| Chapitre |
| [58] |
~διηγήσασθαι
ἅ
γ᾽
ἐστίν·
ὡς
|
μέντοι |
ἀληθῆ,
χαλεπώτερόν
μοι
φαίνεται
ἢ |
| [6] |
οὕτω
γ᾽
εἶναι
ἄλογον·
οὐ
|
μέντοι |
~ἀλλ᾽
ἴσως
γ᾽
ἔχει
τινὰ |
| [6] |
καὶ
οὐ
ῥᾴδιος
διιδεῖν·
οὐ
|
~μέντοι |
ἀλλὰ
τόδε
γέ
μοι
δοκεῖ, |
| [40] |
~ἔρχομαι
ἐπὶ
τὸν
λόγον·
ὑμεῖς
|
μέντοι, |
ἂν
ἐμοὶ
πείθησθε,
(σμικρὸν
~φροντίσαντες |
| [35] |
~εἶναι
ἢ
παγχάλεπόν
τι,
τὸ
|
μέντοι |
αὖ
τὰ
λεγόμενα
περὶ
αὐτῶν |
| [47] |
μοι,
~ἀληθῆ
ἂν
λέγοι·
ὡς
|
μέντοι |
διὰ
ταῦτα
ποιῶ
ἃ
ποιῶ, |
| [51] |
ἀκούσας,
(Ἀνδρικῶς,
~ἔφη,
ἀπεμνημόνευκας,
οὐ
|
μέντοι |
ἐννοεῖς
τὸ
διαφέρον
τοῦ
τε |
| [18] |
γεγραμμένον
αὐτοῦ
Σιμμίου
ἀναμνησθῆναι;
~(Ἔστι
|
μέντοι, |
ἔφη.
~Ἆρ᾽
οὖν
οὐ
κατὰ |
| [37] |
πολλὰ
εἰώθει,
Καὶ
μειδιάσας,
~δίκαια
|
μέντοι, |
ἔφη,
λέγει
ὁ
Σιμμίας.
Εἰ |
| [54] |
ἐπ᾽
ἐκεῖνο
φέρουσα
ζωήν;
~Ἥκει
|
μέντοι, |
ἔφη.
~Πότερον
δ᾽
ἔστι
τι |
| [42] |
~ἐναντιωθῆναι
τοῖς
αὑτῆς
μέρεσιν.
~Πολλοῦ
|
μέντοι, |
ἔφη.
~Τί
δέ;
οὐχ
οὕτως |
| [63] |
πρέπει
νοῦν
ἔχοντι
ἀνδρί·
ὅτι
|
μέντοι |
ἢ
ταῦτ᾽
ἐστὶν
ἢ
τοιαῦτ᾽ |
| [6] |
γὰρ
ἂν
καὶ
ἀκούσαις.
Ἴσως
|
μέντοι |
~θαυμαστόν
σοι
φανεῖται
εἰ
τοῦτο |
| [58] |
τοῦ
λόγου
οὐκ
~ἐξαρκεῖν.
Τὴν
|
μέντοι |
ἰδέαν
τῆς
γῆς
οἵαν
(πέπεισμαι |
| [5] |
τούτου
τοῦ
πράγματος
~μέτεστιν.
Οὐ
|
μέντοι |
ἴσως
βιάσεται
αὑτόν·
οὐ
γάρ |
| [23] |
ἦν
ἡμῶν
ἡ
ψυχή·
~εἰ
|
μέντοι |
καὶ
ἐπειδὰν
ἀποθάνωμεν
ἔτι
ἔσται, |
| [32] |
ὦ
Σώκρατες,
ὁ
Κέβης.
~(Οὐ
|
μέντοι |
μὰ
Δία,
ἦ
δ᾽
ὅς. |
| [37] |
ἔοικεν
ἁπτομένῳ
τοῦ
λόγου.
δοκεῖ
|
μέντοι |
~μοι
χρῆναι
πρὸ
τῆς
ἀποκρίσεως |
| [56] |
ὁμολογηθείη
μηδέποτε
~ἀπόλλυσθαι.
~Παρὰ
πάντων
|
μέντοι |
νὴ
Δί᾽
ἔφη,
ἀνθρώπων
τέ |
| [19] |
τι
εἶναι
ἢ
μηδέν;
~(Φῶμεν
|
μέντοι |
νὴ
Δί᾽
ἔφη
ὁ
Σιμμίας, |
| [18] |
μυρία
τοιαῦτ᾽
ἂν
εἴη.
~Μυρία
|
μέντοι |
νὴ
Δία,
ἔφη
ὁ
Σιμμίας. |
| [12] |
τὸν
θάνατον
ὁ
τοιοῦτος;
~Πολλὴ
|
μέντοι |
νὴ
Δία,
ἦ
δ᾽
ὅς. |
| [10] |
δίκαιον
αὐτὸ
ἢ
οὐδέν;
~Φαμὲν
|
μέντοι |
νὴ
Δία.
~Καὶ
αὖ
καλόν |
| [7] |
Κέβης,
τοῦτό
γε
φαίνεται.
Ὃ
|
μέντοι |
νυνδὴ
ἔλεγες,
τὸ
~τοὺς
φιλοσόφους |
| [18] |
τοιοῦτον
ἀνάμνησίς
τίς
ἐστι;
Μάλιστα
|
μέντοι |
ὅταν
~τις
τοῦτο
πάθῃ
περὶ |
| [42] |
ἀναρμοστίας
οὔποτ᾽
ἂν
μετάσχοι.
~Οὐ
|
μέντοι. |
~Οὐδέ
γε
δήπου
ψυχή,
οὖσα |
| [66] |
ἔφη,
ποιεῖτε,
ὦ
θαυμάσιοι.
Ἐγὼ
|
μέντοι |
οὐχ
ἥκιστα
τούτου
ἕνεκα
τὰς |
| [8] |
οὐκ
ἂν
πάνυ
διισχυρισαίμην
ὅτι
|
μέντοι |
~παρὰ
θεοὺς
δεσπότας
πάνυ
ἀγαθοὺς |
| [52] |
ἢ
ὑπεξιέναι
ἢ
ἀπολεῖσθαι,
~οὐ
|
μέντοι |
ποτὲ
τολμήσειν
δεξάμενον
τὴν
ψυχρότητα |
| [58] |
αὐτὸς
πολλὰ
δὴ
ἀκήκοα,
οὐ
|
μέντοι |
ταῦτα
ἃ
σὲ
πείθει·
ἡδέως |
| [56] |
ἔκ
γε
τῶν
~λεγομένων·
ὑπὸ
|
μέντοι |
τοῦ
μεγέθους
περὶ
(ὧν
οἱ |
| [42] |
καὶ
ταῦτα
~ἀληθῶς
λέγεται;
~Ἀληθῶς
|
μέντοι. |
~Τῶν
οὖν
θεμένων
ψυχὴν
ἁρμονίαν |
| [30] |
~Εἰκός
γε,
ὦ
Σώκρατες.
~Εἰκὸς
|
μέντοι, |
ὦ
Κέβης·
καὶ
οὔ
τί |
| [58] |
ἡδέως
οὖν
ἂν
~ἀκούσαιμι.
~Ἀλλὰ
|
μέντοι, |
ὦ
Σιμμία,
οὐχ
ἡ
Γλαύκου |