HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, I, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


κ  =  49 formes différentes pour 232 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Chapitre
[1]   καταλείψομεν· καὶ περὶ ἡδονῆς αὖ  καθαρᾶς,   εἰ συμβαίνει περὶ αὐτὴν μόνην
[1]   δ´ ἀληθὴς ἄνθρωπος ἄλλος  καθαρὸς   τούτων τὰς ἀρετὰς ἔχων τὰς
[1]   ἄρξεται; ~Ἀλλ´ ἴσως βέλτιον εἰπεῖν  καθόλου   τῷ παρεῖναι τὰς δυνάμεις τὰ
[1]   καὶ μάλιστα οὔπω κεχωρισμένων· ἐπεὶ  καὶ   πάσχει τὸ σῶμα ἡμῶν
[1]   πάθημα ἀλλὰ ψυχῆς ἔστω, ὥσπερ  καὶ   ἄλλα, καὶ οὐ πάντα τοῦ
[1]   ἐστιν. Ἄλλη οὖν ζωὴ  καὶ   ἄλλαι ἐνέργειαι καὶ τὸ κολαζόμενον
[1]   συμπλέκει μὲν καὶ προστίθησιν αὐτῇ  καὶ   ἄλλο ψυχῆς εἶδος τὸ τὰ
[1]   χεῖρον δὲ ψυχὴ θανάτου  καὶ   ἀλογίας. Τὸ δὴ ἀφαιρεθὲν ὁπωσοῦν
[1]   πάσχει δὴ κατὰ τὸ ὅλον  καὶ   ἁμαρτάνει τὸ σύνθετον> καὶ τοῦτό
[1]   παντὶ λόγῳ, ὅς φησιν αὐτὴν  καὶ   ἁμαρτάνειν καὶ κατορθοῦν καὶ διδόναι
[1]   δὴ πρακτικὴν ἀρετὴν ἔχων Ἡρακλῆς  καὶ   ἀξιωθεὶς διὰ καλοκἀγαθίαν θεὸς εἶναι,
[1]   μόνον τοῦδε τοῦ σώματος, ἀλλὰ  καὶ   ἅπαντος τοῦ προστεθέντος. Καὶ γὰρ
[1]   τοίνυν καὶ ὀρέξεται τοῦτο γὰρ  καὶ   ἀπολαύσει ὧν ὀρέγεται καὶ φοβήσεται
[1]   τε καὶ θάρρη ἐπιθυμίαι τε  καὶ   ἀποστροφαὶ καὶ τὸ ἀλγεῖν τίνος
[1]   αὐξήσεως καὶ ὅλως ποιήσεως ἄλλου  καὶ   ἀποτελεστικοῦ ἄλλου παρ´ αὐτὴν τὴν
[1]   μὴ φρονήσει, ἔθεσι> δὲ ἐγγινόμεναι  καὶ   ἀσκήσεσι> τοῦ κοινοῦ· τούτου γὰρ
[1]   ἂν εἴη πάσχουσα ψυχὴ  καὶ   αὖ ποιήσει ποιοῦμεν.
[1]   ἀεί, καὶ τελευτᾷ μέχρι γεννητικοῦ  καὶ   αὐξήσεως καὶ ὅλως ποιήσεως ἄλλου
[1]   ἄλλῳ τοῦ τοιούτου, συμπάσχειν  καὶ   αὐτήν· καὶ ταὐτὸν πάσχουσαν
[1]   οὐκ ἄτοπον ἤδη δέχεσθαι αὐτὴν  καὶ   αὐτῆς εἶναι τὰ πάθη τὰ
[1]   εἴτ´ ἐν τούτῳ, ἐξ οὗ  καὶ   αὐτῆς ζῷον τὸ σύμπαν ἐκλήθη>
[1]   χρῆται, ἵνα τοῦτο φιλοσοφία  καὶ   αὐτὸ ἐπιστρέφῃ πρὸς τὸ χρώμενον
[1]   χρώμενον, τὸ δὲ μεμιγμένον ὁπωσοῦν  καὶ   αὐτὸ ὂν ἐν τάξει τοῦ
[1]   πῶς καὶ τίνος, καὶ δὴ  καὶ   αὐτὸ τοῦτο τὸ ἐπισκοποῦν καὶ
[1]   λέγειν, εἴπερ δεῖ τὸ ἀθάνατον  καὶ   ἄφθαρτον ἀπαθὲς εἶναι, ἄλλῳ ἑαυτοῦ
[1]   τὸ δὲ χεῖρον, ψυχή·  καὶ   βέλτιον μὲν τὸ σῶμα ζωῆς
[1]   ὅλως ἕξεις καὶ διαθέσεις χείρους  καὶ   βελτίους. Ἤ, εἰ ταὐτόν ἐστι
[1]   χρῆσθαι ὄμμασίν ἐστιν ὁρᾶν. Ἀλλὰ  καὶ   βλάβαι περὶ τὸ ὁρᾶν, ὥστε
[1]   φυσικῷ, ὀργανικῷ, δυνάμει ζωὴν ἔχοντι>  Καὶ   γὰρ ἄτοπόν φησι τὴν ψυχὴν
[1]   ἀλλὰ καὶ ἅπαντος τοῦ προστεθέντος.  Καὶ   γὰρ ἐν τῇ γενέσει
[1]   τῆς λύπης οὐκ ἔχει πάθος·  καὶ   γὰρ καὶ δυνατὸν τῆς δόξης
[1]   δὲ θεωρητέον, πῶς καὶ τίνος,  καὶ   δὴ καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ
[1]   λόγος, καὶ ὅλως ἕξεις  καὶ   διαθέσεις χείρους καὶ βελτίους. Ἤ,
[1]   πραττόμενα καὶ δοξαζόμενα. Καὶ οὖν  καὶ   διάνοια καὶ δόξα ζητητέαι, πότερα
[1]   Ἀλλ´ εἰ δόξα τῆς ψυχῆς  καὶ   διάνοια, πῶς ἀναμάρτητος; Ψευδὴς γὰρ
[1]   αὐτὴν καὶ ἁμαρτάνειν καὶ κατορθοῦν  καὶ   διδόναι δίκας καὶ ἐν Ἅιδου
[1]   καὶ πάθους σώματος, διάνοια δὲ  καὶ   δόξα ἐπ´ αἴσθησιν. Περὶ δὲ
[1]   δοξαζόμενα. Καὶ οὖν καὶ διάνοια  καὶ   δόξα ζητητέαι, πότερα ὧν τὰ
[1]   τῶν παθημάτων γινόμενα καὶ πραττόμενα  καὶ   δοξαζόμενα. Καὶ οὖν καὶ διάνοια
[1]   τοῦ ζῴου ἡγεμονίαν, διάνοιαι δὴ  καὶ   δόξαι καὶ νοήσεις· ἔνθα δὴ
[1]   οὐκ ἔχει πάθος· καὶ γὰρ  καὶ   δυνατὸν τῆς δόξης παρούσης μὴ
[1]   οὐκ ἀπηλλάγημεν τοῦ τοιούτου ζῴου,  καὶ   εἰ ἄλλα ἡμῖν τιμιώτερα εἰς
[1]   ἴδιον· κοινὸν μέν, ὅτι ἀμέριστος  καὶ   εἷς καὶ πανταχοῦ αὐτός,
[1]   τῆς ἀμερίστου> φησί, τῆς ἄνωθεν  καὶ>   ἐκ τῆς περὶ τὰ σώματα
[1]   αὐτός, ἴδιον δέ, ὅτι ἔχει  καὶ   ἕκαστος αὐτὸν ὅλον ἐν ψυχῇ
[1]   ἐπεὶ καὶ φθόνοι καὶ ζῆλοι  καὶ   ἔλεοι. Φιλίαι δὲ τίνος;
[1]   καὶ κατορθοῦν καὶ διδόναι δίκας  καὶ   ἐν Ἅιδου καὶ μετενσωματοῦσθαι. Προσθετέον
[1]   ἧττον ψυχὴ πρὸς ἑαυτὴν  καὶ   ἐν ἑαυτῇ· αἱ δὲ τροπαὶ
[1]   τὴν ψυχὴν ὑφαίνειν λέγειν> ὥστε  καὶ   ἐπιθυμεῖν καὶ λυπεῖσθαι· ἀλλὰ τὸ
[1]   τὸ σῶμα πᾶν γίγνηται· ὥστε  καὶ   ἐπιθυμίαι ζητούσης τὴν θεραπείαν τοῦ
[1]   ἔστιν ἀπαθὲς εἶναι τὸ διαπλακὲν  καὶ   ἔστι ψυχὴν διαπεφοιτηκυῖαν μήτοι πάσχειν
[1]   ἦν ἐκεῖ, ἄνω τέ ἐστι  καὶ   ἔτι ἐστί τι αὐτοῦ καὶ
[1]   τοῦ ἐν ἡμῖν· δυνατὸν γὰρ  καὶ   ἔχειν καὶ μὴ πρόχειρον ἔχειν.
[1]   αἱ κακίαι, ἐπεὶ καὶ φθόνοι  καὶ   ζῆλοι καὶ ἔλεοι. Φιλίαι δὲ
[1]   σώμασι παρεῖναι ἐλλάμπουσα εἰς αὐτὰ  καὶ   ζῷα ποιοῦσα οὐκ ἐξ αὐτῆς
[1]   ὅτι καὶ νοερὰ ψυχὴ  καὶ   ζωὴ κρείττων νόησις, καὶ
[1]   τοιούτου, συμπάσχειν καὶ αὐτήν·  καὶ   ταὐτὸν πάσχουσαν πάθημα πάσχειν,
[1]   καί, ὅταν αὕτη παντάπασιν ἀποστῇ,  καὶ   ἀπ´ αὐτῆς ἐλλαμφθεῖσα ἀπελήλυθε
[1]   ζῆν οὐ τῆς ψυχῆς ἔσται·  καὶ   δύναμις δὲ αἰσθητικὴ
[1]   οὖν κοινὰ ταῦτα; Ἤ, ὅτι  καὶ   ἐπιθυμία τοῦ ἐπιθυμητικοῦ καὶ
[1]   Ἆρ´ οὖν ἀφίησι τὸ εἴδωλον;  Καὶ   νεῦσις δὲ πῶς οὐχ
[1]   σωμάτων, ἀλλ´ ἔστιν αὐτῆς ζωή.  Καὶ   νόησις δὲ ἡμῶν οὕτω,
[1]   ~Ἡδοναὶ καὶ λῦπαι φόβοι τε  καὶ   θάρρη ἐπιθυμίαι τε καὶ ἀποστροφαὶ
[1]   αἰσθήσεως τύπων εἴδη ἤδη θεωρεῖν  καὶ   θεωρεῖν οἷον συναισθήσει, τήν γε
[1]   ἴδιον, καὶ κοινὸν πάντων  καὶ   ἴδιον· κοινὸν μέν, ὅτι ἀμέριστος
[1]   ὅς φησιν αὐτὴν καὶ ἁμαρτάνειν  καὶ   κατορθοῦν καὶ διδόναι δίκας καὶ
[1]   καὶ ἔτι ἐστί τι αὐτοῦ  καὶ   κάτω. ~Τὸ δὲ ἐπισκεψάμενον περὶ
[1]   καὶ πληρουμένου, ἄλλου τοῦ πληρουμένου  καὶ   κενουμένου ὄντος; Πῶς δὲ μίξεως;
[1]   κοινὸν ἴδιον,  καὶ   κοινὸν πάντων καὶ ἴδιον· κοινὸν
[1]   τὸ ζῷον ταῦτα, τὸ κοινόν,  καὶ   κοινόν, ὡς εἴρηται. Ἀλλ´ εἰ
[1]   ἔξω πολλάκις πρὸς τἄνδον ὁμοιότης  καὶ   κοινωνία. Ἀτρεμήσει οὖν οὐδὲν ἧττον
[1]   λύπη ἀρχὴν ἀπὸ δόξης  καὶ   κρίσεως λάβῃ τοῦ κακόν τι
[1]   βλάβαι περὶ τὸ ὁρᾶν, ὥστε  καὶ   λῦπαι καὶ τὸ ἀλγεῖν καὶ
[1]   ~Ἡδοναὶ  καὶ   λῦπαι φόβοι τε καὶ θάρρη
[1]   ὑφαίνειν λέγειν> ὥστε καὶ ἐπιθυμεῖν  καὶ   λυπεῖσθαι· ἀλλὰ τὸ ζῷον μᾶλλον.
[1]   πάθη, ὥσπερ καὶ τὸ φῶς,  καὶ   μάλιστα, εἰ οὕτω, δι´ ὅλου
[1]   τὸ κοινὸν ἔφαμεν ἡμῶν εἶναι  καὶ   μάλιστα οὔπω κεχωρισμένων· ἐπεὶ καὶ
[1]   χωριστὸν εἶδος ἔσται, εἴπερ οὐσία,  καὶ   μᾶλλον ἂν εἴη κατὰ τὸ
[1]   διδόναι δίκας καὶ ἐν Ἅιδου  καὶ   μετενσωματοῦσθαι. Προσθετέον μὲν οὖν ὅτῳ
[1]   ὅτι τοῦ σώματος οὑτωσὶ διατεθέντος  καὶ   μέχρις αἰσθήσεως διελθόντος τοῦ πάθους
[1]   ἡμῖν· δυνατὸν γὰρ καὶ ἔχειν  καὶ   μὴ πρόχειρον ἔχειν. Διείλομεν δὴ
[1]   γάρ ἐστιν, ἔστιν ἀεί.  Καὶ   μὴν οὐδὲ αἰσθήσεται οὐδὲ διάνοια
[1]   ἔχει ὅπῃ ἐλλάμψει. Καταβαίνειν οὖν  καὶ   νεύειν λέγεται τῷ συνεζηκέναι αὐτῇ
[1]   νόησις δὲ ἡμῶν οὕτω, ὅτι  καὶ   νοερὰ ψυχὴ καὶ ζωὴ
[1]   ἡγεμονίαν, διάνοιαι δὴ καὶ δόξαι  καὶ   νοήσεις· ἔνθα δὴ ἡμεῖς μάλιστα.
[1]   ἐν ἑαυτῇ· αἱ δὲ τροπαὶ  καὶ   θόρυβος ἐν ἡμῖν παρὰ
[1]   καὶ ἐπιθυμία τοῦ ἐπιθυμητικοῦ  καὶ   θυμὸς τοῦ θυμικοῦ καὶ
[1]   κολαζόμενον ἕτερον· δὲ ἀναχώρησις  καὶ   χωρισμὸς οὐ μόνον τοῦδε
[1]   ἐν μὲν ψυχῇ οἷον ἀνειλιγμένα  καὶ   οἷον κεχωρισμένα, ἐν δὲ νῷ
[1]   ἐπιτρέψει καὶ οὕτως λόγος,  καὶ   ὅλως ἕξεις καὶ διαθέσεις χείρους
[1]   τροπὴ λυπηρὰ ἐπὶ τὸ σῶμα  καὶ   ὅλως ἐπὶ πᾶν τὸ ζῷον
[1]   καὶ λῦπαι καὶ τὸ ἀλγεῖν  καὶ   ὅλως τι περ ἂν
[1]   τελευτᾷ μέχρι γεννητικοῦ καὶ αὐξήσεως  καὶ   ὅλως ποιήσεως ἄλλου καὶ ἀποτελεστικοῦ
[1]   καὶ θυμὸς τοῦ θυμικοῦ  καὶ   ὅλως τοῦ ὀρεκτικοῦ ἐπί
[1]   τάχα δ´ ἄν τις ἐξεύροι  καὶ   ὅπῃ μὴ μαχοῦνται. μὲν
[1]   αἰσθήσεως παθημάτων μεταλαμβάνον. Τοῦτο τοίνυν  καὶ   ὀρέξεται τοῦτο γὰρ καὶ ἀπολαύσει
[1]   χωριστῇ ἔτι ἐνταῦθα οὔσῃ· ἐπεὶ  καί,   ὅταν αὕτη παντάπασιν ἀποστῇ, καὶ
[1]   νόησις, καὶ ὅταν ψυχὴ νοῇ,  καὶ   ὅταν νοῦς ἐνεργῇ εἰς ἡμᾶς·
[1]   καὶ ζωὴ κρείττων νόησις,  καὶ   ὅταν ψυχὴ νοῇ, καὶ ὅταν
[1]   κατεχόμενος, καὶ ὅτι ἐν θεοῖς  καὶ   ὅτι ἐν Ἅιδου· ἐμέρισε δ´
[1]   ὑπ´ ἀμφοτέρων τῶν λόγων κατεχόμενος,  καὶ   ὅτι ἐν θεοῖς καὶ ὅτι
[1]   ψυχῆς ἔστω, ὥσπερ καὶ ἄλλα,  καὶ   οὐ πάντα τοῦ κοινοῦ δίδωσί
[1]   φοβήσεται περὶ αὑτοῦ· τοῦτο γὰρ  καὶ   οὐ τεύξεται τῶν ἡδέων καὶ
[1]   ἴδια τῷ τὰ μὲν σωματικὰ  καὶ   οὐκ ἄνευ σώματος εἶναι, ὅσα
[1]   τοῦτο, σύνθετόν τι ψυχὴ  καὶ   οὐκ ἄτοπον ἤδη δέχεσθαι αὐτὴν
[1]   γινόμενα καὶ πραττόμενα καὶ δοξαζόμενα.  Καὶ   οὖν καὶ διάνοια καὶ δόξα
[1]   ἐνεργῇ εἰς ἡμᾶς· μέρος γὰρ  καὶ   οὗτος ἡμῶν καὶ πρὸς τοῦτον
[1]   πάθη τὰ τοιαῦτα, εἰ ἐπιτρέψει  καὶ   οὕτως λόγος, καὶ ὅλως
[1]   αἴσθησις γὰρ παραδοχὴ εἴδους  καὶ   πάθους σώματος, διάνοια δὲ καὶ
[1]   μέν, ὅτι ἀμέριστος καὶ εἷς  καὶ   πανταχοῦ αὐτός, ἴδιον δέ,
[1]   πάντων ψυχὴ αὐτὴ γίνεται  καὶ   πάσχει δὴ κατὰ τὸ ὅλον
[1]   αἰτίας κακῶν, ὅσα ἄνθρωπος ποιεῖ  καὶ   πάσχει· περὶ γὰρ τὸ ζῷον
[1]   πῶς, εἰ ταύτην αὐτῇ καταλείψομεν·  καὶ   περὶ ἡδονῆς αὖ καθαρᾶς, εἰ
[1]   καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἐπισκοποῦν  καὶ   περὶ τούτων τὴν ζήτησιν καὶ
[1]   αἳ διὰ σώματος ἀποπληροῦνται κενουμένου  καὶ   πληρουμένου, ἄλλου τοῦ πληρουμένου καὶ
[1]   πῶς ἀναμάρτητος; Ψευδὴς γὰρ δόξα  καὶ   πολλὰ κατ´ αὐτὴν πράττεται τῶν
[1]   ἐκ τούτων τῶν παθημάτων γινόμενα  καὶ   πραττόμενα καὶ δοξαζόμενα. Καὶ οὖν
[1]   ἥκῃ. Τί οὖν; Οὐχ ἡμεῖς  καὶ   πρὸ τούτου; Ἀλλ´ ἀντίληψιν δεῖ
[1]   μέρος γὰρ καὶ οὗτος ἡμῶν  καὶ   πρὸς τοῦτον ἄνιμεν.
[1]   δ´ ἁμαρτεῖν διδοὺς συμπλέκει μὲν  καὶ   προστίθησιν αὐτῇ καὶ ἄλλο ψυχῆς
[1]   ποιούμενον τί ποτ´ ἂν εἴη.  Καὶ   πρότερον τὸ αἰσθάνεσθαι τίνος; Ἐντεῦθεν
[1]   ἄλλως καὶ τὸ ἐπιθυμητικὸν ἐπιθυμοῦν.  Καὶ   πῶς; Ἆρα ἄρξει μὲν
[1]   δεῖ αἷμα καὶ χολὴν ζέσαι  καί   πως διατεθὲν τὸ σῶμα τὴν
[1]   ζῷα ποιοῦσα οὐκ ἐξ αὐτῆς  καὶ   σώματος, ἀλλὰ μένουσα μὲν αὐτή,
[1]   ἕτερόν τι, οὗ τὸ αἰσθάνεσθαι  καὶ   τὰ ἄλλα ὅσα ζῴου πάθη
[1]   ψυχῇ τῇ πρώτῃ. Ἔχομεν οὖν  καὶ   τὰ εἴδη διχῶς, ἐν μὲν
[1]   ἐκ τοῦ μίγματος. Ὁμοίως δὲ  καὶ   τὰ ἐκ τούτων τῶν παθημάτων
[1]   ἔχειν. Διείλομεν δὴ τὰ κοινὰ  καὶ   τὰ ἴδια τῷ τὰ μὲν
[1]   μὲν οὕτως, αἱ δὲ ἄλλως.  Καὶ   τὰς νοήσεις δὲ θεωρητέον, πῶς
[1]   ψυχῆς, ἕτερον ἀφ´ ἑτέρου ἀεί,  καὶ   τελευτᾷ μέχρι γεννητικοῦ καὶ αὐξήσεως
[1]   ὡς ἐποχούμενον τῇ νοητῇ φύσει  καὶ   τῇ οὐσίᾳ τῇ ὄντως, ἡμᾶς
[1]   ἐνέργειαν, ταῦτα ἴδια ψυχῆς εἶναι,  καὶ   τὴν διάνοιαν ἐπίκρισιν ποιουμένην τῶν
[1]   καὶ περὶ τούτων τὴν ζήτησιν  καὶ   τὴν κρίσιν ποιούμενον τί ποτ´
[1]   τὰς νοήσεις δὲ θεωρητέον, πῶς  καὶ   τίνος, καὶ δὴ καὶ αὐτὸ
[1]   ἐκ τοῦ σώματος τοῦ τοιούτου  καί   τινος οἷον φωτὸς τοῦ παρ´
[1]   φιλοσοφίαν αὐτῆς ἰδεῖν, ὧν ἐφάπτεται  καὶ   τίσι συγγενὴς οὖσά> ἐστιν
[1]   φήνῃ λόγος. Οὕτω γὰρ  καὶ   τὸ ἀθάνατον ἀληθὲς λέγειν, εἴπερ
[1]   τὸ ὁρᾶν, ὥστε καὶ λῦπαι  καὶ   τὸ ἀλγεῖν καὶ ὅλως
[1]   θάρρη ἐπιθυμίαι τε καὶ ἀποστροφαὶ  καὶ   τὸ ἀλγεῖν τίνος ἂν εἶεν;
[1]   δεινὰ ἔχον πάθη· σύνθετος οὖν  καὶ   τὸ ἐκ πάντων ψυχὴ
[1]   ἐπιθυμῶν, ἔσται δὲ ἄλλως  καὶ   τὸ ἐπιθυμητικὸν ἐπιθυμοῦν. Καὶ πῶς;
[1]   ἔχοντος ὄντων. Ἀλλ´ εἰ τοῦτο,  καὶ   τὸ ζῆν ὅλως οὐ τῆς
[1]   αὖ ποιήσει ποιοῦμεν.  καὶ   τὸ κοινὸν ἔφαμεν ἡμῶν εἶναι
[1]   οὖν ζωὴ καὶ ἄλλαι ἐνέργειαι  καὶ   τὸ κολαζόμενον ἕτερον· δὲ
[1]   σχεδόν· ἐκεῖνα δὲ τὸ λεοντῶδες>  καὶ   τὸ ποικίλον> ὅλως θηρίον> Συνδρόμου
[1]   σχῆμα τὸ ἐπὶ τῷ σιδήρῳ,  καὶ   τὸ συναμφότερον πέλεκυς ποιήσει
[1]   πᾶν τὸ ζῷον γένηται; Ἀλλὰ  καὶ   τὸ τῆς δόξης οὔπω δῆλον
[1]   πάσχειν τὰ ἐκείνου πάθη, ὥσπερ  καὶ   τὸ φῶς, καὶ μάλιστα, εἰ
[1]   ἔξωθεν παθήματα ἐξ αἰσθήσεως· ἐπεὶ  καὶ   τὸ χρῆσθαι ὄμμασίν ἐστιν ὁρᾶν.
[1]   αὐτὸ ἐπιστρέφῃ πρὸς τὸ χρώμενον  καὶ   τὸ χρώμενον ἀπάγῃ, ὅσον μὴ
[1]   Ἤ, εἰ ταὐτόν ἐστι ψυχὴ  καὶ   τὸ ψυχῇ εἶναι, εἶδός τι
[1]   πάντη ἐτίθετο τὸ αὐτὸ ψυχὴν  καὶ   τὸ ψυχῇ εἶναι λέγων,
[1]   ἡδέων καὶ φθαρήσεται. Ζητητέον δὲ  καὶ   τὸν τρόπον τῆς μίξεως, μήποτε
[1]   ἀλλὰ τῆς ψυχῆς μόνης·  καὶ   τοῦ σώματος, ὅτι δεῖ αἷμα
[1]   ὅλον καὶ ἁμαρτάνει τὸ σύνθετον>  καὶ   τοῦτό ἐστι τὸ διδὸν δίκην
[1]   τινὸς ἐξ ἀμφοῖν. Διχῶς δὲ  καὶ   τοῦτο· γὰρ τὸ μῖγμα,
[1]   αὐτὸν τὸν νοῦν. ἔχομεν  καὶ   τοῦτον ὑπεράνω ἡμῶν. Ἔχομεν δὲ
[1]   ἂν ζῷον ἕκαστον, ἐπεὶ  καὶ   τῷ παντὶ ὅλῳ, οὖσα μία·
[1]   αὑτὴν ἀπαθῆ εἶναι τῶν παθῶν  καὶ   τῶν ἐνεργειῶν τοῦ ἔχοντος ὄντων.
[1]   τοῦτο ἂν εἴη τὸ αἰσθήσεως  καὶ   τῶν ἐξ αἰσθήσεως παθημάτων μεταλαμβάνον.
[1]   ἐνέργεια διάνοια ἀληθὴς  καὶ   τῶν ἔξω πολλάκις πρὸς τἄνδον
[1]   ἐν ἡμῖν παρὰ τῶν συνηρτημένων  καὶ   τῶν τοῦ κοινοῦ, τι
[1]   καὶ οὐ τεύξεται τῶν ἡδέων  καὶ   φθαρήσεται. Ζητητέον δὲ καὶ τὸν
[1]   τούτου γὰρ αἱ κακίαι, ἐπεὶ  καὶ   φθόνοι καὶ ζῆλοι καὶ ἔλεοι.
[1]   γὰρ καὶ ἀπολαύσει ὧν ὀρέγεται  καὶ   φοβήσεται περὶ αὑτοῦ· τοῦτο γὰρ
[1]   κρειττόνων ὄντων. Τί γὰρ ἂν  καὶ   φοβοῖτο τοιοῦτον ἄδεκτον ὂν παντὸς
[1]   τοῦ σώματος, ὅτι δεῖ αἷμα  καὶ   χολὴν ζέσαι καί πως διατεθὲν
[1]   χωριζομένῃ ψυχῇ ἵδρυνται, χωριζομένῃ δὲ  καὶ   χωριστῇ ἔτι ἐνταῦθα οὔσῃ· ἐπεὶ
[1]   κακῶν. πράττεται μὲν τὰ  κακὰ   ἡττωμένων ἡμῶν ὑπὸ τοῦ χείρονος
[1]   τοῦ κοινοῦ· τούτου γὰρ αἱ  κακίαι,   ἐπεὶ καὶ φθόνοι καὶ ζῆλοι
[1]   δόξης καὶ κρίσεως λάβῃ τοῦ  κακόν   τι παρεῖναι αὐτῷ
[1]   μὲν δόξα περὶ τοῦ  κακὸν   τὸ τῆς λύπης οὐκ ἔχει
[1]   ἐπιθυμίας θυμοῦ εἰδώλου  κακοῦ·   δὲ τῶν ψευδῶν λεγομένη
[1]   πολλὰ κατ´ αὐτὴν πράττεται τῶν  κακῶν.   πράττεται μὲν τὰ κακὰ
[1]   ψυχῆς φύσις ἀπηλλαγμένη αἰτίας  κακῶν,   ὅσα ἄνθρωπος ποιεῖ καὶ πάσχει·
[1]   ἔχων Ἡρακλῆς καὶ ἀξιωθεὶς διὰ  καλοκἀγαθίαν   θεὸς εἶναι, ὅτι πρακτικός, ἀλλ´
[1]   τὰ ἔχοντα εἶναι τὰ ἐνεργοῦντα  κατ´   αὐτάς, αὐτὰς δὲ ἀκινήτους εἶναι
[1]   Ψευδὴς γὰρ δόξα καὶ πολλὰ  κατ´   αὐτὴν πράττεται τῶν κακῶν.
[1]   αὐτὴ γίνεται καὶ πάσχει δὴ  κατὰ   τὸ ὅλον καὶ ἁμαρτάνει τὸ
[1]   σίδηρος οὕτως ἐσχηματισμένος,  κατὰ   τὸ σχῆμα μέντοι, μᾶλλον ἂν
[1]   οὐσία, καὶ μᾶλλον ἂν εἴη  κατὰ   τὸ χρώμενον. Εἰ δὲ ὡς
[1]   εἴη, οὐκ ἔχει ὅπῃ ἐλλάμψει.  Καταβαίνειν   οὖν καὶ νεύειν λέγεται τῷ
[1]   του ἀπ´ αὐτῆς γινομένου τοῦ  καταβαίνοντος   ἐν τῇ νεύσει. Ἆρ´ οὖν
[1]   πῶς γένεσις, εἴρηται, ὅτι  καταβαινούσης,   ἄλλου του ἀπ´ αὐτῆς γινομένου
[1]   ἐπισκεπτέον πῶς, εἰ ταύτην αὐτῇ  καταλείψομεν·   καὶ περὶ ἡδονῆς αὖ καθαρᾶς,
[1]   εἶναι ὑπ´ ἀμφοτέρων τῶν λόγων  κατεχόμενος,   καὶ ὅτι ἐν θεοῖς καὶ
[1]   διδοῦσα, ὥσπερ πρόσωπον ἐν πολλοῖς  κατόπτροις.   Πρῶτον δὲ εἴδωλον αἴσθησις
[1]   φησιν αὐτὴν καὶ ἁμαρτάνειν καὶ  κατορθοῦν   καὶ διδόναι δίκας καὶ ἐν
[1]   νεῦσις ἔλλαμψις πρὸς τὸ  κάτω,   οὐχ ἁμαρτία, ὥσπερ οὐδ´
[1]   ζῷον λέγειν, μικτὸν μὲν τὰ  κάτω,   τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἄνθρωπος
[1]   ἔτι ἐστί τι αὐτοῦ καὶ  κάτω.   ~Τὸ δὲ ἐπισκεψάμενον περὶ τούτων
[1]   ἄνθρωπος μὴ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ  κεκινημένου;   Ἀλλ´ ἄρξει τὸ ἐπιθυμητικόν. Ἀλλὰ
[1]   τε, αἳ διὰ σώματος ἀποπληροῦνται  κενουμένου   καὶ πληρουμένου, ἄλλου τοῦ πληρουμένου
[1]   πληρουμένου, ἄλλου τοῦ πληρουμένου καὶ  κενουμένου   ὄντος; Πῶς δὲ μίξεως;
[1]   ψυχῇ οἷον ἀνειλιγμένα καὶ οἷον  κεχωρισμένα,   ἐν δὲ νῷ ὁμοῦ τὰ
[1]   διαπλακεῖσα> ὡς εἶδος οὐ  κεχωρισμένον,   εἶδος ἐφαπτόμενον, ὥσπερ
[1]   λέγω δὲ τὸ μὲν  κεχωρισμένον,   ὅπερ τὸ χρώμενον, τὸ δὲ
[1]   ἡμῶν εἶναι καὶ μάλιστα οὔπω  κεχωρισμένων·   ἐπεὶ καὶ πάσχει τὸ
[1]   γενομένης, μηδ´ αὖ ἀγαθοῦ δόξης  κινεῖσθαι   τὴν ὄρεξιν. Πῶς οὖν κοινὰ
[1]   διατεθὲν τὸ σῶμα τὴν ὄρεξιν  κινῆσαι,   οἷον ἐπὶ ἀφροδισίων. δὲ
[1]   ἐπεσκέψατο; ψυχή. Οὐκοῦν  κινήσεται;   κίνησιν τὴν τοιαύτην δοτέον
[1]   Ἀλλ´ εἰ δύναμις μὴ  κινήσεται,   πῶς ἔτι τὸ συναμφότερον μὴ
[1]   ψυχή. Οὐκοῦν κινήσεται;  κίνησιν   τὴν τοιαύτην δοτέον αὐτῇ,
[1]   εἰ αἴσθησις διὰ σώματος  κίνησις   οὖσα εἰς ψυχὴν τελευτᾷ, πῶς
[1]   τι ἔκστασις. Ἀλλ´ οὕτως οὐκέτι  κοινὰ   ἔσται, ἀλλὰ τῆς ψυχῆς μόνης·
[1]   πρόχειρον ἔχειν. Διείλομεν δὴ τὰ  κοινὰ   καὶ τὰ ἴδια τῷ τὰ
[1]   ἂν τῷ σώματι διδοῖμεν ὅσα  κοινὰ   πάθη, τῷ μέντοι τοιούτῳ, τῷ
[1]   κινεῖσθαι τὴν ὄρεξιν. Πῶς οὖν  κοινὰ   ταῦτα; Ἤ, ὅτι καὶ
[1]   ἐπικρῖναι ψευδῆ ὁρᾶν συμβαίνει τῇ  κοινῇ   αἰσθήσει. δὲ νοῦς
[1]   ποιοῦμεν. καὶ τὸ  κοινὸν   ἔφαμεν ἡμῶν εἶναι καὶ μάλιστα
[1]   λέγειν τὸ τοιόνδε, τὸ  κοινόν>   ἕτερόν τι τρίτον ἐξ
[1]   ὑπεράνω ἡμῶν. Ἔχομεν δὲ  κοινὸν   ἴδιον, καὶ κοινὸν
[1]   γὰρ τὸ ζῷον ταῦτα, τὸ  κοινόν,   καὶ κοινόν, ὡς εἴρηται. Ἀλλ´
[1]   καὶ κοινὸν πάντων καὶ ἴδιον·  κοινὸν   μέν, ὅτι ἀμέριστος καὶ εἷς
[1]   δὲ τοῦ ἀγαθοῦ ὄρεξις μὴ  κοινὸν   πάθημα ἀλλὰ ψυχῆς ἔστω, ὥσπερ
[1]   κοινὸν ἴδιον, καὶ  κοινὸν   πάντων καὶ ἴδιον· κοινὸν μέν,
[1]   ζῷον ταῦτα, τὸ κοινόν, καὶ  κοινόν,   ὡς εἴρηται. Ἀλλ´ εἰ δόξα
[1]   ἄλλα, καὶ οὐ πάντα τοῦ  κοινοῦ   δίδωσί τις λόγος. Ἀλλὰ ὀρεγομένου
[1]   τῶν συνηρτημένων καὶ τῶν τοῦ  κοινοῦ,   τι δήποτέ ἐστι τοῦτο,
[1]   δὲ ἐγγινόμεναι καὶ ἀσκήσεσι> τοῦ  κοινοῦ·   τούτου γὰρ αἱ κακίαι, ἐπεὶ
[1]   εἴδωλον αἴσθησις ἐν τῷ  κοινῷ·   εἶτα ἀπὸ ταύτης αὖ πᾶν
[1]   πολλάκις πρὸς τἄνδον ὁμοιότης καὶ  κοινωνία.   Ἀτρεμήσει οὖν οὐδὲν ἧττον
[1]   καὶ ἄλλαι ἐνέργειαι καὶ τὸ  κολαζόμενον   ἕτερον· δὲ ἀναχώρησις καὶ
[1]   ἐμέμικτο. Ἀλλὰ εἰ ἐμέμικτο,  κρᾶσίς   τις ἦν, ὡς διαπλακεῖσα>
[1]   αὐτοῦ ἔχειν, ὧν μὴ ἀποτέτμηται  κρειττόνων   ὄντων. Τί γὰρ ἂν καὶ
[1]   νοερὰ ψυχὴ καὶ ζωὴ  κρείττων   νόησις, καὶ ὅταν ψυχὴ
[1]   λύπη ἀρχὴν ἀπὸ δόξης καὶ  κρίσεως   λάβῃ τοῦ κακόν τι παρεῖναι
[1]   οὐκ ἀνέμεινε τὴν τοῦ διανοητικοῦ  κρίσιν,   ἀλλ´ ἐπράξαμεν τοῖς χείροσι πεισθέντες,
[1]   τούτων τὴν ζήτησιν καὶ τὴν  κρίσιν   ποιούμενον τί ποτ´ ἂν εἴη.
[1]   εἶδος ἐφαπτόμενον, ὥσπερ  κυβερνήτης,   τὸ μὲν οὕτως αὐτοῦ,
[1]   θεωρεῖν οἷον συναισθήσει, τήν γε  κυρίως   τῆς ψυχῆς τῆς ἀληθοῦς διάνοιαν·
[1]   ἐντεῦθεν ἄνω ἐφεστηκότες τῷ ζῴῳ.  Κωλύσει   δὲ οὐδὲν τὸ σύμπαν ζῷον




| Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 14/11/2006