Ennéade, liv., chap.
[1, 3, 50]	οὕτως ἄνευ τούτων; Ἢ οὐδ´	ἂν	γένοιτο, ἀλλὰ ἢ πρότερον ἢ
[1, 3, 50]	ἐκ τούτων νοερῶς πλέκουσα, ἕως	ἂν	διέλθῃ πᾶν τὸ νοητόν, καὶ
[1, 3, 50]	θεῖσιν ἐκεῖ πορεύεσθαι ἀνάγκη, ἕως	ἂν	εἰς τὸ ἔσχατον τοῦ τόπου
[1, 3, 50]	καὶ ἀνάπαλιν ἀναλύουσα, εἰς ὃ	ἂν	ἐπ´ ἀρχὴν ἔλθῃ, τότε δὲ
[1, 3, 50]	μουσικὸς καὶ μεταπεσὼν ἢ μένοι	ἂν	ἢ παρέλθοι, μνημονικός ἐστί πως
[1, 3, 50]	δὲ ἐρωτικός, εἰς ὃν μεταπέσοι	ἂν	καὶ ὁ μουσικὸς καὶ μεταπεσὼν
[1, 3, 50]	περὶ προτάσεων καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ	ἂν	τὸ εἰδέναι γράφειν, ἄλλῃ τέχνῃ
[1, 3, 50]	ἢ ἅμα συναύξεται. Καὶ τάχα	ἂν	φυσικάς τις ἀρετὰς ἔχοι, ἐξ
[1, 3, 50]	γὰρ καὶ περὶ φύσεως θεωρεῖ	βοήθειαν	παρὰ διαλεκτικῆς λαβοῦσα, ὥσπερ καὶ
[1, 3, 50]	ὄν· κἀκεῖ βαδιστέον τὴν ἄνω	πορείαν.	~Ὁ δὲ φιλόσοφος τὴν φύσιν
[1, 3, 50]	ἐνιδρύει τῷ νοητῷ κἀκεῖ τὴν	πραγματείαν	ἔχει τὸ ψεῦδος ἀφεῖσα ἐν
[1, 3, 50]	γενομένη βλέπει, τὴν λεγομένην λογικὴν	πραγματείαν	περὶ προτάσεων καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ
[1, 3, 50]	ἐπ´ ἀρχὴν ἔλθῃ, τότε δὲ	ἡσυχίαν	ἄγουσα, ὡς μέχρι γε τοῦ
[1, 3, 50]	νοερῶς πλέκουσα, ἕως ἂν διέλθῃ	πᾶν	τὸ νοητόν, καὶ ἀνάπαλιν ἀναλύουσα,
[1, 3, 50]	Ἢ προλαβοῦσα ἡ ἑτέρα τὴν	ἑτέραν	ἐτελείωσεν· ὅλως γὰρ ἡ φυσικὴ
[1, 3, 50]	καὶ φρονήσεως Ἀνάγκη οὖν τιμιωτάτην	οὖσαν	ἕξιν τῶν ἐν ἡμῖν περὶ
[1, 3, 50]	τέλος τῆς πορείας ὂν τυγχάνει,	ὅταν	τις ἐπ´ ἄκρῳ γένηται τῷ
[1, 3, 50]	αὐτῇ ἀληθέσι τὸ ψεῦδος, γινώσκουσα,	ὅταν	τις προσαγάγῃ, ὅ τι παρὰ
[1, 3, 50]	ὅτι ἄλλοθεν λεκτέον καὶ ὅτι	ἐν	ἄλλοις μᾶλλον, οἷον ἐπιτηδεύματα καλὰ
[1, 3, 50]	τέχναις καὶ ἐν ἐπιστήμαις καὶ	ἐν	ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν ποιητέον καὶ
[1, 3, 50]	καλὰ καὶ νόμους καλοὺς δεικνύντα	ἐν	ἀσωμάτοις γὰρ ὁ ἐθισμὸς τοῦ
[1, 3, 50]	ποιήσαντος ὡς ἀλλότριον κρίνουσα τοῖς	ἐν	αὐτῇ ἀληθέσι τὸ ψεῦδος, γινώσκουσα,
[1, 3, 50]	ὅτι καὶ ἐν τέχναις καὶ	ἐν	ἐπιστήμαις καὶ ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα
[1, 3, 50]	οὖν τιμιωτάτην οὖσαν ἕξιν τῶν	ἐν	ἡμῖν περὶ τὸ ὂν καὶ
[1, 3, 50]	μέχρι γε τοῦ ἐκεῖ εἶναι	ἐν	ἡσυχίᾳ, οὐδὲν ἔτι πολυπραγμονοῦσα εἰς
[1, 3, 50]	διαφέρει καὶ τίς ἡ κοινότης·	ἐν	οἷς ἐστι καὶ ποῦ τούτων
[1, 3, 50]	καταμαθεῖν, πληττόμενος δὲ ὑπὸ τῶν	ἐν	ὄψει καλῶν περὶ αὐτὰ ἐπτόηται.
[1, 3, 50]	τῷ λόγῳ σώματα δεικνύντα τὸ	ἐν	πᾶσι ταὐτὸν καὶ ὅτι ἕτερον
[1, 3, 50]	ἡ νοητὴ ἁρμονία καὶ τὸ	ἐν	ταύτῃ καλὸν καὶ ὅλως τὸ
[1, 3, 50]	ἐρασμίου ἤδη καὶ ὅτι καὶ	ἐν	τέχναις καὶ ἐν ἐπιστήμαις καὶ
[1, 3, 50]	τὸν πλεῖστά φησιν ἰδόντα ὃς	ἐν	τῇ πρώτῃ γενέσει εἰς γονὴν
[1, 3, 50]	μὲν ἄλλαι ἀρεταὶ τοὺς λογισμοὺς	ἐν	τοῖς πάθεσι τοῖς ἰδίοις καὶ
[1, 3, 50]	ἓν ἐν τοῖς ᾀδομένοις καὶ	ἐν	τοῖς ῥυθμοῖς καὶ τὸ εὔρυθμον
[1, 3, 50]	φθόγγους καὶ τὸ καλὸν τὸ	ἐν	τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα δὲ ἀεὶ
[1, 3, 50]	πραγματείαν ἔχει τὸ ψεῦδος ἀφεῖσα	ἐν	τῷ λεγομένῳ ἀληθείας πεδίῳ τὴν
[1, 3, 50]	δέ γε δευτέρα, οἷς ἤδη	ἐν	τῷ νοητῷ γενομένοις καὶ οἷον
[1, 3, 50]	ἡσυχίᾳ, οὐδὲν ἔτι πολυπραγμονοῦσα εἰς	ἓν	γενομένη βλέπει, τὴν λεγομένην λογικὴν
[1, 3, 50]	τὸ ἀνάρμοστον καὶ τὸ μὴ	ἓν	ἐν τοῖς ᾀδομένοις καὶ ἐν
[1, 3, 50]	ἐπιστήμαις καὶ ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα	ἓν	ποιητέον καὶ διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται.
[1, 3, 50]	Διδακτέον οὖν αὐτὸν μὴ περὶ	ἓν	σῶμα πεσόντα ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´ ἐπὶ
[1, 3, 50]	ἀνάρμοστον καὶ τὸ μὴ ἓν	ἐν	τοῖς ᾀδομένοις καὶ ἐν τοῖς
[1, 3, 50]	γράμματα εἰδυῖα δὲ τὸ ἀληθὲς	οἶδεν	ὃ καλοῦσι πρότασιν, καὶ καθόλου
[1, 3, 50]	τοῦ ἐκεῖ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ,	οὐδὲν	ἔτι πολυπραγμονοῦσα εἰς ἓν γενομένη
[1, 3, 50]	καὶ ὡς ἴδια ἤδη τὰ	ἐκεῖθεν·	καὶ γὰρ μετὰ τῆς ὕλης
[1, 3, 50]	περὶ ἠθῶν ὡσαύτως θεωροῦσα μὲν	ἐκεῖθεν,	προστιθεῖσα δὲ τὰς ἕξεις καὶ
[1, 3, 50]	ἕτερον τῶν σωμάτων καὶ ὅτι	ἄλλοθεν	λεκτέον καὶ ὅτι ἐν ἄλλοις
[1, 3, 50]	μεθόδου τῆς ταῦτα βουλομένης. ~Ἀλλὰ	πόθεν	τὰς ἀρχὰς ἔχει ἡ ἐπιστήμη
[1, 3, 50]	ἄλλαι τέχναι· μᾶλλον μέντοι αὕτη	ἐγγύθεν	κομίζεται παρὰ τῆς διαλεκτικῆς· καὶ
[1, 3, 50]	ὕλης τὰ πλεῖστα· καὶ αἱ	μὲν	ἄλλαι ἀρεταὶ τοὺς λογισμοὺς ἐν
[1, 3, 50]	ἀναβαίνουσιν ἢ ἄνω ἐλθοῦσιν· ἡ	μὲν	γὰρ προτέρα ἀπὸ τῶν κάτω,
[1, 3, 50]	καὶ τοῖς προτέροις παραδιδόναι; Ἔστι	μὲν	δὴ ἡ λόγῳ περὶ ἑκάστου
[1, 3, 50]	φύσει καὶ πάλαι λελυμένον. Τὰ	μὲν	δὴ μαθήματα δοτέον πρὸς συνεθισμὸν
[1, 3, 50]	μουσικοῦ τινος ἢ ἐρωτικοῦ; Ὁ	μὲν	δὴ φιλόσοφος τὴν φύσιν καὶ
[1, 3, 50]	καὶ περὶ ἠθῶν ὡσαύτως θεωροῦσα	μὲν	ἐκεῖθεν, προστιθεῖσα δὲ τὰς ἕξεις
[1, 3, 50]	τῇ διαιρέσει τῇ Πλάτωνος χρωμένη	μὲν	καὶ εἰς διάκρισιν τῶν εἰδῶν,
[1, 3, 50]	οἷ δεῖ πορευθῆναι ἀνάγει; Ὅπου	μὲν	οὖν δεῖ ἐλθεῖν, ὡς ἐπὶ
[1, 3, 50]	καθ´ ἕνα εἷς τις; Ἔστι	μὲν	οὖν ἡ πορεία διττὴ πᾶσιν
[1, 3, 50]	καὶ τὸ τιμιώτατον εἶναι, φρόνησιν	μὲν	περὶ τὸ ὄν, νοῦν δὲ
[1, 3, 50]	γένηται τῷ νοητῷ. Ἀλλ´ ἡ	μὲν	περιμενέτω, περὶ δὲ τῆς ἀναγωγῆς
[1, 3, 50]	δὴ αὐτὸν εὐκίνητον καὶ ἐπτοημένον	μὲν	πρὸς τὸ καλόν, ἀδυνατώτερον δὲ
[1, 3, 50]	καὶ τὰ ἄλλα καὶ τὰ	μὲν	χρήσιμα αὐτῶν, τὰ δὲ περιττὰ
[1, 3, 50]	τὸ πλεῖστον ἀμφοτέραις, ἀφ´ ὧν	ἔχομεν.
[1, 3, 50]	προλαβοῦσα ἡ ἑτέρα τὴν ἑτέραν	ἐτελείωσεν·	ὅλως γὰρ ἡ φυσικὴ ἀρετὴ
[1, 3, 50]	ὡς περὶ ἃ ἐπτόητο ἐκεῖνα	ἦν,	ἡ νοητὴ ἁρμονία καὶ τὸ
[1, 3, 50]	ὧν τοῦτο ἐδείκνυτο, ἀναγωγή τις	ἦν.	Τίνα δὲ δεῖ εἶναι τὸν
[1, 3, 50]	ποιητέον. ~Τίς δὲ ἡ διαλεκτική,	ἣν	δεῖ καὶ τοῖς προτέροις παραδιδόναι;
[1, 3, 50]	ἓν γενομένη βλέπει, τὴν λεγομένην	λογικὴν	πραγματείαν περὶ προτάσεων καὶ συλλογισμῶν,
[1, 3, 50]	σχήματα οὕτως ἀκτέον· χωρίζοντα τὴν	ὕλην	ἐφ´ ὧν αἱ ἀναλογίαι καὶ
[1, 3, 50]	περὶ πράγματά ἐστι καὶ οἷον	ὕλην	ἔχει τὰ ὄντα· ὁδῷ μέντοι
[1, 3, 50]	εἰς ἓν γενομένη βλέπει, τὴν	λεγομένην	λογικὴν πραγματείαν περὶ προτάσεων καὶ
[1, 3, 50]	ἐν τῇ πρώτῃ γενέσει εἰς	γονὴν	ἀνδρὸς ἐσομένου φιλοσόφου μουσικοῦ τινος
[1, 3, 50]	ἐπὶ τὸ ὄν· κἀκεῖ βαδιστέον	τὴν	ἄνω πορείαν. ~Ὁ δὲ φιλόσοφος
[1, 3, 50]	ἐλθεῖν, ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ	τὴν	ἀρχὴν τὴν πρώτην, κείσθω διωμολογημένον
[1, 3, 50]	συντελειοῦται; Ἢ προλαβοῦσα ἡ ἑτέρα	τὴν	ἑτέραν ἐτελείωσεν· ὅλως γὰρ ἡ
[1, 3, 50]	πολυπραγμονοῦσα εἰς ἓν γενομένη βλέπει,	τὴν	λεγομένην λογικὴν πραγματείαν περὶ προτάσεων
[1, 3, 50]	πλάνης ἐνιδρύει τῷ νοητῷ κἀκεῖ	τὴν	πραγματείαν ἔχει τὸ ψεῦδος ἀφεῖσα
[1, 3, 50]	ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ τὴν ἀρχὴν	τὴν	πρώτην, κείσθω διωμολογημένον καὶ διὰ
[1, 3, 50]	καὶ σχήματα οὕτως ἀκτέον· χωρίζοντα	τὴν	ὕλην ἐφ´ ὧν αἱ ἀναλογίαι
[1, 3, 50]	ἄνω πορείαν. ~Ὁ δὲ φιλόσοφος	τὴν	φύσιν ἕτοιμος οὗτος καὶ οἷον
[1, 3, 50]	τοῦ μουσικοῦ ὅστις ἐστὶ λέγοντας	τὴν	φύσιν. Θετέον δὴ αὐτὸν εὐκίνητον
[1, 3, 50]	ἐρωτικοῦ; Ὁ μὲν δὴ φιλόσοφος	τὴν	φύσιν καὶ ὁ μουσικὸς καὶ
[1, 3, 50]	ἐν τῷ λεγομένῳ ἀληθείας πεδίῳ	τὴν	ψυχὴν τρέφουσα, τῇ διαιρέσει τῇ
[1, 3, 50]	νοῦ καὶ φρονήσεως Ἀνάγκη οὖν	τιμιωτάτην	οὖσαν ἕξιν τῶν ἐν ἡμῖν
[1, 3, 50]	τἀγαθὸν καὶ τὴν ἀρχὴν τὴν	πρώτην,	κείσθω διωμολογημένον καὶ διὰ πολλῶν
[1, 3, 50]	ἀναλύουσα, εἰς ὃ ἂν ἐπ´	ἀρχὴν	ἔλθῃ, τότε δὲ ἡσυχίαν ἄγουσα,
[1, 3, 50]	ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ τὴν	ἀρχὴν	τὴν πρώτην, κείσθω διωμολογημένον καὶ
[1, 3, 50]	τῷ λεγομένῳ ἀληθείας πεδίῳ τὴν	ψυχὴν	τρέφουσα, τῇ διαιρέσει τῇ Πλάτωνος
[1, 3, 50]	δίδωσιν ἐναργεῖς ἀρχάς, εἴ τις	λαβεῖν	δύναιτο ψυχῇ· εἶτα τὰ ἑξῆς
[1, 3, 50]	δὲ τῆς ἀναγωγῆς πρότερον πειρατέον	λέγειν.	Πρῶτον δὴ διασταλτέον τοὺς ἄνδρας
[1, 3, 50]	κάλλους· χωρὶς δὲ ὂν ἀδυνατεῖ	καταμαθεῖν,	πληττόμενος δὲ ὑπὸ τῶν ἐν
[1, 3, 50]	ἀνάγει; Ὅπου μὲν οὖν δεῖ	ἐλθεῖν,	ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ τὴν
[1, 3, 50]	τὸ εὔρυθμον καὶ τὸ εὔσχημον	διώκειν.	Μετὰ τοίνυν τοὺς αἰσθητοὺς τούτους
[1, 3, 50]	Ἀπὸ δὲ τῶν ἀρετῶν ἤδη	ἀναβαίνειν	ἐπὶ νοῦν, ἐπὶ τὸ ὄν·
[1, 3, 50]	λόγῳ περὶ ἑκάστου δυναμένη ἕξις	εἰπεῖν	τί τε ἕκαστον καὶ τί
[1, 3, 50]	συλλογισμῶν, ὥσπερ ἂν τὸ εἰδέναι	γράφειν,	ἄλλῃ τέχνῃ δοῦσα· ὧν τινα
[1, 3, 50]	ἀντακολουθοῦσι καὶ εἰ δεῖ νῦν	ἐπισχεῖν	ἢ εἰσαῦθις ἢ ὅλως ἄλλο
[1, 3, 50]	διέλθῃ πᾶν τὸ νοητόν, καὶ	ἀνάπαλιν	ἀναλύουσα, εἰς ὃ ἂν ἐπ´
[1, 3, 50]	δὴ διασταλτέον τοὺς ἄνδρας τούτους	ἡμῖν	ἀρξαμένους ἀπὸ τοῦ μουσικοῦ ὅστις
[1, 3, 50]	τιμιωτάτην οὖσαν ἕξιν τῶν ἐν	ἡμῖν	περὶ τὸ ὂν καὶ τὸ
[1, 3, 50]	φρονήσεως Ἀνάγκη οὖν τιμιωτάτην οὖσαν	ἕξιν	τῶν ἐν ἡμῖν περὶ τὸ
[1, 3, 50]	καὶ τὰς ἀσκήσεις, ἐξ ὧν	προίασιν	αἱ ἕξεις. Ἴσχουσι δὲ αἱ
[1, 3, 50]	μὲν οὖν ἡ πορεία διττὴ	πᾶσιν	ἢ ἀναβαίνουσιν ἢ ἄνω ἐλθοῦσιν·
[1, 3, 50]	τὸ ἀληθὲς οἶδεν ὃ καλοῦσι	πρότασιν,	καὶ καθόλου οἶδε τὰ κινήματα
[1, 3, 50]	πάθεσι τοῖς ἰδίοις καὶ ταῖς	πράξεσιν,	ἡ δὲ φρόνησις ἐπιλογισμός τις
[1, 3, 50]	καὶ εἰ τοῦτο αἴρει ὃ	τίθησιν	ἢ ἄλλο, καὶ εἰ ἕτερα
[1, 3, 50]	ὂν καὶ τὸ τιμιώτατον εἶναι,	φρόνησιν	μὲν περὶ τὸ ὄν, νοῦν
[1, 3, 50]	καθόλου καὶ ἀύλως πάντα εἰς	χρῆσιν	προφέρει τῇ φρονήσει. Πότερα δὲ
[1, 3, 50]	τέλεον νοῦν ἥκῃ. Ἔστι γάρ,	φησιν,	αὕτη τὸ καθαρώτατον νοῦ καὶ
[1, 3, 50]	τὸν πάντα ἢ τὸν πλεῖστά	φησιν	ἰδόντα ὃς ἐν τῇ πρώτῃ
[1, 3, 50]	νοητῷ γενομένοις καὶ οἷον ἴχνος	θεῖσιν	ἐκεῖ πορεύεσθαι ἀνάγκη, ἕως ἂν
[1, 3, 50]	Πλάτωνος χρωμένη μὲν καὶ εἰς	διάκρισιν	τῶν εἰδῶν, χρωμένη δὲ καὶ
[1, 3, 50]	πᾶσιν ἢ ἀναβαίνουσιν ἢ ἄνω	ἐλθοῦσιν·	ἡ μὲν γὰρ προτέρα ἀπὸ
[1, 3, 50]	ἡ πορεία διττὴ πᾶσιν ἢ	ἀναβαίνουσιν	ἢ ἄνω ἐλθοῦσιν· ἡ μὲν
[1, 3, 50]	πορείαν. ~Ὁ δὲ φιλόσοφος τὴν	φύσιν	ἕτοιμος οὗτος καὶ οἷον ἐπτερωμένος
[1, 3, 50]	μουσικοῦ ὅστις ἐστὶ λέγοντας τὴν	φύσιν.	Θετέον δὴ αὐτὸν εὐκίνητον καὶ
[1, 3, 50]	Ὁ μὲν δὴ φιλόσοφος τὴν	φύσιν	καὶ ὁ μουσικὸς καὶ ὁ
[1, 3, 50]	ἡ ἐπιστήμη αὕτη; Ἢ νοῦς	δίδωσιν	ἐναργεῖς ἀρχάς, εἴ τις λαβεῖν
[1, 3, 50]	ὤν καὶ φύσει ἐνάρετον πρὸς	τελείωσιν	ἀρετῶν ἀκτέον καὶ μετὰ τὰ
[1, 3, 50]	ποῦ τούτων ἕκαστον καὶ εἰ	ἔστιν	ὅ ἐστι καὶ τὰ ὄντα
[1, 3, 50]	φιλοσοφίας ἐνθετέον· ἀφ´ ὧν εἰς	πίστιν	ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ ἔχων. Τίνες
[1, 3, 50]	ἀναβαίνειν ἐπὶ νοῦν, ἐπὶ τὸ	ὄν·	κἀκεῖ βαδιστέον τὴν ἄνω πορείαν.
[1, 3, 50]	εἶναι, φρόνησιν μὲν περὶ τὸ	ὄν,	νοῦν δὲ περὶ τὸ ἐπέκεινα
[1, 3, 50]	ἐστί πως κάλλους· χωρὶς δὲ	ὂν	ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν, πληττόμενος δὲ ὑπὸ
[1, 3, 50]	τῶν ἐν ἡμῖν περὶ τὸ	ὂν	καὶ τὸ τιμιώτατον εἶναι, φρόνησιν
[1, 3, 50]	ὃ δὴ τέλος τῆς πορείας	ὂν	τυγχάνει, ὅταν τις ἐπ´ ἄκρῳ
[1, 3, 50]	ὕστερον. ~Ὁ δὲ ἐρωτικός, εἰς	ὃν	μεταπέσοι ἂν καὶ ὁ μουσικὸς
[1, 3, 50]	συμπλέκει καὶ διαιρεῖ, ἕως εἰς	τέλεον	νοῦν ἥκῃ. Ἔστι γάρ, φησιν,
[1, 3, 50]	περὶ δὲ τῆς ἀναγωγῆς πρότερον	πειρατέον	λέγειν. Πρῶτον δὴ διασταλτέον τοὺς
[1, 3, 50]	ὅστις ἐστὶ λέγοντας τὴν φύσιν.	Θετέον	δὴ αὐτὸν εὐκίνητον καὶ ἐπτοημένον
[1, 3, 50]	μόνον, καὶ λόγους τοὺς φιλοσοφίας	ἐνθετέον·	ἀφ´ ὧν εἰς πίστιν ἀκτέον
[1, 3, 50]	τὸ τίμιον. Οὐ γὰρ δὴ	οἰητέον	ὄργανον τοῦτο εἶναι τοῦ φιλοσόφου·
[1, 3, 50]	καὶ ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν	ποιητέον	καὶ διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ
[1, 3, 50]	διαλεκτικῆς δοτέον καὶ ὅλως διαλεκτικὸν	ποιητέον.	~Τίς δὲ ἡ διαλεκτική, ἣν
[1, 3, 50]	τὸ κάλλος τὸ ἐπ´ αὐτοῖς	ἀκτέον	καὶ διδακτέον, ὡς περὶ ἃ
[1, 3, 50]	φύσει ἐνάρετον πρὸς τελείωσιν ἀρετῶν	ἀκτέον	καὶ μετὰ τὰ μαθήματα λόγους
[1, 3, 50]	πεσόντα ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´ ἐπὶ πάντα	ἀκτέον	τῷ λόγῳ σώματα δεικνύντα τὸ
[1, 3, 50]	καὶ ῥυθμοὺς καὶ σχήματα οὕτως	ἀκτέον·	χωρίζοντα τὴν ὕλην ἐφ´ ὧν
[1, 3, 50]	ἐνθετέον· ἀφ´ ὧν εἰς πίστιν	ἀκτέον	ὧν ἀγνοεῖ ἔχων. Τίνες δὲ
[1, 3, 50]	ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν ποιητέον καὶ	διδακτέον,	ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ δὲ τῶν
[1, 3, 50]	ὄψει καλῶν περὶ αὐτὰ ἐπτόηται.	Διδακτέον	οὖν αὐτὸν μὴ περὶ ἓν
[1, 3, 50]	τὸ ἐπ´ αὐτοῖς ἀκτέον καὶ	διδακτέον,	ὡς περὶ ἃ ἐπτόητο ἐκεῖνα
[1, 3, 50]	τῶν σωμάτων καὶ ὅτι ἄλλοθεν	λεκτέον	καὶ ὅτι ἐν ἄλλοις μᾶλλον,
[1, 3, 50]	δὲ τοῦ δεικνύντος δεῖται μόνον.	Δεικτέον	οὖν καὶ λυτέον βουλόμενον καὶ
[1, 3, 50]	πρότερον πειρατέον λέγειν. Πρῶτον δὴ	διασταλτέον	τοὺς ἄνδρας τούτους ἡμῖν ἀρξαμένους
[1, 3, 50]	μετὰ τὰ μαθήματα λόγους διαλεκτικῆς	δοτέον	καὶ ὅλως διαλεκτικὸν ποιητέον. ~Τίς
[1, 3, 50]	λελυμένον. Τὰ μὲν δὴ μαθήματα	δοτέον	πρὸς συνεθισμὸν κατανοήσεως καὶ πίστεως
[1, 3, 50]	νοῦν, ἐπὶ τὸ ὄν· κἀκεῖ	βαδιστέον	τὴν ἄνω πορείαν. ~Ὁ δὲ
[1, 3, 50]	δεῖται μόνον. Δεικτέον οὖν καὶ	λυτέον	βουλόμενον καὶ αὐτὸν τῇ φύσει
[1, 3, 50]	ἀγαθοῦ καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ	ἀγαθὸν	καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ ἐναντίον
[1, 3, 50]	οὖν δεῖ ἐλθεῖν, ὡς ἐπὶ	τἀγαθὸν	καὶ τὴν ἀρχὴν τὴν πρώτην,
[1, 3, 50]	καὶ πίστεως ἀσωμάτου καὶ γὰρ	ῥᾴδιον	δέξεται φιλομαθὴς ὤν καὶ φύσει
[1, 3, 50]	τὸ ἐναντίον καὶ τί τὸ	ἀίδιον	δηλονότι καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον,
[1, 3, 50]	τοῦτο ἀγαπώσῃ. ~Μέρος οὖν τὸ	τίμιον·	ἔχει γὰρ καὶ ἄλλα φιλοσοφία·
[1, 3, 50]	διαλεκτική; Ἢ φιλοσοφίας μέρος τὸ	τίμιον.	Οὐ γὰρ δὴ οἰητέον ὄργανον
[1, 3, 50]	ἕτοιμον δὲ ἐκ τῶν τυχόντων	οἷον	ἐκτύπων, ὥσπερ οἱ δειλοὶ πρὸς
[1, 3, 50]	καὶ ὅτι ἐν ἄλλοις μᾶλλον,	οἷον	ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ νόμους καλοὺς
[1, 3, 50]	τὴν φύσιν ἕτοιμος οὗτος καὶ	οἷον	ἐπτερωμένος καὶ οὐ δεόμενος χωρίσεως,
[1, 3, 50]	ἐν τῷ νοητῷ γενομένοις καὶ	οἷον	ἴχνος θεῖσιν ἐκεῖ πορεύεσθαι ἀνάγκη,
[1, 3, 50]	ἀλλὰ περὶ πράγματά ἐστι καὶ	οἷον	ὕλην ἔχει τὰ ὄντα· ὁδῷ
[1, 3, 50]	συμβεβηκὸς γινώσκει ἄλλου ποιήσαντος ὡς	ἀλλότριον	κρίνουσα τοῖς ἐν αὐτῇ ἀληθέσι
[1, 3, 50]	ἢ εἰσαῦθις ἢ ὅλως ἄλλο	βέλτιον·	ἡ δὲ διαλεκτικὴ καὶ ἡ
[1, 3, 50]	ἀγαθὸν καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ	ἐναντίον	καὶ τί τὸ ἀίδιον δηλονότι
[1, 3, 50]	Ἔστι δὲ σοφὸν εἶναι καὶ	διαλεκτικὸν	οὕτως ἄνευ τούτων; Ἢ οὐδ´
[1, 3, 50]	λόγους διαλεκτικῆς δοτέον καὶ ὅλως	διαλεκτικὸν	ποιητέον. ~Τίς δὲ ἡ διαλεκτική,
[1, 3, 50]	καὶ ἐπτοημένον μὲν πρὸς τὸ	καλόν,	ἀδυνατώτερον δὲ παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι,
[1, 3, 50]	ἁρμονία καὶ τὸ ἐν ταύτῃ	καλὸν	καὶ ὅλως τὸ καλόν, οὐ
[1, 3, 50]	τὸ καλόν, οὐ τό τι	καλὸν	μόνον, καὶ λόγους τοὺς φιλοσοφίας
[1, 3, 50]	ταύτῃ καλὸν καὶ ὅλως τὸ	καλόν,	οὐ τό τι καλὸν μόνον,
[1, 3, 50]	πρὸς τοὺς φθόγγους καὶ τὸ	καλὸν	τὸ ἐν τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα
[1, 3, 50]	ἐπιλογισμός τις καὶ τὸ καθόλου	μᾶλλον	καὶ εἰ ἀντακολουθοῦσι καὶ εἰ
[1, 3, 50]	ἀριθμητικῇ προσχρῶνται αἱ ἄλλαι τέχναι·	μᾶλλον	μέντοι αὕτη ἐγγύθεν κομίζεται παρὰ
[1, 3, 50]	λεκτέον καὶ ὅτι ἐν ἄλλοις	μᾶλλον,	οἷον ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ νόμους
[1, 3, 50]	καὶ τὸ εὔρυθμον καὶ τὸ	εὔσχημον	διώκειν. Μετὰ τοίνυν τοὺς αἰσθητοὺς
[1, 3, 50]	ἐν τοῖς ῥυθμοῖς καὶ τὸ	εὔρυθμον	καὶ τὸ εὔσχημον διώκειν. Μετὰ
[1, 3, 50]	ἀδυνατώτερον δὲ παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι,	ἕτοιμον	δὲ ἐκ τῶν τυχόντων οἷον
[1, 3, 50]	τὸ καλὸν τὸ ἐν τούτοις	ἕτοιμον,	φεύγοντα δὲ ἀεὶ τὸ ἀνάρμοστον
[1, 3, 50]	μὲν δὴ μαθήματα δοτέον πρὸς	συνεθισμὸν	κατανοήσεως καὶ πίστεως ἀσωμάτου καὶ
[1, 3, 50]	τίμιον. Οὐ γὰρ δὴ οἰητέον	ὄργανον	τοῦτο εἶναι τοῦ φιλοσόφου· οὐ
[1, 3, 50]	κείσθω διωμολογημένον καὶ διὰ πολλῶν	δεδειγμένον·	καὶ δὴ καὶ δι´ ὧν
[1, 3, 50]	τὴν ἀρχὴν τὴν πρώτην, κείσθω	διωμολογημένον	καὶ διὰ πολλῶν δεδειγμένον· καὶ
[1, 3, 50]	Θετέον δὴ αὐτὸν εὐκίνητον καὶ	ἐπτοημένον	μὲν πρὸς τὸ καλόν, ἀδυνατώτερον
[1, 3, 50]	μόνον. Δεικτέον οὖν καὶ λυτέον	βουλόμενον	καὶ αὐτὸν τῇ φύσει καὶ
[1, 3, 50]	Τίνα δὲ δεῖ εἶναι τὸν	ἀναχθησόμενον;	Ἆρά γε τὸν πάντα ἢ
[1, 3, 50]	αὐτὸν τῇ φύσει καὶ πάλαι	λελυμένον.	Τὰ μὲν δὴ μαθήματα δοτέον
[1, 3, 50]	ἀπορῶν δὲ τοῦ δεικνύντος δεῖται	μόνον.	Δεικτέον οὖν καὶ λυτέον βουλόμενον
[1, 3, 50]	καλόν, οὐ τό τι καλὸν	μόνον,	καὶ λόγους τοὺς φιλοσοφίας ἐνθετέον·
[1, 3, 50]	ἐν πᾶσι ταὐτὸν καὶ ὅτι	ἕτερον	τῶν σωμάτων καὶ ὅτι ἄλλοθεν
[1, 3, 50]	οὐδ´ ἂν γένοιτο, ἀλλὰ ἢ	πρότερον	ἢ ἅμα συναύξεται. Καὶ τάχα
[1, 3, 50]	περιμενέτω, περὶ δὲ τῆς ἀναγωγῆς	πρότερον	πειρατέον λέγειν. Πρῶτον δὴ διασταλτέον
[1, 3, 50]	ἔχων. Τίνες δὲ οἱ λόγοι,	ὕστερον.	~Ὁ δὲ ἐρωτικός, εἰς ὃν
[1, 3, 50]	ἐπτοημένον μὲν πρὸς τὸ καλόν,	ἀδυνατώτερον	δὲ παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον
[1, 3, 50]	ἦν. Τίνα δὲ δεῖ εἶναι	τὸν	ἀναχθησόμενον; Ἆρά γε τὸν πάντα
[1, 3, 50]	τις προσαγάγῃ, ὅ τι παρὰ	τὸν	κανόνα τοῦ ἀληθοῦς. Περὶ προτάσεως
[1, 3, 50]	εἶναι τὸν ἀναχθησόμενον; Ἆρά γε	τὸν	πάντα ἢ τὸν πλεῖστά φησιν
[1, 3, 50]	Ἆρά γε τὸν πάντα ἢ	τὸν	πλεῖστά φησιν ἰδόντα ὃς ἐν
[1, 3, 50]	περὶ τὸ ὂν καὶ τὸ	τιμιώτατον	εἶναι, φρόνησιν μὲν περὶ τὸ
[1, 3, 50]	Τί οὖν; ἡ φιλοσοφία τὸ	τιμιώτατον;	ἢ ταὐτὸν φιλοσοφία καὶ διαλεκτική;
[1, 3, 50]	Ἔστι γάρ, φησιν, αὕτη τὸ	καθαρώτατον	νοῦ καὶ φρονήσεως Ἀνάγκη οὖν
[1, 3, 50]	ἀνάγκη, ἕως ἂν εἰς τὸ	ἔσχατον	τοῦ τόπου ἀφίκωνται, ὃ δὴ
[1, 3, 50]	δέξεται φιλομαθὴς ὤν καὶ φύσει	ἐνάρετον	πρὸς τελείωσιν ἀρετῶν ἀκτέον καὶ
[1, 3, 50]	Παύσασα δὲ τῆς περὶ τὸ	αἰσθητὸν	πλάνης ἐνιδρύει τῷ νοητῷ κἀκεῖ
[1, 3, 50]	τὴν φύσιν. Θετέον δὴ αὐτὸν	εὐκίνητον	καὶ ἐπτοημένον μὲν πρὸς τὸ
[1, 3, 50]	ἕως ἂν διέλθῃ πᾶν τὸ	νοητόν,	καὶ ἀνάπαλιν ἀναλύουσα, εἰς ὃ
[1, 3, 50]	οἷς ἐστι καὶ ποῦ τούτων	ἕκαστον	καὶ εἰ ἔστιν ὅ ἐστι
[1, 3, 50]	δυναμένη ἕξις εἰπεῖν τί τε	ἕκαστον	καὶ τί ἄλλων διαφέρει καὶ
[1, 3, 50]	ἔχει, καὶ αἱ ἀρχαὶ τὸ	πλεῖστον	ἀμφοτέραις, ἀφ´ ὧν ἔχομεν.
[1, 3, 50]	ἕτοιμον, φεύγοντα δὲ ἀεὶ τὸ	ἀνάρμοστον	καὶ τὸ μὴ ἓν ἐν
[1, 3, 50]	λέγοντας τὴν φύσιν. Θετέον δὴ	αὐτὸν	εὐκίνητον καὶ ἐπτοημένον μὲν πρὸς
[1, 3, 50]	περὶ αὐτὰ ἐπτόηται. Διδακτέον οὖν	αὐτὸν	μὴ περὶ ἓν σῶμα πεσόντα
[1, 3, 50]	οὖν καὶ λυτέον βουλόμενον καὶ	αὐτὸν	τῇ φύσει καὶ πάλαι λελυμένον.
[1, 3, 50]	σώματα δεικνύντα τὸ ἐν πᾶσι	ταὐτὸν	καὶ ὅτι ἕτερον τῶν σωμάτων
[1, 3, 50]	ἡ φιλοσοφία τὸ τιμιώτατον; ἢ	ταὐτὸν	φιλοσοφία καὶ διαλεκτική; Ἢ φιλοσοφίας
[1, 3, 50]	ἀίδιον δηλονότι καὶ τὸ μὴ	τοιοῦτον,	ἐπιστήμῃ περὶ πάντων, οὐ δόξῃ.
[1, 3, 50]	πρὸς τοὺς ψόφους, οὕτω καὶ	τοῦτον	πρὸς τοὺς φθόγγους καὶ τὸ
[1, 3, 50]	τῆς ἀναγωγῆς πρότερον πειρατέον λέγειν.	Πρῶτον	δὴ διασταλτέον τοὺς ἄνδρας τούτους
[1, 3, 50]	ἀτελῶς καὶ ἐλλειπόντως. Ἔστι δὲ	σοφὸν	εἶναι καὶ διαλεκτικὸν οὕτως ἄνευ
[1, 3, 50]	εἰ ἀντακολουθοῦσι καὶ εἰ δεῖ	νῦν	ἐπισχεῖν ἢ εἰσαῦθις ἢ ὅλως
[1, 3, 50]	καὶ τὸ εὔσχημον διώκειν. Μετὰ	τοίνυν	τοὺς αἰσθητοὺς τούτους φθόγγους καὶ
[1, 3, 50]	καλῶν περὶ αὐτὰ ἐπτόηται. Διδακτέον	οὖν	αὐτὸν μὴ περὶ ἓν σῶμα
[1, 3, 50]	δεῖ πορευθῆναι ἀνάγει; Ὅπου μὲν	οὖν	δεῖ ἐλθεῖν, ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν
[1, 3, 50]	ἕνα εἷς τις; Ἔστι μὲν	οὖν	ἡ πορεία διττὴ πᾶσιν ἢ
[1, 3, 50]	σοφίας γενομένης. Μετὰ τὰς φυσικὰς	οὖν	ἡ σοφία· εἶτα τελειοῖ τὰ
[1, 3, 50]	τὸ ἐπέκεινα τοῦ ὄντος. Τί	οὖν;	ἡ φιλοσοφία τὸ τιμιώτατον; ἢ
[1, 3, 50]	τοῦ δεικνύντος δεῖται μόνον. Δεικτέον	οὖν	καὶ λυτέον βουλόμενον καὶ αὐτὸν
[1, 3, 50]	καὶ ὁ ἐρωτικὸς ἀνακτέοι. Τίς	οὖν	ὁ τρόπος; Ἆρά γε εἷς
[1, 3, 50]	κανόνα τοῦ ἀληθοῦς. Περὶ προτάσεως	οὖν	οὐκ οἶδε καὶ γὰρ γράμματα
[1, 3, 50]	καθαρώτατον νοῦ καὶ φρονήσεως Ἀνάγκη	οὖν	τιμιωτάτην οὖσαν ἕξιν τῶν ἐν
[1, 3, 50]	ἑτέρᾳ δίδωσι τοῦτο ἀγαπώσῃ. ~Μέρος	οὖν	τὸ τίμιον· ἔχει γὰρ καὶ
[1, 3, 50]	φρόνησιν μὲν περὶ τὸ ὄν,	νοῦν	δὲ περὶ τὸ ἐπέκεινα τοῦ
[1, 3, 50]	τῶν ἀρετῶν ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ	νοῦν,	ἐπὶ τὸ ὄν· κἀκεῖ βαδιστέον
[1, 3, 50]	καὶ διαιρεῖ, ἕως εἰς τέλεον	νοῦν	ἥκῃ. Ἔστι γάρ, φησιν, αὕτη
[1, 3, 50]	καὶ γὰρ ῥᾴδιον δέξεται φιλομαθὴς	ὤν	καὶ φύσει ἐνάρετον πρὸς τελείωσιν
[1, 3, 50]	ἀφ´ ὧν εἰς πίστιν ἀκτέον	ὧν	ἀγνοεῖ ἔχων. Τίνες δὲ οἱ
[1, 3, 50]	ἀκτέον· χωρίζοντα τὴν ὕλην ἐφ´	ὧν	αἱ ἀναλογίαι καὶ οἱ λόγοι
[1, 3, 50]	φυσικάς τις ἀρετὰς ἔχοι, ἐξ	ὧν	αἱ τέλειαι σοφίας γενομένης. Μετὰ
[1, 3, 50]	λόγους τοὺς φιλοσοφίας ἐνθετέον· ἀφ´	ὧν	εἰς πίστιν ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ
[1, 3, 50]	ἀρχαὶ τὸ πλεῖστον ἀμφοτέραις, ἀφ´	ὧν	ἔχομεν.
[1, 3, 50]	ἕξεις καὶ τὰς ἀσκήσεις, ἐξ	ὧν	προίασιν αἱ ἕξεις. Ἴσχουσι δὲ
[1, 3, 50]	εἰδέναι γράφειν, ἄλλῃ τέχνῃ δοῦσα·	ὧν	τινα ἀναγκαῖα καὶ πρὸ τέχνης
[1, 3, 50]	δεδειγμένον· καὶ δὴ καὶ δι´	ὧν	τοῦτο ἐδείκνυτο, ἀναγωγή τις ἦν.
[1, 3, 50]	μὲν καὶ εἰς διάκρισιν τῶν	εἰδῶν,	χρωμένη δὲ καὶ εἰς τὸ
[1, 3, 50]	τὴν λεγομένην λογικὴν πραγματείαν περὶ	προτάσεων	καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ ἂν τὸ
[1, 3, 50]	παρὰ τῆς διαλεκτικῆς· καὶ περὶ	ἠθῶν	ὡσαύτως θεωροῦσα μὲν ἐκεῖθεν, προστιθεῖσα
[1, 3, 50]	τελειοῖ τὰ ἤθη. Ἢ τῶν	φυσικῶν	οὐσῶν συναύξεται ἤδη ἄμφω καὶ
[1, 3, 50]	δὲ ὑπὸ τῶν ἐν ὄψει	καλῶν	περὶ αὐτὰ ἐπτόηται. Διδακτέον οὖν
[1, 3, 50]	τί τε ἕκαστον καὶ τί	ἄλλων	διαφέρει καὶ τίς ἡ κοινότης·
[1, 3, 50]	πρώτην, κείσθω διωμολογημένον καὶ διὰ	πολλῶν	δεδειγμένον· καὶ δὴ καὶ δι´
[1, 3, 50]	λογικὴν πραγματείαν περὶ προτάσεων καὶ	συλλογισμῶν,	ὥσπερ ἂν τὸ εἰδέναι γράφειν,
[1, 3, 50]	καὶ εἰ ἕτερα ἢ ταὐτά,	προσφερομένων	ὥσπερ καὶ ἡ αἴσθησις ἐπιβάλλουσα,
[1, 3, 50]	δὲ ἐκ τῶν τυχόντων οἷον	ἐκτύπων,	ὥσπερ οἱ δειλοὶ πρὸς τοὺς
[1, 3, 50]	οὗτοι, κεκινημένος πρὸς τὸ ἄνω,	ἀπορῶν	δὲ τοῦ δεικνύντος δεῖται μόνον.
[1, 3, 50]	ἂν καὶ ὁ μουσικὸς καὶ	μεταπεσὼν	ἢ μένοι ἂν ἢ παρέλθοι,
[1, 3, 50]	τὰ ἤθη. Ἢ τῶν φυσικῶν	οὐσῶν	συναύξεται ἤδη ἄμφω καὶ συντελειοῦται;
[1, 3, 50]	διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ δὲ	τῶν	ἀρετῶν ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ νοῦν,
[1, 3, 50]	χρωμένη μὲν καὶ εἰς διάκρισιν	τῶν	εἰδῶν, χρωμένη δὲ καὶ εἰς
[1, 3, 50]	Ἀνάγκη οὖν τιμιωτάτην οὖσαν ἕξιν	τῶν	ἐν ἡμῖν περὶ τὸ ὂν
[1, 3, 50]	ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν, πληττόμενος δὲ ὑπὸ	τῶν	ἐν ὄψει καλῶν περὶ αὐτὰ
[1, 3, 50]	ἡ μὲν γὰρ προτέρα ἀπὸ	τῶν	κάτω, ἡ δέ γε δευτέρα,
[1, 3, 50]	πᾶσι ταὐτὸν καὶ ὅτι ἕτερον	τῶν	σωμάτων καὶ ὅτι ἄλλοθεν λεκτέον
[1, 3, 50]	αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ ἐκ	τῶν	τυχόντων οἷον ἐκτύπων, ὥσπερ οἱ
[1, 3, 50]	εἶτα τελειοῖ τὰ ἤθη. Ἢ	τῶν	φυσικῶν οὐσῶν συναύξεται ἤδη ἄμφω
[1, 3, 50]	ταὐτὸν καὶ ὅτι ἕτερον τῶν	σωμάτων	καὶ ὅτι ἄλλοθεν λεκτέον καὶ
[1, 3, 50]	καὶ φύσει ἐνάρετον πρὸς τελείωσιν	ἀρετῶν	ἀκτέον καὶ μετὰ τὰ μαθήματα
[1, 3, 50]	ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ δὲ τῶν	ἀρετῶν	ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ νοῦν, ἐπὶ
[1, 3, 50]	τὸ μὴ τοιοῦτον, ἐπιστήμῃ περὶ	πάντων,	οὐ δόξῃ. Παύσασα δὲ τῆς
[1, 3, 50]	μὴ ὄντα αὖ, ἕτερα δὲ	ὄντων.	Αὕτη καὶ περὶ ἀγαθοῦ διαλέγεται
[1, 3, 50]	κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ ἐκ τῶν	τυχόντων	οἷον ἐκτύπων, ὥσπερ οἱ δειλοὶ
[1, 3, 50]	ἄλλα καὶ τὰ μὲν χρήσιμα	αὐτῶν,	τὰ δὲ περιττὰ ἡγουμένη καὶ
[1, 3, 50]	ἐν οἷς ἐστι καὶ ποῦ	τούτων	ἕκαστον καὶ εἰ ἔστιν ὅ
[1, 3, 50]	εἶναι καὶ διαλεκτικὸν οὕτως ἄνευ	τούτων;	Ἢ οὐδ´ ἂν γένοιτο, ἀλλὰ
[1, 3, 50]	πρῶτα γένη, καὶ τὰ ἐκ	τούτων	νοερῶς πλέκουσα, ἕως ἂν διέλθῃ
[1, 3, 50]	εἰς πίστιν ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ	ἔχων.	Τίνες δὲ οἱ λόγοι, ὕστερον.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/06/2007