| Livre, pages |
| [4, 711] |
ὡσαύτως
δὲ
καὶ
συμπάσης
δυνάμεως
|
ὁ |
αὐτὸς
πέρι
λόγος,
~ὡς
ὅταν |
| [4, 720] |
δέ
τις,
ὁ
μὲν
οὕτως,
|
ὁ |
δ'
ἐκείνως
ἡμᾶς
εἴωθεν
ἑκάστοτε |
| [4, 712] |
τὴν
τῆς
πόλεως
κατασκευὴν
ἐπικαλώμεθα·
|
ὁ |
δὲ
ἀκούσειέν
τε,
καὶ
ἀκούσας |
| [4, 721] |
ἔστω
τις
τοιοῦτος
περὶ
γάμων,
|
ὁ |
δὲ
διπλοῦς
ὅδε-
γαμεῖν
δέ, |
| [4, 720] |
παρασκευάζει
τῶν
καμνόντων
(τῆς
ἐπιμελείας·
|
ὁ |
δὲ
ἐλεύθερος
ὡς
ἐπὶ
τὸ |
| [4, 716] |
ἡμῶν
θεῷ
φίλος,
ὅμοιος
γάρ,
|
ὁ |
δὲ
μὴ
σώφρων
ἀνόμοιός
τε |
| [4, 719] |
λέγοντι.
(Ἀθηναῖος)
πάνυ
μὲν
οὖν.
|
ὁ |
δὲ
προάγων
λόγος
ὅ
γέ |
| [4, 716] |
ἐχόμενος
συνέπεται
ταπεινὸς
καὶ
κεκοσμημένος,
|
ὁ |
δέ
τις
ἐξαρθεὶς
ὑπὸ
μεγαλαυχίας, |
| [4, 706] |
ναῦς
εἰς
τὴν
θάλατταν
καθέλκειν,
|
ὁ |
δὲ
χαλεπαίνει
τε
αὐτῷ
καὶ |
| [4, 716] |
οὔτε
ἀλλήλοις
οὔτε
τοῖς
ἐμμέτροις.
|
ὁ |
δὴ
θεὸς
ἡμῖν
πάντων
χρημάτων |
| [4, 707] |
ἔσται;
πότερον
ἐξ
ἁπάσης
Κρήτης
|
ὁ |
ἐθέλων,
ὡς
ὄχλου
τινὸς
ἐν |
| [4, 716] |
ὅ
γε
κακός,
καθαρὸς
δὲ
|
ὁ |
ἐναντίος,
~παρὰ
δὲ
μιαροῦ
δῶρα |
| [4, 714] |
ταῦτα
τὰ
τεθέντα
παραβαίνῃ,
κολάσει
|
ὁ |
θέμενος
ὡς
ἀδικοῦντα,
δίκαια
εἶναι |
| [4, 713] |
ὄνομα
λέγεσθαι.
(Κλεινίας)
τίς
δ'
|
ὁ |
θεός;
(Ἀθηναῖος)
ἆρ'
οὖν
μύθῳ |
| [4, 713] |
ἐκείνων
γένος.
ταὐτὸν
δὴ
καὶ
|
ὁ |
θεὸς
ἄρα
καὶ
φιλάνθρωπος
ὤν, |
| [4, 707] |
τοίνυν
τὸ
τούτοις
ἑξῆς·
τίς
|
ὁ |
κατοικιζόμενος
ὑμῖν
λεὼς
ἔσται;
πότερον |
| [4, 704] |
γὰρ
τάχ'
ἂν
ἴσως
καὶ
|
ὁ |
κατοικισμὸς
αὐτῆς
ἤ
τις
τόπος, |
| [4, 708] |
τοίνυν
εὔκολος
ὁμοίως
γίγνοιτ'
ἂν
|
ὁ |
κατοικισμὸς
ταῖς
πόλεσιν,
ὅταν
μὴ |
| [4, 713] |
αἰτία
λέγεται
τοιάδε
τις.
γιγνώσκων
|
ὁ |
Κρόνος
ἄρα,
καθάπερ
ἡμεῖς
διεληλύθαμεν, |
| [4, 723] |
λόγος
οὗτος,
ὃν
πείθων
εἶπεν
|
ὁ |
λέγων·
διὸ
δὴ
κατά
(γε |
| [4, 714] |
ἔχοι.
(Κλεινίας)
φησὶ
γοῦν
οὗτος
|
ὁ |
λόγος.
(Ἀθηναῖος)
ἔστι
γὰρ
τοῦτο |
| [4, 713] |
λέγει
δὴ
καὶ
νῦν
οὗτος
|
ὁ |
λόγος,
ἀληθείᾳ
χρώμενος,
ὡς
ὅσων |
| [4, 723] |
χάριν
εἰρῆσθαί
μοι
κατεφάνη
πᾶς
|
ὁ |
λόγος
οὗτος,
ὃν
πείθων
εἶπεν |
| [4, 721] |
τῇ
καὶ
τῇ
δὲ
ἀτιμίᾳ.
|
ὁ |
μὲν
ἁπλοῦς
ἔστω
τις
τοιοῦτος |
| [4, 715] |
ἄνδρες”
τοίνυν
φῶμεν
πρὸς
αὐτούς,
|
ὁ |
μὲν
δὴ
θεός,
ὥσπερ
καὶ |
| [4, 716] |
τοῦ
θείου
νόμου
τιμωρός,
ἧς
|
ὁ |
μὲν
εὐδαιμονήσειν
μέλλων
ἐχόμενος
συνέπεται |
| [4, 720] |
προσδιδῷ;
καθάπερ
ἰατρὸς
δέ
τις,
|
ὁ |
μὲν
οὕτως,
ὁ
δ'
ἐκείνως |
| [4, 716] |
κατὰ
τοῦτον
δὴ
τὸν
λόγον
|
ὁ |
μὲν
σώφρων
ἡμῶν
θεῷ
φίλος, |
| [4, 720] |
ἄρα
πρῶτον
νόμον
θεῖτ'
ἂν
|
ὁ |
νομοθέτης;
~ἆρ'
οὐ
κατὰ
φύσιν |
| [4, 718] |
καὶ
δῆλον
ὅτι
πειράσεται
τοῦτο
|
ὁ |
νομοθέτης
ἐν
ἁπάσῃ
ποιεῖν
τῇ |
| [4, 723] |
νόμος,
δέξηται
ᾧ
τὸν
νόμον
|
ὁ |
νομοθέτης
λέγει,
τούτου
χάριν
εἰρῆσθαί |
| [4, 723] |
τὴν
ἐπίταξιν,
ὃ
δή
ἐστιν
|
ὁ |
νόμος,
δέξηται
ᾧ
τὸν
νόμον |
| [4, 710] |
Μέγιλλε,
δεῖν
εἶναι
τὴν
συνεπομένην
|
ὁ |
ξένος.
ἦ
γάρ;
(Ἀθηναῖος)
τὴν |
| [4, 715] |
μὲν
δὴ
θεός,
ὥσπερ
καὶ
|
ὁ |
παλαιὸς
λόγος,
~ἀρχήν
τε
καὶ |
| [4, 717] |
δέχεσθαι·
μάτην
οὖν
περὶ
θεοὺς
|
ὁ |
πολύς
ἐστι
πόνος
τοῖς
ἀνοσίοις, |
| [4, 719] |
λέγεις.
(Ἀθηναῖος)
πότερον
οὖν
ἡμῖν
|
ὁ |
τεταγμένος
ἐπὶ
τοῖς
νόμοις
μηδὲν |
| [4, 714] |
πόλεως
ἤ
τινος
ἰδιώτου
καταπατήσας
|
ὁ |
τοιοῦτος
τοὺς
νόμους,
ὃ
νυνδὴ |
| [4, 705] |
τί
δὲ
δή;
ναυπηγησίμης
ὕλης
|
ὁ |
τόπος
ἡμῖν
τῆς
χώρας
πῶς |
| [4, 710] |
οὖν.
(Ἀθηναῖος)
ταύτην
τοίνυν
ἡμῖν
|
ὁ |
τύραννος
τὴν
φύσιν
ἐχέτω
πρὸς |