Chapitre
[2]	τοῦ τρόπου καὶ τῶν λόγων,	ὡς	ἀδεῶς καὶ ~γενναίως ἐτελεύτα, ὥστε
[14]	(ἀκούσαντα, ~οὐδ᾽ εἰ κωμῳδοποιὸς εἴη,	ὡς	ἀδολεσχῶ καὶ οὐ περὶ προσηκόντων
[44]	~εἰδότι μηδὲ ἔχοντι λόγον διδόναι	(ὡς	ἀθάνατόν ἐστι. Τοιαῦτ᾽ ἄττα ἐστίν,
[49]	τὴν αἰτίαν ~ἐπιδείξειν καὶ ἀνευρήσειν	ὡς	ἀθάνατον (ἡ) ψυχή. ~(Ἀλλὰ μήν,
[47]	ἐν σκότει, ἀλλοτρίῳ ὀνόματι ~προσχρώμενοι,	ὡς	αἴτιον αὐτὸ προσαγορεύειν. διὸ δὴ
[14]	ἐλπὶς καὶ καλή, ὦ (Σώκρατες,	ὡς	ἀληθῆ ἐστιν ἃ σὺ λέγεις·
[10]	ὄντος; ~Ὑπερφυῶς, ἔφη ὁ Σιμμίας,	ὡς	ἀληθῆ λέγεις, ὦ Σώκρατες. ~(Οὐκοῦν
[48]	μοι δοκῇ τούτῳ συμφωνεῖν τίθημι	ὡς	ἀληθῆ ~ὄντα, καὶ περὶ αἰτίας
[47]	μυρία (τοιαῦτα αἰτιώμενος, ἀμελήσας τὰς	ὡς	ἀληθῶς ~αἰτίας λέγειν, ὅτι, ἐπειδὴ
[58]	τὸ ἀληθινὸν φῶς (καὶ ἡ	ὡς	~ἀληθῶς γῆ. Ἣδε μὲν γὰρ
[7]	γὰρ ἂν βουλόμενοι ἄνδρες σοφοὶ	ὡς	ἀληθῶς δεσπότας ~ἀμείνους αὑτῶν φεύγοιεν
[24]	δεδιέναι τὸ τῶν παίδων, μὴ	ὡς	ἀληθῶς ὁ ἄνεμος ~αὐτὴν ἐκβαίνουσαν
[29]	καθαρὸν καὶ ἀιδῆ, εἰς Ἅιδου	ὡς	ἀληθῶς, παρὰ τὸν ἀγαθὸν καὶ
[47]	μᾶλλον ἅπαντα συνέχοντα ~ἐξευρεῖν, καὶ	ὡς	ἀληθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ δέον
[29]	δὲ λέγεται κατὰ τῶν μεμυημένων,	ὡς	~ἀληθῶς τὸν λοιπὸν χρόνον μετὰ
[11]	~ἡμᾶς πολλῆς, ὥστε τὸ λεγόμενον	ὡς	ἀληθῶς τῷ ὄντι ὑπ᾽ αὐτοῦ
[9]	θανάτου καὶ οἵου ~θανάτου οἱ	ὡς	ἀληθῶς φιλόσοφοι. (Εἴπωμεν γάρ, ἔφη,
[9]	ἔμοιγε δοκεῖ, ἔφη, ὅ γε	ὡς	ἀληθῶς φιλόσοφος. ~Οὐκοῦν ὅλως δοκεῖ
[33]	οἰομένη δεῖν ἐναντιοῦσθαι ἡ τοῦ	ὡς	ἀληθῶς ~φιλοσόφου ψυχὴ οὕτως ἀπέχεται
[43]	ἐπιθυμίαις καὶ ὀργαῖς καὶ φόβοις	ὡς	ἄλλη οὖσα ἄλλῳ πράγματι ~διαλεγομένη;
[63]	καὶ τοὺς κόσμους εἴασε χαίρειν,	ὡς	ἀλλοτρίους τε ὄντας, καὶ ~πλέον
[46]	μέσῳ φαίη εἶναι αὐτήν, ~ἐπεκδιηγήσεσθαι	ὡς	ἄμεινον ἦν αὐτὴν ἐν μέσῳ
[42]	ἁρμονία πέφυκεν εἶναι ἑκάστη ἁρμονία	ὡς	ἂν ἁρμοσθῇ; ~Οὐ μανθάνω, ἔφη.
[2]	τοιούτους ἑτέρους ἔχεις· ~ἀλλὰ πειρῶ	ὡς	ἂν δύνῃ ἀκριβέστατα διεξελθεῖν πάντα.
[60]	καὶ ἑκάστους τοὺς ~τόπους πληροῦσθαι,	ὡς	ἂν ἑκάστοις τύχῃ ἑκάστοτε ἡ
[42]	προσήκειν ἄλλως πως ἔχειν ἢ	ὡς	ἂν ἐκεῖνα ἔχῃ ἐξ ὧν
[33]	κατιδοῦσα ὅτι δι᾽ ἐπιθυμίας ~ἐστίν,	ὡς	ἂν μάλιστα αὐτὸς ὁ δεδεμένος
[36]	τῷ αὐτῷ λόγῳ ὥσπερ ~σύ,	ὡς	ἀνάγκη ἔτι εἶναι τὴν ἁρμονίαν
[46]	ἔφη, Ἀναξαγόρου ~(ἀναγιγνώσκοντος, καὶ λέγοντος	ὡς	ἄρα νοῦς ἐστιν ὁ διακοσμῶν
[57]	ἐκεῖσε πορείας. Λέγεται δὲ οὕτως,	ὡς	ἄρα τελευτήσαντα ἕκαστον ὁ ~ἑκάστου
[43]	οἴει αὐτὸν ταῦτα ποιῆσαι διανοούμενον	ὡς	ἁρμονίας αὐτῆς οὔσης καὶ ~οἵας
[21]	δὴ ~ἔχοντές γε αὐτὰς γιγνόμεθα,	ὡς	ἄρτι ὡμολογήσαμεν ἢ ἐν τούτῳ
[45]	ἓν διασχίσῃ, δύναμαι ἔτι πείθεσθαι	ὡς	αὕτη αὖ ~αἰτία γέγονεν, ἡ
[7]	ἡμᾶς ἀπολείπων ~καὶ ἄρχοντας ἀγαθούς,	ὡς	αὐτὸς ὁμολογεῖς, θεούς. ~(Δίκαια, ἔφη,
[57]	κακῶν οὐδὲ ~σωτηρία πλὴν τοῦ	ὡς	βελτίστην τε καὶ φρονιμωτάτην γενέσθαι.
[47]	~Κέβης; ~Ὑπερφυῶς μὲν οὖν, ἔφη,	ὡς	βούλομαι. ~Ἔδοξε τοίνυν μοι, ἦ
[65]	ἦν ἀνδρῶν ~λῷστος, καὶ νῦν	ὡς	γενναίως με ἀποδακρύει. Ἀλλ᾽ ἄγε
[50]	τετόλμηκεν μέγα ὂν σμικρὸν ~εἶναι·	ὡς	δ᾽ αὕτως καὶ τὸ σμικρὸν
[66]	ἦσαν κατέχειν τὸ μὴ δακρύειν,	~ὡς	δὲ εἴδομεν πίνοντά τε καὶ
[64]	~ἢ κατορυττόμενον ἀγανακτῇ ὑπὲρ ἐμοῦ	ὡς	δεινὰ πάσχοντος, μηδὲ λέγῃ ἐν
[58]	καὶ τὸν ~ἀέρα οὐρανὸν καλεῖν,	ὡς	διὰ τούτου οὐρανοῦ ὄντος τὰ
[49]	~(Ἀλλὰ μήν, ἔφη ὁ Κέβης,	ὡς	διδόντος σοι οὐκ ἂν φθάνοις
[38]	ἢ ἐνδεῶς; Πάντα ἡμῖν δίελθε	ὡς	δύνασαι ἀκριβέστατα. ~(Φαίδων) ~Καὶ μήν,
[45]	πλησίον ἀλλήλων ~τεθῆναι. Οὐδέ γε	ὡς	ἐάν τις ἓν διασχίσῃ, δύναμαι
[63]	οὖν ταῦτα διισχυρίσασθαι οὕτως ἔχειν	ὡς	ἐγὼ διελήλυθα, ~οὐ πρέπει νοῦν
[64]	Οὐ πείθω, ὦ ~ἄνδρες, Κρίτωνα,	ὡς	ἐγώ εἰμι οὗτος Σωκράτης, ὁ
[49]	εἶ τῶν φιλοσόφων, (οἶμαι ἂν	ὡς	ἐγὼ λέγω ποιοῖς. ~Ἀληθέστατα, ἔφη,
[57]	τῶν περὶ γῆς εἰωθότων ~λέγειν,	ὡς	ἐγὼ ὑπό τινος πέπεισμαι. ~(καὶ
[22]	πείθειν. ~Ἱκανῶς, ἔφη ὁ Σιμμίας,	ὡς	ἔγωγε οἶμαι· καίτοι καρτερώτατος ἀνθρώπων
[56]	καὶ ἐὰν αὐτὰς ἱκανῶς διέλητε,	ὡς	ἐγᾦμαι, ἀκολουθήσετε τῷ ~λόγῳ, καθ᾽
[41]	φαίνωμαι ~μεμνημένος. Σιμμίας μὲν γάρ,	ὡς	ἐγᾦμαι, ἀπιστεῖ τε καὶ φοβεῖται
[42]	~Οὐδαμῶς. ~Οὐδὲ μὴν ποιεῖν τι,	ὡς	ἐγᾦμαι, οὐδέ τι πάσχειν ἄλλο
[47]	~κελεύσωσιν· ἐπεὶ νὴ τὸν κύνα,	ὡς	ἐγᾦμαι, πάλαι ἂν (ταῦτα τὰ
[56]	τέ γε καὶ ἔτι μᾶλλον,	ὡς	~ἐγᾦμαι, παρὰ θεῶν. ~(Ὁπότε δὴ
[2]	οὐδὲν πάνυ μοι ἐλεινὸν εἰσῄει,	ὡς	εἰκὸς ἂν ~δόξειεν εἶναι παρόντι
[13]	Σιμμία τε καὶ Κέβης, ἀπολογοῦμαι,	ὡς	εἰκότως ~ὑμᾶς τε ἀπολείπων καὶ
[15]	ἔστι τις λόγος ~οὗ μεμνήμεθα,	ὡς	εἰσὶν ἐνθένδε ἀφικόμεναι ἐκεῖ, καὶ
[54]	ἀεὶ οὐ μή ποτε δέξηται,	ὡς	ἐκ ~τῶν πρόσθεν ὡμολόγηται; ~Καὶ
[8]	φάρμακον ὅτι χρή σοι φράζειν	ὡς	ἐλάχιστα διαλέγεσθαι; Φησὶ ~γὰρ θερμαίνεσθαι
[41]	ὃ ~ἔστιν (ἐγὼ δὲ ταύτην,	ὡς	ἐμαυτὸν πείθω, ἱκανῶς τε καὶ
[17]	Κέβης, ὅτι οὐδ᾽ ἀδίκως ὡμολογήκαμεν,	ὡς	~ἐμοὶ δοκεῖ. εἰ γὰρ μὴ
[17]	~Ἔστιν γάρ, ἔφη, ὦ Κέβης,	ὡς	ἐμοὶ δοκεῖ, παντὸς μᾶλλον οὕτω,
[13]	ἂν θεὸς ἐθέλῃ, ὀλίγον ὕστερον,	ὡς	ἐμοὶ ~δοκεῖ. Ταῦτ᾽ οὖν ἐγώ,
[2]	παρόντι πένθει, οὔτε αὖ ἡδονὴ	ὡς	ἐν φιλοσοφίᾳ ἡμῶν ὄντων ~ὥσπερ
[6]	ἀπορρήτοις λεγόμενος περὶ αὐτῶν ~λόγος,	ὡς	ἔν τινι φρουρᾷ ἐσμεν οἱ
[49]	γε· θαυμαστῶς γάρ μοι δοκεῖ	ὡς	ἐναργῶς τῷ καὶ ~σμικρὸν νοῦν
[41]	ὀρθῶς ~ἀποδέδεγμαι. Ἀνάγκη οὖν μοι,	ὡς	ἔοικε, διὰ ταῦτα μήτε ἐμαυτοῦ
[44]	ἡμῖν τῆς Θηβαϊκῆς ἵλεά ~πως,	ὡς	ἔοικε, μετρίως γέγονεν· τί δὲ
[4]	διώκειν ὡς ~τάχιστα. (Ἄπειμι δέ,	ὡς	ἔοικε, τήμερον· κελεύουσι γὰρ Ἀθηναῖοι.
[35]	ἐν τῷ πρόσθεν βίῳ· καί,	ὡς	ἔοικε, τῶν ~κύκνων δοκῶ φαυλότερος
[19]	εἰληφέναι; ~Ναί. ~Πρὶν γενέσθαι ἄρα,	ὡς	ἔοικεν, ἀνάγκη ἡμῖν αὐτὴν εἰληφέναι.
[56]	τὸν ἄνθρωπον τὸ μὲν θνητόν,	ὡς	ἔοικεν, αὐτοῦ ~ἀποθνῄσκει, τὸ δ᾽
[11]	ἐν ᾧ ἂν ζῶμεν, οὕτως,	ὡς	ἔοικεν, ἐγγυτάτω ~ἐσόμεθα τοῦ εἰδέναι,
[11]	~αὐτὰ τὰ πράγματα· καὶ τότε,	ὡς	ἔοικεν, ἡμῖν ἔσται οὗ ἐπιθυμοῦμέν
[37]	τι λέγω· εἰκόνος γάρ τινος,	ὡς	ἔοικεν, κἀγὼ ὥσπερ ~Σιμμίας δέομαι.
[43]	~φάναι εἶναι· οὔτε γὰρ ἄν,	ὡς	ἔοικεν, Ὁμήρῳ θείῳ ποιητῇ ὁμολογοῖμεν
[45]	ὦ Κέβης, νέος ὢν θαυμαστῶς	ὡς	~ἐπεθύμησα ταύτης τῆς σοφίας ἣν
[37]	~λόγῳ οὔπω ἄξιον πιστεύσαντα θαρρεῖν	ὡς	(ἐπειδὰν ἀποθάνωμεν ἔτι που ~ἡμῶν
[45]	γε οὐκ ἀποδέχομαι ἐμαυτοῦ οὐδὲ	ὡς	ἐπειδὰν ἑνί τις προσθῇ ἕν,
[64]	ἐγὼ πάλαι ~πολὺν λόγον πεποίημαι,	ὡς,	ἐπειδὰν πίω τὸ φάρμακον, οὐκέτι
[41]	ὁ Κέβης, καὶ τότε θαυμαστῶς	ὡς	ἐπείσθην ὑπ᾽ αὐτοῦ καὶ νῦν
[45]	γε δι᾽ ὅτι ἓν γίγνεται	ὡς	ἐπίσταμαι, ἔτι πείθω ἐμαυτόν, οὐδ᾽
[29]	καὶ τὰ τοιαῦτα πάντα, ὅμως	ὡς	ἔπος εἰπεῖν ἀθάνατά ἐστιν· ~ἢ
[25]	αὐτὰ αὑτοῖς οὔτε ~ἀλλήλοις οὐδέποτε	ὡς	ἔπος εἰπεῖν οὐδαμῶς κατὰ ταὐτά;
[58]	ἐν τῇ θαλάττῃ, οὔτε τέλειον	ὡς	~ἔπος εἰπεῖν οὐδέν ἐστι, σήραγγες
[10]	ὀφθαλμῶν ~τε καὶ ὤτων καὶ	ὡς	ἔπος εἰπεῖν σύμπαντος τοῦ σώματος,
[45]	Κέβης, βούλομαί γε. ~Ἄκουε τοίνυν	ὡς	ἐροῦντος. Ἐγὼ γάρ, ἔφη, ὦ
[14]	ὀλίγης παραμυθίας δεῖται καὶ πίστεως,	ὡς	ἔστι τε ~ψυχὴ ἀποθανόντος τοῦ
[38]	πεπόνθεμεν ὑπὸ τῶν λόγων, ἔπειτα	ὡς	εὖ ~ἡμᾶς ἰάσατο καὶ ὥσπερ
[46]	μέν ποτε ἐκ βιβλίου τινός,	ὡς	ἔφη, Ἀναξαγόρου ~(ἀναγιγνώσκοντος, καὶ λέγοντος
[64]	μηδὲ λέγῃ ἐν ~τῇ ταφῇ	ὡς	ἢ προτίθεται Σωκράτη ἢ ἐκφέρει
[36]	τὸν αὐτὸν τοῦτον λόγον εἴποι,	ὡς	ἡ μὲν ἁρμονία ἀόρατον καὶ
[37]	~μέτρι᾽ ἄν μοι φαίνοιτο λέγειν,	ὡς	ἡ μὲν ψυχὴ πολυχρόνιόν ἐστι,
[38]	ἐθαύμασα αὐτοῦ πρῶτον μὲν τοῦτο,	ὡς	~ἡδέως καὶ εὐμενῶς καὶ ἀγαμένως
[67]	τοῦ ἑταίρου ἡμῖν ἐγένετο, ἀνδρός,	ὡς	~ἡμεῖς φαῖμεν ἄν, τῶν τότε
[24]	πειρῶ ἀναπείθειν· ~μᾶλλον δὲ μὴ	ὡς	ἡμῶν δεδιότων, ἀλλ᾽ ἴσως ἔνι
[38]	ἐστιν. ~Παρακαλῶ τοίνυν, ἔφην, οὐχ	ὡς	Ἡρακλῆς, ἀλλ᾽ ὡς Ἰόλεως τὸν
[2]	θαυμάσια ἔπαθον παραγενόμενος. Οὔτε γὰρ	ὡς	θανάτῳ ~παρόντα με ἀνδρὸς ἐπιτηδείου
[3]	ὃ καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ἡδύ·	ὡς	θαυμασίως πέφυκε πρὸς ~τὸ δοκοῦν
[35]	εἰρημένῳ λόγῳ ἦν ὁ Σωκράτης,	ὡς	ἰδεῖν ~ἐφαίνετο, καὶ ἡμῶν οἱ
[38]	ἔφην, οὐχ ὡς Ἡρακλῆς, ἀλλ᾽	ὡς	Ἰόλεως τὸν Ἡρακλῆ. ~Οὐδὲν διοίσει,
[8]	ἀλλὰ μόνον τὸ ἑαυτοῦ ~παρασκευαζέτω	ὡς	καὶ δὶς δώσων, ἐὰν δὲ
[40]	δὲ ~(αὐτοῦ ἕνεκα τοῦ θανάτου,	ὡς	κινδυνεύω ἔγωγε ἐν τῷ παρόντι
[13]	ἀμφότερα. ~Πάνυ, ἔφη, ἔχει οὕτως	ὡς	λέγεις. ~Ἆρ᾽ οὖν, ἔφη, ὦ
[1]	ἐσώθη. Τῷ οὖν ~Ἀπόλλωνι ηὔξαντο	ὡς	λέγεται τότε, εἰ σωθεῖεν, ἑκάστου
[61]	πρῶτον δεινόν τε καὶ ἄγριον,	ὡς	λέγεται, χρῶμα δ᾽ ἔχοντα ~ὅλον
[50]	ἀλλ᾽ οὖν ἔχει γέ που	ὡς	λέγω. ~Συνέφη. ~Λέγω δὴ τοῦδ᾽
[65]	μὲν ἀνίστατο εἰς οἴκημά τι	ὡς	λουσόμενος, καὶ ὁ ~Κρίτων εἵπετο
[58]	εἶναι ~διηγήσασθαι ἅ γ᾽ ἐστίν·	ὡς	μέντοι ἀληθῆ, χαλεπώτερόν μοι φαίνεται
[47]	δόξαντά μοι, ~ἀληθῆ ἂν λέγοι·	ὡς	μέντοι διὰ ταῦτα ποιῶ ἃ
[57]	δὲ ~ἄρα ἡ πορεία οὐχ	ὡς	ὁ Αἰσχύλου Τήλεφος λέγει· ἐκεῖνος
[3]	αὐτὰ ~Αἴσωπος, μῦθον ἂν συνθεῖναι	ὡς	ὁ θεὸς βουλόμενος αὐτὰ διαλλάξαι
[11]	ἐρασταὶ εἶναι, φρονήσεως, ἐπειδὰν τελευτήσωμεν,	ὡς	ὁ λόγος ~σημαίνει, ζῶσιν δὲ
[61]	Πυριφλεγέθοντι· ὄνομα δὲ ~τούτῳ ἐστίν,	ὡς	οἱ ποιηταὶ λέγουσιν, κωκυτός. ~(Τούτων
[47]	ἀέρα ὑπερείδει· (τὴν δὲ τοῦ	ὡς	οἷόν τε ~βέλτιστα αὐτὰ τεθῆναι
[22]	τὸ πάντα τὰ τοιαῦτ᾽ εἶναι	ὡς	οἷόν τε ~μάλιστα, καλόν τε
[38]	τὸν λόγον ἀπεδέξατο, ~ἔπειτα ἡμῶν	ὡς	ὀξέως ᾔσθετο ὃ πεπόνθεμεν ὑπὸ
[6]	ἤδη δὲ καὶ ἄλλων τινῶν,	ὡς	οὐ δέοι τοῦτο ποιεῖν· σαφὲς
[51]	οὕτως ἔχω· καίτοι οὔτι λέγω	ὡς	οὐ πολλά με ~ταράττει. ~Συνωμολογήκαμεν
[4]	(εἶναι ἐποίησα ταῦτα ᾔδη γὰρ	ὡς	οὐ ~ῥᾴδιον εἴη ἀλλ᾽ ἐνυπνίων
[35]	ἂν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους πείσαιμι	(ὡς	οὐ συμφορὰν ἡγοῦμαι ~τὴν παροῦσαν
[45]	ταύτην τὴν σκέψιν ~ἀφυὴς εἶναι	ὡς	οὐδὲν χρῆμα. Τεκμήριον δέ σοι
[41]	ὑπ᾽ αὐτοῦ καὶ νῦν ~ἐμμένω	ὡς	οὐδενὶ λόγῳ. ~Καὶ μήν, ἔφη
[48]	(ὄντων) ἃ δ᾽ ἂν μή,	ὡς	~οὐκ ἀληθῆ. βούλομαι δέ σοι
[32]	οὐ κατὰ ταὐτὰ πορεύονται αὐτοῖς	ὡς	οὐκ εἰδόσιν ὅπῃ ~ἔρχονται, αὐτοὶ
[24]	μήτε χρημάτων φειδομένους μήτε πόνων,	ὡς	οὐκ ἔστιν εἰς ~ὅτι ἂν
[39]	μισόλογοι, ὥσπερ οἱ μισάνθρωποι γιγνόμενοι·	~ὡς	οὐκ ἔστιν, ἔφη, ὅτι ἄν
[56]	λέγειν, εὖ ἔχει ~μὴ κατασιγῆσαι·	ὡς	οὐκ οἶδα εἰς ὅντινά τις
[46]	εἴ μοι (ταῦτα ~ἀποφαίνοι, παρεσκευάσμην	ὡς	οὐκέτι ποθεσόμενος αἰτίας ἄλλο εἶδος.
[44]	~τὴν ἁρμονίαν θαυμαστῶς μοι εἶπες	ὡς	παρὰ δόξαν. Σιμμίου γὰρ λέγοντος
[40]	γάρ, ὦ φίλε ἑταῖρε θέασαι	ὡς	~πλεονεκτικῶς εἰ μὲν τυγχάνει ἀληθῆ
[63]	περιμένει τὴν εἰς Ἅιδου πορείαν	(ὡς	πορευσόμενος ὅταν ἡ ~εἱμαρμένη καλῇ)
[41]	που ~ἀποδέξῃ γε (σαυτοῦ λέγοντος	ὡς	πρότερον ἦν ἁρμονία συγκειμένη, πρὶν
[3]	εἴη. Παρηγγείλαμεν οὖν ἀλλήλοις ἥκειν	ὡς	~πρῳαίτατα εἰς τὸ εἰωθός. Καὶ
[58]	τοίνυν, ἦ δ᾽ ὅς, ἐγὼ	ὡς	πρῶτον μέν, εἰ ἔστιν ἐν
[65]	(ἀγγέλλων, χαῖρέ τε καὶ ~πειρῶ	ὡς	ῥᾷστα φέρειν τὰ ἀναγκαῖα. ~Καὶ
[2]	~(Ἐχεκράτης) ~Ταῦτα δὴ πάντα προθυμήθητι	ὡς	σαφέστατα ἡμῖν ἀπαγγεῖλαι, εἰ μή
[27]	ἀθάνατον καὶ ὡσαύτως ἔχον, καὶ	ὡς	συγγενὴς οὖσα αὐτοῦ ἀεὶ ~μετ᾽
[10]	ἔπος εἰπεῖν σύμπαντος τοῦ σώματος,	ὡς	ταράττοντος καὶ ~οὐκ ἐῶντος τὴν
[4]	καί, ἂν σωφρονῇ, ἐμὲ διώκειν	ὡς	~τάχιστα. (Ἄπειμι δέ, ὡς ἔοικε,
[46]	οἷός τ᾽ ἦ ἀνεγίγνωσκον, ἵν᾽	ὡς	~τάχιστα εἰδείην τὸ βέλτιστον καὶ
[46]	~πάνυ σπουδῇ λαβὼν τὰς βίβλους	ὡς	τάχιστα οἷός τ᾽ ἦ ἀνεγίγνωσκον,
[11]	ἀπαλλαττόμενοι τῆς τοῦ σώματος ἀφροσύνης,	ὡς	τὸ ~εἰκὸς μετὰ τοιούτων τε
[50]	τὸν Σιμμίαν ὑπερέχειν Σωκράτους οὐχ	ὡς	~τοῖς ῥήμασι λέγεται οὕτω καὶ
[38]	τινὸς λόγου ὅς με πείσει	ὡς	τοῦ ~ἀποθανόντος οὐ συναποθνῄσκει ἡ
[22]	~οὐδὲν οὕτω μοι ἐναργὲς ὂν	ὡς	τοῦτο, τὸ πάντα τὰ τοιαῦτ᾽
[40]	μὴ (παρίωμεν εἰς ~τὴν ψυχὴν	ὡς	τῶν λόγων κινδυνεύει οὐδὲν ὑγιὲς
[38]	ἀκούσαντες εἰπόντων αὐτῶν ἀηδῶς διετέθημεν,	ὡς	~ὕστερον ἐλέγομεν πρὸς ἀλλήλους, ὅτι
[4]	ἔπραττον τοῦτο ~ἐπικελεύειν, μουσικὴν ποιεῖν,	ὡς	φιλοσοφίας μὲν οὔσης μεγίστης μουσικῆς,
[41]	ἐμαυτοῦ μήτε ἄλλου ~ἀποδέχεσθαι λέγοντος	ὡς	ψυχή ἐστιν ἁρμονία. ~Τί δέ,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 9/06/2005