| Ennéade, livre, chap. |
| [5, 4, 1] |
καὶ
τῶν
ἄλλων
παρ´
αὐτοῦ
|
γε |
ὑποστάντων·
ὅτι
μὲν
γὰρ
ἀπ´ |
| [5, 4, 2] |
συμπληροῦσα
τὴν
οὐσίαν
θερμότης,
ἡ
|
δὲ |
ἀπ´
ἐκείνης
ἤδη
γινομένη
ἐνεργοῦντος |
| [5, 4, 2] |
αὐτό
ἐστιν
ἐνέργεια
ἕκαστον,
ἡ
|
δὲ |
ἀπ´
ἐκείνης,
ἣν
δεῖ
παντὶ |
| [5, 4, 1] |
σῶμα,
ἀλλ´
οὐκ
ἀρχή·
ἡ
|
δὲ |
ἀρχὴ
ἀγένητος>
μὴ
σωματικὴ
δὲ |
| [5, 4, 2] |
μὲν
τὸ
γινόμενον
γίνεται,
μένοντος
|
δὲ |
γίνεται.
Ἐπεὶ
οὖν
ἐκεῖνο
μένει |
| [5, 4, 1] |
ἡ
χιών,
καὶ
τὰ
φάρμακα
|
δὲ |
εἰς
ἄλλο
ἐργάζεται
οἷον
αὐτά |
| [5, 4, 2] |
καὶ
ὅμοιον
δεῖ
εἶναι·
ἐπεὶ
|
δὲ |
ἐπέκεινα
νοῦ
τὸ
γεννῶν,
νοῦν |
| [5, 4, 2] |
ἐκεῖνο
μὲν
δύναμις
πάντων,
τὸ
|
δὲ |
ἤδη
τὰ
πάντα.
Εἰ
δὲ |
| [5, 4, 2] |
νοῶν·
διὸ
δύο
ἤδη.
Ἔστι
|
δὲ |
καὶ
ἄλλο
τῷ
μετ´
αὐτὸ |
| [5, 4, 2] |
ἐπέκεινα
εἶναι
τῆς
οὐσίας.
Τοῦτο
|
δὲ |
καὶ
νοῦ·
ἐπέκεινα
ἄρα
τι |
| [5, 4, 2] |
ὁρῶν
καὶ
τὸ
νοοῦν
ἐνδεὲς
|
δὲ |
λέγω
τὸ
νοοῦν
ὡς
πρὸς |
| [5, 4, 1] |
ἄνευ
προαιρέσεως,
καὶ
τὰ
ἄψυχα
|
δὲ |
μεταδιδόντα
ἑαυτῶν
καθόσον
δύναται·
οἷον |
| [5, 4, 2] |
τὸ
γεννῶν,
νοῦ
ἐνδεέστερον,
προσεχέστερον
|
δὲ |
νῷ
καὶ
ὅμοιον
δεῖ
εἶναι· |
| [5, 4, 2] |
νοῦν
εἶναι
ἀνάγκη.
Διὰ
τί
|
δὲ |
οὐ
νοῦς,
οὗ
ἐνέργειά
ἐστι |
| [5, 4, 1] |
δὲ
ἀρχὴ
ἀγένητος>
μὴ
σωματικὴ
|
δὲ |
οὖσα,
ἀλλ´
ὄντως
μία,
ἐκεῖνο |
| [5, 4, 2] |
τὸ
γινόμενον
γίνεται
νόησις·
νόησις
|
δὲ |
οὖσα
καὶ
νοοῦσα
ἀφ´
οὗ |
| [5, 4, 2] |
καὶ
εἰ
τὰ
πάντα,
πρὸ
|
δὲ |
πάντων
τὸ
ἓν
οὐ
τὸ |
| [5, 4, 2] |
οὗ
ἐνέργειά
ἐστι
νόησις;
Νόησις
|
δὲ |
τὸ
νοητὸν
ὁρῶσα
καὶ
πρὸς |
| [5, 4, 2] |
δὲ
ἤδη
τὰ
πάντα.
Εἰ
|
δὲ |
τοῦτο
τὰ
πάντα,
ἐκεῖνο
ἐπέκεινα |
| [5, 4, 1] |
πρῶτον
τοῦ
δευτέρου
ἀναγομένου,
τοῦ
|
δὲ |
τρίτου
ἐπὶ
τὸ
δεύτερον.
Δεῖ |
| [5, 4, 2] |
καὶ
ἕν·
καὶ
ἡ
ἐπιστήμη
|
δὲ |
τῶν
ἄνευ
ὕλης
τὰ
πράγματα. |
| [5, 4, 2] |
μὲν
αὐτὴ
ὥσπερ
ὄψις,
ὁριζομένη
|
δὲ |
ὑπὸ
τοῦ
νοητοῦ.
Διὸ
καὶ |
| [5, 4, 1] |
ἓν
εἶναι,
οὗ
μὴ
λόγος
|
μηδὲ |
ἐπιστήμη>
ὃ
δὴ
καὶ
ἐπέκεινα> |
| [5, 4, 2] |
Τὸ
γὰρ
ὂν
οὐ
νεκρὸν
|
οὐδὲ |
οὐ
ζωὴ
οὐδὲ
οὐ
νοοῦν· |
| [5, 4, 2] |
οὐ
νεκρὸν
οὐδὲ
οὐ
ζωὴ
|
οὐδὲ |
οὐ
νοοῦν·
νοῦς
δὴ
καὶ |
| [5, 4, 2] |
οὐχ
ἁπλοῦς,
ἀλλὰ
πολλά,
σύνθεσίν
|
τε |
ἐμφαίνων,
νοητὴν
μέντοι,
καὶ
πολλὰ |
| [5, 4, 1] |
κατὰ
δύναμιν
ἀπομιμούμενα
εἰς
ἀιδιότητά
|
τε |
καὶ
ἀγαθότητα.
Πῶς
οὖν
τὸ |
| [5, 4, 1] |
ἐνδεὲς
τοῦ
πρὸ
αὐτοῦ,
τό
|
τε |
μὴ
ἁπλοῦν
τῶν
ἐν
αὐτῷ |
| [5, 4, 1] |
Οὐδὲν
γὰρ
ἁπλοῦν
σῶμα,
γινόμενόν
|
τε |
τὸ
σῶμα,
ἀλλ´
οὐκ
ἀρχή· |
| [5, 4, 1] |
οὐκ
ἂν
ἀρχὴ
εἴη
αὐταρκέστατόν
|
τε |
τῷ
ἁπλοῦν
εἶναι
καὶ
πρῶτον |
| [5, 4, 2] |
ἡ
γεννηθεῖσα
ἐνέργεια
ὑπόστασιν
λαβοῦσα,
|
ἅτε |
ἐκ
μεγάλης
δυνάμεως,
μεγίστης
μὲν |