Chapitre
[1]	ὥσπερ καὶ τὸ φῶς, καὶ	μάλιστα,	εἰ οὕτω, δι´ ὅλου ὡς
[1]	κοινὸν ἔφαμεν ἡμῶν εἶναι καὶ	μάλιστα	οὔπω κεχωρισμένων· ἐπεὶ καὶ ἃ
[1]	καὶ νοήσεις· ἔνθα δὴ ἡμεῖς	μάλιστα.	Τὰ δὲ πρὸ τούτων ἡμέτερα,
[1]	καὶ λυπεῖσθαι· ἀλλὰ τὸ ζῷον	μᾶλλον.	~Ἀλλὰ τὸ ζῷον ἢ τὸ
[1]	εἶδος ἔσται, εἴπερ οὐσία, καὶ	μᾶλλον	ἂν εἴη κατὰ τὸ χρώμενον.
[1]	ἐσχηματισμένος, κατὰ τὸ σχῆμα μέντοι,	μᾶλλον	ἂν τῷ σώματι διδοῖμεν ὅσα
[1]	τῷ ζῴῳ τύπων ἀντιληπτικὴν εἶναι	μᾶλλον·	νοητὰ γὰρ ἤδη ταῦτα· ὡς
[1]	τις ἐξεύροι καὶ ὅπῃ μὴ	μαχοῦνται.	Ὁ μὲν γὰρ τὸ ἀναμάρτητον
[1]	ὅτι δίδωσιν ἑαυτὴν τοῖς σώματος	μεγέθεσιν,	ὁπόσον ἂν ζῷον ᾖ ἕκαστον,
[1]	ὅπερ τὸ χρώμενον, τὸ δὲ	μεμιγμένον	ὁπωσοῦν καὶ αὐτὸ ὂν ἐν
[1]	~Θῶμεν τοίνυν μεμῖχθαι. Ἀλλ´ εἰ	μέμικται,	τὸ μὲν χεῖρον ἔσται βέλτιον,
[1]	ἀεὶ μηδὲ χρῆσθαι. ~Θῶμεν τοίνυν	μεμῖχθαι.	Ἀλλ´ εἰ μέμικται, τὸ μὲν
[1]	ὥσπερ ἂν εἴ τις λέγοι	μεμῖχθαι	λευκῷ γραμμήν, φύσιν ἄλλην ἄλλῃ.
[1]	αὐτῆς καὶ σώματος, ἀλλὰ μένουσα	μὲν	αὐτή, εἴδωλα δὲ αὐτῆς διδοῦσα,
[1]	αὐτὴν ἥξει τὰ πάθη; Σῶμα	μὲν	γὰρ σώματι ἄλλῳ μεταδώσει τῶν
[1]	καὶ ὅπῃ μὴ μαχοῦνται. Ὁ	μὲν	γὰρ τὸ ἀναμάρτητον διδοὺς τῇ
[1]	ἢ τοῦ συναμφοτέρου· εἶτα ἡ	μὲν	δόξα ἡ περὶ τοῦ κακὸν
[1]	παθεῖν. Μέχρι γὰρ τοῦ τὸ	μὲν	εἶναι τὸ χρώμενον, τὸ δὲ
[1]	ὁ δ´ ἁμαρτεῖν διδοὺς συμπλέκει	μὲν	καὶ προστίθησιν αὐτῇ καὶ ἄλλο
[1]	ἐκείνως· λέγω δὲ ἢ τὸ	μὲν	κεχωρισμένον, ὅπερ τὸ χρώμενον, τὸ
[1]	ὀρεγομένου ἀφροδισίων τοῦ ἀνθρώπου ἔσται	μὲν	ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐπιθυμῶν, ἔσται
[1]	ἐπιθυμοῦν. Καὶ πῶς; Ἆρα ἄρξει	μὲν	ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐπιθυμίας, ἐπακολουθήσει
[1]	κοινὸν πάντων καὶ ἴδιον· κοινὸν	μέν,	ὅτι ἀμέριστος καὶ εἷς καὶ
[1]	ἐν Ἅιδου καὶ μετενσωματοῦσθαι. Προσθετέον	μὲν	οὖν ὅτῳ τις βούλεται λόγῳ·
[1]	ἐπιθυμητικὸν ἐνεργεῖν ἢ πάσχειν. Τὸ	μὲν	οὖν σῶμα τὸ τοιόνδε ὕστερον
[1]	ζῷον τὸ σύμπαν ἐκλήθη> Χρωμένη	μὲν	οὖν σώματι οἷα ὀργάνῳ οὐκ
[1]	ὧν τὰ πάθη, ἢ αἱ	μὲν	οὕτως, αἱ δὲ ἄλλως. Καὶ
[1]	ὥσπερ ὁ κυβερνήτης, ἢ τὸ	μὲν	οὕτως αὐτοῦ, τὸ δὲ ἐκείνως·
[1]	καὶ τὰ ἴδια τῷ τὰ	μὲν	σωματικὰ καὶ οὐκ ἄνευ σώματος
[1]	ἀνθρώπου. ~Παίδων δὲ ὄντων ἐνεργεῖ	μὲν	τὰ ἐκ τοῦ συνθέτου, ὀλίγα
[1]	πράττεται τῶν κακῶν. Ἢ πράττεται	μὲν	τὰ κακὰ ἡττωμένων ἡμῶν ὑπὸ
[1]	τὸ σύμπαν ζῷον λέγειν, μικτὸν	μὲν	τὰ κάτω, τὸ δὲ ἐντεῦθεν
[1]	ἢ ὅμοιόν τι, οἷον ἄλλως	μὲν	τὸ ζῷον ἐπιθυμεῖν, ἄλλως δὲ
[1]	χεῖρον, ἡ ψυχή· καὶ βέλτιον	μὲν	τὸ σῶμα ζωῆς μεταλαβόν, χεῖρον
[1]	Φιλίαι δὲ τίνος; Ἢ αἱ	μὲν	τούτου, αἱ δὲ τοῦ ἔνδον
[1]	μεμῖχθαι. Ἀλλ´ εἰ μέμικται, τὸ	μὲν	χεῖρον ἔσται βέλτιον, τὸ σῶμα,
[1]	τὸ ζῷον ἔχει; Ἢ εἰ	μὲν	ψυχαὶ εἶεν ἐν αὐτοῖς ἀνθρώπειοι,
[1]	δὲ ψυχὴν ληπτέον, πότερον ἄλλο	μὲν	ψυχή, ἄλλο δὲ ψυχῇ εἶναι.
[1]	καὶ τὰ εἴδη διχῶς, ἐν	μὲν	ψυχῇ οἷον ἀνειλιγμένα καὶ οἷον
[1]	ἔσται ἐν τῷ σώματι; Πρῶτον	μὲν	ὡς χωριστὸν εἶδος ἔσται, εἴπερ
[1]	ἁπλοῦν ἐν οὐσίᾳ, οἷόν ἐστι	μένον	ἐν οὐσίᾳ τῇ αὑτοῦ. Ἥδεται
[1]	ἐξ αὐτῆς καὶ σώματος, ἀλλὰ	μένουσα	μὲν αὐτή, εἴδωλα δὲ αὐτῆς
[1]	οὕτως ἐσχηματισμένος, κατὰ τὸ σχῆμα	μέντοι,	μᾶλλον ἂν τῷ σώματι διδοῖμεν
[1]	διδοῖμεν ὅσα κοινὰ πάθη, τῷ	μέντοι	τοιούτῳ, τῷ φυσικῷ, ὀργανικῷ, δυνάμει
[1]	ἣν δὴ δεῖ νοεῖν οὕτω	μεριστὴν	περὶ τὰ σώματα, ὅτι δίδωσιν
[1]	ἐκ τῆς περὶ τὰ σώματα	μεριστῆς>	ἣν δὴ δεῖ νοεῖν οὕτω
[1]	ὅταν νοῦς ἐνεργῇ εἰς ἡμᾶς·	μέρος	γὰρ καὶ οὗτος ἡμῶν καὶ
[1]	χρώμεθα ἀεί, ἀλλ´ ὅταν τὸ	μέσον	τάξωμεν ἢ πρὸς τὰ ἄνω
[1]	δὲ ἐνεργεῖ, ὅταν μέχρι τοῦ	μέσου	ἥκῃ. Τί οὖν; Οὐχ ἡμεῖς
[1]	συναίσθησις τὸ τῆς ψυχῆς εἴδωλον	μετὰ	τοῦ σώματος ἔχει· σῶμα δὴ
[1]	Σῶμα μὲν γὰρ σώματι ἄλλῳ	μεταδώσει	τῶν ἑαυτοῦ, σῶμα δὲ ψυχῇ
[1]	βέλτιον μὲν τὸ σῶμα ζωῆς	μεταλαβόν,	χεῖρον δὲ ἡ ψυχὴ θανάτου
[1]	καὶ τῶν ἐξ αἰσθήσεως παθημάτων	μεταλαμβάνον.	Τοῦτο τοίνυν καὶ ὀρέξεται τοῦτο
[1]	δίκας καὶ ἐν Ἅιδου καὶ	μετενσωματοῦσθαι.	Προσθετέον μὲν οὖν ὅτῳ τις
[1]	οἷον ἄλλου παθόντος ἄλλο παθεῖν.	Μέχρι	γὰρ τοῦ τὸ μὲν εἶναι
[1]	ἀφ´ ἑτέρου ἀεί, καὶ τελευτᾷ	μέχρι	γεννητικοῦ καὶ αὐξήσεως καὶ ὅλως
[1]	εἰς ἡμᾶς δὲ ἐνεργεῖ, ὅταν	μέχρι	τοῦ μέσου ἥκῃ. Τί οὖν;
[1]	τοῦ σώματος οὑτωσὶ διατεθέντος καὶ	μέχρις	αἰσθήσεως διελθόντος τοῦ πάθους τῆς
[1]	ἀπὸ τοῦ ᾧ χρῆται, ὡς	μὴ	ἀεὶ μηδὲ χρῆσθαι. ~Θῶμεν τοίνυν
[1]	ποιωθὲν ψυχῆς εἰδώλῳ· εἰ δὲ	μὴ	ἀνθρώπου ψυχὴ εἰσέδυ, ἐλλάμψει ἀπὸ
[1]	τῶν πρὸ αὐτοῦ ἔχειν, ὧν	μὴ	ἀποτέτμηται κρειττόνων ὄντων. Τί γὰρ
[1]	Ἀφίησιν οὖν τὸ εἴδωλον, εἰ	μὴ	ἐγγὺς τὸ ὑποδεξάμενον· ἀφίησι δὲ
[1]	αἴτιον τὸ ἐλλαμπόμενον· εἰ γὰρ	μὴ	εἴη, οὐκ ἔχει ὅπῃ ἐλλάμψει.
[1]	γὰρ ἂν σπεύδοι εἰς τὸ	μὴ	εἶναι ὅ ἐστι. Τὸ δ´
[1]	συναμφότερον; Ἀλλ´ εἰ ἡ δύναμις	μὴ	κινήσεται, πῶς ἔτι τὸ συναμφότερον
[1]	Ἡ δὲ τοῦ ἀγαθοῦ ὄρεξις	μὴ	κοινὸν πάθημα ἀλλὰ ψυχῆς ἔστω,
[1]	ἄν τις ἐξεύροι καὶ ὅπῃ	μὴ	μαχοῦνται. Ὁ μὲν γὰρ τὸ
[1]	καὶ δυνατὸν τῆς δόξης παρούσης	μὴ	πάντως ἐπιγίνεσθαι τὸ λυπεῖσθαι, μηδ´
[1]	θάρρος, οἷς ἂν τὰ φοβερὰ	μὴ	παρῇ; Ἐπιθυμίαι τε, αἳ διὰ
[1]	καὶ τὸ χρώμενον ἀπάγῃ, ὅσον	μὴ	πᾶσα ἀνάγκη, ἀπὸ τοῦ ᾧ
[1]	τὸ ἐπιθυμητικόν. Ἀλλὰ τοῦ σώματος	μὴ	πρότερον οὑτωσὶ διατεθέντος πόθεν ἄρξεται;
[1]	δυνατὸν γὰρ καὶ ἔχειν καὶ	μὴ	πρόχειρον ἔχειν. Διείλομεν δὴ τὰ
[1]	κινήσεται, πῶς ἔτι τὸ συναμφότερον	μὴ	συναριθμουμένης ψυχῆς μηδὲ τῆς ψυχικῆς
[1]	τὴν τοιαύτην δοτέον αὐτῇ, ἣ	μὴ	σωμάτων, ἀλλ´ ἔστιν αὐτῆς ζωή.
[1]	πῶς ὅλως ἐπεθύμησεν ὁ ἄνθρωπος	μὴ	τοῦ ἐπιθυμητικοῦ κεκινημένου; Ἀλλ´ ἄρξει
[1]	συνεπομένη. Αἱ δ´ ἀρεταὶ αἱ	μὴ	φρονήσει, ἔθεσι> δὲ ἐγγινόμεναι καὶ
[1]	ὀργίζεσθαι δόξης τοῦ ὀλιγωρεῖσθαι γενομένης,	μηδ´	αὖ ἀγαθοῦ δόξης κινεῖσθαι τὴν
[1]	μὴ πάντως ἐπιγίνεσθαι τὸ λυπεῖσθαι,	μηδ´	αὖ τὸ ὀργίζεσθαι δόξης τοῦ
[1]	τὸ συναμφότερον μὴ συναριθμουμένης ψυχῆς	μηδὲ	τῆς ψυχικῆς δυνάμεως; ~Ἢ τὸ
[1]	ᾧ χρῆται, ὡς μὴ ἀεὶ	μηδὲ	χρῆσθαι. ~Θῶμεν τοίνυν μεμῖχθαι. Ἀλλ´
[1]	διδόν, αὐτὸ δὲ παρ´ ἄλλου	μηδὲν	ἢ ὅσον παρὰ τῶν πρὸ
[1]	οὐ τῷ ἀποσχισθῆναι, ἀλλὰ τῷ	μηκέτι	εἶναι· οὐκέτι δέ ἐστιν, ἐὰν
[1]	γάρ ἐστιν, ἔστιν ἀεί. Καὶ	μὴν	οὐδὲ αἰσθήσεται οὐδὲ διάνοια οὐδὲ
[1]	καὶ τὸν τρόπον τῆς μίξεως,	μήποτε	οὐ δυνατὸς ᾖ, ὥσπερ ἂν
[1]	διαπλακὲν καὶ ἔστι ψυχὴν διαπεφοιτηκυῖαν	μήτοι	πάσχειν τὰ ἐκείνου πάθη, ὥσπερ
[1]	καὶ τῷ παντὶ ὅλῳ, οὖσα	μία·	ἤ, ὅτι φαντάζεται τοῖς σώμασι
[1]	καὶ τοῦτο· ἢ γὰρ τὸ	μῖγμα,	ἢ ἄλλο ἕτερον ἐκ τοῦ
[1]	ἢ ἄλλο ἕτερον ἐκ τοῦ	μίγματος.	Ὁμοίως δὲ καὶ τὰ ἐκ
[1]	οὐδὲν τὸ σύμπαν ζῷον λέγειν,	μικτὸν	μὲν τὰ κάτω, τὸ δὲ
[1]	καὶ κενουμένου ὄντος; Πῶς δὲ	μίξεως;	Ἢ τὸ οὐσιῶδες ἄμικτον. Πῶς
[1]	δὲ καὶ τὸν τρόπον τῆς	μίξεως,	μήποτε οὐ δυνατὸς ᾖ, ὥσπερ
[1]	ἀφ´ ὧν ψυχὴ ἤδη παραδέχεται	μόνη	τὴν τοῦ ζῴου ἡγεμονίαν, διάνοιαι
[1]	καθαρᾶς, εἰ συμβαίνει περὶ αὐτὴν	μόνην	οὖσαν. ~Ἀλλὰ γὰρ ἐν σώματι
[1]	κοινὰ ἔσται, ἀλλὰ τῆς ψυχῆς	μόνης·	ἢ καὶ τοῦ σώματος, ὅτι
[1]	ἀναχώρησις καὶ ὁ χωρισμὸς οὐ	μόνον	τοῦδε τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ
[1]	ἀληθεστέραν τῇ οὐσίᾳ οὖσαν εἰδῶν	μόνων	ἀπαθῶς εἶναι θεωρίαν. Ἀπὸ δὴ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/11/2006