Ennéade, livre, chap.
[5, 4, 2]	γίνεται, ὅταν ἐκεῖνο μάλιστα ᾖ	ὅ	ἐστι. Μένοντος> οὖν αὐτοῦ ἐν
[5, 4, 2]	καὶ οἱ ἀριθμοί· τοῦτο γὰρ	ὁ	νοῦς. Διὸ οὐχ ἁπλοῦς, ἀλλὰ
[5, 4, 2]	Ἀλλὰ πῶς ἀπὸ τοῦ νοητοῦ	ὁ	νοῦς οὗτος; Τὸ νοητὸν ἐφ´
[5, 4, 2]	ταὐτόν. Οὐ γὰρ τῶν πραγμάτων	ὁ	νοῦς ὥσπερ ἡ αἴσθησις τῶν
[5, 4, 1]	ἀλλ´ ἕτερον ποιοῦν, οὐ μόνον	ὅ	τι ἂν προαίρεσιν ἔχῃ, ἀλλὰ
[5, 4, 1]	δυνάμεις καθόσον δύνανται μιμεῖσθαι ἐκεῖνο.	Ὅ	τι δ´ ἂν τῶν ἄλλων
[5, 4, 1]	οὗ μὴ λόγος μηδὲ ἐπιστήμη>	ὃ	δὴ καὶ ἐπέκεινα> λέγεται εἶναι
[5, 4, 2]	αὐτὸς νοητόν, ἀλλὰ καὶ νοῶν·	διὸ	δύο ἤδη. Ἔστι δὲ καὶ
[5, 4, 2]	ὁριζομένη δὲ ὑπὸ τοῦ νοητοῦ.	Διὸ	καὶ εἴρηται· ἐκ τῆς ἀορίστου
[5, 4, 2]	ἀριθμοί· τοῦτο γὰρ ὁ νοῦς.	Διὸ	οὐχ ἁπλοῦς, ἀλλὰ πολλά, σύνθεσίν
[5, 4, 1]	τοιοῦτον ἓν μόνον δεῖ εἶναι·	ἄλλο	γὰρ εἰ εἴη τοιοῦτον, ἓν
[5, 4, 2]	καὶ νοοῦσα ἀφ´ οὗ ἐγένετο	ἄλλο	γὰρ οὐκ ἔχει νοῦς γίγνεται,
[5, 4, 1]	καὶ τὰ φάρμακα δὲ εἰς	ἄλλο	ἐργάζεται οἷον αὐτά πάντα τὴν
[5, 4, 2]	γὰρ οὐκ ἔχει νοῦς γίγνεται,	ἄλλο	οἷον νοητὸν καὶ οἷον ἐκεῖνο
[5, 4, 2]	δύο ἤδη. Ἔστι δὲ καὶ	ἄλλο	τῷ μετ´ αὐτὸ νοητόν. Ἀλλὰ
[5, 4, 1]	δὲ οὖσα, ἀλλ´ ὄντως μία,	ἐκεῖνο	ἂν εἴη τὸ πρῶτον. Εἰ
[5, 4, 2]	τὸ εἶναι καὶ οὐσίαν ἦλθεν·	ἐκεῖνο	γὰρ ἐπέκεινα οὐσίας> ἦν. Καὶ
[5, 4, 1]	εὐθὺς ἢ τὴν ἀναγωγὴν ἐπ´	ἐκεῖνο	διὰ τῶν μεταξὺ ἔχειν, καὶ
[5, 4, 2]	Εἰ δὲ τοῦτο τὰ πάντα,	ἐκεῖνο	ἐπέκεινα τῶν πάντων· ἐπέκεινα ἄρα
[5, 4, 2]	ἄλλο οἷον νοητὸν καὶ οἷον	ἐκεῖνο	καὶ μίμημα καὶ εἴδωλον ἐκείνου.
[5, 4, 2]	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦτο γίνεται, ὅταν	ἐκεῖνο	μάλιστα ᾖ ὅ ἐστι. Μένοντος>
[5, 4, 2]	γὰρ ἐπέκεινα οὐσίας> ἦν. Καὶ	ἐκεῖνο	μὲν δύναμις πάντων, τὸ δὲ
[5, 4, 2]	μένοντος δὲ γίνεται. Ἐπεὶ οὖν	ἐκεῖνο	μένει νοητόν, τὸ γινόμενον γίνεται
[5, 4, 1]	ἄλλας δυνάμεις καθόσον δύνανται μιμεῖσθαι	ἐκεῖνο.	Ὅ τι δ´ ἂν τῶν
[5, 4, 2]	λέγω τὸ νοοῦν ὡς πρὸς	ἐκεῖνο	οὐκ ἔστιν οἷον ἀναίσθητον, ἀλλ´
[5, 4, 1]	κατὰ συντυχίαν, οὐδ´ ἂν ἔτι	ἐκεῖνο	πάντων ἀρχή. Πῶς οὖν ἀπὸ
[5, 4, 2]	μετ´ αὐτὸ νοητόν. Ἀλλὰ πῶς	ἀπὸ	τοῦ νοητοῦ ὁ νοῦς οὗτος;
[5, 4, 1]	ἐκεῖνο πάντων ἀρχή. Πῶς οὖν	ἀπὸ	τοῦ πρώτου; Εἰ τέλεόν ἐστι
[5, 4, 1]	πολλὰ ἔσται. Πόθεν οὖν τοῦτο;	Ἀπὸ	τοῦ πρώτου· οὐ γὰρ δὴ
[5, 4, 2]	αὐτὴ ὥσπερ ὄψις, ὁριζομένη δὲ	ὑπὸ	τοῦ νοητοῦ. Διὸ καὶ εἴρηται·
[5, 4, 1]	τὸ μὴ πρῶτον ἐνδεὲς τοῦ	πρὸ	αὐτοῦ, τό τε μὴ ἁπλοῦν
[5, 4, 2]	οὐσίας· καὶ εἰ τὰ πάντα,	πρὸ	δὲ πάντων τὸ ἓν οὐ
[5, 4, 1]	δεύτερον. Δεῖ μὲν γάρ τι	πρὸ	πάντων εἶναι ἁπλοῦν τοῦτο καὶ
[5, 4, 2]	νοῦ· ἐπέκεινα ἄρα τι νοῦ.	Τὸ	γὰρ ὂν οὐ νεκρὸν οὐδὲ
[5, 4, 1]	ἁπλοῦν εἶναι καὶ πρῶτον ἁπάντων·	τὸ	γὰρ τὸ μὴ πρῶτον ἐνδεὲς
[5, 4, 1]	δεῖ δὴ καὶ τιμιώτατον εἶναι	τὸ	γεννώμενον καὶ δεύτερον ἐκείνου τῶν
[5, 4, 2]	μὲν οὖν αὐτὸ νοῦς ἦν	τὸ	γεννῶν, νοῦ ἐνδεέστερον, προσεχέστερον δὲ
[5, 4, 2]	εἶναι· ἐπεὶ δὲ ἐπέκεινα νοῦ	τὸ	γεννῶν, νοῦν εἶναι ἀνάγκη. Διὰ
[5, 4, 1]	Δεῖ δὴ καὶ τιμιώτατον εἶναι	τὸ	γεννῶν τὰ ἐφεξῆς· δεῖ δὴ
[5, 4, 2]	οἰκείῳ ἤθει> ἐξ αὐτοῦ μὲν	τὸ	γινόμενον γίνεται, μένοντος δὲ γίνεται.
[5, 4, 2]	Ἐπεὶ οὖν ἐκεῖνο μένει νοητόν,	τὸ	γινόμενον γίνεται νόησις· νόησις δὲ
[5, 4, 2]	Καὶ ἐκεῖνο μὲν δύναμις πάντων,	τὸ	δὲ ἤδη τὰ πάντα. Εἰ
[5, 4, 1]	ἀναγομένου, τοῦ δὲ τρίτου ἐπὶ	τὸ	δεύτερον. Δεῖ μὲν γάρ τι
[5, 4, 1]	δεόμενον, ἵν´ ᾖ ἐξ ἐκείνων.	Τὸ	δὴ τοιοῦτον ἓν μόνον δεῖ
[5, 4, 2]	μεγίστης μὲν οὖν ἁπασῶν, εἰς	τὸ	εἶναι καὶ οὐσίαν ἦλθεν· ἐκεῖνο
[5, 4, 1]	ἕν, καθ´ οὗ ψεῦδος καὶ	τὸ	ἓν εἶναι, οὗ μὴ λόγος
[5, 4, 2]	τὰ πάντα, πρὸ δὲ πάντων	τὸ	ἓν οὐ τὸ ἴσον ἔχον
[5, 4, 1]	δὴ σώματα λέγομεν δύο, ἢ	τὸ	ἓν πρῶτον σῶμα. Οὐδὲν γὰρ
[5, 4, 2]	δὲ πάντων τὸ ἓν οὐ	τὸ	ἴσον ἔχον τοῖς πᾶσι, καὶ
[5, 4, 1]	καὶ πρῶτον ἁπάντων· τὸ γὰρ	τὸ	μὴ πρῶτον ἐνδεὲς τοῦ πρὸ
[5, 4, 2]	τοῦ νοητοῦ ὁ νοῦς οὗτος;	Τὸ	νοητὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ μένον καὶ
[5, 4, 2]	ἐνέργειά ἐστι νόησις; Νόησις δὲ	τὸ	νοητὸν ὁρῶσα καὶ πρὸς τοῦτο
[5, 4, 2]	ἐνδεές, ὥσπερ τὸ ὁρῶν καὶ	τὸ	νοοῦν ἐνδεὲς δὲ λέγω τὸ
[5, 4, 2]	τὸ νοοῦν ἐνδεὲς δὲ λέγω	τὸ	νοοῦν ὡς πρὸς ἐκεῖνο οὐκ
[5, 4, 2]	καὶ οὐκ ὂν ἐνδεές, ὥσπερ	τὸ	ὁρῶν καὶ τὸ νοοῦν ἐνδεὲς
[5, 4, 1]	Πῶς οὖν τὸ τελεώτατον καὶ	τὸ	πρῶτον ἀγαθὸν ἐν αὑτῷ σταίη
[5, 4, 1]	~Εἴ τι ἔστι μετὰ	τὸ	πρῶτον, ἀνάγκη ἐξ ἐκείνου εἶναι
[5, 4, 1]	ὄντως μία, ἐκεῖνο ἂν εἴη	τὸ	πρῶτον. Εἰ ἄρα ἕτερόν τι
[5, 4, 1]	Εἰ ἄρα ἕτερόν τι μετὰ	τὸ	πρῶτον εἴη, οὐκ ἂν ἔτι
[5, 4, 1]	τοῦ πρώτου; Εἰ τέλεόν ἐστι	τὸ	πρῶτον καὶ πάντων τελεώτατον καὶ
[5, 4, 1]	καὶ τρίτων, τοῦ μὲν ἐπὶ	τὸ	πρῶτον τοῦ δευτέρου ἀναγομένου, τοῦ
[5, 4, 1]	μεταδιδόντα ἑαυτῶν καθόσον δύναται· οἷον	τὸ	πῦρ θερμαίνει, καὶ ψύχει ἡ
[5, 4, 1]	γὰρ ἁπλοῦν σῶμα, γινόμενόν τε	τὸ	σῶμα, ἀλλ´ οὐκ ἀρχή· ἡ
[5, 4, 1]	πρῶτον ἐνδεὲς τοῦ πρὸ αὐτοῦ,	τό	τε μὴ ἁπλοῦν τῶν ἐν
[5, 4, 1]	τε καὶ ἀγαθότητα. Πῶς οὖν	τὸ	τελεώτατον καὶ τὸ πρῶτον ἀγαθὸν
[5, 4, 2]	οὖσα καὶ νοοῦσα ἀφ´ οὗ	ἐγένετο	ἄλλο γὰρ οὐκ ἔχει νοῦς
[5, 4, 2]	καὶ ἡ μὲν τῆς οὐσίας	αὐτό	ἐστιν ἐνέργεια ἕκαστον, ἡ δὲ
[5, 4, 1]	καὶ πάντων ἕτερον τῶν μετ´	αὐτό,	ἐφ´ ἑαυτοῦ ὄν, οὐ μεμιγμένον
[5, 4, 2]	δὲ καὶ ἄλλο τῷ μετ´	αὐτὸ	νοητόν. Ἀλλὰ πῶς ἀπὸ τοῦ
[5, 4, 2]	ἄμεινον εἶναι. ~Εἰ μὲν οὖν	αὐτὸ	νοῦς ἦν τὸ γεννῶν, νοῦ
[5, 4, 2]	αὐτῷ, καὶ ἡ κατανόησις αὐτοῦ	αὐτὸ	οἱονεὶ συναισθήσει οὖσα ἐν στάσει
[5, 4, 1]	ἄρα πολλὰ ἔσται. Πόθεν οὖν	τοῦτο;	Ἀπὸ τοῦ πρώτου· οὐ γὰρ
[5, 4, 2]	τὰ εἴδη καὶ οἱ ἀριθμοί·	τοῦτο	γὰρ ὁ νοῦς. Διὸ οὐχ
[5, 4, 2]	ἐν αὐτῷ γίνεται, ἀπ´ αὐτοῦ	τοῦτο	γίνεται, ὅταν ἐκεῖνο μάλιστα ᾖ
[5, 4, 2]	δεῖ ἐπέκεινα εἶναι τῆς οὐσίας.	Τοῦτο	δὲ καὶ νοῦ· ἐπέκεινα ἄρα
[5, 4, 2]	τὸ νοητὸν ὁρῶσα καὶ πρὸς	τοῦτο	ἐπιστραφεῖσα καὶ ἀπ´ ἐκείνου οἷον
[5, 4, 1]	τι πρὸ πάντων εἶναι ἁπλοῦν	τοῦτο	καὶ πάντων ἕτερον τῶν μετ´
[5, 4, 2]	ἤδη τὰ πάντα. Εἰ δὲ	τοῦτο	τὰ πάντα, ἐκεῖνο ἐπέκεινα τῶν
[5, 4, 1]	Οὐ γὰρ δὴ σώματα λέγομεν	δύο,	ἢ τὸ ἓν πρῶτον σῶμα.
[5, 4, 2]	νοητόν, ἀλλὰ καὶ νοῶν· διὸ	δύο	ἤδη. Ἔστι δὲ καὶ ἄλλο

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/06/2010