Ennéade, livre, chap.
[5, 4, 1]	δή τι καὶ ἀπ´ αὐτοῦ	γενέσθαι,	εἴπερ ἔσται τι καὶ τῶν
[5, 4, 2]	ἀπ´ ἐκείνης, ἣν δεῖ παντὶ	ἕπεσθαι	ἐξ ἀνάγκης ἑτέραν οὖσαν αὐτοῦ·
[5, 4, 1]	τὰς ἄλλας δυνάμεις καθόσον δύνανται	μιμεῖσθαι	ἐκεῖνο. Ὅ τι δ´ ἂν
[5, 4, 1]	δύναμιν ἀπομιμούμενα εἰς ἀιδιότητά τε	καὶ	ἀγαθότητα. Πῶς οὖν τὸ τελεώτατον
[5, 4, 2]	διὸ δύο ἤδη. Ἔστι δὲ	καὶ	ἄλλο τῷ μετ´ αὐτὸ νοητόν.
[5, 4, 1]	ἀρχὴ εἴη; Δεῖ δή τι	καὶ	ἀπ´ αὐτοῦ γενέσθαι, εἴπερ ἔσται
[5, 4, 2]	ὁρῶσα καὶ πρὸς τοῦτο ἐπιστραφεῖσα	καὶ	ἀπ´ ἐκείνου οἷον ἀποτελουμένη καὶ
[5, 4, 2]	ὁρῶν ἤδη. Ἔστι μὲν οὖν	καὶ	αὐτὸς νοητόν, ἀλλὰ καὶ νοῶν·
[5, 4, 1]	καὶ τιμιώτατον εἶναι τὸ γεννώμενον	καὶ	δεύτερον ἐκείνου τῶν ἄλλων ἄμεινον
[5, 4, 1]	τὸ πρῶτον καὶ πάντων τελεώτατον	καὶ	δύναμις ἡ πρώτη, δεῖ πάντων
[5, 4, 2]	τῶν πάντων· ἐπέκεινα ἄρα οὐσίας·	καὶ	εἰ τὰ πάντα, πρὸ δὲ
[5, 4, 2]	καὶ οἷον ἐκεῖνο καὶ μίμημα	καὶ	εἴδωλον ἐκείνου. Ἀλλὰ πῶς μένοντος
[5, 4, 2]	δὲ ὑπὸ τοῦ νοητοῦ. Διὸ	καὶ	εἴρηται· ἐκ τῆς ἀορίστου δυάδος
[5, 4, 2]	ἐκεῖνο γὰρ ἐπέκεινα οὐσίας> ἦν.	Καὶ	ἐκεῖνο μὲν δύναμις πάντων, τὸ
[5, 4, 2]	τῶν πραγμάτων καὶ ταὐτὸν αὐτοῖς	καὶ	ἕν· καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲ
[5, 4, 1]	λόγος μηδὲ ἐπιστήμη> ὃ δὴ	καὶ	ἐπέκεινα> λέγεται εἶναι οὐσίας> εἰ
[5, 4, 2]	ἀνάγκης ἑτέραν οὖσαν αὐτοῦ· οἷον	καὶ	ἐπὶ τοῦ πυρὸς ἡ μέν
[5, 4, 2]	καὶ ταὐτὸν αὐτοῖς καὶ ἕν·	καὶ	ἡ ἐπιστήμη δὲ τῶν ἄνευ
[5, 4, 2]	αὐτῷ καὶ πάντα ἐν αὐτῷ,	καὶ	ἡ κατανόησις αὐτοῦ αὐτὸ οἱονεὶ
[5, 4, 2]	δ´ ἐκ τῆς οὐσίας ἑκάστου·	καὶ	ἡ μὲν τῆς οὐσίας αὐτό
[5, 4, 2]	οἷον νοητὸν καὶ οἷον ἐκεῖνο	καὶ	μίμημα καὶ εἴδωλον ἐκείνου. Ἀλλὰ
[5, 4, 2]	συναισθήσει οὖσα ἐν στάσει ἀιδίῳ	καὶ	νοήσει ἑτέρως ἢ κατὰ τὴν
[5, 4, 2]	γίνεται νόησις· νόησις δὲ οὖσα	καὶ	νοοῦσα ἀφ´ οὗ ἐγένετο ἄλλο
[5, 4, 2]	εἶναι τῆς οὐσίας. Τοῦτο δὲ	καὶ	νοῦ· ἐπέκεινα ἄρα τι νοῦ.
[5, 4, 2]	οὖν καὶ αὐτὸς νοητόν, ἀλλὰ	καὶ	νοῶν· διὸ δύο ἤδη. Ἔστι
[5, 4, 2]	καὶ τοῦ ἑνὸς τὰ εἴδη	καὶ	οἱ ἀριθμοί· τοῦτο γὰρ ὁ
[5, 4, 2]	νοῦς γίγνεται, ἄλλο οἷον νοητὸν	καὶ	οἷον ἐκεῖνο καὶ μίμημα καὶ
[5, 4, 2]	νοῦ ἐνδεέστερον, προσεχέστερον δὲ νῷ	καὶ	ὅμοιον δεῖ εἶναι· ἐπεὶ δὲ
[5, 4, 2]	οὐδὲ οὐ νοοῦν· νοῦς δὴ	καὶ	ὂν ταὐτόν. Οὐ γὰρ τῶν
[5, 4, 1]	συμβάσεως ἔξω πάσης καὶ συνθέσεως	καὶ	ὄντως ἕν, οὐκ ἂν ἀρχὴ
[5, 4, 1]	τι ἂν προαίρεσιν ἔχῃ, ἀλλὰ	καὶ	ὅσα φύει ἄνευ προαιρέσεως, καὶ
[5, 4, 1]	εἰς τελείωσιν ἴῃ, ὁρῶμεν γεννῶν	καὶ	οὐκ ἀνεχόμενον ἐφ´ ἑαυτοῦ μένειν,
[5, 4, 2]	Τὸ νοητὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ μένον	καὶ	οὐκ ὂν ἐνδεές, ὥσπερ τὸ
[5, 4, 2]	οὖν ἁπασῶν, εἰς τὸ εἶναι	καὶ	οὐσίαν ἦλθεν· ἐκεῖνο γὰρ ἐπέκεινα
[5, 4, 1]	οὐ μεμιγμένον τοῖς ἀπ´ αὐτοῦ,	καὶ	πάλιν ἕτερον τρόπον τοῖς ἄλλοις
[5, 4, 2]	διακριτικὸν ἑαυτοῦ, ζωὴ ἐν αὐτῷ	καὶ	πάντα ἐν αὐτῷ, καὶ ἡ
[5, 4, 1]	πρὸ πάντων εἶναι ἁπλοῦν τοῦτο	καὶ	πάντων ἕτερον τῶν μετ´ αὐτό,
[5, 4, 1]	Εἰ τέλεόν ἐστι τὸ πρῶτον	καὶ	πάντων τελεώτατον καὶ δύναμις ἡ
[5, 4, 2]	σύνθεσίν τε ἐμφαίνων, νοητὴν μέντοι,	καὶ	πολλὰ ὁρῶν ἤδη. Ἔστι μὲν
[5, 4, 2]	μένειν πῦρ. Οὕτω δὴ κἀκεῖ·	καὶ	πολὺ πρότερον ἐκεῖ μένοντος> αὐτοῦ
[5, 4, 2]	Νόησις δὲ τὸ νοητὸν ὁρῶσα	καὶ	πρὸς τοῦτο ἐπιστραφεῖσα καὶ ἀπ´
[5, 4, 1]	αὐταρκέστατόν τε τῷ ἁπλοῦν εἶναι	καὶ	πρῶτον ἁπάντων· τὸ γὰρ τὸ
[5, 4, 2]	ἔστιν αὐτοῦ πάντα ἐν αὐτῷ	καὶ	σὺν αὐτῷ, πάντη διακριτικὸν ἑαυτοῦ,
[5, 4, 1]	ἁπλοῦν ἔσται συμβάσεως ἔξω πάσης	καὶ	συνθέσεως καὶ ὄντως ἕν, οὐκ
[5, 4, 2]	ἐκ τῆς ἐν αὐτῷ τελειότητος	καὶ	συνούσης ἐνεργείας ἡ γεννηθεῖσα ἐνέργεια
[5, 4, 1]	καὶ ὅσα φύει ἄνευ προαιρέσεως,	καὶ	τὰ ἄψυχα δὲ μεταδιδόντα ἑαυτῶν
[5, 4, 1]	θερμαίνει, καὶ ψύχει ἡ χιών,	καὶ	τὰ φάρμακα δὲ εἰς ἄλλο
[5, 4, 1]	ἐκεῖνο διὰ τῶν μεταξὺ ἔχειν,	καὶ	τάξιν εἶναι δευτέρων καὶ τρίτων,
[5, 4, 1]	πάντων τῶν ὄντων δυνατώτατον εἶναι,	καὶ	τὰς ἄλλας δυνάμεις καθόσον δύνανται
[5, 4, 2]	τὸ ἴσον ἔχον τοῖς πᾶσι,	καὶ	ταύτῃ δεῖ ἐπέκεινα εἶναι τῆς
[5, 4, 2]	Ἀλλ´ ἐνταῦθα μετὰ τῶν πραγμάτων	καὶ	ταὐτὸν αὐτοῖς καὶ ἕν· καὶ
[5, 4, 2]	καὶ ἀπ´ ἐκείνου οἷον ἀποτελουμένη	καὶ	τελειουμένη ἀόριστος μὲν αὐτὴ ὥσπερ
[5, 4, 1]	γεννῶν τὰ ἐφεξῆς· δεῖ δὴ	καὶ	τιμιώτατον εἶναι τὸ γεννώμενον καὶ
[5, 4, 1]	ἀπ´ αὐτοῦ, ἀνάγκη. Δεῖ δὴ	καὶ	τιμιώτατον εἶναι τὸ γεννῶν τὰ
[5, 4, 1]	εἶτα ἕν, καθ´ οὗ ψεῦδος	καὶ	τὸ ἓν εἶναι, οὗ μὴ
[5, 4, 2]	ὂν ἐνδεές, ὥσπερ τὸ ὁρῶν	καὶ	τὸ νοοῦν ἐνδεὲς δὲ λέγω
[5, 4, 1]	ἀγαθότητα. Πῶς οὖν τὸ τελεώτατον	καὶ	τὸ πρῶτον ἀγαθὸν ἐν αὑτῷ
[5, 4, 2]	εἴρηται· ἐκ τῆς ἀορίστου δυάδος	καὶ	τοῦ ἑνὸς τὰ εἴδη καὶ
[5, 4, 1]	ἔχειν, καὶ τάξιν εἶναι δευτέρων	καὶ	τρίτων, τοῦ μὲν ἐπὶ τὸ
[5, 4, 1]	αὐτοῦ γενέσθαι, εἴπερ ἔσται τι	καὶ	τῶν ἄλλων παρ´ αὐτοῦ γε
[5, 4, 1]	δύναται· οἷον τὸ πῦρ θερμαίνει,	καὶ	ψύχει ἡ χιών, καὶ τὰ
[5, 4, 1]	δὴ τοιοῦτον ἓν μόνον δεῖ	εἶναι·	ἄλλο γὰρ εἰ εἴη τοιοῦτον,
[5, 4, 2]	ἐπέκεινα νοῦ τὸ γεννῶν, νοῦν	εἶναι	ἀνάγκη. Διὰ τί δὲ οὐ
[5, 4, 1]	μὲν γάρ τι πρὸ πάντων	εἶναι	ἁπλοῦν τοῦτο καὶ πάντων ἕτερον
[5, 4, 1]	τῶν μεταξὺ ἔχειν, καὶ τάξιν	εἶναι	δευτέρων καὶ τρίτων, τοῦ μὲν
[5, 4, 1]	δεύτερον ἐκείνου τῶν ἄλλων ἄμεινον	εἶναι.	~Εἰ μὲν οὖν αὐτὸ νοῦς
[5, 4, 2]	δὲ νῷ καὶ ὅμοιον δεῖ	εἶναι·	ἐπεὶ δὲ ἐπέκεινα νοῦ τὸ
[5, 4, 1]	τὸ πρῶτον, ἀνάγκη ἐξ ἐκείνου	εἶναι	ἢ εὐθὺς ἢ τὴν ἀναγωγὴν
[5, 4, 2]	μὲν οὖν ἁπασῶν, εἰς τὸ	εἶναι	καὶ οὐσίαν ἦλθεν· ἐκεῖνο γὰρ
[5, 4, 1]	εἴη αὐταρκέστατόν τε τῷ ἁπλοῦν	εἶναι	καὶ πρῶτον ἁπάντων· τὸ γὰρ
[5, 4, 1]	δεῖ πάντων τῶν ὄντων δυνατώτατον	εἶναι,	καὶ τὰς ἄλλας δυνάμεις καθόσον
[5, 4, 1]	οὗ ψεῦδος καὶ τὸ ἓν	εἶναι,	οὗ μὴ λόγος μηδὲ ἐπιστήμη>
[5, 4, 1]	ὃ δὴ καὶ ἐπέκεινα> λέγεται	εἶναι	οὐσίας> εἰ γὰρ μὴ ἁπλοῦν
[5, 4, 2]	πᾶσι, καὶ ταύτῃ δεῖ ἐπέκεινα	εἶναι	τῆς οὐσίας. Τοῦτο δὲ καὶ
[5, 4, 1]	ἐφεξῆς· δεῖ δὴ καὶ τιμιώτατον	εἶναι	τὸ γεννώμενον καὶ δεύτερον ἐκείνου
[5, 4, 1]	ἀνάγκη. Δεῖ δὴ καὶ τιμιώτατον	εἶναι	τὸ γεννῶν τὰ ἐφεξῆς· δεῖ
[5, 4, 1]	πάλιν ἕτερον τρόπον τοῖς ἄλλοις	παρεῖναι	δυνάμενον, ὂν ὄντως ἕν, οὐχ
[5, 4, 1]	ἄψυχα δὲ μεταδιδόντα ἑαυτῶν καθόσον	δύναται·	οἷον τὸ πῦρ θερμαίνει, καὶ
[5, 4, 1]	ἐπιστήμη> ὃ δὴ καὶ ἐπέκεινα>	λέγεται	εἶναι οὐσίας> εἰ γὰρ μὴ
[5, 4, 1]	τὰ φάρμακα δὲ εἰς ἄλλο	ἐργάζεται	οἷον αὐτά πάντα τὴν ἀρχὴν
[5, 4, 2]	πράγματα> εἴπερ μὴ εἴδη αὐτῶν	κομίζεται.	Πόθεν γάρ; Ἀλλ´ ἐνταῦθα μετὰ
[5, 4, 2]	ἄλλο γὰρ οὐκ ἔχει νοῦς	γίγνεται,	ἄλλο οἷον νοητὸν καὶ οἷον
[5, 4, 2]	οὖν μένοντος αὐτοῦ ἐν αὐτῷ	γίνεται,	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦτο γίνεται, ὅταν
[5, 4, 2]	ἐκείνου. Ἀλλὰ πῶς μένοντος ἐκείνου	γίνεται;	Ἐνέργεια ἡ μέν ἐστι τῆς
[5, 4, 2]	τὸ γινόμενον γίνεται, μένοντος δὲ	γίνεται.	Ἐπεὶ οὖν ἐκεῖνο μένει νοητόν,
[5, 4, 2]	ἐξ αὐτοῦ μὲν τὸ γινόμενον	γίνεται,	μένοντος δὲ γίνεται. Ἐπεὶ οὖν
[5, 4, 2]	ἐκεῖνο μένει νοητόν, τὸ γινόμενον	γίνεται	νόησις· νόησις δὲ οὖσα καὶ
[5, 4, 2]	αὐτῷ γίνεται, ἀπ´ αὐτοῦ τοῦτο	γίνεται,	ὅταν ἐκεῖνο μάλιστα ᾖ ὅ
[5, 4, 2]	ὑπὸ τοῦ νοητοῦ. Διὸ καὶ	εἴρηται·	ἐκ τῆς ἀορίστου δυάδος καὶ
[5, 4, 1]	καὶ τὰς ἄλλας δυνάμεις καθόσον	δύνανται	μιμεῖσθαι ἐκεῖνο. Ὅ τι δ´
[5, 4, 1]	ἁπλοῦν εἴη· ἓν ἄρα πολλὰ	ἔσται.	Πόθεν οὖν τοῦτο; Ἀπὸ τοῦ
[5, 4, 1]	οὐσίας> εἰ γὰρ μὴ ἁπλοῦν	ἔσται	συμβάσεως ἔξω πάσης καὶ συνθέσεως
[5, 4, 1]	καὶ ἀπ´ αὐτοῦ γενέσθαι, εἴπερ	ἔσται	τι καὶ τῶν ἄλλων παρ´
[5, 4, 1]	ἐκεῖνο ἂν εἴη τὸ πρῶτον.	Εἰ	ἄρα ἕτερόν τι μετὰ τὸ
[5, 4, 1]	καὶ ἐπέκεινα> λέγεται εἶναι οὐσίας>	εἰ	γὰρ μὴ ἁπλοῦν ἔσται συμβάσεως
[5, 4, 2]	τὸ δὲ ἤδη τὰ πάντα.	Εἰ	δὲ τοῦτο τὰ πάντα, ἐκεῖνο
[5, 4, 1]	μόνον δεῖ εἶναι· ἄλλο γὰρ	εἰ	εἴη τοιοῦτον, ἓν ἂν εἴη
[5, 4, 2]	ἐκείνου τῶν ἄλλων ἄμεινον εἶναι.	~Εἰ	μὲν οὖν αὐτὸ νοῦς ἦν
[5, 4, 2]	πάντων· ἐπέκεινα ἄρα οὐσίας· καὶ	εἰ	τὰ πάντα, πρὸ δὲ πάντων
[5, 4, 1]	Πῶς οὖν ἀπὸ τοῦ πρώτου;	Εἰ	τέλεόν ἐστι τὸ πρῶτον καὶ
[5, 4, 1]		~Εἴ	τι ἔστι μετὰ τὸ πρῶτον,
[5, 4, 2]	ἢ κατὰ τὴν νοῦ νόησιν.	Εἴ	τι οὖν μένοντος αὐτοῦ ἐν
[5, 4, 1]	εἶναι τὸ γεννῶν τὰ ἐφεξῆς·	δεῖ	δὴ καὶ τιμιώτατον εἶναι τὸ
[5, 4, 1]	μὲν γὰρ ἀπ´ αὐτοῦ, ἀνάγκη.	Δεῖ	δὴ καὶ τιμιώτατον εἶναι τὸ
[5, 4, 1]	δ´ ἂν ἔτι ἀρχὴ εἴη;	Δεῖ	δή τι καὶ ἀπ´ αὐτοῦ
[5, 4, 1]	Τὸ δὴ τοιοῦτον ἓν μόνον	δεῖ	εἶναι· ἄλλο γὰρ εἰ εἴη
[5, 4, 2]	προσεχέστερον δὲ νῷ καὶ ὅμοιον	δεῖ	εἶναι· ἐπεὶ δὲ ἐπέκεινα νοῦ
[5, 4, 2]	ἔχον τοῖς πᾶσι, καὶ ταύτῃ	δεῖ	ἐπέκεινα εἶναι τῆς οὐσίας. Τοῦτο
[5, 4, 1]	δὲ τρίτου ἐπὶ τὸ δεύτερον.	Δεῖ	μὲν γάρ τι πρὸ πάντων
[5, 4, 2]	ἡ δὲ ἀπ´ ἐκείνης, ἣν	δεῖ	παντὶ ἕπεσθαι ἐξ ἀνάγκης ἑτέραν
[5, 4, 1]	τελεώτατον καὶ δύναμις ἡ πρώτη,	δεῖ	πάντων τῶν ὄντων δυνατώτατον εἶναι,
[5, 4, 2]	μένοντος> αὐτοῦ ἐν τῷ οἰκείῳ	ἤθει>	ἐκ τῆς ἐν αὐτῷ τελειότητος
[5, 4, 2]	οὖν αὐτοῦ ἐν τῷ οἰκείῳ	ἤθει>	ἐξ αὐτοῦ μὲν τὸ γινόμενον
[5, 4, 2]	τῷ μένειν πῦρ. Οὕτω δὴ	κἀκεῖ·	καὶ πολὺ πρότερον ἐκεῖ μένοντος>
[5, 4, 2]	δὴ κἀκεῖ· καὶ πολὺ πρότερον	ἐκεῖ	μένοντος> αὐτοῦ ἐν τῷ οἰκείῳ
[5, 4, 2]	δὲ γίνεται. Ἐπεὶ οὖν ἐκεῖνο	μένει	νοητόν, τὸ γινόμενον γίνεται νόησις·
[5, 4, 1]	καθόσον δύναται· οἷον τὸ πῦρ	θερμαίνει,	καὶ ψύχει ἡ χιών, καὶ
[5, 4, 2]	καὶ ἡ κατανόησις αὐτοῦ αὐτὸ	οἱονεὶ	συναισθήσει οὖσα ἐν στάσει ἀιδίῳ
[5, 4, 2]	νῷ καὶ ὅμοιον δεῖ εἶναι·	ἐπεὶ	δὲ ἐπέκεινα νοῦ τὸ γεννῶν,
[5, 4, 2]	γινόμενον γίνεται, μένοντος δὲ γίνεται.	Ἐπεὶ	οὖν ἐκεῖνο μένει νοητόν, τὸ
[5, 4, 2]	αὐτὸ οἱονεὶ συναισθήσει οὖσα ἐν	στάσει	ἀιδίῳ καὶ νοήσει ἑτέρως ἢ
[5, 4, 2]	ἡ κατανόησις αὐτοῦ αὐτὸ οἱονεὶ	συναισθήσει	οὖσα ἐν στάσει ἀιδίῳ καὶ
[5, 4, 2]	οὖσα ἐν στάσει ἀιδίῳ καὶ	νοήσει	ἑτέρως ἢ κατὰ τὴν νοῦ
[5, 4, 1]	προαίρεσιν ἔχῃ, ἀλλὰ καὶ ὅσα	φύει	ἄνευ προαιρέσεως, καὶ τὰ ἄψυχα
[5, 4, 2]	οὗ ἐγένετο ἄλλο γὰρ οὐκ	ἔχει	νοῦς γίγνεται, ἄλλο οἷον νοητὸν
[5, 4, 1]	οἷον τὸ πῦρ θερμαίνει, καὶ	ψύχει	ἡ χιών, καὶ τὰ φάρμακα
[5, 4, 2]	τοῦ ἑνὸς τὰ εἴδη καὶ	οἱ	ἀριθμοί· τοῦτο γὰρ ὁ νοῦς.
[5, 4, 2]	ἑνὸς τὰ εἴδη καὶ οἱ	ἀριθμοί·	τοῦτο γὰρ ὁ νοῦς. Διὸ
[5, 4, 2]	πολλά, σύνθεσίν τε ἐμφαίνων, νοητὴν	μέντοι,	καὶ πολλὰ ὁρῶν ἤδη. Ἔστι
[5, 4, 1]	δευτέρου ἀναγομένου, τοῦ δὲ τρίτου	ἐπὶ	τὸ δεύτερον. Δεῖ μὲν γάρ
[5, 4, 1]	δευτέρων καὶ τρίτων, τοῦ μὲν	ἐπὶ	τὸ πρῶτον τοῦ δευτέρου ἀναγομένου,
[5, 4, 2]	ἑτέραν οὖσαν αὐτοῦ· οἷον καὶ	ἐπὶ	τοῦ πυρὸς ἡ μέν τίς
[5, 4, 2]	οὐ τὸ ἴσον ἔχον τοῖς	πᾶσι,	καὶ ταύτῃ δεῖ ἐπέκεινα εἶναι
[5, 4, 1]	ἕτερον ποιοῦν, οὐ μόνον ὅ	τι	ἂν προαίρεσιν ἔχῃ, ἀλλὰ καὶ
[5, 4, 1]	καθόσον δύνανται μιμεῖσθαι ἐκεῖνο. Ὅ	τι	δ´ ἂν τῶν ἄλλων εἰς
[5, 4, 2]	γεννῶν, νοῦν εἶναι ἀνάγκη. Διὰ	τί	δὲ οὐ νοῦς, οὗ ἐνέργειά
[5, 4, 1]	~Εἴ	τι	ἔστι μετὰ τὸ πρῶτον, ἀνάγκη
[5, 4, 1]	ἔτι ἀρχὴ εἴη; Δεῖ δή	τι	καὶ ἀπ´ αὐτοῦ γενέσθαι, εἴπερ
[5, 4, 1]	ἀπ´ αὐτοῦ γενέσθαι, εἴπερ ἔσται	τι	καὶ τῶν ἄλλων παρ´ αὐτοῦ
[5, 4, 1]	τὸ πρῶτον. Εἰ ἄρα ἕτερόν	τι	μετὰ τὸ πρῶτον εἴη, οὐκ
[5, 4, 2]	δὲ καὶ νοῦ· ἐπέκεινα ἄρα	τι	νοῦ. Τὸ γὰρ ὂν οὐ
[5, 4, 2]	κατὰ τὴν νοῦ νόησιν. Εἴ	τι	οὖν μένοντος αὐτοῦ ἐν αὐτῷ
[5, 4, 1]	τὸ δεύτερον. Δεῖ μὲν γάρ	τι	πρὸ πάντων εἶναι ἁπλοῦν τοῦτο
[5, 4, 1]	τὸ πρῶτον εἴη, οὐκ ἂν	ἔτι	ἁπλοῦν εἴη· ἓν ἄρα πολλὰ
[5, 4, 1]	πάντων δύναμις; Πῶς δ´ ἂν	ἔτι	ἀρχὴ εἴη; Δεῖ δή τι
[5, 4, 1]	δὴ κατὰ συντυχίαν, οὐδ´ ἂν	ἔτι	ἐκεῖνο πάντων ἀρχή. Πῶς οὖν
[5, 4, 2]	δὲ ἀπ´ ἐκείνης, ἣν δεῖ	παντὶ	ἕπεσθαι ἐξ ἀνάγκης ἑτέραν οὖσαν
[5, 4, 1]	ἄλλων παρ´ αὐτοῦ γε ὑποστάντων·	ὅτι	μὲν γὰρ ἀπ´ αὐτοῦ, ἀνάγκη.
[5, 4, 2]	ὅταν ἐκεῖνο μάλιστα ᾖ ὅ	ἐστι.	Μένοντος> οὖν αὐτοῦ ἐν τῷ
[5, 4, 2]	δὲ οὐ νοῦς, οὗ ἐνέργειά	ἐστι	νόησις; Νόησις δὲ τὸ νοητὸν
[5, 4, 2]	τοῦ πυρὸς ἡ μέν τίς	ἐστι	συμπληροῦσα τὴν οὐσίαν θερμότης, ἡ
[5, 4, 2]	ἐκείνου γίνεται; Ἐνέργεια ἡ μέν	ἐστι	τῆς οὐσίας, ἡ δ´ ἐκ
[5, 4, 1]	ἀπὸ τοῦ πρώτου; Εἰ τέλεόν	ἐστι	τὸ πρῶτον καὶ πάντων τελεώτατον
[5, 4, 2]	καὶ νοῶν· διὸ δύο ἤδη.	Ἔστι	δὲ καὶ ἄλλο τῷ μετ´
[5, 4, 2]	μέντοι, καὶ πολλὰ ὁρῶν ἤδη.	Ἔστι	μὲν οὖν καὶ αὐτὸς νοητόν,
[5, 4, 1]	~Εἴ τι	ἔστι	μετὰ τὸ πρῶτον, ἀνάγκη ἐξ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/06/2010