| Chapitre |
| [17] |
βιαίου
πάθους
αὐτοῖς
συμβαίνοντος
τελευτῶσιν,
|
ἀλλ' |
ἀναίσθητος
ἡ
τῆς
ψυχῆς
ἀπόλυσις |
| [1] |
μέν,
οὐ
καλῶς
δ'
εἰρήκασιν
|
ἀλλ' |
ἀπειροτέρως
τῶν
συμβαινόντων.
Ἔτι
δὲ |
| [9] |
καταψύχουσα.
Τέλος
δ'
οὐ
δύναται,
|
ἀλλ' |
ἀποπνίγεται
μὴ
ἀναπνεύσαντα,
καθάπερ
εἴρηται |
| [11] |
ὑπὸ
τῆς
τοῦ
ὑγροῦ
παρεμπτώσεως,
|
ἀλλ' |
εἰς
τὴν
κοιλίαν
εἰσιόντος·
διὸ |
| [8] |
ἐναίμοις·
οὐ
γὰρ
διὰ
ταύτης,
|
ἀλλ' |
ἐκ
ταύτης
ἠρτημέναι
πᾶσαι
τυγχάνουσιν· |
| [14] |
δένδρα
οὐκ
ἐν
ὕδατι
φύεται,
|
ἀλλ' |
ἐν
γῇ.
Καίτοι
τοῦ
αὐτοῦ |
| [12] |
τῆς
θαλάττης
διὰ
τὴν
ἀναπνοήν.
|
Ἀλλ' |
ἐπειδὴ
ἀναγκαῖον
ποιεῖσθαι
τὴν
τροφὴν |
| [4] |
θύραθεν
νοῦς
τηρεῖ
τὴν
βοήθειαν,
|
ἀλλ' |
ἔσωθεν
ἡ
ἀρχὴ
τῆς
ἀναπνοῆς |
| [3] |
διὰ
τὸ
πνεύμονα
μὴ
ἔχειν,
|
ἀλλ' |
εὐθὺς
ἡ
κοιλία
πρὸς
τῷ |
| [17] |
οὐ
γὰρ
ἀδιάφορος
ἡ
φθορά,
|
ἀλλ' |
ἔχει
τι
κοινόν.
Θάνατος
δ' |
| [3] |
κινοῦντες
τῶν
περὶ
τὴν
κοιλίαν
|
ἀλλ' |
ἢ
τὰ
βράγχια
μόνον,
καὶ |
| [14] |
ψυχρὸν
ἂν›
ἦλθεν
εἰς
αὐτό,
|
ἀλλ' |
ὅτι
ὑγρόν.
Αἱ
μὲν
οὖν |
| [10] |
(τὰ
γὰρ
σελάχη
ζῳοτοκεῖ
μέν,
|
ἀλλ' |
οὐκ
ἐν
αὑτοῖς)
καὶ
τῶν |
| [5] |
οἱ
τοῦτον
τὸν
τρόπον
λέγοντες,
|
ἀλλ' |
ὡς
περὶ
συμπτώματός
τινος
ἀποφαίνονται |