| Chapitre |
| [6] |
ἂν
δόξειεν,
ἔφη
ὁ
Σωκράτης,
|
οὕτω |
γ᾽
εἶναι
ἄλογον·
οὐ
μέντοι |
| [37] |
πολλάκις
γενήσεσθαι
καὶ
ἀποθανεῖσθαι
αὖθις
|
~οὕτω |
γὰρ
αὐτὸ
φύσει
ἰσχυρὸν
εἶναι, |
| [66] |
ἔφη
τὰ
σκέλη,
κατεκλίνη
ὕπτιος
|
οὕτω |
γὰρ
~ἐκέλευεν
ὁ
ἄνθρωπος
καὶ |
| [45] |
ὄντα
ὕστερον
~πολὺν
γεγονέναι,
καὶ
|
οὕτω |
γίγνεσθαι
τὸν
σμικρὸν
ἄνθρωπον
μέγαν. |
| [15] |
ἔφη,
ἔχομεν
τοῦτο,
ὅτι
πάντα
|
οὕτω |
γίγνεται,
ἐξ
ἐναντίων
τὰ
~ἐναντία |
| [34] |
~ἐκείνου
τρεφομένη,
ζῆν
τε
οἴεται
|
οὕτω |
δεῖν
ἕως
ἂν
ζῇ,
καὶ |
| [30] |
τε
καὶ
τρέμειν
καὶ
φεύγειν,
|
οὕτω |
(δὴ
ἔχουσαν
οἴει
ψυχὴν
αὐτὴν |
| [13] |
καὶ
ἡ
ὀνομαζομένη
ἀνδρεία
τοῖς
|
οὕτω |
~διακειμένοις
μάλιστα
προσήκει;
~Πάντως
δήπου, |
| [2] |
πάντες
οἱ
παρόντες
σχεδόν
τι
|
οὕτω |
διεκείμεθα,
τοτὲ
μὲν
~γελῶντες,
ἐνίοτε |
| [15] |
πρότερον
(ὕστερον
~ἔλαττον
γενήσεται;
~Ἔστιν
|
οὕτω, |
ἔφη.
~Καὶ
μὴν
ἐξ
ἰσχυροτέρου |
| [12] |
ὅτι
ἐγγυτάτω
ὄντα
τοῦ
τεθνάναι
|
οὕτω |
ζῆν,
κἄπειθ᾽
~ἥκοντος
αὐτῷ
τούτου |
| [60] |
καὶ
ἀναπνεῖ
~ῥέον
τὸ
πνεῦμα,
|
οὕτω |
καὶ
ἐκεῖ
συναιωρούμενον
τῷ
ὑγρῷ |
| [17] |
ὡς
ἐμοὶ
δοκεῖ,
παντὸς
μᾶλλον
|
οὕτω, |
καὶ
ἡμεῖς
~αὐτὰ
ταῦτα
οὐκ |
| [50] |
οὐχ
ὡς
~τοῖς
ῥήμασι
λέγεται
|
οὕτω |
καὶ
τὸ
ἀληθὲς
(ἔχειν;
Οὐ |
| [15] |
ψύχεσθαι
καὶ
~θερμαίνεσθαι,
καὶ
πάντα
|
οὕτω, |
κἂν
εἰ
μὴ
χρώμεθα
τοῖς |
| [45] |
~τοῖς
δὲ
ὀστοῖς
ὀστᾶ,
καὶ
|
οὕτω |
κατὰ
τὸν
αὐτὸν
λόγον
καὶ |
| [42] |
καλῶς
δοκεῖ,
ἦ
δ᾽
ὅς,
|
οὕτω |
λέγεσθαι,
καὶ
πάσχειν
(ἂν
ταῦτα |
| [34] |
δῆτα
ἔγωγε.
~Οὐ
γάρ·
ἀλλ᾽
|
οὕτω |
λογίσαιτ᾽
ἂν
ψυχὴ
ἀνδρὸς
φιλοσόφου, |
| [29] |
μελέτη
θανάτου;
~Παντάπασί
γε.
~Οὐκοῦν
|
οὕτω |
μὲν
ἔχουσα
εἰς
τὸ
ὅμοιον |
| [11] |
θεὸς
αὐτὸς
ἀπολύσῃ
ἡμᾶς·
~καὶ
|
οὕτω |
μὲν
καθαροὶ
ἀπαλλαττόμενοι
τῆς
τοῦ |
| [22] |
Οὐ
γὰρ
ἔχω
ἔγωγε
~οὐδὲν
|
οὕτω |
μοι
ἐναργὲς
ὂν
ὡς
τοῦτο, |
| [47] |
τε
~βέλτιστα
αὐτὰ
τεθῆναι
δύναμιν
|
οὕτω |
νῦν
κεῖσθαι,
ταύτην
οὔτε
ζητοῦσιν |
| [33] |
λέγω,
γιγνώσκουσιν
οἱ
φιλομαθεῖς
ὅτι
|
οὕτω |
παραλαβοῦσα
ἡ
~φιλοσοφία
ἔχουσαν
αὐτῶν |
| [46] |
Καὶ
~δὴ
καὶ
περὶ
ἡλίου
|
οὕτω |
παρεσκευάσμην
ὡσαύτως
πευσόμενος,
καὶ
σελήνης |
| [16] |
δή
μοι
καὶ
σύ,
ἔφη,
|
οὕτω |
περὶ
ζωῆς
καὶ
θανάτου.
Οὐκ |
| [63] |
ἀνδρείᾳ
καὶ
ἐλευθερίᾳ
καὶ
~ἀληθείᾳ,
|
οὕτω |
περιμένει
τὴν
εἰς
Ἅιδου
πορείαν |
| [60] |
ὅλην
μὲν
δὴ
τὴν
γῆν
|
οὕτω |
πεφυκέναι
καὶ
τὰ
περὶ
τὴν |
| [52] |
τοῦτο
~καλεῖν
ἀεὶ
διὰ
τὸ
|
οὕτω |
πεφυκέναι
ὥστε
τοῦ
περιττοῦ
μηδέποτε |
| [29] |
δὴ
ἡμῖν
ἡ
~τοιαύτη
καὶ
|
οὕτω |
πεφυκυῖα
ἀπαλλαττομένη
τοῦ
σώματος
εὐθὺς |
| [64] |
~Ταῦτα
μὲν
τοίνυν
προθυμησόμεθα,
ἔφη,
|
οὕτω |
ποιεῖν·
θάπτωμεν
δέ
σε
τίνα |
| [7] |
σὲ
τείνειν
τὸν
λόγον,
ὅτι
|
οὕτω |
ῥᾳδίως
φέρεις
καὶ
ἡμᾶς
ἀπολείπων |
| [45] |
τότε
~ὑπὸ
ταύτης
τῆς
σκέψεως
|
οὕτω |
σφόδρα
ἐτυφλώθην,
ὥστε
ἀπέμαθον
καὶ |
| [4] |
~τοῖς
θέουσι
διακελευόμενοι,
καὶ
ἐμοὶ
|
οὕτω |
τὸ
ἐνύπνιον
ὅπερ
ἔπραττον
τοῦτο |
| [15] |
αὔξησις
καὶ
φθίσις,
καὶ
καλοῦμεν
|
οὕτω |
τὸ
μὲν
~αὐξάνεσθαι,
τὸ
δὲ |
| [50] |
~παθήματι.
~Παντάπασιν,
ἔφη
ὁ
Κέβης,
|
οὕτω |
φαίνεταί
μοι.
~Καί
τις
εἶπε |