Enéade, livre, Chap.
[1, 2, 4]	ὁ νοῦς οὐκ ἀλλότριος καὶ	μάλιστα	δὲ οὐκ ἀλλότριος, ὅταν πρὸς
[1, 2, 5]	{τίνι θεῷ} Τοῦτο δέ ἐστι	μάλιστα	ζητεῖν θυμὸν πῶς καὶ ἐπιθυμίαν
[1, 2, 3]	ταύτας καθάρσεις καὶ πῶς καθαρθέντες	μάλιστα	ὁμοιούμεθα; Ἢ ἐπειδὴ κακὴ μέν
[1, 2, 6]	τοιοῦτος καὶ δαίμων διπλοῦς ὤν,	μᾶλλον	δὲ ἔχων σὺν αὐτῷ ἄλλον
[1, 2, 2]	τοσοῦτον ὁμοιοῦται ἀνειδέῳ ἐκείνῳ ὄντι.	Μᾶλλον	δὲ τὰ ἐγγὺς μεταλαμβάνει· ψυχὴ
[1, 2, 1]	τίνι θεῷ; Ἆρ´ οὖν τῷ	μᾶλλον	δοκοῦντι ταῦτα ἔχειν καὶ δὴ
[1, 2, 2]	οὐ ταὐτὸν εἶδος ἀπαιτοῦντας, ἀλλὰ	μᾶλλον	ἕτερον, εἴπερ κατὰ τὸν ἕτερον
[1, 2, 3]	ἐν ᾧ καὶ σαφέστερον ἔσται	μᾶλλον	καὶ τῆς πολιτικῆς ἡ οὐσία,
[1, 2, 5]	ἀγαθὸς οὐ θέλει. Οὔκουν ἔσται	μάχη·	ἀρκεῖ γὰρ παρὼν ὁ λόγος,
[1, 2, 1]	εἶναι· ἀρετῆς δὲ ἀξιοῦμεν εἶναι	μείζονα.	Ἀλλ´ εἰ μὲν οὗ μεταλαμβάνει
[1, 2, 3]	ὁμοίωσιν ἄλλην ὑποφαίνει ὡς τῆς	μείζονος	ἀρετῆς οὖσαν, περὶ ἐκείνης λεκτέον·
[1, 2, 7]	ἐνεργήσει κατά τινας αὐτῶν. Ἐπὶ	μείζους	δὲ ἀρχὰς ἥκων καὶ ἄλλα
[1, 2, 7]	καὶ τὰς ἐλάττους ὁ τὰς	μείζους	ἢ ἄλλον τρόπον, σκεπτέον καθ´
[1, 2, 7]	Καὶ ὁ μὲν ἔχων τὰς	μείζους	καὶ τὰς ἐλάττους ἐξ ἀνάγκης
[1, 2, 1]	ἀμῃγέπῃ ὡμοιῶσθαι κατὰ δὲ τὰς	μείζους	τὴν ὁμοίωσιν εἶναι. Ἀλλ´ ἑκατέρως
[1, 2, 1]	πολιτικὰς ὁμοιούμεθα, ἀλλὰ κατὰ τὰς	μείζους	τῷ αὐτῷ ὀνόματι χρωμένας; Ἀλλ´
[1, 2, 3]	ἡ οὐσία, καὶ ἥτις ἡ	μείζων	κατὰ τὴν οὐσίαν, καὶ ὅλως,
[1, 2, 6]	καὶ τῇ ψυχῇ δικαιοσύνη ἡ	μείζων	τὸ πρὸς νοῦν ἐνεργεῖν, τὸ
[1, 2, 3]	τοῦ ἐν ἑτέρῳ. Ὡς οὖν	μεμερισμένος	ὁ ἐν προφορᾷ πρὸς τὸν
[1, 2, 2]	ἀορίστων ἔξω εἶναι κατὰ τὸ	μεμετρημένον·	καὶ αὐταὶ ὁρισθεῖσαι, ᾗ μέτρα
[1, 2, 1]	ὄντας τούτῳ ὁμοιοῦσθαι. Ἢ πρῶτον	μὲν	ἀμφισβητήσιμον, εἰ καὶ τούτῳ ὑπάρχουσι
[1, 2, 6]	τῶν ἑπομένων τῷ πρώτῳ. Αὐτὸς	μὲν	γάρ ἐστιν ὃς ἦλθεν ἐκεῖθεν
[1, 2, 2]	ἴχνος τοῦ ἐκεῖ ἀρίστου. Τὸ	μὲν	γὰρ πάντη ἄμετρον ὕλη ὂν
[1, 2, 7]	οὐκ ἀναγκαίως ἔχει ἐκείνας. Ὁ	μὲν	δὴ προηγούμενος τοῦ σπουδαίου βίος
[1, 2, 5]	σώματος ἐπὶ πόσον δυνατόν. Ἀπὸ	μὲν	δὴ σώματος ἴσως μὲν καὶ
[1, 2, 1]	ἔδει λέγειν· νῦν δὲ ἕτερον	μὲν	ἐκεῖνο, ἕτερον δὲ τοῦτο. Οὐδὲ
[1, 2, 6]	ἐπαφῇ. Διττὴ δὲ ἑκατέρα, ἡ	μὲν	ἐν νῷ οὖσα, ἡ δὲ
[1, 2, 6]	ἐν πλήθει μερῶν; Ἢ ἡ	μὲν	ἐν πλήθει, ὅταν πολλὰ ᾖ
[1, 2, 3]	μάλιστα ὁμοιούμεθα; Ἢ ἐπειδὴ κακὴ	μέν	ἐστιν ἡ ψυχὴ συμπεφυρμένη τῷ
[1, 2, 3]	ἄλλως· τῶν δὲ ἐκεῖ τὸ	μὲν	ἑτέρως, τὸ δὲ οὐδὲ ὅλως.
[1, 2, 7]	ἢ οὐδεμία τελεία. Καὶ ὁ	μὲν	ἔχων τὰς μείζους καὶ τὰς
[1, 2, 4]	τῇ τοιαύτῃ ἀρετῇ, ἢ προηγεῖται	μὲν	ἡ κάθαρσις, ἕπεται δὲ ἡ
[1, 2, 4]	ἡ κάθαρσις ἀρκεῖ· ἀλλ´ ἀρκέσει	μὲν	ἡ κάθαρσις, τὸ δὲ καταλειπόμενον
[1, 2, 5]	Ἀπὸ μὲν δὴ σώματος ἴσως	μὲν	καὶ τοῖς οἷον τόποις συνάγουσαν
[1, 2, 6]	ἀρετὴ τῷ τοιούτῳ; Ἢ σοφία	μὲν	καὶ φρόνησις ἐν θεωρίᾳ ὧν
[1, 2, 7]	ἡ πολιτικὴ ἀρετή, ἀλλὰ τοῦτον	μὲν	καταλιπών, ἄλλον δὲ ἑλόμενος τὸν
[1, 2, 5]	ἐν νουθετήσει. Ἐπιθυμίαν δέ; Ὅτι	μὲν	μηδενὸς φαύλου, δῆλον· σίτων δὲ
[1, 2, 2]	αὐτὸ εὕρωμεν ὃ παρ´ ἡμῖν	μὲν	μίμημα ὂν ἀρετή ἐστιν, ἐκεῖ
[1, 2, 2]	ἃς ἄνω που εἴπομεν, κατακοσμοῦσι	μὲν	ὄντως καὶ ἀμείνους ποιοῦσιν ὁρίζουσαι
[1, 2, 1]	ἀξιοῦμεν εἶναι μείζονα. Ἀλλ´ εἰ	μὲν	οὗ μεταλαμβάνει ψυχὴ τὸ αὐτὸ
[1, 2, 6]	ἡ δὲ ἐν ψυχῇ. Κἀκεῖ	μὲν	οὐκ ἀρετή, ἐν δὲ ψυχῇ
[1, 2, 6]	καὶ ἀσθένειαν αὑτῷ ἐπιτιμῆσαι. ~Ἔστι	μὲν	οὖν οὐδὲν τῶν τοιούτων ἁμαρτία,
[1, 2, 2]	πᾶν θεοῦ τοῦτο ᾖ. Οὕτω	μὲν	οὖν οὗτοι ὁμοιοῦνται. ~Ἀλλ´ ἐπεὶ
[1, 2, 6]	εἶναι, ἀλλὰ θεὸν εἶναι. Εἰ	μὲν	οὖν τι τῶν τοιούτων ἀπροαίρετον
[1, 2, 1]	ἐκεῖ δι´ ἀρετῆς παρουσίαν. Πρὸς	μὲν	οὖν τὸ μὴ ἀναγκαῖον κἀκεῖ
[1, 2, 5]	καὶ ταύτης. Ὅλως δὲ αὕτη	μὲν	πάντων τούτων καθαρὰ ἔσται καὶ
[1, 2, 1]	πολιτικὰς λεγομένας ἀρετὰς ἔχειν, φρόνησιν	μὲν	περὶ τὸ λογιζόμενον, ἀνδρίαν δὲ
[1, 2, 7]	ἡ ὁμοίωσις. Ὁμοίωσις δὲ ἡ	μὲν	πρὸς τούτους, ὡς εἰκὼν εἰκόνι
[1, 2, 3]	νοεῖν ὁμώνυμον; Οὐδαμῶς· ἀλλὰ τὸ	μὲν	πρώτως, τὸ δὲ παρ´ ἐκείνου
[1, 2, 1]	ποιεῖν τῇ ἀναλογίᾳ ἑπόμενον ἐπακτὸν	μὲν	τῇ ψυχῇ τὴν ἀρετὴν, ἐκείνῳ
[1, 2, 2]	ἡ ὁμοίωσις διττή· καὶ ἡ	μέν	τις ταὐτὸν ἐν τοῖς ὁμοίοις
[1, 2, 1]	πυρὸς παρουσίᾳ θερμαίνεσθαι; Ἀλλὰ πρὸς	μὲν	τὸ πρότερον εἴποι ἄν τις
[1, 2, 2]	πᾶσαι, δῆλον ῥᾳδίως ἔσται. Αἱ	μὲν	τοίνυν πολιτικαὶ ἀρεταί, ἃς ἄνω
[1, 2, 7]	μὴ ἐνεργοῦσα; Καὶ εἰ ἡ	μὲν	φύσει τοσόνδε, ἡ δὲ τοσόνδε,
[1, 2, 2]	αὐτοῦ· ἐν οἷς δὲ τὸ	μὲν	ὡμοίωται πρὸς ἕτερον, τὸ δὲ
[1, 2, 7]	ἀρχαῖς χρήσεται, πῶς ἔτι ἐκείνη	μένει	κἂν εἰ μὴ ἐνεργοῦσα; Καὶ
[1, 2, 4]	Ἢ οὐχ ἱκανὴν πρὸς τὸ	μένειν	ἐν τῷ ὄντως ἀγαθῷ· πέφυκε
[1, 2, 7]	ἀυλότης καὶ τὸ ἐφ´ αὑτοῦ	μένειν	καθαρόν. Ἐν ψυχῇ τοίνυν πρὸς
[1, 2, 1]	πειθὼ ἐπάγειν τῷ λόγῳ μὴ	μένοντας	ἐπὶ τῆς βίας. ~Πρῶτον τοίνυν
[1, 2, 6]	πλήθει, ὅταν πολλὰ ᾖ τὰ	μέρη,	ἡ δὲ ὅλως οἰκειοπραγία, κἂν
[1, 2, 6]	οἰκειοπραγία, ἆρα αἰεὶ ἐν πλήθει	μερῶν;	Ἢ ἡ μὲν ἐν πλήθει,
[1, 2, 4]	μετὰ τὴν κάθαρσιν ἐπιστρέφεται; Ἢ	μετὰ	τὴν κάθαρσιν ἐπέστραπται. Τοῦτ´ οὖν
[1, 2, 4]	Συνέσται δὲ ἐπιστραφεῖσα. Ἆρ´ οὖν	μετὰ	τὴν κάθαρσιν ἐπιστρέφεται; Ἢ μετὰ
[1, 2, 5]	ἔχουσαν· εἰ δ´ ἄρα, ὅσον	μετὰ	φαντασίας προτυποῦς καὶ ταύτης. Ὅλως
[1, 2, 1]	δέ, εἰ δίκαιοι καὶ ὅσιοι	μετὰ	φρονήσεως γενοίμεθα καὶ ὅλως ἐν
[1, 2, 2]	πάντη ἀνωμοίωται· καθ´ ὅσον δὲ	μεταλαμβάνει	εἴδους, κατὰ τοσοῦτον ὁμοιοῦται ἀνειδέῳ
[1, 2, 1]	καὶ τάξεως δὲ καὶ κόσμου	μεταλαμβάνει	ἡ οἰκία ἡ αἰσθητὴ κἀκεῖ
[1, 2, 2]	ὄντι. Μᾶλλον δὲ τὰ ἐγγὺς	μεταλαμβάνει·	ψυχὴ δὲ ἐγγυτέρω σώματος καὶ
[1, 2, 1]	μείζονα. Ἀλλ´ εἰ μὲν οὗ	μεταλαμβάνει	ψυχὴ τὸ αὐτὸ ἦν τῷ
[1, 2, 2]	καὶ συγγενέστερον· ταύτῃ καὶ πλέον	μεταλαμβάνει,	ὥστε καὶ ἐξαπατᾶν θεὸς φαντασθεῖσα,
[1, 2, 1]	κόσμου καὶ τάξεως καὶ ὁμολογίας	μεταλαμβάνοντες	ἐκεῖθεν καὶ τούτων ὄντων τῆς
[1, 2, 2]	μεμετρημένον· καὶ αὐταὶ ὁρισθεῖσαι, ᾗ	μέτρα	γε ἐν ὕλῃ τῇ ψυχῇ,
[1, 2, 7]	δὲ ἀρχὰς ἥκων καὶ ἄλλα	μέτρα	κατ´ ἐκεῖνα πράξει· οἷον τὸ
[1, 2, 7]	τοσόνδε, καὶ ἡ σωφροσύνη ἐκείνη	μετροῦσα,	ἡ δὲ ὅλως ἀναιροῦσα; Ταὐτὸν
[1, 2, 2]	ἐπιθυμίας καὶ ὅλως τὰ πάθη	μετροῦσαι	καὶ ψευδεῖς δόξας ἀφαιροῦσαι τῷ
[1, 2, 2]	καὶ ἀμείνους ποιοῦσιν ὁρίζουσαι καὶ	μετροῦσαι	τὰς ἐπιθυμίας καὶ ὅλως τὰ
[1, 2, 7]	οἷον τὸ σωφρονεῖν οὐκ ἐν	μέτρῳ	ἐκείνῳ τιθείς, ἀλλ´ ὅλως κατὰ
[1, 2, 2]	τῇ ψυχῇ, ὡμοίωνται τῷ ἐκεῖ	μέτρῳ	καὶ ἔχουσιν ἴχνος τοῦ ἐκεῖ
[1, 2, 1]	παρουσίαν. Πρὸς μὲν οὖν τὸ	μὴ	ἀναγκαῖον κἀκεῖ ἀρετὴν εἶναι, ἐπείπερ
[1, 2, 3]	λόγος καὶ νοῦς, τὰ δὲ	μὴ	ἀντιτείνοι δικαιοσύνη δ´ ἂν εἴη
[1, 2, 1]	ταῖς αὑτῶν ἀρεταῖς ὁμοιοῦσθαι τῷ	μὴ	ἀρετὴν κεκτημένῳ. Καὶ πῶς; Ὧδε·
[1, 2, 5]	δυνατόν, πάντη, εἰ δὲ μή,	μὴ	γοῦν αὐτὴν συνοργιζομένην, ἀλλ´ ἄλλου
[1, 2, 6]	εἶναι ἢ ἄπρακτόν γε τῶν	μὴ	δοκούντων τῷ δεσπότῃ. Τίς οὖν
[1, 2, 7]	ἔτι ἐκείνη μένει κἂν εἰ	μὴ	ἐνεργοῦσα; Καὶ εἰ ἡ μὲν
[1, 2, 5]	ἰατρεύσεις καὶ ἀπαλλαγὰς πόνων, ἵνα	μὴ	ἐνοχλοῖτο, τὰς δὲ ἀλγηδόνας ἀφαιροῦσαν
[1, 2, 5]	ἐάν τι ὅλως κινηθῇ, ὅτι	μὴ	ἡσυχίαν ἦγε παρόντος τοῦ δεσπότου,
[1, 2, 4]	πρὸς αὐτὸν βλέπῃ· εἰ δὲ	μή,	καὶ παρὼν ἀλλότριος. Ἐπεὶ κἀν
[1, 2, 1]	δὲ πειθὼ ἐπάγειν τῷ λόγῳ	μὴ	μένοντας ἐπὶ τῆς βίας. ~Πρῶτον
[1, 2, 5]	εἰ δυνατόν, πάντη, εἰ δὲ	μή,	μὴ γοῦν αὐτὴν συνοργιζομένην, ἀλλ´
[1, 2, 5]	δὲ ἀλγηδόνας ἀφαιροῦσαν καί, εἰ	μὴ	οἷόν τε, πράως φέρουσαν καὶ
[1, 2, 1]	οὗ καὶ ἐπιθυμία ἂν γένοιτο	μὴ	παρόντος, ἵν´ ἔχῃ ἢ ἕλῃ.
[1, 2, 1]	πρὸς ἄλλας, οὐδὲν κωλύει, καὶ	μὴ	πρὸς ἀρετὰς ὁμοιουμένων, ἡμᾶς ταῖς
[1, 2, 6]	αὐτὴ δὲ ἐξ ἀρετῆς, ἵνα	μὴ	συμπαθῇ τῷ χείρονι συνοίκῳ. ~Ἀντακολουθοῦσι
[1, 2, 5]	φέρουσαν καὶ ἐλάττους τιθεῖσαν τῷ	μὴ	συμπάσχειν· τὸν δὲ θυμὸν ὅσον
[1, 2, 5]	μηδὲ πλήττεσθαι· εἰ δ´ ἄρα,	μὴ	σφόδρα, ἀλλ´ ὀλίγας τὰς πληγὰς
[1, 2, 2]	ὥστε καὶ ἐξαπατᾶν θεὸς φαντασθεῖσα,	μὴ	τὸ πᾶν θεοῦ τοῦτο ᾖ.
[1, 2, 1]	συμβαίνει ἀρετὰς ἔχειν κἂν εἰ	μὴ	τοιαύτας. Εἰ οὖν τις συγχωρεῖ,
[1, 2, 1]	οὖν τις συγχωρεῖ, {κἂν εἰ	μὴ	τοιαύτας} ὁμοιοῦσθαι δύνασθαι, ἄλλως ἡμῶν
[1, 2, 4]	Ἐπεὶ κἀν ταῖς ἐπιστήμαις· ἐὰν	μηδ´	ὅλως ἐνεργῶμεν κατ´ αὐτάς, ἀλλότριαι.
[1, 2, 1]	πολιτικὰς ὅλως οὔ; Ἢ ἄλογον	μηδ´	ὁπωσοῦν ὁμοιοῦσθαι κατὰ ταύτας τούτους
[1, 2, 5]	καὶ αὐτὸ καθαρὸν ποιῆσαι, ὥστε	μηδὲ	πλήττεσθαι· εἰ δ´ ἄρα, μὴ
[1, 2, 6]	ἄλλην ἀρετὴν ἔχοντα· εἰ δὲ	μηδέν,	θεὸς μόνον· θεὸς δὲ τῶν
[1, 2, 5]	ὅμοιος γενόμενος ἢ αἰδούμενος, ὡς	μηδὲν	τολμᾶν ποιεῖν ὧν ὁ ἀγαθὸς
[1, 2, 5]	νουθετήσει. Ἐπιθυμίαν δέ; Ὅτι μὲν	μηδενὸς	φαύλου, δῆλον· σίτων δὲ καὶ
[1, 2, 5]	τόποις συνάγουσαν πρὸς ἑαυτήν, πάντως	μὴν	ἀπαθῶς ἔχουσαν καὶ τὰς ἀναγκαίας
[1, 2, 3]	ἐστὶ νοεῖν τε καὶ φρονεῖν	μήτε	ὁμοπαθὴς εἴη ὅπερ ἐστὶ σωφρονεῖν
[1, 2, 1]	δεινόν ἐστιν· οὐδὲν γὰρ ἔξωθεν·	μήτε	προσιὸν ἡδὺ οὗ καὶ ἐπιθυμία
[1, 2, 3]	ἀγαθὴ καὶ ἀρετὴν ἔχουσα, εἰ	μήτε	συνδοξάζοι, ἀλλὰ μόνη ἐνεργοῖ ὅπερ
[1, 2, 1]	οἷον σώφρονι ἀνδρείῳ εἶναι, ᾧ	μήτε	τι δεινόν ἐστιν· οὐδὲν γὰρ
[1, 2, 3]	ὁμοπαθὴς εἴη ὅπερ ἐστὶ σωφρονεῖν	μήτε	φοβοῖτο ἀφισταμένη τοῦ σώματος ὅπερ
[1, 2, 2]	εὕρωμεν ὃ παρ´ ἡμῖν μὲν	μίμημα	ὂν ἀρετή ἐστιν, ἐκεῖ δὲ
[1, 2, 3]	οὕτω καὶ ὁ ἐν ψυχῇ	μίμημα	τοῦ ἐν ἑτέρῳ. Ὡς οὖν
[1, 2, 3]	γὰρ ὁ ἐν φωνῇ λόγος	μίμημα	τοῦ ἐν ψυχῇ, οὕτω καὶ
[1, 2, 1]	τὴν ἀρετὴν, ἐκείνῳ δέ, ὅθεν	μιμησαμένη	ἔχει, σύμφυτον· πρὸς δὲ τὸν
[1, 2, 3]	ἡ ἐνέργεια τοιαύτη, ὡς τὸ	μιμούμενον	ἔχειν φρόνησιν. Τί οὖν οὐ
[1, 2, 3]	ἔχουσα, εἰ μήτε συνδοξάζοι, ἀλλὰ	μόνη	ἐνεργοῖ ὅπερ ἐστὶ νοεῖν τε
[1, 2, 6]	ἔχοντα· εἰ δὲ μηδέν, θεὸς	μόνον·	θεὸς δὲ τῶν ἑπομένων τῷ
[1, 2, 5]	τὰς ἀναγκαίας τῶν ἡδονῶν αἰσθήσεις	μόνον	ποιουμένην καὶ ἰατρεύσεις καὶ ἀπαλλαγὰς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007