Livre, pages
[8, 1341]	ἄλλης· ἔτι δὲ οὐκ ἔστιν	ὁ	αὐλὸς ἠθικὸν ἀλλὰ μᾶλλον ὀργιαστικόν,
[8, 1341]	πρὸς ὃν ποιοῦνται τὸ τέλος·	ὁ	γὰρ θεατὴς φορτικὸς ὢν μεταβάλλειν
[8, 1337]	ταῖς ἀσχολίαις χρηστέον ταῖς παιδιαῖς	(ὁ	γὰρ πονῶν δεῖται τῆς ἀναπαύσεως,
[8, 1338]	καὶ τὴν ἕξιν τὴν αὑτῶν,	ὁ	δ´ ἄριστος τὴν ἀρίστην καὶ
[8, 1339]	τὰ μὴ χρηστὰ τῶν μελῶν.	Ὁ	δ´ αὐτὸς λόγος κἂν εἰ
[8, 1342]	τῆς περὶ τὴν μουσικὴν παιδείας.	Ὁ	δ´ ἐν τῇ Πολιτείᾳ Σωκράτης
[8, 1340]	γὰρ τὴν ψυχὴν ἀκροώμενοι τοιούτων)	ὁ	δ´ ἐν τοῖς ὁμοίοις ἐθισμὸς
[8, 1340]	ὁμολογουμένως ποιεῖ τὰς ψυχὰς ἐνθουσιαστικάς,	ὁ	δ´ ἐνθουσιασμὸς τοῦ περὶ τὴν
[8, 1337]	ἢ δι´ ἀρετὴν οὐκ ἀνελεύθερον,	ὁ	δὲ αὐτὸ τοῦτο πράττων δι´
[8, 1339]	τοῦ σώματος πόνος τὴν διάνοιαν	ὁ	δὲ ταύτης τὸ σῶμα) ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[8, 1342]	ὁ μὲν ἐλεύθερος καὶ πεπαιδευμένος,	ὁ	δὲ φορτικὸς ἐκ βαναύσων καὶ
[8, 1342]	Δηλοῖ δ´ ἡ ποίησις, οἷον	ὁ	διθύραμβος ὁμολογουμένως εἶναι δοκεῖ Φρύγιον.
[8, 1339]	περὶ τῶν θεῶν· οὐ γὰρ	ὁ	Ζεὺς αὐτὸς ἀείδει καὶ κιθαρίζει
[8, 1342]	μουσικὴν μεταχειριζομένους ἀγωνιστάς· Ἐπεὶ δ´	ὁ	θεατὴς διττός, ὁ μὲν ἐλεύθερος
[8, 1338]	πρὸς τοῦτο χεῖρον, ὥς φησιν	ὁ	λόγος, ἑτέρων. Δεῖ δὲ οὐκ
[8, 1338]	ἀσχολοῦσιν ὑπάρχει ἀλλὰ τοῖς σχολάζουσιν·	ὁ	μὲν γὰρ ἀσχολῶν ἕνεκα τινος
[8, 1342]	Ἐπεὶ δ´ ὁ θεατὴς διττός,	ὁ	μὲν ἐλεύθερος καὶ πεπαιδευμένος, ὁ
[8, 1339]	ἀπεργάζεσθαι πέφυκε τῶν πόνων, ἐμποδίζων	ὁ	μὲν τοῦ σώματος πόνος τὴν
[8, 1338]	Καὶ ἐν ἄλλοις δέ φησιν	ὁ	Ὀδυσσεὺς ταύτην ἀρίστην εἶναι διαγωγήν,
[8, 1341]	τοὺς ἀγῶνας· ἐν ταύτῃ γὰρ	ὁ	πράττων οὐ τῆς αὑτοῦ μεταχειρίζεται
[8, 1341]	δὴ συμβαίνει γίγνεσθαι· πονηρὸς γὰρ	ὁ	σκοπὸς πρὸς ὃν ποιοῦνται τὸ
[8, 1338]	τινὰς οἳ καλέουσιν Ἀοιδόν, φησίν,	ὅ	κεν τέρπῃσιν ἅπαντας. Καὶ ἐν
[8, 1337]	τῆς ἀσχολίας καὶ τέλος, ζητητέον	ὅ	τι δεῖ ποιοῦντας σχολάζειν. Οὐ
[8, 1342]	ταῖς πρακτικαῖς καὶ ταῖς ἐνθουσιαστικαῖς.	Ὃ	γὰρ περὶ ἐνίας συμβαίνει πάθος
[8, 1339]	Μουσαῖος εἶναι Βροτοῖς ἥδιστον ἀείδειν'	διὸ	καὶ εἰς τὰς συνουσίας καὶ
[8, 1339]	παύει μέριμναν, ὥς φησιν Εὐριπίδης·	διὸ	καὶ τάττουσιν αὐτὴν καὶ χρῶνται
[8, 1341]	μαθήσεως, οὐδὲν διακρίνοντες ἀλλ´ ἐπιζητοῦντες.	Διὸ	καὶ τὴν αὐλητικὴν ἤγαγον πρὸς
[8, 1338]	ὡς ἀναγκαίας καὶ χάριν ἄλλων.	Διὸ	καὶ τὴν μουσικὴν οἱ πρότερον
[8, 1341]	τῷ λόγῳ χρῆσθαι τὴν αὔλησιν.	διὸ	καλῶς ἀπεδοκίμασαν οἱ πρότερον αὐτοῦ
[8, 1342]	ἡ φύσις ὑποβάλλει τοῖς τηλικούτοις.	Διὸ	καλῶς ἐπιτιμῶσι καὶ τοῦτο Σωκράτει
[8, 1340]	ἡ μουσική τιν´ ἡδονὴν φυσικήν,	διὸ	πάσαις ἡλικίαις καὶ πᾶσιν ἤθεσιν
[8, 1340]	ἁρμονίαις καὶ τοῖς ῥυθμοῖς εἶναι·	διὸ	πολλοί φασι τῶν σοφῶν οἱ
[8, 1342]	παρέχει χαρὰν ἀβλαβῆ τοῖς ἀνθρώποις·	διὸ	ταῖς μὲν τοιαύταις ἁρμονίαις καὶ
[8, 1337]	τὴν ψυχὴν} ἢ τὴν διάνοιαν.	Διὸ	τάς τε τοιαύτας τέχνας ὅσαι
[8, 1341]	ἕκαστα τούτων οἰκείαν, ἄλλην πρὸς	ἄλλο	μέλος, τιθέασι, φαμὲν δ´ οὐ
[8, 1341]	αὐλοὺς εἰς παιδείαν ἀκτέον οὔτ´	ἄλλο	τι τεχνικὸν ὄργανον, οἷον κιθάραν
[8, 1339]	ἂν εἴη διαναπαύειν ἐν ταῖς	ἀπὸ	ταύτης ἡδοναῖς. Συμβέβηκε δὲ τοῖς
[8, 1338]	ἄριστος τὴν ἀρίστην καὶ τὴν	ἀπὸ	τῶν καλλίστων. Ὥστε φανερὸν ὅτι
[8, 1342]	ἔτι δ´ ἐνθουσιασμός· καὶ γὰρ	ὑπὸ	ταύτης τῆς κινήσεως κατοκώχιμοί τινές
[8, 1342]	οὐχ οἷός τ´ ἦν, ἀλλ´	ὑπὸ	τῆς φύσεως αὐτῆς ἐξέπεσεν εἰς
[8, 1339]	νέους ἀσκοῦντας ἀφαιρεῖσθαι τὴν δύναμιν	ὑπὸ	τῶν ἀναγκαίων γυμνασίων· Ὅταν δ´
[8, 1341]	καὶ τὸ περὶ τῶν αὐλῶν	ὑπὸ	τῶν ἀρχαίων μεμυθολογημένον. Φασὶ γὰρ
[8, 1338]	Νῦν δὲ τοσοῦτον ἡμῖν εἶναι	πρὸ	ὁδοῦ γέγονεν, ὅτι καὶ παρὰ
[8, 1338]	ποιήσαντες, βαναύσους κατεργάζονται κατά γε	τὸ	ἀληθές, πρὸς ἕν τε μόνον
[8, 1337]	δ´ ὀλιγαρχικὸν ὀλιγαρχίαν· ἀεὶ δὲ	τὸ	βέλτιον ἦθος βελτίονος αἴτιον πολιτείας.
[8, 1339]	καλὸν ἀλλὰ καὶ τὴν ἡδονήν	(τὸ	γὰρ εὐδαιμονεῖν ἐξ ἀμφοτέρων τούτων
[8, 1337]	δεῖ γὰρ πρὸς ἑκάστην παιδεύεσθαι·	τὸ	γὰρ ἦθος τῆς πολιτείας ἑκάστης
[8, 1340]	ὅτι πολλὴν ἔχει διαφορὰν πρὸς	τὸ	γίγνεσθαι ποιούς τινας, ἐάν τις
[8, 1337]	δὲ παιδιὰ χάριν ἀναπαύσεώς ἐστιν·	τὸ	δ´ ἀσχολεῖν συμβαίνει μετὰ πόνου
[8, 1337]	οἷον τὸ μὲν δημοκρατικὸν δημοκρατίαν	τὸ	δ´ ὀλιγαρχικὸν ὀλιγαρχίαν· ἀεὶ δὲ
[8, 1338]	τοῦ περὶ τὰ σώματα κάλλους.	Τὸ	δὲ ζητεῖν πανταχοῦ τὸ χρήσιμον
[8, 1340]	ἔργων, φανερὸν ἐκ τῶν τοιούτων·	Τὸ	δὲ πρέπον καὶ τὸ μὴ
[8, 1337]	τινὸς ἐνίων μετέχειν οὐκ ἀνελεύθερον,	τὸ	δὲ προσεδρεύειν λίαν πρὸς ἀκρίβειαν
[8, 1338]	καὶ διὰ τὴν ἡδονὴν ἀνάπαυσις.	~Τὸ	δὲ σχολάζειν ἔχειν αὐτὸ δοκεῖ
[8, 1342]	τῇ τῶν παίδων ἡλικίᾳ διὰ	τὸ	δύνασθαι κόσμον τ´ ἔχειν ἅμα
[8, 1342]	παιδείαν, τό τε μέσον καὶ	τὸ	δυνατὸν καὶ τὸ πρέπον.
[8, 1338]	ἡδονὴν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν καὶ	τὸ	ζῆν μακαρίως. Τοῦτο δ´ οὐ
[8, 1339]	τι παρασκευάζει, καὶ τὴν μουσικὴν	τὸ	ἦθος ποιόν τι ποιεῖν, ἐθίζουσαν
[8, 1340]	ὁρᾶν εἴ πῃ καὶ πρὸς	τὸ	ἦθος συντείνει καὶ πρὸς τὴν
[8, 1338]	Ὥστε τὸ καλὸν ἀλλ´ οὐ	τὸ	θηριῶδες δεῖ πρωταγωνιστεῖν· οὐδὲ γὰρ
[8, 1338]	μὴ πρὸς ἀσκοῦντας ἀσκεῖν. Ὥστε	τὸ	καλὸν ἀλλ´ οὐ τὸ θηριῶδες
[8, 1339]	ὁμολογουμένως δεῖ μὴ μόνον ἔχειν	τὸ	καλὸν ἀλλὰ καὶ τὴν ἡδονήν
[8, 1342]	ποιεῖ δὲ τὴν ἡδονὴν ἑκάστοις	τὸ	κατὰ φύσιν οἰκεῖον, διόπερ ἀποδοτέον
[8, 1340]	καὶ συνεθίζεσθαι μηθὲν οὕτως ὡς	τὸ	κρίνειν ὀρθῶς καὶ τὸ χαίρειν
[8, 1338]	καὶ γραφικὴ χρήσιμος εἶναι πρὸς	τὸ	κρίνειν τὰ τῶν τεχνιτῶν ἔργα
[8, 1338]	ἔστι τῶν ἐθνῶν ἃ πρὸς	τὸ	κτείνειν καὶ πρὸς τὴν ἀνθρωποφαγίαν
[8, 1341]	ἐναντίον αὐτῷ πρὸς παιδείαν καὶ	τὸ	κωλύειν τῷ λόγῳ χρῆσθαι τὴν
[8, 1341]	τρόπους τινὰς τῆς μουσικῆς ἀπεργάζεσθαι	τὸ	λεχθέν. Φανερὸν τοίνυν ὅτι δεῖ
[8, 1337]	ἕνεκεν πράττει τις ἢ μανθάνει·	τὸ	μὲν γὰρ αὑτοῦ χάριν ἢ
[8, 1337]	καὶ καθίστησιν ἐξ ἀρχῆς, οἷον	τὸ	μὲν δημοκρατικὸν δημοκρατίαν τὸ δ´
[8, 1342]	ἐχούσης ἀνδρεῖον. Ἔτι δὲ ἐπεὶ	τὸ	μέσον μὲν τῶν ὑπερβολῶν ἐπαινοῦμεν
[8, 1340]	τοιούτων· Τὸ δὲ πρέπον καὶ	τὸ	μὴ πρέπον ταῖς ἡλικίαις οὐ
[8, 1341]	κρίνειν τὸ πρὸς ἀρετὴν καὶ	τὸ	μὴ πρὸς ἀρετὴν συντεῖνον· ὁμοίως
[8, 1340]	τὴν οἰκίαν· οὐ γὰρ δύναται	τὸ	νέον ἡσυχάζειν. Αὕτη μὲν οὖν
[8, 1339]	ἄνδρας τε καὶ παῖδας, διὰ	τὸ	νέους ἀσκοῦντας ἀφαιρεῖσθαι τὴν δύναμιν
[8, 1337]	γὰρ ἦθος τῆς πολιτείας ἑκάστης	τὸ	οἰκεῖον καὶ φυλάττειν εἴωθε τὴν
[8, 1341]	ἐπιστήμης. Εὐλόγως δ´ ἔχει καὶ	τὸ	περὶ τῶν αὐλῶν ὑπὸ τῶν
[8, 1338]	γραμμάτων μάθησιν, ἀλλὰ καὶ διὰ	τὸ	πολλὰς ἐνδέχεσθαι γίγνεσθαι δι´ αὐτῶν
[8, 1339]	βαναύσους καλοῦμεν τοὺς τοιούτους καὶ	τὸ	πράττειν οὐκ ἀνδρὸς μὴ μεθύοντος
[8, 1342]	μέσον καὶ τὸ δυνατὸν καὶ	τὸ	πρέπον.
[8, 1342]	τοῖς φρυγιστὶ μέλεσι λαμβάνει ταῦτα	τὸ	πρέπον. Δηλοῖ δ´ ἡ ποίησις,
[8, 1342]	σκοποί, τό τε δυνατὸν καὶ	τὸ	πρέπον· καὶ γὰρ τὰ δυνατὰ
[8, 1341]	πείρας αὐτῆς, βέλτιον δυναμένων κρίνειν	τὸ	πρὸς ἀρετὴν καὶ τὸ μὴ
[8, 1338]	τοῖς ἐλευθερίοις. Ἐπεὶ δὲ φανερὸν	τὸ	πρότερον τοῖς ἔθεσιν ἢ τῷ
[8, 1341]	καὶ τῶν ἐλευθέρων, Καίπερ χρησάμενοι	τὸ	πρῶτον αὐτῷ. Σχολαστικώτεροι γὰρ γιγνόμενοι
[8, 1337]	μὲν δεῖ, μᾶλλον δὲ αἱρετὸν	τὸ	σχολάζειν τῆς ἀσχολίας καὶ τέλος,
[8, 1339]	τὴν διάνοιαν ὁ δὲ ταύτης	τὸ	σῶμα) ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Περὶ δὲ
[8, 1337]	τάς τε τοιαύτας τέχνας ὅσαι	τὸ	σῶμα παρασκευάζουσι χεῖρον διακεῖσθαι βαναύσους
[8, 1341]	πρὸς τὰς ὕστερον πράξεις, μήτε	τὸ	σῶμα ποιεῖν βάναυσον καὶ ἄχρηστον
[8, 1339]	ὡς δυναμένην, καθάπερ ἡ γυμναστικὴ	τὸ	σῶμα ποιόν τι παρασκευάζει, καὶ
[8, 1338]	λόγῳ παιδευτέον εἶναι, καὶ περὶ	τὸ	σῶμα πρότερον ἢ τὴν διάνοιαν,
[8, 1337]	τὰς τῆς ἀρετῆς ἄχρηστον ἀπεργάζονται	τὸ	σῶμα τῶν ἐλευθέρων {ἢ τὴν
[8, 1339]	τῶν πράξεων ἔχειν ὁμοίωμά τι.	Τό	τε γὰρ τέλος οὐθενὸς τῶν
[8, 1342]	νεωτέροις. Εἰσὶ δὲ δύο σκοποί,	τό	τε δυνατὸν καὶ τὸ πρέπον·
[8, 1342]	τρεῖς ποιητέον εἰς τὴν παιδείαν,	τό	τε μέσον καὶ τὸ δυνατὸν
[8, 1339]	γὰρ ἴσως ἡδονήν τινα καὶ	τὸ	τέλος, ἀλλ´ οὐ τὴν τυχοῦσαν,
[8, 1339]	ἡδέων, οὐ μόνον ἁρμόττει πρὸς	τὸ	τέλος ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν
[8, 1341]	ὁ σκοπὸς πρὸς ὃν ποιοῦνται	τὸ	τέλος· ὁ γὰρ θεατὴς φορτικὸς
[8, 1337]	ἀρετῆς πράξεις· ἐπεὶ δ´ ἓν	τὸ	τέλος τῇ πόλει πάσῃ, φανερὸν
[8, 1337]	ἀρχῆς ἔταξαν ἐν παιδείᾳ διὰ	τὸ	τὴν φύσιν αὐτὴν ζητεῖν, ὅπερ
[8, 1337]	διάνοιαν πρέπει μᾶλλον ἢ πρὸς	τὸ	τῆς ψυχῆς ἦθος· ἔκ τε
[8, 1340]	φανερὸν ὅτι δύναται ποιόν τι	τὸ	τῆς ψυχῆς ἦθος ἡ μουσικὴ
[8, 1337]	Ἔχει δὲ πολλὴν διαφορὰν καὶ	τὸ	τίνος ἕνεκεν πράττει τις ἢ
[8, 1339]	λαμβάνουσιν ὡς ταύτην ἐκείνην, διὰ	τὸ	τῷ τέλει τῶν πράξεων ἔχειν
[8, 1340]	ἡδέων, τὴν δ´ ἀρετὴν περὶ	τὸ	χαίρειν ὀρθῶς καὶ φιλεῖν καὶ
[8, 1340]	ὡς τὸ κρίνειν ὀρθῶς καὶ	τὸ	χαίρειν τοῖς ἐπιεικέσιν ἤθεσι καὶ
[8, 1339]	ταύτην μόνην, ἀλλὰ καὶ διὰ	τὸ	χρήσιμον εἶναι πρὸς τὰς ἀναπαύσεις,
[8, 1338]	κάλλους. Τὸ δὲ ζητεῖν πανταχοῦ	τὸ	χρήσιμον ἥκιστα ἁρμόττει τοῖς μεγαλοψύχοις
[8, 1338]	τοὺς παῖδας οὐ μόνον διὰ	τὸ	χρήσιμον, οἷον τὴν τῶν γραμμάτων
[8, 1338]	οὐδ´ οὐδὲν τῶν ἄλλων θηρίων	ἀγωνίσαιτο	ἂν οὐθένα καλὸν κίνδυνον, ἀλλὰ
[8, 1341]	φρονηματισθέντες ἐκ τῶν ἔργων, πάσης	ἥπτοντο	μαθήσεως, οὐδὲν διακρίνοντες ἀλλ´ ἐπιζητοῦντες.
[8, 1338]	ἀνάπαυσις. ~Τὸ δὲ σχολάζειν ἔχειν	αὐτὸ	δοκεῖ τὴν ἡδονὴν καὶ τὴν
[8, 1339]	καὶ Μήδων βασιλεῖς, δι´ ἄλλων	αὐτὸ	ποιούντων μεταλαμβάνειν τῆς ἡδονῆς καὶ
[8, 1339]	γὰρ ἀναγκαῖον βέλτιον ἀπεργάζεσθαι τοὺς	αὐτὸ	τοῦτο πεποιημένους ἔργον καὶ τέχνην
[8, 1337]	ἀρετὴν οὐκ ἀνελεύθερον, ὁ δὲ	αὐτὸ	τοῦτο πράττων δι´ ἄλλους πολλάκις
[8, 1342]	ὥσπερ ἰατρείας τυχόντας καὶ καθάρσεως·	Ταὐτὸ	δὴ τοῦτο ἀναγκαῖον πάσχειν καὶ
[8, 1337]	τὴν παιδιὰν ἡμῖν. Εἰ δὲ	τοῦτο	ἀδύνατον, καὶ μᾶλλον ἐν ταῖς
[8, 1342]	τυχόντας καὶ καθάρσεως· Ταὐτὸ δὴ	τοῦτο	ἀναγκαῖον πάσχειν καὶ τοὺς ἐλεήμονας
[8, 1337]	ἐν ταῖς πόλεσιν οὐ γιγνόμενον	τοῦτο	βλάπτει τὰς πολιτείας· δεῖ γὰρ
[8, 1340]	συντείνει καὶ πρὸς τὴν ψυχήν.	Τοῦτο	δ´ ἂν εἴη δῆλον, εἰ
[8, 1338]	εὐδαιμονίαν καὶ τὸ ζῆν μακαρίως.	Τοῦτο	δ´ οὐ τοῖς ἀσχολοῦσιν ὑπάρχει
[8, 1337]	μετὰ πόνου καὶ συντονίας) διὰ	τοῦτο	δεῖ παιδιὰς εἰσάγεσθαι καιροφυλακοῦντας τὴν
[8, 1341]	τὴν μάθησιν ποιητέον, καὶ γὰρ	τοῦτο	διαφέρειν εἰκός. Ἐν τούτοις γὰρ
[8, 1340]	ἡ μουσικὴ παρασκευάζειν, εἰ δὲ	τοῦτο	δύναται ποιεῖν, δῆλον ὅτι προσακτέον
[8, 1342]	ἐνίας συμβαίνει πάθος ψυχὰς ἰσχυρῶς,	τοῦτο	ἐν πάσαις ὑπάρχει, τῷ δὲ
[8, 1338]	δὲ καὶ πρὸς ταύτην, οὐδὲ	τοῦτο	ἐξευρίσκουσιν. Οὔτε γὰρ ἐν τοῖς
[8, 1337]	Ἐπαινέσειε δ´ ἄν τις κατὰ	τοῦτο	Λακεδαιμονίους· καὶ γὰρ πλείστην ποιοῦνται
[8, 1339]	μὴν ἀλλὰ ζητητέον μή ποτε	τοῦτο	μὲν συμβέβηκε, ~τιμιωτέρα δ´ αὐτῆς
[8, 1337]	Βάναυσον δ´ ἔργον εἶναι δεῖ	τοῦτο	νομίζειν καὶ τέχνην ταύτην καὶ
[8, 1339]	γὰρ οὐ μικρὸν ὅτι δύνανται	τοῦτο	παρασκευάζειν, ἐν γὰρ τοῖς ὀλυμπιονίκαις
[8, 1339]	ἀναγκαῖον βέλτιον ἀπεργάζεσθαι τοὺς αὐτὸ	τοῦτο	πεποιημένους ἔργον καὶ τέχνην τῶν
[8, 1338]	καταβεβλημένων παιδευμάτων· ἡ γὰρ μουσικὴ	τοῦτο	ποιεῖ δῆλον. Ἔτι δὲ καὶ
[8, 1341]	διὰ τὴν ἀσχημοσύνην τοῦ προσώπου	τοῦτο	ποιῆσαι δυσχεράνασαν τὴν θεόν· οὐ
[8, 1337]	οὐκ ἀνελεύθερον, ὁ δὲ αὐτὸ	τοῦτο	πράττων δι´ ἄλλους πολλάκις θητικὸν
[8, 1338]	δ´ ἀπεργάζονται τοῖς πόνοις, ὡς	τοῦτο	πρὸς ἀνδρείαν μάλιστα συμφέρον. Καίτοι,
[8, 1342]	τηλικούτοις. Διὸ καλῶς ἐπιτιμῶσι καὶ	τοῦτο	Σωκράτει τῶν περὶ τὴν μουσικήν
[8, 1339]	καὶ πρὸς φρόνησιν (καὶ γὰρ	τοῦτο	τρίτον θετέον τῶν εἰρημένων) Ὅτι
[8, 1338]	πολιτικῆς χρησίμους ποιήσαντες, καὶ πρὸς	τοῦτο	χεῖρον, ὥς φησιν ὁ λόγος,
[8, 1340]	μετέχειν δεῖ τῶν ἔργων, διὰ	τοῦτο	χρὴ νέους μὲν ὄντας χρῆσθαι
[8, 1342]	μᾶλλον τοῖς νεωτέροις. Εἰσὶ δὲ	δύο	σκοποί, τό τε δυνατὸν καὶ
[8, 1339]	παρασκευάζειν, ἐν γὰρ τοῖς ὀλυμπιονίκαις	δύο	τις ἂν ἢ τρεῖς εὕροι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 9/03/2007