| Chapitre |
| [35] |
ὀκνεῖν
δὲ
ὄχλον
παρέχειν,
μή
|
σοι |
ἀηδὲς
ᾖ
διὰ
τὴν
παροῦσαν |
| [49] |
ἀπ᾽
~ἐκείνης
ὁρμηθέντα
σκέψαιο
εἴ
|
σοι |
ἀλλήλοις
συμφωνεῖ
ἢ
διαφωνεῖ·
ἐπειδὴ |
| [37] |
Τὸ
δὲ
πολυχρονιώτερον
~(οὐ
δοκεῖ
|
σοι |
ἀναγκαῖον
εἶναι
ἔτι
σῴζεσθαι
ἐν |
| [42] |
ὅς,
ὦ
Σιμμία,
τῇδε;
Δοκεῖ
|
σοι |
ἁρμονίᾳ
ἢ
ἄλλῃ
(τινὶ
~συνθέσει |
| [2] |
ἡμῖν
ἀπαγγεῖλαι,
εἰ
μή
τίς
|
σοι |
~ἀσχολία
τυγχάνει
οὖσα.
~(Φαίδων)
~Ἀλλὰ |
| [45] |
τὴν
αἰτίαν
διαπραγματεύσασθαι.
(Ἐγὼ
οὖν
|
σοι |
~δίειμι
περὶ
αὐτῶν,
ἐὰν
βούλῃ, |
| [28] |
καὶ
κατὰ
ταῦτα
αὖ
πότερόν
|
σοι |
δοκεῖ
ὅμοιον
τῷ
θείῳ
εἶναι |
| [21] |
Τόδε
ἔχεις
ἑλέσθαι,
καὶ
πῇ
|
σοι |
δοκεῖ
περὶ
αὐτοῦ;
Ἀνὴρ
ἐπιστάμενος |
| [45] |
δή,
ἔφη
ὁ
Κέβης,
τί
|
σοι |
δοκεῖ
περὶ
αὐτῶν;
~Πόρρω
που, |
| [27] |
ὦ
Σώκρατες.
~Ποτέρῳ
οὖν
αὖ
|
σοι |
δοκεῖ
τῷ
εἴδει
καὶ
ἐκ |
| [8] |
πάλαι
μοι
λέγει
ὁ
μέλλων
|
σοι |
~δώσειν
τὸ
φάρμακον
ὅτι
χρή |
| [18] |
μάθησις
~ἀνάμνησίς
ἐστιν;
~Ἀπιστῶ
μέν
|
(σοι) |
ἔγωγε,
ἦ
δ᾽
ὃς
ὁ |
| [13] |
ἀνδρείαν
τε
καὶ
~σωφροσύνην,
δόξει
|
σοι |
εἶναι
ἄτοπος.
~Πῶς
δή,
ὦ |
| [49] |
καὶ
συγχωρεῖς
εἶναι
ταῦτα,
ἐλπίζω
|
σοι |
ἐκ
τούτων
τὴν
αἰτίαν
~ἐπιδείξειν |
| [5] |
ὧν
ἐγὼ
ᾔσθημαι
οὐδ᾽
~ὁπωστιοῦν
|
σοι |
ἑκὼν
εἶναι
πείσεται.
~Τί
δέ; |
| [49] |
~σμικρότητα,
φοβούμενος
οἶμαι
μή
τίς
|
σοι |
ἐναντίος
λόγος
ἀπαντήσῃ,
ἐὰν
τῇ |
| [9] |
περὶ
τὸ
σῶμα
θεραπείας;
Δοκεῖ
|
σοι |
ἐντίμους
ἡγεῖσθαι
ὁ
~τοιοῦτος;
Οἷον |
| [3] |
ἦσαν
οἱ
λόγοι;
~(Φαίδων)
~Ἐγώ
|
σοι |
ἐξ
ἀρχῆς
πάντα
πειράσομαι
διηγήσασθαι. |
| [49] |
λέγων.
Ἔρχομαι
(γὰρ)
δὴ
~ἐπιχειρῶν
|
σοι |
ἐπιδείξασθαι
τῆς
αἰτίας
τὸ
εἶδος |
| [21] |
τοῦτο
ποιῆσαι.
~(Οὐκ
ἄρα
δοκοῦσί
|
σοι |
ἐπίστασθαί
γε,
ἔφη,
ὦ
Σιμμία, |
| [54] |
θερμὸν
ἔσται,
οὐ
τὴν
(ἀσφαλῆ
|
σοι |
~ἐρῶ
ἀπόκρισιν
ἐκείνην
τὴν
ἀμαθῆ, |
| [45] |
ὡς
οὐδὲν
χρῆμα.
Τεκμήριον
δέ
|
σοι |
ἐρῶ
ἱκανόν·
ἐγὼ
γὰρ
ἃ |
| [35] |
ὁ
Σιμμίας·
καὶ
ἐγώ
τέ
|
σοι |
ἐρῶ
ὃ
(ἀπορῶ,
καὶ
αὖ |
| [35] |
Καὶ
μήν,
ὦ
Σώκρατες,
τἀληθῆ
|
σοι |
ἐρῶ.
Πάλαι
γὰρ
ἡμῶν
~ἑκάτερος |
| [19] |
τὰ
ἴσα
ἔστιν
ὅτε
ἄνισά
|
σοι |
ἐφάνη,
ἢ
ἡ
ἰσότης
ἀνισότης; |
| [47] |
~αἰτίας
ζήτησιν
ᾗ
πεπραγμάτευμαι
βούλει
|
σοι, |
ἔφη,
ἐπίδειξιν
ποιήσωμαι,
ὦ
~Κέβης; |
| [16] |
συζυγίαν
ὧν
νυνδὴ
ἔλεγον
ἐγώ
|
σοι, |
ἔφη,
ἐρῶ,
ὁ
~Σωκράτης,
καὶ |
| [16] |
εἶναι,
τὴν
δ᾽
ἀνεγείρεσθαι.
ἱκανῶς
|
σοι, |
ἔφη,
ἢ
οὔ;
~Πάνυ
μὲν |
| [9] |
ἀληθῶς
φιλόσοφος.
~Οὐκοῦν
ὅλως
δοκεῖ
|
σοι, |
ἔφη,
ἡ
τοῦ
τοιούτου
πραγματεία |
| [41] |
~Καὶ
ὁ
Σωκράτης,
Ἀλλὰ
ἀνάγκη
|
σοι, |
ἔφη,
ὦ
ξένε
Θηβαῖε,
ἄλλα |
| [9] |
τὸ
σῶμα
πότερον
τιμᾶν
δοκεῖ
|
σοι |
ἢ
~ἀτιμάζειν,
(καθ᾽
ὅσον
μὴ |
| [8] |
εἶναι
ἀγαθὸν
τοῦτο,
καὶ
ἅμα
|
σοι |
ἡ
ἀπολογία
ἔσται,
ἐὰν
ἅπερ |
| [24] |
ὅθεν
δὲ
(ἀπελίπομεν
~ἐπανέλθωμεν,
εἴ
|
σοι |
ἡδομένῳ
ἐστίν.
~Ἀλλὰ
μὴν
ἡδομένῳ |
| [4] |
πώποτε
ποιήσας.
Εἰ
οὖν
τί
|
σοι |
μέλει
~τοῦ
ἔχειν
ἐμὲ
Εὐήνῳ |
| [45] |
Οὕτως
~τότε
ᾤμην·
οὐ
δοκῶ
|
σοι |
μετρίως;
~Ἔμοιγε,
ἔφη
ὁ
Κέβης. |
| [41] |
καὶ
πρῶτον
ἀπόλλυται.
οὗτος
οὖν
|
σοι |
ὁ
λόγος
ἐκείνῳ
~πῶς
συνᾴσεται; |
| [52] |
~Ἀλλὰ
τόδε
γ᾽
οἶμαι
δοκεῖ
|
σοι, |
οὐδέποτε
χιόνα
γ᾽
οὖσαν
δεξαμένην |
| [49] |
ἔφη
ὁ
Κέβης,
ὡς
διδόντος
|
σοι |
οὐκ
ἂν
φθάνοις
περαίνων.
~Σκόπει |
| [11] |
ὀρθῶς
φιλομαθεῖς.
Ἢ
οὐ
~δοκεῖ
|
σοι |
οὕτως;
~Παντός
γε
μᾶλλον,
ὦ |
| [53] |
εἴπερ
ἕπῃ
τε
καὶ
συνδοκεῖ
|
σοι |
οὕτως.
~Πάνυ
σφόδρα
καὶ
συνδοκεῖ, |
| [21] |
ὦ
Σώκρατες.
~Ἦ
καὶ
δοκοῦσί
|
σοι |
πάντες
ἔχειν
διδόναι
λόγον
περὶ |
| [64] |
περὶ
ἄλλου
του,
ὅτι
ἄν
|
σοι |
~ποιοῦντες
ἡμεῖς
ἐν
χάριτι
μάλιστα |
| [48] |
ὡς
~οὐκ
ἀληθῆ.
βούλομαι
δέ
|
σοι |
σαφέστερον
εἰπεῖν
ἃ
λέγω·
Οἶμαι |
| [18] |
Σωκράτης,
σκέψαι
ἂν
τῇδέ
πῄ
|
σοι |
~σκοπουμένῳ
συνδόξῃ.
Ἀπιστεῖς
γὰρ
δὴ |
| [41] |
ἦ
δ᾽
ὅς,
ὅτι
ταῦτά
|
σοι |
συμβαίνει
λέγειν,
ὅταν
φῇς
μὲν |
| [49] |
ἔφη,
τὰ
ἑξῆς
ἐκείνοις
ἐάν
|
σοι |
συνδοκῇ
ὥσπερ
ἐμοί.
φαίνεται
γάρ |
| [13] |
ἦ
δ᾽
ὅς.
~Οὐκοῦν
ἱκανόν
|
σοι |
τεκμήριον,
ἔφη,
τοῦτο
ἀνδρός,
ὃν |
| [28] |
τῷ
θνητῷ;
Ἢ
οὐ
δοκεῖ
|
σοι |
τὸ
μὲν
θεῖον
οἷον
ἄρχειν |
| [41] |
Οὐ
γὰρ
δὴ
ἁρμονία
γέ
|
σοι |
~τοιοῦτόν
ἐστιν
ᾧ
ἀπεικάζεις,
ἀλλὰ |
| [52] |
τῆς
τριάδος.
Ἆρα
οὐ
δοκεῖ
|
σοι |
τῷ
τε
αὑτῆς
ὀνόματι
ἀεὶ |
| [36] |
γάρ,
ἔφη,
ὦ
ἑταῖρε,
ἀληθῆ
|
σοι |
φαίνεται·
~ἀλλὰ
λέγε
ὅπῃ
δὴ |
| [6] |
δὲ
βέλτιον
τεθνάναι,
θαυμαστὸν
ἴσως
|
σοι |
~φαίνεται
εἰ
τούτοις
τοῖς
ἀνθρώποις |
| [19] |
ὂν
τούτων;
Ἢ
οὐχ
ἕτερόν
|
σοι |
φαίνεται;
σκόπει
δὲ
καὶ
τῇδε. |
| [6] |
καὶ
ἀκούσαις.
Ἴσως
μέντοι
~θαυμαστόν
|
σοι |
φανεῖται
εἰ
τοῦτο
μόνον
τῶν |
| [64] |
καὶ
θάπτειν
(οὕτως
ὅπως
ἄν
|
σοι |
φίλον
ᾖ
καὶ
~μάλιστα
ἡγῇ |
| [9] |
εἴσεσθαι
περὶ
ὧν
σκοποῦμεν.
Φαίνεταί
|
σοι |
φιλοσόφου
~ἀνδρὸς
εἶναι
ἐσπουδακέναι
περὶ |
| [8] |
~δώσειν
τὸ
φάρμακον
ὅτι
χρή
|
σοι |
φράζειν
ὡς
ἐλάχιστα
διαλέγεσθαι;
Φησὶ |
| [45] |
ἐμὰ
πάθη·
ἔπειτα
ἄν
τί
|
σοι |
χρήσιμον
~φαίνηται
ὧν
ἂν
λέγω, |