Ennéade, livre, chap.
[5, 4, 1]	συνθέσεως καὶ ὄντως ἕν, οὐκ	ἂν	ἀρχὴ εἴη αὐταρκέστατόν τε τῷ
[5, 4, 1]	οὖσα, ἀλλ´ ὄντως μία, ἐκεῖνο	ἂν	εἴη τὸ πρῶτον. Εἰ ἄρα
[5, 4, 1]	μετὰ τὸ πρῶτον εἴη, οὐκ	ἂν	ἔτι ἁπλοῦν εἴη· ἓν ἄρα
[5, 4, 1]	ἡ πάντων δύναμις; Πῶς δ´	ἂν	ἔτι ἀρχὴ εἴη; Δεῖ δή
[5, 4, 1]	γὰρ δὴ κατὰ συντυχίαν, οὐδ´	ἂν	ἔτι ἐκεῖνο πάντων ἀρχή. Πῶς
[5, 4, 1]	ποιοῦν, οὐ μόνον ὅ τι	ἂν	προαίρεσιν ἔχῃ, ἀλλὰ καὶ ὅσα
[5, 4, 1]	μιμεῖσθαι ἐκεῖνο. Ὅ τι δ´	ἂν	τῶν ἄλλων εἰς τελείωσιν ἴῃ,
[5, 4, 2]	ἁπασῶν, εἰς τὸ εἶναι καὶ	οὐσίαν	ἦλθεν· ἐκεῖνο γὰρ ἐπέκεινα οὐσίας>
[5, 4, 2]	μέν τίς ἐστι συμπληροῦσα τὴν	οὐσίαν	θερμότης, ἡ δὲ ἀπ´ ἐκείνης
[5, 4, 1]	πρώτου· οὐ γὰρ δὴ κατὰ	συντυχίαν,	οὐδ´ ἂν ἔτι ἐκεῖνο πάντων
[5, 4, 2]	δεῖ παντὶ ἕπεσθαι ἐξ ἀνάγκης	ἑτέραν	οὖσαν αὐτοῦ· οἷον καὶ ἐπὶ
[5, 4, 1]	ἀγαθὸν ἐν αὑτῷ σταίη ὥσπερ	φθονῆσαν	ἑαυτοῦ ἢ ἀδυνατῆσαν, ἡ πάντων
[5, 4, 1]	σταίη ὥσπερ φθονῆσαν ἑαυτοῦ ἢ	ἀδυνατῆσαν,	ἡ πάντων δύναμις; Πῶς δ´
[5, 4, 2]	παντὶ ἕπεσθαι ἐξ ἀνάγκης ἑτέραν	οὖσαν	αὐτοῦ· οἷον καὶ ἐπὶ τοῦ
[5, 4, 2]	γίνεται, ἀπ´ αὐτοῦ τοῦτο γίνεται,	ὅταν	ἐκεῖνο μάλιστα ᾖ ὅ ἐστι.
[5, 4, 1]	τό τε μὴ ἁπλοῦν τῶν	ἐν	αὐτῷ ἁπλῶν δεόμενον, ἵν´ ᾖ
[5, 4, 2]	Εἴ τι οὖν μένοντος αὐτοῦ	ἐν	αὐτῷ γίνεται, ἀπ´ αὐτοῦ τοῦτο
[5, 4, 2]	ζωὴ ἐν αὐτῷ καὶ πάντα	ἐν	αὐτῷ, καὶ ἡ κατανόησις αὐτοῦ
[5, 4, 2]	αὐτῷ, πάντη διακριτικὸν ἑαυτοῦ, ζωὴ	ἐν	αὐτῷ καὶ πάντα ἐν αὐτῷ,
[5, 4, 2]	ἀναίσθητον, ἀλλ´ ἔστιν αὐτοῦ πάντα	ἐν	αὐτῷ καὶ σὺν αὐτῷ, πάντη
[5, 4, 2]	τῷ οἰκείῳ ἤθει> ἐκ τῆς	ἐν	αὐτῷ τελειότητος καὶ συνούσης ἐνεργείας
[5, 4, 1]	τελεώτατον καὶ τὸ πρῶτον ἀγαθὸν	ἐν	αὑτῷ σταίη ὥσπερ φθονῆσαν ἑαυτοῦ
[5, 4, 2]	αὐτοῦ αὐτὸ οἱονεὶ συναισθήσει οὖσα	ἐν	στάσει ἀιδίῳ καὶ νοήσει ἑτέρως
[5, 4, 2]	ἐκείνου τὴν σύμφυτον τῇ οὐσίᾳ	ἐν	τῷ μένειν πῦρ. Οὕτω δὴ
[5, 4, 2]	πολὺ πρότερον ἐκεῖ μένοντος> αὐτοῦ	ἐν	τῷ οἰκείῳ ἤθει> ἐκ τῆς
[5, 4, 2]	ὅ ἐστι. Μένοντος> οὖν αὐτοῦ	ἐν	τῷ οἰκείῳ ἤθει> ἐξ αὐτοῦ
[5, 4, 1]	ἕν, οὐχ ἕτερον ὄν, εἶτα	ἕν,	καθ´ οὗ ψεῦδος καὶ τὸ
[5, 4, 2]	πραγμάτων καὶ ταὐτὸν αὐτοῖς καὶ	ἕν·	καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲ τῶν
[5, 4, 1]	πάσης καὶ συνθέσεως καὶ ὄντως	ἕν,	οὐκ ἂν ἀρχὴ εἴη αὐταρκέστατόν
[5, 4, 1]	ἄλλοις παρεῖναι δυνάμενον, ὂν ὄντως	ἕν,	οὐχ ἕτερον ὄν, εἶτα ἕν,
[5, 4, 1]	ἄλλο γὰρ εἰ εἴη τοιοῦτον,	ἓν	ἂν εἴη τὰ ἄμφω. Οὐ
[5, 4, 1]	οὐκ ἂν ἔτι ἁπλοῦν εἴη·	ἓν	ἄρα πολλὰ ἔσται. Πόθεν οὖν
[5, 4, 1]	γὰρ εἰ εἴη τοιοῦτον, ἓν	ἂν	εἴη τὰ ἄμφω. Οὐ γὰρ
[5, 4, 1]	καθ´ οὗ ψεῦδος καὶ τὸ	ἓν	εἶναι, οὗ μὴ λόγος μηδὲ
[5, 4, 1]	ἐξ ἐκείνων. Τὸ δὴ τοιοῦτον	ἓν	μόνον δεῖ εἶναι· ἄλλο γὰρ
[5, 4, 2]	πάντα, πρὸ δὲ πάντων τὸ	ἓν	οὐ τὸ ἴσον ἔχον τοῖς
[5, 4, 1]	σώματα λέγομεν δύο, ἢ τὸ	ἓν	πρῶτον σῶμα. Οὐδὲν γὰρ ἁπλοῦν
[5, 4, 1]	ἢ τὸ ἓν πρῶτον σῶμα.	Οὐδὲν	γὰρ ἁπλοῦν σῶμα, γινόμενόν τε
[5, 4, 2]	εἰς τὸ εἶναι καὶ οὐσίαν	ἦλθεν·	ἐκεῖνο γὰρ ἐπέκεινα οὐσίας> ἦν.
[5, 4, 2]	εἴπερ μὴ εἴδη αὐτῶν κομίζεται.	Πόθεν	γάρ; Ἀλλ´ ἐνταῦθα μετὰ τῶν
[5, 4, 1]	εἴη· ἓν ἄρα πολλὰ ἔσται.	Πόθεν	οὖν τοῦτο; Ἀπὸ τοῦ πρώτου·
[5, 4, 2]	οἷον ἀποτελουμένη καὶ τελειουμένη ἀόριστος	μὲν	αὐτὴ ὥσπερ ὄψις, ὁριζομένη δὲ
[5, 4, 1]	παρ´ αὐτοῦ γε ὑποστάντων· ὅτι	μὲν	γὰρ ἀπ´ αὐτοῦ, ἀνάγκη. Δεῖ
[5, 4, 1]	τρίτου ἐπὶ τὸ δεύτερον. Δεῖ	μὲν	γάρ τι πρὸ πάντων εἶναι
[5, 4, 2]	ἐπέκεινα οὐσίας> ἦν. Καὶ ἐκεῖνο	μὲν	δύναμις πάντων, τὸ δὲ ἤδη
[5, 4, 1]	εἶναι δευτέρων καὶ τρίτων, τοῦ	μὲν	ἐπὶ τὸ πρῶτον τοῦ δευτέρου
[5, 4, 2]	μένοντος ἐκείνου γίνεται; Ἐνέργεια ἡ	μέν	ἐστι τῆς οὐσίας, ἡ δ´
[5, 4, 2]	ἅτε ἐκ μεγάλης δυνάμεως, μεγίστης	μὲν	οὖν ἁπασῶν, εἰς τὸ εἶναι
[5, 4, 2]	τῶν ἄλλων ἄμεινον εἶναι. ~Εἰ	μὲν	οὖν αὐτὸ νοῦς ἦν τὸ
[5, 4, 2]	καὶ πολλὰ ὁρῶν ἤδη. Ἔστι	μὲν	οὖν καὶ αὐτὸς νοητόν, ἀλλὰ
[5, 4, 2]	τῆς οὐσίας ἑκάστου· καὶ ἡ	μὲν	τῆς οὐσίας αὐτό ἐστιν ἐνέργεια
[5, 4, 2]	καὶ ἐπὶ τοῦ πυρὸς ἡ	μέν	τίς ἐστι συμπληροῦσα τὴν οὐσίαν
[5, 4, 2]	τῷ οἰκείῳ ἤθει> ἐξ αὐτοῦ	μὲν	τὸ γινόμενον γίνεται, μένοντος δὲ
[5, 4, 1]	ἄμφω. Οὐ γὰρ δὴ σώματα	λέγομεν	δύο, ἢ τὸ ἓν πρῶτον
[5, 4, 1]	τῶν ἄλλων εἰς τελείωσιν ἴῃ,	ὁρῶμεν	γεννῶν καὶ οὐκ ἀνεχόμενον ἐφ´
[5, 4, 2]	ἦλθεν· ἐκεῖνο γὰρ ἐπέκεινα οὐσίας>	ἦν.	Καὶ ἐκεῖνο μὲν δύναμις πάντων,
[5, 4, 2]	~Εἰ μὲν οὖν αὐτὸ νοῦς	ἦν	τὸ γεννῶν, νοῦ ἐνδεέστερον, προσεχέστερον
[5, 4, 2]	ἕκαστον, ἡ δὲ ἀπ´ ἐκείνης,	ἣν	δεῖ παντὶ ἕπεσθαι ἐξ ἀνάγκης
[5, 4, 1]	εἶναι ἢ εὐθὺς ἢ τὴν	ἀναγωγὴν	ἐπ´ ἐκεῖνο διὰ τῶν μεταξὺ
[5, 4, 1]	ἐκείνου εἶναι ἢ εὐθὺς ἢ	τὴν	ἀναγωγὴν ἐπ´ ἐκεῖνο διὰ τῶν
[5, 4, 1]	ἄλλο ἐργάζεται οἷον αὐτά πάντα	τὴν	ἀρχὴν κατὰ δύναμιν ἀπομιμούμενα εἰς
[5, 4, 2]	καὶ νοήσει ἑτέρως ἢ κατὰ	τὴν	νοῦ νόησιν. Εἴ τι οὖν
[5, 4, 2]	ἡ μέν τίς ἐστι συμπληροῦσα	τὴν	οὐσίαν θερμότης, ἡ δὲ ἀπ´
[5, 4, 2]	ἐκείνης ἤδη γινομένη ἐνεργοῦντος ἐκείνου	τὴν	σύμφυτον τῇ οὐσίᾳ ἐν τῷ
[5, 4, 2]	ἀλλὰ πολλά, σύνθεσίν τε ἐμφαίνων,	νοητὴν	μέντοι, καὶ πολλὰ ὁρῶν ἤδη.
[5, 4, 1]	ἐργάζεται οἷον αὐτά πάντα τὴν	ἀρχὴν	κατὰ δύναμιν ἀπομιμούμενα εἰς ἀιδιότητά
[5, 4, 1]	καὶ οὐκ ἀνεχόμενον ἐφ´ ἑαυτοῦ	μένειν,	ἀλλ´ ἕτερον ποιοῦν, οὐ μόνον
[5, 4, 2]	σύμφυτον τῇ οὐσίᾳ ἐν τῷ	μένειν	πῦρ. Οὕτω δὴ κἀκεῖ· καὶ
[5, 4, 1]	ἐπ´ ἐκεῖνο διὰ τῶν μεταξὺ	ἔχειν,	καὶ τάξιν εἶναι δευτέρων καὶ
[5, 4, 1]	μεμιγμένον τοῖς ἀπ´ αὐτοῦ, καὶ	πάλιν	ἕτερον τρόπον τοῖς ἄλλοις παρεῖναι
[5, 4, 1]	αὐτά πάντα τὴν ἀρχὴν κατὰ	δύναμιν	ἀπομιμούμενα εἰς ἀιδιότητά τε καὶ
[5, 4, 1]	διὰ τῶν μεταξὺ ἔχειν, καὶ	τάξιν	εἶναι δευτέρων καὶ τρίτων, τοῦ
[5, 4, 2]	συνούσης ἐνεργείας ἡ γεννηθεῖσα ἐνέργεια	ὑπόστασιν	λαβοῦσα, ἅτε ἐκ μεγάλης δυνάμεως,
[5, 4, 2]	Διὸ οὐχ ἁπλοῦς, ἀλλὰ πολλά,	σύνθεσίν	τε ἐμφαίνων, νοητὴν μέντοι, καὶ
[5, 4, 1]	οὐ μόνον ὅ τι ἂν	προαίρεσιν	ἔχῃ, ἀλλὰ καὶ ὅσα φύει
[5, 4, 2]	ἑτέρως ἢ κατὰ τὴν νοῦ	νόησιν.	Εἴ τι οὖν μένοντος αὐτοῦ
[5, 4, 1]	δ´ ἂν τῶν ἄλλων εἰς	τελείωσιν	ἴῃ, ὁρῶμεν γεννῶν καὶ οὐκ
[5, 4, 2]	ἡ μὲν τῆς οὐσίας αὐτό	ἐστιν	ἐνέργεια ἕκαστον, ἡ δὲ ἀπ´
[5, 4, 2]	οὐκ ἔστιν οἷον ἀναίσθητον, ἀλλ´	ἔστιν	αὐτοῦ πάντα ἐν αὐτῷ καὶ
[5, 4, 2]	νοοῦν ὡς πρὸς ἐκεῖνο οὐκ	ἔστιν	οἷον ἀναίσθητον, ἀλλ´ ἔστιν αὐτοῦ
[5, 4, 1]	ὂν ὄντως ἕν, οὐχ ἕτερον	ὄν,	εἶτα ἕν, καθ´ οὗ ψεῦδος
[5, 4, 1]	τῶν μετ´ αὐτό, ἐφ´ ἑαυτοῦ	ὄν,	οὐ μεμιγμένον τοῖς ἀπ´ αὐτοῦ,
[5, 4, 2]	ἐφ´ ἑαυτοῦ μένον καὶ οὐκ	ὂν	ἐνδεές, ὥσπερ τὸ ὁρῶν καὶ
[5, 4, 1]	τρόπον τοῖς ἄλλοις παρεῖναι δυνάμενον,	ὂν	ὄντως ἕν, οὐχ ἕτερον ὄν,
[5, 4, 2]	ἄρα τι νοῦ. Τὸ γὰρ	ὂν	οὐ νεκρὸν οὐδὲ οὐ ζωὴ
[5, 4, 2]	οὐ νοοῦν· νοῦς δὴ καὶ	ὂν	ταὐτόν. Οὐ γὰρ τῶν πραγμάτων
[5, 4, 1]	οὖν ἀπὸ τοῦ πρώτου; Εἰ	τέλεόν	ἐστι τὸ πρῶτον καὶ πάντων
[5, 4, 1]	τὸ τελεώτατον καὶ τὸ πρῶτον	ἀγαθὸν	ἐν αὑτῷ σταίη ὥσπερ φθονῆσαν
[5, 4, 2]	ὡς πρὸς ἐκεῖνο οὐκ ἔστιν	οἷον	ἀναίσθητον, ἀλλ´ ἔστιν αὐτοῦ πάντα
[5, 4, 2]	τοῦτο ἐπιστραφεῖσα καὶ ἀπ´ ἐκείνου	οἷον	ἀποτελουμένη καὶ τελειουμένη ἀόριστος μὲν
[5, 4, 1]	φάρμακα δὲ εἰς ἄλλο ἐργάζεται	οἷον	αὐτά πάντα τὴν ἀρχὴν κατὰ
[5, 4, 2]	γίγνεται, ἄλλο οἷον νοητὸν καὶ	οἷον	ἐκεῖνο καὶ μίμημα καὶ εἴδωλον
[5, 4, 2]	ἐξ ἀνάγκης ἑτέραν οὖσαν αὐτοῦ·	οἷον	καὶ ἐπὶ τοῦ πυρὸς ἡ
[5, 4, 2]	οὐκ ἔχει νοῦς γίγνεται, ἄλλο	οἷον	νοητὸν καὶ οἷον ἐκεῖνο καὶ
[5, 4, 1]	δὲ μεταδιδόντα ἑαυτῶν καθόσον δύναται·	οἷον	τὸ πῦρ θερμαίνει, καὶ ψύχει
[5, 4, 2]	ἐνδεέστερον, προσεχέστερον δὲ νῷ καὶ	ὅμοιον	δεῖ εἶναι· ἐπεὶ δὲ ἐπέκεινα
[5, 4, 2]	αὐτῷ καὶ σὺν αὐτῷ, πάντη	διακριτικὸν	ἑαυτοῦ, ζωὴ ἐν αὐτῷ καὶ
[5, 4, 2]	οἷον ἐκεῖνο καὶ μίμημα καὶ	εἴδωλον	ἐκείνου. Ἀλλὰ πῶς μένοντος ἐκείνου
[5, 4, 2]	οὗτος; Τὸ νοητὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ	μένον	καὶ οὐκ ὂν ἐνδεές, ὥσπερ
[5, 4, 1]	ἕτερον τρόπον τοῖς ἄλλοις παρεῖναι	δυνάμενον,	ὂν ὄντως ἕν, οὐχ ἕτερον
[5, 4, 1]	αὐτό, ἐφ´ ἑαυτοῦ ὄν, οὐ	μεμιγμένον	τοῖς ἀπ´ αὐτοῦ, καὶ πάλιν
[5, 4, 1]	ἁπλοῦν τῶν ἐν αὐτῷ ἁπλῶν	δεόμενον,	ἵν´ ᾖ ἐξ ἐκείνων. Τὸ
[5, 4, 2]	ἤθει> ἐξ αὐτοῦ μὲν τὸ	γινόμενον	γίνεται, μένοντος δὲ γίνεται. Ἐπεὶ
[5, 4, 2]	οὖν ἐκεῖνο μένει νοητόν, τὸ	γινόμενον	γίνεται νόησις· νόησις δὲ οὖσα
[5, 4, 1]	σῶμα. Οὐδὲν γὰρ ἁπλοῦν σῶμα,	γινόμενόν	τε τὸ σῶμα, ἀλλ´ οὐκ
[5, 4, 1]	ἴῃ, ὁρῶμεν γεννῶν καὶ οὐκ	ἀνεχόμενον	ἐφ´ ἑαυτοῦ μένειν, ἀλλ´ ἕτερον
[5, 4, 1]	δὴ καὶ τιμιώτατον εἶναι τὸ	γεννώμενον	καὶ δεύτερον ἐκείνου τῶν ἄλλων
[5, 4, 1]	καὶ δεύτερον ἐκείνου τῶν ἄλλων	ἄμεινον	εἶναι. ~Εἰ μὲν οὖν αὐτὸ
[5, 4, 1]	ἐκείνων. Τὸ δὴ τοιοῦτον ἓν	μόνον	δεῖ εἶναι· ἄλλο γὰρ εἰ
[5, 4, 1]	μένειν, ἀλλ´ ἕτερον ποιοῦν, οὐ	μόνον	ὅ τι ἂν προαίρεσιν ἔχῃ,
[5, 4, 1]	ἀπ´ αὐτοῦ, καὶ πάλιν ἕτερον	τρόπον	τοῖς ἄλλοις παρεῖναι δυνάμενον, ὂν
[5, 4, 1]	δυνάμενον, ὂν ὄντως ἕν, οὐχ	ἕτερον	ὄν, εἶτα ἕν, καθ´ οὗ
[5, 4, 1]	ἀνεχόμενον ἐφ´ ἑαυτοῦ μένειν, ἀλλ´	ἕτερον	ποιοῦν, οὐ μόνον ὅ τι
[5, 4, 1]	εἴη τὸ πρῶτον. Εἰ ἄρα	ἕτερόν	τι μετὰ τὸ πρῶτον εἴη,
[5, 4, 1]	τοῖς ἀπ´ αὐτοῦ, καὶ πάλιν	ἕτερον	τρόπον τοῖς ἄλλοις παρεῖναι δυνάμενον,
[5, 4, 1]	εἶναι ἁπλοῦν τοῦτο καὶ πάντων	ἕτερον	τῶν μετ´ αὐτό, ἐφ´ ἑαυτοῦ
[5, 4, 2]	Οὕτω δὴ κἀκεῖ· καὶ πολὺ	πρότερον	ἐκεῖ μένοντος> αὐτοῦ ἐν τῷ
[5, 4, 2]	νοῦς ἦν τὸ γεννῶν, νοῦ	ἐνδεέστερον,	προσεχέστερον δὲ νῷ καὶ ὅμοιον
[5, 4, 2]	ἦν τὸ γεννῶν, νοῦ ἐνδεέστερον,	προσεχέστερον	δὲ νῷ καὶ ὅμοιον δεῖ
[5, 4, 1]	τοῦ δὲ τρίτου ἐπὶ τὸ	δεύτερον.	Δεῖ μὲν γάρ τι πρὸ
[5, 4, 1]	τιμιώτατον εἶναι τὸ γεννώμενον καὶ	δεύτερον	ἐκείνου τῶν ἄλλων ἄμεινον εἶναι.
[5, 4, 2]	νοῦ. Τὸ γὰρ ὂν οὐ	νεκρὸν	οὐδὲ οὐ ζωὴ οὐδὲ οὐ
[5, 4, 2]	πάντων τὸ ἓν οὐ τὸ	ἴσον	ἔχον τοῖς πᾶσι, καὶ ταύτῃ
[5, 4, 1]	εἶναι, καὶ τὰς ἄλλας δυνάμεις	καθόσον	δύνανται μιμεῖσθαι ἐκεῖνο. Ὅ τι
[5, 4, 1]	τὰ ἄψυχα δὲ μεταδιδόντα ἑαυτῶν	καθόσον	δύναται· οἷον τὸ πῦρ θερμαίνει,
[5, 4, 1]	ἕν, οὐκ ἂν ἀρχὴ εἴη	αὐταρκέστατόν	τε τῷ ἁπλοῦν εἶναι καὶ
[5, 4, 1]	ἐστι τὸ πρῶτον καὶ πάντων	τελεώτατον	καὶ δύναμις ἡ πρώτη, δεῖ
[5, 4, 1]	καὶ ἀγαθότητα. Πῶς οὖν τὸ	τελεώτατον	καὶ τὸ πρῶτον ἀγαθὸν ἐν
[5, 4, 1]	τὰ ἐφεξῆς· δεῖ δὴ καὶ	τιμιώτατον	εἶναι τὸ γεννώμενον καὶ δεύτερον
[5, 4, 1]	αὐτοῦ, ἀνάγκη. Δεῖ δὴ καὶ	τιμιώτατον	εἶναι τὸ γεννῶν τὰ ἐφεξῆς·
[5, 4, 1]	πρώτη, δεῖ πάντων τῶν ὄντων	δυνατώτατον	εἶναι, καὶ τὰς ἄλλας δυνάμεις
[5, 4, 2]	πρὸς ἐκεῖνο οὐκ ἔστιν οἷον	ἀναίσθητον,	ἀλλ´ ἔστιν αὐτοῦ πάντα ἐν
[5, 4, 2]	Ἔστι μὲν οὖν καὶ αὐτὸς	νοητόν,	ἀλλὰ καὶ νοῶν· διὸ δύο
[5, 4, 2]	καὶ ἄλλο τῷ μετ´ αὐτὸ	νοητόν.	Ἀλλὰ πῶς ἀπὸ τοῦ νοητοῦ
[5, 4, 2]	νοητοῦ ὁ νοῦς οὗτος; Τὸ	νοητὸν	ἐφ´ ἑαυτοῦ μένον καὶ οὐκ
[5, 4, 2]	ἔχει νοῦς γίγνεται, ἄλλο οἷον	νοητὸν	καὶ οἷον ἐκεῖνο καὶ μίμημα
[5, 4, 2]	ἐστι νόησις; Νόησις δὲ τὸ	νοητὸν	ὁρῶσα καὶ πρὸς τοῦτο ἐπιστραφεῖσα
[5, 4, 2]	γίνεται. Ἐπεὶ οὖν ἐκεῖνο μένει	νοητόν,	τὸ γινόμενον γίνεται νόησις· νόησις
[5, 4, 2]	τῆς οὐσίας αὐτό ἐστιν ἐνέργεια	ἕκαστον,	ἡ δὲ ἀπ´ ἐκείνης, ἣν
[5, 4, 2]	ἐνταῦθα μετὰ τῶν πραγμάτων καὶ	ταὐτὸν	αὐτοῖς καὶ ἕν· καὶ ἡ
[5, 4, 2]	νοοῦν· νοῦς δὴ καὶ ὂν	ταὐτόν.	Οὐ γὰρ τῶν πραγμάτων ὁ
[5, 4, 1]	εἶναι· ἄλλο γὰρ εἰ εἴη	τοιοῦτον,	ἓν ἂν εἴη τὰ ἄμφω.
[5, 4, 1]	ᾖ ἐξ ἐκείνων. Τὸ δὴ	τοιοῦτον	ἓν μόνον δεῖ εἶναι· ἄλλο
[5, 4, 2]	ἤδη γινομένη ἐνεργοῦντος ἐκείνου τὴν	σύμφυτον	τῇ οὐσίᾳ ἐν τῷ μένειν
[5, 4, 1]	οὖν τὸ τελεώτατον καὶ τὸ	πρῶτον	ἀγαθὸν ἐν αὑτῷ σταίη ὥσπερ
[5, 4, 1]	~Εἴ τι ἔστι μετὰ τὸ	πρῶτον,	ἀνάγκη ἐξ ἐκείνου εἶναι ἢ
[5, 4, 1]	τε τῷ ἁπλοῦν εἶναι καὶ	πρῶτον	ἁπάντων· τὸ γὰρ τὸ μὴ
[5, 4, 1]	μία, ἐκεῖνο ἂν εἴη τὸ	πρῶτον.	Εἰ ἄρα ἕτερόν τι μετὰ
[5, 4, 1]	ἄρα ἕτερόν τι μετὰ τὸ	πρῶτον	εἴη, οὐκ ἂν ἔτι ἁπλοῦν
[5, 4, 1]	ἁπάντων· τὸ γὰρ τὸ μὴ	πρῶτον	ἐνδεὲς τοῦ πρὸ αὐτοῦ, τό
[5, 4, 1]	πρώτου; Εἰ τέλεόν ἐστι τὸ	πρῶτον	καὶ πάντων τελεώτατον καὶ δύναμις
[5, 4, 1]	λέγομεν δύο, ἢ τὸ ἓν	πρῶτον	σῶμα. Οὐδὲν γὰρ ἁπλοῦν σῶμα,
[5, 4, 1]	τρίτων, τοῦ μὲν ἐπὶ τὸ	πρῶτον	τοῦ δευτέρου ἀναγομένου, τοῦ δὲ
[5, 4, 2]	τὸ ἓν οὐ τὸ ἴσον	ἔχον	τοῖς πᾶσι, καὶ ταύτῃ δεῖ
[5, 4, 2]	ἐκ μεγάλης δυνάμεως, μεγίστης μὲν	οὖν	ἁπασῶν, εἰς τὸ εἶναι καὶ
[5, 4, 1]	ἔτι ἐκεῖνο πάντων ἀρχή. Πῶς	οὖν	ἀπὸ τοῦ πρώτου; Εἰ τέλεόν
[5, 4, 2]	ἄλλων ἄμεινον εἶναι. ~Εἰ μὲν	οὖν	αὐτὸ νοῦς ἦν τὸ γεννῶν,
[5, 4, 2]	μάλιστα ᾖ ὅ ἐστι. Μένοντος>	οὖν	αὐτοῦ ἐν τῷ οἰκείῳ ἤθει>
[5, 4, 2]	γίνεται, μένοντος δὲ γίνεται. Ἐπεὶ	οὖν	ἐκεῖνο μένει νοητόν, τὸ γινόμενον
[5, 4, 2]	πολλὰ ὁρῶν ἤδη. Ἔστι μὲν	οὖν	καὶ αὐτὸς νοητόν, ἀλλὰ καὶ
[5, 4, 2]	τὴν νοῦ νόησιν. Εἴ τι	οὖν	μένοντος αὐτοῦ ἐν αὐτῷ γίνεται,
[5, 4, 1]	ἀιδιότητά τε καὶ ἀγαθότητα. Πῶς	οὖν	τὸ τελεώτατον καὶ τὸ πρῶτον
[5, 4, 1]	ἓν ἄρα πολλὰ ἔσται. Πόθεν	οὖν	τοῦτο; Ἀπὸ τοῦ πρώτου· οὐ
[5, 4, 1]	ἐφ´ ἑαυτοῦ μένειν, ἀλλ´ ἕτερον	ποιοῦν,	οὐ μόνον ὅ τι ἂν
[5, 4, 1]	πρῶτον εἴη, οὐκ ἂν ἔτι	ἁπλοῦν	εἴη· ἓν ἄρα πολλὰ ἔσται.
[5, 4, 1]	ἀρχὴ εἴη αὐταρκέστατόν τε τῷ	ἁπλοῦν	εἶναι καὶ πρῶτον ἁπάντων· τὸ
[5, 4, 1]	εἶναι οὐσίας> εἰ γὰρ μὴ	ἁπλοῦν	ἔσται συμβάσεως ἔξω πάσης καὶ
[5, 4, 1]	ἓν πρῶτον σῶμα. Οὐδὲν γὰρ	ἁπλοῦν	σῶμα, γινόμενόν τε τὸ σῶμα,
[5, 4, 1]	γάρ τι πρὸ πάντων εἶναι	ἁπλοῦν	τοῦτο καὶ πάντων ἕτερον τῶν
[5, 4, 1]	πρὸ αὐτοῦ, τό τε μὴ	ἁπλοῦν	τῶν ἐν αὐτῷ ἁπλῶν δεόμενον,
[5, 4, 2]	δὲ ἐπέκεινα νοῦ τὸ γεννῶν,	νοῦν	εἶναι ἀνάγκη. Διὰ τί δὲ
[5, 4, 2]	ὥσπερ τὸ ὁρῶν καὶ τὸ	νοοῦν	ἐνδεὲς δὲ λέγω τὸ νοοῦν
[5, 4, 2]	οὐδὲ οὐ ζωὴ οὐδὲ οὐ	νοοῦν·	νοῦς δὴ καὶ ὂν ταὐτόν.
[5, 4, 2]	νοοῦν ἐνδεὲς δὲ λέγω τὸ	νοοῦν	ὡς πρὸς ἐκεῖνο οὐκ ἔστιν
[5, 4, 2]	αὐτοῦ πάντα ἐν αὐτῷ καὶ	σὺν	αὐτῷ, πάντη διακριτικὸν ἑαυτοῦ, ζωὴ
[5, 4, 1]	πῦρ θερμαίνει, καὶ ψύχει ἡ	χιών,	καὶ τὰ φάρμακα δὲ εἰς
[5, 4, 1]	γεννώμενον καὶ δεύτερον ἐκείνου τῶν	ἄλλων	ἄμεινον εἶναι. ~Εἰ μὲν οὖν
[5, 4, 1]	Ὅ τι δ´ ἂν τῶν	ἄλλων	εἰς τελείωσιν ἴῃ, ὁρῶμεν γεννῶν
[5, 4, 1]	εἴπερ ἔσται τι καὶ τῶν	ἄλλων	παρ´ αὐτοῦ γε ὑποστάντων· ὅτι
[5, 4, 1]	μὴ ἁπλοῦν τῶν ἐν αὐτῷ	ἁπλῶν	δεόμενον, ἵν´ ᾖ ἐξ ἐκείνων.
[5, 4, 2]	ἁπλοῦς, ἀλλὰ πολλά, σύνθεσίν τε	ἐμφαίνων,	νοητὴν μέντοι, καὶ πολλὰ ὁρῶν
[5, 4, 1]	ἁπλῶν δεόμενον, ἵν´ ᾖ ἐξ	ἐκείνων.	Τὸ δὴ τοιοῦτον ἓν μόνον
[5, 4, 1]	ἄλλων εἰς τελείωσιν ἴῃ, ὁρῶμεν	γεννῶν	καὶ οὐκ ἀνεχόμενον ἐφ´ ἑαυτοῦ
[5, 4, 2]	οὖν αὐτὸ νοῦς ἦν τὸ	γεννῶν,	νοῦ ἐνδεέστερον, προσεχέστερον δὲ νῷ
[5, 4, 2]	ἐπεὶ δὲ ἐπέκεινα νοῦ τὸ	γεννῶν,	νοῦν εἶναι ἀνάγκη. Διὰ τί
[5, 4, 1]	δὴ καὶ τιμιώτατον εἶναι τὸ	γεννῶν	τὰ ἐφεξῆς· δεῖ δὴ καὶ
[5, 4, 2]	καὶ αὐτὸς νοητόν, ἀλλὰ καὶ	νοῶν·	διὸ δύο ἤδη. Ἔστι δὲ
[5, 4, 1]	μεταξὺ ἔχειν, καὶ τάξιν εἶναι	δευτέρων	καὶ τρίτων, τοῦ μὲν ἐπὶ
[5, 4, 2]	ἐμφαίνων, νοητὴν μέντοι, καὶ πολλὰ	ὁρῶν	ἤδη. Ἔστι μὲν οὖν καὶ
[5, 4, 2]	οὐκ ὂν ἐνδεές, ὥσπερ τὸ	ὁρῶν	καὶ τὸ νοοῦν ἐνδεὲς δὲ
[5, 4, 2]	μεγάλης δυνάμεως, μεγίστης μὲν οὖν	ἁπασῶν,	εἰς τὸ εἶναι καὶ οὐσίαν
[5, 4, 2]	ὁ νοῦς ὥσπερ ἡ αἴσθησις	τῶν	αἰσθητῶν προόντων, ἀλλ´ αὐτὸς νοῦς
[5, 4, 1]	τὸ γεννώμενον καὶ δεύτερον ἐκείνου	τῶν	ἄλλων ἄμεινον εἶναι. ~Εἰ μὲν
[5, 4, 1]	ἐκεῖνο. Ὅ τι δ´ ἂν	τῶν	ἄλλων εἰς τελείωσιν ἴῃ, ὁρῶμεν
[5, 4, 1]	γενέσθαι, εἴπερ ἔσται τι καὶ	τῶν	ἄλλων παρ´ αὐτοῦ γε ὑποστάντων·
[5, 4, 2]	ἕν· καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲ	τῶν	ἄνευ ὕλης τὰ πράγματα.
[5, 4, 1]	αὐτοῦ, τό τε μὴ ἁπλοῦν	τῶν	ἐν αὐτῷ ἁπλῶν δεόμενον, ἵν´
[5, 4, 1]	ἁπλοῦν τοῦτο καὶ πάντων ἕτερον	τῶν	μετ´ αὐτό, ἐφ´ ἑαυτοῦ ὄν,
[5, 4, 1]	τὴν ἀναγωγὴν ἐπ´ ἐκεῖνο διὰ	τῶν	μεταξὺ ἔχειν, καὶ τάξιν εἶναι
[5, 4, 1]	δύναμις ἡ πρώτη, δεῖ πάντων	τῶν	ὄντων δυνατώτατον εἶναι, καὶ τὰς
[5, 4, 2]	τοῦτο τὰ πάντα, ἐκεῖνο ἐπέκεινα	τῶν	πάντων· ἐπέκεινα ἄρα οὐσίας· καὶ
[5, 4, 2]	Πόθεν γάρ; Ἀλλ´ ἐνταῦθα μετὰ	τῶν	πραγμάτων καὶ ταὐτὸν αὐτοῖς καὶ
[5, 4, 2]	καὶ ὂν ταὐτόν. Οὐ γὰρ	τῶν	πραγμάτων ὁ νοῦς ὥσπερ ἡ
[5, 4, 2]	γάρ; Ἀλλ´ ἐνταῦθα μετὰ τῶν	πραγμάτων	καὶ ταὐτὸν αὐτοῖς καὶ ἕν·
[5, 4, 2]	ὂν ταὐτόν. Οὐ γὰρ τῶν	πραγμάτων	ὁ νοῦς ὥσπερ ἡ αἴσθησις
[5, 4, 2]	νοῦς ὥσπερ ἡ αἴσθησις τῶν	αἰσθητῶν	προόντων, ἀλλ´ αὐτὸς νοῦς τὰ
[5, 4, 1]	καὶ τάξιν εἶναι δευτέρων καὶ	τρίτων,	τοῦ μὲν ἐπὶ τὸ πρῶτον
[5, 4, 1]	συντυχίαν, οὐδ´ ἂν ἔτι ἐκεῖνο	πάντων	ἀρχή. Πῶς οὖν ἀπὸ τοῦ
[5, 4, 1]	φθονῆσαν ἑαυτοῦ ἢ ἀδυνατῆσαν, ἡ	πάντων	δύναμις; Πῶς δ´ ἂν ἔτι
[5, 4, 1]	Δεῖ μὲν γάρ τι πρὸ	πάντων	εἶναι ἁπλοῦν τοῦτο καὶ πάντων
[5, 4, 2]	τὰ πάντα, ἐκεῖνο ἐπέκεινα τῶν	πάντων·	ἐπέκεινα ἄρα οὐσίας· καὶ εἰ
[5, 4, 1]	πάντων εἶναι ἁπλοῦν τοῦτο καὶ	πάντων	ἕτερον τῶν μετ´ αὐτό, ἐφ´
[5, 4, 1]	τέλεόν ἐστι τὸ πρῶτον καὶ	πάντων	τελεώτατον καὶ δύναμις ἡ πρώτη,
[5, 4, 2]	ἦν. Καὶ ἐκεῖνο μὲν δύναμις	πάντων,	τὸ δὲ ἤδη τὰ πάντα.
[5, 4, 2]	εἰ τὰ πάντα, πρὸ δὲ	πάντων	τὸ ἓν οὐ τὸ ἴσον
[5, 4, 1]	καὶ δύναμις ἡ πρώτη, δεῖ	πάντων	τῶν ὄντων δυνατώτατον εἶναι, καὶ
[5, 4, 1]	τῷ ἁπλοῦν εἶναι καὶ πρῶτον	ἁπάντων·	τὸ γὰρ τὸ μὴ πρῶτον
[5, 4, 1]	τῶν ἄλλων παρ´ αὐτοῦ γε	ὑποστάντων·	ὅτι μὲν γὰρ ἀπ´ αὐτοῦ,
[5, 4, 1]	ἡ πρώτη, δεῖ πάντων τῶν	ὄντων	δυνατώτατον εἶναι, καὶ τὰς ἄλλας
[5, 4, 2]	ὥσπερ ἡ αἴσθησις τῶν αἰσθητῶν	προόντων,	ἀλλ´ αὐτὸς νοῦς τὰ πράγματα>
[5, 4, 2]	τὰ πράγματα> εἴπερ μὴ εἴδη	αὐτῶν	κομίζεται. Πόθεν γάρ; Ἀλλ´ ἐνταῦθα
[5, 4, 1]	καὶ τὰ ἄψυχα δὲ μεταδιδόντα	ἑαυτῶν	καθόσον δύναται· οἷον τὸ πῦρ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/06/2010