Dissertations, Chap.
[38, 6]	τὴν ἰσχὺν δύναται· βουλόμενος δὲ	δὴ	καὶ ἔχων καὶ δυνάμενος, κατὰ
[38, 3]	ἐξ ἀγορᾶς, ἢ Ξενοφάνης ἐκεῖνος,	ἤ	τις ἄλλος τῶν ἐξηγησαμένων τὰ
[38, 4]	διαλεγομένου, ἢ Χαρμίδην, ἢ Θεαίτητον,	ἢ	Ἀλκιβιάδην, ὑποπτεύω σε μὴ πάντα
[38, 4]	πρὸς Φαῖδρον διαλεγομένου, ἢ Χαρμίδην,	ἢ	Θεαίτητον, ἢ Ἀλκιβιάδην, ὑποπτεύω σε
[38, 4]	ἄν τινι ἄνευ τέχνης, θεόσδοτος.	Ἢ	καὶ σὲ κατὰ χώραν ἐάσω·
[38, 7]	ἀγαθῇ, ἀλλ´ οὐ θείᾳ μοίρᾳ;	ἢ	κατὰ μὲν τὴν τέχνην ἐγένετο
[38, 7]	γῆν ἔρημον, καὶ ποταμοὺς ἀπόρους;	ἢ	νύκτα μὲν ἠδύνατο ποιῆσαι ὁ
[38, 3]	μᾶλλον μὴ ὤνια ἐξ ἀγορᾶς,	ἢ	Ξενοφάνης ἐκεῖνος, ἤ τις ἄλλος
[38, 7]	τέχνην ἐγένετο ἂν λιθοξόος παῖς	ἢ	παρὰ πατρὸς λαβὼν τὸν κλῆρον·
[38, 5]	ἀρετήν, ἔργον εἶναι τέχνης θνητῆς;	ἢ	πολλοῦ ἄξιον νομίζεις τὸ θεῖον,
[38, 7]	θέμις Διὶ βούλεσθαι ἄλλό τι	ἢ	τὸ κάλλιστον. Οὕτως ἦν καὶ
[38, 4]	ἀκούω σου πρὸς Φαῖδρον διαλεγομένου,	ἢ	Χαρμίδην, ἢ Θεαίτητον, ἢ Ἀλκιβιάδην,
[38, 7]	Διὸς ταῦτα ἦν τὰ προστάγματα.	Ἦ	γὰρ οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ
[38, 2]	δημιουργίας. Τί δὲ οἱ Κρῆτες;	ἦ	σοι οὐ δοκοῦσιν ὑπὸ βασιλεῖ
[38, 7]	μὲν ὁ Ζεύς, κήδεται δὲ	ἡ	Ἀθηνᾶ, ἡγεῖται δὲ ὁ Ἑρμῆς,
[38, 6]	τὰ τελεώτατα ἔχει, τελεώτατον δὲ	ἡ	ἀρετή· δίδωσιν τοίνυν, ὃ ἔχει·
[38, 6]	μὲν μοχθηρία ἐνδεὴς τοῦ κολάζοντος,	ἡ	δὲ ἀρετὴ τοῦ σώζοντος. Μοχθηρὰ
[38, 7]	ἔραται δὲ Καλυψώ, σώζει δὲ	ἡ	Λευκοθέα; Εἰ δὲ ἀγαθὸς ἦν,
[38, 6]	τὸ δὲ εἰς μοχθηρίας· ὧν	ἡ	μὲν μοχθηρία ἐνδεὴς τοῦ κολάζοντος,
[38, 6]	αἰσχρὰ ὄλισθος αὐτοφυοῦς ἀσθενείας ἔργον,	ἣ	καὶ τὰς ἐπιεικεῖς ψυχὰς κολακεύουσα
[38, 5]	Ὅρα δή, μή σοι θεός,	ᾗ	τὰ τοιαῦτα δύναται κληρουχεῖν καὶ
[38, 5]	τῆς ἀρετῆς· εἶτα ἐκεῖνα μὲν	ἡγῇ	θείᾳ τινὶ ἐπιπνοίᾳ ψυχαῖς ἀνθρωπίναις
[38, 5]	παρασκευὴν μόριον τοῦ ὅλου. Ὅρα	δή,	μή σοι θεός, ᾗ τὰ
[38, 7]	αὐτοῦ λέγοντος, ὢ πόποι, οἷον	δή	νυ θεοὺς βροτοὶ αἰτιόωνται· ἐξ
[38, 3]	αὐτῆς διδάσκαλον προὔφερεν. Πρὸς οὖν	δὴ	τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀπιστίαν ἐξεῦρεν
[38, 7]	τοῦ δὲ Ἑλληνικοῦ τοὺς ἀρίστους	Παλαμήδη	καὶ Αἴαντα, τῶν δὲ οἴκοι
[38, 2]	εἶναι μὲν αὐτόθι ἐν τῇ	Ἴδῃ	ἄντρον Διός, φοιτῶντα δὲ τὸν
[38, 4]	ἐν τοῖς λόγοις νέου ὄντος	κομιδῇ.	Τί ταῦτά σοι ἐθέλει, ὦ
[38, 4]	αὕτη σοι ἀρκεῖ διδάσκαλος, ἀλλ´	ἐρανίζῃ	παρὰ μὲν Διοτίμας τὰ ἐρωτικά,
[38, 7]	Σωκράτην αὐτὸν οἴει γενέσθαι τέχνῃ	ἀγαθῇ,	ἀλλ´ οὐ θείᾳ μοίρᾳ; ἢ
[38, 3]	δὲ πάντα ἑξῆς νόμαια καὶ	ἤθη	πολιτικά, καὶ φύσεις χωρίων, καὶ
[38, 6]	ἄλλό τι ἀγαθὸν εἰς ἀνθρώπους	ἔλθῃ,	μὴ παρὰ θεοῦ ὁρμηθέν· ἀλλὰ
[38, 5]	ἀλλ´ εἴπέρ τι παρ´ ἐκείνου	ἔλθῃ,	πρὸς μὲν ἀνθρωπίνης ψυχῆς δύναμιν
[38, 7]	πῶς οὐ θείᾳ μοίρᾳ αὐτῷ	συνηνέχθη	τὰ γυμνάσια, ἀφ´ ὧν ἀγαθὸς
[38, 7]	λαθοίμην, οὗ περὶ μὲν πρόφρων	κραδίη,	καὶ θυμὸς ἀγήνωρ ἐν πάντεσσι
[38, 5]	ἀνθρωπίνης ψυχῆς δύναμιν τέχνης ἂν	εἴη	μέτρον, πρὸς δὲ θείας ἐπιστήμης
[38, 7]	ναυάγια· προσαναγκάσας ἀλᾶσθαι καὶ πτωχεύειν,	ῥάκη	ἀμπισχόμενον, καὶ μετὰ ταῦτα αἰτοῦντα
[38, 5]	εἴπερ ἐκείνων ἕκαστον τελεσιουργεῖσθαι ὁρᾷς,	ἀνάγκη,	καὶ τὸ κρεῖττον· οὐ γάρ,
[38, 4]	οὐδὲ τερατείαν ἀσπαζόμενοι, ἀλλ´ ἐν	δημοτικῇ	λέξει τὲ καὶ διανοίᾳ εἰθισμένα
[38, 6]	ὃ ἔχει· ὥστε οὐ δέος,	μὴ	ἄλλό τι ἀγαθὸν εἰς ἀνθρώπους
[38, 6]	αὔταρκες, οὔπω τέλεον· εἰ δὲ	μὴ	αὔταρκες μήτε τέλεον, πῶς ἰσχυρόν;
[38, 6]	ἔχων καὶ δυνάμενος, κατὰ τί	μὴ	δῷ; Ὁ μὲν γὰρ ἔχων,
[38, 7]	τὸν Ἡρακλέα τὸν αὑτοῦ παῖδα	μὴ	ἐάσας ἀργὸν καὶ τρυφῶντα, ἀλλὰ
[38, 4]	Θεαίτητον, ἢ Ἀλκιβιάδην, ὑποπτεύω σε	μὴ	πάντα ἐπιστήμῃ νέμειν, ἀλλ´ ἡγεῖσθαι
[38, 6]	τι ἀγαθὸν εἰς ἀνθρώπους ἔλθῃ,	μὴ	παρὰ θεοῦ ὁρμηθέν· ἀλλὰ μὴν
[38, 6]	τι ἄλλο ἀνθρώποις ἀγαθόν, ὃ	μὴ	παρὰ θεῶν ἔρχεται. Τίν´ οὖν
[38, 7]	καὶ ὁ Ὀδυσσεύς. Καὶ ἵνα	μὴ	πόρρω σε ἀπάγω τῶν ἐν
[38, 5]	μόριον τοῦ ὅλου. Ὅρα δή,	μή	σοι θεός, ᾗ τὰ τοιαῦτα
[38, 6]	λυμανεῖς τῷ ὅλῳ. Εἰ γὰρ	μὴ	τέλεον, οὐκ αὔταρκες· εἰ δὲ
[38, 7]	ὁ Ἥλιος μηνιῶν τῶν βοῶν	(μὴ	τοσαύτη μήτε Ποσειδῶνα ἔχοι φιλία
[38, 3]	λέγων ταῦτα ὁ Ἀριστέας μᾶλλον	μὴ	ὤνια ἐξ ἀγορᾶς, ἢ Ξενοφάνης
[38, 4]	Ἀλκιβιάδην, ὑποπτεύω σε μὴ πάντα	ἐπιστήμῃ	νέμειν, ἀλλ´ ἡγεῖσθαι τοῖς ἀνθρώποις
[38, 7]	πόνοισι, φιλεῖ δέ ἑ Πάλλας	Ἀθήνη;	Τίς οὖν οὐκ ἂν εἴποι
[38, 7]	τὸν Σωκράτην αὐτὸν οἴει γενέσθαι	τέχνῃ	ἀγαθῇ, ἀλλ´ οὐ θείᾳ μοίρᾳ;
[38, 1]	ὁ πλοῦτος, οὐ παρ´ ἄλλων	τέχνῃ	καὶ πόνῳ συνενηνεγμένος. ~Ἐπεὶ καὶ
[38, 1]	δὲ αὐτοῦ κατὰ ταὐτὰ〉 τὰ	ἔπη,	ἃ περὶ τοῦ Δημοδόκου λέγει,
[38, 1]	τῷ Δημοδόκῳ. Ἔχει δὲ τὰ	ἔπη	ὧδέ πως· τὸν περὶ μοῦσα
[38, 3]	νήσους πάσας, καὶ ποταμούς, καὶ	ὄρη·	γενέσθαι δὲ τῆς περιπολήσεως αὐτῇ
[38, 4]	λέγῃς, οὐδὲ καθάρται, ἵνα μοι	διηγήσῃ	Ἐπιμενίδην· ἀλλὰ ἀφελὼν ἑκάστου τὸ
[38, 7]	αὐτὰς ὁδοὺς ταῖς μοχθηρίαις συγκαθέλκει.	~Ἀκούσῃ	γοῦν τοῦ Διὸς αὐτοῦ λέγοντος,
[38, 7]	δὲ τῶν ἀγαθῶν ἀνθρώπων οὐκ	ἀκούσῃ	τοιοῦτον οὐδὲν λέγοντος, οὐδὲ ἀπωθουμένου
[38, 2]	Δία; εἶναι μὲν αὐτόθι ἐν	τῇ	Ἴδῃ ἄντρον Διός, φοιτῶντα δὲ
[38, 7]	ἐκ μιᾶς, ὃν δὲ ἐν	τῇ	νυκτὶ ταύτῃ ἐποιήσατο, τῶν δὲ
[38, 3]	ἀλλὰ ἀτεχνῶς ἀποδημίας τινὸς ᾤοντο	τῇ	ψυχῇ δεῖν, εἰ μέλλει ὑπὲρ
[38, 6]	τελεώτατα ἔχει, τελεώτατον δὲ ἡ	ἀρετή·	δίδωσιν τοίνυν, ὃ ἔχει· ὥστε
[38, 6]	θεῶν ἔρχεται. Τίν´ οὖν τρόπον	ἀρετὴ	παρὰ θεοῦ ἔρχεται; Πέφυκεν τὸ
[38, 6]	ἐνδεὴς τοῦ κολάζοντος, ἡ δὲ	ἀρετὴ	τοῦ σώζοντος. Μοχθηρὰ μὲν γὰρ
[38, 3]	καὶ ποταμῶν ἐκβολάς· γενέσθαι δὲ	αὐτῇ	καὶ τὴν τοῦ οὐρανοῦ θέαν
[38, 3]	ὄρη· γενέσθαι δὲ τῆς περιπολήσεως	αὐτῇ	τέρμα τὴν Ὑπερβορέων γῆν· ἐποπτεῦσαι
[38, 4]	παρ´ ἐκείνην φοιτᾷς, καὶ οὐδὲ	αὕτη	σοι ἀρκεῖ διδάσκαλος, ἀλλ´ ἐρανίζῃ
[38, 7]	Ἥλιος μηνιῶν τῶν βοῶν (μὴ	τοσαύτη	μήτε Ποσειδῶνα ἔχοι φιλία πρὸς
[38, 7]	ὃν δὲ ἐν τῇ νυκτὶ	ταύτῃ	ἐποιήσατο, τῶν δὲ τοῦ βίου
[38, 4]	καὶ εἰς Ἀσπασίας τῆς Μιλησίας	παρακελεύῃ	Καλλίᾳ τὸν υἱὸν πέμπειν, εἰς
[38, 5]	οὕτως καὶ ὁ θεὸς ἐν	περιγραφῇ	μένει τέχνης μιᾶς· ἀλλ´ εἴπέρ
[38, 7]	πολυκεφαλωτάτην, θάλατταν πολλήν, χειμῶνα χαλεπόν,	συνεχῆ	ναυάγια· προσαναγκάσας ἀλᾶσθαι καὶ πτωχεύειν,
[38, 3]	ἀτεχνῶς ἀποδημίας τινὸς ᾤοντο τῇ	ψυχῇ	δεῖν, εἰ μέλλει ὑπὲρ ἑκάστου

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/08/2008