| Chapitre |
| [40] |
περὶ
~αὐτοῦ
τούτου
οὐ
φιλοσόφως
|
ἔχειν |
ἀλλ᾽
ὥσπερ
οἱ
πάνυ
ἀπαίδευτοι |
| [47] |
~οὔτε
τινὰ
οἴονται
δαιμονίαν
ἰσχὺν
|
ἔχειν, |
ἀλλὰ
ἡγοῦνται
τούτου
Ἄτλαντα
ἄν |
| [41] |
καὶ
τούτου
οὕτως
ἔχοντος
ἀναγκαίως
|
ἔχειν |
ἄλλοθι
~πρότερον
ἡμῶν
εἶναι
τὴν |
| [59] |
ὄρη
ὡσαύτως
καὶ
τοὺς
~λίθους
|
ἔχειν |
ἀνὰ
τὸν
αὐτὸν
λόγον
τήν |
| [15] |
~ἀλλ᾽
ἔργῳ
γοῦν
πανταχοῦ
οὕτως
|
ἔχειν |
ἀναγκαῖον,
γίγνεσθαί
τε
αὐτὰ
ἐξ |
| [19] |
αὐτὸ
προσεοικέναι
μέν,
~ἐνδεεστέρως
δὲ
|
ἔχειν; |
~Ἀνάγκη.
~Τί
οὖν;
Τὸ
τοιοῦτον |
| [57] |
σχίσεις
τε
καὶ
τριόδους
πολλὰς
|
ἔχειν· |
ἀπὸ
τῶν
~θυσιῶν
τε
καὶ |
| [62] |
οἳ
δ᾽
ἂν
δόξωσιν
ἀνιάτως
|
ἔχειν |
διὰ
τὰ
μεγέθη
τῶν
ἁμαρτημάτων, |
| [21] |
~Ἦ
καὶ
δοκοῦσί
σοι
πάντες
|
ἔχειν |
διδόναι
λόγον
περὶ
τούτων
ὧν |
| [14] |
βούλει
διαμυθολογῶμεν,
εἴτε
εἰκὸς
οὕτως
|
ἔχειν |
εἴτε
μή;
~Ἐγὼ
γοῦν,
ἔφη |
| [4] |
οὖν
τί
σοι
μέλει
~τοῦ
|
ἔχειν |
ἐμὲ
Εὐήνῳ
ἀποκρίνασθαι
ὅταν
με |
| [42] |
αὐτήν
τε
εἶναι
καὶ
οὐκ
|
~ἔχειν |
ἐν
αὑτῇ
ἄλλην;
~Οὐκ
ἔχω |
| [42] |
μὲν
ἡρμόσθαι,
τὴν
ἀγαθήν,
καὶ
|
ἔχειν |
ἐν
αὑτῇ
~ἁρμονίᾳ
οὔσῃ
ἄλλην |
| [46] |
ἢ
ὅτι
βέλτιστον
αὐτὰ
~οὕτως
|
ἔχειν |
(ἐστὶν
ὥσπερ
ἔχει·
ἑκάστῳ
οὖν |
| [42] |
(τινὶ
~συνθέσει
προσήκειν
ἄλλως
πως
|
ἔχειν |
ἢ
ὡς
ἂν
ἐκεῖνα
ἔχῃ |
| [60] |
στενότερα
καὶ
εὐρύτερα
καὶ
διεξόδους
|
ἔχειν, |
ᾗ
πολὺ
μὲν
~ὕδωρ
ῥεῖν |
| [16] |
ἐκ
τῶν
ὡμολογημένων
ἀναγκαῖον
οὕτως
|
ἔχειν. |
~Ἰδὲ
τοίνυν
οὕτως,
ἔφη,
ὦ |
| [42] |
ψυχὴ
ἡ
μὲν
νοῦν
τε
|
ἔχειν |
καὶ
ἀρετὴν
καὶ
~εἶναι
ἀγαθή, |
| [13] |
ἐπιθυμίας
μὴ
ἐπτοῆσθαι
ἀλλ᾽
ὀλιγώρως
|
ἔχειν |
καὶ
κοσμίως,
ἆρ᾽
οὐ
~τούτοις |
| [20] |
τοῦτ᾽
ἔστιν,
λαβόντα
του
ἐπιστήμην
|
~ἔχειν |
καὶ
μὴ
ἀπολωλεκέναι·
ἢ
οὐ |
| [47] |
ὅτι
ἄνευ
τοῦ
τὰ
τοιαῦτα
|
ἔχειν |
καὶ
~ὀστᾶ
καὶ
νεῦρα
καὶ |
| [63] |
καὶ
ἄξιον
κινδυνεῦσαι
οἰομένῳ
οὕτως
|
ἔχειν |
~καλὸς
γὰρ
ὁ
κίνδυνος
καὶ |
| [40] |
ἐμοὶ
ὅτι
μάλιστα
~δόξει
οὕτως
|
(ἔχειν. |
Λογίζομαι
γάρ,
ὦ
φίλε
ἑταῖρε |
| [25] |
ἄλλῳ;
~Δοκεῖ
μοι,
ἔφη,
οὕτως
|
ἔχειν, |
ὁ
Κέβης.
~Οὐκοῦν
ἅπερ
ἀεὶ |
| [38] |
τότε
παραγενόμενος.
(Τὸ
μὲν
οὖν
|
ἔχειν |
ὅτι
λέγοι
ἐκεῖνος
ἴσως
~οὐδὲν |
| [37] |
τοῖς
πρόσθεν
ἐλέγομεν,
(ταὐτὸν
ἔγκλημα
|
ἔχειν. |
Ὅτι
μὲν
γὰρ
~ἦν
ἡμῶν |
| [50] |
λέγεται
οὕτω
καὶ
τὸ
ἀληθὲς
|
(ἔχειν; |
Οὐ
γάρ
που
πεφυκέναι
~Σιμμίαν |
| [56] |
ἀσθένειαν
ἀτιμάζων,
ἀναγκάζομαι
ἀπιστίαν
ἔτι
|
ἔχειν |
παρ᾽
~ἐμαυτῷ
περὶ
τῶν
εἰρημένων. |
| [35] |
οὐ
χεῖρον
ἐκείνων
τὴν
μαντικὴν
|
ἔχειν |
παρὰ
τοῦ
δεσπότου,
~οὐδὲ
δυσθυμότερον |
| [40] |
ἀλλὰ
ἀνδριστέον
καὶ
προθυμητέον
ὑγιῶς
|
~ἔχειν, |
σοὶ
μὲν
οὖν
καὶ
τοῖς |
| [46] |
ἔδοξέ
μοι
τρόπον
τινὰ
εὖ
|
~ἔχειν |
τὸ
τὸν
νοῦν
εἶναι
πάντων |
| [59] |
Τὰς
δὲ
ὥρας
αὐτοῖς
κρᾶσιν
|
ἔχειν |
~τοιαύτην
ὥστε
ἐκείνους
ἀνόσους
εἶναι |
| [60] |
ὄντας
τὸ
χάσμα
αὐτοὺς
ἔλαττον
|
ἔχειν |
τοῦ
παρ᾽
ἡμῖν
~(τόπου,
ἔστι |
| [12] |
καθ᾽
αὑτὴν
~ἐπιθυμοῦσι
τὴν
ψυχὴν
|
ἔχειν, |
τούτου
δὲ
γιγνομένου
εἰ
φοβοῖντο |
| [25] |
ἀνάγκη,
ὁ
Κέβης,
κατὰ
ταὐτὰ
|
ἔχειν, |
ὦ
Σώκρατες.
~Τί
δὲ
τῶν |
| [63] |
μὲν
οὖν
ταῦτα
διισχυρίσασθαι
οὕτως
|
ἔχειν |
ὡς
ἐγὼ
διελήλυθα,
~οὐ
πρέπει |