Ennéade, livre, chap.
[5, 4, 2]	ἐν αὐτῷ τελειότητος καὶ συνούσης	ἐνεργείας	ἡ γεννηθεῖσα ἐνέργεια ὑπόστασιν λαβοῦσα,
[5, 4, 2]	ἑκάστου· καὶ ἡ μὲν τῆς	οὐσίας	αὐτό ἐστιν ἐνέργεια ἕκαστον, ἡ
[5, 4, 1]	δὴ καὶ ἐπέκεινα> λέγεται εἶναι	οὐσίας>	εἰ γὰρ μὴ ἁπλοῦν ἔσται
[5, 4, 2]	οὐσίας, ἡ δ´ ἐκ τῆς	οὐσίας	ἑκάστου· καὶ ἡ μὲν τῆς
[5, 4, 2]	Ἐνέργεια ἡ μέν ἐστι τῆς	οὐσίας,	ἡ δ´ ἐκ τῆς οὐσίας
[5, 4, 2]	οὐσίαν ἦλθεν· ἐκεῖνο γὰρ ἐπέκεινα	οὐσίας>	ἦν. Καὶ ἐκεῖνο μὲν δύναμις
[5, 4, 2]	ἐπέκεινα τῶν πάντων· ἐπέκεινα ἄρα	οὐσίας·	καὶ εἰ τὰ πάντα, πρὸ
[5, 4, 2]	ταύτῃ δεῖ ἐπέκεινα εἶναι τῆς	οὐσίας.	Τοῦτο δὲ καὶ νοῦ· ἐπέκεινα
[5, 4, 1]	ὄντων δυνατώτατον εἶναι, καὶ τὰς	ἄλλας	δυνάμεις καθόσον δύνανται μιμεῖσθαι ἐκεῖνο.
[5, 4, 1]	τῶν ὄντων δυνατώτατον εἶναι, καὶ	τὰς	ἄλλας δυνάμεις καθόσον δύνανται μιμεῖσθαι
[5, 4, 2]	τὸ ὁρῶν καὶ τὸ νοοῦν	ἐνδεὲς	δὲ λέγω τὸ νοοῦν ὡς
[5, 4, 1]	τὸ γὰρ τὸ μὴ πρῶτον	ἐνδεὲς	τοῦ πρὸ αὐτοῦ, τό τε
[5, 4, 2]	ἑαυτοῦ μένον καὶ οὐκ ὂν	ἐνδεές,	ὥσπερ τὸ ὁρῶν καὶ τὸ
[5, 4, 2]	ἣν δεῖ παντὶ ἕπεσθαι ἐξ	ἀνάγκης	ἑτέραν οὖσαν αὐτοῦ· οἷον καὶ
[5, 4, 2]	ἐνέργεια ὑπόστασιν λαβοῦσα, ἅτε ἐκ	μεγάλης	δυνάμεως, μεγίστης μὲν οὖν ἁπασῶν,
[5, 4, 2]	ἡ ἐπιστήμη δὲ τῶν ἄνευ	ὕλης	τὰ πράγματα.
[5, 4, 2]	οὐσίαν θερμότης, ἡ δὲ ἀπ´	ἐκείνης	ἤδη γινομένη ἐνεργοῦντος ἐκείνου τὴν
[5, 4, 2]	ἐνέργεια ἕκαστον, ἡ δὲ ἀπ´	ἐκείνης,	ἣν δεῖ παντὶ ἕπεσθαι ἐξ
[5, 4, 1]	τιμιώτατον εἶναι τὸ γεννῶν τὰ	ἐφεξῆς·	δεῖ δὴ καὶ τιμιώτατον εἶναι
[5, 4, 1]	μὴ ἁπλοῦν ἔσται συμβάσεως ἔξω	πάσης	καὶ συνθέσεως καὶ ὄντως ἕν,
[5, 4, 2]	τῆς ἐν αὐτῷ τελειότητος καὶ	συνούσης	ἐνεργείας ἡ γεννηθεῖσα ἐνέργεια ὑπόστασιν
[5, 4, 2]	νοητοῦ. Διὸ καὶ εἴρηται· ἐκ	τῆς	ἀορίστου δυάδος καὶ τοῦ ἑνὸς
[5, 4, 2]	ἐν τῷ οἰκείῳ ἤθει> ἐκ	τῆς	ἐν αὐτῷ τελειότητος καὶ συνούσης
[5, 4, 2]	οὐσίας ἑκάστου· καὶ ἡ μὲν	τῆς	οὐσίας αὐτό ἐστιν ἐνέργεια ἕκαστον,
[5, 4, 2]	τῆς οὐσίας, ἡ δ´ ἐκ	τῆς	οὐσίας ἑκάστου· καὶ ἡ μὲν
[5, 4, 2]	γίνεται; Ἐνέργεια ἡ μέν ἐστι	τῆς	οὐσίας, ἡ δ´ ἐκ τῆς
[5, 4, 2]	καὶ ταύτῃ δεῖ ἐπέκεινα εἶναι	τῆς	οὐσίας. Τοῦτο δὲ καὶ νοῦ·
[5, 4, 2]	τίς ἐστι συμπληροῦσα τὴν οὐσίαν	θερμότης,	ἡ δὲ ἀπ´ ἐκείνης ἤδη
[5, 4, 2]	λαβοῦσα, ἅτε ἐκ μεγάλης δυνάμεως,	μεγίστης	μὲν οὖν ἁπασῶν, εἰς τὸ
[5, 4, 1]	τὴν ἀρχὴν κατὰ δύναμιν ἀπομιμούμενα	εἰς	ἀιδιότητά τε καὶ ἀγαθότητα. Πῶς
[5, 4, 1]	χιών, καὶ τὰ φάρμακα δὲ	εἰς	ἄλλο ἐργάζεται οἷον αὐτά πάντα
[5, 4, 1]	τι δ´ ἂν τῶν ἄλλων	εἰς	τελείωσιν ἴῃ, ὁρῶμεν γεννῶν καὶ
[5, 4, 2]	δυνάμεως, μεγίστης μὲν οὖν ἁπασῶν,	εἰς	τὸ εἶναι καὶ οὐσίαν ἦλθεν·
[5, 4, 1]	δυνατώτατον εἶναι, καὶ τὰς ἄλλας	δυνάμεις	καθόσον δύνανται μιμεῖσθαι ἐκεῖνο. Ὅ
[5, 4, 1]	πρῶτον καὶ πάντων τελεώτατον καὶ	δύναμις	ἡ πρώτη, δεῖ πάντων τῶν
[5, 4, 2]	οὐσίας> ἦν. Καὶ ἐκεῖνο μὲν	δύναμις	πάντων, τὸ δὲ ἤδη τὰ
[5, 4, 1]	ἑαυτοῦ ἢ ἀδυνατῆσαν, ἡ πάντων	δύναμις;	Πῶς δ´ ἂν ἔτι ἀρχὴ
[5, 4, 1]	καὶ πάλιν ἕτερον τρόπον τοῖς	ἄλλοις	παρεῖναι δυνάμενον, ὂν ὄντως ἕν,
[5, 4, 1]	αὐτοῦ, καὶ πάλιν ἕτερον τρόπον	τοῖς	ἄλλοις παρεῖναι δυνάμενον, ὂν ὄντως
[5, 4, 1]	ἐφ´ ἑαυτοῦ ὄν, οὐ μεμιγμένον	τοῖς	ἀπ´ αὐτοῦ, καὶ πάλιν ἕτερον
[5, 4, 2]	ἓν οὐ τὸ ἴσον ἔχον	τοῖς	πᾶσι, καὶ ταύτῃ δεῖ ἐπέκεινα
[5, 4, 2]	μετὰ τῶν πραγμάτων καὶ ταὐτὸν	αὐτοῖς	καὶ ἕν· καὶ ἡ ἐπιστήμη
[5, 4, 2]	πραγμάτων ὁ νοῦς ὥσπερ ἡ	αἴσθησις	τῶν αἰσθητῶν προόντων, ἀλλ´ αὐτὸς
[5, 4, 2]	νοητόν, τὸ γινόμενον γίνεται νόησις·	νόησις	δὲ οὖσα καὶ νοοῦσα ἀφ´
[5, 4, 2]	νοῦς, οὗ ἐνέργειά ἐστι νόησις;	Νόησις	δὲ τὸ νοητὸν ὁρῶσα καὶ
[5, 4, 2]	μένει νοητόν, τὸ γινόμενον γίνεται	νόησις·	νόησις δὲ οὖσα καὶ νοοῦσα
[5, 4, 2]	οὐ νοῦς, οὗ ἐνέργειά ἐστι	νόησις;	Νόησις δὲ τὸ νοητὸν ὁρῶσα
[5, 4, 2]	πάντα ἐν αὐτῷ, καὶ ἡ	κατανόησις	αὐτοῦ αὐτὸ οἱονεὶ συναισθήσει οὖσα
[5, 4, 2]	ἐπὶ τοῦ πυρὸς ἡ μέν	τίς	ἐστι συμπληροῦσα τὴν οὐσίαν θερμότης,
[5, 4, 2]	τελειουμένη ἀόριστος μὲν αὐτὴ ὥσπερ	ὄψις,	ὁριζομένη δὲ ὑπὸ τοῦ νοητοῦ.
[5, 4, 1]	τὸ ἓν εἶναι, οὗ μὴ	λόγος	μηδὲ ἐπιστήμη> ὃ δὴ καὶ
[5, 4, 2]	καὶ εἴρηται· ἐκ τῆς ἀορίστου	δυάδος	καὶ τοῦ ἑνὸς τὰ εἴδη
[5, 4, 1]	ὄν, εἶτα ἕν, καθ´ οὗ	ψεῦδος	καὶ τὸ ἓν εἶναι, οὗ
[5, 4, 2]	τῆς ἀορίστου δυάδος καὶ τοῦ	ἑνὸς	τὰ εἴδη καὶ οἱ ἀριθμοί·
[5, 4, 2]	δὲ λέγω τὸ νοοῦν ὡς	πρὸς	ἐκεῖνο οὐκ ἔστιν οἷον ἀναίσθητον,
[5, 4, 2]	δὲ τὸ νοητὸν ὁρῶσα καὶ	πρὸς	τοῦτο ἐπιστραφεῖσα καὶ ἀπ´ ἐκείνου
[5, 4, 2]	αὐτοῦ· οἷον καὶ ἐπὶ τοῦ	πυρὸς	ἡ μέν τίς ἐστι συμπληροῦσα
[5, 4, 1]	οὐκ ἀρχή· ἡ δὲ ἀρχὴ	ἀγένητος>	μὴ σωματικὴ δὲ οὖσα, ἀλλ´
[5, 4, 2]	ἤθει> ἐκ τῆς ἐν αὐτῷ	τελειότητος	καὶ συνούσης ἐνεργείας ἡ γεννηθεῖσα
[5, 4, 2]	νοῦ νόησιν. Εἴ τι οὖν	μένοντος	αὐτοῦ ἐν αὐτῷ γίνεται, ἀπ´
[5, 4, 2]	κἀκεῖ· καὶ πολὺ πρότερον ἐκεῖ	μένοντος>	αὐτοῦ ἐν τῷ οἰκείῳ ἤθει>
[5, 4, 2]	αὐτοῦ μὲν τὸ γινόμενον γίνεται,	μένοντος	δὲ γίνεται. Ἐπεὶ οὖν ἐκεῖνο
[5, 4, 2]	καὶ εἴδωλον ἐκείνου. Ἀλλὰ πῶς	μένοντος	ἐκείνου γίνεται; Ἐνέργεια ἡ μέν
[5, 4, 2]	ἐκεῖνο μάλιστα ᾖ ὅ ἐστι.	Μένοντος>	οὖν αὐτοῦ ἐν τῷ οἰκείῳ
[5, 4, 2]	δὲ ἀπ´ ἐκείνης ἤδη γινομένη	ἐνεργοῦντος	ἐκείνου τὴν σύμφυτον τῇ οὐσίᾳ
[5, 4, 2]	ἐκείνου οἷον ἀποτελουμένη καὶ τελειουμένη	ἀόριστος	μὲν αὐτὴ ὥσπερ ὄψις, ὁριζομένη
[5, 4, 2]	ἤδη. Ἔστι μὲν οὖν καὶ	αὐτὸς	νοητόν, ἀλλὰ καὶ νοῶν· διὸ
[5, 4, 2]	αἴσθησις τῶν αἰσθητῶν προόντων, ἀλλ´	αὐτὸς	νοῦς τὰ πράγματα> εἴπερ μὴ
[5, 4, 2]	ἀπὸ τοῦ νοητοῦ ὁ νοῦς	οὗτος;	Τὸ νοητὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ μένον
[5, 4, 1]	ἀνάγκη ἐξ ἐκείνου εἶναι ἢ	εὐθὺς	ἢ τὴν ἀναγωγὴν ἐπ´ ἐκεῖνο
[5, 4, 2]	γὰρ ὁ νοῦς. Διὸ οὐχ	ἁπλοῦς,	ἀλλὰ πολλά, σύνθεσίν τε ἐμφαίνων,
[5, 4, 2]	ἐγένετο ἄλλο γὰρ οὐκ ἔχει	νοῦς	γίγνεται, ἄλλο οἷον νοητὸν καὶ
[5, 4, 2]	οὐ ζωὴ οὐδὲ οὐ νοοῦν·	νοῦς	δὴ καὶ ὂν ταὐτόν. Οὐ
[5, 4, 2]	οἱ ἀριθμοί· τοῦτο γὰρ ὁ	νοῦς.	Διὸ οὐχ ἁπλοῦς, ἀλλὰ πολλά,
[5, 4, 2]	εἶναι. ~Εἰ μὲν οὖν αὐτὸ	νοῦς	ἦν τὸ γεννῶν, νοῦ ἐνδεέστερον,
[5, 4, 2]	ἀνάγκη. Διὰ τί δὲ οὐ	νοῦς,	οὗ ἐνέργειά ἐστι νόησις; Νόησις
[5, 4, 2]	πῶς ἀπὸ τοῦ νοητοῦ ὁ	νοῦς	οὗτος; Τὸ νοητὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ
[5, 4, 2]	τῶν αἰσθητῶν προόντων, ἀλλ´ αὐτὸς	νοῦς	τὰ πράγματα> εἴπερ μὴ εἴδη
[5, 4, 2]	Οὐ γὰρ τῶν πραγμάτων ὁ	νοῦς	ὥσπερ ἡ αἴσθησις τῶν αἰσθητῶν
[5, 4, 2]	ἐνδεὲς δὲ λέγω τὸ νοοῦν	ὡς	πρὸς ἐκεῖνο οὐκ ἔστιν οἷον
[5, 4, 2]	ὑπόστασιν λαβοῦσα, ἅτε ἐκ μεγάλης	δυνάμεως,	μεγίστης μὲν οὖν ἁπασῶν, εἰς
[5, 4, 1]	εἰ γὰρ μὴ ἁπλοῦν ἔσται	συμβάσεως	ἔξω πάσης καὶ συνθέσεως καὶ
[5, 4, 1]	ἔσται συμβάσεως ἔξω πάσης καὶ	συνθέσεως	καὶ ὄντως ἕν, οὐκ ἂν
[5, 4, 1]	ἀλλὰ καὶ ὅσα φύει ἄνευ	προαιρέσεως,	καὶ τὰ ἄψυχα δὲ μεταδιδόντα
[5, 4, 2]	τῷ μετ´ αὐτὸ νοητόν. Ἀλλὰ	πῶς	ἀπὸ τοῦ νοητοῦ ὁ νοῦς
[5, 4, 1]	ἢ ἀδυνατῆσαν, ἡ πάντων δύναμις;	Πῶς	δ´ ἂν ἔτι ἀρχὴ εἴη;
[5, 4, 2]	μίμημα καὶ εἴδωλον ἐκείνου. Ἀλλὰ	πῶς	μένοντος ἐκείνου γίνεται; Ἐνέργεια ἡ
[5, 4, 1]	ἂν ἔτι ἐκεῖνο πάντων ἀρχή.	Πῶς	οὖν ἀπὸ τοῦ πρώτου; Εἰ
[5, 4, 1]	εἰς ἀιδιότητά τε καὶ ἀγαθότητα.	Πῶς	οὖν τὸ τελεώτατον καὶ τὸ
[5, 4, 2]	ἐν στάσει ἀιδίῳ καὶ νοήσει	ἑτέρως	ἢ κατὰ τὴν νοῦ νόησιν.
[5, 4, 1]	ἔξω πάσης καὶ συνθέσεως καὶ	ὄντως	ἕν, οὐκ ἂν ἀρχὴ εἴη
[5, 4, 1]	τοῖς ἄλλοις παρεῖναι δυνάμενον, ὂν	ὄντως	ἕν, οὐχ ἕτερον ὄν, εἶτα
[5, 4, 1]	μὴ σωματικὴ δὲ οὖσα, ἀλλ´	ὄντως	μία, ἐκεῖνο ἂν εἴη τὸ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/06/2010