Ennéade, livre, chap.
[1, 6, 50]	ἀπεύθυνε ὅσα σκολιά, ὅσα σκοτεινὰ	καθαίρων	ἐργάζου εἶναι λαμπρὰ καὶ μὴ
[1, 6, 50]	ἔστι τοῦτο αἶσχος ψυχῇ μὴ	καθαρᾷ	μηδὲ εἰλικρινεῖ εἶναι ὥσπερ χρυσῷ,
[1, 6, 50]	οἷα δὴ καὶ ὕες, οὐ	καθαραὶ	τὸ σῶμα, χαίρουσι τῷ τοιούτῳ.
[1, 6, 50]	ζωὴν ἔτι ἔχουσαν οὐδὲ αἴσθησιν	καθαράν,	ἀλλὰ τῷ μίγματι τοῦ κακοῦ
[1, 6, 50]	καὶ ἦθος δίκαιον καὶ σωφροσύνην	καθαρὰν	καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον
[1, 6, 50]	σώματος, φεύγειν δὲ ὡς οὐ	καθαρὰς	οὐδὲ καθαροῦ; Ἡ δὲ ἀνδρία
[1, 6, 50]	δὲ τῶν ἄλλων παθῶν καὶ	καθαρθεῖσα	ἃ ἔχει σωματωθεῖσα, μείνασα μόνη
[1, 6, 50]	ἄγουσα. Γίνεται οὖν ἡ ψυχὴ	καθαρθεῖσα	εἶδος καὶ λόγος καὶ πάντη
[1, 6, 50]	αὐτὸ μόνον ἴδῃ εἰλικρινές, ἁπλοῦν,	καθαρόν,	ἀφ´ οὗ πάντα ἐξήρτηται καὶ
[1, 6, 50]	ἐν βορβόρῳ, ὅτι τὸ μὴ	καθαρὸν	βορβόρῳ διὰ κάκην φίλον· οἷα
[1, 6, 50]	τὸ δὲ λεῖον, τὸ δὲ	καθαρὸν	ἐποίησεν, ἕως ἔδειξε καλὸν ἐπὶ
[1, 6, 50]	μὴ ἐν οὐρανῷ, ἵν´ ᾖ	καθαρόν;	Καὶ γὰρ ἐπακτὰ πάντα ταῦτα
[1, 6, 50]	καλὸν θεῷτο αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ	καθαρόν,	μὴ σαρκῶν, μὴ σώματος ἀνάπλεων,
[1, 6, 50]	καὶ εἶδες αὐτὸ καὶ σαυτῷ	καθαρὸς	συνεγένου οὐδὲν ἔχων ἐμπόδιον πρὸς
[1, 6, 50]	δὲ ὡς οὐ καθαρὰς οὐδὲ	καθαροῦ;	Ἡ δὲ ἀνδρία ἀφοβία θανάτου.
[1, 6, 50]	ἅγια τῶν ἱερῶν τοῖς ἀνιοῦσι	καθάρσεις	τε καὶ ἱματίων ἀποθέσεις τῶν
[1, 6, 50]	ἡ ἀνδρία καὶ πᾶσα ἀρετὴ	κάθαρσις	καὶ ἡ φρόνησις αὐτή. Διὸ
[1, 6, 50]	ταπεινά, σκολιὰ πανταχοῦ, ἡδονῶν οὐ	καθαρῶν	φίλη, ζῶσα ζωὴν τοῦ ὅ
[1, 6, 50]	ἔσται πάλιν καλός, ἀπονιψαμένῳ καὶ	καθηραμένῳ	ὅπερ ἦν εἶναι. Αἰσχρὰν δὴ
[1, 6, 50]	Ὁμοίως οὖν ζητητέον καλόν τε	καὶ	ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν τε καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ δὴ	καὶ	ἀγὼν μέγιστος καὶ ἔσχατος ψυχαῖς
[1, 6, 50]	δὴ ψυχὴ αἰσχρά, ἀκόλαστός τε	καὶ	ἄδικος, πλείστων μὲν ἐπιθυμιῶν γέμουσα,
[1, 6, 50]	καὶ ἡ φρόνησις αὐτή. Διὸ	καὶ	αἱ τελεταὶ ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν
[1, 6, 50]	βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον καὶ σεμνότητα	καὶ	αἰδῶ ἐπιθέουσαν ἐν ἀτρεμεῖ καὶ
[1, 6, 50]	ζητητέον καλόν τε καὶ ἀγαθὸν	καὶ	αἰσχρόν τε καὶ κακόν. Καὶ
[1, 6, 50]	καὶ αἰδῶ ἐπιθέουσαν ἐν ἀτρεμεῖ	καὶ	ἀκύμονι καὶ ἀπαθεῖ διαθέσει, ἐπὶ
[1, 6, 50]	ἀνανεύει ἀπ´ αὐτοῦ οὐ συμφωνοῦσα	καὶ	ἀλλοτριουμένη. Φαμὲν δή, ὡς τὴν
[1, 6, 50]	τί πάσχετε; Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε	καὶ	ἀνακινεῖσθε καὶ ἑαυτοῖς συνεῖναι ποθεῖτε
[1, 6, 50]	διεπτόηται καὶ ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν	καὶ	ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς καὶ τῶν ἑαυτῆς.
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν προσβαλοῦσα ἀνίλλεται καὶ ἀρνεῖται	καὶ	ἀνανεύει ἀπ´ αὐτοῦ οὐ συμφωνοῦσα
[1, 6, 50]	συγγενοῦς, χαίρει τε καὶ διεπτόηται	καὶ	ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται
[1, 6, 50]	ἦθος δίκαιον καὶ σωφροσύνην καθαρὰν	καὶ	ἀνδρίαν βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον καὶ
[1, 6, 50]	οἷον μύσαντα ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι	καὶ	ἀνεγεῖραι, ἣν ἔχει μὲν πᾶς,
[1, 6, 50]	ἐπιθέουσαν ἐν ἀτρεμεῖ καὶ ἀκύμονι	καὶ	ἀπαθεῖ διαθέσει, ἐπὶ πᾶσι δὲ
[1, 6, 50]	ἔστι δὲ καὶ ἐν μουσικῇ	καὶ	ἁπάσῃ· καὶ γὰρ μέλη καὶ
[1, 6, 50]	καὶ σὺ ἀφαίρει ὅσα περιττὰ	καὶ	ἀπεύθυνε ὅσα σκολιά, ὅσα σκοτεινὰ
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ ἄνω καὶ ἐπιστραφεῖσι	καὶ	ἀποδυομένοις ἃ καταβαίνοντες ἠμφιέσμεθα· οἷον
[1, 6, 50]	ἐν τῇ θέᾳ τοῦ τοιούτου	καὶ	ἀπολαύων αὐτοῦ ὁμοιούμενος, τίνος ἂν
[1, 6, 50]	ἔχεται, πῶς ποτε πάντα καλά;	Καὶ	ἆρά γε ἑνὶ καὶ τῷ
[1, 6, 50]	δὲ τὸ αἰσχρὸν προσβαλοῦσα ἀνίλλεται	καὶ	ἀρνεῖται καὶ ἀνανεύει ἀπ´ αὐτοῦ
[1, 6, 50]	οὗ τῆς τεύξεως καὶ βασιλείας	καὶ	ἀρχὰς γῆς ἁπάσης καὶ θαλάττης
[1, 6, 50]	ἀγαθὸν τὸ ἐπέκεινα καὶ πηγὴν	καὶ	ἀρχὴν τοῦ καλοῦ. Ἢ ἐν
[1, 6, 50]	δὲ ψυχῇ καταδύσεται εἰς σκοτεινὰ	καὶ	ἀτερπῆ τῷ νῷ βάθη, ἔνθα
[1, 6, 50]	ἄλλη συνεπικρίνῃ ψυχή, τάχα δὲ	καὶ	αὕτη λέγῃ συναρμόττουσα τῷ παρ´
[1, 6, 50]	ἐν τῷ ὅλῳ καλῷ καλοῦ	καὶ	αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν δὲ δὴ
[1, 6, 50]	μόνου, ὑπὲρ οὗ τῆς τεύξεως	καὶ	βασιλείας καὶ ἀρχὰς γῆς ἁπάσης
[1, 6, 50]	εἰς τὸ ἔξω, ἵνα τις	καὶ	βέβηλος ἴδῃ; Ἴτω δὴ καὶ
[1, 6, 50]	πρῶτον. Ἔστι μὲν γάρ τι	καὶ	βολῇ τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον
[1, 6, 50]	τῇδε πρὸς τὰ ἐκεῖ καλά;	καὶ	γάρ, εἰ ὁμοιότης, ὅμοια μὲν
[1, 6, 50]	ἐν οὐρανῷ, ἵν´ ᾖ καθαρόν;	Καὶ	γὰρ ἐπακτὰ πάντα ταῦτα καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ἐν μουσικῇ καὶ ἁπάσῃ·	καὶ	γὰρ μέλη καὶ ῥυθμοί εἰσι
[1, 6, 50]	τά τε ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι.	Καὶ	δὴ καὶ τὰ σώματα, ὅσα
[1, 6, 50]	σώφρονα καὶ ὅλως ἔργα ἀρετῆς	καὶ	διαθέσεις καὶ τὸ τῶν ψυχῶν
[1, 6, 50]	εἰς ὕλην ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν τε	καὶ	διεπτόησαν φανεῖσαι, τοσαῦτα. ~Περὶ δὲ
[1, 6, 50]	ἴχνος τοῦ συγγενοῦς, χαίρει τε	καὶ	διεπτόηται καὶ ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν ὅ τί ποτέ ἐστι	καὶ	διότι φανέν. Ἔστω δὴ ψυχὴ
[1, 6, 50]	ἀβλαβῶς καὶ ἐρᾶν ἀληθῆ ἔρωτα	καὶ	δριμεῖς πόθους καὶ τῶν ἄλλων
[1, 6, 50]	Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε καὶ ἀνακινεῖσθε	καὶ	ἑαυτοῖς συνεῖναι ποθεῖτε συλλεξάμενοι αὑτοὺς
[1, 6, 50]	καὶ τὸ τῶν ψυχῶν κάλλος;	Καὶ	ἑαυτοὺς δὲ ἰδόντες τὰ ἔνδον
[1, 6, 50]	εἰς τὸ εἴσω ἀμερὲς ἤδη	καὶ	ἔδωκε τῷ ἔνδον σύμφωνον καὶ
[1, 6, 50]	βεβῶσαν βάθρῳ. Εἰ γέγονας τοῦτο	καὶ	εἶδες αὐτὸ καὶ σαυτῷ καθαρὸς
[1, 6, 50]	γὰρ τὸ ἄμορφον πεφυκὸς μορφὴν	καὶ	εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον ὂν λόγου
[1, 6, 50]	εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον ὂν λόγου	καὶ	εἴδους αἰσχρὸν καὶ ἔξω θείου
[1, 6, 50]	παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου καὶ λόγου	καὶ	εἴδους ὄντος. Ὅθεν καὶ τὸ
[1, 6, 50]	τῷ τοιούτῳ. Τί γὰρ ἂν	καὶ	εἴη σωφροσύνη ἀληθὴς ἢ τὸ
[1, 6, 50]	ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν μὴ κεκαθαρμένον	καὶ	εἰς Ἅιδου κείσεσθαι ἐν βορβόρῳ,
[1, 6, 50]	ἐγκεκραμένον, τῷ ὑλικῷ πολλῷ συνοῦσα	καὶ	εἰς αὐτὴν εἰσδεξαμένη εἶδος ἕτερον
[1, 6, 50]	μερῶν ἓν συνθέσει συνέταξέ τε	καὶ	εἰς μίαν συντέλειαν ἤγαγε καὶ
[1, 6, 50]	αὐτὸ τὸ πολλαχῇ ἀνήνεγκέ τε	καὶ	εἰσήγαγεν εἰς τὸ εἴσω ἀμερὲς
[1, 6, 50]	τι ἂν ᾖ καλόν, θάμβος	καὶ	ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ πόθον καὶ
[1, 6, 50]	τοιαῦτα βλέπει, ἰδόντας δὲ ἡσθῆναι	καὶ	ἔκπληξιν λαβεῖν καὶ πτοηθῆναι πολλῷ
[1, 6, 50]	καὶ θάμβους πίμπλασθαι μεθ´ ἡδονῆς	καὶ	ἐκπλήττεσθαι ἀβλαβῶς καὶ ἐρᾶν ἀληθῆ
[1, 6, 50]	θεωμένων καὶ ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ	καὶ	ἕλκει καὶ εὐφραίνεσθαι τῇ θέᾳ
[1, 6, 50]	ἢ ἐν αὐτοῖς ἴδητε, ἢ	καὶ	ἐν ἄλλῳ θεάσησθε μέγεθος ψυχῆς
[1, 6, 50]	τε λόγων συνθέσεις, ἔστι δὲ	καὶ	ἐν μουσικῇ καὶ ἁπάσῃ· καὶ
[1, 6, 50]	καὶ εἰς μίαν συντέλειαν ἤγαγε	καὶ	ἓν τῇ ὁμολογίᾳ πεποίηκεν, ἐπείπερ
[1, 6, 50]	ἤδη γενόμενος θαρσήσας περὶ σαυτῷ	καὶ	ἐνταῦθα ἤδη ἀναβεβηκὼς μηκέτι τοῦ
[1, 6, 50]	ἔνθα τυφλὸς ἐν Ἅιδου μένων	καὶ	ἐνταῦθα κἀκεῖ σκιαῖς συνέσται. Φεύγωμεν
[1, 6, 50]	καὶ ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ πράξεις	καὶ	ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί τε καὶ
[1, 6, 50]	ὂν λόγου καὶ εἴδους αἰσχρὸν	καὶ	ἔξω θείου λόγου· καὶ τὸ
[1, 6, 50]	λόγους τοὺς καλοὺς τὸ σύμμετρον	καὶ	ἐπ´ αὐτῶν αἰτιῷντο, τίς ἂν
[1, 6, 50]	ἄλλο; Εἰ δὲ δὴ μεταβαίνοντες	καὶ	ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ τοὺς
[1, 6, 50]	μέντοι αἱ τούτων ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ	καὶ	ἐπὶ τῶν σωμάτων πάντες μὲν
[1, 6, 50]	ἡ ψυχὴ ὥσπερ συνεῖσα λέγει	καὶ	ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται καὶ οἷον συναρμόττεται.
[1, 6, 50]	καλὰ καὶ πράξεις καὶ ἕξεις	καὶ	ἐπιστῆμαί τε καὶ τὸ τῶν
[1, 6, 50]	τοῖς ἀποδεξαμένοις τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων	καὶ	ἐπιστημῶν καὶ τῶν ἄλλων τῶν
[1, 6, 50]	αὐτοῦ ἀναβαίνουσι πρὸς τὸ ἄνω	καὶ	ἐπιστραφεῖσι καὶ ἀποδυομένοις ἃ καταβαίνοντες
[1, 6, 50]	κινεῖ τὰς ὄψεις τῶν θεωμένων	καὶ	ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ καὶ ἕλκει
[1, 6, 50]	τὸ ἄνω ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως	καὶ	ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ πράξεις καὶ
[1, 6, 50]	μεθ´ ἡδονῆς καὶ ἐκπλήττεσθαι ἀβλαβῶς	καὶ	ἐρᾶν ἀληθῆ ἔρωτα καὶ δριμεῖς
[1, 6, 50]	ἐργάζεται τοὺς ἐραστὰς αὐτοῦ καλοὺς	καὶ	ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ δὴ καὶ
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν προσθήκῃ τοῦ ἀλλοτρίου προσῆλθε	καὶ	ἔργον αὐτῷ, εἴπερ ἔσται πάλιν
[1, 6, 50]	καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ πόθον	καὶ	ἔρωτα καὶ πτόησιν μεθ´ ἡδονῆς.
[1, 6, 50]	ἐξήρτηται καὶ πρὸς αὐτὸ βλέπει	καὶ	ἔστι καὶ ζῇ καὶ νοεῖ·
[1, 6, 50]	εἴ τις ἀφέλοι, καταλέλειπται χρυσὸς	καὶ	ἔστι καλός, μονούμενος μὲν τῶν
[1, 6, 50]	καὶ ὕλην ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν.	Καὶ	ἔστι τοῦτο αἶσχος ψυχῇ μὴ
[1, 6, 50]	πρὸς τὴν ὄψιν κάλλος ποιεῖ	καὶ	ἔστιν αὐτοῖς καὶ ὅλως τοῖς
[1, 6, 50]	Οὗ δὴ καὶ ἀγὼν μέγιστος	καὶ	ἔσχατος ψυχαῖς πρόκειται, ὑπὲρ οὗ
[1, 6, 50]	ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ καὶ ἕλκει	καὶ	εὐφραίνεσθαι τῇ θέᾳ ποιεῖ; Τοῦτο
[1, 6, 50]	πρὸς αὐτὸ βλέπει καὶ ἔστι	καὶ	ζῇ καὶ νοεῖ· ζωῆς γὰρ
[1, 6, 50]	ἐν πολλοῖς φανταζόμενον. Ὅταν οὖν	καὶ	ἡ αἴσθησις τὸ ἐν σώμασιν
[1, 6, 50]	εἰς κρίσιν τῶν ἑαυτῆς, ὅταν	καὶ	ἡ ἄλλη συνεπικρίνῃ ψυχή, τάχα
[1, 6, 50]	παλαιὸς λόγος, καὶ ἡ σωφροσύνη	καὶ	ἡ ἀνδρία καὶ πᾶσα ἀρετὴ
[1, 6, 50]	Ἐφετὸν μὲν γὰρ ὡς ἀγαθὸν	καὶ	ἡ ἔφεσις πρὸς τοῦτο, τεῦξις
[1, 6, 50]	θεῷ, ὅτι ἐκεῖθεν τὸ καλὸν	καὶ	ἡ μοῖρα ἡ ἑτέρα τῶν
[1, 6, 50]	δή, ὡς ὁ παλαιὸς λόγος,	καὶ	ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρία
[1, 6, 50]	ἀνδρία καὶ πᾶσα ἀρετὴ κάθαρσις	καὶ	ἡ φρόνησις αὐτή. Διὸ καὶ
[1, 6, 50]	ἐκεῖ. Τίς οὖν ὁ στόλος	καὶ	ἡ φυγή; Οὐ ποσὶ δεῖ
[1, 6, 50]	βολῇ τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον	καὶ	ἡ ψυχὴ ὥσπερ συνεῖσα λέγει
[1, 6, 50]	ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ τρόπους καλοὺς	καὶ	ἤθη σώφρονα καὶ ὅλως ἔργα
[1, 6, 50]	ἐν ἄλλῳ θεάσησθε μέγεθος ψυχῆς	καὶ	ἦθος δίκαιον καὶ σωφροσύνην καθαρὰν
[1, 6, 50]	βασιλείας καὶ ἀρχὰς γῆς ἁπάσης	καὶ	θαλάττης καὶ οὐρανοῦ προέσθαι χρεών,
[1, 6, 50]	ὑπάρχει ἐπὶ καλῷ ἄγασθαί τε	καὶ	θάμβους πίμπλασθαι μεθ´ ἡδονῆς καὶ
[1, 6, 50]	κάλλος ἔχει; Ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν	καὶ	ἴδε· κἂν μήπω σαυτὸν ἴδῃς
[1, 6, 50]	ἱερῶν τοῖς ἀνιοῦσι καθάρσεις τε	καὶ	ἱματίων ἀποθέσεις τῶν πρὶν καὶ
[1, 6, 50]	ἀλλὰ γνόντας ὥς εἰσιν εἰκόνες	καὶ	ἴχνη καὶ σκιαὶ φεύγειν πρὸς
[1, 6, 50]	ἀπαλλαγεῖσα δὲ τῶν ἄλλων παθῶν	καὶ	καθαρθεῖσα ἃ ἔχει σωματωθεῖσα, μείνασα
[1, 6, 50]	εἴπερ ἔσται πάλιν καλός, ἀπονιψαμένῳ	καὶ	καθηραμένῳ ὅπερ ἦν εἶναι. Αἰσχρὰν
[1, 6, 50]	καὶ ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν τε	καὶ	κακόν. Καὶ τὸ πρῶτον θετέον
[1, 6, 50]	Εἰ δ´ ὅτι σύμφωνά ἐστι,	καὶ	κακῶν ἔσται ὁμολογία τε καὶ
[1, 6, 50]	καίτοι ἔχων ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων	καὶ	κάλλει πολλῷ αἰσθητῷ συνών. Πατρὶς
[1, 6, 50]	καὶ καλόν, ἢ τἀγαθόν τε	καὶ	καλλονή. Ὁμοίως οὖν ζητητέον καλόν
[1, 6, 50]	μὲν οὖν ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα	καὶ	κάλλος ἀληθινώτερον ἢ τὰ πρόσθεν·
[1, 6, 50]	ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν τε	καὶ	καλόν, ἢ τἀγαθόν τε καὶ
[1, 6, 50]	εἰ μέλλει θεάσασθαι θεόν τε	καὶ	καλόν. Ἥξει γὰρ πρῶτον ἀναβαίνων
[1, 6, 50]	Ἢ ἐν τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν	καὶ	καλὸν πρῶτον θήσεται· πλὴν ἐκεῖ
[1, 6, 50]	καὶ λέγεται ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν	καὶ	καλὸν τὴν ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι
[1, 6, 50]	Γενέσθω δὴ πρῶτον θεοειδὴς πᾶς	καὶ	καλὸς πᾶς, εἰ μέλλει θεάσασθαι
[1, 6, 50]	Αἰσχρὰν δὴ ψυχὴν λέγοντες μίξει	καὶ	κράσει καὶ νεύσει τῇ πρὸς
[1, 6, 50]	τοῦ καλοῦ, ὧν ἂν ἐφάψηται	καὶ	κρατῇ, καλὰ ταῦτα, ὡς δυνατὸν
[1, 6, 50]	ἐν σώμασιν εἶδος ἴδῃ συνδησάμενον	καὶ	κρατῆσαν τῆς φύσεως τῆς ἐναντίας
[1, 6, 50]	τῆς χρόας κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ	καὶ	κρατήσει τοῦ ἐν ὕλῃ σκοτεινοῦ
[1, 6, 50]	ψυχὴ δὲ ἄνευ ὀργάνων ὁρᾷ	καὶ	λέγει, ἀναβαίνοντας δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας
[1, 6, 50]	ἐστὶν ὄντως μόνον ψυχή. Διὸ	καὶ	λέγεται ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ
[1, 6, 50]	ἀλλ´ εἰσὶν οἳ μάλιστα, οἳ	καὶ	λέγονται ἐρᾶν. ~Τῶν δὴ καὶ
[1, 6, 50]	οὖν ἡ ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος	καὶ	λόγος καὶ πάντη ἀσώματος καὶ
[1, 6, 50]	ὕλῃ σκοτεινοῦ παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου	καὶ	λόγου καὶ εἴδους ὄντος. Ὅθεν
[1, 6, 50]	τὸ μὴ κρατηθὲν ὑπὸ μορφῆς	καὶ	λόγου οὐκ ἀνασχομένης τῆς ὕλης
[1, 6, 50]	τὸ καλοῖς εἶναι τὸ συμμέτροις	καὶ	μεμετρημένοις ὑπάρχειν· οἷς ἁπλοῦν οὐδέν,
[1, 6, 50]	Καὶ γὰρ ἐπακτὰ πάντα ταῦτα	καὶ	μέμικται καὶ οὐ πρῶτα, παρ´
[1, 6, 50]	ὁ ἐχόμενος τῶν καλῶν σωμάτων	καὶ	μὴ ἀφιεὶς οὐ τῷ σώματι,
[1, 6, 50]	ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι δεῖ	καὶ	μὴ βλέπειν, ἀλλ´ οἷον μύσαντα
[1, 6, 50]	σκοτεινὰ καθαίρων ἐργάζου εἶναι λαμπρὰ	καὶ	μὴ παύσῃ τεκταίνων τὸ σὸν
[1, 6, 50]	τυχὼν ἀτυχής, ἀλλ´ ὁ τούτου	καὶ	μόνου, ὑπὲρ οὗ τῆς τεύξεως
[1, 6, 50]	φύσεως τῆς ἐναντίας ἀμόρφου οὔσης	καὶ	μορφὴν ἐπὶ ἄλλαις μορφαῖς ἐκπρεπῶς
[1, 6, 50]	ψυχὴν λέγοντες μίξει καὶ κράσει	καὶ	νεύσει τῇ πρὸς τὸ σῶμα
[1, 6, 50]	βλέπει καὶ ἔστι καὶ ζῇ	καὶ	νοεῖ· ζωῆς γὰρ αἴτιος καὶ
[1, 6, 50]	καὶ λόγος καὶ πάντη ἀσώματος	καὶ	νοερὰ καὶ ὅλη τοῦ θείου,
[1, 6, 50]	καὶ νοεῖ· ζωῆς γὰρ αἴτιος	καὶ	νοῦ καὶ τοῦ εἶναι. Τοῦτο
[1, 6, 50]	Χρυσός τε δὴ πῶς καλόν;	Καὶ	νυκτὸς ἡ ἀστραπὴ ἢ ἄστρα
[1, 6, 50]	ἔσχατος ψυχαῖς πρόκειται, ὑπὲρ οὗ	καὶ	ὁ πᾶς πόνος, μὴ ἀμοίρους
[1, 6, 50]	ποιεῖ· ἅτε γὰρ θεῖον οὖσα	καὶ	οἷον μοῖρα τοῦ καλοῦ, ὧν
[1, 6, 50]	συνεῖσα λέγει καὶ ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται	καὶ	οἷον συναρμόττεται. Πρὸς δὲ τὸ
[1, 6, 50]	καὶ πάντη ἀσώματος καὶ νοερὰ	καὶ	ὅλη τοῦ θείου, ὅθεν ἡ
[1, 6, 50]	τρόπους καλοὺς καὶ ἤθη σώφρονα	καὶ	ὅλως ἔργα ἀρετῆς καὶ διαθέσεις
[1, 6, 50]	κάλλος ποιεῖ καὶ ἔστιν αὐτοῖς	καὶ	ὅλως τοῖς ἄλλοις πᾶσι τὸ
[1, 6, 50]	ὅλοις. Ὅταν δὲ ἕν τι	καὶ	ὁμοιομερὲς καταλάβῃ, εἰς ὅλον δίδωσι
[1, 6, 50]	ὁρῶν πρὸς τὸ ὁρώμενον συγγενὲς	καὶ	ὅμοιον ποιησάμενον δεῖ ἐπιβάλλειν τῇ
[1, 6, 50]	εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον καὶ συνῳδὸν	καὶ	ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα. Κάλλος μὲν
[1, 6, 50]	ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς, ὡς καλαί;	Καὶ	ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς ἔχεται, πῶς
[1, 6, 50]	ἐφ´ ἑαυτοῦ δὲ μένον δίδωσι	καὶ	οὐ δέχεταί τι εἰς αὐτό,
[1, 6, 50]	ἐπὶ τὴν θέαν λημῶν κακίαις	καὶ	οὐ κεκαθαρμένος ἢ ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ
[1, 6, 50]	Ἔστι μὲν γὰρ καὶ φαίνεται	καὶ	οὐ μήποτε ὁ ἰδὼν ἄλλο
[1, 6, 50]	ἐπακτὰ πάντα ταῦτα καὶ μέμικται	καὶ	οὐ πρῶτα, παρ´ ἐκείνου δέ.
[1, 6, 50]	νοῦ τὸ κάλλος αὐτῇ οἰκεῖον	καὶ	οὐκ ἀλλότριον, ὅτι τότε ἐστὶν
[1, 6, 50]	ἀρχὰς γῆς ἁπάσης καὶ θαλάττης	καὶ	οὐρανοῦ προέσθαι χρεών, εἰ καταλιπών
[1, 6, 50]	ταύταις καλά, τοῖς νοῦ γεννήμασι	καὶ	οὐσίας. Τὸ δὲ ἐπέκεινα τούτου
[1, 6, 50]	τῆς δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης πρόσωπον,	καὶ	οὔτε ἕσπερος οὔτε ἑῷος οὕτω
[1, 6, 50]	ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος καὶ λόγος	καὶ	πάντη ἀσώματος καὶ νοερὰ καὶ
[1, 6, 50]	ὡς ἂν μεῖζον παντὸς μέτρου	καὶ	παντὸς κρεῖσσον ποσοῦ· εἰ τοῦτο
[1, 6, 50]	ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρία	καὶ	πᾶσα ἀρετὴ κάθαρσις καὶ ἡ
[1, 6, 50]	ἡδονῆς. Ἔστι δὲ ταῦτα παθεῖν	καὶ	πάσχουσιν αἱ ψυχαὶ καὶ περὶ
[1, 6, 50]	Πατρὶς δὴ ἡμῖν, ὅθεν παρήλθομεν,	καὶ	πατὴρ ἐκεῖ. Τίς οὖν ὁ
[1, 6, 50]	ποίησιν εἴδους εἰς τὸ κρατεῖν.	Καὶ	περὶ μὲν τῶν ἐν αἰσθήσει
[1, 6, 50]	καὶ λέγονται ἐρᾶν. ~Τῶν δὴ	καὶ	περὶ τὰ ἐν οὐκ αἰσθήσει
[1, 6, 50]	παθεῖν καὶ πάσχουσιν αἱ ψυχαὶ	καὶ	περὶ τὰ μὴ ὁρώμενα πᾶσαι
[1, 6, 50]	τὸ δ´ ἀγαθὸν τὸ ἐπέκεινα	καὶ	πηγὴν καὶ ἀρχὴν τοῦ καλοῦ.
[1, 6, 50]	μεγέθη οὔτε ὡς ἀριθμὸς σύμμετρα·	καὶ	πλειόνων μερῶν τῆς ψυχῆς ὄντων,
[1, 6, 50]	καλόν, θάμβος καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν	καὶ	πόθον καὶ ἔρωτα καὶ πτόησιν
[1, 6, 50]	κακοῦ ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ κεχρημένην	καὶ	πολλῷ τῷ θανάτῳ κεκραμένην, οὐκέτι
[1, 6, 50]	αὐτῇ, πεποίηκε δὲ αὐτὴν ἀκάθαρτον	καὶ	πολλῷ τῷ κακῷ συμπεφυρμένην, οὐδὲ
[1, 6, 50]	τῆς αἰσθήσεως καὶ ἐπιτηδεύματα καλὰ	καὶ	πράξεις καὶ ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί
[1, 6, 50]	ἀρετῶν κάλλος. Εἰ δέ τι	καὶ	πρὸ τούτων, αὐτὸ δείξει. Τί
[1, 6, 50]	ῥυθμοί εἰσι καλοί· ἔστι δὲ	καὶ	προιοῦσι πρὸς τὸ ἄνω ἀπὸ
[1, 6, 50]	καθαρόν, ἀφ´ οὗ πάντα ἐξήρτηται	καὶ	πρὸς αὐτὸ βλέπει καὶ ἔστι
[1, 6, 50]	τὴν φύσιν οὖσα ὅπερ ἐστὶ	καὶ	πρὸς τῆς κρείττονος ἐν τοῖς
[1, 6, 50]	συμμετρία τῶν μερῶν πρὸς ἄλληλα	καὶ	πρὸς τὸ ὅλον τό τε
[1, 6, 50]	τὸ αἰσχρόν, τὸ δ´ αὐτὸ	καὶ	πρῶτον κακόν, ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν
[1, 6, 50]	δὲ ἡσθῆναι καὶ ἔκπληξιν λαβεῖν	καὶ	πτοηθῆναι πολλῷ μᾶλλον ἢ ἐν
[1, 6, 50]	ἡδεῖαν καὶ πόθον καὶ ἔρωτα	καὶ	πτόησιν μεθ´ ἡδονῆς. Ἔστι δὲ
[1, 6, 50]	τὰ ἔνδον καλοὺς τί πάσχετε;	Καὶ	πῶς ἀναβακχεύεσθε καὶ ἀνακινεῖσθε καὶ
[1, 6, 50]	παρακελεύοιτο. Τίς οὖν ἡ φυγὴ	καὶ	πῶς; Ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ μάγου
[1, 6, 50]	καὶ ἁπάσῃ· καὶ γὰρ μέλη	καὶ	ῥυθμοί εἰσι καλοί· ἔστι δὲ
[1, 6, 50]	γέγονας τοῦτο καὶ εἶδες αὐτὸ	καὶ	σαυτῷ καθαρὸς συνεγένου οὐδὲν ἔχων
[1, 6, 50]	καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον	καὶ	σεμνότητα καὶ αἰδῶ ἐπιθέουσαν ἐν
[1, 6, 50]	αἰσθήσει καλῶν, ἃ δὴ εἴδωλα	καὶ	σκιαὶ οἷον ἐκδραμοῦσαι εἰς ὕλην
[1, 6, 50]	ὥς εἰσιν εἰκόνες καὶ ἴχνη	καὶ	σκιαὶ φεύγειν πρὸς ἐκεῖνο οὗ
[1, 6, 50]	τῆς χρόας λαμβάνει. Λάμπει οὖν	καὶ	στίλβει, ὡς ἂν εἶδος ὄν.
[1, 6, 50]	ἐπὶ τῷ ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω	καὶ	σὺ ἀφαίρει ὅσα περιττὰ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ κακῶν ἔσται ὁμολογία τε	καὶ	συμφωνία. Τῷ γὰρ τὴν σωφροσύνην
[1, 6, 50]	καὶ ἔδωκε τῷ ἔνδον σύμφωνον	καὶ	συναρμόττον καὶ φίλον· οἷα ἀνδρὶ
[1, 6, 50]	καὶ βέβηλος ἴδῃ; Ἴτω δὴ	καὶ	συνεπέσθω εἰς τὸ εἴσω ὁ
[1, 6, 50]	δικαιοσύνην γενναίαν εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον	καὶ	συνῳδὸν καὶ ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα.
[1, 6, 50]	μέγεθος ψυχῆς καὶ ἦθος δίκαιον	καὶ	σωφροσύνην καθαρὰν καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν
[1, 6, 50]	ὡς καλὸν τὸ τῆς δικαιοσύνης	καὶ	σωφροσύνης πρόσωπον, καὶ οὔτε ἕσπερος
[1, 6, 50]	τάχ´ ἂν ἐπιβάθρᾳ αὐτῷ χρώμενοι	καὶ	τὰ ἄλλα θεασαίμεθα. Λέγεται μὲν
[1, 6, 50]	διαπρέπον οἷον φῶς; Βούλει δὴ	καὶ	τὰ ἐναντία λαβών, τὰ περὶ
[1, 6, 50]	ᾖ· καίτοι δεῖ, εἴπερ ὅλον,	καὶ	τὰ μέρη καλὰ εἶναι· οὐ
[1, 6, 50]	μᾶλλόν ἐστι καλόν. Νοῦς δὲ	καὶ	τὰ παρὰ νοῦ τὸ κάλλος
[1, 6, 50]	ὅθεν ἡ πηγὴ τοῦ καλοῦ	καὶ	τὰ συγγενῆ πάντα τοιαῦτα. Ψυχὴ
[1, 6, 50]	Τί οὖν δὴ τὸ πεποιηκὸς	καὶ	τὰ σώματα καλὰ φαντάζεσθαι καὶ
[1, 6, 50]	ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι. Καὶ δὴ	καὶ	τὰ σώματα, ὅσα οὕτω λέγεται,
[1, 6, 50]	πρῶτον θετέον τὴν καλλονήν, ὅπερ	καὶ	τἀγαθόν· ἀφ´ οὗ νοῦς εὐθὺς
[1, 6, 50]	ἃ δὴ καὶ φρονεῖ θνητὰ	καὶ	ταπεινά, σκολιὰ πανταχοῦ, ἡδονῶν οὐ
[1, 6, 50]	ἔστω· πῶς δὲ καλὰ κἀκεῖνα	καὶ	ταῦτα; Μετοχῇ εἴδους φαμὲν ταῦτα.
[1, 6, 50]	αἱ ἀφανεῖς τὰς φανερὰς ποιήσασαι	καὶ	ταύτῃ τὴν ψυχὴν σύνεσιν καλοῦ
[1, 6, 50]	καὶ τὰ σώματα καλὰ φαντάζεσθαι	καὶ	τὴν ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς,
[1, 6, 50]	ἀχρώματον μὲν αὐτήν, ἀχρώματον δὲ	καὶ	τὴν σωφροσύνην ἔχουσαν καὶ τὸ
[1, 6, 50]	αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν δὲ δὴ	καὶ	τῆς αὐτῆς συμμετρίας μενούσης ὁτὲ
[1, 6, 50]	κάλλος, ἄλλο δὲ ἐν ἄλλῳ;	Καὶ	τίνα ποτὲ ταῦτα ἢ τοῦτο;
[1, 6, 50]	δὲ καὶ τὴν σωφροσύνην ἔχουσαν	καὶ	τὸ ἄλλο τῶν ἀρετῶν φέγγος,
[1, 6, 50]	καὶ ἱματίων ἀποθέσεις τῶν πρὶν	καὶ	τὸ γυμνοῖς ἀνιέναι· ἕως ἄν
[1, 6, 50]	ἕλκεσθαι ἀεὶ πρὸς τὸ ἔξω	καὶ	τὸ κάτω καὶ τὸ σκοτεινόν;
[1, 6, 50]	πάντη αἰσχρὸν τοῦτο. Αἰσχρὸν δὲ	καὶ	τὸ μὴ κρατηθὲν ὑπὸ μορφῆς
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν καὶ ἔξω θείου λόγου·	καὶ	τὸ πάντη αἰσχρὸν τοῦτο. Αἰσχρὸν
[1, 6, 50]	αὐτὸ μάλιστα κάλλος ὂν αὐτὸ	καὶ	τὸ πρῶτον ἐργάζεται τοὺς ἐραστὰς
[1, 6, 50]	καὶ αἰσχρόν τε καὶ κακόν.	Καὶ	τὸ πρῶτον θετέον τὴν καλλονήν,
[1, 6, 50]	λόγου καὶ εἴδους ὄντος. Ὅθεν	καὶ	τὸ πῦρ αὐτὸ παρὰ τὰ
[1, 6, 50]	τὸ ἔξω καὶ τὸ κάτω	καὶ	τὸ σκοτεινόν; Ἀκάθαρτος δή, οἶμαι,
[1, 6, 50]	συμμέτρῳ λέγειν τὸ καλὸν εἶναι,	καὶ	τὸ σύμμετρον καλὸν εἶναι δι´
[1, 6, 50]	χρώματα αὐτοῖς τὰ καλά, οἷον	καὶ	τὸ τοῦ ἡλίου φῶς, ἁπλᾶ
[1, 6, 50]	καὶ ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί τε	καὶ	τὸ τῶν ἀρετῶν κάλλος. Εἰ
[1, 6, 50]	ὅλως ἔργα ἀρετῆς καὶ διαθέσεις	καὶ	τὸ τῶν ψυχῶν κάλλος; Καὶ
[1, 6, 50]	κάλλος ἤδη εἰς ἓν συναχθέντος	καὶ	τοῖς μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ τοῖς μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ	καὶ	τοῖς ὅλοις. Ὅταν δὲ ἕν
[1, 6, 50]	ζωῆς γὰρ αἴτιος καὶ νοῦ	καὶ	τοῦ εἶναι. Τοῦτο οὖν εἴ
[1, 6, 50]	μεταβαίνοντες καὶ ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα	καὶ	τοὺς λόγους τοὺς καλοὺς τὸ
[1, 6, 50]	περὶ τὰ λεγόμενα ἐπιτηδεύματα καλὰ	καὶ	τρόπους καλοὺς καὶ ἤθη σώφρονα
[1, 6, 50]	καλά; Καὶ ἆρά γε ἑνὶ	καὶ	τῷ αὐτῷ καλῷ τὰ πάντα,
[1, 6, 50]	ἀληθῆ ἔρωτα καὶ δριμεῖς πόθους	καὶ	τῶν ἄλλων ἐρώτων καταγελᾶν καὶ
[1, 6, 50]	τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ ἐπιστημῶν	καὶ	τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων κάλλος,
[1, 6, 50]	πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς	καὶ	τῶν ἑαυτῆς. Τίς οὖν ὁμοιότης
[1, 6, 50]	καὶ τῶν ἄλλων ἐρώτων καταγελᾶν	καὶ	τῶν πρόσθεν νομιζομένων καλῶν καταφρονεῖν·
[1, 6, 50]	διὰ κάκην φίλον· οἷα δὴ	καὶ	ὕες, οὐ καθαραὶ τὸ σῶμα,
[1, 6, 50]	νεύσει τῇ πρὸς τὸ σῶμα	καὶ	ὕλην ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν. Καὶ
[1, 6, 50]	χρεών, εἰ καταλιπών τις ταῦτα	καὶ	ὑπεριδὼν εἰς ἐκεῖνο στραφεὶς ἴδοι.
[1, 6, 50]	λέγομεν καλά; Ἔστι μὲν γὰρ	καὶ	φαίνεται καὶ οὐ μήποτε ὁ
[1, 6, 50]	σκοτεινόν; Ἀκάθαρτος δή, οἶμαι, οὖσα	καὶ	φερομένη πανταχοῦ ὁλκαῖς πρὸς τὰ
[1, 6, 50]	πάντα εἴσεται καλὰ τὰ εἴδη	καὶ	φήσει τὸ κάλλος τοῦτο εἶναι,
[1, 6, 50]	τῷ ἔνδον σύμφωνον καὶ συναρμόττον	καὶ	φίλον· οἷα ἀνδρὶ ἀγαθῷ προσηνὲς
[1, 6, 50]	νοῦν ἐπιλάμποντα. Ταῦτα οὖν ἀγάμενοι	καὶ	φιλοῦντες πῶς αὐτὰ λέγομεν καλά;
[1, 6, 50]	μικροπρέπειαν, πάντα φρονοῦσα ἃ δὴ	καὶ	φρονεῖ θνητὰ καὶ ταπεινά, σκολιὰ
[1, 6, 50]	μόνῳ. Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον	καὶ	ψυχή, μονωθεῖσα μὲν ἐπιθυμιῶν, ἃς
[1, 6, 50]	ὅλον συντελοῦντα, ἵνα καλὸν ᾖ·	καίτοι	δεῖ, εἴπερ ὅλον, καὶ τὰ
[1, 6, 50]	φωνῶν ὡσαύτως τὸ ἁπλοῦν οἰχήσεται,	καίτοι	ἑκάστου φθόγγου πολλαχῇ τῶν ἐν
[1, 6, 50]	δοκεῖ μοι, μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς,	καίτοι	ἔχων ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων καὶ
[1, 6, 50]	πρῶτον ἀναβαίνων ἐπὶ τὸν νοῦν	κἀκεῖ	πάντα εἴσεται καλὰ τὰ εἴδη
[1, 6, 50]	ἐν Ἅιδου μένων καὶ ἐνταῦθα	κἀκεῖ	σκιαῖς συνέσται. Φεύγωμεν δὴ φίλην
[1, 6, 50]	μὲν ἔστω· πῶς δὲ καλὰ	κἀκεῖνα	καὶ ταῦτα; Μετοχῇ εἴδους φαμὲν
[1, 6, 50]	συναρμόττουσα τῷ παρ´ αὐτῇ εἴδει	κἀκείνῳ	πρὸς τὴν κρίσιν χρωμένη ὥσπερ
[1, 6, 50]	αὐτὸ καὶ πρῶτον κακόν, ὥστε	κἀκείνῳ	ταὐτὸν ἀγαθόν τε καὶ καλόν,
[1, 6, 50]	τὸ μὴ καθαρὸν βορβόρῳ διὰ	κάκην	φίλον· οἷα δὴ καὶ ὕες,
[1, 6, 50]	ἴῃ ἐπὶ τὴν θέαν λημῶν	κακίαις	καὶ οὐ κεκαθαρμένος ἢ ἀσθενής,
[1, 6, 50]	ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν τε καὶ	κακόν.	Καὶ τὸ πρῶτον θετέον τὴν
[1, 6, 50]	τὸ δ´ αὐτὸ καὶ πρῶτον	κακόν,	ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν τε
[1, 6, 50]	καθαράν, ἀλλὰ τῷ μίγματι τοῦ	κακοῦ	ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ κεχρημένην καὶ
[1, 6, 50]	αὐτὴν ἀκάθαρτον καὶ πολλῷ τῷ	κακῷ	συμπεφυρμένην, οὐδὲ ζωὴν ἔτι ἔχουσαν
[1, 6, 50]	δ´ ὅτι σύμφωνά ἐστι, καὶ	κακῶν	ἔσται ὁμολογία τε καὶ συμφωνία.
[1, 6, 50]	εἶναι. Τί ὄντα ὄντως; Ἢ	καλά.	Ἀλλ´ ἔτι ποθεῖ ὁ λόγος,
[1, 6, 50]	οὔτε ἕσπερος οὔτε ἑῷος οὕτω	καλά.	Ἀλλὰ δεῖ ἰδόντας μὲν εἶναι
[1, 6, 50]	ψυχὴν αὐτὴν πρῶτον μὲν τὰ	καλὰ	βλέπειν ἐπιτηδεύματα· εἶτα ἔργα καλά,
[1, 6, 50]	εἴπερ ὅλον, καὶ τὰ μέρη	καλὰ	εἶναι· οὐ γὰρ δὴ ἐξ
[1, 6, 50]	οὐχ ἕξει παρ´ ἑαυτῶν τὸ	καλὰ	εἶναι, πρὸς δὲ τὸ ὅλον
[1, 6, 50]	τὸ κάλλος ἔξω ἔσται τοῦ	καλὰ	εἶναι. Χρυσός τε δὴ πῶς
[1, 6, 50]	ἀστραπὴ ἢ ἄστρα ὁρᾶσθαι τῷ	καλά;	Ἐπί τε τῶν φωνῶν ὡσαύτως
[1, 6, 50]	ἴδε τῶν τὰ ἔργα τὰ	καλὰ	ἐργαζομένων. Πῶς ἂν οὖν ἴδοις
[1, 6, 50]	καὶ φιλοῦντες πῶς αὐτὰ λέγομεν	καλά;	Ἔστι μὲν γὰρ καὶ φαίνεται
[1, 6, 50]	ψυχῆς ἔχεται, πῶς ποτε πάντα	καλά;	Καὶ ἆρά γε ἑνὶ καὶ
[1, 6, 50]	τοῖς τῇδε πρὸς τὰ ἐκεῖ	καλά;	καὶ γάρ, εἰ ὁμοιότης, ὅμοια
[1, 6, 50]	ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως καὶ ἐπιτηδεύματα	καλὰ	καὶ πράξεις καὶ ἕξεις καὶ
[1, 6, 50]	πάσχετε περὶ τὰ λεγόμενα ἐπιτηδεύματα	καλὰ	καὶ τρόπους καλοὺς καὶ ἤθη
[1, 6, 50]	ὅμοια μὲν ἔστω· πῶς δὲ	καλὰ	κἀκεῖνα καὶ ταῦτα; Μετοχῇ εἴδους
[1, 6, 50]	γὰρ δεῖ τὰ ἐν σώμασι	καλὰ	μήτοι προστρέχειν, ἀλλὰ γνόντας ὥς
[1, 6, 50]	Τά τε χρώματα αὐτοῖς τὰ	καλά,	οἷον καὶ τὸ τοῦ ἡλίου
[1, 6, 50]	οὐ παρ´ αὐτῶν τῶν ὑποκειμένων	καλά,	οἷον τὰ σώματα, ἀλλὰ μεθέξει,
[1, 6, 50]	γὰρ τὰ αὐτὰ ὁτὲ μὲν	καλά,	ὁτὲ δὲ οὐ καλὰ φαίνεται,
[1, 6, 50]	καλὰ βλέπειν ἐπιτηδεύματα· εἶτα ἔργα	καλά,	οὐχ ὅσα αἱ τέχναι ἐργάζονται,
[1, 6, 50]	τὸν νοῦν κἀκεῖ πάντα εἴσεται	καλὰ	τὰ εἴδη καὶ φήσει τὸ
[1, 6, 50]	ἄλλα ἤδη παρὰ ψυχῆς μορφούσης	καλά,	τά τε ἐν ταῖς πράξεσι
[1, 6, 50]	ὧν ἂν ἐφάψηται καὶ κρατῇ,	καλὰ	ταῦτα, ὡς δυνατὸν αὐτοῖς μεταλαβεῖν,
[1, 6, 50]	σώματα εἶναι, ἄλλου δὲ τοῦ	καλά.	Τί οὖν ἐστι τοῦτο τὸ
[1, 6, 50]	τὰς ἰδέας· πάντα γὰρ ταύταις	καλά,	τοῖς νοῦ γεννήμασι καὶ οὐσίας.
[1, 6, 50]	μὲν καλά, ὁτὲ δὲ οὐ	καλὰ	φαίνεται, ὡς ἄλλου ὄντος τοῦ
[1, 6, 50]	τὸ πεποιηκὸς καὶ τὰ σώματα	καλὰ	φαντάζεσθαι καὶ τὴν ἀκοὴν ἐπινεύειν
[1, 6, 50]	ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς, ὡς	καλαί;	Καὶ ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς ἔχεται,
[1, 6, 50]	καλὸν ἂν ἴδοι ψυχὴ μὴ	καλὴ	γενομένη. Γενέσθω δὴ πρῶτον θεοειδὴς
[1, 6, 50]	οἰκίας εἴδει ὁ οἰκοδομικὸς συναρμόσας	καλὴν	εἶναι λέγει; Ἢ ὅτι ἐστὶ
[1, 6, 50]	ἔχων ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων καὶ	κάλλει	πολλῷ αἰσθητῷ συνών. Πατρὶς δὴ
[1, 6, 50]	σώματα, ἀλλὰ μεθέξει, τὰ δὲ	κάλλη	αὐτά, ὥσπερ ἀρετῆς ἡ φύσις.
[1, 6, 50]	οὐκέτ´ ἂν ἀποδέχοιντο ὁμοίως ἄλλων	κάλλη	σωμάτων. Τί δῆτα οἰόμεθα, εἴ
[1, 6, 50]	Μᾶλλον δὲ τὰ ὄντα ἡ	καλλονή	ἐστιν, ἡ δ´ ἑτέρα φύσις
[1, 6, 50]	καλόν, ἢ τἀγαθόν τε καὶ	καλλονή.	Ὁμοίως οὖν ζητητέον καλόν τε
[1, 6, 50]	Καὶ τὸ πρῶτον θετέον τὴν	καλλονήν,	ὅπερ καὶ τἀγαθόν· ἀφ´ οὗ
[1, 6, 50]	οὖν ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα καὶ	κάλλος	ἀληθινώτερον ἢ τὰ πρόσθεν· ἀλλὰ
[1, 6, 50]	ἄλλο μὲν ἐν σώματι τὸ	κάλλος,	ἄλλο δὲ ἐν ἄλλῳ; Καὶ
[1, 6, 50]	Τίς μηχανή; Πῶς τις θεάσηται	κάλλος	ἀμήχανον οἷον ἔνδον ἐν ἁγίοις
[1, 6, 50]	ἔνδον. Τὸ δὲ τῆς χρόας	κάλλος	ἁπλοῦν μορφῇ καὶ κρατήσει τοῦ
[1, 6, 50]	καὶ τὰ παρὰ νοῦ τὸ	κάλλος	αὐτῇ οἰκεῖον καὶ οὐκ ἀλλότριον,
[1, 6, 50]	μόνος ὁ ὀφθαλμὸς τὸ μέγα	κάλλος	βλέπει. Ἐὰν δὲ ἴῃ ἐπὶ
[1, 6, 50]	τε καὶ τὸ τῶν ἀρετῶν	κάλλος.	Εἰ δέ τι καὶ πρὸ
[1, 6, 50]	οὐκ ἐκ συμμετρίας ἔχοντα τὸ	κάλλος	ἔξω ἔσται τοῦ καλὰ εἶναι.
[1, 6, 50]	ἴδοις ψυχὴν ἀγαθὴν οἷον τὸ	κάλλος	ἔχει; Ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν καὶ
[1, 6, 50]	Ἵδρυται οὖν ἐπ´ αὐτοῦ τὸ	κάλλος	ἤδη εἰς ἓν συναχθέντος καὶ
[1, 6, 50]	διαθέσεις καὶ τὸ τῶν ψυχῶν	κάλλος;	Καὶ ἑαυτοὺς δὲ ἰδόντες τὰ
[1, 6, 50]	συνῳδὸν καὶ ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα.	Κάλλος	μὲν οὖν ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα
[1, 6, 50]	βόρβορον τὸ μὲν ὅπερ εἶχε	κάλλος	μηκέτι προφαίνοι, τοῦτο δὲ ὁρῷτο,
[1, 6, 50]	θεωρημάτων; Τὸ δὲ τοῦ νοῦ	κάλλος	μονουμένου τί ἂν εἴη; ~Πάλιν
[1, 6, 50]	καλοῦ; Τοῦτο γὰρ αὐτὸ μάλιστα	κάλλος	ὂν αὐτὸ καὶ τὸ πρῶτον
[1, 6, 50]	καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων	κάλλος,	οὐδὲ περὶ ἀρετῆς φέγγους τοῖς
[1, 6, 50]	προστεθὲν τὸ πρὸς τὴν ὄψιν	κάλλος	ποιεῖ καὶ ἔστιν αὐτοῖς καὶ
[1, 6, 50]	αἰσχρῶν, ἀλλὰ πάντα κατειληφέναι τὸ	κάλλος.	Τά τε χρώματα αὐτοῖς τὰ
[1, 6, 50]	λίθῳ διδοίη τις φύσις τὸ	κάλλος,	τῇ δὲ ἡ τέχνη. Οὕτω
[1, 6, 50]	τὰ εἴδη καὶ φήσει τὸ	κάλλος	τοῦτο εἶναι, τὰς ἰδέας· πάντα
[1, 6, 50]	τὸν αὐτὸν τρόπον οὐδὲ περὶ	κάλλους	ἐπιτηδευμάτων μὴ τοῖς ἀποδεξαμένοις τὸ
[1, 6, 50]	γὰρ μέλη καὶ ῥυθμοί εἰσι	καλοί·	ἔστι δὲ καὶ προιοῦσι πρὸς
[1, 6, 50]	ὅλως τοῖς ἄλλοις πᾶσι τὸ	καλοῖς	εἶναι τὸ συμμέτροις καὶ μεμετρημένοις
[1, 6, 50]	ἂν λέγοιτο ἐν ἐπιτηδεύμασι συμμετρία	καλοῖς	ἢ νόμοις ἢ μαθήμασιν ἢ
[1, 6, 50]	πρῶτον θήσεται· πλὴν ἐκεῖ τὸ	καλόν.
[1, 6, 50]	ἡλιοειδὴς μὴ γεγενημένος, οὐδὲ τὸ	καλὸν	ἂν ἴδοι ψυχὴ μὴ καλὴ
[1, 6, 50]	ὑπάρξει· τό τε ὅλον ἔσται	καλὸν	αὐτοῖς, τὰ δὲ μέρη ἕκαστα
[1, 6, 50]	οἷα ποιητὴς ἀγάλματος, ὃ δεῖ	καλὸν	γενέσθαι, τὸ μὲν ἀφαιρεῖ, τὸ
[1, 6, 50]	ὁλοσχερεῖ μὲν λόγῳ τὸ πρῶτον	καλόν·	διαιρῶν δὲ τὰ νοητὰ τὸ
[1, 6, 50]	καλὸν εἶναι, καὶ τὸ σύμμετρον	καλὸν	εἶναι δι´ ἄλλο; Εἰ δὲ
[1, 6, 50]	ἐπὶ τῷ συμμέτρῳ λέγειν τὸ	καλὸν	εἶναι, καὶ τὸ σύμμετρον καλὸν
[1, 6, 50]	δὲ καθαρὸν ἐποίησεν, ἕως ἔδειξε	καλὸν	ἐπὶ τῷ ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω
[1, 6, 50]	~Τὸ	καλὸν	ἔστι μὲν ἐν ὄψει πλεῖστον,
[1, 6, 50]	αὐτό, οἶδεν ὃ λέγω, ὅπως	καλόν.	Ἐφετὸν μὲν γὰρ ὡς ἀγαθὸν
[1, 6, 50]	κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν τε καὶ	καλόν,	ἢ τἀγαθόν τε καὶ καλλονή.
[1, 6, 50]	δὲ τὸ ὅλον συντελοῦντα, ἵνα	καλὸν	ᾖ· καίτοι δεῖ, εἴπερ ὅλον,
[1, 6, 50]	μέλλει θεάσασθαι θεόν τε καὶ	καλόν.	Ἥξει γὰρ πρῶτον ἀναβαίνων ἐπὶ
[1, 6, 50]	τὸ ὅ τι ἂν ᾖ	καλόν,	θάμβος καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ
[1, 6, 50]	οἰόμεθα, εἴ τις αὐτὸ τὸ	καλὸν	θεῷτο αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ καθαρόν,
[1, 6, 50]	εἶναι θεῷ, ὅτι ἐκεῖθεν τὸ	καλὸν	καὶ ἡ μοῖρα ἡ ἑτέρα
[1, 6, 50]	εἶναι. Χρυσός τε δὴ πῶς	καλόν;	Καὶ νυκτὸς ἡ ἀστραπὴ ἢ
[1, 6, 50]	νοῦν ἐπὶ τὸ μᾶλλόν ἐστι	καλόν.	Νοῦς δὲ καὶ τὰ παρὰ
[1, 6, 50]	ἴδε· κἂν μήπω σαυτὸν ἴδῃς	καλόν,	οἷα ποιητὴς ἀγάλματος, ὃ δεῖ
[1, 6, 50]	αὐτὸ παρὰ τὰ ἄλλα σώματα	καλόν,	ὅτι τάξιν εἴδους πρὸς τὰ
[1, 6, 50]	ἀγαθοῦ λέγομεν φύσιν προβεβλημένον τὸ	καλὸν	πρὸ αὐτῆς ἔχουσαν. Ὥστε ὁλοσχερεῖ
[1, 6, 50]	ἐστι τὸ ἐν τοῖς σώμασι	καλὸν	πρῶτον. Ἔστι μὲν γάρ τι
[1, 6, 50]	ἐν τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν καὶ	καλὸν	πρῶτον θήσεται· πλὴν ἐκεῖ τὸ
[1, 6, 50]	τέχνη. Οὕτω μὲν δὴ τὸ	καλὸν	σῶμα γίγνεται λόγου ἀπὸ θείων
[1, 6, 50]	τὸ καλόν· ψυχὴ δὲ νῷ	καλόν·	τὰ δὲ ἄλλα ἤδη παρὰ
[1, 6, 50]	καὶ καλλονή. Ὁμοίως οὖν ζητητέον	καλόν	τε καὶ ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν
[1, 6, 50]	λέγεται ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ	καλὸν	τὴν ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι εἶναι
[1, 6, 50]	αὐτῆς συμμετρίας μενούσης ὁτὲ μὲν	καλὸν	τὸ αὐτὸ πρόσωπον, ὁτὲ δὲ
[1, 6, 50]	φέγγους τοῖς μηδὲ φαντασθεῖσιν ὡς	καλὸν	τὸ τῆς δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης
[1, 6, 50]	τὰ νοητὰ τὸ μὲν νοητὸν	καλὸν	τὸν τῶν εἰδῶν φήσει τόπον,
[1, 6, 50]	δὲ τὸ σύνθετον ἐξ ἀνάγκης	καλὸν	ὑπάρξει· τό τε ὅλον ἔσται
[1, 6, 50]	ἆρα οὐ προσγεγονέναι οἷον ἐπακτὸν	καλὸν	φήσομεν, ὃ ἐλωβήσατο μὲν αὐτῇ,
[1, 6, 50]	ἀφ´ οὗ νοῦς εὐθὺς τὸ	καλόν·	ψυχὴ δὲ νῷ καλόν· τὰ
[1, 6, 50]	ἐξίτηλον τῷ φωτὶ γινόμενον οὐκέτι	καλόν,	ὡς ἂν τοῦ εἴδους τῆς
[1, 6, 50]	ἔργον αὐτῷ, εἴπερ ἔσται πάλιν	καλός,	ἀπονιψαμένῳ καὶ καθηραμένῳ ὅπερ ἦν
[1, 6, 50]	ἀφέλοι, καταλέλειπται χρυσὸς καὶ ἔστι	καλός,	μονούμενος μὲν τῶν ἄλλων, αὑτῷ
[1, 6, 50]	δὴ πρῶτον θεοειδὴς πᾶς καὶ	καλὸς	πᾶς, εἰ μέλλει θεάσασθαι θεόν
[1, 6, 50]	βουλόμενος ὡς ἀληθινόν, οἷα εἰδώλου	καλοῦ	ἐφ´ ὕδατος ὀχουμένου, ὁ λαβεῖν
[1, 6, 50]	καὶ πηγὴν καὶ ἀρχὴν τοῦ	καλοῦ.	Ἢ ἐν τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν
[1, 6, 50]	τῶν ἐν τῷ ὅλῳ καλῷ	καλοῦ	καὶ αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν δὲ
[1, 6, 50]	θείου, ὅθεν ἡ πηγὴ τοῦ	καλοῦ	καὶ τὰ συγγενῆ πάντα τοιαῦτα.
[1, 6, 50]	καὶ ταύτῃ τὴν ψυχὴν σύνεσιν	καλοῦ	λαβεῖν ἐποίησαν, ἐν ἄλλῳ τὸ
[1, 6, 50]	ὁμοιούμενος, τίνος ἂν ἔτι δέοιτο	καλοῦ;	Τοῦτο γὰρ αὐτὸ μάλιστα κάλλος
[1, 6, 50]	οὖσα καὶ οἷον μοῖρα τοῦ	καλοῦ,	ὧν ἂν ἐφάψηται καὶ κρατῇ,
[1, 6, 50]	πρῶτον ἐργάζεται τοὺς ἐραστὰς αὐτοῦ	καλοὺς	καὶ ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ δὴ
[1, 6, 50]	λεγόμενα ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ τρόπους	καλοὺς	καὶ ἤθη σώφρονα καὶ ὅλως
[1, 6, 50]	ἑαυτοὺς δὲ ἰδόντες τὰ ἔνδον	καλοὺς	τί πάσχετε; Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε
[1, 6, 50]	ἐπιτηδεύματα καὶ τοὺς λόγους τοὺς	καλοὺς	τὸ σύμμετρον καὶ ἐπ´ αὐτῶν
[1, 6, 50]	ἀπὸ μάγου Κίρκης φησὶν ἢ	Καλυψοῦς	Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος, δοκεῖ μοι, μεῖναι
[1, 6, 50]	τῷ δὲ ἰδόντι ὑπάρχει ἐπὶ	καλῷ	ἄγασθαί τε καὶ θάμβους πίμπλασθαι
[1, 6, 50]	πολλαχῇ τῶν ἐν τῷ ὅλῳ	καλῷ	καλοῦ καὶ αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν
[1, 6, 50]	γε ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ	καλῷ	τὰ πάντα, ἢ ἄλλο μὲν
[1, 6, 50]	περὶ μὲν τῶν ἐν αἰσθήσει	καλῶν,	ἃ δὴ εἴδωλα καὶ σκιαὶ
[1, 6, 50]	τοσαῦτα. ~Περὶ δὲ τῶν προσωτέρω	καλῶν,	ἃ οὐκέτι αἴσθησις ὁρᾶν εἴληχε,
[1, 6, 50]	τοῖς μήτε ἑωρακόσι μήθ´ ὡς	καλῶν	ἀντειλημμένοις, οἷον εἴ τινες ἐξ
[1, 6, 50]	καταγελᾶν καὶ τῶν πρόσθεν νομιζομένων	καλῶν	καταφρονεῖν· ὁποῖον πάσχουσιν ὅσοι θεῶν
[1, 6, 50]	γὰρ ὁ χρωμάτων ἢ σωμάτων	καλῶν	μὴ τυχὼν οὐδὲ δυνάμεως οὐδὲ
[1, 6, 50]	δὲ ἐπὶ τῶν τῆς αἰσθήσεως	καλῶν	οὐκ ἦν περὶ αὐτῶν λέγειν
[1, 6, 50]	δὴ τρόπον ὁ ἐχόμενος τῶν	καλῶν	σωμάτων καὶ μὴ ἀφιεὶς οὐ
[1, 6, 50]	πάνυ λαμπρὰ βλέπειν, οὐδὲν βλέπει,	κἂν	ἄλλος δεικνύῃ παρὸν τὸ ὁραθῆναι
[1, 6, 50]	Ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν καὶ ἴδε·	κἂν	μήπω σαυτὸν ἴδῃς καλόν, οἷα
[1, 6, 50]	πρὸς τὴν κρίσιν χρωμένη ὥσπερ	κανόνι	τοῦ εὐθέος. Πῶς δὲ συμφωνεῖ
[1, 6, 50]	πλεῖστον, ἔστι δ´ ἐν ἀκοαῖς	κατά	τε λόγων συνθέσεις, ἔστι δὲ
[1, 6, 50]	ἀνασχομένης τῆς ὕλης τὸ πάντη	κατὰ	τὸ εἶδος μορφοῦσθαι. Προσιὸν οὖν
[1, 6, 50]	καὶ ἐπιστραφεῖσι καὶ ἀποδυομένοις ἃ	καταβαίνοντες	ἠμφιέσμεθα· οἷον ἐπὶ τὰ ἅγια
[1, 6, 50]	πόθους καὶ τῶν ἄλλων ἐρώτων	καταγελᾶν	καὶ τῶν πρόσθεν νομιζομένων καλῶν
[1, 6, 50]	τῷ σώματι, τῇ δὲ ψυχῇ	καταδύσεται	εἰς σκοτεινὰ καὶ ἀτερπῆ τῷ
[1, 6, 50]	δὲ ἕν τι καὶ ὁμοιομερὲς	καταλάβῃ,	εἰς ὅλον δίδωσι τὸ αὐτό·
[1, 6, 50]	γεώδους, ὃ εἴ τις ἀφέλοι,	καταλέλειπται	χρυσὸς καὶ ἔστι καλός, μονούμενος
[1, 6, 50]	καὶ λέγει, ἀναβαίνοντας δεῖ θεάσασθαι	καταλιπόντας	τὴν αἴσθησιν κάτω περιμένειν. Ὥσπερ
[1, 6, 50]	τὸ εἴσω ὁ δυνάμενος ἔξω	καταλιπὼν	ὄψιν ὀμμάτων μηδ´ ἐπιστρέφων αὑτὸν
[1, 6, 50]	καὶ οὐρανοῦ προέσθαι χρεών, εἰ	καταλιπών	τις ταῦτα καὶ ὑπεριδὼν εἰς
[1, 6, 50]	καὶ τῶν πρόσθεν νομιζομένων καλῶν	καταφρονεῖν·	ὁποῖον πάσχουσιν ὅσοι θεῶν εἴδεσιν
[1, 6, 50]	δὴ ἐξ αἰσχρῶν, ἀλλὰ πάντα	κατειληφέναι	τὸ κάλλος. Τά τε χρώματα
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ ἔξω καὶ τὸ	κάτω	καὶ τὸ σκοτεινόν; Ἀκάθαρτος δή,
[1, 6, 50]	δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας τὴν αἴσθησιν	κάτω	περιμένειν. Ὥσπερ δὲ ἐπὶ τῶν
[1, 6, 50]	φρόνησις νόησις ἐν ἀποστροφῇ τῶν	κάτω,	πρὸς δὲ τὰ ἄνω τὴν
[1, 6, 50]	μοι, αἰνίττεται, δὺς εἰς τὸ	κάτω	τοῦ ῥεύματος ἀφανὴς ἐγένετο, τὸν
[1, 6, 50]	μὴ κεκαθαρμένον καὶ εἰς Ἅιδου	κείσεσθαι	ἐν βορβόρῳ, ὅτι τὸ μὴ
[1, 6, 50]	τελεταὶ ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν μὴ	κεκαθαρμένον	καὶ εἰς Ἅιδου κείσεσθαι ἐν
[1, 6, 50]	θέαν λημῶν κακίαις καὶ οὐ	κεκαθαρμένος	ἢ ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ οὐ δυνάμενος
[1, 6, 50]	κεχρημένην καὶ πολλῷ τῷ θανάτῳ	κεκραμένην,	οὐκέτι μὲν ὁρῶσαν ἃ δεῖ
[1, 6, 50]	τῶν σωμάτων πάντες μὲν ὁρῶσι,	κεντοῦνται	δ´ οὐκ ἴσα, ἀλλ´ εἰσὶν
[1, 6, 50]	τοῦ κακοῦ ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ	κεχρημένην	καὶ πολλῷ τῷ θανάτῳ κεκραμένην,
[1, 6, 50]	ἐκεῖνα, οὐ ψύχεται δὲ τοῦτο,	κέχρωσταί	τε πρώτως, τὰ δ´ ἄλλα
[1, 6, 50]	σκεπτέον. Τί οὖν ἐστιν, ὃ	κινεῖ	τὰς ὄψεις τῶν θεωμένων καὶ
[1, 6, 50]	πῶς; Ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ μάγου	Κίρκης	φησὶν ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος,
[1, 6, 50]	γίγνεται λόγου ἀπὸ θείων ἐλθόντος	κοινωνίᾳ.	~Γινώσκει δὲ αὐτὸ ἡ ἐπ´
[1, 6, 50]	δὴ ψυχὴν λέγοντες μίξει καὶ	κράσει	καὶ νεύσει τῇ πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	αὐτὴν εἰσδεξαμένη εἶδος ἕτερον ἠλλάξατο	κράσει	τῇ πρὸς τὸ χεῖρον· οἷον
[1, 6, 50]	λόγῳ ἡ σύνθεσις ἢ ἡ	κρᾶσις	τῶν μερῶν ἢ τῶν θεωρημάτων;
[1, 6, 50]	εἰς ποίησιν εἴδους εἰς τὸ	κρατεῖν.	Καὶ περὶ μὲν τῶν ἐν
[1, 6, 50]	καλοῦ, ὧν ἂν ἐφάψηται καὶ	κρατῇ,	καλὰ ταῦτα, ὡς δυνατὸν αὐτοῖς
[1, 6, 50]	Αἰσχρὸν δὲ καὶ τὸ μὴ	κρατηθὲν	ὑπὸ μορφῆς καὶ λόγου οὐκ
[1, 6, 50]	σώμασιν εἶδος ἴδῃ συνδησάμενον καὶ	κρατῆσαν	τῆς φύσεως τῆς ἐναντίας ἀμόρφου
[1, 6, 50]	χρόας κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ καὶ	κρατήσει	τοῦ ἐν ὕλῃ σκοτεινοῦ παρουσίᾳ
[1, 6, 50]	εἶδος ὄν. Τὸ δὲ μὴ	κρατοῦν	ἐξίτηλον τῷ φωτὶ γινόμενον οὐκέτι
[1, 6, 50]	μεῖζον παντὸς μέτρου καὶ παντὸς	κρεῖσσον	ποσοῦ· εἰ τοῦτο γενόμενον σαυτὸν
[1, 6, 50]	ὅπερ ἐστὶ καὶ πρὸς τῆς	κρείττονος	ἐν τοῖς οὖσιν οὐσίας, ὅ
[1, 6, 50]	τεταγμένη, ἧς οὐδὲν κυριώτερον εἰς	κρίσιν	τῶν ἑαυτῆς, ὅταν καὶ ἡ
[1, 6, 50]	αὐτῇ εἴδει κἀκείνῳ πρὸς τὴν	κρίσιν	χρωμένη ὥσπερ κανόνι τοῦ εὐθέος.
[1, 6, 50]	αὐτῷ δύναμις τεταγμένη, ἧς οὐδὲν	κυριώτερον	εἰς κρίσιν τῶν ἑαυτῆς, ὅταν