Ennéade, livre, chap.
[5, 4, 1]	ἔχῃ, ἀλλὰ καὶ ὅσα φύει	ἄνευ	προαιρέσεως, καὶ τὰ ἄψυχα δὲ
[5, 4, 2]	καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲ τῶν	ἄνευ	ὕλης τὰ πράγματα.
[5, 4, 2]	πῦρ. Οὕτω δὴ κἀκεῖ· καὶ	πολὺ	πρότερον ἐκεῖ μένοντος> αὐτοῦ ἐν
[5, 4, 1]	ἀναγωγὴν ἐπ´ ἐκεῖνο διὰ τῶν	μεταξὺ	ἔχειν, καὶ τάξιν εἶναι δευτέρων
[5, 4, 1]	οὖν τοῦτο; Ἀπὸ τοῦ πρώτου·	οὐ	γὰρ δὴ κατὰ συντυχίαν, οὐδ´
[5, 4, 1]	ἓν ἂν εἴη τὰ ἄμφω.	Οὐ	γὰρ δὴ σώματα λέγομεν δύο,
[5, 4, 2]	νοῦς δὴ καὶ ὂν ταὐτόν.	Οὐ	γὰρ τῶν πραγμάτων ὁ νοῦς
[5, 4, 2]	γὰρ ὂν οὐ νεκρὸν οὐδὲ	οὐ	ζωὴ οὐδὲ οὐ νοοῦν· νοῦς
[5, 4, 1]	μετ´ αὐτό, ἐφ´ ἑαυτοῦ ὄν,	οὐ	μεμιγμένον τοῖς ἀπ´ αὐτοῦ, καὶ
[5, 4, 1]	ἑαυτοῦ μένειν, ἀλλ´ ἕτερον ποιοῦν,	οὐ	μόνον ὅ τι ἂν προαίρεσιν
[5, 4, 2]	τι νοῦ. Τὸ γὰρ ὂν	οὐ	νεκρὸν οὐδὲ οὐ ζωὴ οὐδὲ
[5, 4, 2]	νεκρὸν οὐδὲ οὐ ζωὴ οὐδὲ	οὐ	νοοῦν· νοῦς δὴ καὶ ὂν
[5, 4, 2]	εἶναι ἀνάγκη. Διὰ τί δὲ	οὐ	νοῦς, οὗ ἐνέργειά ἐστι νόησις;
[5, 4, 2]	πρὸ δὲ πάντων τὸ ἓν	οὐ	τὸ ἴσον ἔχον τοῖς πᾶσι,
[5, 4, 2]	δὲ οὖσα καὶ νοοῦσα ἀφ´	οὗ	ἐγένετο ἄλλο γὰρ οὐκ ἔχει
[5, 4, 2]	Διὰ τί δὲ οὐ νοῦς,	οὗ	ἐνέργειά ἐστι νόησις; Νόησις δὲ
[5, 4, 1]	ψεῦδος καὶ τὸ ἓν εἶναι,	οὗ	μὴ λόγος μηδὲ ἐπιστήμη> ὃ
[5, 4, 1]	ἕτερον ὄν, εἶτα ἕν, καθ´	οὗ	ψεῦδος καὶ τὸ ἓν εἶναι,
[5, 4, 2]	αὐτὸ νοῦς ἦν τὸ γεννῶν,	νοῦ	ἐνδεέστερον, προσεχέστερον δὲ νῷ καὶ
[5, 4, 2]	τῆς οὐσίας. Τοῦτο δὲ καὶ	νοῦ·	ἐπέκεινα ἄρα τι νοῦ. Τὸ
[5, 4, 2]	νοήσει ἑτέρως ἢ κατὰ τὴν	νοῦ	νόησιν. Εἴ τι οὖν μένοντος
[5, 4, 2]	καὶ νοῦ· ἐπέκεινα ἄρα τι	νοῦ.	Τὸ γὰρ ὂν οὐ νεκρὸν
[5, 4, 2]	δεῖ εἶναι· ἐπεὶ δὲ ἐπέκεινα	νοῦ	τὸ γεννῶν, νοῦν εἶναι ἀνάγκη.
[5, 4, 1]	ἐπὶ τὸ πρῶτον τοῦ δευτέρου	ἀναγομένου,	τοῦ δὲ τρίτου ἐπὶ τὸ
[5, 4, 2]	ἐκεῖνο καὶ μίμημα καὶ εἴδωλον	ἐκείνου.	Ἀλλὰ πῶς μένοντος ἐκείνου γίνεται;
[5, 4, 2]	εἴδωλον ἐκείνου. Ἀλλὰ πῶς μένοντος	ἐκείνου	γίνεται; Ἐνέργεια ἡ μέν ἐστι
[5, 4, 1]	μετὰ τὸ πρῶτον, ἀνάγκη ἐξ	ἐκείνου	εἶναι ἢ εὐθὺς ἢ τὴν
[5, 4, 2]	πρὸς τοῦτο ἐπιστραφεῖσα καὶ ἀπ´	ἐκείνου	οἷον ἀποτελουμένη καὶ τελειουμένη ἀόριστος
[5, 4, 2]	ἀπ´ ἐκείνης ἤδη γινομένη ἐνεργοῦντος	ἐκείνου	τὴν σύμφυτον τῇ οὐσίᾳ ἐν
[5, 4, 1]	εἶναι τὸ γεννώμενον καὶ δεύτερον	ἐκείνου	τῶν ἄλλων ἄμεινον εἶναι. ~Εἰ
[5, 4, 1]	μὲν ἐπὶ τὸ πρῶτον τοῦ	δευτέρου	ἀναγομένου, τοῦ δὲ τρίτου ἐπὶ
[5, 4, 1]	τὸ πρῶτον τοῦ δευτέρου ἀναγομένου,	τοῦ	δὲ τρίτου ἐπὶ τὸ δεύτερον.
[5, 4, 1]	τοῦ μὲν ἐπὶ τὸ πρῶτον	τοῦ	δευτέρου ἀναγομένου, τοῦ δὲ τρίτου
[5, 4, 2]	ἐκ τῆς ἀορίστου δυάδος καὶ	τοῦ	ἑνὸς τὰ εἴδη καὶ οἱ
[5, 4, 1]	τάξιν εἶναι δευτέρων καὶ τρίτων,	τοῦ	μὲν ἐπὶ τὸ πρῶτον τοῦ
[5, 4, 2]	ὥσπερ ὄψις, ὁριζομένη δὲ ὑπὸ	τοῦ	νοητοῦ. Διὸ καὶ εἴρηται· ἐκ
[5, 4, 2]	αὐτὸ νοητόν. Ἀλλὰ πῶς ἀπὸ	τοῦ	νοητοῦ ὁ νοῦς οὗτος; Τὸ
[5, 4, 1]	γὰρ τὸ μὴ πρῶτον ἐνδεὲς	τοῦ	πρὸ αὐτοῦ, τό τε μὴ
[5, 4, 1]	πάντων ἀρχή. Πῶς οὖν ἀπὸ	τοῦ	πρώτου; Εἰ τέλεόν ἐστι τὸ
[5, 4, 1]	ἔσται. Πόθεν οὖν τοῦτο; Ἀπὸ	τοῦ	πρώτου· οὐ γὰρ δὴ κατὰ
[5, 4, 2]	οὖσαν αὐτοῦ· οἷον καὶ ἐπὶ	τοῦ	πυρὸς ἡ μέν τίς ἐστι
[5, 4, 2]	ὄψις, ὁριζομένη δὲ ὑπὸ τοῦ	νοητοῦ.	Διὸ καὶ εἴρηται· ἐκ τῆς
[5, 4, 2]	νοητόν. Ἀλλὰ πῶς ἀπὸ τοῦ	νοητοῦ	ὁ νοῦς οὗτος; Τὸ νοητὸν
[5, 4, 1]	τοῦ δευτέρου ἀναγομένου, τοῦ δὲ	τρίτου	ἐπὶ τὸ δεύτερον. Δεῖ μὲν
[5, 4, 2]	ἡ δ´ ἐκ τῆς οὐσίας	ἑκάστου·	καὶ ἡ μὲν τῆς οὐσίας
[5, 4, 2]	Διὸ καὶ εἴρηται· ἐκ τῆς	ἀορίστου	δυάδος καὶ τοῦ ἑνὸς τὰ
[5, 4, 1]	ὑποστάντων· ὅτι μὲν γὰρ ἀπ´	αὐτοῦ,	ἀνάγκη. Δεῖ δὴ καὶ τιμιώτατον
[5, 4, 2]	ἐν αὐτῷ, καὶ ἡ κατανόησις	αὐτοῦ	αὐτὸ οἱονεὶ συναισθήσει οὖσα ἐν
[5, 4, 1]	τι καὶ τῶν ἄλλων παρ´	αὐτοῦ	γε ὑποστάντων· ὅτι μὲν γὰρ
[5, 4, 1]	Δεῖ δή τι καὶ ἀπ´	αὐτοῦ	γενέσθαι, εἴπερ ἔσται τι καὶ
[5, 4, 2]	νόησιν. Εἴ τι οὖν μένοντος	αὐτοῦ	ἐν αὐτῷ γίνεται, ἀπ´ αὐτοῦ
[5, 4, 2]	καὶ πολὺ πρότερον ἐκεῖ μένοντος>	αὐτοῦ	ἐν τῷ οἰκείῳ ἤθει> ἐκ
[5, 4, 2]	ᾖ ὅ ἐστι. Μένοντος> οὖν	αὐτοῦ	ἐν τῷ οἰκείῳ ἤθει> ἐξ
[5, 4, 1]	ὄν, οὐ μεμιγμένον τοῖς ἀπ´	αὐτοῦ,	καὶ πάλιν ἕτερον τρόπον τοῖς
[5, 4, 2]	ἐν τῷ οἰκείῳ ἤθει> ἐξ	αὐτοῦ	μὲν τὸ γινόμενον γίνεται, μένοντος
[5, 4, 2]	ἕπεσθαι ἐξ ἀνάγκης ἑτέραν οὖσαν	αὐτοῦ·	οἷον καὶ ἐπὶ τοῦ πυρὸς
[5, 4, 2]	ἔστιν οἷον ἀναίσθητον, ἀλλ´ ἔστιν	αὐτοῦ	πάντα ἐν αὐτῷ καὶ σὺν
[5, 4, 1]	μὴ πρῶτον ἐνδεὲς τοῦ πρὸ	αὐτοῦ,	τό τε μὴ ἁπλοῦν τῶν
[5, 4, 2]	αὐτοῦ ἐν αὐτῷ γίνεται, ἀπ´	αὐτοῦ	τοῦτο γίνεται, ὅταν ἐκεῖνο μάλιστα
[5, 4, 2]	καὶ σὺν αὐτῷ, πάντη διακριτικὸν	ἑαυτοῦ,	ζωὴ ἐν αὐτῷ καὶ πάντα
[5, 4, 1]	ἐν αὑτῷ σταίη ὥσπερ φθονῆσαν	ἑαυτοῦ	ἢ ἀδυνατῆσαν, ἡ πάντων δύναμις;
[5, 4, 1]	γεννῶν καὶ οὐκ ἀνεχόμενον ἐφ´	ἑαυτοῦ	μένειν, ἀλλ´ ἕτερον ποιοῦν, οὐ
[5, 4, 2]	νοῦς οὗτος; Τὸ νοητὸν ἐφ´	ἑαυτοῦ	μένον καὶ οὐκ ὂν ἐνδεές,
[5, 4, 1]	ἕτερον τῶν μετ´ αὐτό, ἐφ´	ἑαυτοῦ	ὄν, οὐ μεμιγμένον τοῖς ἀπ´
[5, 4, 1]	ἀρχή. Πῶς οὖν ἀπὸ τοῦ	πρώτου;	Εἰ τέλεόν ἐστι τὸ πρῶτον
[5, 4, 1]	Πόθεν οὖν τοῦτο; Ἀπὸ τοῦ	πρώτου·	οὐ γὰρ δὴ κατὰ συντυχίαν,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/06/2010