Enéade, livre, Chap.
[1, 2, 1]	πρὸς μὲν τὸ πρότερον εἴποι	ἄν	τις καὶ ἐν τῷ πῦρ
[1, 2, 3]	αὐτῷ καὶ πάντα συνδοξάζουσα, εἴη	ἂν	ἀγαθὴ καὶ ἀρετὴν ἔχουσα, εἰ
[1, 2, 3]	ὁμοίωσιν λέγοι πρὸς θεόν, οὐκ	ἂν	ἁμαρτάνοι· καθαρὸν γὰρ καὶ τὸ
[1, 2, 1]	οὐδὲ κόσμου οὐδὲ τάξεως, οὐδ´	ἂν	ἀρετῆς εἴη χρεία, καὶ ὁμοιούμεθα
[1, 2, 1]	προσιὸν ἡδὺ οὗ καὶ ἐπιθυμία	ἂν	γένοιτο μὴ παρόντος, ἵν´ ἔχῃ
[1, 2, 4]	φύσις ἡ καταλειπομένη· οὐ γὰρ	ἂν	ἐγένετο ἐν κακῷ. Ἆρ´ οὖν
[1, 2, 6]	τῶν τοιούτων ἀπροαίρετον γίνοιτο, θεὸς	ἂν	εἴη ὁ τοιοῦτος καὶ δαίμων
[1, 2, 3]	δὲ μὴ ἀντιτείνοι δικαιοσύνη δ´	ἂν	εἴη τοῦτο. Τὴν δὴ τοιαύτην
[1, 2, 4]	ἀλλότριος. Ἐπεὶ κἀν ταῖς ἐπιστήμαις·	ἐὰν	μηδ´ ὅλως ἐνεργῶμεν κατ´ αὐτάς,
[1, 2, 5]	καὶ αὐτὸ τὸ χεῖρον δυσχερᾶναι,	ἐάν	τι ὅλως κινηθῇ, ὅτι μὴ
[1, 2, 1]	δὲ τὴν ἑκάστου τούτων ὁμοῦ	οἰκειοπραγίαν	ἀρχῆς πέρι καὶ τοῦ ἄρχεσθαι
[1, 2, 5]	ἦγε παρόντος τοῦ δεσπότου, καὶ	ἀσθένειαν	αὑτῷ ἐπιτιμῆσαι. ~Ἔστι μὲν οὖν
[1, 2, 5]	ἐνταῦθα πλήν γ´ ἐν νουθετήσει.	Ἐπιθυμίαν	δέ; Ὅτι μὲν μηδενὸς φαύλου,
[1, 2, 5]	μάλιστα ζητεῖν θυμὸν πῶς καὶ	ἐπιθυμίαν	καὶ τἆλλα πάντα, λύπην καὶ
[1, 2, 1]	φρόνησιν μὲν περὶ τὸ λογιζόμενον,	ἀνδρίαν	δὲ περὶ τὸ θυμούμενον, σωφροσύνην
[1, 2, 3]	ἥτις ἡ μείζων κατὰ τὴν	οὐσίαν,	καὶ ὅλως, ὅτι ἔστι παρὰ
[1, 2, 1]	ἧττον τοῖς ἐκεῖ δι´ ἀρετῆς	παρουσίαν.	Πρὸς μὲν οὖν τὸ μὴ
[1, 2, 5]	τι ὅλως κινηθῇ, ὅτι μὴ	ἡσυχίαν	ἦγε παρόντος τοῦ δεσπότου, καὶ
[1, 2, 4]	μή, καὶ παρὼν ἀλλότριος. Ἐπεὶ	κἀν	ταῖς ἐπιστήμαις· ἐὰν μηδ´ ὅλως
[1, 2, 7]	χρήσεται, πῶς ἔτι ἐκείνη μένει	κἂν	εἰ μὴ ἐνεργοῦσα; Καὶ εἰ
[1, 2, 1]	ἑκατέρως γε συμβαίνει ἀρετὰς ἔχειν	κἂν	εἰ μὴ τοιαύτας. Εἰ οὖν
[1, 2, 1]	τοιαύτας. Εἰ οὖν τις συγχωρεῖ,	{κἂν	εἰ μὴ τοιαύτας} ὁμοιοῦσθαι δύνασθαι,
[1, 2, 6]	μέρη, ἡ δὲ ὅλως οἰκειοπραγία,	κἂν	ἑνὸς ᾖ. Ἡ γοῦν ἀληθὴς
[1, 2, 5]	γενόμενος ἢ αἰδούμενος, ὡς μηδὲν	τολμᾶν	ποιεῖν ὧν ὁ ἀγαθὸς οὐ
[1, 2, 2]	ἐξαπατᾶν θεὸς φαντασθεῖσα, μὴ τὸ	πᾶν	θεοῦ τοῦτο ᾖ. Οὕτω μὲν
[1, 2, 5]	τε, πράως φέρουσαν καὶ ἐλάττους	τιθεῖσαν	τῷ μὴ συμπάσχειν· τὸν δὲ
[1, 2, 3]	ὑποφαίνει ὡς τῆς μείζονος ἀρετῆς	οὖσαν,	περὶ ἐκείνης λεκτέον· ἐν ᾧ
[1, 2, 5]	μὲν καὶ τοῖς οἷον τόποις	συνάγουσαν	πρὸς ἑαυτήν, πάντως μὴν ἀπαθῶς
[1, 2, 5]	εἰ μὴ οἷόν τε, πράως	φέρουσαν	καὶ ἐλάττους τιθεῖσαν τῷ μὴ
[1, 2, 5]	δὲ θυμὸν ὅσον οἷόν τε	ἀφαιροῦσαν	καί, εἰ δυνατόν, πάντη, εἰ
[1, 2, 5]	μὴ ἐνοχλοῖτο, τὰς δὲ ἀλγηδόνας	ἀφαιροῦσαν	καί, εἰ μὴ οἷόν τε,
[1, 2, 5]	οἶμαι, καὶ οὐδὲ τὸ ἀπροαίρετον	ἔχουσαν·	εἰ δ´ ἄρα, ὅσον μετὰ
[1, 2, 5]	πρὸς ἑαυτήν, πάντως μὴν ἀπαθῶς	ἔχουσαν	καὶ τὰς ἀναγκαίας τῶν ἡδονῶν
[1, 2, 2]	καὶ πλέον μεταλαμβάνει, ὥστε καὶ	ἐξαπατᾶν	θεὸς φαντασθεῖσα, μὴ τὸ πᾶν
[1, 2, 6]	Ἢ ἡ μὲν ἐν πλήθει,	ὅταν	πολλὰ ᾖ τὰ μέρη, ἡ
[1, 2, 4]	καὶ μάλιστα δὲ οὐκ ἀλλότριος,	ὅταν	πρὸς αὐτὸν βλέπῃ· εἰ δὲ
[1, 2, 6]	ὅ ἐστιν· ἐνταῦθα δὲ τὸ	ἐν	ἄλλῳ ἐκεῖθεν ἀρετή. Οὐδὲ γὰρ
[1, 2, 1]	μετὰ φρονήσεως γενοίμεθα καὶ ὅλως	ἐν	ἀρετῇ. Εἰ οὖν ἀρετῇ ὁμοιούμεθα,
[1, 2, 6]	ψυχῇ. Κἀκεῖ μὲν οὐκ ἀρετή,	ἐν	δὲ ψυχῇ ἀρετή. Ἐκεῖ οὖν
[1, 2, 3]	ὁ ἐν ψυχῇ μίμημα τοῦ	ἐν	ἑτέρῳ. Ὡς οὖν μεμερισμένος ὁ
[1, 2, 6]	Ἢ σοφία μὲν καὶ φρόνησις	ἐν	θεωρίᾳ ὧν νοῦς ἔχει· νοῦς
[1, 2, 4]	καταλειπομένη· οὐ γὰρ ἂν ἐγένετο	ἐν	κακῷ. Ἆρ´ οὖν ἀγαθοειδῆ λεκτέον;
[1, 2, 7]	πράξει· οἷον τὸ σωφρονεῖν οὐκ	ἐν	μέτρῳ ἐκείνῳ τιθείς, ἀλλ´ ὅλως
[1, 2, 5]	ἀπροαίρετον καὶ ἐνταῦθα πλήν γ´	ἐν	νουθετήσει. Ἐπιθυμίαν δέ; Ὅτι μὲν
[1, 2, 6]	Διττὴ δὲ ἑκατέρα, ἡ μὲν	ἐν	νῷ οὖσα, ἡ δὲ ἐν
[1, 2, 7]	τὰ πρὸ τῆς ἀρετῆς {αἱ}	ἐν	νῷ ὥσπερ παραδείγματα. Καὶ γὰρ
[1, 2, 2]	ἐπίσης ὡμοίωται ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ·	ἐν	οἷς δὲ τὸ μὲν ὡμοίωται
[1, 2, 1]	περὶ τὸ θυμούμενον, σωφροσύνην δὲ	ἐν	ὁμολογίᾳ τινὶ καὶ συμφωνίᾳ ἐπιθυμητικοῦ
[1, 2, 1]	ἕλῃ. Εἰ δὲ καὶ αὐτὸς	ἐν	ὀρέξει ἐστὶ τῶν νοητῶν ὧν
[1, 2, 6]	δὲ εἴπερ οἰκειοπραγία, ἆρα αἰεὶ	ἐν	πλήθει μερῶν; Ἢ ἡ μὲν
[1, 2, 6]	πλήθει μερῶν; Ἢ ἡ μὲν	ἐν	πλήθει, ὅταν πολλὰ ᾖ τὰ
[1, 2, 3]	εἶναι, καὶ ταῖς ἀρεταῖς ταῖς	ἐν	πολιτείᾳ οὐ τὸ ἁπλῶς διδούς,
[1, 2, 3]	ἑτέρῳ. Ὡς οὖν μεμερισμένος ὁ	ἐν	προφορᾷ πρὸς τὸν ἐν ψυχῇ,
[1, 2, 1]	τοῦ κόσμου ψυχῇ καὶ τῷ	ἐν	ταύτῃ ἡγουμένῳ ᾧ φρόνησις θαυμαστὴ
[1, 2, 2]	καὶ ἡ μέν τις ταὐτὸν	ἐν	τοῖς ὁμοίοις ἀπαιτεῖ, ὅσα ἐπίσης
[1, 2, 4]	δὲ ἡ ἀρετή, καὶ πότερον	ἐν	τῷ καθαίρεσθαι ἡ ἀρετὴ ἢ
[1, 2, 4]	τῆς ἐν τῷ κεκαθάρθαι ἡ	ἐν	τῷ καθαίρεσθαι· τὸ γὰρ κεκαθάρθαι
[1, 2, 4]	τῷ καθαίρεσθαι ἡ ἀρετὴ ἢ	ἐν	τῷ κεκαθάρθαι. Ἀτελεστέρα τῆς ἐν
[1, 2, 4]	ἐν τῷ κεκαθάρθαι. Ἀτελεστέρα τῆς	ἐν	τῷ κεκαθάρθαι ἡ ἐν τῷ
[1, 2, 1]	ἡ οἰκία ἡ αἰσθητὴ κἀκεῖ	ἐν	τῷ λόγῳ οὐκ ἔστι τάξις
[1, 2, 4]	οὐχ ἱκανὴν πρὸς τὸ μένειν	ἐν	τῷ ὄντως ἀγαθῷ· πέφυκε γὰρ
[1, 2, 1]	πρότερον εἴποι ἄν τις καὶ	ἐν	τῷ πῦρ εἶναι θερμότητα, ἀλλὰ
[1, 2, 2]	αὐταὶ ὁρισθεῖσαι, ᾗ μέτρα γε	ἐν	ὕλῃ τῇ ψυχῇ, ὡμοίωνται τῷ
[1, 2, 3]	ἐκείνου ἑτέρως. Ὡς γὰρ ὁ	ἐν	φωνῇ λόγος μίμημα τοῦ ἐν
[1, 2, 6]	παράδειγμα· τὸ δὲ ἀπ´ αὐτῆς	ἐν	ψυχῇ ἀρετή. Τινὸς γὰρ ἡ
[1, 2, 3]	ἐν ψυχῇ, οὕτω καὶ ὁ	ἐν	ψυχῇ ἑρμηνεὺς ὢν ἐκείνου πρὸς
[1, 2, 6]	ἐν νῷ οὖσα, ἡ δὲ	ἐν	ψυχῇ. Κἀκεῖ μὲν οὐκ ἀρετή,
[1, 2, 3]	ἐν ψυχῇ, οὕτω καὶ ὁ	ἐν	ψυχῇ μίμημα τοῦ ἐν ἑτέρῳ.
[1, 2, 3]	ὁ ἐν προφορᾷ πρὸς τὸν	ἐν	ψυχῇ, οὕτω καὶ ὁ ἐν
[1, 2, 3]	ἐν φωνῇ λόγος μίμημα τοῦ	ἐν	ψυχῇ, οὕτω καὶ ὁ ἐν
[1, 2, 7]	τὸ ἐφ´ αὑτοῦ μένειν καθαρόν.	Ἐν	ψυχῇ τοίνυν πρὸς νοῦν ἡ
[1, 2, 7]	ἀλλήλαις καὶ αὗται αἱ ἀρεταὶ	ἐν	ψυχῇ, ὥσπερ κἀκεῖ τὰ πρὸ
[1, 2, 3]	ἀρετῆς οὖσαν, περὶ ἐκείνης λεκτέον·	ἐν	ᾧ καὶ σαφέστερον ἔσται μᾶλλον
[1, 2, 6]	ἀληθὴς αὐτοδικαιοσύνη ἑνὸς πρὸς αὐτό,	ἐν	ᾧ οὐκ ἄλλο, τὸ δὲ
[1, 2, 6]	ἄλλην ἀρετὴν ἔχοντα· εἰ δὲ	μηδέν,	θεὸς μόνον· θεὸς δὲ τῶν
[1, 2, 5]	ὅμοιος γενόμενος ἢ αἰδούμενος, ὡς	μηδὲν	τολμᾶν ποιεῖν ὧν ὁ ἀγαθὸς
[1, 2, 1]	ᾧ μήτε τι δεινόν ἐστιν·	οὐδὲν	γὰρ ἔξωθεν· μήτε προσιὸν ἡδὺ
[1, 2, 1]	ἀρετῆς εἴη χρεία, καὶ ὁμοιούμεθα	οὐδὲν	ἧττον τοῖς ἐκεῖ δι´ ἀρετῆς
[1, 2, 1]	ἄλλως ἡμῶν ἐχόντων πρὸς ἄλλας,	οὐδὲν	κωλύει, καὶ μὴ πρὸς ἀρετὰς
[1, 2, 6]	αὑτῷ ἐπιτιμῆσαι. ~Ἔστι μὲν οὖν	οὐδὲν	τῶν τοιούτων ἁμαρτία, ἀλλὰ κατόρθωσις
[1, 2, 6]	ἐνταῦθα δὲ τὸ ἐν ἄλλῳ	ἐκεῖθεν	ἀρετή. Οὐδὲ γὰρ αὐτοδικαιοσύνη καὶ
[1, 2, 6]	μὲν γάρ ἐστιν ὃς ἦλθεν	ἐκεῖθεν	καὶ τὸ καθ´ αὑτόν, εἰ
[1, 2, 1]	καὶ τάξεως καὶ ὁμολογίας μεταλαμβάνοντες	ἐκεῖθεν	καὶ τούτων ὄντων τῆς ἀρετῆς
[1, 2, 1]	ἡμέτεραι, δῆλον ὅτι καὶ ἡμῖν	ἐκεῖθεν	ὁ κόσμος καὶ αἱ ἀρεταί.
[1, 2, 6]	καθ´ αὑτόν, εἰ γένοιτο οἷος	ἦλθεν,	ἐκεῖ ἐστιν· ᾧ δὲ συνῳκίσθη
[1, 2, 6]	Αὐτὸς μὲν γάρ ἐστιν ὃς	ἦλθεν	ἐκεῖθεν καὶ τὸ καθ´ αὑτόν,
[1, 2, 1]	θερμότητος παρουσίᾳ θερμαίνεται, ἀνάγκη καὶ	ὅθεν	ἡ θερμότης ἐλήλυθε θερμαίνεσθαι; Καὶ
[1, 2, 1]	ψυχῇ τὴν ἀρετὴν, ἐκείνῳ δέ,	ὅθεν	μιμησαμένη ἔχει, σύμφυτον· πρὸς δὲ
[1, 2, 3]	πρὸς τὸν θεὸν φυγὴν τῶν	ἐντεῦθεν	εἶναι, καὶ ταῖς ἀρεταῖς ταῖς
[1, 2, 1]	ψυχὴ φυγεῖν τὰ κακά, φευκτέον	ἐντεῦθεν	Τίς οὖν ἡ φυγή; θεῷ
[1, 2, 1]	τι δεινόν ἐστιν· οὐδὲν γὰρ	ἔξωθεν·	μήτε προσιὸν ἡδὺ οὗ καὶ
[1, 2, 1]	ὄντας τούτῳ ὁμοιοῦσθαι. Ἢ πρῶτον	μὲν	ἀμφισβητήσιμον, εἰ καὶ τούτῳ ὑπάρχουσι
[1, 2, 6]	τῶν ἑπομένων τῷ πρώτῳ. Αὐτὸς	μὲν	γάρ ἐστιν ὃς ἦλθεν ἐκεῖθεν
[1, 2, 2]	ἴχνος τοῦ ἐκεῖ ἀρίστου. Τὸ	μὲν	γὰρ πάντη ἄμετρον ὕλη ὂν
[1, 2, 7]	οὐκ ἀναγκαίως ἔχει ἐκείνας. Ὁ	μὲν	δὴ προηγούμενος τοῦ σπουδαίου βίος
[1, 2, 5]	σώματος ἐπὶ πόσον δυνατόν. Ἀπὸ	μὲν	δὴ σώματος ἴσως μὲν καὶ
[1, 2, 1]	ἔδει λέγειν· νῦν δὲ ἕτερον	μὲν	ἐκεῖνο, ἕτερον δὲ τοῦτο. Οὐδὲ
[1, 2, 6]	ἐπαφῇ. Διττὴ δὲ ἑκατέρα, ἡ	μὲν	ἐν νῷ οὖσα, ἡ δὲ
[1, 2, 6]	ἐν πλήθει μερῶν; Ἢ ἡ	μὲν	ἐν πλήθει, ὅταν πολλὰ ᾖ
[1, 2, 3]	μάλιστα ὁμοιούμεθα; Ἢ ἐπειδὴ κακὴ	μέν	ἐστιν ἡ ψυχὴ συμπεφυρμένη τῷ
[1, 2, 3]	ἄλλως· τῶν δὲ ἐκεῖ τὸ	μὲν	ἑτέρως, τὸ δὲ οὐδὲ ὅλως.
[1, 2, 7]	ἢ οὐδεμία τελεία. Καὶ ὁ	μὲν	ἔχων τὰς μείζους καὶ τὰς
[1, 2, 4]	τῇ τοιαύτῃ ἀρετῇ, ἢ προηγεῖται	μὲν	ἡ κάθαρσις, ἕπεται δὲ ἡ
[1, 2, 4]	ἡ κάθαρσις ἀρκεῖ· ἀλλ´ ἀρκέσει	μὲν	ἡ κάθαρσις, τὸ δὲ καταλειπόμενον
[1, 2, 5]	Ἀπὸ μὲν δὴ σώματος ἴσως	μὲν	καὶ τοῖς οἷον τόποις συνάγουσαν
[1, 2, 6]	ἀρετὴ τῷ τοιούτῳ; Ἢ σοφία	μὲν	καὶ φρόνησις ἐν θεωρίᾳ ὧν
[1, 2, 7]	ἡ πολιτικὴ ἀρετή, ἀλλὰ τοῦτον	μὲν	καταλιπών, ἄλλον δὲ ἑλόμενος τὸν
[1, 2, 5]	ἐν νουθετήσει. Ἐπιθυμίαν δέ; Ὅτι	μὲν	μηδενὸς φαύλου, δῆλον· σίτων δὲ
[1, 2, 2]	αὐτὸ εὕρωμεν ὃ παρ´ ἡμῖν	μὲν	μίμημα ὂν ἀρετή ἐστιν, ἐκεῖ
[1, 2, 2]	ἃς ἄνω που εἴπομεν, κατακοσμοῦσι	μὲν	ὄντως καὶ ἀμείνους ποιοῦσιν ὁρίζουσαι
[1, 2, 1]	ἀξιοῦμεν εἶναι μείζονα. Ἀλλ´ εἰ	μὲν	οὗ μεταλαμβάνει ψυχὴ τὸ αὐτὸ
[1, 2, 6]	ἡ δὲ ἐν ψυχῇ. Κἀκεῖ	μὲν	οὐκ ἀρετή, ἐν δὲ ψυχῇ
[1, 2, 6]	καὶ ἀσθένειαν αὑτῷ ἐπιτιμῆσαι. ~Ἔστι	μὲν	οὖν οὐδὲν τῶν τοιούτων ἁμαρτία,
[1, 2, 2]	πᾶν θεοῦ τοῦτο ᾖ. Οὕτω	μὲν	οὖν οὗτοι ὁμοιοῦνται. ~Ἀλλ´ ἐπεὶ
[1, 2, 6]	εἶναι, ἀλλὰ θεὸν εἶναι. Εἰ	μὲν	οὖν τι τῶν τοιούτων ἀπροαίρετον
[1, 2, 1]	ἐκεῖ δι´ ἀρετῆς παρουσίαν. Πρὸς	μὲν	οὖν τὸ μὴ ἀναγκαῖον κἀκεῖ
[1, 2, 5]	καὶ ταύτης. Ὅλως δὲ αὕτη	μὲν	πάντων τούτων καθαρὰ ἔσται καὶ
[1, 2, 1]	πολιτικὰς λεγομένας ἀρετὰς ἔχειν, φρόνησιν	μὲν	περὶ τὸ λογιζόμενον, ἀνδρίαν δὲ
[1, 2, 7]	ἡ ὁμοίωσις. Ὁμοίωσις δὲ ἡ	μὲν	πρὸς τούτους, ὡς εἰκὼν εἰκόνι
[1, 2, 3]	νοεῖν ὁμώνυμον; Οὐδαμῶς· ἀλλὰ τὸ	μὲν	πρώτως, τὸ δὲ παρ´ ἐκείνου
[1, 2, 1]	ποιεῖν τῇ ἀναλογίᾳ ἑπόμενον ἐπακτὸν	μὲν	τῇ ψυχῇ τὴν ἀρετὴν, ἐκείνῳ
[1, 2, 2]	ἡ ὁμοίωσις διττή· καὶ ἡ	μέν	τις ταὐτὸν ἐν τοῖς ὁμοίοις
[1, 2, 1]	πυρὸς παρουσίᾳ θερμαίνεσθαι; Ἀλλὰ πρὸς	μὲν	τὸ πρότερον εἴποι ἄν τις
[1, 2, 2]	πᾶσαι, δῆλον ῥᾳδίως ἔσται. Αἱ	μὲν	τοίνυν πολιτικαὶ ἀρεταί, ἃς ἄνω
[1, 2, 7]	μὴ ἐνεργοῦσα; Καὶ εἰ ἡ	μὲν	φύσει τοσόνδε, ἡ δὲ τοσόνδε,
[1, 2, 2]	αὐτοῦ· ἐν οἷς δὲ τὸ	μὲν	ὡμοίωται πρὸς ἕτερον, τὸ δὲ
[1, 2, 2]	τὰς ἀρετὰς ληπτέον καθ´ ἅς	φαμεν	ὁμοιοῦσθαι, ἵν´ αὖ τὸ αὐτὸ
[1, 2, 3]	τὴν πολιτικὴν τιθείς. Πῶς οὖν	λέγομεν	ταύτας καθάρσεις καὶ πῶς καθαρθέντες
[1, 2, 2]	πολιτικαὶ ἀρεταί, ἃς ἄνω που	εἴπομεν,	κατακοσμοῦσι μὲν ὄντως καὶ ἀμείνους
[1, 2, 1]	ἐκεῖνον ἀρετὴν εἶναι· ἀρετῆς δὲ	ἀξιοῦμεν	εἶναι μείζονα. Ἀλλ´ εἰ μὲν
[1, 2, 4]	ταῖς ἐπιστήμαις· ἐὰν μηδ´ ὅλως	ἐνεργῶμεν	κατ´ αὐτάς, ἀλλότριαι. ~Ἀλλ´ ἐπὶ
[1, 2, 2]	ὁμοιοῦσθαι, ἵν´ αὖ τὸ αὐτὸ	εὕρωμεν	ὃ παρ´ ἡμῖν μὲν μίμημα
[1, 2, 4]	περὶ τὸ ὁρώμενον. Οὐκ ἄρα	εἶχεν	αὐτὰ οὐδ´ ἀναμιμνήσκεται; Ἢ εἶχεν
[1, 2, 4]	εἶχεν αὐτὰ οὐδ´ ἀναμιμνήσκεται; Ἢ	εἶχεν	οὐκ ἐνεργοῦντα, ἀλλὰ ἀποκείμενα ἀφώτιστα·
[1, 2, 4]	εἰ πρὸ τῆς ἀκαθαρσίας ἀγαθὸν	ἦν,	ἡ κάθαρσις ἀρκεῖ· ἀλλ´ ἀρκέσει
[1, 2, 4]	ἴσως γὰρ οὐδὲ τὸ ἀγαθὸν	ἦν	ἡ φύσις ἡ καταλειπομένη· οὐ
[1, 2, 1]	οὗ μεταλαμβάνει ψυχὴ τὸ αὐτὸ	ἦν	τῷ ἀφ´ οὗ, οὕτως ἔδει
[1, 2, 3]	τοιαύτην διάθεσιν τῆς ψυχῆς καθ´	ἣν	νοεῖ τε καὶ ἀπαθὴς οὕτως
[1, 2, 3]	ὁμοίωσιν τὴν πρὸς τὸν θεὸν	φυγὴν	τῶν ἐντεῦθεν εἶναι, καὶ ταῖς
[1, 2, 3]	ὅλως, ὅτι ἔστι παρὰ τὴν	πολιτικὴν	ἑτέρα. Λέγων δὴ ὁ Πλάτων
[1, 2, 3]	τὴν ὁμοίωσιν οὐ κατὰ τὴν	πολιτικὴν	τιθείς. Πῶς οὖν λέγομεν ταύτας
[1, 2, 6]	δὲ ἔχων σὺν αὐτῷ ἄλλον	ἄλλην	ἀρετὴν ἔχοντα· εἰ δὲ μηδέν,
[1, 2, 3]	ὁμοιοῦνται. ~Ἀλλ´ ἐπεὶ τὴν ὁμοίωσιν	ἄλλην	ὑποφαίνει ὡς τῆς μείζονος ἀρετῆς
[1, 2, 5]	τὸ δὲ ἀπροαίρετον καὶ ἐνταῦθα	πλήν	γ´ ἐν νουθετήσει. Ἐπιθυμίαν δέ;
[1, 2, 5]	τόποις συνάγουσαν πρὸς ἑαυτήν, πάντως	μὴν	ἀπαθῶς ἔχουσαν καὶ τὰς ἀναγκαίας
[1, 2, 4]	οὖν ἀγαθοειδῆ λεκτέον; Ἢ οὐχ	ἱκανὴν	πρὸς τὸ μένειν ἐν τῷ
[1, 2, 4]	τὸ τοῖς ἐναντίοις. Δεῖ οὖν	καθηραμένην	συνεῖναι. Συνέσται δὲ ἐπιστραφεῖσα. Ἆρ´
[1, 2, 5]	δὲ μή, μὴ γοῦν αὐτὴν	συνοργιζομένην,	ἀλλ´ ἄλλου εἶναι τὸ ἀπροαίρετον,
[1, 2, 5]	ἀναγκαίας τῶν ἡδονῶν αἰσθήσεις μόνον	ποιουμένην	καὶ ἰατρεύσεις καὶ ἀπαλλαγὰς πόνων,
[1, 2, 1]	καὶ συμφωνίᾳ ἐπιθυμητικοῦ πρὸς λογισμόν,	δικαιοσύνην	δὲ τὴν ἑκάστου τούτων ὁμοῦ
[1, 2, 1]	ἀνδρίαν δὲ περὶ τὸ θυμούμενον,	σωφροσύνην	δὲ ἐν ὁμολογίᾳ τινὶ καὶ
[1, 2, 5]	καὶ ἐπιθυμίαν καὶ τἆλλα πάντα,	λύπην	καὶ τὰ συγγενῆ, καὶ τὸ
[1, 2, 1]	ἑπόμενον ἐπακτὸν μὲν τῇ ψυχῇ	τὴν	ἀρετὴν, ἐκείνῳ δέ, ὅθεν μιμησαμένη
[1, 2, 3]	δικαιοσύνη δ´ ἂν εἴη τοῦτο.	Τὴν	δὴ τοιαύτην διάθεσιν τῆς ψυχῆς
[1, 2, 1]	ἐπιθυμητικοῦ πρὸς λογισμόν, δικαιοσύνην δὲ	τὴν	ἑκάστου τούτων ὁμοῦ οἰκειοπραγίαν ἀρχῆς
[1, 2, 6]	τοῦτον αὐτῷ ὁμοιώσει κατὰ δύναμιν	τὴν	ἐκείνου, ὥστε, εἰ δυνατόν, ἄπληκτον
[1, 2, 4]	τὴν κάθαρσιν ἐπιστρέφεται; Ἢ μετὰ	τὴν	κάθαρσιν ἐπέστραπται. Τοῦτ´ οὖν ἡ
[1, 2, 4]	δὲ ἐπιστραφεῖσα. Ἆρ´ οὖν μετὰ	τὴν	κάθαρσιν ἐπιστρέφεται; Ἢ μετὰ τὴν
[1, 2, 3]	οὖν οὗτοι ὁμοιοῦνται. ~Ἀλλ´ ἐπεὶ	τὴν	ὁμοίωσιν ἄλλην ὑποφαίνει ὡς τῆς
[1, 2, 2]	οὐδὲ ὅμοιον αὐτοῦ λεγόμενον, ἐνταῦθα	τὴν	ὁμοίωσιν ἄλλον τρόπον ληπτέον οὐ
[1, 2, 1]	ὡμοιῶσθαι κατὰ δὲ τὰς μείζους	τὴν	ὁμοίωσιν εἶναι. Ἀλλ´ ἑκατέρως γε
[1, 2, 3]	τέ ἐστι διττὰς τιθεὶς καὶ	τὴν	ὁμοίωσιν οὐ κατὰ τὴν πολιτικὴν
[1, 2, 3]	ἑτέρα. Λέγων δὴ ὁ Πλάτων	τὴν	ὁμοίωσιν τὴν πρὸς τὸν θεὸν
[1, 2, 3]	καὶ ἥτις ἡ μείζων κατὰ	τὴν	οὐσίαν, καὶ ὅλως, ὅτι ἔστι
[1, 2, 3]	καὶ ὅλως, ὅτι ἔστι παρὰ	τὴν	πολιτικὴν ἑτέρα. Λέγων δὴ ὁ
[1, 2, 3]	καὶ τὴν ὁμοίωσιν οὐ κατὰ	τὴν	πολιτικὴν τιθείς. Πῶς οὖν λέγομεν
[1, 2, 3]	δὴ ὁ Πλάτων τὴν ὁμοίωσιν	τὴν	πρὸς τὸν θεὸν φυγὴν τῶν
[1, 2, 6]	πρὸς ὃ βλέπει ἀπαθὲς ὂν	τὴν	φύσιν, αὐτὴ δὲ ἐξ ἀρετῆς,
[1, 2, 1]	τοῦ πυρὸς λόγον τὸ ἐκεῖνον	ἀρετὴν	εἶναι· ἀρετῆς δὲ ἀξιοῦμεν εἶναι
[1, 2, 1]	οὖν τὸ μὴ ἀναγκαῖον κἀκεῖ	ἀρετὴν	εἶναι, ἐπείπερ ἡμεῖς ἀρετῇ ὁμοιούμεθα,
[1, 2, 1]	ἐπακτὸν μὲν τῇ ψυχῇ τὴν	ἀρετὴν,	ἐκείνῳ δέ, ὅθεν μιμησαμένη ἔχει,
[1, 2, 6]	ἔχων σὺν αὐτῷ ἄλλον ἄλλην	ἀρετὴν	ἔχοντα· εἰ δὲ μηδέν, θεὸς
[1, 2, 1]	Εἰ οὖν ἀρετῇ ὁμοιούμεθα, ἆρα	ἀρετὴν	ἔχοντι; Καὶ δὴ καὶ τίνι
[1, 2, 3]	συνδοξάζουσα, εἴη ἂν ἀγαθὴ καὶ	ἀρετὴν	ἔχουσα, εἰ μήτε συνδοξάζοι, ἀλλὰ
[1, 2, 1]	αὑτῶν ἀρεταῖς ὁμοιοῦσθαι τῷ μὴ	ἀρετὴν	κεκτημένῳ. Καὶ πῶς; Ὧδε· εἴ
[1, 2, 7]	ἢ ἄλλον τρόπον, σκεπτέον καθ´	ἑκάστην·	οἷον φρόνησιν· εἰ γὰρ ἄλλαις
[1, 2, 5]	εἰ δὲ μή, μὴ γοῦν	αὐτὴν	συνοργιζομένην, ἀλλ´ ἄλλου εἶναι τὸ
[1, 2, 5]	τοῖς οἷον τόποις συνάγουσαν πρὸς	ἑαυτήν,	πάντως μὴν ἀπαθῶς ἔχουσαν καὶ
[1, 2, 3]	ἂν εἴη τοῦτο. Τὴν δὴ	τοιαύτην	διάθεσιν τῆς ψυχῆς καθ´ ἣν
[1, 2, 1]	ὁμοιούμεθα, ταυτί· δεῖ δὲ πειθὼ	ἐπάγειν	τῷ λόγῳ μὴ μένοντας ἐπὶ
[1, 2, 1]	τῷ ἀφ´ οὗ, οὕτως ἔδει	λέγειν·	νῦν δὲ ἕτερον μὲν ἐκεῖνο,
[1, 2, 6]	ἡ μείζων τὸ πρὸς νοῦν	ἐνεργεῖν,	τὸ δὲ σωφρονεῖν ἡ εἴσω
[1, 2, 1]	ἀνάγκης βούλεται δὲ ἡ ψυχὴ	φυγεῖν	τὰ κακά, φευκτέον ἐντεῦθεν Τίς
[1, 2, 5]	καὶ τὰ συγγενῆ, καὶ τὸ	χωρίζειν	ἀπὸ σώματος ἐπὶ πόσον δυνατόν.
[1, 2, 1]	ἀλλὰ σύμφυτον, ὥστε τὸν λόγον	ποιεῖν	τῇ ἀναλογίᾳ ἑπόμενον ἐπακτὸν μὲν
[1, 2, 5]	ἢ αἰδούμενος, ὡς μηδὲν τολμᾶν	ποιεῖν	ὧν ὁ ἀγαθὸς οὐ θέλει.
[1, 2, 4]	τότε γνῷ αὐτὰ ἐνόντα, δεῖ	προσβαλεῖν	τῷ φωτίζοντι. Εἶχε δὲ οὐκ
[1, 2, 4]	Ἢ οὐχ ἱκανὴν πρὸς τὸ	μένειν	ἐν τῷ ὄντως ἀγαθῷ· πέφυκε
[1, 2, 7]	ἀυλότης καὶ τὸ ἐφ´ αὑτοῦ	μένειν	καθαρόν. Ἐν ψυχῇ τοίνυν πρὸς
[1, 2, 3]	ὅπερ ἐστὶ νοεῖν τε καὶ	φρονεῖν	μήτε ὁμοπαθὴς εἴη ὅπερ ἐστὶ
[1, 2, 6]	πρὸς νοῦν ἐνεργεῖν, τὸ δὲ	σωφρονεῖν	ἡ εἴσω πρὸς νοῦν στροφή,
[1, 2, 3]	μήτε ὁμοπαθὴς εἴη ὅπερ ἐστὶ	σωφρονεῖν	μήτε φοβοῖτο ἀφισταμένη τοῦ σώματος
[1, 2, 7]	κατ´ ἐκεῖνα πράξει· οἷον τὸ	σωφρονεῖν	οὐκ ἐν μέτρῳ ἐκείνῳ τιθείς,
[1, 2, 3]	οὐδὲ ὅλως. Πάλιν οὖν τὸ	νοεῖν	ὁμώνυμον; Οὐδαμῶς· ἀλλὰ τὸ μὲν
[1, 2, 3]	ἀλλὰ μόνη ἐνεργοῖ ὅπερ ἐστὶ	νοεῖν	τε καὶ φρονεῖν μήτε ὁμοπαθὴς
[1, 2, 5]	θεῷ} Τοῦτο δέ ἐστι μάλιστα	ζητεῖν	θυμὸν πῶς καὶ ἐπιθυμίαν καὶ
[1, 2, 1]	οὖν τῷ μᾶλλον δοκοῦντι ταῦτα	ἔχειν	καὶ δὴ τῇ τοῦ κόσμου
[1, 2, 1]	Ἀλλ´ ἑκατέρως γε συμβαίνει ἀρετὰς	ἔχειν	κἂν εἰ μὴ τοιαύτας. Εἰ
[1, 2, 4]	Τάχα δὲ καὶ οὕτω λέγεται	ἔχειν,	ὅτι ὁ νοῦς οὐκ ἀλλότριος
[1, 2, 1]	τάς γε πολιτικὰς λεγομένας ἀρετὰς	ἔχειν,	φρόνησιν μὲν περὶ τὸ λογιζόμενον,
[1, 2, 3]	ἐνέργεια τοιαύτη, ὡς τὸ μιμούμενον	ἔχειν	φρόνησιν. Τί οὖν οὐ κἀκεῖνο
[1, 2, 5]	καὶ ἐλάττους τιθεῖσαν τῷ μὴ	συμπάσχειν·	τὸν δὲ θυμὸν ὅσον οἷόν
[1, 2, 3]	ἑτέρως, τὸ δὲ οὐδὲ ὅλως.	Πάλιν	οὖν τὸ νοεῖν ὁμώνυμον; Οὐδαμῶς·
[1, 2, 6]	καὶ τοῦτον αὐτῷ ὁμοιώσει κατὰ	δύναμιν	τὴν ἐκείνου, ὥστε, εἰ δυνατόν,
[1, 2, 1]	αἱ ἡμέτεραι, δῆλον ὅτι καὶ	ἡμῖν	ἐκεῖθεν ὁ κόσμος καὶ αἱ
[1, 2, 2]	τὸ αὐτὸ εὕρωμεν ὃ παρ´	ἡμῖν	μὲν μίμημα ὂν ἀρετή ἐστιν,
[1, 2, 3]	εἴη τοῦτο. Τὴν δὴ τοιαύτην	διάθεσιν	τῆς ψυχῆς καθ´ ἣν νοεῖ
[1, 2, 5]	σίτων δὲ καὶ ποτῶν πρὸς	ἄνεσιν	οὐκ αὐτὴ ἕξει· οὐδὲ τῶν
[1, 2, 7]	τρόπον, σκεπτέον καθ´ ἑκάστην· οἷον	φρόνησιν·	εἰ γὰρ ἄλλαις ἀρχαῖς χρήσεται,
[1, 2, 1]	γε πολιτικὰς λεγομένας ἀρετὰς ἔχειν,	φρόνησιν	μὲν περὶ τὸ λογιζόμενον, ἀνδρίαν
[1, 2, 3]	τοιαύτη, ὡς τὸ μιμούμενον ἔχειν	φρόνησιν.	Τί οὖν οὐ κἀκεῖνο οὕτω
[1, 2, 1]	Τίς οὖν ἡ φυγή; θεῷ	φησιν,	ὁμοιωθῆναι Τοῦτο δέ, εἰ δίκαιοι
[1, 2, 4]	κάθαρσιν ἐπιστρέφεται; Ἢ μετὰ τὴν	κάθαρσιν	ἐπέστραπται. Τοῦτ´ οὖν ἡ ἀρετὴ
[1, 2, 4]	ἐπιστραφεῖσα. Ἆρ´ οὖν μετὰ τὴν	κάθαρσιν	ἐπιστρέφεται; Ἢ μετὰ τὴν κάθαρσιν
[1, 2, 2]	κατακοσμοῦσι μὲν ὄντως καὶ ἀμείνους	ποιοῦσιν	ὁρίζουσαι καὶ μετροῦσαι τὰς ἐπιθυμίας
[1, 2, 2]	ὡμοίωνται τῷ ἐκεῖ μέτρῳ καὶ	ἔχουσιν	ἴχνος τοῦ ἐκεῖ ἀρίστου. Τὸ
[1, 2, 6]	ὃ βλέπει ἀπαθὲς ὂν τὴν	φύσιν,	αὐτὴ δὲ ἐξ ἀρετῆς, ἵνα
[1, 2, 3]	οὗτοι ὁμοιοῦνται. ~Ἀλλ´ ἐπεὶ τὴν	ὁμοίωσιν	ἄλλην ὑποφαίνει ὡς τῆς μείζονος
[1, 2, 2]	ὅμοιον αὐτοῦ λεγόμενον, ἐνταῦθα τὴν	ὁμοίωσιν	ἄλλον τρόπον ληπτέον οὐ ταὐτὸν
[1, 2, 1]	κατὰ δὲ τὰς μείζους τὴν	ὁμοίωσιν	εἶναι. Ἀλλ´ ἑκατέρως γε συμβαίνει
[1, 2, 3]	ἀπαθὴς οὕτως ἐστίν, εἴ τις	ὁμοίωσιν	λέγοι πρὸς θεόν, οὐκ ἂν
[1, 2, 3]	ἐστι διττὰς τιθεὶς καὶ τὴν	ὁμοίωσιν	οὐ κατὰ τὴν πολιτικὴν τιθείς.
[1, 2, 3]	Λέγων δὴ ὁ Πλάτων τὴν	ὁμοίωσιν	τὴν πρὸς τὸν θεὸν φυγὴν
[1, 2, 6]	ἡ δὲ ἀνδρία ἀπάθεια καθ´	ὁμοίωσιν	τοῦ πρὸς ὃ βλέπει ἀπαθὲς
[1, 2, 1]	εἴ τι πυρὸς παρουσίᾳ θερμόν	ἐστιν,	ἀνάγκη καὶ τὸ πῦρ αὐτὸ
[1, 2, 3]	φοβοῖτο ἀφισταμένη τοῦ σώματος ὅπερ	ἐστὶν	ἀνδρίζεσθαι ἡγοῖτο δὲ λόγος καὶ
[1, 2, 3]	νοεῖ τε καὶ ἀπαθὴς οὕτως	ἐστίν,	εἴ τις ὁμοίωσιν λέγοι πρὸς
[1, 2, 2]	ἡμῖν μὲν μίμημα ὂν ἀρετή	ἐστιν,	ἐκεῖ δὲ οἷον ἀρχέτυπον ὂν
[1, 2, 6]	τί; Ἐνέργεια αὐτοῦ καὶ ὅ	ἐστιν·	ἐνταῦθα δὲ τὸ ἐν ἄλλῳ
[1, 2, 2]	τρόπον ὡμοίωται. Τί ποτε οὖν	ἐστιν	ἡ ἀρετὴ ἥ τε σύμπασα
[1, 2, 3]	ὁμοιούμεθα; Ἢ ἐπειδὴ κακὴ μέν	ἐστιν	ἡ ψυχὴ συμπεφυρμένη τῷ σώματι
[1, 2, 6]	τῷ πρώτῳ. Αὐτὸς μὲν γάρ	ἐστιν	ὃς ἦλθεν ἐκεῖθεν καὶ τὸ
[1, 2, 1]	εἶναι, ᾧ μήτε τι δεινόν	ἐστιν·	οὐδὲν γὰρ ἔξωθεν· μήτε προσιὸν
[1, 2, 6]	εἰ γένοιτο οἷος ἦλθεν, ἐκεῖ	ἐστιν·	ᾧ δὲ συνῳκίσθη ἐνθάδε ἥκων,
[1, 2, 3]	ἀρετὴ ψυχῆς· νοῦ δὲ οὐκ	ἔστιν	οὐδὲ τοῦ ἐπέκεινα. ~Ζητητέον δέ,
[1, 2, 2]	ὃ παρ´ ἡμῖν μὲν μίμημα	ὂν	ἀρετή ἐστιν, ἐκεῖ δὲ οἷον
[1, 2, 2]	ἐστιν, ἐκεῖ δὲ οἷον ἀρχέτυπον	ὂν	οὐκ ἀρετή, ἐπισημηνάμενοι ὡς ἡ
[1, 2, 2]	μὲν γὰρ πάντη ἄμετρον ὕλη	ὂν	πάντη ἀνωμοίωται· καθ´ ὅσον δὲ
[1, 2, 6]	τοῦ πρὸς ὃ βλέπει ἀπαθὲς	ὂν	τὴν φύσιν, αὐτὴ δὲ ἐξ
[1, 2, 7]	ἀνθρώπου βίον τὸν τοῦ ἀγαθοῦ,	ὃν	ἀξιοῖ ἡ πολιτικὴ ἀρετή, ἀλλὰ
[1, 2, 5]	ἀρκεῖ γὰρ παρὼν ὁ λόγος,	ὃν	τὸ χεῖρον αἰδέσεται, ὥστε καὶ
[1, 2, 5]	εἶναι καὶ ἀσθενές· τὸν δὲ	φόβον	πάντη· περὶ οὐδενὸς γὰρ φοβήσεται
[1, 2, 5]	τὸ ἀπροαίρετον, τὸ δὲ ἀπροαίρετον	ὀλίγον	εἶναι καὶ ἀσθενές· τὸν δὲ
[1, 2, 1]	θερμότητα, ἀλλὰ σύμφυτον, ὥστε τὸν	λόγον	ποιεῖν τῇ ἀναλογίᾳ ἑπόμενον ἐπακτὸν
[1, 2, 1]	δὲ τὸν ἐκ τοῦ πυρὸς	λόγον	τὸ ἐκεῖνον ἀρετὴν εἶναι· ἀρετῆς
[1, 2, 5]	τούτων καθαρὰ ἔσται καὶ τὸ	ἄλογον	δὲ βουλήσεται καὶ αὐτὸ καθαρὸν
[1, 2, 1]	τὰς πολιτικὰς ὅλως οὔ; Ἢ	ἄλογον	μηδ´ ὁπωσοῦν ὁμοιοῦσθαι κατὰ ταύτας
[1, 2, 1]	φρόνησις θαυμαστὴ ὑπάρχει; Καὶ γὰρ	εὔλογον	ἐνταῦθα ὄντας τούτῳ ὁμοιοῦσθαι. Ἢ
[1, 2, 1]	ἐκεῖνο ταύτας ἔχει; Ἢ οὐκ	εὔλογον	τάς γε πολιτικὰς λεγομένας ἀρετὰς
[1, 2, 7]	ἡ σωφροσύνη, τὸ δὲ οἰκεῖον	ἔργον	ἡ οἰκειοπραγία, τὸ δὲ οἷον
[1, 2, 6]	οὐκ ἔξω ἁμαρτίας εἶναι, ἀλλὰ	θεὸν	εἶναι. Εἰ μὲν οὖν τι
[1, 2, 3]	εἴ τις ὁμοίωσιν λέγοι πρὸς	θεόν,	οὐκ ἂν ἁμαρτάνοι· καθαρὸν γὰρ
[1, 2, 3]	τὴν ὁμοίωσιν τὴν πρὸς τὸν	θεὸν	φυγὴν τῶν ἐντεῦθεν εἶναι, καὶ
[1, 2, 2]	σώματος καὶ συγγενέστερον· ταύτῃ καὶ	πλέον	μεταλαμβάνει, ὥστε καὶ ἐξαπατᾶν θεὸς
[1, 2, 4]	οὐκ ἔστιν οὐδὲ τοῦ ἐπέκεινα.	~Ζητητέον	δέ, εἰ ἡ κάθαρσις ταὐτὸν
[1, 2, 4]	Καὶ τί τὸ καταλειπόμενόν ἐστι,	ζητητέον·	ἴσως γὰρ οὐδὲ τὸ ἀγαθὸν
[1, 2, 1]	θείους ἡ φήμη λέγει καὶ	λεκτέον	ἀμῃγέπῃ ὡμοιῶσθαι κατὰ δὲ τὰς
[1, 2, 3]	μείζονος ἀρετῆς οὖσαν, περὶ ἐκείνης	λεκτέον·	ἐν ᾧ καὶ σαφέστερον ἔσται
[1, 2, 4]	ἐν κακῷ. Ἆρ´ οὖν ἀγαθοειδῆ	λεκτέον;	Ἢ οὐχ ἱκανὴν πρὸς τὸ
[1, 2, 5]	~Ἀλλ´ ἐπὶ πόσον ἡ κάθαρσις	λεκτέον·	οὕτω γὰρ καὶ ἡ ὁμοίωσις
[1, 2, 1]	ἡ ψυχὴ φυγεῖν τὰ κακά,	φευκτέον	ἐντεῦθεν Τίς οὖν ἡ φυγή;
[1, 2, 7]	τὰς μείζους ἢ ἄλλον τρόπον,	σκεπτέον	καθ´ ἑκάστην· οἷον φρόνησιν· εἰ
[1, 2, 2]	βίας. ~Πρῶτον τοίνυν τὰς ἀρετὰς	ληπτέον	καθ´ ἅς φαμεν ὁμοιοῦσθαι, ἵν´
[1, 2, 2]	ἐνταῦθα τὴν ὁμοίωσιν ἄλλον τρόπον	ληπτέον	οὐ ταὐτὸν εἶδος ἀπαιτοῦντας, ἀλλὰ
[1, 2, 4]	γὰρ ἐπ´ ἄμφω. Τὸ οὖν	ἀγαθὸν	αὐτῆς τὸ συνεῖναι τῷ συγγενεῖ,
[1, 2, 4]	ἀφαίρεσις ἀλλοτρίου παντός, τὸ δὲ	ἀγαθὸν	ἕτερον αὐτοῦ. Ἤ, εἰ πρὸ
[1, 2, 4]	Ἤ, εἰ πρὸ τῆς ἀκαθαρσίας	ἀγαθὸν	ἦν, ἡ κάθαρσις ἀρκεῖ· ἀλλ´
[1, 2, 4]	ζητητέον· ἴσως γὰρ οὐδὲ τὸ	ἀγαθὸν	ἦν ἡ φύσις ἡ καταλειπομένη·
[1, 2, 4]	τὸ δὲ καταλειπόμενον ἔσται τὸ	ἀγαθόν,	οὐχ ἡ κάθαρσις. Καὶ τί
[1, 2, 1]	Πρὸς μὲν οὖν τὸ μὴ	ἀναγκαῖον	κἀκεῖ ἀρετὴν εἶναι, ἐπείπερ ἡμεῖς
[1, 2, 7]	ὅλως ζῶν οὐχὶ τὸν ἀνθρώπου	βίον	τὸν τοῦ ἀγαθοῦ, ὃν ἀξιοῖ
[1, 2, 3]	ἁμαρτάνοι· καθαρὸν γὰρ καὶ τὸ	θεῖον	καὶ ἡ ἐνέργεια τοιαύτη, ὡς
[1, 2, 7]	αὐτὸν ἡ σωφροσύνη, τὸ δὲ	οἰκεῖον	ἔργον ἡ οἰκειοπραγία, τὸ δὲ
[1, 2, 7]	ἔργον ἡ οἰκειοπραγία, τὸ δὲ	οἷον	ἀνδρία ἡ ἀυλότης καὶ τὸ
[1, 2, 2]	ὂν ἀρετή ἐστιν, ἐκεῖ δὲ	οἷον	ἀρχέτυπον ὂν οὐκ ἀρετή, ἐπισημηνάμενοι
[1, 2, 6]	αὐτοδικαιοσύνη καὶ ἑκάστη ἀρετή, ἀλλ´	οἷον	παράδειγμα· τὸ δὲ ἀπ´ αὐτῆς
[1, 2, 1]	εἰ καὶ τούτῳ ὑπάρχουσι πᾶσαι·	οἷον	σώφρονι ἀνδρείῳ εἶναι, ᾧ μήτε
[1, 2, 5]	συμπάσχειν· τὸν δὲ θυμὸν ὅσον	οἷόν	τε ἀφαιροῦσαν καί, εἰ δυνατόν,
[1, 2, 5]	ἀλγηδόνας ἀφαιροῦσαν καί, εἰ μὴ	οἷόν	τε, πράως φέρουσαν καὶ ἐλάττους
[1, 2, 4]	τῷ καθαίρεσθαι· τὸ γὰρ κεκαθάρθαι	οἷον	τέλος ἤδη. Ἀλλὰ τὸ κεκαθάρθαι
[1, 2, 7]	ἄλλα μέτρα κατ´ ἐκεῖνα πράξει·	οἷον	τὸ σωφρονεῖν οὐκ ἐν μέτρῳ
[1, 2, 5]	σώματος ἴσως μὲν καὶ τοῖς	οἷον	τόποις συνάγουσαν πρὸς ἑαυτήν, πάντως
[1, 2, 7]	ἄλλον τρόπον, σκεπτέον καθ´ ἑκάστην·	οἷον	φρόνησιν· εἰ γὰρ ἄλλαις ἀρχαῖς
[1, 2, 2]	οὐκ ἀντιστρέφον πρὸς ἐκεῖνο οὐδὲ	ὅμοιον	αὐτοῦ λεγόμενον, ἐνταῦθα τὴν ὁμοίωσιν
[1, 2, 1]	ἐστιν· οὐδὲν γὰρ ἔξωθεν· μήτε	προσιὸν	ἡδὺ οὗ καὶ ἐπιθυμία ἂν
[1, 2, 4]	συνεῖναι τῷ συγγενεῖ, τὸ δὲ	κακὸν	τὸ τοῖς ἐναντίοις. Δεῖ οὖν
[1, 2, 1]	νοητῶν ὧν καὶ αἱ ἡμέτεραι,	δῆλον	ὅτι καὶ ἡμῖν ἐκεῖθεν ὁ
[1, 2, 2]	κοινόν, καθ´ ὃ ἀρεταὶ πᾶσαι,	δῆλον	ῥᾳδίως ἔσται. Αἱ μὲν τοίνυν
[1, 2, 5]	δέ; Ὅτι μὲν μηδενὸς φαύλου,	δῆλον·	σίτων δὲ καὶ ποτῶν πρὸς
[1, 2, 6]	μᾶλλον δὲ ἔχων σὺν αὐτῷ	ἄλλον	ἄλλην ἀρετὴν ἔχοντα· εἰ δὲ
[1, 2, 7]	ἀρετή, ἀλλὰ τοῦτον μὲν καταλιπών,	ἄλλον	δὲ ἑλόμενος τὸν τῶν θεῶν·
[1, 2, 2]	αὐτοῦ λεγόμενον, ἐνταῦθα τὴν ὁμοίωσιν	ἄλλον	τρόπον ληπτέον οὐ ταὐτὸν εἶδος
[1, 2, 7]	ἐλάττους ὁ τὰς μείζους ἢ	ἄλλον	τρόπον, σκεπτέον καθ´ ἑκάστην· οἷον
[1, 2, 7]	αὐτοῦ ἑκατέρα. Ἡ δὲ πρὸς	ἄλλον	ὡς πρὸς παράδειγμα.
[1, 2, 6]	τοιοῦτος καὶ δαίμων διπλοῦς ὤν,	μᾶλλον	δὲ ἔχων σὺν αὐτῷ ἄλλον
[1, 2, 2]	τοσοῦτον ὁμοιοῦται ἀνειδέῳ ἐκείνῳ ὄντι.	Μᾶλλον	δὲ τὰ ἐγγὺς μεταλαμβάνει· ψυχὴ
[1, 2, 1]	τίνι θεῷ; Ἆρ´ οὖν τῷ	μᾶλλον	δοκοῦντι ταῦτα ἔχειν καὶ δὴ
[1, 2, 2]	οὐ ταὐτὸν εἶδος ἀπαιτοῦντας, ἀλλὰ	μᾶλλον	ἕτερον, εἴπερ κατὰ τὸν ἕτερον
[1, 2, 3]	ἐν ᾧ καὶ σαφέστερον ἔσται	μᾶλλον	καὶ τῆς πολιτικῆς ἡ οὐσία,
[1, 2, 1]	τούτῳ ὁμοιοῦσθαι. Ἢ πρῶτον μὲν	ἀμφισβητήσιμον,	εἰ καὶ τούτῳ ὑπάρχουσι πᾶσαι·
[1, 2, 1]	Καὶ εἴ τι πυρὸς παρουσίᾳ	θερμόν	ἐστιν, ἀνάγκη καὶ τὸ πῦρ
[1, 2, 1]	τινὶ καὶ συμφωνίᾳ ἐπιθυμητικοῦ πρὸς	λογισμόν,	δικαιοσύνην δὲ τὴν ἑκάστου τούτων
[1, 2, 5]	τῷ μὴ συμπάσχειν· τὸν δὲ	θυμὸν	ὅσον οἷόν τε ἀφαιροῦσαν καί,
[1, 2, 5]	Τοῦτο δέ ἐστι μάλιστα ζητεῖν	θυμὸν	πῶς καὶ ἐπιθυμίαν καὶ τἆλλα
[1, 2, 3]	ὅλως. Πάλιν οὖν τὸ νοεῖν	ὁμώνυμον;	Οὐδαμῶς· ἀλλὰ τὸ μὲν πρώτως,
[1, 2, 2]	ἀορίστων ἔξω εἶναι κατὰ τὸ	μεμετρημένον·	καὶ αὐταὶ ὁρισθεῖσαι, ᾗ μέτρα
[1, 2, 2]	πρὸς ἐκεῖνο οὐδὲ ὅμοιον αὐτοῦ	λεγόμενον,	ἐνταῦθα τὴν ὁμοίωσιν ἄλλον τρόπον
[1, 2, 1]	ἔχειν, φρόνησιν μὲν περὶ τὸ	λογιζόμενον,	ἀνδρίαν δὲ περὶ τὸ θυμούμενον,
[1, 2, 4]	ἡ ἀρετὴ αὐτῆς; Ἢ τὸ	γινόμενον	αὐτῇ ἐκ τῆς ἐπιστροφῆς. Τί
[1, 2, 1]	τὸν λόγον ποιεῖν τῇ ἀναλογίᾳ	ἑπόμενον	ἐπακτὸν μὲν τῇ ψυχῇ τὴν
[1, 2, 4]	μὲν ἡ κάθαρσις, τὸ δὲ	καταλειπόμενον	ἔσται τὸ ἀγαθόν, οὐχ ἡ
[1, 2, 4]	ἡ κάθαρσις. Καὶ τί τὸ	καταλειπόμενόν	ἐστι, ζητητέον· ἴσως γὰρ οὐδὲ
[1, 2, 3]	ἡ ἐνέργεια τοιαύτη, ὡς τὸ	μιμούμενον	ἔχειν φρόνησιν. Τί οὖν οὐ
[1, 2, 1]	λογιζόμενον, ἀνδρίαν δὲ περὶ τὸ	θυμούμενον,	σωφροσύνην δὲ ἐν ὁμολογίᾳ τινὶ
[1, 2, 4]	ὡς ἡ ὄψις περὶ τὸ	ὁρώμενον.	Οὐκ ἄρα εἶχεν αὐτὰ οὐδ´
[1, 2, 1]	ἀνδρείῳ εἶναι, ᾧ μήτε τι	δεινόν	ἐστιν· οὐδὲν γὰρ ἔξωθεν· μήτε
[1, 2, 1]	ἐκ τοῦ πυρὸς λόγον τὸ	ἐκεῖνον	ἀρετὴν εἶναι· ἀρετῆς δὲ ἀξιοῦμεν
[1, 2, 2]	οὕτω γὰρ καὶ ὅ τι	κοινόν,	καθ´ ὃ ἀρεταὶ πᾶσαι, δῆλον
[1, 2, 6]	ἔχοντα· εἰ δὲ μηδέν, θεὸς	μόνον·	θεὸς δὲ τῶν ἑπομένων τῷ
[1, 2, 5]	τὰς ἀναγκαίας τῶν ἡδονῶν αἰσθήσεις	μόνον	ποιουμένην καὶ ἰατρεύσεις καὶ ἀπαλλαγὰς
[1, 2, 2]	λεγόμενον, ἐνταῦθα τὴν ὁμοίωσιν ἄλλον	τρόπον	ληπτέον οὐ ταὐτὸν εἶδος ἀπαιτοῦντας,
[1, 2, 7]	ὁ τὰς μείζους ἢ ἄλλον	τρόπον,	σκεπτέον καθ´ ἑκάστην· οἷον φρόνησιν·
[1, 2, 2]	ἕτερον, εἴπερ κατὰ τὸν ἕτερον	τρόπον	ὡμοίωται. Τί ποτε οὖν ἐστιν
[1, 2, 1]	κακὰ ἐνταῦθα καὶ τόνδε τὸν	τόπον	περιπολεῖ ἐξ ἀνάγκης βούλεται δὲ
[1, 2, 4]	ἀλλὰ τύπους· δεῖ οὖν τὸν	τύπον	τοῖς ἀληθινοῖς, ὧν καὶ οἱ
[1, 2, 2]	ἀρετή ἐστιν, ἐκεῖ δὲ οἷον	ἀρχέτυπον	ὂν οὐκ ἀρετή, ἐπισημηνάμενοι ὡς
[1, 2, 3]	πρὸς θεόν, οὐκ ἂν ἁμαρτάνοι·	καθαρὸν	γὰρ καὶ τὸ θεῖον καὶ
[1, 2, 7]	καὶ τὸ ἐφ´ αὑτοῦ μένειν	καθαρόν.	Ἐν ψυχῇ τοίνυν πρὸς νοῦν
[1, 2, 5]	ἄλογον δὲ βουλήσεται καὶ αὐτὸ	καθαρὸν	ποιῆσαι, ὥστε μηδὲ πλήττεσθαι· εἰ
[1, 2, 4]	ἀλλοτρίου παντός, τὸ δὲ ἀγαθὸν	ἕτερον	αὐτοῦ. Ἤ, εἰ πρὸ τῆς
[1, 2, 1]	νῦν δὲ ἕτερον μὲν ἐκεῖνο,	ἕτερον	δὲ τοῦτο. Οὐδὲ γὰρ οἰκία
[1, 2, 2]	ταὐτὸν εἶδος ἀπαιτοῦντας, ἀλλὰ μᾶλλον	ἕτερον,	εἴπερ κατὰ τὸν ἕτερον τρόπον
[1, 2, 2]	ὡμοίωται πρὸς ἕτερον, τὸ δὲ	ἕτερόν	ἐστι πρῶτον, οὐκ ἀντιστρέφον πρὸς
[1, 2, 1]	οὕτως ἔδει λέγειν· νῦν δὲ	ἕτερον	μὲν ἐκεῖνο, ἕτερον δὲ τοῦτο.
[1, 2, 2]	δὲ τὸ μὲν ὡμοίωται πρὸς	ἕτερον,	τὸ δὲ ἕτερόν ἐστι πρῶτον,
[1, 2, 2]	μᾶλλον ἕτερον, εἴπερ κατὰ τὸν	ἕτερον	τρόπον ὡμοίωται. Τί ποτε οὖν
[1, 2, 4]	ἕπεται δὲ ἡ ἀρετή, καὶ	πότερον	ἐν τῷ καθαίρεσθαι ἡ ἀρετὴ
[1, 2, 1]	θερμαίνεσθαι; Ἀλλὰ πρὸς μὲν τὸ	πρότερον	εἴποι ἄν τις καὶ ἐν
[1, 2, 2]	ψυχὴ δὲ ἐγγυτέρω σώματος καὶ	συγγενέστερον·	ταύτῃ καὶ πλέον μεταλαμβάνει, ὥστε
[1, 2, 3]	ἐκείνης λεκτέον· ἐν ᾧ καὶ	σαφέστερον	ἔσται μᾶλλον καὶ τῆς πολιτικῆς
[1, 2, 5]	παρὼν ὁ λόγος, ὃν τὸ	χεῖρον	αἰδέσεται, ὥστε καὶ αὐτὸ τὸ
[1, 2, 5]	αἰδέσεται, ὥστε καὶ αὐτὸ τὸ	χεῖρον	δυσχερᾶναι, ἐάν τι ὅλως κινηθῇ,
[1, 2, 2]	ἀρίστου. Τὸ μὲν γὰρ πάντη	ἄμετρον	ὕλη ὂν πάντη ἀνωμοίωται· καθ´
[1, 2, 2]	ὕλη ὂν πάντη ἀνωμοίωται· καθ´	ὅσον	δὲ μεταλαμβάνει εἴδους, κατὰ τοσοῦτον
[1, 2, 5]	ἀπροαίρετον ἔχουσαν· εἰ δ´ ἄρα,	ὅσον	μετὰ φαντασίας προτυποῦς καὶ ταύτης.
[1, 2, 5]	μὴ συμπάσχειν· τὸν δὲ θυμὸν	ὅσον	οἷόν τε ἀφαιροῦσαν καί, εἰ
[1, 2, 7]	Ἢ εἰδήσει γε αὐτὰς καὶ	ὅσον	παρ´ αὐτῶν ἕξει; τάχα δέ
[1, 2, 5]	τὸ χωρίζειν ἀπὸ σώματος ἐπὶ	πόσον	δυνατόν. Ἀπὸ μὲν δὴ σώματος
[1, 2, 5]	κατ´ αὐτάς, ἀλλότριαι. ~Ἀλλ´ ἐπὶ	πόσον	ἡ κάθαρσις λεκτέον· οὕτω γὰρ
[1, 2, 7]	χωρίζων καὶ ὅλως ζῶν οὐχὶ	τὸν	ἀνθρώπου βίον τὸν τοῦ ἀγαθοῦ,
[1, 2, 5]	ἐλάττους τιθεῖσαν τῷ μὴ συμπάσχειν·	τὸν	δὲ θυμὸν ὅσον οἷόν τε
[1, 2, 5]	ἀπροαίρετον ὀλίγον εἶναι καὶ ἀσθενές·	τὸν	δὲ φόβον πάντη· περὶ οὐδενὸς
[1, 2, 1]	μιμησαμένη ἔχει, σύμφυτον· πρὸς δὲ	τὸν	ἐκ τοῦ πυρὸς λόγον τὸ
[1, 2, 3]	μεμερισμένος ὁ ἐν προφορᾷ πρὸς	τὸν	ἐν ψυχῇ, οὕτω καὶ ὁ
[1, 2, 2]	ἀλλὰ μᾶλλον ἕτερον, εἴπερ κατὰ	τὸν	ἕτερον τρόπον ὡμοίωται. Τί ποτε
[1, 2, 3]	Πλάτων τὴν ὁμοίωσιν τὴν πρὸς	τὸν	θεὸν φυγὴν τῶν ἐντεῦθεν εἶναι,
[1, 2, 7]	καταλιπών, ἄλλον δὲ ἑλόμενος τὸν	τῶν	θεῶν· πρὸς γὰρ τούτους, οὐ
[1, 2, 1]	εἶναι θερμότητα, ἀλλὰ σύμφυτον, ὥστε	τὸν	λόγον ποιεῖν τῇ ἀναλογίᾳ ἑπόμενον
[1, 2, 1]	τὰ κακὰ ἐνταῦθα καὶ τόνδε	τὸν	τόπον περιπολεῖ ἐξ ἀνάγκης βούλεται
[1, 2, 7]	ζῶν οὐχὶ τὸν ἀνθρώπου βίον	τὸν	τοῦ ἀγαθοῦ, ὃν ἀξιοῖ ἡ
[1, 2, 4]	αὐτά, ἀλλὰ τύπους· δεῖ οὖν	τὸν	τύπον τοῖς ἀληθινοῖς, ὧν καὶ
[1, 2, 7]	μὲν καταλιπών, ἄλλον δὲ ἑλόμενος	τὸν	τῶν θεῶν· πρὸς γὰρ τούτους,
[1, 2, 6]	δύναμιν τὴν ἐκείνου, ὥστε, εἰ	δυνατόν,	ἄπληκτον εἶναι ἢ ἄπρακτόν γε
[1, 2, 5]	χωρίζειν ἀπὸ σώματος ἐπὶ πόσον	δυνατόν.	Ἀπὸ μὲν δὴ σώματος ἴσως
[1, 2, 5]	οἷόν τε ἀφαιροῦσαν καί, εἰ	δυνατόν,	πάντη, εἰ δὲ μή, μὴ
[1, 2, 7]	τιθείς, ἀλλ´ ὅλως κατὰ τὸ	δυνατὸν	χωρίζων καὶ ὅλως ζῶν οὐχὶ
[1, 2, 6]	μὲν οὖν τι τῶν τοιούτων	ἀπροαίρετον	γίνοιτο, θεὸς ἂν εἴη ὁ
[1, 2, 5]	φυσικῶν, οἶμαι, καὶ οὐδὲ τὸ	ἀπροαίρετον	ἔχουσαν· εἰ δ´ ἄρα, ὅσον
[1, 2, 5]	οὐδενὸς γὰρ φοβήσεται τὸ δὲ	ἀπροαίρετον	καὶ ἐνταῦθα πλήν γ´ ἐν
[1, 2, 5]	εἶναι τὸ ἀπροαίρετον, τὸ δὲ	ἀπροαίρετον	ὀλίγον εἶναι καὶ ἀσθενές· τὸν
[1, 2, 5]	συνοργιζομένην, ἀλλ´ ἄλλου εἶναι τὸ	ἀπροαίρετον,	τὸ δὲ ἀπροαίρετον ὀλίγον εἶναι
[1, 2, 1]	λόγον ποιεῖν τῇ ἀναλογίᾳ ἑπόμενον	ἐπακτὸν	μὲν τῇ ψυχῇ τὴν ἀρετὴν,
[1, 2, 6]	εἰ δυνατόν, ἄπληκτον εἶναι ἢ	ἄπρακτόν	γε τῶν μὴ δοκούντων τῷ
[1, 2, 6]	τὴν ἐκείνου, ὥστε, εἰ δυνατόν,	ἄπληκτον	εἶναι ἢ ἄπρακτόν γε τῶν
[1, 2, 6]	γὰρ ἡ ἀρετή· αὐτὸ δὲ	ἕκαστον	αὑτοῦ, οὐχὶ δὲ ἄλλου τινός.
[1, 2, 1]	εἴη χρεία, καὶ ὁμοιούμεθα οὐδὲν	ἧττον	τοῖς ἐκεῖ δι´ ἀρετῆς παρουσίαν.
[1, 2, 4]	δὲ οὐκ ἀλλότριος, ὅταν πρὸς	αὐτὸν	βλέπῃ· εἰ δὲ μή, καὶ
[1, 2, 7]	καὶ σοφία, τὸ δὲ πρὸς	αὐτὸν	ἡ σωφροσύνη, τὸ δὲ οἰκεῖον
[1, 2, 6]	ἦλθεν ἐκεῖθεν καὶ τὸ καθ´	αὑτόν,	εἰ γένοιτο οἷος ἦλθεν, ἐκεῖ
[1, 2, 7]	μετροῦσα, ἡ δὲ ὅλως ἀναιροῦσα;	Ταὐτὸν	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[1, 2, 2]	ὁμοίωσιν ἄλλον τρόπον ληπτέον οὐ	ταὐτὸν	εἶδος ἀπαιτοῦντας, ἀλλὰ μᾶλλον ἕτερον,
[1, 2, 2]	διττή· καὶ ἡ μέν τις	ταὐτὸν	ἐν τοῖς ὁμοίοις ἀπαιτεῖ, ὅσα
[1, 2, 4]	~Ζητητέον δέ, εἰ ἡ κάθαρσις	ταὐτὸν	τῇ τοιαύτῃ ἀρετῇ, ἢ προηγεῖται
[1, 2, 2]	ὅσον δὲ μεταλαμβάνει εἴδους, κατὰ	τοσοῦτον	ὁμοιοῦται ἀνειδέῳ ἐκείνῳ ὄντι. Μᾶλλον
[1, 2, 6]	δὲ συνῳκίσθη ἐνθάδε ἥκων, καὶ	τοῦτον	αὐτῷ ὁμοιώσει κατὰ δύναμιν τὴν
[1, 2, 7]	ἀξιοῖ ἡ πολιτικὴ ἀρετή, ἀλλὰ	τοῦτον	μὲν καταλιπών, ἄλλον δὲ ἑλόμενος
[1, 2, 1]	ἐκείνῳ δέ, ὅθεν μιμησαμένη ἔχει,	σύμφυτον·	πρὸς δὲ τὸν ἐκ τοῦ
[1, 2, 1]	τῷ πῦρ εἶναι θερμότητα, ἀλλὰ	σύμφυτον,	ὥστε τὸν λόγον ποιεῖν τῇ
[1, 2, 1]	ἐνταῦθα ὄντας τούτῳ ὁμοιοῦσθαι. Ἢ	πρῶτον	μὲν ἀμφισβητήσιμον, εἰ καὶ τούτῳ
[1, 2, 2]	ἕτερον, τὸ δὲ ἕτερόν ἐστι	πρῶτον,	οὐκ ἀντιστρέφον πρὸς ἐκεῖνο οὐδὲ
[1, 2, 2]	μὴ μένοντας ἐπὶ τῆς βίας.	~Πρῶτον	τοίνυν τὰς ἀρετὰς ληπτέον καθ´
[1, 2, 2]	δὲ ἕτερόν ἐστι πρῶτον, οὐκ	ἀντιστρέφον	πρὸς ἐκεῖνο οὐδὲ ὅμοιον αὐτοῦ
[1, 2, 1]	ἀφ´ οὗ, οὕτως ἔδει λέγειν·	νῦν	δὲ ἕτερον μὲν ἐκεῖνο, ἕτερον
[1, 2, 7]	συμπαθῇ τῷ χείρονι συνοίκῳ. ~Ἀντακολουθοῦσι	τοίνυν	ἀλλήλαις καὶ αὗται αἱ ἀρεταὶ
[1, 2, 2]	δῆλον ῥᾳδίως ἔσται. Αἱ μὲν	τοίνυν	πολιτικαὶ ἀρεταί, ἃς ἄνω που
[1, 2, 7]	αὑτοῦ μένειν καθαρόν. Ἐν ψυχῇ	τοίνυν	πρὸς νοῦν ἡ ὅρασις σοφία
[1, 2, 2]	μένοντας ἐπὶ τῆς βίας. ~Πρῶτον	τοίνυν	τὰς ἀρετὰς ληπτέον καθ´ ἅς
[1, 2, 4]	ἂν ἐγένετο ἐν κακῷ. Ἆρ´	οὖν	ἀγαθοειδῆ λεκτέον; Ἢ οὐχ ἱκανὴν
[1, 2, 4]	πέφυκε γὰρ ἐπ´ ἄμφω. Τὸ	οὖν	ἀγαθὸν αὐτῆς τὸ συνεῖναι τῷ
[1, 2, 1]	καὶ ὅλως ἐν ἀρετῇ. Εἰ	οὖν	ἀρετῇ ὁμοιούμεθα, ἆρα ἀρετὴν ἔχοντι;
[1, 2, 6]	μὴ δοκούντων τῷ δεσπότῃ. Τίς	οὖν	ἑκάστη ἀρετὴ τῷ τοιούτῳ; Ἢ
[1, 2, 1]	κόσμος καὶ αἱ ἀρεταί. Ἆρ´	οὖν	ἐκεῖνο ταύτας ἔχει; Ἢ οὐκ
[1, 2, 2]	ἕτερον τρόπον ὡμοίωται. Τί ποτε	οὖν	ἐστιν ἡ ἀρετὴ ἥ τε
[1, 2, 4]	μετὰ τὴν κάθαρσιν ἐπέστραπται. Τοῦτ´	οὖν	ἡ ἀρετὴ αὐτῆς; Ἢ τὸ
[1, 2, 1]	τὰ κακά, φευκτέον ἐντεῦθεν Τίς	οὖν	ἡ φυγή; θεῷ φησιν, ὁμοιωθῆναι
[1, 2, 4]	κακὸν τὸ τοῖς ἐναντίοις. Δεῖ	οὖν	καθηραμένην συνεῖναι. Συνέσται δὲ ἐπιστραφεῖσα.
[1, 2, 1]	οὐδὲ κόσμος οὐδὲ συμμετρία. Οὕτως	οὖν	κόσμου καὶ τάξεως καὶ ὁμολογίας
[1, 2, 3]	κατὰ τὴν πολιτικὴν τιθείς. Πῶς	οὖν	λέγομεν ταύτας καθάρσεις καὶ πῶς
[1, 2, 3]	μίμημα τοῦ ἐν ἑτέρῳ. Ὡς	οὖν	μεμερισμένος ὁ ἐν προφορᾷ πρὸς
[1, 2, 4]	συνεῖναι. Συνέσται δὲ ἐπιστραφεῖσα. Ἆρ´	οὖν	μετὰ τὴν κάθαρσιν ἐπιστρέφεται; Ἢ
[1, 2, 3]	τὸ μιμούμενον ἔχειν φρόνησιν. Τί	οὖν	οὐ κἀκεῖνο οὕτω διάκειται; Ἢ
[1, 2, 1]	πέρι καὶ τοῦ ἄρχεσθαι Ἆρ´	οὖν	οὐ κατὰ τὰς πολιτικὰς ὁμοιούμεθα,
[1, 2, 6]	ἀσθένειαν αὑτῷ ἐπιτιμῆσαι. ~Ἔστι μὲν	οὖν	οὐδὲν τῶν τοιούτων ἁμαρτία, ἀλλὰ
[1, 2, 2]	θεοῦ τοῦτο ᾖ. Οὕτω μὲν	οὖν	οὗτοι ὁμοιοῦνται. ~Ἀλλ´ ἐπεὶ τὴν
[1, 2, 6]	ἐν δὲ ψυχῇ ἀρετή. Ἐκεῖ	οὖν	τί; Ἐνέργεια αὐτοῦ καὶ ὅ
[1, 2, 6]	ἀλλὰ θεὸν εἶναι. Εἰ μὲν	οὖν	τι τῶν τοιούτων ἀπροαίρετον γίνοιτο,
[1, 2, 1]	κἂν εἰ μὴ τοιαύτας. Εἰ	οὖν	τις συγχωρεῖ, {κἂν εἰ μὴ
[1, 2, 1]	δι´ ἀρετῆς παρουσίαν. Πρὸς μὲν	οὖν	τὸ μὴ ἀναγκαῖον κἀκεῖ ἀρετὴν
[1, 2, 3]	τὸ δὲ οὐδὲ ὅλως. Πάλιν	οὖν	τὸ νοεῖν ὁμώνυμον; Οὐδαμῶς· ἀλλὰ
[1, 2, 4]	οὐκ αὐτά, ἀλλὰ τύπους· δεῖ	οὖν	τὸν τύπον τοῖς ἀληθινοῖς, ὧν
[1, 2, 4]	αὐτῇ ἐκ τῆς ἐπιστροφῆς. Τί	οὖν	τοῦτο; Θέα καὶ τύπος τοῦ
[1, 2, 1]	δὴ καὶ τίνι θεῷ; Ἆρ´	οὖν	τῷ μᾶλλον δοκοῦντι ταῦτα ἔχειν
[1, 2, 6]	οἰκειοπραγία, κἂν ἑνὸς ᾖ. Ἡ	γοῦν	ἀληθὴς αὐτοδικαιοσύνη ἑνὸς πρὸς αὐτό,
[1, 2, 5]	πάντη, εἰ δὲ μή, μὴ	γοῦν	αὐτὴν συνοργιζομένην, ἀλλ´ ἄλλου εἶναι
[1, 2, 1]	ὁπωσοῦν ὁμοιοῦσθαι κατὰ ταύτας τούτους	γοῦν	καὶ θείους ἡ φήμη λέγει
[1, 2, 5]	ὧν ὁ ἀγαθὸς οὐ θέλει.	Οὔκουν	ἔσται μάχη· ἀρκεῖ γὰρ παρὼν
[1, 2, 6]	δικαιοσύνη ἡ μείζων τὸ πρὸς	νοῦν	ἐνεργεῖν, τὸ δὲ σωφρονεῖν ἡ
[1, 2, 7]	καθαρόν. Ἐν ψυχῇ τοίνυν πρὸς	νοῦν	ἡ ὅρασις σοφία καὶ φρόνησις,
[1, 2, 6]	δὲ σωφρονεῖν ἡ εἴσω πρὸς	νοῦν	στροφή, ἡ δὲ ἀνδρία ἀπάθεια
[1, 2, 1]	ὅλως οὔ; Ἢ ἄλογον μηδ´	ὁπωσοῦν	ὁμοιοῦσθαι κατὰ ταύτας τούτους γοῦν
[1, 2, 6]	διπλοῦς ὤν, μᾶλλον δὲ ἔχων	σὺν	αὐτῷ ἄλλον ἄλλην ἀρετὴν ἔχοντα·
[1, 2, 6]	ὁ τοιοῦτος καὶ δαίμων διπλοῦς	ὤν,	μᾶλλον δὲ ἔχων σὺν αὐτῷ
[1, 2, 3]	καὶ ὁ ἐν ψυχῇ ἑρμηνεὺς	ὢν	ἐκείνου πρὸς τὸ πρὸ αὐτοῦ.
[1, 2, 1]	ἐν ὀρέξει ἐστὶ τῶν νοητῶν	ὧν	καὶ αἱ ἡμέτεραι, δῆλον ὅτι
[1, 2, 4]	οὖν τὸν τύπον τοῖς ἀληθινοῖς,	ὧν	καὶ οἱ τύποι, ἐφαρμόσαι. Τάχα
[1, 2, 6]	μὲν καὶ φρόνησις ἐν θεωρίᾳ	ὧν	νοῦς ἔχει· νοῦς δὲ τῇ
[1, 2, 5]	αἰδούμενος, ὡς μηδὲν τολμᾶν ποιεῖν	ὧν	ὁ ἀγαθὸς οὐ θέλει. Οὔκουν
[1, 2, 3]	πολιτικάς γε καὶ ἀλλαχοῦ καθάρσεις	λέγων	ἁπάσας δῆλός τέ ἐστι διττὰς
[1, 2, 3]	ἔστι παρὰ τὴν πολιτικὴν ἑτέρα.	Λέγων	δὴ ὁ Πλάτων τὴν ὁμοίωσιν
[1, 2, 4]	τύπος τοῦ ὀφθέντος ἐντεθεὶς καὶ	ἐνεργῶν,	ὡς ἡ ὄψις περὶ τὸ
[1, 2, 7]	ἄλλον δὲ ἑλόμενος τὸν τῶν	θεῶν·	πρὸς γὰρ τούτους, οὐ πρὸς
[1, 2, 7]	τὸ δυνατὸν χωρίζων καὶ ὅλως	ζῶν	οὐχὶ τὸν ἀνθρώπου βίον τὸν
[1, 2, 3]	ἡ οὐσία, καὶ ἥτις ἡ	μείζων	κατὰ τὴν οὐσίαν, καὶ ὅλως,
[1, 2, 6]	καὶ τῇ ψυχῇ δικαιοσύνη ἡ	μείζων	τὸ πρὸς νοῦν ἐνεργεῖν, τὸ
[1, 2, 7]	ἀλλ´ ὅλως κατὰ τὸ δυνατὸν	χωρίζων	καὶ ὅλως ζῶν οὐχὶ τὸν
[1, 2, 5]	οὐκ αὐτὴ ἕξει· οὐδὲ τῶν	ἀφροδισίων	δέ· εἰ δ´ ἄρα, φυσικῶν,
[1, 2, 7]	αὐτῶν. Ἐπὶ μείζους δὲ ἀρχὰς	ἥκων	καὶ ἄλλα μέτρα κατ´ ἐκεῖνα
[1, 2, 6]	ἐστιν· ᾧ δὲ συνῳκίσθη ἐνθάδε	ἥκων,	καὶ τοῦτον αὐτῷ ὁμοιώσει κατὰ
[1, 2, 7]	ἡ μὲν πρὸς τούτους, ὡς	εἰκὼν	εἰκόνι ὡμοίωται ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ
[1, 2, 5]	ἀφροδισίων δέ· εἰ δ´ ἄρα,	φυσικῶν,	οἶμαι, καὶ οὐδὲ τὸ ἀπροαίρετον
[1, 2, 7]	Ταὐτὸν δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	ὅλως τῆς φρονήσεως κινηθείσης. Ἢ
[1, 2, 1]	μὴ τοιαύτας} ὁμοιοῦσθαι δύνασθαι, ἄλλως	ἡμῶν	ἐχόντων πρὸς ἄλλας, οὐδὲν κωλύει,
[1, 2, 6]	ἂν εἴη ὁ τοιοῦτος καὶ	δαίμων	διπλοῦς ὤν, μᾶλλον δὲ ἔχων
[1, 2, 1]	ὄντων τῆς ἀρετῆς ἐνθάδε, οὐ	δεομένων	δὲ τῶν ἐκεῖ ὁμολογίας οὐδὲ
[1, 2, 6]	θεὸς μόνον· θεὸς δὲ τῶν	ἑπομένων	τῷ πρώτῳ. Αὐτὸς μὲν γάρ
[1, 2, 1]	κωλύει, καὶ μὴ πρὸς ἀρετὰς	ὁμοιουμένων,	ἡμᾶς ταῖς αὑτῶν ἀρεταῖς ὁμοιοῦσθαι
[1, 2, 5]	ἔχουσαν καὶ τὰς ἀναγκαίας τῶν	ἡδονῶν	αἰσθήσεις μόνον ποιουμένην καὶ ἰατρεύσεις
[1, 2, 5]	ποιουμένην καὶ ἰατρεύσεις καὶ ἀπαλλαγὰς	πόνων,	ἵνα μὴ ἐνοχλοῖτο, τὰς δὲ
[1, 2, 5]	γειτονήσει. ὥσπερ εἴ τις σοφῷ	γειτονῶν	ἀπολαύοι τῆς τοῦ σοφοῦ γειτνιάσεως
[1, 2, 7]	πολιτικὴ ἀρετή, ἀλλὰ τοῦτον μὲν	καταλιπών,	ἄλλον δὲ ἑλόμενος τὸν τῶν
[1, 2, 4]	βλέπῃ· εἰ δὲ μή, καὶ	παρὼν	ἀλλότριος. Ἐπεὶ κἀν ταῖς ἐπιστήμαις·
[1, 2, 5]	Οὔκουν ἔσται μάχη· ἀρκεῖ γὰρ	παρὼν	ὁ λόγος, ὃν τὸ χεῖρον
[1, 2, 6]	οἰκειοπραγία, ἆρα αἰεὶ ἐν πλήθει	μερῶν;	Ἢ ἡ μὲν ἐν πλήθει,
[1, 2, 2]	καὶ τῷ ὡρίσθαι καὶ τῶν	ἀμέτρων	καὶ ἀορίστων ἔξω εἶναι κατὰ
[1, 2, 7]	ἀναιροῦσα; Ταὐτὸν δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ὅλως τῆς φρονήσεως κινηθείσης.
[1, 2, 2]	ἀμείνονι καὶ τῷ ὡρίσθαι καὶ	τῶν	ἀμέτρων καὶ ἀορίστων ἔξω εἶναι
[1, 2, 5]	ἄνεσιν οὐκ αὐτὴ ἕξει· οὐδὲ	τῶν	ἀφροδισίων δέ· εἰ δ´ ἄρα,
[1, 2, 3]	Νοεῖ τε ἡ ψυχὴ ἄλλως·	τῶν	δὲ ἐκεῖ τὸ μὲν ἑτέρως,
[1, 2, 1]	ἀρετῆς ἐνθάδε, οὐ δεομένων δὲ	τῶν	ἐκεῖ ὁμολογίας οὐδὲ κόσμου οὐδὲ
[1, 2, 3]	τὴν πρὸς τὸν θεὸν φυγὴν	τῶν	ἐντεῦθεν εἶναι, καὶ ταῖς ἀρεταῖς
[1, 2, 6]	μηδέν, θεὸς μόνον· θεὸς δὲ	τῶν	ἑπομένων τῷ πρώτῳ. Αὐτὸς μὲν
[1, 2, 5]	ἀπαθῶς ἔχουσαν καὶ τὰς ἀναγκαίας	τῶν	ἡδονῶν αἰσθήσεις μόνον ποιουμένην καὶ
[1, 2, 6]	ἄπληκτον εἶναι ἢ ἄπρακτόν γε	τῶν	μὴ δοκούντων τῷ δεσπότῃ. Τίς
[1, 2, 1]	καὶ αὐτὸς ἐν ὀρέξει ἐστὶ	τῶν	νοητῶν ὧν καὶ αἱ ἡμέτεραι,
[1, 2, 6]	ἐπιτιμῆσαι. ~Ἔστι μὲν οὖν οὐδὲν	τῶν	τοιούτων ἁμαρτία, ἀλλὰ κατόρθωσις ἀνθρώπῳ·
[1, 2, 6]	εἶναι. Εἰ μὲν οὖν τι	τῶν	τοιούτων ἀπροαίρετον γίνοιτο, θεὸς ἂν
[1, 2, 3]	πολιτικὴν ἑτέρα. Λέγων δὴ ὁ	Πλάτων	τὴν ὁμοίωσιν τὴν πρὸς τὸν
[1, 2, 1]	αὐτὸς ἐν ὀρέξει ἐστὶ τῶν	νοητῶν	ὧν καὶ αἱ ἡμέτεραι, δῆλον
[1, 2, 5]	Ὅτι μὲν μηδενὸς φαύλου, δῆλον·	σίτων	δὲ καὶ ποτῶν πρὸς ἄνεσιν
[1, 2, 5]	ταύτης. Ὅλως δὲ αὕτη μὲν	πάντων	τούτων καθαρὰ ἔσται καὶ τὸ
[1, 2, 1]	ὁμολογίας μεταλαμβάνοντες ἐκεῖθεν καὶ τούτων	ὄντων	τῆς ἀρετῆς ἐνθάδε, οὐ δεομένων
[1, 2, 1]	τοιαύτας} ὁμοιοῦσθαι δύνασθαι, ἄλλως ἡμῶν	ἐχόντων	πρὸς ἄλλας, οὐδὲν κωλύει, καὶ
[1, 2, 6]	ἢ ἄπρακτόν γε τῶν μὴ	δοκούντων	τῷ δεσπότῃ. Τίς οὖν ἑκάστη
[1, 2, 5]	φαύλου, δῆλον· σίτων δὲ καὶ	ποτῶν	πρὸς ἄνεσιν οὐκ αὐτὴ ἕξει·
[1, 2, 2]	ὡρίσθαι καὶ τῶν ἀμέτρων καὶ	ἀορίστων	ἔξω εἶναι κατὰ τὸ μεμετρημένον·
[1, 2, 7]	γε αὐτὰς καὶ ὅσον παρ´	αὐτῶν	ἕξει; τάχα δέ ποτε περιστατικῶς
[1, 2, 7]	ποτε περιστατικῶς ἐνεργήσει κατά τινας	αὐτῶν.	Ἐπὶ μείζους δὲ ἀρχὰς ἥκων
[1, 2, 1]	πρὸς ἀρετὰς ὁμοιουμένων, ἡμᾶς ταῖς	αὑτῶν	ἀρεταῖς ὁμοιοῦσθαι τῷ μὴ ἀρετὴν
[1, 2, 6]	~Ἔστι μὲν οὖν οὐδὲν τῶν	τοιούτων	ἁμαρτία, ἀλλὰ κατόρθωσις ἀνθρώπῳ· ἀλλ´
[1, 2, 6]	Εἰ μὲν οὖν τι τῶν	τοιούτων	ἀπροαίρετον γίνοιτο, θεὸς ἂν εἴη
[1, 2, 5]	Ὅλως δὲ αὕτη μὲν πάντων	τούτων	καθαρὰ ἔσται καὶ τὸ ἄλογον
[1, 2, 1]	λογισμόν, δικαιοσύνην δὲ τὴν ἑκάστου	τούτων	ὁμοῦ οἰκειοπραγίαν ἀρχῆς πέρι καὶ
[1, 2, 1]	καὶ ὁμολογίας μεταλαμβάνοντες ἐκεῖθεν καὶ	τούτων	ὄντων τῆς ἀρετῆς ἐνθάδε, οὐ
[1, 2, 6]	δαίμων διπλοῦς ὤν, μᾶλλον δὲ	ἔχων	σὺν αὐτῷ ἄλλον ἄλλην ἀρετὴν
[1, 2, 7]	οὐδεμία τελεία. Καὶ ὁ μὲν	ἔχων	τὰς μείζους καὶ τὰς ἐλάττους