| Chapitre |
| [1] |
ὅτι
δεῖ
αἷμα
καὶ
χολὴν
|
ζέσαι |
καί
πως
διατεθὲν
τὸ
σῶμα |
| [1] |
κακίαι,
ἐπεὶ
καὶ
φθόνοι
καὶ
|
ζῆλοι |
καὶ
ἔλεοι.
Φιλίαι
δὲ
τίνος; |
| [1] |
Ἀλλ´
εἰ
τοῦτο,
καὶ
τὸ
|
ζῆν |
ὅλως
οὐ
τῆς
ψυχῆς,
ἀλλὰ |
| [1] |
ἔσται;
Ἢ
τὸ
τοῦ
συναμφοτέρου
|
ζῆν |
οὐ
τῆς
ψυχῆς
ἔσται·
καὶ |
| [1] |
τοῦ
ζῴου
τὴν
αἰτίαν
τοῦ
|
ζῆν |
τῷ
συναμφοτέρῳ
δοῦσαν
αὑτὴν
ἀπαθῆ |
| [1] |
ἐπισκοποῦν
καὶ
περὶ
τούτων
τὴν
|
ζήτησιν |
καὶ
τὴν
κρίσιν
ποιούμενον
τί |
| [1] |
οὖν
καὶ
διάνοια
καὶ
δόξα
|
ζητητέαι, |
πότερα
ὧν
τὰ
πάθη,
ἢ |
| [1] |
τεύξεται
τῶν
ἡδέων
καὶ
φθαρήσεται.
|
Ζητητέον |
δὲ
καὶ
τὸν
τρόπον
τῆς |
| [1] |
πᾶν
γίγνηται·
ὥστε
καὶ
ἐπιθυμίαι
|
ζητούσης |
τὴν
θεραπείαν
τοῦ
ὀργάνου.
Ἀλλὰ |
| [1] |
παρεῖναι
ἐλλάμπουσα
εἰς
αὐτὰ
καὶ
|
ζῷα |
ποιοῦσα
οὐκ
ἐξ
αὐτῆς
καὶ |
| [1] |
ἐστιν
ὅ
ἐστιν.
Ἄλλη
οὖν
|
ζωὴ |
καὶ
ἄλλαι
ἐνέργειαι
καὶ
τὸ |
| [1] |
μὴ
σωμάτων,
ἀλλ´
ἔστιν
αὐτῆς
|
ζωή. |
Καὶ
ἡ
νόησις
δὲ
ἡμῶν |
| [1] |
καὶ
νοερὰ
ἡ
ψυχὴ
καὶ
|
ζωὴ |
κρείττων
ἡ
νόησις,
καὶ
ὅταν |
| [1] |
τοιούτῳ,
τῷ
φυσικῷ,
ὀργανικῷ,
δυνάμει
|
ζωὴν |
ἔχοντι>
Καὶ
γὰρ
ἄτοπόν
φησι |
| [1] |
Τοὐναντίον
δ´
ἂν
τὸ
σῶμα
|
ζωὴν |
λαβὸν
τοῦτο
ἂν
εἴη
τὸ |
| [1] |
καὶ
βέλτιον
μὲν
τὸ
σῶμα
|
ζωῆς |
μεταλαβόν,
χεῖρον
δὲ
ἡ
ψυχὴ |
| [1] |
ἀλογίας.
Τὸ
δὴ
ἀφαιρεθὲν
ὁπωσοῦν
|
ζωῆς |
πῶς
ἂν
προσθήκην
λάβοι
τὸ |
| [1] |
καὶ
ὅλως
ἐπὶ
πᾶν
τὸ
|
ζῷον |
γένηται;
Ἀλλὰ
καὶ
τὸ
τῆς |
| [1] |
ἀπὸ
τῆς
ὅλης
τὸ
τοιοῦτον
|
ζῷον |
γενόμενόν
ἐστιν.
~Ἀλλ´
εἰ
ἀναμάρτητος |
| [1] |
τι,
οἷον
ἄλλως
μὲν
τὸ
|
ζῷον |
ἐπιθυμεῖν,
ἄλλως
δὲ
τὸ
ἐπιθυμητικὸν |
| [1] |
Τὰ
δὲ
θηρία
πῶς
τὸ
|
ζῷον |
ἔχει;
Ἢ
εἰ
μὲν
ψυχαὶ |
| [1] |
τὸ
ζῷον
μᾶλλον.
~Ἀλλὰ
τὸ
|
ζῷον |
ἢ
τὸ
σῶμα
δεῖ
λέγειν |
| [1] |
τοῖς
σώματος
μεγέθεσιν,
ὁπόσον
ἂν
|
ζῷον |
ᾖ
ἕκαστον,
ἐπεὶ
καὶ
τῷ |
| [1] |
Κωλύσει
δὲ
οὐδὲν
τὸ
σύμπαν
|
ζῷον |
λέγειν,
μικτὸν
μὲν
τὰ
κάτω, |
| [1] |
ἐπιθυμεῖν
καὶ
λυπεῖσθαι·
ἀλλὰ
τὸ
|
ζῷον |
μᾶλλον.
~Ἀλλὰ
τὸ
ζῷον
ἢ |
| [1] |
καὶ
πάσχει·
περὶ
γὰρ
τὸ
|
ζῷον |
ταῦτα,
τὸ
κοινόν,
καὶ
κοινόν, |
| [1] |
τούτῳ,
ἐξ
οὗ
καὶ
αὐτῆς
|
ζῷον |
τὸ
σύμπαν
ἐκλήθη>
Χρωμένη
μὲν |
| [1] |
ἤδη
παραδέχεται
μόνη
τὴν
τοῦ
|
ζῴου |
ἡγεμονίαν,
διάνοιαι
δὴ
καὶ
δόξαι |
| [1] |
ὅτι
οὐκ
ἀπηλλάγημεν
τοῦ
τοιούτου
|
ζῴου, |
καὶ
εἰ
ἄλλα
ἡμῖν
τιμιώτερα |
| [1] |
αἰσθάνεσθαι
καὶ
τὰ
ἄλλα
ὅσα
|
ζῴου |
πάθη
εἴρηται.
Ἀλλὰ
πῶς
ἡμεῖς |
| [1] |
εἰ
τοῦτό
ἐστι,
πάσχοντος
τοῦ
|
ζῴου |
τὴν
αἰτίαν
τοῦ
ζῆν
τῷ |
| [1] |
παρ´
αὐτὴν
δοθέντος
τὴν
τοῦ
|
ζῴου |
φύσιν
ἕτερόν
τι,
οὗ
τὸ |
| [1] |
τὸ
ἐντεῦθεν
ἄνω
ἐφεστηκότες
τῷ
|
ζῴῳ. |
Κωλύσει
δὲ
οὐδὲν
τὸ
σύμπαν |
| [1] |
ἀπὸ
τῆς
αἰσθήσεως
ἐγγιγνομένων
τῷ
|
ζῴῳ |
τύπων
ἀντιληπτικὴν
εἶναι
μᾶλλον·
νοητὰ |
| [1] |
ὑπὲρ
τοῦτο
ἤδη·
θηρίον
δὲ
|
ζῳωθὲν |
τὸ
σῶμα.
Ὁ
δ´
ἀληθὴς |