| Enéade, livre, Chap. |
| [1, 2, 4] |
οὐχ
ἡ
κάθαρσις.
Καὶ
τί
|
τὸ |
καταλειπόμενόν
ἐστι,
ζητητέον·
ἴσως
γὰρ |
| [1, 2, 5] |
ὡς
μηδὲν
τολμᾶν
ποιεῖν
ὧν
|
ὁ |
ἀγαθὸς
οὐ
θέλει.
Οὔκουν
ἔσται |
| [1, 2, 7] |
τὰς
ἐλάττους
ἐξ
ἀνάγκης
δυνάμει,
|
ὁ |
δὲ
τὰς
ἐλάττους
οὐκ
ἀναγκαίως |
| [1, 2, 3] |
ἐν
ἑτέρῳ.
Ὡς
οὖν
μεμερισμένος
|
ὁ |
ἐν
προφορᾷ
πρὸς
τὸν
ἐν |
| [1, 2, 3] |
παρ´
ἐκείνου
ἑτέρως.
Ὡς
γὰρ
|
ὁ |
ἐν
φωνῇ
λόγος
μίμημα
τοῦ |
| [1, 2, 3] |
τὸν
ἐν
ψυχῇ,
οὕτω
καὶ
|
ὁ |
ἐν
ψυχῇ
ἑρμηνεὺς
ὢν
ἐκείνου |
| [1, 2, 3] |
τοῦ
ἐν
ψυχῇ,
οὕτω
καὶ
|
ὁ |
ἐν
ψυχῇ
μίμημα
τοῦ
ἐν |
| [1, 2, 1] |
δῆλον
ὅτι
καὶ
ἡμῖν
ἐκεῖθεν
|
ὁ |
κόσμος
καὶ
αἱ
ἀρεταί.
Ἆρ´ |
| [1, 2, 2] |
σύμπασα
καὶ
ἑκάστη;
Σαφέστερος
δὲ
|
ὁ |
λόγος
ἔσται
ἐφ´
ἑκάστης·
οὕτω |
| [1, 2, 5] |
ἔσται
μάχη·
ἀρκεῖ
γὰρ
παρὼν
|
ὁ |
λόγος,
ὃν
τὸ
χεῖρον
αἰδέσεται, |
| [1, 2, 7] |
ἐλάττους
οὐκ
ἀναγκαίως
ἔχει
ἐκείνας.
|
Ὁ |
μὲν
δὴ
προηγούμενος
τοῦ
σπουδαίου |
| [1, 2, 7] |
πάσας·
ἢ
οὐδεμία
τελεία.
Καὶ
|
ὁ |
μὲν
ἔχων
τὰς
μείζους
καὶ |
| [1, 2, 4] |
καὶ
οὕτω
λέγεται
ἔχειν,
ὅτι
|
ὁ |
νοῦς
οὐκ
ἀλλότριος
καὶ
μάλιστα |
| [1, 2, 3] |
τὴν
πολιτικὴν
ἑτέρα.
Λέγων
δὴ
|
ὁ |
Πλάτων
τὴν
ὁμοίωσιν
τὴν
πρὸς |
| [1, 2, 7] |
ἐνεργείᾳ
ἔχει
καὶ
τὰς
ἐλάττους
|
ὁ |
τὰς
μείζους
ἢ
ἄλλον
τρόπον, |
| [1, 2, 6] |
ἀπροαίρετον
γίνοιτο,
θεὸς
ἂν
εἴη
|
ὁ |
τοιοῦτος
καὶ
δαίμων
διπλοῦς
ὤν, |
| [1, 2, 6] |
οὖν
τί;
Ἐνέργεια
αὐτοῦ
καὶ
|
ὅ |
ἐστιν·
ἐνταῦθα
δὲ
τὸ
ἐν |
| [1, 2, 2] |
ἐφ´
ἑκάστης·
οὕτω
γὰρ
καὶ
|
ὅ |
τι
κοινόν,
καθ´
ὃ
ἀρεταὶ |
| [1, 2, 2] |
καὶ
ὅ
τι
κοινόν,
καθ´
|
ὃ |
ἀρεταὶ
πᾶσαι,
δῆλον
ῥᾳδίως
ἔσται. |
| [1, 2, 6] |
ἀπάθεια
καθ´
ὁμοίωσιν
τοῦ
πρὸς
|
ὃ |
βλέπει
ἀπαθὲς
ὂν
τὴν
φύσιν, |
| [1, 2, 2] |
ἵν´
αὖ
τὸ
αὐτὸ
εὕρωμεν
|
ὃ |
παρ´
ἡμῖν
μὲν
μίμημα
ὂν |
| [1, 2, 6] |
πρὸς
αὐτό,
ἐν
ᾧ
οὐκ
|
ἄλλο, |
τὸ
δὲ
ἄλλο·
ὥστε
καὶ |
| [1, 2, 6] |
ᾧ
οὐκ
ἄλλο,
τὸ
δὲ
|
ἄλλο· |
ὥστε
καὶ
τῇ
ψυχῇ
δικαιοσύνη |
| [1, 2, 3] |
ἔχειν
φρόνησιν.
Τί
οὖν
οὐ
|
κἀκεῖνο |
οὕτω
διάκειται;
Ἢ
οὐδὲ
διάκειται, |
| [1, 2, 1] |
λέγειν·
νῦν
δὲ
ἕτερον
μὲν
|
ἐκεῖνο, |
ἕτερον
δὲ
τοῦτο.
Οὐδὲ
γὰρ |
| [1, 2, 2] |
ἐστι
πρῶτον,
οὐκ
ἀντιστρέφον
πρὸς
|
ἐκεῖνο |
οὐδὲ
ὅμοιον
αὐτοῦ
λεγόμενον,
ἐνταῦθα |
| [1, 2, 1] |
καὶ
αἱ
ἀρεταί.
Ἆρ´
οὖν
|
ἐκεῖνο |
ταύτας
ἔχει;
Ἢ
οὐκ
εὔλογον |
| [1, 2, 5] |
ἀπὸ
σώματος
ἐπὶ
πόσον
δυνατόν.
|
Ἀπὸ |
μὲν
δὴ
σώματος
ἴσως
μὲν |
| [1, 2, 5] |
τὰ
συγγενῆ,
καὶ
τὸ
χωρίζειν
|
ἀπὸ |
σώματος
ἐπὶ
πόσον
δυνατόν.
Ἀπὸ |
| [1, 2, 7] |
τούτους,
ὡς
εἰκὼν
εἰκόνι
ὡμοίωται
|
ἀπὸ |
τοῦ
αὐτοῦ
ἑκατέρα.
Ἡ
δὲ |
| [1, 2, 2] |
ὁμοίοις
ἀπαιτεῖ,
ὅσα
ἐπίσης
ὡμοίωται
|
ἀπὸ |
τοῦ
αὐτοῦ·
ἐν
οἷς
δὲ |
| [1, 2, 3] |
ἑρμηνεὺς
ὢν
ἐκείνου
πρὸς
τὸ
|
πρὸ |
αὐτοῦ.
Ἡ
δὲ
ἀρετὴ
ψυχῆς· |
| [1, 2, 4] |
ἀγαθὸν
ἕτερον
αὐτοῦ.
Ἤ,
εἰ
|
πρὸ |
τῆς
ἀκαθαρσίας
ἀγαθὸν
ἦν,
ἡ |
| [1, 2, 7] |
ἐν
ψυχῇ,
ὥσπερ
κἀκεῖ
τὰ
|
πρὸ |
τῆς
ἀρετῆς
{αἱ}
ἐν
νῷ |
| [1, 2, 4] |
ἐστι,
ζητητέον·
ἴσως
γὰρ
οὐδὲ
|
τὸ |
ἀγαθὸν
ἦν
ἡ
φύσις
ἡ |
| [1, 2, 4] |
κάθαρσις,
τὸ
δὲ
καταλειπόμενον
ἔσται
|
τὸ |
ἀγαθόν,
οὐχ
ἡ
κάθαρσις.
Καὶ |
| [1, 2, 5] |
πάντων
τούτων
καθαρὰ
ἔσται
καὶ
|
τὸ |
ἄλογον
δὲ
βουλήσεται
καὶ
αὐτὸ |
| [1, 2, 3] |
ἀρεταῖς
ταῖς
ἐν
πολιτείᾳ
οὐ
|
τὸ |
ἁπλῶς
διδούς,
ἀλλὰ
προστιθεὶς
πολιτικάς |
| [1, 2, 5] |
ἄρα,
φυσικῶν,
οἶμαι,
καὶ
οὐδὲ
|
τὸ |
ἀπροαίρετον
ἔχουσαν·
εἰ
δ´
ἄρα, |
| [1, 2, 5] |
αὐτὴν
συνοργιζομένην,
ἀλλ´
ἄλλου
εἶναι
|
τὸ |
ἀπροαίρετον,
τὸ
δὲ
ἀπροαίρετον
ὀλίγον |
| [1, 2, 2] |
ἅς
φαμεν
ὁμοιοῦσθαι,
ἵν´
αὖ
|
τὸ |
αὐτὸ
εὕρωμεν
ὃ
παρ´
ἡμῖν |
| [1, 2, 1] |
εἰ
μὲν
οὗ
μεταλαμβάνει
ψυχὴ
|
τὸ |
αὐτὸ
ἦν
τῷ
ἀφ´
οὗ, |
| [1, 2, 1] |
Οὐδὲ
γὰρ
οἰκία
ἡ
αἰσθητὴ
|
τὸ |
αὐτὸ
τῇ
νοητῇ,
καίτοι
ὡμοίωται· |
| [1, 2, 4] |
κεκαθάρθαι
ἡ
ἐν
τῷ
καθαίρεσθαι·
|
τὸ |
γὰρ
κεκαθάρθαι
οἷον
τέλος
ἤδη. |
| [1, 2, 4] |
οὖν
ἡ
ἀρετὴ
αὐτῆς;
Ἢ
|
τὸ |
γινόμενον
αὐτῇ
ἐκ
τῆς
ἐπιστροφῆς. |
| [1, 2, 4] |
τὸ
κεκαθάρθαι
ἀφαίρεσις
ἀλλοτρίου
παντός,
|
τὸ |
δὲ
ἀγαθὸν
ἕτερον
αὐτοῦ.
Ἤ, |
| [1, 2, 6] |
αὐτό,
ἐν
ᾧ
οὐκ
ἄλλο,
|
τὸ |
δὲ
ἄλλο·
ὥστε
καὶ
τῇ |
| [1, 2, 6] |
ἑκάστη
ἀρετή,
ἀλλ´
οἷον
παράδειγμα·
|
τὸ |
δὲ
ἀπ´
αὐτῆς
ἐν
ψυχῇ |
| [1, 2, 5] |
πάντη·
περὶ
οὐδενὸς
γὰρ
φοβήσεται
|
τὸ |
δὲ
ἀπροαίρετον
καὶ
ἐνταῦθα
πλήν |
| [1, 2, 5] |
ἀλλ´
ἄλλου
εἶναι
τὸ
ἀπροαίρετον,
|
τὸ |
δὲ
ἀπροαίρετον
ὀλίγον
εἶναι
καὶ |
| [1, 2, 2] |
τὸ
μὲν
ὡμοίωται
πρὸς
ἕτερον,
|
τὸ |
δὲ
ἕτερόν
ἐστι
πρῶτον,
οὐκ |
| [1, 2, 4] |
αὐτῆς
τὸ
συνεῖναι
τῷ
συγγενεῖ,
|
τὸ |
δὲ
κακὸν
τὸ
τοῖς
ἐναντίοις. |
| [1, 2, 4] |
ἀλλ´
ἀρκέσει
μὲν
ἡ
κάθαρσις,
|
τὸ |
δὲ
καταλειπόμενον
ἔσται
τὸ
ἀγαθόν, |
| [1, 2, 7] |
δὲ
πρὸς
αὐτὸν
ἡ
σωφροσύνη,
|
τὸ |
δὲ
οἰκεῖον
ἔργον
ἡ
οἰκειοπραγία, |
| [1, 2, 7] |
δὲ
οἰκεῖον
ἔργον
ἡ
οἰκειοπραγία,
|
τὸ |
δὲ
οἷον
ἀνδρία
ἡ
ἀυλότης |
| [1, 2, 3] |
δὲ
ἐκεῖ
τὸ
μὲν
ἑτέρως,
|
τὸ |
δὲ
οὐδὲ
ὅλως.
Πάλιν
οὖν |
| [1, 2, 3] |
Οὐδαμῶς·
ἀλλὰ
τὸ
μὲν
πρώτως,
|
τὸ |
δὲ
παρ´
ἐκείνου
ἑτέρως.
Ὡς |
| [1, 2, 7] |
νόησις
ἐκεῖ
ἐπιστήμη
καὶ
σοφία,
|
τὸ |
δὲ
πρὸς
αὐτὸν
ἡ
σωφροσύνη, |
| [1, 2, 6] |
μείζων
τὸ
πρὸς
νοῦν
ἐνεργεῖν,
|
τὸ |
δὲ
σωφρονεῖν
ἡ
εἴσω
πρὸς |
| [1, 2, 7] |
ἐκείνῳ
τιθείς,
ἀλλ´
ὅλως
κατὰ
|
τὸ |
δυνατὸν
χωρίζων
καὶ
ὅλως
ζῶν |
| [1, 2, 1] |
τὸν
ἐκ
τοῦ
πυρὸς
λόγον
|
τὸ |
ἐκεῖνον
ἀρετὴν
εἶναι·
ἀρετῆς
δὲ |
| [1, 2, 6] |
καὶ
ὅ
ἐστιν·
ἐνταῦθα
δὲ
|
τὸ |
ἐν
ἄλλῳ
ἐκεῖθεν
ἀρετή.
Οὐδὲ |
| [1, 2, 7] |
οἷον
ἀνδρία
ἡ
ἀυλότης
καὶ
|
τὸ |
ἐφ´
αὑτοῦ
μένειν
καθαρόν.
Ἐν |
| [1, 2, 3] |
ἂν
ἁμαρτάνοι·
καθαρὸν
γὰρ
καὶ
|
τὸ |
θεῖον
καὶ
ἡ
ἐνέργεια
τοιαύτη, |
| [1, 2, 1] |
τὸ
λογιζόμενον,
ἀνδρίαν
δὲ
περὶ
|
τὸ |
θυμούμενον,
σωφροσύνην
δὲ
ἐν
ὁμολογίᾳ |
| [1, 2, 6] |
ἐστιν
ὃς
ἦλθεν
ἐκεῖθεν
καὶ
|
τὸ |
καθ´
αὑτόν,
εἰ
γένοιτο
οἷος |
| [1, 2, 7] |
δέ,
εἴπερ
πᾶσαι
καθάρσεις
κατὰ
|
τὸ |
κεκαθάρθαι,
ἀνάγκη
πάσας·
ἢ
οὐδεμία |
| [1, 2, 4] |
κεκαθάρθαι
οἷον
τέλος
ἤδη.
Ἀλλὰ
|
τὸ |
κεκαθάρθαι
ἀφαίρεσις
ἀλλοτρίου
παντός,
τὸ |
| [1, 2, 1] |
ἀρετὰς
ἔχειν,
φρόνησιν
μὲν
περὶ
|
τὸ |
λογιζόμενον,
ἀνδρίαν
δὲ
περὶ
τὸ |
| [1, 2, 2] |
καὶ
ἀορίστων
ἔξω
εἶναι
κατὰ
|
τὸ |
μεμετρημένον·
καὶ
αὐταὶ
ὁρισθεῖσαι,
ᾗ |
| [1, 2, 2] |
ἔχουσιν
ἴχνος
τοῦ
ἐκεῖ
ἀρίστου.
|
Τὸ |
μὲν
γὰρ
πάντη
ἄμετρον
ὕλη |
| [1, 2, 3] |
ψυχὴ
ἄλλως·
τῶν
δὲ
ἐκεῖ
|
τὸ |
μὲν
ἑτέρως,
τὸ
δὲ
οὐδὲ |
| [1, 2, 3] |
τὸ
νοεῖν
ὁμώνυμον;
Οὐδαμῶς·
ἀλλὰ
|
τὸ |
μὲν
πρώτως,
τὸ
δὲ
παρ´ |
| [1, 2, 2] |
τοῦ
αὐτοῦ·
ἐν
οἷς
δὲ
|
τὸ |
μὲν
ὡμοίωται
πρὸς
ἕτερον,
τὸ |
| [1, 2, 4] |
λεκτέον;
Ἢ
οὐχ
ἱκανὴν
πρὸς
|
τὸ |
μένειν
ἐν
τῷ
ὄντως
ἀγαθῷ· |
| [1, 2, 1] |
ἀρετῆς
παρουσίαν.
Πρὸς
μὲν
οὖν
|
τὸ |
μὴ
ἀναγκαῖον
κἀκεῖ
ἀρετὴν
εἶναι, |
| [1, 2, 3] |
καὶ
ἡ
ἐνέργεια
τοιαύτη,
ὡς
|
τὸ |
μιμούμενον
ἔχειν
φρόνησιν.
Τί
οὖν |
| [1, 2, 3] |
δὲ
οὐδὲ
ὅλως.
Πάλιν
οὖν
|
τὸ |
νοεῖν
ὁμώνυμον;
Οὐδαμῶς·
ἀλλὰ
τὸ |
| [1, 2, 4] |
ἐνεργῶν,
ὡς
ἡ
ὄψις
περὶ
|
τὸ |
ὁρώμενον.
Οὐκ
ἄρα
εἶχεν
αὐτὰ |
| [1, 2, 4] |
ἀγαθῷ·
πέφυκε
γὰρ
ἐπ´
ἄμφω.
|
Τὸ |
οὖν
ἀγαθὸν
αὐτῆς
τὸ
συνεῖναι |
| [1, 2, 2] |
καὶ
ἐξαπατᾶν
θεὸς
φαντασθεῖσα,
μὴ
|
τὸ |
πᾶν
θεοῦ
τοῦτο
ᾖ.
Οὕτω |
| [1, 2, 3] |
ψυχῇ
ἑρμηνεὺς
ὢν
ἐκείνου
πρὸς
|
τὸ |
πρὸ
αὐτοῦ.
Ἡ
δὲ
ἀρετὴ |
| [1, 2, 6] |
τῇ
ψυχῇ
δικαιοσύνη
ἡ
μείζων
|
τὸ |
πρὸς
νοῦν
ἐνεργεῖν,
τὸ
δὲ |
| [1, 2, 1] |
παρουσίᾳ
θερμαίνεσθαι;
Ἀλλὰ
πρὸς
μὲν
|
τὸ |
πρότερον
εἴποι
ἄν
τις
καὶ |
| [1, 2, 1] |
παρουσίᾳ
θερμόν
ἐστιν,
ἀνάγκη
καὶ
|
τὸ |
πῦρ
αὐτὸ
πυρὸς
παρουσίᾳ
θερμαίνεσθαι; |
| [1, 2, 4] |
ἄμφω.
Τὸ
οὖν
ἀγαθὸν
αὐτῆς
|
τὸ |
συνεῖναι
τῷ
συγγενεῖ,
τὸ
δὲ |
| [1, 2, 7] |
μέτρα
κατ´
ἐκεῖνα
πράξει·
οἷον
|
τὸ |
σωφρονεῖν
οὐκ
ἐν
μέτρῳ
ἐκείνῳ |
| [1, 2, 4] |
τῷ
συγγενεῖ,
τὸ
δὲ
κακὸν
|
τὸ |
τοῖς
ἐναντίοις.
Δεῖ
οὖν
καθηραμένην |
| [1, 2, 5] |
γὰρ
παρὼν
ὁ
λόγος,
ὃν
|
τὸ |
χεῖρον
αἰδέσεται,
ὥστε
καὶ
αὐτὸ |
| [1, 2, 5] |
χεῖρον
αἰδέσεται,
ὥστε
καὶ
αὐτὸ
|
τὸ |
χεῖρον
δυσχερᾶναι,
ἐάν
τι
ὅλως |
| [1, 2, 5] |
λύπην
καὶ
τὰ
συγγενῆ,
καὶ
|
τὸ |
χωρίζειν
ἀπὸ
σώματος
ἐπὶ
πόσον |
| [1, 2, 4] |
ἡ
καταλειπομένη·
οὐ
γὰρ
ἂν
|
ἐγένετο |
ἐν
κακῷ.
Ἆρ´
οὖν
ἀγαθοειδῆ |
| [1, 2, 3] |
εἴη
ὅπερ
ἐστὶ
σωφρονεῖν
μήτε
|
φοβοῖτο |
ἀφισταμένη
τοῦ
σώματος
ὅπερ
ἐστὶν |
| [1, 2, 3] |
τοῦ
σώματος
ὅπερ
ἐστὶν
ἀνδρίζεσθαι
|
ἡγοῖτο |
δὲ
λόγος
καὶ
νοῦς,
τὰ |
| [1, 2, 5] |
καὶ
ἀπαλλαγὰς
πόνων,
ἵνα
μὴ
|
ἐνοχλοῖτο, |
τὰς
δὲ
ἀλγηδόνας
ἀφαιροῦσαν
καί, |
| [1, 2, 1] |
ἡδὺ
οὗ
καὶ
ἐπιθυμία
ἂν
|
γένοιτο |
μὴ
παρόντος,
ἵν´
ἔχῃ
ἢ |
| [1, 2, 6] |
καὶ
τὸ
καθ´
αὑτόν,
εἰ
|
γένοιτο |
οἷος
ἦλθεν,
ἐκεῖ
ἐστιν·
ᾧ |
| [1, 2, 6] |
οὖν
τι
τῶν
τοιούτων
ἀπροαίρετον
|
γίνοιτο, |
θεὸς
ἂν
εἴη
ὁ
τοιοῦτος |
| [1, 2, 6] |
ἀρετή.
Τινὸς
γὰρ
ἡ
ἀρετή·
|
αὐτὸ |
δὲ
ἕκαστον
αὑτοῦ,
οὐχὶ
δὲ |
| [1, 2, 6] |
γοῦν
ἀληθὴς
αὐτοδικαιοσύνη
ἑνὸς
πρὸς
|
αὐτό, |
ἐν
ᾧ
οὐκ
ἄλλο,
τὸ |
| [1, 2, 2] |
φαμεν
ὁμοιοῦσθαι,
ἵν´
αὖ
τὸ
|
αὐτὸ |
εὕρωμεν
ὃ
παρ´
ἡμῖν
μὲν |
| [1, 2, 1] |
μὲν
οὗ
μεταλαμβάνει
ψυχὴ
τὸ
|
αὐτὸ |
ἦν
τῷ
ἀφ´
οὗ,
οὕτως |
| [1, 2, 5] |
τὸ
ἄλογον
δὲ
βουλήσεται
καὶ
|
αὐτὸ |
καθαρὸν
ποιῆσαι,
ὥστε
μηδὲ
πλήττεσθαι· |
| [1, 2, 1] |
ἐστιν,
ἀνάγκη
καὶ
τὸ
πῦρ
|
αὐτὸ |
πυρὸς
παρουσίᾳ
θερμαίνεσθαι;
Ἀλλὰ
πρὸς |
| [1, 2, 1] |
γὰρ
οἰκία
ἡ
αἰσθητὴ
τὸ
|
αὐτὸ |
τῇ
νοητῇ,
καίτοι
ὡμοίωται·
καὶ |
| [1, 2, 5] |
τὸ
χεῖρον
αἰδέσεται,
ὥστε
καὶ
|
αὐτὸ |
τὸ
χεῖρον
δυσχερᾶναι,
ἐάν
τι |
| [1, 2, 1] |
ἡ
φυγή;
θεῷ
φησιν,
ὁμοιωθῆναι
|
Τοῦτο |
δέ,
εἰ
δίκαιοι
καὶ
ὅσιοι |
| [1, 2, 5] |
καὶ
ἡ
ταυτότης
{τίνι
θεῷ}
|
Τοῦτο |
δέ
ἐστι
μάλιστα
ζητεῖν
θυμὸν |
| [1, 2, 2] |
φαντασθεῖσα,
μὴ
τὸ
πᾶν
θεοῦ
|
τοῦτο |
ᾖ.
Οὕτω
μὲν
οὖν
οὗτοι |
| [1, 2, 4] |
ἐκ
τῆς
ἐπιστροφῆς.
Τί
οὖν
|
τοῦτο; |
Θέα
καὶ
τύπος
τοῦ
ὀφθέντος |
| [1, 2, 1] |
ἕτερον
μὲν
ἐκεῖνο,
ἕτερον
δὲ
|
τοῦτο. |
Οὐδὲ
γὰρ
οἰκία
ἡ
αἰσθητὴ |
| [1, 2, 3] |
ἀντιτείνοι
δικαιοσύνη
δ´
ἂν
εἴη
|
τοῦτο. |
Τὴν
δὴ
τοιαύτην
διάθεσιν
τῆς |