Ennéade, liv., chap.
[1, 3, 50]	ἀπὸ τῶν κάτω, ἡ δέ	γε	δευτέρα, οἷς ἤδη ἐν τῷ
[1, 3, 50]	Τίς οὖν ὁ τρόπος; Ἆρά	γε	εἷς καὶ ὁ αὐτὸς ἅπασι
[1, 3, 50]	δεῖ εἶναι τὸν ἀναχθησόμενον; Ἆρά	γε	τὸν πάντα ἢ τὸν πλεῖστά
[1, 3, 50]	δὲ ἡσυχίαν ἄγουσα, ὡς μέχρι	γε	τοῦ ἐκεῖ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ,
[1, 3, 50]	τὸ ἐν τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα	δὲ	ἀεὶ τὸ ἀνάρμοστον καὶ τὸ
[1, 3, 50]	ὧν προίασιν αἱ ἕξεις. Ἴσχουσι	δὲ	αἱ λογικαὶ ἕξεις καὶ ὡς
[1, 3, 50]	καὶ πρὸ τέχνης ἡγουμένη, κρίνουσα	δὲ	αὐτὰ ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα
[1, 3, 50]	προτέρα ἀπὸ τῶν κάτω, ἡ	δέ	γε δευτέρα, οἷς ἤδη ἐν
[1, 3, 50]	ἐδείκνυτο, ἀναγωγή τις ἦν. Τίνα	δὲ	δεῖ εἶναι τὸν ἀναχθησόμενον; Ἆρά
[1, 3, 50]	ἢ ὅλως ἄλλο βέλτιον· ἡ	δὲ	διαλεκτικὴ καὶ ἡ σοφία ἔτι
[1, 3, 50]	δὲ παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον	δὲ	ἐκ τῶν τυχόντων οἷον ἐκτύπων,
[1, 3, 50]	δὲ οἱ λόγοι, ὕστερον. ~Ὁ	δὲ	ἐρωτικός, εἰς ὃν μεταπέσοι ἂν
[1, 3, 50]	χρῆσιν προφέρει τῇ φρονήσει. Πότερα	δὲ	ἔστι τὰ κάτω εἶναι ἄνευ
[1, 3, 50]	καὶ ἡ αἴσθησις ἐπιβάλλουσα, ἀκριβολογεῖσθαι	δὲ	ἑτέρᾳ δίδωσι τοῦτο ἀγαπώσῃ. ~Μέρος
[1, 3, 50]	καὶ ὅλως διαλεκτικὸν ποιητέον. ~Τίς	δὲ	ἡ διαλεκτική, ἣν δεῖ καὶ
[1, 3, 50]	ἂν ἐπ´ ἀρχὴν ἔλθῃ, τότε	δὲ	ἡσυχίαν ἄγουσα, ὡς μέχρι γε
[1, 3, 50]	εἰς διάκρισιν τῶν εἰδῶν, χρωμένη	δὲ	καὶ εἰς τὸ τί ἐστι,
[1, 3, 50]	εἰς τὸ τί ἐστι, χρωμένη	δὲ	καὶ ἐπὶ τὰ πρῶτα γένη,
[1, 3, 50]	ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ ἔχων. Τίνες	δὲ	οἱ λόγοι, ὕστερον. ~Ὁ δὲ
[1, 3, 50]	μνημονικός ἐστί πως κάλλους· χωρὶς	δὲ	ὂν ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν, πληττόμενος δὲ
[1, 3, 50]	τὰ μὴ ὄντα αὖ, ἕτερα	δὲ	ὄντων. Αὕτη καὶ περὶ ἀγαθοῦ
[1, 3, 50]	μὲν πρὸς τὸ καλόν, ἀδυνατώτερον	δὲ	παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ
[1, 3, 50]	μὲν περὶ τὸ ὄν, νοῦν	δὲ	περὶ τὸ ἐπέκεινα τοῦ ὄντος.
[1, 3, 50]	τὰ μὲν χρήσιμα αὐτῶν, τὰ	δὲ	περιττὰ ἡγουμένη καὶ μεθόδου τῆς
[1, 3, 50]	Ἢ ἀτελῶς καὶ ἐλλειπόντως. Ἔστι	δὲ	σοφὸν εἶναι καὶ διαλεκτικὸν οὕτως
[1, 3, 50]	ὡσαύτως θεωροῦσα μὲν ἐκεῖθεν, προστιθεῖσα	δὲ	τὰς ἕξεις καὶ τὰς ἀσκήσεις,
[1, 3, 50]	Ἀλλ´ ἡ μὲν περιμενέτω, περὶ	δὲ	τῆς ἀναγωγῆς πρότερον πειρατέον λέγειν.
[1, 3, 50]	περὶ πάντων, οὐ δόξῃ. Παύσασα	δὲ	τῆς περὶ τὸ αἰσθητὸν πλάνης
[1, 3, 50]	οἶδε καὶ γὰρ γράμματα εἰδυῖα	δὲ	τὸ ἀληθὲς οἶδεν ὃ καλοῦσι
[1, 3, 50]	κεκινημένος πρὸς τὸ ἄνω, ἀπορῶν	δὲ	τοῦ δεικνύντος δεῖται μόνον. Δεικτέον
[1, 3, 50]	καὶ διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ	δὲ	τῶν ἀρετῶν ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ
[1, 3, 50]	δὲ ὂν ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν, πληττόμενος	δὲ	ὑπὸ τῶν ἐν ὄψει καλῶν
[1, 3, 50]	βαδιστέον τὴν ἄνω πορείαν. ~Ὁ	δὲ	φιλόσοφος τὴν φύσιν ἕτοιμος οὗτος
[1, 3, 50]	ἰδίοις καὶ ταῖς πράξεσιν, ἡ	δὲ	φρόνησις ἐπιλογισμός τις καὶ τὸ
[1, 3, 50]	θεωρήμασι τὰ πράγματα ἔχουσα· τὸ	δὲ	ψεῦδος καὶ τὸ σόφισμα κατὰ
[1, 3, 50]	ἀληθοῦς. Περὶ προτάσεως οὖν οὐκ	οἶδε	καὶ γὰρ γράμματα εἰδυῖα δὲ
[1, 3, 50]	ὃ καλοῦσι πρότασιν, καὶ καθόλου	οἶδε	τὰ κινήματα τῆς ψυχῆς, ὅ
[1, 3, 50]	ἑκάστου δυναμένη ἕξις εἰπεῖν τί	τε	ἕκαστον καὶ τί ἄλλων διαφέρει
[1, 3, 50]	τὰ κινήματα τῆς ψυχῆς, ὅ	τε	τίθησι καὶ ὃ αἴρει, καὶ
[1, 3, 50]	ὃ ἂν ἐπ´ ἀρχὴν ἔλθῃ,	τότε	δὲ ἡσυχίαν ἄγουσα, ὡς μέχρι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/06/2007