱ μὲν	δὴ	τοῖς πεπραγμένοις ἐπαρθέντες μέγα ἐφρόνουν,
[4, 16]	καὶ τὴν νόσον ἀποθήσεται. λαμβάνει	δὴ	τοῦ φαρμάκου πρῶτος αὐτός, τὸ
[4, 1]	σε ποιήσω τῆς θεοῦ. καταλέγω	δὴ	τοῦτο τῇ Λευκίππῃ τὸ ἐνύπνιον
[4, 2]	οὐ μετρίως ἐταραττόμην. ~Ἐν τούτῳ	δὴ	Χαρμίδης (τοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα
[4, 1]	Ἀλλ´ οὐ θέμις, ἔφη, τοῦτο	ἤδη	γενέσθαι. ἡ γάρ μοι θεὸς
[4, 18]	ἡμῖν καὶ ὁ Χαιρέας, φίλος	ἤδη	γενόμενος ἐκ τῆς τοῦ φαρμάκου
[4, 16]	ἀμφοτέρους· Τοὺς μὲν τέτταρας χρυσοῦς	ἤδη	λάβετε μισθὸν ἀγαθῆς μηνύσεως· ἀκούσατε
[4, 9]	ἐδεόμην Μενελάου, τῶν πολλῶν ἀπηλλαγμένων	ἤδη,	Λύσατε, λέγων, ἱκετεύω, λύσατε· οὐ
[4, 14]	ἐγείραντες ἐκτρέχουσι· τὸ δὲ ὕδωρ	ἤδη	παρῆν, καὶ ὠγκοῦντο μὲν αἱ
[4, 16]	ἀκίνδυνον δὲ ἐπιφαρμάσσειν τὰ σπλάγχνα	ἤδη	πεφαρμαγμένα. φέρε εἴπατε ὅ τι
[4, 4]	ὁ Μενέλαος, Ἦ γὰρ ἐλέφαντα	ἤδη	τεθέασαι, ἔφη, ποτέ; Καὶ μάλα,
[4, 17]	τὰ δεσμά, μετὰ ταῦτα δὲ	ἤδη	τὸ πᾶν αὐτῇ διηγοῦμαι. ἡ
[4, 4]	ἂν δέ τι τῶν ἁβροτέρων	ἴδῃ,	τούτῳ περιβάλλει, κύκλῳ τὴν ἄγραν
[4, 18]	πολλή τις ὄψεως ἡδονή· ναυτῶν	ᾠδή,	πλωτήρων κρότος, χορεία νεῶν· καὶ
[4, 2]	ἐπὶ μέγα κεχηνὼς καὶ πνέων	πυρώδη	καπνὸν ὡς ἀπὸ πηγῆς πυρός.
[4, 12]	δὲ λίμναι, κἂν ὁ Νεῖλος	ἀπέλθῃ,	μένουσιν ἧττον τὸ ὕδωρ ἔχουσαι,
[4, 13]	ὀφθεῖεν. κἂν μὲν ὁ στρατηγὸς	πεισθῇ	ταῖς τῶν γερόν– των λιταῖς,
[4, 10]	στρατοπέδου ἰατρὸν μετακαλέσασθαι. κἀκεῖνος ἄσμενος	ἐπείσθη·	χαίρουσι γὰρ οἱ ἐρῶντες εἰς
[4, 16]	εἰπών· ὥς τε ταχὺ μὲν	ἐκομίσθη,	παρόντων δὲ ἡμῶν συνέ– τριψε
[4, 11]	εἷς ὥσπερ ἦν ῥέων πρὶν	λυθῇ.	ἀλλ´ οὐδὲ τούτων ἕκαστος τῶν
[4, 19]	γὰρ αὐτῇ πρὸς οὓς ἂν	διαπαλαίῃ	καὶ πολλὰ ποιεῖ τραύματα πληγῇ
[4, 12]	ἀρκεῖ. εἰ δὲ τέλεον ἄνυδρον	εἴη,	ἀράμενοι τοῖς νώτοις οἱ πλωτῆρες
[4, 4]	ἄνθρωπος ἔλεγεν ὅτι καὶ μισθὸν	εἴη	δεδωκὼς τῷ θηρίῳ· προσπνεῖν γὰρ
[4, 17]	καὶ ἐπυνθάνετο τίς ὁ δήσας	εἴη.	ἐγὼ δὲ ἰδὼν σωφρονοῦσαν ὑπὸ
[4, 15]	λεχθὲν καὶ ἐσκόπουν εἴ τις	εἴη	που κατὰ τὴν κώμην Γοργίας.
[4, 9]	σκέλει. συνέντες οὖν ὅτι μανία	εἴη	τις τὸ κακόν, βίᾳ συλλαβόντες
[4, 15]	τὸν μὲν οὖν εἴχομεν ἐν	φυλακῇ	καθείρξαντες. ~Κἀν τούτῳ παρῆν ὁ
[4, 7]	τὸ οἰώνισμα πρὸ πολέμου συμβολῆς	ἐρωτικὴ	συμπλοκή. Ἀφροδίτη με πρὸς Ἄρεα
[4, 7]	οἰώνισμα πρὸ πολέμου συμβολῆς ἐρωτικὴ	συμπλοκή.	Ἀφροδίτη με πρὸς Ἄρεα ἀποστειλάτω.
[4, 19]	καὶ μέλαινα· ἡ γαστὴρ δὲ	λευκή.	πόδες τέτταρες, εἰς τὸ πλάγιον
[4, 14]	κώμης ὄπισθεν διῶρυξ τοῦ ποταμοῦ	μεγάλη	καὶ πλατεῖα. ταύτῃ οἱ τεταγμένοι
[4, 19]	πολλὰ ποιεῖ τραύματα πληγῇ μιᾷ.	κεφαλὴ	δὲ αὐτῷ τοῖς νώτοις συνυφαίνεται
[4, 19]	οὐ κέχηνε τὸ θηρίον, ἔστι	κεφαλή·	ὅταν δὲ χάνῃ πρὸς τὰς
[4, 2]	πᾶν τοῦ σώματος οὕτως ἔχει.	κεφαλὴ	περιφερής· οὖς μικρόν· ἐγγὺς ἵππου
[4, 4]	γένυς, οἵα τῶν βοῶν ἡ	κεφαλή.	σὺ μὲν γὰρ ἂν ἰδὼν
[4, 6]	διακονίας, αὐτῇ δέ, ὅσους ἂν	θέλῃ.	λέγει οὖν ὁ Μενέλαος· Τοὺς
[4, 2]	τοὺς πόδας, πλὴν ὅσον ἐν	χηλῇ	σχίζει τὴν ὁπλήν. μέγεθος δὲ
[4, 2]	τὸν μέγιστον· οὐρὰ βραχεῖα καὶ	ψιλὴ	τριχῶν, ὅτι καὶ τὸ πᾶν
[4, 11]	θαλάσσης ῥέων, ἀλλὰ περισχίζεται ἄλλος	ἄλλῃ	κατὰ πόλεις, καὶ εἰσὶν αἱ
[4, 19]	στερεὰν ἔχει· καὶ ἀπόστασίς ἐστι	πολλή,	καὶ μέχρι τῶν ὤμων τὸ
[4, 18]	μακρᾶς πλεόντων πάντα μεστὰ καὶ	πολλή	τις ὄψεως ἡδονή· ναυτῶν ᾠδή,
[4, 15]	θεόπεμπτον εἶναι νομίσας τὸν ἄνθρωπον,	Μὴ	Γοργίας, εἶπον, τυγχάνεις; Οὐ μὲν
[4, 4]	ἔφην ἐγώ, τὴν ἡμέραν, ὅτι	μὴ	γραφῇ. Λέγοιμ´ ἂν ὑμῖν, εἶπε·
[4, 18]	Αἰγύπτιος πίνων οὐ φοβεῖται, Διονύσου	μὴ	δεόμενος. ἐθαύμασα δὲ αὐτοῦ καὶ
[4, 14]	τῆς γῆς τρέχων δέει τοῦ	μὴ	διαμαρτεῖν βραδύτερος ἦν πρὸς τὴν
[4, 10]	οἱ ἀμφὶ τὸν Μενέλαον, φάσκοντες	μὴ	ἔμμονα εἶναι τὰ τοιαῦτα νοσήματα,
[4, 13]	κακοῖς σὺ πάρασχε τὴν χάριν·	μὴ	ἔξω φονεύσῃς πυλῶν μηδὲ τῆς
[4, 12]	τὸ ὕδωρ μετρῶν, ποταμὸς ἁλῶναι	μὴ	θέλων ὑπερήμερος. ἔστι δὲ ἰδεῖν
[4, 6]	γὰρ ἀντιλέγειν οὐκ ἀκίνδυνον ἦν,	μὴ	καὶ βίαν προσαγάγῃ, τὸ δὲ
[4, 13]	λογχοφόρους εἰς μάχην· εἰ δὲ	μή,	καλεῖν αὐτὸν ἐπὶ τὴν πόλιν,
[4, 1]	ὕπνους, ὅτε ἔκλαιον μέλλουσα σφαγήσεσθαι,	Μὴ	νῦν, ἔφη, κλαῖε· οὐ γὰρ
[4, 9]	οὐδὲν φροντίζουσα κρύπτειν ὅσα γυνὴ	μὴ	ὁρᾶσθαι θέλει. θόρυβος οὖν πολὺς
[4, 8]	ὥστε τι δρᾶσαι μετὰ τοῦ	μὴ	παθεῖν· τοῦτο δὲ τῆς ψυχῆς
[4, 12]	γὰρ αὐτὴν διεῖργε στενωπὸς τοῦ	μὴ	πᾶσαν νῆσον γενέσθαι. ἦν δὲ
[4, 14]	χῶμα ἔχουσιν Αἰγύπτιοι, ὡς ἂν	μὴ	πρὸ καιροῦ τῆς χρείας ὑπερέχων
[4, 9]	φιλτάτη, φοβοῦμαι πάλιν τὸν δαίμονα,	μή	τί σοι κακὸν ἐργάσηται. τίς
[4, 8]	τοῦτο δὲ τῆς ψυχῆς τὸ	μὴ	φοβούμενον ἀγριαίνει μᾶλλον τὸ θυμούμενον.
[4, 3]	διατριβάς, ὄρυγμα ποιησάμενοι, ἐπικαλύπτουσιν ἄνωθεν	καλάμῃ	καὶ χώματι· ὑπὸ δὲ τὴν
[4, 7]	ἂν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν ἀφίκωμαι.	κώμη	γὰρ αὕτη, καὶ ἐν ὄψει
[4, 11]	μικρὸν κάτω (Κερκάσωρος ὄνομα τῇ	κώμῃ	τῇ πρὸς τῷ τέλει τοῦ
[4, 19]	θηρίον, ἔστι κεφαλή· ὅταν δὲ	χάνῃ	πρὸς τὰς ἄγρας, ὅλον στόμα
[4, 9]	τῶν λῃστῶν ἡ Τύχη, ἵνα	γένῃ	μανίας παιδιά; ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς,
[4, 9]	Λευκίππη παρόντα· κεῖται δέ μοι	δεδεμένη,	καὶ ὁ ἀναιδὴς ἐγὼ λῦσαι
[4, 17]	κατεμαντεύσω δικαίως. εὐτυχεῖς ἄρα μᾶλλον	κοιμωμένη·	γρηγοροῦσα μὲν γὰρ μανίαν δυστυχεῖς,
[4, 17]	αὐτῇ διηγοῦμαι. ἡ δὲ ᾐσχύνετο	ἀκροωμένη	καὶ ἠρυθρία καὶ ἐνόμιζε τότε
[4, 1]	καὶ σφαγαί; ἀλλ´ ἕως ἐν	γαλήνῃ	τῆς τύχης ἐσμέν, ἀποχρησώμεθα τῷ
[4, 16]	δὲ τούτων ἀπογεύσομαι τοσοῦτον, ὅσον	κἀκείνη	λάβοι. καὶ ἅμα κελεύει τινὰ
[4, 12]	καὶ γῆ καὶ θάλασσα καὶ	λίμνη.	καὶ ἔστι τὸ θέαμα καινόν,
[4, 14]	διακρῖναι δὲ οὐκ ἦν, τί	λίμνη	καὶ τί πεδίον· ἀλλὰ καὶ
[4, 18]	μεστὰ καὶ πολλή τις ὄψεως	ἡδονή·	ναυτῶν ᾠδή, πλωτήρων κρότος, χορεία
[4, 5]	ἀμόρφῳ θηρίῳ τοσαύτη τις εὐωδίας	ἡδονή;	Ὅτι, ἔφη Χαρμίδης, τοιαύτην ποιεῖται
[4, 7]	τὸ πρῶτον ἠρνεῖτο ἰσχυρῶς ἡ	γυνή,	δεομένου δέ μου καὶ ὑπομιμνήσκοντος
[4, 8]	μόνων τῶν φιλημάτων ἐστί μου	γυνή.	εἰ δέ τις ἁρπάσει μου
[4, 9]	ἡμῖν, οὐδὲν φροντίζουσα κρύπτειν ὅσα	γυνὴ	μὴ ὁρᾶσθαι θέλει. θόρυβος οὖν
[4, 19]	πλάγιον ἠρέμα κυρτούμενοι, καθάπερ χερσαία	χελώνη·	οὐρὰ μακρὰ καὶ παχεῖα καὶ
[4, 8]	τοῦ στόματος ἄνεισιν, ἀναπνοὴ καὶ	φωνὴ	καὶ φίλημα· τοῖς μὲν γὰρ
[4, 17]	Λευκίππη φθέγγεται, καὶ ἦν ἡ	φωνή·	Κλειτοφῶν. ἀναπηδήσας οὖν πρόσειμί τε
[4, 1]	νῦν, ἔφη, κλαῖε· οὐ γὰρ	τεθνήξῃ·	βοηθὸς γὰρ ἐγώ σοι παρέσομαι.
[4, 8]	κάλλιστα ἀπὸ τοῦ στόματος ἄνεισιν,	ἀναπνοὴ	καὶ φωνὴ καὶ φίλημα· τοῖς
[4, 14]	νομίζοντες κεκρατηκέναι καὶ οὐκ ἀπάτης	κλοπῇ.	ἀνὴρ γὰρ Αἰγύπτιος καὶ τὸ
[4, 18]	ἡδονήν· οἶνος γὰρ φύσεως ὕδατος	κλοπή.	ἀρυσάμενος οὖν ὑέλου τῆς διαφανοῦς
[4, 15]	προπετέστερον κρατεῖ. ~Δέκα δὲ τῇ	Λευκίππῃ	διεληλύθεσαν ἡμέραι τῆς μανίας, ἡ
[4, 15]	ἅμα λέγω· Εἰπόν, τί δέδωκας	Λευκίππῃ,	καὶ πόθεν μαίνεται; ὁ δὲ
[4, 6]	ἀνασώσεις τὴν ψυχήν, ἂν θέλῃς.	Λευκίππη	με ἀπολώλεκε. σῶσον δὲ σύ.
[4, 1]	τις οἶκος ἀπετέτακτο ἅμα τῇ	Λευκίππῃ	μικρὸν ἀνωτέρω τῆς τοῦ στρατηγοῦ
[4, 9]	ἔτι δεῖ; οὐ γνωρίζει με	Λευκίππη	παρόντα· κεῖται δέ μοι δεδεμένη,
[4, 17]	καταφιλήσας τὸ ἔκπωμα δίδωμι τῇ	Λευκίππῃ	πιεῖν. ἡ δέ, ὡς ὁ
[4, 3]	ἡμᾶς ὁ στρατηγός· καὶ ἡ	Λευκίππη	συμπαρῆν. ἡμεῖς μὲν οὖν ἐπὶ
[4, 1]	θεοῦ. καταλέγω δὴ τοῦτο τῇ	Λευκίππῃ	τὸ ἐνύπνιον καὶ οὐκέτι ἐπεχείρουν
[4, 2]	ὄνομα τῷ στρατηγῷ) ἐπιβάλλει τῇ	Λευκίππῃ	τὸν ὀφθαλμόν, ἀπὸ τοιαύτης ἀφορμῆς
[4, 17]	πολύευκτος ἠὼς ἀναφαίνεται, καὶ ἡ	Λευκίππη	φθέγγεται, καὶ ἦν ἡ φωνή·
[4, 12]	καινόν, ναῦς ὁμοῦ καὶ δίκελλα,	κώπη	καὶ ἄροτρον, πηδάλιον καὶ δρέπανον,
[4, 4]	πᾶν ὅ τι ἂν ἐμποδὼν	εὕρῃ	σιτίον· ἐὰν μὲν ᾖ ὄψον
[4, 19]	τῶν γενύων πεδίον. ἂν δὲ	ἐκπεράσῃ	πρὸς τὴν γῆν, ὅσον ἔχει
[4, 5]	ἂν δὲ τῆς γῆς μικρὸν	ἐξοικήσῃ	καὶ ὑπερβῇ τοὺς ὅρους, ἀνοίγει
[4, 2]	ἀπὸ πηγῆς πυρός. γένυς εὐρεῖα,	ὅση	καὶ παρειά· μέχρι τῶν κροτάφων
[4, 14]	ὑπερέχων ὁ Νεῖλος τὴν γῆν	ἐπικλύσῃ.	ὅταν δὲ δεηθῶσιν ἀρδεῦσαι τὸ
[4, 1]	ἰδὼν ἐνύπνιον. ἐδόκουν γὰρ τῇ	παρελθούσῃ	νυκτὶ ναὸν Ἀφροδίτης ὁρᾶν καὶ
[4, 19]	κατὰ λόγον. δορὰ μὲν φολίσι	ῥυσή·	πετραία δὲ τῶν νώτων ἡ
[4, 12]	ὅταν γὰρ τὴν πᾶσαν γῆν	πελαγώσῃ,	καὶ λίμνας ἐνταῦθα ποιεῖ· αἱ
[4, 11]	μεγάλου ῥεύματος) ἐντεῦθεν δὲ περιρρήγνυται	τῇ	γῇ καὶ ἐξ ἑνὸς ποταμοῦ
[4, 14]	ἐν ὕδατι πεζομαχία, καὶ ἐν	τῇ	γῇ ναυάγια. οἱ μὲν δὴ
[4, 12]	τὸ νικώμενον· τὸ γὰρ ὕδωρ	τῇ	γῇ συνεκτείνεται. περὶ δὲ τὰς
[4, 16]	ὁρᾶτε ὡς καὶ τῶν παρόντων	τῇ	γυναικὶ κακῶν αἴτιον γέγονε φάρμακον.
[4, 16]	πίομαι πρῶτος, τὸ δὲ δώσω	τῇ	γυναικί. κοιμηθήσεται δὲ πάντως δι´
[4, 11]	αὐτοῖς στρατοπεδεύεσθαι, καθ´ αὑτὸν ἦν·	τῇ	δὲ ὑστεραίᾳ ἅμα τῇ ἡμέρᾳ
[4, 11]	ἦν· τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἅμα	τῇ	ἡμέρᾳ τὸ στράτευμα ἐξῆγεν ἐπὶ
[4, 11]	ἔτι μικρὸν κάτω (Κερκάσωρος ὄνομα	τῇ	κώμῃ τῇ πρὸς τῷ τέλει
[4, 15]	δὲ προπετέστερον κρατεῖ. ~Δέκα δὲ	τῇ	Λευκίππῃ διεληλύθεσαν ἡμέραι τῆς μανίας,
[4, 1]	δέ τις οἶκος ἀπετέτακτο ἅμα	τῇ	Λευκίππῃ μικρὸν ἀνωτέρω τῆς τοῦ
[4, 17]	καὶ καταφιλήσας τὸ ἔκπωμα δίδωμι	τῇ	Λευκίππῃ πιεῖν. ἡ δέ, ὡς
[4, 1]	τῆς θεοῦ. καταλέγω δὴ τοῦτο	τῇ	Λευκίππῃ τὸ ἐνύπνιον καὶ οὐκέτι
[4, 2]	ἦν ὄνομα τῷ στρατηγῷ) ἐπιβάλλει	τῇ	Λευκίππῃ τὸν ὀφθαλμόν, ἀπὸ τοιαύτης
[4, 1]	προσόμοιον ἰδὼν ἐνύπνιον. ἐδόκουν γὰρ	τῇ	παρελθούσῃ νυκτὶ ναὸν Ἀφροδίτης ὁρᾶν
[4, 11]	κάτω (Κερκάσωρος ὄνομα τῇ κώμῃ	τῇ	πρὸς τῷ τέλει τοῦ μεγάλου
[4, 3]	καὶ ποιεῖται τροφὴν ὅλον λήϊον,	ἀπάτῃ	δὲ πάσχει τὴν ἄγραν. ἐπιτηρήσαντες
[4, 10]	βλέπων ἔλεγον τὰ δεσμά· Οἴμοι,	φιλτάτη,	δέδεσαι καὶ καθεύδουσα· οὐδὲ τὸν
[4, 9]	ἐτηρούμεθα. ἐγὼ μέν, ἂν σωφρονήσῃς,	φιλτάτη,	φοβοῦμαι πάλιν τὸν δαίμονα, μή
[4, 7]	πρὸ πολέμου συμβολῆς ἐρωτικὴ συμπλοκή.	Ἀφροδίτη	με πρὸς Ἄρεα ἀποστειλάτω. καὶ
[4, 6]	προσαγάγῃ, τὸ δὲ φεύγειν ἀδύνατον,	πάντῃ	μὲν λῃστῶν περικεχυμένων, τοσούτων δὲ
[4, 10]	ζεούσης ὑπάρχειν. τὸ γὰρ αἷμα	πάντῃ	νεάζον καὶ ὑπὸ πολλῆς ἀκμῆς
[4, 14]	δὲ κατὰ τὴν λίμνην ὕδωρ	πάντῃ	ὑπὲρ κεφαλὴν ἀνδρὸς ἦν. διακρῖναι
[4, 4]	ἀνεκούφισε καὶ ὤρεξεν ἄνω δῶρον	δεσπότῃ.	ἐπικάθηται γάρ τις αὐτῷ ἀνὴρ
[4, 18]	καὶ ἦν ἅπας ὁ ποταμὸς	ἑορτή,	ἐῴκει δὲ ὁ πλοῦς κωμάζοντι
[4, 10]	καὶ τὰ ὀνείρατα; ἐπεὶ δὲ	διανέστη,	πάλιν ἄσημα ἐβόα· καὶ ὁ
[4, 6]	μὲν χρυσοῖ πεντήκοντα τῆς διακονίας,	αὐτῇ	δέ, ὅσους ἂν θέλῃ. λέγει
[4, 9]	σὺν αὐτῇ· μόνος ἐγὼ περιπτυξάμενος	αὐτῇ	δεσμὸς ἔσομαι· μαινέσθω κατ´ ἐμοῦ.
[4, 17]	ταῦτα δὲ ἤδη τὸ πᾶν	αὐτῇ	διηγοῦμαι. ἡ δὲ ᾐσχύνετο ἀκροωμένη
[4, 10]	ἔφη καὶ ἕτερον εἰς γαστρὸς	αὐτῇ	κάθαρσιν. ἡμεῖς μὲν οὖν ἃ
[4, 17]	Κλειτοφῶν. ἀναπηδήσας οὖν πρόσειμί τε	αὐτῇ	καὶ πυνθάνομαι πῶς ἔχει. ἡ
[4, 9]	χεῖρες ἁπαλαί. ἐάσατέ με σὺν	αὐτῇ·	μόνος ἐγὼ περιπτυξάμενος αὐτῇ δεσμὸς
[4, 10]	καὶ λέγει· Νῦν μὲν ὕπνον	αὐτῇ	παρασκευάσωμεν, ὅπως τὸ ἄγριον τῆς
[4, 19]	τῆς ἄγρας γίνεται· τύπτει γὰρ	αὐτῇ	πρὸς οὓς ἂν διαπαλαίῃ καὶ
[4, 10]	δὲ καὶ τὴν λοιπὴν θεραπείαν	αὐτῇ	προσοίσομεν. δίδωσιν οὖν ἡμῖν φάρμακόν
[4, 7]	ἀξιοῖ δὲ δικαίαν δέησιν, ὀλίγην	αὐτῇ	χαρίσασθαι προθεσμίαν ἡμερῶν, ἔστ´ ἂν
[4, 19]	τῶν πριόνων εἰσὶν αἱ αἰχμαί.	αὕτη	δὲ αὐτῷ καὶ μάστιξ ἐπὶ
[4, 7]	τὴν Ἀλεξάνδρειαν ἀφίκωμαι. κώμη γὰρ	αὕτη,	καὶ ἐν ὄψει τὰ γινόμενα,
[4, 7]	ἀκοῦσαι τῆς ἀναβολῆς; ἦ γὰρ	αὕτη	χθὲς ἀφῆκε τὰ ἔμμηνα, καὶ
[4, 4]	λέγουσιν ὑπὲρ τὴν Ἡσιόδου κορώνην.	τοιαύτη	ἐστὶν ἐλέφαντος ἡ γένυς, οἵα
[4, 5]	πόθεν, ἔφην, οὕτως ἀμόρφῳ θηρίῳ	τοσαύτη	τις εὐωδίας ἡδονή; Ὅτι, ἔφη
[4, 14]	τοῦ ποταμοῦ μεγάλη καὶ πλατεῖα.	ταύτῃ	οἱ τεταγμένοι τὸ ἔργον, ὡς
[4, 19]	ἔστι τῆς ῥάχεως ἑνὸς ὀστοῦ	τελευτὴ	καὶ μέρος αὐτοῦ τῶν ὅλων.
[4, 4]	ἐγώ, τὴν ἡμέραν, ὅτι μὴ	γραφῇ.	Λέγοιμ´ ἂν ὑμῖν, εἶπε· καὶ
[4, 15]	θείων μηνυμάτων. Γοργίας ἦν μέν,	ἔφη,	Αἰγύπτιος στρα– τιώτης· νῦν δὲ
[4, 10]	τὴν κεφαλὴν μέσην· σκευάσειν δὲ	ἔφη	καὶ ἕτερον εἰς γαστρὸς αὐτῇ
[4, 15]	προσαγορεύσας με, Σωτὴρ ἥκω σός,	ἔφη,	καὶ τῆς σῆς γυναικός. ἐκπλαγεὶς
[4, 7]	τὸν Χαρμίδην, Κατείργασται τὸ ἔργον,	ἔφη·	καίτοι τὸ πρῶτον ἠρνεῖτο ἰσχυρῶς
[4, 1]	ἔκλαιον μέλλουσα σφαγήσεσθαι, Μὴ νῦν,	ἔφη,	κλαῖε· οὐ γὰρ τεθνήξῃ· βοηθὸς
[4, 16]	δοῦναι πιεῖν. Ἐγὼ δὲ ἄπειμι,	ἔφη,	κοιμηθησόμενος· τὸ γὰρ φάρμακον οὕτω
[4, 8]	μοιχεύσεταί μου τὰ φιλήματα. Οὐκοῦν,	ἔφη	ὁ Μενέλαος, βουλῆς ἡμῖν ἀρίστης
[4, 16]	δίχα διελών, Τὸ μὲν αὐτός,	ἔφη,	πίομαι πρῶτος, τὸ δὲ δώσω
[4, 4]	Ἦ γὰρ ἐλέφαντα ἤδη τεθέασαι,	ἔφη,	ποτέ; Καὶ μάλα, ὁ Χαρμίδης
[4, 7]	Χαρμίδης, Ἀλλὰ τοῦτό γε ῥᾴδιον,	ἔφη,	τὸν Κλειτοφῶντα ἀποφορτίσασθαι. ὁρῶν οὖν
[4, 1]	ἡ δέ, Ἀλλ´ οὐ θέμις,	ἔφη,	τοῦτο ἤδη γενέσθαι. ἡ γάρ
[4, 16]	ποιῆτε. καὶ ὁ ἄνθρωπος, Δίκαια,	ἔφη,	φοβῇ· τὰ δὲ ἐμβαλλόμενα κοινὰ
[4, 5]	τοσαύτη τις εὐωδίας ἡδονή; Ὅτι,	ἔφη	Χαρμίδης, τοιαύτην ποιεῖται καὶ τὴν
[4, 7]	καὶ ὁ Μενέλαος, Ἀλλ´ ὁρᾷς,	ἔφη,	ὡς οὐκ ἔστι ῥᾴδιον λαθεῖν
[4, 3]	ἡμᾶς παραμένειν ἐπὶ πλεῖστον, ἵν´	ἔχῃ	τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ χαρίζεσθαι, περιπλοκὰς
[4, 15]	ὡς εἰκός, ὑπὲρ ὑμῶν ἡ	Τύχη.	αἰτεῖ δὲ χρυσοῦς τέσσαρας ὑπὲρ
[4, 9]	ἡμᾶς ἐκ τῶν λῃστῶν ἡ	Τύχη,	ἵνα γένῃ μανίας παιδιά; ὦ
[4, 9]	σεαυτὴν ἀπολάβοις, παιζέτω πάλιν ἡ	Τύχη.	~Ταῦτά με λέγοντα παρηγόρουν οἱ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/05/2006