| Ennéade, livre, chap. |
| [5, 4, 1] |
δύναμιν
ἀπομιμούμενα
εἰς
ἀιδιότητά
τε
|
καὶ |
ἀγαθότητα.
Πῶς
οὖν
τὸ
τελεώτατον |
| [5, 4, 2] |
διὸ
δύο
ἤδη.
Ἔστι
δὲ
|
καὶ |
ἄλλο
τῷ
μετ´
αὐτὸ
νοητόν. |
| [5, 4, 1] |
ἀρχὴ
εἴη;
Δεῖ
δή
τι
|
καὶ |
ἀπ´
αὐτοῦ
γενέσθαι,
εἴπερ
ἔσται |
| [5, 4, 2] |
ὁρῶσα
καὶ
πρὸς
τοῦτο
ἐπιστραφεῖσα
|
καὶ |
ἀπ´
ἐκείνου
οἷον
ἀποτελουμένη
καὶ |
| [5, 4, 2] |
ὁρῶν
ἤδη.
Ἔστι
μὲν
οὖν
|
καὶ |
αὐτὸς
νοητόν,
ἀλλὰ
καὶ
νοῶν· |
| [5, 4, 1] |
καὶ
τιμιώτατον
εἶναι
τὸ
γεννώμενον
|
καὶ |
δεύτερον
ἐκείνου
τῶν
ἄλλων
ἄμεινον |
| [5, 4, 1] |
τὸ
πρῶτον
καὶ
πάντων
τελεώτατον
|
καὶ |
δύναμις
ἡ
πρώτη,
δεῖ
πάντων |
| [5, 4, 2] |
τῶν
πάντων·
ἐπέκεινα
ἄρα
οὐσίας·
|
καὶ |
εἰ
τὰ
πάντα,
πρὸ
δὲ |
| [5, 4, 2] |
καὶ
οἷον
ἐκεῖνο
καὶ
μίμημα
|
καὶ |
εἴδωλον
ἐκείνου.
Ἀλλὰ
πῶς
μένοντος |
| [5, 4, 2] |
δὲ
ὑπὸ
τοῦ
νοητοῦ.
Διὸ
|
καὶ |
εἴρηται·
ἐκ
τῆς
ἀορίστου
δυάδος |
| [5, 4, 2] |
τῶν
πραγμάτων
καὶ
ταὐτὸν
αὐτοῖς
|
καὶ |
ἕν·
καὶ
ἡ
ἐπιστήμη
δὲ |
| [5, 4, 1] |
λόγος
μηδὲ
ἐπιστήμη>
ὃ
δὴ
|
καὶ |
ἐπέκεινα>
λέγεται
εἶναι
οὐσίας>
εἰ |
| [5, 4, 2] |
ἀνάγκης
ἑτέραν
οὖσαν
αὐτοῦ·
οἷον
|
καὶ |
ἐπὶ
τοῦ
πυρὸς
ἡ
μέν |
| [5, 4, 2] |
καὶ
ταὐτὸν
αὐτοῖς
καὶ
ἕν·
|
καὶ |
ἡ
ἐπιστήμη
δὲ
τῶν
ἄνευ |
| [5, 4, 2] |
αὐτῷ
καὶ
πάντα
ἐν
αὐτῷ,
|
καὶ |
ἡ
κατανόησις
αὐτοῦ
αὐτὸ
οἱονεὶ |
| [5, 4, 2] |
δ´
ἐκ
τῆς
οὐσίας
ἑκάστου·
|
καὶ |
ἡ
μὲν
τῆς
οὐσίας
αὐτό |
| [5, 4, 2] |
οἷον
νοητὸν
καὶ
οἷον
ἐκεῖνο
|
καὶ |
μίμημα
καὶ
εἴδωλον
ἐκείνου.
Ἀλλὰ |
| [5, 4, 2] |
συναισθήσει
οὖσα
ἐν
στάσει
ἀιδίῳ
|
καὶ |
νοήσει
ἑτέρως
ἢ
κατὰ
τὴν |
| [5, 4, 2] |
γίνεται
νόησις·
νόησις
δὲ
οὖσα
|
καὶ |
νοοῦσα
ἀφ´
οὗ
ἐγένετο
ἄλλο |
| [5, 4, 2] |
εἶναι
τῆς
οὐσίας.
Τοῦτο
δὲ
|
καὶ |
νοῦ·
ἐπέκεινα
ἄρα
τι
νοῦ. |
| [5, 4, 2] |
οὖν
καὶ
αὐτὸς
νοητόν,
ἀλλὰ
|
καὶ |
νοῶν·
διὸ
δύο
ἤδη.
Ἔστι |
| [5, 4, 2] |
καὶ
τοῦ
ἑνὸς
τὰ
εἴδη
|
καὶ |
οἱ
ἀριθμοί·
τοῦτο
γὰρ
ὁ |
| [5, 4, 2] |
νοῦς
γίγνεται,
ἄλλο
οἷον
νοητὸν
|
καὶ |
οἷον
ἐκεῖνο
καὶ
μίμημα
καὶ |
| [5, 4, 2] |
νοῦ
ἐνδεέστερον,
προσεχέστερον
δὲ
νῷ
|
καὶ |
ὅμοιον
δεῖ
εἶναι·
ἐπεὶ
δὲ |
| [5, 4, 2] |
οὐδὲ
οὐ
νοοῦν·
νοῦς
δὴ
|
καὶ |
ὂν
ταὐτόν.
Οὐ
γὰρ
τῶν |
| [5, 4, 1] |
συμβάσεως
ἔξω
πάσης
καὶ
συνθέσεως
|
καὶ |
ὄντως
ἕν,
οὐκ
ἂν
ἀρχὴ |
| [5, 4, 1] |
τι
ἂν
προαίρεσιν
ἔχῃ,
ἀλλὰ
|
καὶ |
ὅσα
φύει
ἄνευ
προαιρέσεως,
καὶ |
| [5, 4, 1] |
εἰς
τελείωσιν
ἴῃ,
ὁρῶμεν
γεννῶν
|
καὶ |
οὐκ
ἀνεχόμενον
ἐφ´
ἑαυτοῦ
μένειν, |
| [5, 4, 2] |
Τὸ
νοητὸν
ἐφ´
ἑαυτοῦ
μένον
|
καὶ |
οὐκ
ὂν
ἐνδεές,
ὥσπερ
τὸ |
| [5, 4, 2] |
οὖν
ἁπασῶν,
εἰς
τὸ
εἶναι
|
καὶ |
οὐσίαν
ἦλθεν·
ἐκεῖνο
γὰρ
ἐπέκεινα |
| [5, 4, 1] |
οὐ
μεμιγμένον
τοῖς
ἀπ´
αὐτοῦ,
|
καὶ |
πάλιν
ἕτερον
τρόπον
τοῖς
ἄλλοις |
| [5, 4, 2] |
διακριτικὸν
ἑαυτοῦ,
ζωὴ
ἐν
αὐτῷ
|
καὶ |
πάντα
ἐν
αὐτῷ,
καὶ
ἡ |
| [5, 4, 1] |
πρὸ
πάντων
εἶναι
ἁπλοῦν
τοῦτο
|
καὶ |
πάντων
ἕτερον
τῶν
μετ´
αὐτό, |
| [5, 4, 1] |
Εἰ
τέλεόν
ἐστι
τὸ
πρῶτον
|
καὶ |
πάντων
τελεώτατον
καὶ
δύναμις
ἡ |
| [5, 4, 2] |
σύνθεσίν
τε
ἐμφαίνων,
νοητὴν
μέντοι,
|
καὶ |
πολλὰ
ὁρῶν
ἤδη.
Ἔστι
μὲν |
| [5, 4, 2] |
μένειν
πῦρ.
Οὕτω
δὴ
κἀκεῖ·
|
καὶ |
πολὺ
πρότερον
ἐκεῖ
μένοντος>
αὐτοῦ |
| [5, 4, 2] |
Νόησις
δὲ
τὸ
νοητὸν
ὁρῶσα
|
καὶ |
πρὸς
τοῦτο
ἐπιστραφεῖσα
καὶ
ἀπ´ |
| [5, 4, 1] |
αὐταρκέστατόν
τε
τῷ
ἁπλοῦν
εἶναι
|
καὶ |
πρῶτον
ἁπάντων·
τὸ
γὰρ
τὸ |
| [5, 4, 2] |
ἔστιν
αὐτοῦ
πάντα
ἐν
αὐτῷ
|
καὶ |
σὺν
αὐτῷ,
πάντη
διακριτικὸν
ἑαυτοῦ, |
| [5, 4, 1] |
ἁπλοῦν
ἔσται
συμβάσεως
ἔξω
πάσης
|
καὶ |
συνθέσεως
καὶ
ὄντως
ἕν,
οὐκ |
| [5, 4, 2] |
ἐκ
τῆς
ἐν
αὐτῷ
τελειότητος
|
καὶ |
συνούσης
ἐνεργείας
ἡ
γεννηθεῖσα
ἐνέργεια |
| [5, 4, 1] |
καὶ
ὅσα
φύει
ἄνευ
προαιρέσεως,
|
καὶ |
τὰ
ἄψυχα
δὲ
μεταδιδόντα
ἑαυτῶν |
| [5, 4, 1] |
θερμαίνει,
καὶ
ψύχει
ἡ
χιών,
|
καὶ |
τὰ
φάρμακα
δὲ
εἰς
ἄλλο |
| [5, 4, 1] |
ἐκεῖνο
διὰ
τῶν
μεταξὺ
ἔχειν,
|
καὶ |
τάξιν
εἶναι
δευτέρων
καὶ
τρίτων, |
| [5, 4, 1] |
πάντων
τῶν
ὄντων
δυνατώτατον
εἶναι,
|
καὶ |
τὰς
ἄλλας
δυνάμεις
καθόσον
δύνανται |
| [5, 4, 2] |
τὸ
ἴσον
ἔχον
τοῖς
πᾶσι,
|
καὶ |
ταύτῃ
δεῖ
ἐπέκεινα
εἶναι
τῆς |
| [5, 4, 2] |
Ἀλλ´
ἐνταῦθα
μετὰ
τῶν
πραγμάτων
|
καὶ |
ταὐτὸν
αὐτοῖς
καὶ
ἕν·
καὶ |
| [5, 4, 2] |
καὶ
ἀπ´
ἐκείνου
οἷον
ἀποτελουμένη
|
καὶ |
τελειουμένη
ἀόριστος
μὲν
αὐτὴ
ὥσπερ |
| [5, 4, 1] |
γεννῶν
τὰ
ἐφεξῆς·
δεῖ
δὴ
|
καὶ |
τιμιώτατον
εἶναι
τὸ
γεννώμενον
καὶ |
| [5, 4, 1] |
ἀπ´
αὐτοῦ,
ἀνάγκη.
Δεῖ
δὴ
|
καὶ |
τιμιώτατον
εἶναι
τὸ
γεννῶν
τὰ |
| [5, 4, 1] |
εἶτα
ἕν,
καθ´
οὗ
ψεῦδος
|
καὶ |
τὸ
ἓν
εἶναι,
οὗ
μὴ |
| [5, 4, 2] |
ὂν
ἐνδεές,
ὥσπερ
τὸ
ὁρῶν
|
καὶ |
τὸ
νοοῦν
ἐνδεὲς
δὲ
λέγω |
| [5, 4, 1] |
ἀγαθότητα.
Πῶς
οὖν
τὸ
τελεώτατον
|
καὶ |
τὸ
πρῶτον
ἀγαθὸν
ἐν
αὑτῷ |
| [5, 4, 2] |
εἴρηται·
ἐκ
τῆς
ἀορίστου
δυάδος
|
καὶ |
τοῦ
ἑνὸς
τὰ
εἴδη
καὶ |
| [5, 4, 1] |
ἔχειν,
καὶ
τάξιν
εἶναι
δευτέρων
|
καὶ |
τρίτων,
τοῦ
μὲν
ἐπὶ
τὸ |
| [5, 4, 1] |
αὐτοῦ
γενέσθαι,
εἴπερ
ἔσται
τι
|
καὶ |
τῶν
ἄλλων
παρ´
αὐτοῦ
γε |
| [5, 4, 1] |
δύναται·
οἷον
τὸ
πῦρ
θερμαίνει,
|
καὶ |
ψύχει
ἡ
χιών,
καὶ
τὰ |