Enéade, livre, Chap.
[1, 2, 4]	τῆς ἐπιστροφῆς. Τί οὖν τοῦτο;	Θέα	καὶ τύπος τοῦ ὀφθέντος ἐντεθεὶς
[1, 2, 1]	δίκαιοι καὶ ὅσιοι μετὰ φρονήσεως	γενοίμεθα	καὶ ὅλως ἐν ἀρετῇ. Εἰ
[1, 2, 1]	οὖν οὐ κατὰ τὰς πολιτικὰς	ὁμοιούμεθα,	ἀλλὰ κατὰ τὰς μείζους τῷ
[1, 2, 1]	ἐν ἀρετῇ. Εἰ οὖν ἀρετῇ	ὁμοιούμεθα,	ἆρα ἀρετὴν ἔχοντι; Καὶ δὴ
[1, 2, 3]	καθάρσεις καὶ πῶς καθαρθέντες μάλιστα	ὁμοιούμεθα;	Ἢ ἐπειδὴ κακὴ μέν ἐστιν
[1, 2, 1]	ἂν ἀρετῆς εἴη χρεία, καὶ	ὁμοιούμεθα	οὐδὲν ἧττον τοῖς ἐκεῖ δι´
[1, 2, 1]	ἀρετὴν εἶναι, ἐπείπερ ἡμεῖς ἀρετῇ	ὁμοιούμεθα,	ταυτί· δεῖ δὲ πειθὼ ἐπάγειν
[1, 2, 6]	Ἐνέργεια αὐτοῦ καὶ ὅ ἐστιν·	ἐνταῦθα	δὲ τὸ ἐν ἄλλῳ ἐκεῖθεν
[1, 2, 1]	~Ἐπειδὴ τὰ κακὰ	ἐνταῦθα	καὶ τόνδε τὸν τόπον περιπολεῖ
[1, 2, 1]	θαυμαστὴ ὑπάρχει; Καὶ γὰρ εὔλογον	ἐνταῦθα	ὄντας τούτῳ ὁμοιοῦσθαι. Ἢ πρῶτον
[1, 2, 5]	φοβήσεται τὸ δὲ ἀπροαίρετον καὶ	ἐνταῦθα	πλήν γ´ ἐν νουθετήσει. Ἐπιθυμίαν
[1, 2, 2]	ἐκεῖνο οὐδὲ ὅμοιον αὐτοῦ λεγόμενον,	ἐνταῦθα	τὴν ὁμοίωσιν ἄλλον τρόπον ληπτέον
[1, 2, 6]	ἄλλου τινός. Δικαιοσύνη δὲ εἴπερ	οἰκειοπραγία,	ἆρα αἰεὶ ἐν πλήθει μερῶν;
[1, 2, 6]	τὰ μέρη, ἡ δὲ ὅλως	οἰκειοπραγία,	κἂν ἑνὸς ᾖ. Ἡ γοῦν
[1, 2, 7]	τὸ δὲ οἰκεῖον ἔργον ἡ	οἰκειοπραγία,	τὸ δὲ οἷον ἀνδρία ἡ
[1, 2, 1]	ὥστε τὸν λόγον ποιεῖν τῇ	ἀναλογίᾳ	ἑπόμενον ἐπακτὸν μὲν τῇ ψυχῇ
[1, 2, 1]	τὸ θυμούμενον, σωφροσύνην δὲ ἐν	ὁμολογίᾳ	τινὶ καὶ συμφωνίᾳ ἐπιθυμητικοῦ πρὸς
[1, 2, 6]	ψυχῇ ἀρετή. Ἐκεῖ οὖν τί;	Ἐνέργεια	αὐτοῦ καὶ ὅ ἐστιν· ἐνταῦθα
[1, 2, 7]	σπουδαίου βίος οὗτος. Πότερα δὲ	ἐνεργείᾳ	ἔχει καὶ τὰς ἐλάττους ὁ
[1, 2, 3]	καὶ τὸ θεῖον καὶ ἡ	ἐνέργεια	τοιαύτη, ὡς τὸ μιμούμενον ἔχειν
[1, 2, 6]	νοῦν στροφή, ἡ δὲ ἀνδρία	ἀπάθεια	καθ´ ὁμοίωσιν τοῦ πρὸς ὃ
[1, 2, 7]	κεκαθάρθαι, ἀνάγκη πάσας· ἢ οὐδεμία	τελεία.	Καὶ ὁ μὲν ἔχων τὰς
[1, 2, 1]	τάξεως, οὐδ´ ἂν ἀρετῆς εἴη	χρεία,	καὶ ὁμοιούμεθα οὐδὲν ἧττον τοῖς
[1, 2, 3]	καὶ ταῖς ἀρεταῖς ταῖς ἐν	πολιτείᾳ	οὐ τὸ ἁπλῶς διδούς, ἀλλὰ
[1, 2, 1]	δὲ καὶ κόσμου μεταλαμβάνει ἡ	οἰκία	ἡ αἰσθητὴ κἀκεῖ ἐν τῷ
[1, 2, 1]	ἕτερον δὲ τοῦτο. Οὐδὲ γὰρ	οἰκία	ἡ αἰσθητὴ τὸ αὐτὸ τῇ
[1, 2, 7]	τὸ κεκαθάρθαι, ἀνάγκη πάσας· ἢ	οὐδεμία	τελεία. Καὶ ὁ μὲν ἔχων
[1, 2, 1]	μήτε προσιὸν ἡδὺ οὗ καὶ	ἐπιθυμία	ἂν γένοιτο μὴ παρόντος, ἵν´
[1, 2, 1]	δὲ ἐν ὁμολογίᾳ τινὶ καὶ	συμφωνίᾳ	ἐπιθυμητικοῦ πρὸς λογισμόν, δικαιοσύνην δὲ
[1, 2, 6]	πρὸς νοῦν στροφή, ἡ δὲ	ἀνδρία	ἀπάθεια καθ´ ὁμοίωσιν τοῦ πρὸς
[1, 2, 7]	ἡ οἰκειοπραγία, τὸ δὲ οἷον	ἀνδρία	ἡ ἀυλότης καὶ τὸ ἐφ´
[1, 2, 1]	ἔστι τάξις οὐδὲ κόσμος οὐδὲ	συμμετρία.	Οὕτως οὖν κόσμου καὶ τάξεως
[1, 2, 6]	σοφία μὲν καὶ φρόνησις ἐν	θεωρίᾳ	ὧν νοῦς ἔχει· νοῦς δὲ
[1, 2, 3]	μᾶλλον καὶ τῆς πολιτικῆς ἡ	οὐσία,	καὶ ἥτις ἡ μείζων κατὰ
[1, 2, 1]	καὶ τὸ πῦρ αὐτὸ πυρὸς	παρουσίᾳ	θερμαίνεσθαι; Ἀλλὰ πρὸς μὲν τὸ
[1, 2, 1]	πῶς; Ὧδε· εἴ τι θερμότητος	παρουσίᾳ	θερμαίνεται, ἀνάγκη καὶ ὅθεν ἡ
[1, 2, 1]	θερμαίνεσθαι; Καὶ εἴ τι πυρὸς	παρουσίᾳ	θερμόν ἐστιν, ἀνάγκη καὶ τὸ
[1, 2, 6]	μὲν οὖν οὐδὲν τῶν τοιούτων	ἁμαρτία,	ἀλλὰ κατόρθωσις ἀνθρώπῳ· ἀλλ´ ἡ
[1, 2, 7]	τοίνυν πρὸς νοῦν ἡ ὅρασις	σοφία	καὶ φρόνησις, ἀρεταὶ αὐτῆς· οὐ
[1, 2, 6]	ἑκάστη ἀρετὴ τῷ τοιούτῳ; Ἢ	σοφία	μὲν καὶ φρόνησις ἐν θεωρίᾳ
[1, 2, 7]	ἡ νόησις ἐκεῖ ἐπιστήμη καὶ	σοφία,	τὸ δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ
[1, 2, 1]	~Ἐπειδὴ τὰ	κακὰ	ἐνταῦθα καὶ τόνδε τὸν τόπον
[1, 2, 1]	δὲ ἡ ψυχὴ φυγεῖν τὰ	κακά,	φευκτέον ἐντεῦθεν Τίς οὖν ἡ
[1, 2, 4]	ἀναμιμνήσκεται; Ἢ εἶχεν οὐκ ἐνεργοῦντα,	ἀλλὰ	ἀποκείμενα ἀφώτιστα· ἵνα δὲ φωτισθῇ
[1, 2, 6]	σπουδὴ οὐκ ἔξω ἁμαρτίας εἶναι,	ἀλλὰ	θεὸν εἶναι. Εἰ μὲν οὖν
[1, 2, 1]	οὐ κατὰ τὰς πολιτικὰς ὁμοιούμεθα,	ἀλλὰ	κατὰ τὰς μείζους τῷ αὐτῷ
[1, 2, 6]	οὖν οὐδὲν τῶν τοιούτων ἁμαρτία,	ἀλλὰ	κατόρθωσις ἀνθρώπῳ· ἀλλ´ ἡ σπουδὴ
[1, 2, 2]	ληπτέον οὐ ταὐτὸν εἶδος ἀπαιτοῦντας,	ἀλλὰ	μᾶλλον ἕτερον, εἴπερ κατὰ τὸν
[1, 2, 3]	ἀρετὴν ἔχουσα, εἰ μήτε συνδοξάζοι,	ἀλλὰ	μόνη ἐνεργοῖ ὅπερ ἐστὶ νοεῖν
[1, 2, 1]	πῦρ αὐτὸ πυρὸς παρουσίᾳ θερμαίνεσθαι;	Ἀλλὰ	πρὸς μὲν τὸ πρότερον εἴποι
[1, 2, 3]	πολιτείᾳ οὐ τὸ ἁπλῶς διδούς,	ἀλλὰ	προστιθεὶς πολιτικάς γε καὶ ἀλλαχοῦ
[1, 2, 1]	ἐν τῷ πῦρ εἶναι θερμότητα,	ἀλλὰ	σύμφυτον, ὥστε τὸν λόγον ποιεῖν
[1, 2, 4]	γὰρ κεκαθάρθαι οἷον τέλος ἤδη.	Ἀλλὰ	τὸ κεκαθάρθαι ἀφαίρεσις ἀλλοτρίου παντός,
[1, 2, 3]	οὖν τὸ νοεῖν ὁμώνυμον; Οὐδαμῶς·	ἀλλὰ	τὸ μὲν πρώτως, τὸ δὲ
[1, 2, 7]	ὃν ἀξιοῖ ἡ πολιτικὴ ἀρετή,	ἀλλὰ	τοῦτον μὲν καταλιπών, ἄλλον δὲ
[1, 2, 4]	φωτίζοντι. Εἶχε δὲ οὐκ αὐτά,	ἀλλὰ	τύπους· δεῖ οὖν τὸν τύπον
[1, 2, 7]	μείζους δὲ ἀρχὰς ἥκων καὶ	ἄλλα	μέτρα κατ´ ἐκεῖνα πράξει· οἷον
[1, 2, 7]	ταῦτα, ὥσπερ ἐκεῖ. Καὶ τὰ	ἄλλα	ὡσαύτως ἀκολουθεῖ· καὶ τῇ καθάρσει
[1, 2, 5]	θυμὸν πῶς καὶ ἐπιθυμίαν καὶ	τἆλλα	πάντα, λύπην καὶ τὰ συγγενῆ,
[1, 2, 6]	ἡ μὲν ἐν πλήθει, ὅταν	πολλὰ	ᾖ τὰ μέρη, ἡ δὲ
[1, 2, 7]	δὲ πρὸς ἄλλον ὡς πρὸς	παράδειγμα.
[1, 2, 6]	καὶ ἑκάστη ἀρετή, ἀλλ´ οἷον	παράδειγμα·	τὸ δὲ ἀπ´ αὐτῆς ἐν
[1, 2, 2]	εὕρωμεν ὃ παρ´ ἡμῖν μὲν	μίμημα	ὂν ἀρετή ἐστιν, ἐκεῖ δὲ
[1, 2, 3]	οὕτω καὶ ὁ ἐν ψυχῇ	μίμημα	τοῦ ἐν ἑτέρῳ. Ὡς οὖν
[1, 2, 3]	γὰρ ὁ ἐν φωνῇ λόγος	μίμημα	τοῦ ἐν ψυχῇ, οὕτω καὶ
[1, 2, 4]	Ἢ εἶχεν οὐκ ἐνεργοῦντα, ἀλλὰ	ἀποκείμενα	ἀφώτιστα· ἵνα δὲ φωτισθῇ καὶ
[1, 2, 4]	οὐκ ἐνεργοῦντα, ἀλλὰ ἀποκείμενα ἀφώτιστα·	ἵνα	δὲ φωτισθῇ καὶ τότε γνῷ
[1, 2, 5]	καὶ ἰατρεύσεις καὶ ἀπαλλαγὰς πόνων,	ἵνα	μὴ ἐνοχλοῖτο, τὰς δὲ ἀλγηδόνας
[1, 2, 6]	φύσιν, αὐτὴ δὲ ἐξ ἀρετῆς,	ἵνα	μὴ συμπαθῇ τῷ χείρονι συνοίκῳ.
[1, 2, 7]	ἥκων καὶ ἄλλα μέτρα κατ´	ἐκεῖνα	πράξει· οἷον τὸ σωφρονεῖν οὐκ
[1, 2, 3]	δὲ οὐκ ἔστιν οὐδὲ τοῦ	ἐπέκεινα.	~Ζητητέον δέ, εἰ ἡ κάθαρσις
[1, 2, 1]	εἶναι· ἀρετῆς δὲ ἀξιοῦμεν εἶναι	μείζονα.	Ἀλλ´ εἰ μὲν οὗ μεταλαμβάνει
[1, 2, 4]	ὄψις περὶ τὸ ὁρώμενον. Οὐκ	ἄρα	εἶχεν αὐτὰ οὐδ´ ἀναμιμνήσκεται; Ἢ
[1, 2, 5]	ὥστε μηδὲ πλήττεσθαι· εἰ δ´	ἄρα,	μὴ σφόδρα, ἀλλ´ ὀλίγας τὰς
[1, 2, 5]	τὸ ἀπροαίρετον ἔχουσαν· εἰ δ´	ἄρα,	ὅσον μετὰ φαντασίας προτυποῦς καὶ
[1, 2, 5]	τῶν ἀφροδισίων δέ· εἰ δ´	ἄρα,	φυσικῶν, οἶμαι, καὶ οὐδὲ τὸ
[1, 2, 6]	τινός. Δικαιοσύνη δὲ εἴπερ οἰκειοπραγία,	ἆρα	αἰεὶ ἐν πλήθει μερῶν; Ἢ
[1, 2, 1]	ἀρετῇ. Εἰ οὖν ἀρετῇ ὁμοιούμεθα,	ἆρα	ἀρετὴν ἔχοντι; Καὶ δὴ καὶ
[1, 2, 5]	δὲ αὕτη μὲν πάντων τούτων	καθαρὰ	ἔσται καὶ τὸ ἄλογον δὲ
[1, 2, 3]	οὐσίαν, καὶ ὅλως, ὅτι ἔστι	παρὰ	τὴν πολιτικὴν ἑτέρα. Λέγων δὴ
[1, 2, 5]	πλήττεσθαι· εἰ δ´ ἄρα, μὴ	σφόδρα,	ἀλλ´ ὀλίγας τὰς πληγὰς αὐτοῦ
[1, 2, 5]	καὶ ἡ ὁμοίωσις τίνι θεῷ	φανερὰ	καὶ ἡ ταυτότης {τίνι θεῷ}
[1, 2, 7]	εἰκόνι ὡμοίωται ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ	ἑκατέρα.	Ἡ δὲ πρὸς ἄλλον ὡς
[1, 2, 6]	δὲ τῇ ἐπαφῇ. Διττὴ δὲ	ἑκατέρα,	ἡ μὲν ἐν νῷ οὖσα,
[1, 2, 3]	ὅτι ἔστι παρὰ τὴν πολιτικὴν	ἑτέρα.	Λέγων δὴ ὁ Πλάτων τὴν
[1, 2, 7]	προηγούμενος τοῦ σπουδαίου βίος οὗτος.	Πότερα	δὲ ἐνεργείᾳ ἔχει καὶ τὰς
[1, 2, 4]	ἀρετὴ ἢ ἐν τῷ κεκαθάρθαι.	Ἀτελεστέρα	τῆς ἐν τῷ κεκαθάρθαι ἡ
[1, 2, 3]	Ὡς οὖν μεμερισμένος ὁ ἐν	προφορᾷ	πρὸς τὸν ἐν ψυχῇ, οὕτω
[1, 2, 2]	μεμετρημένον· καὶ αὐταὶ ὁρισθεῖσαι, ᾗ	μέτρα	γε ἐν ὕλῃ τῇ ψυχῇ,
[1, 2, 7]	δὲ ἀρχὰς ἥκων καὶ ἄλλα	μέτρα	κατ´ ἐκεῖνα πράξει· οἷον τὸ
[1, 2, 2]	ἐστιν ἡ ἀρετὴ ἥ τε	σύμπασα	καὶ ἑκάστη; Σαφέστερος δὲ ὁ
[1, 2, 2]	μεταλαμβάνει, ὥστε καὶ ἐξαπατᾶν θεὸς	φαντασθεῖσα,	μὴ τὸ πᾶν θεοῦ τοῦτο
[1, 2, 4]	οὖν καθηραμένην συνεῖναι. Συνέσται δὲ	ἐπιστραφεῖσα.	Ἆρ´ οὖν μετὰ τὴν κάθαρσιν
[1, 2, 2]	ταὐτὸν ἐν τοῖς ὁμοίοις ἀπαιτεῖ,	ὅσα	ἐπίσης ὡμοίωται ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ·
[1, 2, 6]	ἑκατέρα, ἡ μὲν ἐν νῷ	οὖσα,	ἡ δὲ ἐν ψυχῇ. Κἀκεῖ
[1, 2, 7]	ἐκείνη μένει κἂν εἰ μὴ	ἐνεργοῦσα;	Καὶ εἰ ἡ μὲν φύσει
[1, 2, 3]	ὁμοπαθὴς γινομένη αὐτῷ καὶ πάντα	συνδοξάζουσα,	εἴη ἂν ἀγαθὴ καὶ ἀρετὴν
[1, 2, 7]	ἐκείνη μετροῦσα, ἡ δὲ ὅλως	ἀναιροῦσα;	Ταὐτὸν δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[1, 2, 7]	τοσόνδε, καὶ ἡ σωφροσύνη ἐκείνη	μετροῦσα,	ἡ δὲ ὅλως ἀναιροῦσα; Ταὐτὸν
[1, 2, 3]	εἴη ἂν ἀγαθὴ καὶ ἀρετὴν	ἔχουσα,	εἰ μήτε συνδοξάζοι, ἀλλὰ μόνη
[1, 2, 7]	αὐτὴ ταῦτα, ὥσπερ ἐκεῖ. Καὶ	τὰ	ἄλλα ὡσαύτως ἀκολουθεῖ· καὶ τῇ
[1, 2, 3]	ἡγοῖτο δὲ λόγος καὶ νοῦς,	τὰ	δὲ μὴ ἀντιτείνοι δικαιοσύνη δ´
[1, 2, 2]	ἀνειδέῳ ἐκείνῳ ὄντι. Μᾶλλον δὲ	τὰ	ἐγγὺς μεταλαμβάνει· ψυχὴ δὲ ἐγγυτέρω
[1, 2, 1]	~Ἐπειδὴ	τὰ	κακὰ ἐνταῦθα καὶ τόνδε τὸν
[1, 2, 1]	βούλεται δὲ ἡ ψυχὴ φυγεῖν	τὰ	κακά, φευκτέον ἐντεῦθεν Τίς οὖν
[1, 2, 6]	ἐν πλήθει, ὅταν πολλὰ ᾖ	τὰ	μέρη, ἡ δὲ ὅλως οἰκειοπραγία,
[1, 2, 2]	μετροῦσαι τὰς ἐπιθυμίας καὶ ὅλως	τὰ	πάθη μετροῦσαι καὶ ψευδεῖς δόξας
[1, 2, 7]	ἀρεταὶ ἐν ψυχῇ, ὥσπερ κἀκεῖ	τὰ	πρὸ τῆς ἀρετῆς {αἱ} ἐν
[1, 2, 5]	καὶ τἆλλα πάντα, λύπην καὶ	τὰ	συγγενῆ, καὶ τὸ χωρίζειν ἀπὸ
[1, 2, 1]	λέγει καὶ λεκτέον ἀμῃγέπῃ ὡμοιῶσθαι	κατὰ	δὲ τὰς μείζους τὴν ὁμοίωσιν
[1, 2, 6]	ἥκων, καὶ τοῦτον αὐτῷ ὁμοιώσει	κατὰ	δύναμιν τὴν ἐκείνου, ὥστε, εἰ
[1, 2, 1]	κατὰ τὰς πολιτικὰς ὁμοιούμεθα, ἀλλὰ	κατὰ	τὰς μείζους τῷ αὐτῷ ὀνόματι
[1, 2, 1]	χρωμένας; Ἀλλ´ εἰ κατ´ ἄλλας,	κατὰ	τὰς πολιτικὰς ὅλως οὔ; Ἢ
[1, 2, 1]	τοῦ ἄρχεσθαι Ἆρ´ οὖν οὐ	κατὰ	τὰς πολιτικὰς ὁμοιούμεθα, ἀλλὰ κατὰ
[1, 2, 1]	Ἢ ἄλογον μηδ´ ὁπωσοῦν ὁμοιοῦσθαι	κατὰ	ταύτας τούτους γοῦν καὶ θείους
[1, 2, 3]	οὐσία, καὶ ἥτις ἡ μείζων	κατὰ	τὴν οὐσίαν, καὶ ὅλως, ὅτι
[1, 2, 3]	τιθεὶς καὶ τὴν ὁμοίωσιν οὐ	κατὰ	τὴν πολιτικὴν τιθείς. Πῶς οὖν
[1, 2, 7]	τάχα δέ ποτε περιστατικῶς ἐνεργήσει	κατά	τινας αὐτῶν. Ἐπὶ μείζους δὲ
[1, 2, 7]	μέτρῳ ἐκείνῳ τιθείς, ἀλλ´ ὅλως	κατὰ	τὸ δυνατὸν χωρίζων καὶ ὅλως
[1, 2, 7]	καθάρσει δέ, εἴπερ πᾶσαι καθάρσεις	κατὰ	τὸ κεκαθάρθαι, ἀνάγκη πάσας· ἢ
[1, 2, 2]	ἀμέτρων καὶ ἀορίστων ἔξω εἶναι	κατὰ	τὸ μεμετρημένον· καὶ αὐταὶ ὁρισθεῖσαι,
[1, 2, 2]	ἀπαιτοῦντας, ἀλλὰ μᾶλλον ἕτερον, εἴπερ	κατὰ	τὸν ἕτερον τρόπον ὡμοίωται. Τί
[1, 2, 2]	καθ´ ὅσον δὲ μεταλαμβάνει εἴδους,	κατὰ	τοσοῦτον ὁμοιοῦται ἀνειδέῳ ἐκείνῳ ὄντι.
[1, 2, 7]	ἀρετῆς {αἱ} ἐν νῷ ὥσπερ	παραδείγματα.	Καὶ γὰρ ἡ νόησις ἐκεῖ
[1, 2, 4]	μετὰ τὴν κάθαρσιν ἐπιστρέφεται; Ἢ	μετὰ	τὴν κάθαρσιν ἐπέστραπται. Τοῦτ´ οὖν
[1, 2, 4]	Συνέσται δὲ ἐπιστραφεῖσα. Ἆρ´ οὖν	μετὰ	τὴν κάθαρσιν ἐπιστρέφεται; Ἢ μετὰ
[1, 2, 5]	ἔχουσαν· εἰ δ´ ἄρα, ὅσον	μετὰ	φαντασίας προτυποῦς καὶ ταύτης. Ὅλως
[1, 2, 1]	δέ, εἰ δίκαιοι καὶ ὅσιοι	μετὰ	φρονήσεως γενοίμεθα καὶ ὅλως ἐν
[1, 2, 1]	καὶ ἐν τῷ πῦρ εἶναι	θερμότητα,	ἀλλὰ σύμφυτον, ὥστε τὸν λόγον
[1, 2, 5]	πῶς καὶ ἐπιθυμίαν καὶ τἆλλα	πάντα,	λύπην καὶ τὰ συγγενῆ, καὶ
[1, 2, 3]	καὶ ὁμοπαθὴς γινομένη αὐτῷ καὶ	πάντα	συνδοξάζουσα, εἴη ἂν ἀγαθὴ καὶ
[1, 2, 4]	φωτισθῇ καὶ τότε γνῷ αὐτὰ	ἐνόντα,	δεῖ προσβαλεῖν τῷ φωτίζοντι. Εἶχε
[1, 2, 6]	σὺν αὐτῷ ἄλλον ἄλλην ἀρετὴν	ἔχοντα·	εἰ δὲ μηδέν, θεὸς μόνον·
[1, 2, 4]	οὐδ´ ἀναμιμνήσκεται; Ἢ εἶχεν οὐκ	ἐνεργοῦντα,	ἀλλὰ ἀποκείμενα ἀφώτιστα· ἵνα δὲ
[1, 2, 4]	ὁ νοῦς οὐκ ἀλλότριος καὶ	μάλιστα	δὲ οὐκ ἀλλότριος, ὅταν πρὸς
[1, 2, 5]	{τίνι θεῷ} Τοῦτο δέ ἐστι	μάλιστα	ζητεῖν θυμὸν πῶς καὶ ἐπιθυμίαν
[1, 2, 3]	ταύτας καθάρσεις καὶ πῶς καθαρθέντες	μάλιστα	ὁμοιούμεθα; Ἢ ἐπειδὴ κακὴ μέν
[1, 2, 4]	εἶχεν οὐκ ἐνεργοῦντα, ἀλλὰ ἀποκείμενα	ἀφώτιστα·	ἵνα δὲ φωτισθῇ καὶ τότε
[1, 2, 4]	τῷ φωτίζοντι. Εἶχε δὲ οὐκ	αὐτά,	ἀλλὰ τύπους· δεῖ οὖν τὸν
[1, 2, 4]	δὲ φωτισθῇ καὶ τότε γνῷ	αὐτὰ	ἐνόντα, δεῖ προσβαλεῖν τῷ φωτίζοντι.
[1, 2, 4]	τὸ ὁρώμενον. Οὐκ ἄρα εἶχεν	αὐτὰ	οὐδ´ ἀναμιμνήσκεται; Ἢ εἶχεν οὐκ
[1, 2, 1]	Ἆρ´ οὖν τῷ μᾶλλον δοκοῦντι	ταῦτα	ἔχειν καὶ δὴ τῇ τοῦ
[1, 2, 7]	ἀρεταὶ αὐτῆς· οὐ γὰρ αὐτὴ	ταῦτα,	ὥσπερ ἐκεῖ. Καὶ τὰ ἄλλα
[1, 2, 4]	ὧν καὶ οἱ τύποι, ἐφαρμόσαι.	Τάχα	δὲ καὶ οὕτω λέγεται ἔχειν,
[1, 2, 7]	καὶ ὅσον παρ´ αὐτῶν ἕξει;	τάχα	δέ ποτε περιστατικῶς ἐνεργήσει κατά

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007