Livre, chapitre
[1, 10]	πάσχουσιν ἀκούειν οὐ θέλουσι. τὴν	γὰρ	αἰσχύνην κεῖσθαι νομίζουσιν ἐν (τοῖς
[1, 9]	ἔργων ἔχει τὴν ἡδονήν. ὀφθαλμοὶ	γὰρ	ἀλλήλοις ἀντανακλώμενοι ἀπομάττουσιν ὡς ἐν
[1, 13]	εὐσχήμων φαίνῃ νεκρός, τοῖς μὲν	γὰρ	ἄλλοις τῶν ἀποθανόντων τὸ ἴχνος
[1, 6]	καὶ ἐρεθίζει τὰς (ἀλγηδονας· ὅταν	γὰρ	αναπαυηται τὸ σῶμα, τότε σχολάζει
[1, 9]	δός μοι τὰς ἀφορμάς· σὺ	γὰρ	ἀρχαιότερος μύστης ἐμοῦ καὶ συνηθέστερος
[1, 16]	τοῦ ταὧ λειμὼν εὐανθέστερος, πεφύτευται	γὰρ	αὐτῷ καὶ χρυσὸς ἐν τοῖς
[1, 14]	μου τὸν δεσπότην ἀπολώλεκα. τί	γὰρ	αὐτῷ τοιοῦτον δῶρον ἐχαριζόμην; φιάλη
[1, 7]	διπλῷ συνοικῶ κακῶ. πονηρὸν μὲν	γὰρ	γυνή, κἂν εὔμορφος ᾖ· ἐὰν
[1, 11]	μὲν οὐκ ἂν δυναίμην· ἄλλῃ	γὰρ	δέδομαι παρθένῳ. ἐπίκειται δέ μοι
[1, 3]	ίνα φυλάξωνται μὴ παθεῖν (οὐ	γὰρ	εἱμαρμένης δύνανται κρατεῖν) (ἀλλ' ίνα
[1, 8]	καὶ θεοῖς κἀμοὶ μελήσει καὶ	γὰρ	εἰς τὴν προθεσμίαν τῶν γάμων
[1, 17]	ἀνελθών, ἐφορᾷ ποῖ νένευκε· κλίνεται	γὰρ	εἰς τὸ ἐρώμενον· καὶ μαθών,
[1, 3]	τοῦ πάθους τὴν ἀκμήν. ἐπεὶ	γὰρ	εἶχον ἔννατον ἔτος ἐπὶ τοῖς
[1, 9]	φιλεῖσθαι τίκτει πολλάκις ἀντέρωτα. θέλει	γὰρ	ἑκάστη τῶν παρθένων εἶναι καλή,
[1, 10]	οὐδεὶς διδάσκει τὴν τροφήν, αὐτόματα	γὰρ	ἐκμανθάνει καὶ οἶδεν ἐν τοῖς
[1, 8]	Κανδαύλην ἡ (γυνή. τὸ μὲν	γὰρ	Ελένης τῶν γάμων πῦρ ἀνῆψε
[1, 2]	Σμῆνος ανεγείρεις, εἶπε λόγων· τὰ	γὰρ	ἐμὰ μύθοις ἔοικε. Μὴ κατοκνησῃς,
[1, 3]	κουφότερον πάσχοντες φέρωσι. το μὲν	γὰρ	ἐξαίφνης ἀθρόον καὶ ἀπροσδόκητον ἐκπλήσσει
[1, 6]	(γενομένη τῷ κακῷ κυμαίνεται. πάντα	γὰρ	ἐξεγείρεται τότε τὰ τέως κοιμώμενα,
[1, 9]	οὕτως εἰς ἔρωτα εὐτυχῶν. οὐ	γὰρ	ἐπ' ἀλλοτρίας θύρας ἐλθεῖν σε
[1, 5]	τέλος τὴν ψυχὴν ἐξέκαυσεν· ὑπέκκαυμα	γὰρ	ἐπιθυμίας λόγος ἐρωτικός· κἄν εἰς
[1, 9]	φέρουσα ἔνδον ίδρυσεν. ἄλλῳ μὲν	γὰρ	ἐραστῇ καὶ βλέμμα μόνον ἤρκεσε
[1, 10]	φίλησον δὲ προσελθὼν ἠρέμα. τὸ	γὰρ	ἐραστοῦ φίλημα πρὸς ἐρωμένην θέλουσαν
[1, 16]	ὄρνις, ἔφην, ποιεῖ· ἀλλ' ἔστι	γὰρ	ἐρωτικός· ὅταν γοῦν ἐπαγαγέσθαι θέλῃ
[1, 9]	τῆς τῶν σωμάτων μίξεως· καινὴ	γάρ	ἐστι σωμάτων συμπλοκή. ἐγὼ δέ
[1, 9]	ἔργον ἔσεσθαι ταχὺ μαντεύομαι· μέγιστον	γάρ	ἐστιν ἐφόδιον εἰς πειθὼ συνεχὴς
[1, 10]	ζήτει παρ' ἄλλου μαθεῖν: αὐτοδίδακτος	γὰρ	ἐστιν ὁ θεὸς σοφιστής. ὥσπερ
[1, 5]	δύο τὰς κλίνας διαλαχόντες (οὕτω	γὰρ	ἔταξεν ὁ πατήρ) αὐτὸς κἀγὼ
[1, 16]	ὄρνιθος λαβὼν τὴν εὐκαιριαν· διαβαδίζουσα	γὰρ	ἔτυχεν ἅμα τῇ Κλειοῖ καὶ
[1, 10]	ἐν (τοῖς ῥήμασι. γυναῖκας μὲν	γὰρ	εὐφραίνει καὶ τὰ ῥήματα. παρθένος
[1, 1]	δὲ κάτω, τοῦ πεδίλου, τὸ	γὰρ	ζῶσμα μέχρι γόνατος ἀνεῖλκε τὸν
[1, 10]	διδασκαλίας πρὸς τὸν (τοκετόν. ἐὰν	γὰρ	ἡ ὠδὶς παραγένηται καὶ ἐνστῇ
[1, 8]	σοι δίδωσιν ὁ (πατήρ; τί	γὰρ	ἠδίκηκας, ἵνα καὶ πεδηθῇς; οὐκ
[1, 8]	τῇ τῶν Σειρήνων φύσει· κἀκεῖναι	γὰρ	ἡδονῇ φονεύουσιν ᾠδῆς. (ἔστι δέ
[1, 6]	ἀπελθεῖν ἤθελεν ἡ κόρη· πάντα	γὰρ	ἦν μοι Λευκίππη τὰ ἐνύπνια·
[1, 7]	λέγοντος αὐτοῦ, Χᾳρικλῆς εἰστρέχει (τοῦτο	γὰρ	ἦν ὄνομα τῷ μειρακιῳ) τεθορυβημένος,
[1, 10]	ζήτει πῶς γένηται σιωπῇ. (παῖς	γὰρ	καὶ παρθένος ὅμοιοι μέν εἰσιν
[1, 9]	ἄλλω τινὶ τοιοῦτον ἀτύχημα· τὸ	γὰρ	κακόν μοι καὶ σννοικεῖ. καὶ
[1, 8]	καὶ μέτριον τὸ ἀτύχημα. τὸ	γὰρ	κάλλος ἔχει τινὰ παρηγορίαν τῶν
[1, 10]	ἀλλ' ἐπιτήρει πῶς ἀνθίσταται. (σοφίας	γὰρ	κἀνταῦθα δεῖ. κἂν μὲν προσκαρτερῇ,
[1, 6]	εἶχον ἀγαθὰ τῆς ήμέρας, καὶ	γὰρ	κατεφίλησα, καὶ ἦν τὸ φίλημα
[1, 19]	μετὰ μικρὸν ἀπιοῦσα ᾤχετο· τῆς	γὰρ	κιθάρας αὐτὴν ὁ καιρὸς ἐκάλει·
[1, 3]	ὅσον ἀμφοῖν εἱς πατήρ· αἱ	γὰρ	μητέρες, τῷ μὲν ἦν Βυζαντία,
[1, 5]	κλέπτων ἅμα τὴν θέαν· τοῦτο	γάρ	μοι ἦν τὸ δεῖπνον. ὡς
[1, 9]	λέγων, Κλεινία, τὴν ἀνίαν· ὅλος	γάρ	μοι προσέπεσεν ὁ ἔρως, καὶ
[1, 3]	οἶδα τὴν ἐμήν· ἐπὶ νηπίῳ	γάρ	μοι τέθνηκεν, ἐδέησεν οὖν τῷ
[1, 8]	ἐφ' ἱππασίαν ἄπειμι. ἐξ ὅτου	γάρ	μοι τὸν ἵππον εχαρίσω τὸν
[1, 1]	ἐχομένη, ὥσπερ ἡνίοχος χαλινοῦ· καὶ	γὰρ	ὁ βοῦς ἐπέστραπτο ταύτῃ μᾶλλον
[1, 17]	εἴη περὶ τούτου λέγειν, Η	γὰρ	ὁ ἔρως, ἔφη, τοσαύτην ἔχει
[1, 1]	ἠρέμα κλείων τὸ πέλαγος, ᾑ	γὰρ	ὁ κόλπος κατὰ πλευρὰν ἐπὶ
[1, 3]	χρόνον εἶχεν ἐν Βυζαντίῳ· πολὺς	γὰρ	ὁ τῆς μητρὸς κλῆρος ἦν
[1, 4]	εἰς τὴν ψυχὴν καταρρεῖ· ὀφθαλμὸς	γὰρ	ὁδὸς ἐρωτικῷ (τραύματι. πάντα δέ
[1, 4]	δὲ εἶδον, εὐθὺς ἀπωλώλειν· κάλλος	γὰρ	ὀξύτερον τιτρώσκει βέλους καὶ διὰ
[1, 2]	τί πἐπονθας, εἶπον, ὦγαθέ; καὶ	γὰρ	ὁρῶ σου τὴν ὄψιν οὐ
[1, 18]	πρὸς τὸν νυμφίον ἐξέρχεται (οἶδε	γάρ,	ὅτι θάνατον ἐν τοῖς ὀδοῦσι
[1, 17]	Οὐ μέχρις ὀρνίθων, ἔφην, τοῦτο	γὰρ	οὐ θαυμαστόν, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς
[1, 14]	αὐτῷ τοιοῦτον δῶρον ἐχαριζόμην; φιάλη	γὰρ	οὐκ ἠν χρυσῆ, ἵν᾽ ἐσπένδετο
[1, 6]	μᾶλλον ὀδυνᾷ. ἐν ἡμέρᾳ μὲν	γὰρ	ὀφθαλμοὶ καὶ ὦτα πολλῆς γεμιζόμενα
[1, 10]	θέλῃ τὴν χάριν, αἰσχύνεται. τότε	γὰρ	πάσχειν νομίζει τὸ ἔργον, ὅτε
[1, 10]	προσκαρτερῇ, ἐπίσχες τὴν βίαν· οὔπω	γὰρ	πείθεται. ἐὰν δὲ μαλθακώτερον ἤδη
[1, 3]	Λευκίππη καὶ Πάνθεια γυνή· πόλεμος	γὰρ	περιλαμβάνει Βυζαντίους θρᾳκικός. σῶζε δή
[1, 1]	ἡ χροιὰ διπλῆ· τὸ μὲν	γὰρ	πρὸς τὴν γῆν ὑπέρυθρον, κυάνεον
[1, 9]	κοινωνίας εἰς χάριν ανυσιμώτερον. εἰ	γὰρ	τὰ ἄγρια τῶν θηρίων συνηθείᾳ
[1, 10]	ἐστιν ὁ θεὸς σοφιστής. ὥσπερ	γὰρ	τὰ ἀρτίτοκα τῶν βρεφῶν οὐδεὶς
[1, 9]	τύχοιμι τῆς ἐρωμένης; οὐκ οἶδα	γὰρ	τὰς ὁδούς. ~Μηδέν, εἶπεν ὁ
[1, 19]	ἐμοὶ δὲ ἐδόκει παρεῖναι, ἀπελθοῦσα	γὰρ	τὴν μορφὴν ἐπαφῆκέ μου τοῖς
[1, 18]	δὲ ἐρωμένη κρήνη Σικελική. διὰ	γὰρ	τῆς θαλάττης (ὁ ποταμὸς ὡς
[1, 8]	καιροῦ τῆς ἥβης ἀπολέσῃς· πρὸς	γὰρ	τοῖς ἄλλοις καὶ τοῦτ' ἔστι
[1, 5]	θεούς, ἔγωγε οὐκ ᾔδειν· ἐῴκειν	γὰρ	τοῖς ἐν ὀνείροις ἐσθίουσιν. ἐρείσας
[1, 17]	τοῦ φυτοῦ τὴν νόσον· (πτόρθον	γὰρ	τοῦ θήλεος φοίνικος λαβών, εἰς
[1, 19]	τοῦ Λευκίππης εἶναι προσώπου. τὸ	γὰρ	τοῦ σώματος κάλλος αὐτῆς πρὸς
[1, 13]	θέαμα οἴκτιστον καὶ ἐλεεινόν· ὅλος	γὰρ	τραῦμα ἦν, ὥστε μηδένα τῶν
[1, 16]	(ἐπιστᾶσα τῷ ταᾧ κατάντην. ἔτυχε	γὰρ	τύχῃ τινὶ συμβὰν τότε τὸν
[1, 9]	συνεχὴς πρὸς ἐρωμένην ὁμιλία, ὀφθαλμὸς	γὰρ	φιλίας πρόξενος καὶ τὸ σύνηθες
[1, 6]	ὕπνου τυχεῖν ἠδυνάμην. ἔστι μὲν	γὰρ	φύσει καὶ τἆλλα νοσήματα καὶ
[1, 12]	ἀρθεὶς καὶ ἀλογίστως ἐφέρετο. τὸν	γὰρ	χαλινὸν ἐνδακὼν καὶ τὸν αὐχένα
[1, 13]	εἰκόνος ἡ σκιά· ἡ μὲν	γὰρ	ψυχή σου πέφευγεν· οὐχ εὑρίσκω
[1, 13]	λυπούμενον καθεύδοντα μιμούμενος· τὴν μὲν	γὰρ	ψυχὴν ἐξεῖλεν ὁ θάνατος, ἐν
[1, 5]	κρείττονος ᾖ τὸ παράδειγμα· ἡ	γὰρ	ὧν ἁμαρτάνει τις αἰδὼς τῷ
[1, 3]	ἤρχετο τοῦ (δράματος ἡ τύχη.	ὄναρ	ἐδόκουν συμφῦναι τῇ παρθένῳ τὰ
[1, 10]	ὁ Κλεινίας, πρὸς ταῦτα ζήτει	παρ'	ἄλλου μαθεῖν: αὐτοδίδακτος γὰρ ἐστιν
[1, 9]	τινὰ (μίξιν ἐν ἀποστάσει. καὶ	παρ'	ὀλίγον ἐστὶ τῆς τῶν σωμάτων
[1, 1]	ἐπὶ τὸν Δια καὶ ὑπεμειδία,	ὥσπερ	αὐτοῦ καταγελῶν, ὅτι δι' αὐτὸν
[1, 1]	θάλασσαν μικρὸν ὑποκεχηνυῖαι τὸ στόμα,	ὥσπερ	ἀφήσειν ὑπὸ φόβου μέλλουσαι καὶ
[1, 10]	γὰρ ἐστιν ὁ θεὸς σοφιστής.	ὥσπερ	γὰρ τὰ ἀρτίτοκα τῶν βρεφῶν
[1, 7]	Κλεινία. καὶ συνεστέναξεν ὁ Κλεινίας,	ὥσπερ	ἐκ τῆς ἐκείνου ψυχῆς κρεμάμενος·
[1, 17]	καὶ θίγῃ, πρὸς αὑτὴν εἵλκυσεν,	ὥσπερ	ἐρωτικόν τι ἔνδον ἔχουσα. καὶ
[1, 1]	τῆ λαιᾷ τοῦ κέρως ἐχομένη,	ὥσπερ	ἡνίοχος χαλινοῦ· καὶ γὰρ ὁ
[1, 1]	ἐπεκάθητο τῷ ταύρῳ, πλεούσης νεώς,	(ὥσπερ	ἱστίῳ τῷ πέπλῳ χρωμένη. περὶ
[1, 12]	ἡ φωνὴ καὶ ἔμεινεν ἀκίνητος,	ὥσπερ	τυφῶνι βεβλημένος τῶ λόγῳ, ὁ
[1, 1]	οὐραν· ἤρτητο δὲ ἀμφοῖν ἑκατέρωθεν	ὑπὲρ	τὴν κεφαλὴν καλύπτρα κύκλῳ τῶν
[1, 11]	καὶ θέλω μἐν σοὶ δικάσαι,	πάτερ,	ἀλλ' ἀντίδικον ἔχω χαλεπώτερον. βασανίζει
[1, 11]	κρίνεται μετὰ πυρός. ἂν ἀπειθήσω,	πάτερ,	αὐτοῦ καίομαι τῷ πυρί. ~Ημεῖς
[1, 3]	χαίρειν Σώστρατος. Ἥκουσι πρὸς σὲ	θυγάτηρ	ἐμὴ Λευκίππη καὶ Πάνθεια γυνή·
[1, 3]	ἀδελφός, ἀλλ' ὅσον ἀμφοῖν εἱς	πατήρ·	αἱ γὰρ μητέρες, τῷ μὲν
[1, 4]	τοῦ πολέμου τύχης. ~Ταῦτα ὁ	πατὴρ	ἀναγνοὺς ἀναπηδᾷ καὶ ἐπὶ τὴν
[1, 7]	ἀλλὰ πρὸς τὸν πλοῦτον ὁ	πατὴρ	ἀποβλέπων σπουδάζει τὸ κῆδος; ἐκδίδομαι
[1, 5]	διαλαχόντες (οὕτω γὰρ ἔταξεν ὁ	πατήρ)	αὐτὸς κἀγὼ τὴν μέσην, αἱ
[1, 1]	ἡ πόλις Θηβαίων ὁ δῆμος	πατήρ.	δίδυμος λιμὴν ἐν κόλπῳ πλατύς,
[1, 11]	πρὸς τοῦτον τὸν γάμον ὁ	πατήρ,	δίκαια αἰτῶν, οὐ ξένην οὐδὲ
[1, 3]	τοῖς δέκα, καὶ παρεσκεύαζεν ὁ	πατὴρ	εἰς νέωτα ποιήσων τοὺς γάμους,
[1, 3]	ἦν (αὐτῷ· ο δὲ ἐμὸς	πατὴρ	ἐν Τύρῳ κατῴκεί, τὴν δὲ
[1, 14]	μὲν οὖν οὕτως ἐκώκυεν ὁ	πατήρ·	ἑτέρωθεν δὲ καθ' αὑτὸν ὁ
[1, 3]	γένος, Τύρος πατρίς, ὄνομα Κλειτοφων	πατὴρ	Ιππίας, ἀδελφὸς πατρὸς Σώστρατος, οὐ
[1, 5]	πρὸς ἡμᾶς, καὶ αὐταῖς ὁ	πατὴρ	μέρος τι τῆς οἰκίας ἀποτεμόμενος,
[1, 7]	ὁ Χαρικλῆς, Γάμον, εἶπεν, ὁ	πατήρ	μοι προξενεῖ, καὶ γάμον ἀμόρφου
[1, 11]	δύο ἐναντίων· ἔρως ἀνταγωνίζεται καὶ	πατήρ.	ὁ μὲν ἕστηκεν αἰδοῖ κρατῶν,
[1, 13]	ἐξῆρχε δὲ τοῦ θρήνου ὁ	πατὴρ	πολυτάρακτον βοῶν. Οἷος ἀπ' ἐμοῦ
[1, 8]	εἶπεν, ἤδη σοι δίδωσιν ὁ	(πατήρ;	τί γὰρ ἠδίκηκας, ἵνα καὶ
[1, 1]	θαλάσσῃ πόλις Ἀσσυρίων ἡ θάλασσα·	μήτηρ	Φοινίκων ἡ πόλις Θηβαίων ὁ
[1, 1]	τῆς ἐσθῆτος ὑπεφαίνετο. βαθὺς ὀμφαλός-	γαστὴρ	τεταμένη· λαπάρα στενή· τὸ στενὸν
[1, 13]	ᾠδαί. (ἄλλο σοι, τέκνον, προσεδόκων	πῦρ	ἀνάψειν ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἔσβεσεν
[1, 8]	μὲν γὰρ Ελένης τῶν γάμων	πῦρ	ἀνῆψε κατὰ τῆς Τροίας ἄλλο
[1, 1]	ἤρτητο τὴν φαρέτραν, ἐκράτει τὸ	πῦρ·	ἐπέστραπτο δέ ὡς ἐπὶ τὸν
[1, 8]	ἀνῆψε κατὰ τῆς Τροίας ἄλλο	πῦρ·	ὁ δὲ Πηνελόπης γάμος τῆς
[1, 17]	καὶ μέχρις ὀρνίθων πέμπειν τὸ	πῦρ;	Οὐ μέχρις ὀρνίθων, ἔφην, τοῦτο
[1, 6]	οἱ φόβοι· τοῖς ἐρῶσι τὸ	πῦρ.	περὶ δὲ τὴν ἕω μόλις
[1, 1]	στόμα δεύτερον ὀρώρυκται, καὶ τὸ	ὕδωρ	αὖθις εἰσρεῖ, καὶ γίνεται τοῦ
[1, 1]	νάρκισσος καὶ ῥόδα καὶ μύρριναι.	ὕδωρ	δὲ κατὰ μέσον ἔρρει τοῦ
[1, 15]	χειροποίητος τῷ ῥεύματι, τὸ δὲ	ὕδωρ	τῶν ἀνθεων ἦν κάτοπτρον, ὡς
[1, 2]	πολλαὶ καὶ πυκναί, παρέρρει δὲ	ὕδωρ	ψυχρόν τε καὶ διαυγές, οἷον
[1, 3]	τὸ δαιμόνιον τὸ μέλλον ὰνθρώποις	νύκτωρ	πολλάκις λαλεῖν· οὐχ ίνα φυλάξωνται

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/11/2005