| Chapitre |
| [1] |
καταλείψομεν·
καὶ
περὶ
ἡδονῆς
αὖ
|
καθαρᾶς, |
εἰ
συμβαίνει
περὶ
αὐτὴν
μόνην |
| [1] |
δ´
ἀληθὴς
ἄνθρωπος
ἄλλος
ὁ
|
καθαρὸς |
τούτων
τὰς
ἀρετὰς
ἔχων
τὰς |
| [1] |
ἄρξεται;
~Ἀλλ´
ἴσως
βέλτιον
εἰπεῖν
|
καθόλου |
τῷ
παρεῖναι
τὰς
δυνάμεις
τὰ |
| [1] |
καὶ
μάλιστα
οὔπω
κεχωρισμένων·
ἐπεὶ
|
καὶ |
ἃ
πάσχει
τὸ
σῶμα
ἡμῶν |
| [1] |
πάθημα
ἀλλὰ
ψυχῆς
ἔστω,
ὥσπερ
|
καὶ |
ἄλλα,
καὶ
οὐ
πάντα
τοῦ |
| [1] |
ὅ
ἐστιν.
Ἄλλη
οὖν
ζωὴ
|
καὶ |
ἄλλαι
ἐνέργειαι
καὶ
τὸ
κολαζόμενον |
| [1] |
συμπλέκει
μὲν
καὶ
προστίθησιν
αὐτῇ
|
καὶ |
ἄλλο
ψυχῆς
εἶδος
τὸ
τὰ |
| [1] |
χεῖρον
δὲ
ἡ
ψυχὴ
θανάτου
|
καὶ |
ἀλογίας.
Τὸ
δὴ
ἀφαιρεθὲν
ὁπωσοῦν |
| [1] |
πάσχει
δὴ
κατὰ
τὸ
ὅλον
|
καὶ |
ἁμαρτάνει
τὸ
σύνθετον>
καὶ
τοῦτό |
| [1] |
παντὶ
λόγῳ,
ὅς
φησιν
αὐτὴν
|
καὶ |
ἁμαρτάνειν
καὶ
κατορθοῦν
καὶ
διδόναι |
| [1] |
δὴ
πρακτικὴν
ἀρετὴν
ἔχων
Ἡρακλῆς
|
καὶ |
ἀξιωθεὶς
διὰ
καλοκἀγαθίαν
θεὸς
εἶναι, |
| [1] |
μόνον
τοῦδε
τοῦ
σώματος,
ἀλλὰ
|
καὶ |
ἅπαντος
τοῦ
προστεθέντος.
Καὶ
γὰρ |
| [1] |
τοίνυν
καὶ
ὀρέξεται
τοῦτο
γὰρ
|
καὶ |
ἀπολαύσει
ὧν
ὀρέγεται
καὶ
φοβήσεται |
| [1] |
τε
καὶ
θάρρη
ἐπιθυμίαι
τε
|
καὶ |
ἀποστροφαὶ
καὶ
τὸ
ἀλγεῖν
τίνος |
| [1] |
αὐξήσεως
καὶ
ὅλως
ποιήσεως
ἄλλου
|
καὶ |
ἀποτελεστικοῦ
ἄλλου
παρ´
αὐτὴν
τὴν |
| [1] |
μὴ
φρονήσει,
ἔθεσι>
δὲ
ἐγγινόμεναι
|
καὶ |
ἀσκήσεσι>
τοῦ
κοινοῦ·
τούτου
γὰρ |
| [1] |
ἂν
εἴη
πάσχουσα
ἡ
ψυχὴ
|
καὶ |
αὖ
ποιήσει
ἃ
ποιοῦμεν.
Ἢ |
| [1] |
ἀεί,
καὶ
τελευτᾷ
μέχρι
γεννητικοῦ
|
καὶ |
αὐξήσεως
καὶ
ὅλως
ποιήσεως
ἄλλου |
| [1] |
ἄλλῳ
τοῦ
τοιούτου,
ἢ
συμπάσχειν
|
καὶ |
αὐτήν·
καὶ
ἢ
ταὐτὸν
πάσχουσαν |
| [1] |
οὐκ
ἄτοπον
ἤδη
δέχεσθαι
αὐτὴν
|
καὶ |
αὐτῆς
εἶναι
τὰ
πάθη
τὰ |
| [1] |
εἴτ´
ἐν
τούτῳ,
ἐξ
οὗ
|
καὶ |
αὐτῆς
ζῷον
τὸ
σύμπαν
ἐκλήθη> |
| [1] |
χρῆται,
ἵνα
τοῦτο
ἡ
φιλοσοφία
|
καὶ |
αὐτὸ
ἐπιστρέφῃ
πρὸς
τὸ
χρώμενον |
| [1] |
χρώμενον,
τὸ
δὲ
μεμιγμένον
ὁπωσοῦν
|
καὶ |
αὐτὸ
ὂν
ἐν
τάξει
τοῦ |
| [1] |
πῶς
καὶ
τίνος,
καὶ
δὴ
|
καὶ |
αὐτὸ
τοῦτο
τὸ
ἐπισκοποῦν
καὶ |
| [1] |
λέγειν,
εἴπερ
δεῖ
τὸ
ἀθάνατον
|
καὶ |
ἄφθαρτον
ἀπαθὲς
εἶναι,
ἄλλῳ
ἑαυτοῦ |
| [1] |
τὸ
δὲ
χεῖρον,
ἡ
ψυχή·
|
καὶ |
βέλτιον
μὲν
τὸ
σῶμα
ζωῆς |
| [1] |
ὅλως
ἕξεις
καὶ
διαθέσεις
χείρους
|
καὶ |
βελτίους.
Ἤ,
εἰ
ταὐτόν
ἐστι |
| [1] |
χρῆσθαι
ὄμμασίν
ἐστιν
ὁρᾶν.
Ἀλλὰ
|
καὶ |
βλάβαι
περὶ
τὸ
ὁρᾶν,
ὥστε |
| [1] |
φυσικῷ,
ὀργανικῷ,
δυνάμει
ζωὴν
ἔχοντι>
|
Καὶ |
γὰρ
ἄτοπόν
φησι
τὴν
ψυχὴν |
| [1] |
ἀλλὰ
καὶ
ἅπαντος
τοῦ
προστεθέντος.
|
Καὶ |
γὰρ
ἐν
τῇ
γενέσει
ἡ |
| [1] |
τῆς
λύπης
οὐκ
ἔχει
πάθος·
|
καὶ |
γὰρ
καὶ
δυνατὸν
τῆς
δόξης |
| [1] |
δὲ
θεωρητέον,
πῶς
καὶ
τίνος,
|
καὶ |
δὴ
καὶ
αὐτὸ
τοῦτο
τὸ |
| [1] |
ὁ
λόγος,
καὶ
ὅλως
ἕξεις
|
καὶ |
διαθέσεις
χείρους
καὶ
βελτίους.
Ἤ, |
| [1] |
πραττόμενα
καὶ
δοξαζόμενα.
Καὶ
οὖν
|
καὶ |
διάνοια
καὶ
δόξα
ζητητέαι,
πότερα |
| [1] |
Ἀλλ´
εἰ
δόξα
τῆς
ψυχῆς
|
καὶ |
διάνοια,
πῶς
ἀναμάρτητος;
Ψευδὴς
γὰρ |
| [1] |
αὐτὴν
καὶ
ἁμαρτάνειν
καὶ
κατορθοῦν
|
καὶ |
διδόναι
δίκας
καὶ
ἐν
Ἅιδου |
| [1] |
καὶ
πάθους
σώματος,
διάνοια
δὲ
|
καὶ |
δόξα
ἐπ´
αἴσθησιν.
Περὶ
δὲ |
| [1] |
δοξαζόμενα.
Καὶ
οὖν
καὶ
διάνοια
|
καὶ |
δόξα
ζητητέαι,
πότερα
ὧν
τὰ |
| [1] |
τῶν
παθημάτων
γινόμενα
καὶ
πραττόμενα
|
καὶ |
δοξαζόμενα.
Καὶ
οὖν
καὶ
διάνοια |
| [1] |
τοῦ
ζῴου
ἡγεμονίαν,
διάνοιαι
δὴ
|
καὶ |
δόξαι
καὶ
νοήσεις·
ἔνθα
δὴ |
| [1] |
οὐκ
ἔχει
πάθος·
καὶ
γὰρ
|
καὶ |
δυνατὸν
τῆς
δόξης
παρούσης
μὴ |
| [1] |
οὐκ
ἀπηλλάγημεν
τοῦ
τοιούτου
ζῴου,
|
καὶ |
εἰ
ἄλλα
ἡμῖν
τιμιώτερα
εἰς |
| [1] |
ἴδιον·
κοινὸν
μέν,
ὅτι
ἀμέριστος
|
καὶ |
εἷς
καὶ
πανταχοῦ
ὁ
αὐτός, |
| [1] |
τῆς
ἀμερίστου>
φησί,
τῆς
ἄνωθεν
|
καὶ> |
ἐκ
τῆς
περὶ
τὰ
σώματα |
| [1] |
αὐτός,
ἴδιον
δέ,
ὅτι
ἔχει
|
καὶ |
ἕκαστος
αὐτὸν
ὅλον
ἐν
ψυχῇ |
| [1] |
ἐπεὶ
καὶ
φθόνοι
καὶ
ζῆλοι
|
καὶ |
ἔλεοι.
Φιλίαι
δὲ
τίνος;
Ἢ |
| [1] |
καὶ
κατορθοῦν
καὶ
διδόναι
δίκας
|
καὶ |
ἐν
Ἅιδου
καὶ
μετενσωματοῦσθαι.
Προσθετέον |
| [1] |
ἧττον
ἡ
ψυχὴ
πρὸς
ἑαυτὴν
|
καὶ |
ἐν
ἑαυτῇ·
αἱ
δὲ
τροπαὶ |
| [1] |
τὴν
ψυχὴν
ὑφαίνειν
λέγειν>
ὥστε
|
καὶ |
ἐπιθυμεῖν
καὶ
λυπεῖσθαι·
ἀλλὰ
τὸ |
| [1] |
τὸ
σῶμα
πᾶν
γίγνηται·
ὥστε
|
καὶ |
ἐπιθυμίαι
ζητούσης
τὴν
θεραπείαν
τοῦ |
| [1] |
ἔστιν
ἀπαθὲς
εἶναι
τὸ
διαπλακὲν
|
καὶ |
ἔστι
ψυχὴν
διαπεφοιτηκυῖαν
μήτοι
πάσχειν |
| [1] |
ἦν
ἐκεῖ,
ἄνω
τέ
ἐστι
|
καὶ |
ἔτι
ἐστί
τι
αὐτοῦ
καὶ |
| [1] |
τοῦ
ἐν
ἡμῖν·
δυνατὸν
γὰρ
|
καὶ |
ἔχειν
καὶ
μὴ
πρόχειρον
ἔχειν. |
| [1] |
αἱ
κακίαι,
ἐπεὶ
καὶ
φθόνοι
|
καὶ |
ζῆλοι
καὶ
ἔλεοι.
Φιλίαι
δὲ |
| [1] |
σώμασι
παρεῖναι
ἐλλάμπουσα
εἰς
αὐτὰ
|
καὶ |
ζῷα
ποιοῦσα
οὐκ
ἐξ
αὐτῆς |
| [1] |
ὅτι
καὶ
νοερὰ
ἡ
ψυχὴ
|
καὶ |
ζωὴ
κρείττων
ἡ
νόησις,
καὶ |
| [1] |
τοιούτου,
ἢ
συμπάσχειν
καὶ
αὐτήν·
|
καὶ |
ἢ
ταὐτὸν
πάσχουσαν
πάθημα
πάσχειν, |
| [1] |
καί,
ὅταν
αὕτη
παντάπασιν
ἀποστῇ,
|
καὶ |
ἡ
ἀπ´
αὐτῆς
ἐλλαμφθεῖσα
ἀπελήλυθε |
| [1] |
ζῆν
οὐ
τῆς
ψυχῆς
ἔσται·
|
καὶ |
ἡ
δύναμις
δὲ
ἡ
αἰσθητικὴ |
| [1] |
οὖν
κοινὰ
ταῦτα;
Ἤ,
ὅτι
|
καὶ |
ἡ
ἐπιθυμία
τοῦ
ἐπιθυμητικοῦ
καὶ |
| [1] |
Ἆρ´
οὖν
ἀφίησι
τὸ
εἴδωλον;
|
Καὶ |
ἡ
νεῦσις
δὲ
πῶς
οὐχ |
| [1] |
σωμάτων,
ἀλλ´
ἔστιν
αὐτῆς
ζωή.
|
Καὶ |
ἡ
νόησις
δὲ
ἡμῶν
οὕτω, |
| [1] |
~Ἡδοναὶ
καὶ
λῦπαι
φόβοι
τε
|
καὶ |
θάρρη
ἐπιθυμίαι
τε
καὶ
ἀποστροφαὶ |
| [1] |
αἰσθήσεως
τύπων
εἴδη
ἤδη
θεωρεῖν
|
καὶ |
θεωρεῖν
οἷον
συναισθήσει,
τήν
γε |
| [1] |
ἴδιον,
ἢ
καὶ
κοινὸν
πάντων
|
καὶ |
ἴδιον·
κοινὸν
μέν,
ὅτι
ἀμέριστος |
| [1] |
ὅς
φησιν
αὐτὴν
καὶ
ἁμαρτάνειν
|
καὶ |
κατορθοῦν
καὶ
διδόναι
δίκας
καὶ |
| [1] |
καὶ
ἔτι
ἐστί
τι
αὐτοῦ
|
καὶ |
κάτω.
~Τὸ
δὲ
ἐπισκεψάμενον
περὶ |
| [1] |
καὶ
πληρουμένου,
ἄλλου
τοῦ
πληρουμένου
|
καὶ |
κενουμένου
ὄντος;
Πῶς
δὲ
μίξεως; |
| [1] |
ἢ
κοινὸν
ἢ
ἴδιον,
ἢ
|
καὶ |
κοινὸν
πάντων
καὶ
ἴδιον·
κοινὸν |
| [1] |
τὸ
ζῷον
ταῦτα,
τὸ
κοινόν,
|
καὶ |
κοινόν,
ὡς
εἴρηται.
Ἀλλ´
εἰ |
| [1] |
ἔξω
πολλάκις
πρὸς
τἄνδον
ὁμοιότης
|
καὶ |
κοινωνία.
Ἀτρεμήσει
οὖν
οὐδὲν
ἧττον |
| [1] |
ἡ
λύπη
ἀρχὴν
ἀπὸ
δόξης
|
καὶ |
κρίσεως
λάβῃ
τοῦ
κακόν
τι |
| [1] |
βλάβαι
περὶ
τὸ
ὁρᾶν,
ὥστε
|
καὶ |
λῦπαι
καὶ
τὸ
ἀλγεῖν
καὶ |
| [1] |
~Ἡδοναὶ
|
καὶ |
λῦπαι
φόβοι
τε
καὶ
θάρρη |
| [1] |
ὑφαίνειν
λέγειν>
ὥστε
καὶ
ἐπιθυμεῖν
|
καὶ |
λυπεῖσθαι·
ἀλλὰ
τὸ
ζῷον
μᾶλλον. |
| [1] |
πάθη,
ὥσπερ
καὶ
τὸ
φῶς,
|
καὶ |
μάλιστα,
εἰ
οὕτω,
δι´
ὅλου |
| [1] |
τὸ
κοινὸν
ἔφαμεν
ἡμῶν
εἶναι
|
καὶ |
μάλιστα
οὔπω
κεχωρισμένων·
ἐπεὶ
καὶ |
| [1] |
χωριστὸν
εἶδος
ἔσται,
εἴπερ
οὐσία,
|
καὶ |
μᾶλλον
ἂν
εἴη
κατὰ
τὸ |
| [1] |
διδόναι
δίκας
καὶ
ἐν
Ἅιδου
|
καὶ |
μετενσωματοῦσθαι.
Προσθετέον
μὲν
οὖν
ὅτῳ |
| [1] |
ὅτι
τοῦ
σώματος
οὑτωσὶ
διατεθέντος
|
καὶ |
μέχρις
αἰσθήσεως
διελθόντος
τοῦ
πάθους |
| [1] |
ἡμῖν·
δυνατὸν
γὰρ
καὶ
ἔχειν
|
καὶ |
μὴ
πρόχειρον
ἔχειν.
Διείλομεν
δὴ |
| [1] |
Ὃ
γάρ
ἐστιν,
ἔστιν
ἀεί.
|
Καὶ |
μὴν
οὐδὲ
αἰσθήσεται
οὐδὲ
διάνοια |
| [1] |
ἔχει
ὅπῃ
ἐλλάμψει.
Καταβαίνειν
οὖν
|
καὶ |
νεύειν
λέγεται
τῷ
συνεζηκέναι
αὐτῇ |
| [1] |
νόησις
δὲ
ἡμῶν
οὕτω,
ὅτι
|
καὶ |
νοερὰ
ἡ
ψυχὴ
καὶ
ζωὴ |
| [1] |
ἡγεμονίαν,
διάνοιαι
δὴ
καὶ
δόξαι
|
καὶ |
νοήσεις·
ἔνθα
δὴ
ἡμεῖς
μάλιστα. |
| [1] |
ἐν
ἑαυτῇ·
αἱ
δὲ
τροπαὶ
|
καὶ |
ὁ
θόρυβος
ἐν
ἡμῖν
παρὰ |
| [1] |
καὶ
ἡ
ἐπιθυμία
τοῦ
ἐπιθυμητικοῦ
|
καὶ |
ὁ
θυμὸς
τοῦ
θυμικοῦ
καὶ |
| [1] |
κολαζόμενον
ἕτερον·
ἡ
δὲ
ἀναχώρησις
|
καὶ |
ὁ
χωρισμὸς
οὐ
μόνον
τοῦδε |
| [1] |
ἐν
μὲν
ψυχῇ
οἷον
ἀνειλιγμένα
|
καὶ |
οἷον
κεχωρισμένα,
ἐν
δὲ
νῷ |
| [1] |
ἐπιτρέψει
καὶ
οὕτως
ὁ
λόγος,
|
καὶ |
ὅλως
ἕξεις
καὶ
διαθέσεις
χείρους |
| [1] |
τροπὴ
λυπηρὰ
ἐπὶ
τὸ
σῶμα
|
καὶ |
ὅλως
ἐπὶ
πᾶν
τὸ
ζῷον |
| [1] |
καὶ
λῦπαι
καὶ
τὸ
ἀλγεῖν
|
καὶ |
ὅλως
ὅ
τι
περ
ἂν |
| [1] |
τελευτᾷ
μέχρι
γεννητικοῦ
καὶ
αὐξήσεως
|
καὶ |
ὅλως
ποιήσεως
ἄλλου
καὶ
ἀποτελεστικοῦ |
| [1] |
καὶ
ὁ
θυμὸς
τοῦ
θυμικοῦ
|
καὶ |
ὅλως
τοῦ
ὀρεκτικοῦ
ἡ
ἐπί |
| [1] |
τάχα
δ´
ἄν
τις
ἐξεύροι
|
καὶ |
ὅπῃ
μὴ
μαχοῦνται.
Ὁ
μὲν |
| [1] |
αἰσθήσεως
παθημάτων
μεταλαμβάνον.
Τοῦτο
τοίνυν
|
καὶ |
ὀρέξεται
τοῦτο
γὰρ
καὶ
ἀπολαύσει |
| [1] |
χωριστῇ
ἔτι
ἐνταῦθα
οὔσῃ·
ἐπεὶ
|
καί, |
ὅταν
αὕτη
παντάπασιν
ἀποστῇ,
καὶ |
| [1] |
νόησις,
καὶ
ὅταν
ψυχὴ
νοῇ,
|
καὶ |
ὅταν
νοῦς
ἐνεργῇ
εἰς
ἡμᾶς· |
| [1] |
καὶ
ζωὴ
κρείττων
ἡ
νόησις,
|
καὶ |
ὅταν
ψυχὴ
νοῇ,
καὶ
ὅταν |
| [1] |
κατεχόμενος,
καὶ
ὅτι
ἐν
θεοῖς
|
καὶ |
ὅτι
ἐν
Ἅιδου·
ἐμέρισε
δ´ |
| [1] |
ὑπ´
ἀμφοτέρων
τῶν
λόγων
κατεχόμενος,
|
καὶ |
ὅτι
ἐν
θεοῖς
καὶ
ὅτι |
| [1] |
ψυχῆς
ἔστω,
ὥσπερ
καὶ
ἄλλα,
|
καὶ |
οὐ
πάντα
τοῦ
κοινοῦ
δίδωσί |
| [1] |
φοβήσεται
περὶ
αὑτοῦ·
τοῦτο
γὰρ
|
καὶ |
οὐ
τεύξεται
τῶν
ἡδέων
καὶ |
| [1] |
ἴδια
τῷ
τὰ
μὲν
σωματικὰ
|
καὶ |
οὐκ
ἄνευ
σώματος
εἶναι,
ὅσα |
| [1] |
τοῦτο,
σύνθετόν
τι
ἡ
ψυχὴ
|
καὶ |
οὐκ
ἄτοπον
ἤδη
δέχεσθαι
αὐτὴν |
| [1] |
γινόμενα
καὶ
πραττόμενα
καὶ
δοξαζόμενα.
|
Καὶ |
οὖν
καὶ
διάνοια
καὶ
δόξα |
| [1] |
ἐνεργῇ
εἰς
ἡμᾶς·
μέρος
γὰρ
|
καὶ |
οὗτος
ἡμῶν
καὶ
πρὸς
τοῦτον |
| [1] |
πάθη
τὰ
τοιαῦτα,
εἰ
ἐπιτρέψει
|
καὶ |
οὕτως
ὁ
λόγος,
καὶ
ὅλως |
| [1] |
αἴσθησις
γὰρ
παραδοχὴ
εἴδους
ἢ
|
καὶ |
πάθους
σώματος,
διάνοια
δὲ
καὶ |
| [1] |
μέν,
ὅτι
ἀμέριστος
καὶ
εἷς
|
καὶ |
πανταχοῦ
ὁ
αὐτός,
ἴδιον
δέ, |
| [1] |
πάντων
ἡ
ψυχὴ
αὐτὴ
γίνεται
|
καὶ |
πάσχει
δὴ
κατὰ
τὸ
ὅλον |
| [1] |
αἰτίας
κακῶν,
ὅσα
ἄνθρωπος
ποιεῖ
|
καὶ |
πάσχει·
περὶ
γὰρ
τὸ
ζῷον |
| [1] |
πῶς,
εἰ
ταύτην
αὐτῇ
καταλείψομεν·
|
καὶ |
περὶ
ἡδονῆς
αὖ
καθαρᾶς,
εἰ |
| [1] |
καὶ
αὐτὸ
τοῦτο
τὸ
ἐπισκοποῦν
|
καὶ |
περὶ
τούτων
τὴν
ζήτησιν
καὶ |
| [1] |
αἳ
διὰ
σώματος
ἀποπληροῦνται
κενουμένου
|
καὶ |
πληρουμένου,
ἄλλου
τοῦ
πληρουμένου
καὶ |
| [1] |
πῶς
ἀναμάρτητος;
Ψευδὴς
γὰρ
δόξα
|
καὶ |
πολλὰ
κατ´
αὐτὴν
πράττεται
τῶν |
| [1] |
ἐκ
τούτων
τῶν
παθημάτων
γινόμενα
|
καὶ |
πραττόμενα
καὶ
δοξαζόμενα.
Καὶ
οὖν |
| [1] |
ἥκῃ.
Τί
οὖν;
Οὐχ
ἡμεῖς
|
καὶ |
πρὸ
τούτου;
Ἀλλ´
ἀντίληψιν
δεῖ |
| [1] |
μέρος
γὰρ
καὶ
οὗτος
ἡμῶν
|
καὶ |
πρὸς
τοῦτον
ἄνιμεν.
|
| [1] |
δ´
ἁμαρτεῖν
διδοὺς
συμπλέκει
μὲν
|
καὶ |
προστίθησιν
αὐτῇ
καὶ
ἄλλο
ψυχῆς |
| [1] |
ποιούμενον
τί
ποτ´
ἂν
εἴη.
|
Καὶ |
πρότερον
τὸ
αἰσθάνεσθαι
τίνος;
Ἐντεῦθεν |
| [1] |
ἄλλως
καὶ
τὸ
ἐπιθυμητικὸν
ἐπιθυμοῦν.
|
Καὶ |
πῶς;
Ἆρα
ἄρξει
μὲν
ὁ |
| [1] |
δεῖ
αἷμα
καὶ
χολὴν
ζέσαι
|
καί |
πως
διατεθὲν
τὸ
σῶμα
τὴν |
| [1] |
ζῷα
ποιοῦσα
οὐκ
ἐξ
αὐτῆς
|
καὶ |
σώματος,
ἀλλὰ
μένουσα
μὲν
αὐτή, |
| [1] |
ἕτερόν
τι,
οὗ
τὸ
αἰσθάνεσθαι
|
καὶ |
τὰ
ἄλλα
ὅσα
ζῴου
πάθη |
| [1] |
ψυχῇ
τῇ
πρώτῃ.
Ἔχομεν
οὖν
|
καὶ |
τὰ
εἴδη
διχῶς,
ἐν
μὲν |
| [1] |
ἐκ
τοῦ
μίγματος.
Ὁμοίως
δὲ
|
καὶ |
τὰ
ἐκ
τούτων
τῶν
παθημάτων |
| [1] |
ἔχειν.
Διείλομεν
δὴ
τὰ
κοινὰ
|
καὶ |
τὰ
ἴδια
τῷ
τὰ
μὲν |
| [1] |
μὲν
οὕτως,
αἱ
δὲ
ἄλλως.
|
Καὶ |
τὰς
νοήσεις
δὲ
θεωρητέον,
πῶς |
| [1] |
ψυχῆς,
ἕτερον
ἀφ´
ἑτέρου
ἀεί,
|
καὶ |
τελευτᾷ
μέχρι
γεννητικοῦ
καὶ
αὐξήσεως |
| [1] |
ὡς
ἐποχούμενον
τῇ
νοητῇ
φύσει
|
καὶ |
τῇ
οὐσίᾳ
τῇ
ὄντως,
ἡμᾶς |
| [1] |
ἐνέργειαν,
ταῦτα
ἴδια
ψυχῆς
εἶναι,
|
καὶ |
τὴν
διάνοιαν
ἐπίκρισιν
ποιουμένην
τῶν |
| [1] |
καὶ
περὶ
τούτων
τὴν
ζήτησιν
|
καὶ |
τὴν
κρίσιν
ποιούμενον
τί
ποτ´ |
| [1] |
τὰς
νοήσεις
δὲ
θεωρητέον,
πῶς
|
καὶ |
τίνος,
καὶ
δὴ
καὶ
αὐτὸ |
| [1] |
ἐκ
τοῦ
σώματος
τοῦ
τοιούτου
|
καί |
τινος
οἷον
φωτὸς
τοῦ
παρ´ |
| [1] |
φιλοσοφίαν
αὐτῆς
ἰδεῖν,
ὧν
ἐφάπτεται
|
καὶ |
τίσι
συγγενὴς
οὖσά>
ἐστιν
ὅ |
| [1] |
φήνῃ
ὁ
λόγος.
Οὕτω
γὰρ
|
καὶ |
τὸ
ἀθάνατον
ἀληθὲς
λέγειν,
εἴπερ |
| [1] |
τὸ
ὁρᾶν,
ὥστε
καὶ
λῦπαι
|
καὶ |
τὸ
ἀλγεῖν
καὶ
ὅλως
ὅ |
| [1] |
θάρρη
ἐπιθυμίαι
τε
καὶ
ἀποστροφαὶ
|
καὶ |
τὸ
ἀλγεῖν
τίνος
ἂν
εἶεν; |
| [1] |
δεινὰ
ἔχον
πάθη·
σύνθετος
οὖν
|
καὶ |
τὸ
ἐκ
πάντων
ἡ
ψυχὴ |
| [1] |
ὁ
ἐπιθυμῶν,
ἔσται
δὲ
ἄλλως
|
καὶ |
τὸ
ἐπιθυμητικὸν
ἐπιθυμοῦν.
Καὶ
πῶς; |
| [1] |
ἔχοντος
ὄντων.
Ἀλλ´
εἰ
τοῦτο,
|
καὶ |
τὸ
ζῆν
ὅλως
οὐ
τῆς |
| [1] |
αὖ
ποιήσει
ἃ
ποιοῦμεν.
Ἢ
|
καὶ |
τὸ
κοινὸν
ἔφαμεν
ἡμῶν
εἶναι |
| [1] |
οὖν
ζωὴ
καὶ
ἄλλαι
ἐνέργειαι
|
καὶ |
τὸ
κολαζόμενον
ἕτερον·
ἡ
δὲ |
| [1] |
σχεδόν·
ἐκεῖνα
δὲ
τὸ
λεοντῶδες>
|
καὶ |
τὸ
ποικίλον>
ὅλως
θηρίον>
Συνδρόμου |
| [1] |
σχῆμα
τὸ
ἐπὶ
τῷ
σιδήρῳ,
|
καὶ |
τὸ
συναμφότερον
ὁ
πέλεκυς
ποιήσει |
| [1] |
πᾶν
τὸ
ζῷον
γένηται;
Ἀλλὰ
|
καὶ |
τὸ
τῆς
δόξης
οὔπω
δῆλον |
| [1] |
πάσχειν
τὰ
ἐκείνου
πάθη,
ὥσπερ
|
καὶ |
τὸ
φῶς,
καὶ
μάλιστα,
εἰ |
| [1] |
ἔξωθεν
παθήματα
ἐξ
αἰσθήσεως·
ἐπεὶ
|
καὶ |
τὸ
χρῆσθαι
ὄμμασίν
ἐστιν
ὁρᾶν. |
| [1] |
αὐτὸ
ἐπιστρέφῃ
πρὸς
τὸ
χρώμενον
|
καὶ |
τὸ
χρώμενον
ἀπάγῃ,
ὅσον
μὴ |
| [1] |
Ἤ,
εἰ
ταὐτόν
ἐστι
ψυχὴ
|
καὶ |
τὸ
ψυχῇ
εἶναι,
εἶδός
τι |
| [1] |
πάντη
ἐτίθετο
τὸ
αὐτὸ
ψυχὴν
|
καὶ |
τὸ
ψυχῇ
εἶναι
λέγων,
ὁ |
| [1] |
ἡδέων
καὶ
φθαρήσεται.
Ζητητέον
δὲ
|
καὶ |
τὸν
τρόπον
τῆς
μίξεως,
μήποτε |
| [1] |
ἀλλὰ
τῆς
ψυχῆς
μόνης·
ἢ
|
καὶ |
τοῦ
σώματος,
ὅτι
δεῖ
αἷμα |
| [1] |
ὅλον
καὶ
ἁμαρτάνει
τὸ
σύνθετον>
|
καὶ |
τοῦτό
ἐστι
τὸ
διδὸν
δίκην |
| [1] |
τινὸς
ἐξ
ἀμφοῖν.
Διχῶς
δὲ
|
καὶ |
τοῦτο·
ἢ
γὰρ
τὸ
μῖγμα, |
| [1] |
αὐτὸν
τὸν
νοῦν.
Ἢ
ἔχομεν
|
καὶ |
τοῦτον
ὑπεράνω
ἡμῶν.
Ἔχομεν
δὲ |
| [1] |
ἂν
ζῷον
ᾖ
ἕκαστον,
ἐπεὶ
|
καὶ |
τῷ
παντὶ
ὅλῳ,
οὖσα
μία· |
| [1] |
αὑτὴν
ἀπαθῆ
εἶναι
τῶν
παθῶν
|
καὶ |
τῶν
ἐνεργειῶν
τοῦ
ἔχοντος
ὄντων. |
| [1] |
τοῦτο
ἂν
εἴη
τὸ
αἰσθήσεως
|
καὶ |
τῶν
ἐξ
αἰσθήσεως
παθημάτων
μεταλαμβάνον. |
| [1] |
ἐνέργεια
ἡ
διάνοια
ἡ
ἀληθὴς
|
καὶ |
τῶν
ἔξω
πολλάκις
πρὸς
τἄνδον |
| [1] |
ἐν
ἡμῖν
παρὰ
τῶν
συνηρτημένων
|
καὶ |
τῶν
τοῦ
κοινοῦ,
ὅ
τι |
| [1] |
καὶ
οὐ
τεύξεται
τῶν
ἡδέων
|
καὶ |
φθαρήσεται.
Ζητητέον
δὲ
καὶ
τὸν |
| [1] |
τούτου
γὰρ
αἱ
κακίαι,
ἐπεὶ
|
καὶ |
φθόνοι
καὶ
ζῆλοι
καὶ
ἔλεοι. |
| [1] |
γὰρ
καὶ
ἀπολαύσει
ὧν
ὀρέγεται
|
καὶ |
φοβήσεται
περὶ
αὑτοῦ·
τοῦτο
γὰρ |
| [1] |
κρειττόνων
ὄντων.
Τί
γὰρ
ἂν
|
καὶ |
φοβοῖτο
τοιοῦτον
ἄδεκτον
ὂν
παντὸς |
| [1] |
τοῦ
σώματος,
ὅτι
δεῖ
αἷμα
|
καὶ |
χολὴν
ζέσαι
καί
πως
διατεθὲν |
| [1] |
χωριζομένῃ
ψυχῇ
ἵδρυνται,
χωριζομένῃ
δὲ
|
καὶ |
χωριστῇ
ἔτι
ἐνταῦθα
οὔσῃ·
ἐπεὶ |
| [1] |
κακῶν.
Ἢ
πράττεται
μὲν
τὰ
|
κακὰ |
ἡττωμένων
ἡμῶν
ὑπὸ
τοῦ
χείρονος |
| [1] |
τοῦ
κοινοῦ·
τούτου
γὰρ
αἱ
|
κακίαι, |
ἐπεὶ
καὶ
φθόνοι
καὶ
ζῆλοι |
| [1] |
δόξης
καὶ
κρίσεως
λάβῃ
τοῦ
|
κακόν |
τι
παρεῖναι
ἢ
αὐτῷ
ἤ |
| [1] |
μὲν
δόξα
ἡ
περὶ
τοῦ
|
κακὸν |
τὸ
τῆς
λύπης
οὐκ
ἔχει |
| [1] |
ἐπιθυμίας
ἢ
θυμοῦ
ἢ
εἰδώλου
|
κακοῦ· |
ἡ
δὲ
τῶν
ψευδῶν
λεγομένη |
| [1] |
πολλὰ
κατ´
αὐτὴν
πράττεται
τῶν
|
κακῶν. |
Ἢ
πράττεται
μὲν
τὰ
κακὰ |
| [1] |
ψυχῆς
ἡ
φύσις
ἀπηλλαγμένη
αἰτίας
|
κακῶν, |
ὅσα
ἄνθρωπος
ποιεῖ
καὶ
πάσχει· |
| [1] |
ἔχων
Ἡρακλῆς
καὶ
ἀξιωθεὶς
διὰ
|
καλοκἀγαθίαν |
θεὸς
εἶναι,
ὅτι
πρακτικός,
ἀλλ´ |
| [1] |
τὰ
ἔχοντα
εἶναι
τὰ
ἐνεργοῦντα
|
κατ´ |
αὐτάς,
αὐτὰς
δὲ
ἀκινήτους
εἶναι |
| [1] |
Ψευδὴς
γὰρ
δόξα
καὶ
πολλὰ
|
κατ´ |
αὐτὴν
πράττεται
τῶν
κακῶν.
Ἢ |
| [1] |
αὐτὴ
γίνεται
καὶ
πάσχει
δὴ
|
κατὰ |
τὸ
ὅλον
καὶ
ἁμαρτάνει
τὸ |
| [1] |
ὁ
σίδηρος
ὁ
οὕτως
ἐσχηματισμένος,
|
κατὰ |
τὸ
σχῆμα
μέντοι,
μᾶλλον
ἂν |
| [1] |
οὐσία,
καὶ
μᾶλλον
ἂν
εἴη
|
κατὰ |
τὸ
χρώμενον.
Εἰ
δὲ
ὡς |
| [1] |
εἴη,
οὐκ
ἔχει
ὅπῃ
ἐλλάμψει.
|
Καταβαίνειν |
οὖν
καὶ
νεύειν
λέγεται
τῷ |
| [1] |
του
ἀπ´
αὐτῆς
γινομένου
τοῦ
|
καταβαίνοντος |
ἐν
τῇ
νεύσει.
Ἆρ´
οὖν |
| [1] |
πῶς
ἡ
γένεσις,
εἴρηται,
ὅτι
|
καταβαινούσης, |
ἄλλου
του
ἀπ´
αὐτῆς
γινομένου |
| [1] |
ἐπισκεπτέον
πῶς,
εἰ
ταύτην
αὐτῇ
|
καταλείψομεν· |
καὶ
περὶ
ἡδονῆς
αὖ
καθαρᾶς, |
| [1] |
εἶναι
ὑπ´
ἀμφοτέρων
τῶν
λόγων
|
κατεχόμενος, |
καὶ
ὅτι
ἐν
θεοῖς
καὶ |
| [1] |
διδοῦσα,
ὥσπερ
πρόσωπον
ἐν
πολλοῖς
|
κατόπτροις. |
Πρῶτον
δὲ
εἴδωλον
αἴσθησις
ἡ |
| [1] |
φησιν
αὐτὴν
καὶ
ἁμαρτάνειν
καὶ
|
κατορθοῦν |
καὶ
διδόναι
δίκας
καὶ
ἐν |
| [1] |
ἡ
νεῦσις
ἔλλαμψις
πρὸς
τὸ
|
κάτω, |
οὐχ
ἁμαρτία,
ὥσπερ
οὐδ´
ἡ |
| [1] |
ζῷον
λέγειν,
μικτὸν
μὲν
τὰ
|
κάτω, |
τὸ
δὲ
ἐντεῦθεν
ὁ
ἄνθρωπος |
| [1] |
ἔτι
ἐστί
τι
αὐτοῦ
καὶ
|
κάτω. |
~Τὸ
δὲ
ἐπισκεψάμενον
περὶ
τούτων |
| [1] |
ὁ
ἄνθρωπος
μὴ
τοῦ
ἐπιθυμητικοῦ
|
κεκινημένου; |
Ἀλλ´
ἄρξει
τὸ
ἐπιθυμητικόν.
Ἀλλὰ |
| [1] |
τε,
αἳ
διὰ
σώματος
ἀποπληροῦνται
|
κενουμένου |
καὶ
πληρουμένου,
ἄλλου
τοῦ
πληρουμένου |
| [1] |
πληρουμένου,
ἄλλου
τοῦ
πληρουμένου
καὶ
|
κενουμένου |
ὄντος;
Πῶς
δὲ
μίξεως;
Ἢ |
| [1] |
ψυχῇ
οἷον
ἀνειλιγμένα
καὶ
οἷον
|
κεχωρισμένα, |
ἐν
δὲ
νῷ
ὁμοῦ
τὰ |
| [1] |
διαπλακεῖσα>
ἢ
ὡς
εἶδος
οὐ
|
κεχωρισμένον, |
ἢ
εἶδος
ἐφαπτόμενον,
ὥσπερ
ὁ |
| [1] |
λέγω
δὲ
ἢ
τὸ
μὲν
|
κεχωρισμένον, |
ὅπερ
τὸ
χρώμενον,
τὸ
δὲ |
| [1] |
ἡμῶν
εἶναι
καὶ
μάλιστα
οὔπω
|
κεχωρισμένων· |
ἐπεὶ
καὶ
ἃ
πάσχει
τὸ |
| [1] |
γενομένης,
μηδ´
αὖ
ἀγαθοῦ
δόξης
|
κινεῖσθαι |
τὴν
ὄρεξιν.
Πῶς
οὖν
κοινὰ |
| [1] |
διατεθὲν
τὸ
σῶμα
τὴν
ὄρεξιν
|
κινῆσαι, |
οἷον
ἐπὶ
ἀφροδισίων.
Ἡ
δὲ |
| [1] |
ἐπεσκέψατο;
Ἢ
ᾗ
ψυχή.
Οὐκοῦν
|
κινήσεται; |
Ἢ
κίνησιν
τὴν
τοιαύτην
δοτέον |
| [1] |
Ἀλλ´
εἰ
ἡ
δύναμις
μὴ
|
κινήσεται, |
πῶς
ἔτι
τὸ
συναμφότερον
μὴ |
| [1] |
ᾗ
ψυχή.
Οὐκοῦν
κινήσεται;
Ἢ
|
κίνησιν |
τὴν
τοιαύτην
δοτέον
αὐτῇ,
ἣ |
| [1] |
εἰ
ἡ
αἴσθησις
διὰ
σώματος
|
κίνησις |
οὖσα
εἰς
ψυχὴν
τελευτᾷ,
πῶς |
| [1] |
τι
ἔκστασις.
Ἀλλ´
οὕτως
οὐκέτι
|
κοινὰ |
ἔσται,
ἀλλὰ
τῆς
ψυχῆς
μόνης· |
| [1] |
πρόχειρον
ἔχειν.
Διείλομεν
δὴ
τὰ
|
κοινὰ |
καὶ
τὰ
ἴδια
τῷ
τὰ |
| [1] |
ἂν
τῷ
σώματι
διδοῖμεν
ὅσα
|
κοινὰ |
πάθη,
τῷ
μέντοι
τοιούτῳ,
τῷ |
| [1] |
κινεῖσθαι
τὴν
ὄρεξιν.
Πῶς
οὖν
|
κοινὰ |
ταῦτα;
Ἤ,
ὅτι
καὶ
ἡ |
| [1] |
ἐπικρῖναι
ψευδῆ
ὁρᾶν
συμβαίνει
τῇ
|
κοινῇ |
αἰσθήσει.
Ὁ
δὲ
νοῦς
ἢ |
| [1] |
ἃ
ποιοῦμεν.
Ἢ
καὶ
τὸ
|
κοινὸν |
ἔφαμεν
ἡμῶν
εἶναι
καὶ
μάλιστα |
| [1] |
λέγειν
τὸ
τοιόνδε,
ἢ
τὸ
|
κοινόν> |
ἢ
ἕτερόν
τι
τρίτον
ἐξ |
| [1] |
ὑπεράνω
ἡμῶν.
Ἔχομεν
δὲ
ἢ
|
κοινὸν |
ἢ
ἴδιον,
ἢ
καὶ
κοινὸν |
| [1] |
γὰρ
τὸ
ζῷον
ταῦτα,
τὸ
|
κοινόν, |
καὶ
κοινόν,
ὡς
εἴρηται.
Ἀλλ´ |
| [1] |
καὶ
κοινὸν
πάντων
καὶ
ἴδιον·
|
κοινὸν |
μέν,
ὅτι
ἀμέριστος
καὶ
εἷς |
| [1] |
δὲ
τοῦ
ἀγαθοῦ
ὄρεξις
μὴ
|
κοινὸν |
πάθημα
ἀλλὰ
ψυχῆς
ἔστω,
ὥσπερ |
| [1] |
κοινὸν
ἢ
ἴδιον,
ἢ
καὶ
|
κοινὸν |
πάντων
καὶ
ἴδιον·
κοινὸν
μέν, |
| [1] |
ζῷον
ταῦτα,
τὸ
κοινόν,
καὶ
|
κοινόν, |
ὡς
εἴρηται.
Ἀλλ´
εἰ
δόξα |
| [1] |
ἄλλα,
καὶ
οὐ
πάντα
τοῦ
|
κοινοῦ |
δίδωσί
τις
λόγος.
Ἀλλὰ
ὀρεγομένου |
| [1] |
τῶν
συνηρτημένων
καὶ
τῶν
τοῦ
|
κοινοῦ, |
ὅ
τι
δήποτέ
ἐστι
τοῦτο, |
| [1] |
δὲ
ἐγγινόμεναι
καὶ
ἀσκήσεσι>
τοῦ
|
κοινοῦ· |
τούτου
γὰρ
αἱ
κακίαι,
ἐπεὶ |
| [1] |
εἴδωλον
αἴσθησις
ἡ
ἐν
τῷ
|
κοινῷ· |
εἶτα
ἀπὸ
ταύτης
αὖ
πᾶν |
| [1] |
πολλάκις
πρὸς
τἄνδον
ὁμοιότης
καὶ
|
κοινωνία. |
Ἀτρεμήσει
οὖν
οὐδὲν
ἧττον
ἡ |
| [1] |
καὶ
ἄλλαι
ἐνέργειαι
καὶ
τὸ
|
κολαζόμενον |
ἕτερον·
ἡ
δὲ
ἀναχώρησις
καὶ |
| [1] |
ἐμέμικτο.
Ἀλλὰ
εἰ
ἐμέμικτο,
ἢ
|
κρᾶσίς |
τις
ἦν,
ἢ
ὡς
διαπλακεῖσα> |
| [1] |
αὐτοῦ
ἔχειν,
ὧν
μὴ
ἀποτέτμηται
|
κρειττόνων |
ὄντων.
Τί
γὰρ
ἂν
καὶ |
| [1] |
νοερὰ
ἡ
ψυχὴ
καὶ
ζωὴ
|
κρείττων |
ἡ
νόησις,
καὶ
ὅταν
ψυχὴ |
| [1] |
λύπη
ἀρχὴν
ἀπὸ
δόξης
καὶ
|
κρίσεως |
λάβῃ
τοῦ
κακόν
τι
παρεῖναι |
| [1] |
οὐκ
ἀνέμεινε
τὴν
τοῦ
διανοητικοῦ
|
κρίσιν, |
ἀλλ´
ἐπράξαμεν
τοῖς
χείροσι
πεισθέντες, |
| [1] |
τούτων
τὴν
ζήτησιν
καὶ
τὴν
|
κρίσιν |
ποιούμενον
τί
ποτ´
ἂν
εἴη. |
| [1] |
ἢ
εἶδος
ἐφαπτόμενον,
ὥσπερ
ὁ
|
κυβερνήτης, |
ἢ
τὸ
μὲν
οὕτως
αὐτοῦ, |
| [1] |
θεωρεῖν
οἷον
συναισθήσει,
τήν
γε
|
κυρίως |
τῆς
ψυχῆς
τῆς
ἀληθοῦς
διάνοιαν· |
| [1] |
ἐντεῦθεν
ἄνω
ἐφεστηκότες
τῷ
ζῴῳ.
|
Κωλύσει |
δὲ
οὐδὲν
τὸ
σύμπαν
ζῷον |