Livre, pages
[4, 723]	νόμου. ταῦτ' οὖν εἰπών, τί	τὸ	μετὰ τοῦτο ἄν μοι βουληθείην
[4, 719]	εἶπες μέτριον εἰπών, ἀλλὰ τί	τὸ	μέτριον καὶ ὁπόσον ῥητέον, ἢ
[4, 711]	ὡσαύτως δὲ καὶ συμπάσης δυνάμεως	ὁ	αὐτὸς πέρι λόγος, ~ὡς ὅταν
[4, 720]	δέ τις, ὁ μὲν οὕτως,	ὁ	δ' ἐκείνως ἡμᾶς εἴωθεν ἑκάστοτε
[4, 712]	τὴν τῆς πόλεως κατασκευὴν ἐπικαλώμεθα·	ὁ	δὲ ἀκούσειέν τε, καὶ ἀκούσας
[4, 721]	ἔστω τις τοιοῦτος περὶ γάμων,	ὁ	δὲ διπλοῦς ὅδε- γαμεῖν δέ,
[4, 720]	παρασκευάζει τῶν καμνόντων (τῆς ἐπιμελείας·	ὁ	δὲ ἐλεύθερος ὡς ἐπὶ τὸ
[4, 716]	ἡμῶν θεῷ φίλος, ὅμοιος γάρ,	ὁ	δὲ μὴ σώφρων ἀνόμοιός τε
[4, 719]	λέγοντι. (Ἀθηναῖος) πάνυ μὲν οὖν.	ὁ	δὲ προάγων λόγος ὅ γέ
[4, 716]	ἐχόμενος συνέπεται ταπεινὸς καὶ κεκοσμημένος,	ὁ	δέ τις ἐξαρθεὶς ὑπὸ μεγαλαυχίας,
[4, 706]	ναῦς εἰς τὴν θάλατταν καθέλκειν,	ὁ	δὲ χαλεπαίνει τε αὐτῷ καὶ
[4, 716]	οὔτε ἀλλήλοις οὔτε τοῖς ἐμμέτροις.	ὁ	δὴ θεὸς ἡμῖν πάντων χρημάτων
[4, 707]	ἔσται; πότερον ἐξ ἁπάσης Κρήτης	ὁ	ἐθέλων, ὡς ὄχλου τινὸς ἐν
[4, 716]	ὅ γε κακός, καθαρὸς δὲ	ὁ	ἐναντίος, ~παρὰ δὲ μιαροῦ δῶρα
[4, 714]	ταῦτα τὰ τεθέντα παραβαίνῃ, κολάσει	ὁ	θέμενος ὡς ἀδικοῦντα, δίκαια εἶναι
[4, 713]	ὄνομα λέγεσθαι. (Κλεινίας) τίς δ'	ὁ	θεός; (Ἀθηναῖος) ἆρ' οὖν μύθῳ
[4, 713]	ἐκείνων γένος. ταὐτὸν δὴ καὶ	ὁ	θεὸς ἄρα καὶ φιλάνθρωπος ὤν,
[4, 707]	τοίνυν τὸ τούτοις ἑξῆς· τίς	ὁ	κατοικιζόμενος ὑμῖν λεὼς ἔσται; πότερον
[4, 704]	γὰρ τάχ' ἂν ἴσως καὶ	ὁ	κατοικισμὸς αὐτῆς ἤ τις τόπος,
[4, 708]	τοίνυν εὔκολος ὁμοίως γίγνοιτ' ἂν	ὁ	κατοικισμὸς ταῖς πόλεσιν, ὅταν μὴ
[4, 713]	αἰτία λέγεται τοιάδε τις. γιγνώσκων	ὁ	Κρόνος ἄρα, καθάπερ ἡμεῖς διεληλύθαμεν,
[4, 723]	λόγος οὗτος, ὃν πείθων εἶπεν	ὁ	λέγων· διὸ δὴ κατά (γε
[4, 714]	ἔχοι. (Κλεινίας) φησὶ γοῦν οὗτος	ὁ	λόγος. (Ἀθηναῖος) ἔστι γὰρ τοῦτο
[4, 713]	λέγει δὴ καὶ νῦν οὗτος	ὁ	λόγος, ἀληθείᾳ χρώμενος, ὡς ὅσων
[4, 723]	χάριν εἰρῆσθαί μοι κατεφάνη πᾶς	ὁ	λόγος οὗτος, ὃν πείθων εἶπεν
[4, 721]	τῇ καὶ τῇ δὲ ἀτιμίᾳ.	ὁ	μὲν ἁπλοῦς ἔστω τις τοιοῦτος
[4, 715]	ἄνδρες” τοίνυν φῶμεν πρὸς αὐτούς,	ὁ	μὲν δὴ θεός, ὥσπερ καὶ
[4, 716]	τοῦ θείου νόμου τιμωρός, ἧς	ὁ	μὲν εὐδαιμονήσειν μέλλων ἐχόμενος συνέπεται
[4, 720]	προσδιδῷ; καθάπερ ἰατρὸς δέ τις,	ὁ	μὲν οὕτως, ὁ δ' ἐκείνως
[4, 716]	κατὰ τοῦτον δὴ τὸν λόγον	ὁ	μὲν σώφρων ἡμῶν θεῷ φίλος,
[4, 720]	ἄρα πρῶτον νόμον θεῖτ' ἂν	ὁ	νομοθέτης; ~ἆρ' οὐ κατὰ φύσιν
[4, 718]	καὶ δῆλον ὅτι πειράσεται τοῦτο	ὁ	νομοθέτης ἐν ἁπάσῃ ποιεῖν τῇ
[4, 723]	νόμος, δέξηται ᾧ τὸν νόμον	ὁ	νομοθέτης λέγει, τούτου χάριν εἰρῆσθαί
[4, 723]	τὴν ἐπίταξιν, ὃ δή ἐστιν	ὁ	νόμος, δέξηται ᾧ τὸν νόμον
[4, 710]	Μέγιλλε, δεῖν εἶναι τὴν συνεπομένην	ὁ	ξένος. ἦ γάρ; (Ἀθηναῖος) τὴν
[4, 715]	μὲν δὴ θεός, ὥσπερ καὶ	ὁ	παλαιὸς λόγος, ~ἀρχήν τε καὶ
[4, 717]	δέχεσθαι· μάτην οὖν περὶ θεοὺς	ὁ	πολύς ἐστι πόνος τοῖς ἀνοσίοις,
[4, 719]	λέγεις. (Ἀθηναῖος) πότερον οὖν ἡμῖν	ὁ	τεταγμένος ἐπὶ τοῖς νόμοις μηδὲν
[4, 714]	πόλεως ἤ τινος ἰδιώτου καταπατήσας	ὁ	τοιοῦτος τοὺς νόμους, ὃ νυνδὴ
[4, 705]	τί δὲ δή; ναυπηγησίμης ὕλης	ὁ	τόπος ἡμῖν τῆς χώρας πῶς
[4, 710]	οὖν. (Ἀθηναῖος) ταύτην τοίνυν ἡμῖν	ὁ	τύραννος τὴν φύσιν ἐχέτω πρὸς
[4, 717]	δὲ τούσδε καὶ τοῖς δαίμοσιν	ὅ	γε ἔμφρων ὀργιάζοιτ' ἄν, ἥρωσιν
[4, 716]	πέφυκεν. ἀκάθαρτος γὰρ τὴν ψυχὴν	ὅ	γε κακός, καθαρὸς δὲ ὁ
[4, 719]	οὖν. ὁ δὲ προάγων λόγος	ὅ	γέ μοι ἀπείργασται, βούλομαι ὑμῖν
[4, 709]	(Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος) οὐκοῦν	ὅ	γε πρὸς ἕκαστόν τι τῶν
[4, 719]	δεῖ τοῖς ποιηταῖς ἐπιτρέπειν ποιεῖν	ὃ	ἂν αὐτοῖς ᾖ φίλον; οὐ
[4, 704]	τόδε δὲ περὶ αὐτῆς ἐστιν	ὃ	βουλόμενος μᾶλλον ἐπερωτῶ, πότερον ἐπιθαλαττίδιος
[4, 709]	καὶ ἀνδρεῖος καὶ μεγαλοπρεπὴς φύσει·	ὃ	δὲ καὶ ἐν τοῖς πρόσθεν
[4, 719]	ἀρχῇ τῶν νόμων, ἀλλ' εὐθὺς	ὃ	δεῖ ποιεῖν καὶ μὴ φράζῃ
[4, 723]	τὴν εὐμένειαν εὐμαθέστερον, τὴν ἐπίταξιν,	ὃ	δή ἐστιν ὁ νόμος, δέξηται
[4, 723]	τε καὶ προοίμιον τοῦ νόμου·	~ὃ	δὴ τυραννικὸν ἐπίταγμα ἀπεικασθὲν ἐρρήθη
[4, 713]	ἡμῶν ἐφίστη τὸ τῶν δαιμόνων,	ὃ	διὰ πολλῆς μὲν αὐτοῖς ῥᾳστώνης,
[4, 721]	τι συμφυὲς τοῦ παντὸς χρόνου,	ὃ	διὰ τέλους αὐτῷ συνέπεται καὶ
[4, 710]	σύμφυτον ἐπανθεῖ, τοῖς δὲ ἐγκρατῶς·	ὃ	(καὶ μονούμενον ἔφαμεν τῶν πολλῶν
[4, 709]	(καὶ πῶς πόλιν ἔχουσαν δῶμεν,	ὃ	λαβὼν ἕξεις ὥστ' ἐκ τῶν
[4, 705]	τί τῶν εἰρημένων βλέψας εἶπες	ὃ	λέγεις; (Ἀθηναῖος) ὦ δαιμόνιε, φύλαττέ
[4, 712]	γίγνεσθαι, τῇ δ' εἴπερ γένοιτο	ὃ	λέγομεν, πάντων τάχιστόν τε καὶ
[4, 710]	ἄξιον εἶναι λόγου. ἔχετε γὰρ	ὃ	λέγω που. (Κλεινίας) πάνυ μὲν
[4, 708]	Πελοποννήσου προσδέξασθαι συνοίκους. καὶ γὰρ	ὃ	νῦν δὴ λέγεις, ἀληθὲς φράζεις,
[4, 714]	καταπατήσας ὁ τοιοῦτος τοὺς νόμους,	ὃ	νυνδὴ ἐλέγομεν, οὐκ ἔστι σωτηρίας
[4, 723]	ὃν πείθων εἶπεν ὁ λέγων·	διὸ	δὴ κατά (γε τὸν ἐμὸν
[4, 704]	τις πλησίον; (Κλεινίας) οὐ πάνυ,	διὸ	καὶ κατοικίζεται· παλαιὰ γάρ τις
[4, 713]	ἀκούειν. (Ἀθηναῖος) ἐμοὶ γοῦν φαίνεται·	διὸ	καὶ παρήγαγον αὐτὴν εἰς τὸ
[4, 706]	αὐτῷ καὶ λέγει (ὃς κέλεαι	πολέμοιο	συνεσταότος καὶ ἀυτῆς νῆας ἐυσέλμους
[4, 710]	(Ἀθηναῖος) εὐτυχής, πρόσθες, μὴ κατ'	ἄλλο,	ἀλλὰ τὸ γενέσθαι τε ἐπ'
[4, 715]	δώσομεν, οὔθ' ὅτι τῶν (τοιούτων	ἄλλο	οὐδὲν κεκτημένος, ἰσχὺν ἢ μέγεθος
[4, 714]	καὶ τύραννον, θήσεσθαι ἑκόντα πρὸς	ἄλλο	τι πρῶτον νόμους ἢ τὸ
[4, 708]	ἐσμῶν γίγνηται τρόπον, ἓν γένος	ἀπὸ	μιᾶς ἰὸν χώρας οἰκίζηται, φίλον
[4, 708]	Ἑλλήνων μάλιστά μοι φαίνονται τοὺς	ἀπὸ	Πελοποννήσου προσδέξασθαι συνοίκους. καὶ γὰρ
[4, 717]	ἐκείνοις κατὰ δύναμιν πᾶσαν, ἀρχόμενον	ἀπὸ	τῆς οὐσίας, δεύτερα τὰ τοῦ
[4, 716]	κεκοσμημένος, ὁ δέ τις ἐξαρθεὶς	ὑπὸ	μεγαλαυχίας, ἢ χρήμασιν ἐπαιρόμενος ἢ
[4, 706]	τις πρὸς θαλάττῃ, λυπῆται δ'	ὑπὸ	πολεμίων, οἷον φράσω γὰρ οὔτι
[4, 719]	σκέψαι δ' ἐξ αὐτῶν τῶν	ὑπὸ	σοῦ νυνδὴ λεχθέντων. οὔσης γὰρ
[4, 719]	τάδε· παλαιὸς μῦθος, ὦ νομοθέτα,	ὑπό	τε αὐτῶν ἡμῶν ἀεὶ λεγόμενός
[4, 723]	πρὸ τούτου ῥηθέν, πειστικὸν λεχθὲν	ὑπὸ	τοῦδε, ὄντως μὲν εἶναι πειστικόν,
[4, 718]	πρεσβεύειν, δαπάνης τε τῆς διδομένης	ὑπὸ	τύχης τὸ μέτριον τοῖς κεκμηκόσιν
[4, 706]	τὸν Ἀγαμέμνονα, τῶν Ἀχαιῶν τότε	ὑπὸ	τῶν Τρώων κατεχομένων τῇ μάχῃ,
[4, 723]	εἰρῆσθαι; τόδε, ὡς τὸν νομοθέτην	πρὸ	πάντων τε ἀεὶ τῶν νόμων
[4, 723]	εἶναι νόμος ἄκρατος, τὸ δὲ	πρὸ	τούτου ῥηθέν, πειστικὸν λεχθὲν ὑπὸ
[4, 721]	τριάκοντα, διανοηθέντα ὡς ἔστιν ᾗ	τὸ	ἀνθρώπινον γένος φύσει τινὶ μετείληφεν
[4, 707]	τῇ περὶ Σαλαμῖνα τὴν περὶ	τὸ	Ἀρτεμίσιόν σοι προσθήσω κατὰ θάλατταν
[4, 715]	φύσιν τὸν Πίνδαρον ἄγειν δικαιοῦντα	τὸ	βιαιότατον, ὡς φάναι. (Κλεινίας) ναί,
[4, 723]	νυνδὴ τὼ λεχθέντε διηνεγκάτην. (Κλεινίας)	τό	γ' ἐμὸν οὐκ ἂν ἄλλως
[4, 721]	πέφυκεν ἐπιθυμίαν (ἴσχειν πᾶς πᾶσαν·	τὸ	γὰρ γενέσθαι κλεινὸν καὶ μὴ
[4, 714]	ἀμφισβήτησιν, περὶ δὲ τοῦ μεγίστου·	τὸ	γὰρ δίκαιον καὶ ἄδικον οἷ
[4, 712]	γὰρ τυραννίδι δοκεῖ μοι προσεοικέναι	τὸ	γὰρ τῶν ἐφόρων θαυμαστὸν ὡς
[4, 708]	ὡς ἐξ Ἄργους εἰσίν, καὶ	τό	γε μάλιστ' εὐδοκιμοῦν τὰ νῦν
[4, 717]	ἀγαθὸν οὔτε θεὸν ἔστιν ποτὲ	τό	γε ὀρθὸν δέχεσθαι· μάτην οὖν
[4, 723]	τοίνυν, ὦ Κλεινία, δοκεῖς μοι	τό	γε τοσοῦτον λέγειν, ὅτι πᾶσίν
[4, 711]	χαλεπὸν γενέσθαι, καὶ ὀλίγον δὴ	τὸ	γεγονὸς ἐν τῷ πολλῷ χρόνῳ,
[4, 710]	πρόσθες, μὴ κατ' ἄλλο, ἀλλὰ	τὸ	γενέσθαι τε ἐπ' αὐτοῦ νομοθέτην
[4, 713]	θεὸς ἄρα καὶ φιλάνθρωπος ὤν,	τὸ	γένος ἄμεινον ἡμῶν ἐφίστη τὸ
[4, 708]	εὐδοκιμοῦν τὰ νῦν ἐνθάδε γένος,	τὸ	Γορτυνικόν· ἐκ Γόρτυνος γὰρ τυγχάνει
[4, 712]	τῶν πόλεων δημοκρατουμένη μάλιστ' ἐοικέναι.	τὸ	δ' αὖ μὴ φάναι ἀριστοκρατίαν
[4, 708]	(καὶ νομοθετοῦντι καὶ δυσπειθὲς γίγνεται·	τὸ	δ' αὖ παντοδαπὸν ἐς ταὐτὸν
[4, 708]	τῶν οἴκοθεν οὐκ εὐπετῶς ἀνέχεται,	τὸ	δ' ἐνίοτε πονηρίᾳ νόμων ἐστασιακὸς
[4, 709]	σχεδὸν ἅπαντα τὰ ἀνθρώπινα πράγματα·	τὸ	δ' ἔστιν περί τε ναυτιλίαν
[4, 707]	τιμιώτατον ἡγούμενοι, καθάπερ οἱ πολλοί,	τὸ	δ' ὡς βελτίστους γίγνεσθαί τε
[4, 724]	ἱκανῶς προοιμιασάμεθα, ὡς νῦν λέγομεν·	τὸ	δὲ ἀπολειπόμενον ἔτι τοῦ τοιούτου
[4, 708]	Ἑλλήνων εἰς (τὴν χώραν κατῳκισμένους.	τὸ	δὲ δὴ παρὸν ἡμῖν λέγε
[4, 705]	τοιαῦτα νόμιμα κείμενα, καλῶς ἔχοι,	τὸ	δὲ ὅτι πρὸς μέρος ἀλλ'
[4, 723]	ἀνελευθέρους, τοῦτ' εἶναι νόμος ἄκρατος,	τὸ	δὲ πρὸ τούτου ῥηθέν, πειστικὸν
[4, 708]	καινῶν τάχα ἂν ἐθελήσειε μᾶλλον,	τὸ	δὲ συμπνεῦσαι, καὶ καθάπερ ἵππων
[4, 710]	τρίτον δὲ ἔκ τινος δημοκρατίας.	τὸ	δὲ τέταρτον, ὀλιγαρχία, τὴν τοῦ
[4, 714]	ἀεὶ καὶ οὕτω καὶ ταύτῃ	τὸ	δίκαιον ἂν ἔχοι. (Κλεινίας) φησὶ
[4, 720]	πολύ που διαφέρον, ὦ ξένε,	τὸ	διπλῇ. (Ἀθηναῖος) βούλει δὴ καὶ
[4, 720]	(Ἀθηναῖος) βούλει δὴ καὶ θεασώμεθα	τὸ	διπλοῦν τοῦτο καὶ ἁπλοῦν ἐν
[4, 719]	ἐστίν, οἷον δὲ κρήνη τις	τὸ	ἐπιὸν ῥεῖν ἑτοίμως ἐᾷ, καὶ
[4, 706]	καὶ παρ' Ὁμήρου λαβεῖν, ὅτι	τὸ	ἐπιτήδευμα ἦν τὸ τοιοῦτον οὐ
[4, 709]	ἂν εἰπεῖν ὅπερ ἐγὼ νυνδή,	τὸ	θνητὸν (μὲν μηδένα νομοθετεῖν μηδέν,
[4, 705]	ὦ δαιμόνιε, φύλαττέ με εἰς	τὸ	κατ' ἀρχὰς εἰρημένον ἀποβλέπων, τὸ
[4, 714]	νόμους ἐν τῇ πόλει ἑκάστοτε	τὸ	κρατοῦν. ἦ γάρ; (Κλεινίας) ἀληθῆ
[4, 708]	ζεῦγος καθ' ἕνα εἰς ταὐτόν,	τὸ	λεγόμενον, συμφυσῆσαι, χρόνου πολλοῦ καὶ
[4, 722]	τινα ἔντεχνον ἐπιχείρησιν χρήσιμον πρὸς	τὸ	μέλλον περαίνεσθαι. καὶ δή που
[4, 708]	καὶ νομοθετεῖσθαι, τῇ δὲ χαλεπώτερα.	τὸ	μὲν γὰρ ἕν τι εἶναι
[4, 722]	γ' ὦ Μέγιλλε, εἶπες. (Ἀθηναῖος)	τὸ	μὲν οὖν περὶ πολλῶν ἢ
[4, 705]	τοῦτο. πρόσοικος γὰρ θάλαττα χώρᾳ	τὸ	μὲν παρ' ἑκάστην ἡμέραν ἡδύ,
[4, 723]	ἢ μὴ σαφῶς αὐτὰ μνημονεύεσθαι-	τὸ	μέντοι μεγάλων πέρι λεγομένων νόμων
[4, 719]	μοι ἀπείργασται, βούλομαι ὑμῖν εἰς	τὸ	μέσον αὐτὸ θεῖναι. (Κλεινίας) τίθει
[4, 713]	διὸ καὶ παρήγαγον αὐτὴν εἰς	τὸ	μέσον τοῖς λόγοις. (Κλεινίας) ὀρθότατά
[4, 715]	(Κλεινίας) ἀληθέστατα. (Ἀθηναῖος) τί δὴ	τὸ	μετὰ ταῦτα; ἆρ' οὐχ ἥκοντας
[4, 718]	λοιπὰ πάντα εἰς δύναμιν διεξελθόντα,	τὸ	μετὰ τοῦτο ἄρχεσθαι τῆς θέσεως
[4, 723]	προοίμιον ἑκάστοις- οὐ γὰρ σμικρὸν	τὸ	μετὰ τοῦτό ἐστιν ῥηθησόμενον, οὐδ'
[4, 718]	τε τῆς διδομένης ὑπὸ τύχης	τὸ	μέτριον τοῖς κεκμηκόσιν νέμοντα. ταῦτ'
[4, 713]	εἰ μέλλομεν ἐμμελῶς πως δηλῶσαι	τὸ	νῦν ἐρωτώμενον; (Κλεινίας) οὐκοῦν χρὴ
[4, 711]	γ' ἂν ἴδοις ἐν αὐτῇ	τὸ	νυνδὴ λεγόμενον. (Κλεινίας) τὸ ποῖον;
[4, 716]	ἀρχαῖον, ὅτι τῷ μὲν ὁμοίῳ	τὸ	ὅμοιον ὄντι μετρίῳ φίλον ἂν
[4, 705]	δὲ δὴ πρὸς ταῦτα καὶ	τὸ	πάμφορος εἶναι κέκτηται, (τραχεῖα δὲ
[4, 722]	περὶ παντὸς νόμου κατὰ τοῦτο	τὸ	παράδειγμα, εἰ γίγνοιτο ἑκάτερα, ταὐτὸν
[4, 704]	εἰσὶν κατὰ ταῦτα αὐτῆς, ἢ	τὸ	παράπαν ἀλίμενος; (Κλεινίας) εὐλίμενος μὲν
[4, 717]	τῶν (γεννησάντων καὶ θρεψαμένων πρὸς	τὸ	παρέχειν αὐτὰ εἰς ὑπηρεσίαν ἐκείνοις
[4, 721]	τῷ μήκει τὸ σμικρότατον, διὰ	τὸ	πείθειν τε ἅμα καὶ ἀπειλεῖν,
[4, 705]	τὸ κατ' ἀρχὰς εἰρημένον ἀποβλέπων,	τὸ	περὶ τῶν Κρητικῶν νόμων ὡς
[4, 718]	τί μοι προὔργου δρᾶν εἰς	τὸ	περὶ ὧν ἂν παραινῇ, μὴ
[4, 723]	χρὴ προτιθέναι παντὸς τοῦ λόγου	τὸ	πεφυκὸς προοίμιον ἑκάστοις- οὐ γὰρ
[4, 720]	ὁ δὲ ἐλεύθερος ὡς ἐπὶ	τὸ	πλεῖστον τὰ τῶν ἐλευθέρων νοσήματα
[4, 718]	κομιζοίμεθα, ἐν ἐλπίσιν ἀγαθαῖς διάγοντες	τὸ	πλεῖστον τοῦ βίου. ἃ δὲ
[4, 715]	τοιοῦτον ἔν τισι πόλεσιν. (Κλεινίας)	τὸ	ποῖον; (Ἀθηναῖος) ἀρχῶν περιμαχήτων γενομένων,
[4, 718]	περὶ αὐτῶν βεβαιώσασθαι. (Κλεινίας) λέγε	τὸ	ποῖον. (Ἀθηναῖος) βουλοίμην ἂν αὐτοὺς
[4, 711]	αὐτῇ τὸ νυνδὴ λεγόμενον. (Κλεινίας)	τὸ	ποῖον; (Ἀθηναῖος) οὐδὲν δεῖ πόνων
[4, 709]	ἐν τοῖς αὐτοῖς τούτοις. (Κλεινίας)	τὸ	ποῖον; (Ἀθηναῖος) ὡς θεὸς μὲν
[4, 722]	οὐδαμῇ τὰ νῦν γιγνόμενον. (Κλεινίας)	τὸ	ποῖον δὴ λέγεις; (Ἀθηναῖος) ἐξ
[4, 711]	ᾗ ποτ' ἂν ἐγγένηται. (Κλεινίας)	τὸ	ποῖον δὴ λέγεις; (Ἀθηναῖος) ὅταν
[4, 712]	ἐπιδεδείχθω τῇ μὲν χαλεπὸν ὂν	τὸ	πόλιν εὔνομον γίγνεσθαι, τῇ δ'
[4, 723]	λέγειν, μέχριπερ ἄν σοι πᾶν	τὸ	προοίμιον ἱκανῶς εἰρῆσθαι δοκῇ. μετὰ
[4, 705]	τοῦτ' ἐλεγέτην αὐτὸ εἶναι σφὼ	τὸ	πρὸς τὸν πόλεμον, ἐγὼ δὲ
[4, 719]	οἶμος ἐς αὐτήν, ~(καὶ τρηχὺς	τὸ	πρῶτον· ἐπὴν δ' εἰς ἄκρον
[4, 721]	οὕτω (δεῖ γίγνεσθαι τῷ μήκει	τὸ	σμικρότατον, διὰ τὸ πείθειν τε
[4, 714]	ἄλλο τι πρῶτον νόμους ἢ	τὸ	συμφέρον ἑαυτῷ τῆς ἀρχῆς τοῦ
[4, 714]	καθεστηκυῖα ᾖ πολιτεία, ταύτῃ ἰδεῖν	τὸ	συμφέρον, ὅπως ἄρξει τε ἀεὶ
[4, 707]	σκοπούμεθα καὶ νόμων τάξιν, οὐ	τὸ	σῴζεσθαί τε καὶ εἶναι μόνον
[4, 710]	ἂν λέγοι, φρόνησιν προσαναγκάζων εἶναι	τὸ	σωφρονεῖν, ἀλλ' ὅπερ εὐθὺς παισὶν
[4, 721]	τοῦ Λακωνικοῦ τρόπου, ὦ ξένε,	τὸ	τὰ βραχύτερα ἀεὶ προτιμᾶν· τούτων
[4, 723]	ᾄσματος (οὐδὲ λόγου παντὸς δεῖ	τὸ	τοιοῦτον δρᾶν καίτοι πέφυκέν γε
[4, 723]	καὶ τῷ μελῳδῷ καὶ νομοθέτῃ	τὸ	τοιοῦτον ἑκάστοτε ἐπιτρεπτέον. (Κλεινίας) ἀληθέστατα
[4, 715]	γέγονεν γὰρ δὴ μυριάκις ἤδη	τὸ	τοιοῦτον ἔν τισι πόλεσιν. (Κλεινίας)
[4, 706]	λαβεῖν, ὅτι τὸ ἐπιτήδευμα ἦν	τὸ	τοιοῦτον οὐ καλόν. Ὀδυσσεὺς γὰρ
[4, 717]	λόγοις ἐάντ' ἐν ἔργοις δρῶσιν	τὸ	τοιοῦτον, συγγιγνώσκοντα, ὡς εἰκότως μάλιστα
[4, 713]	τοιούτου τὴν πόλιν ἔδει ἐπονομάζεσθαι,	τὸ	τοῦ ἀληθῶς τῶν τὸν νοῦν
[4, 713]	καὶ δουλευουσῶν μέρεσιν ἑαυτῶν τισι,	τὸ	τοῦ δεσπότου δὲ ἑκάστη προσαγορεύεται
[4, 714]	οὕτω. (Κλεινίας) πῶς; (Ἀθηναῖος) ὅτι	τὸ	τοῦ κρείττονος συμφέρον ἐστίν. (Κλεινίας)
[4, 707]	γε. (Ἀθηναῖος) λέγε δὴ τοίνυν	τὸ	τούτοις ἑξῆς· τίς ὁ κατοικιζόμενος
[4, 710]	ὀλιγαρχίας ἢ πῶς λέγεις; καὶ	τὸ	τρίτον ἐκ δημοκρατίας. (Ἀθηναῖος) οὐδαμῶς,
[4, 713]	τὸ γένος ἄμεινον ἡμῶν ἐφίστη	τὸ	τῶν δαιμόνων, ὃ διὰ πολλῆς
[4, 722]	χρείας, ἀλλ' ὅπερ ἐρρήθη νυνδή,	τὸ	τῶν διττῶν ἰατρῶν γένος ὀρθότατα
[4, 704]	γενομένη· νῦν δὲ παραμύθιον ἔχει	τὸ	τῶν ὀγδοήκοντα σταδίων. ~ἐγγύτερον μέντοι
[4, 706]	οὐδέποτε ἐθίζειν δεῖ, καὶ ταῦτα	τὸ	τῶν πολιτῶν βέλτιστον μέρος. ἦν
[4, 724]	διακελεύεσθαι τὰ νῦν οἷον πρὸς	τὸ	φῶς ἐπανάγειν. (Κλεινίας) παντάπασι μὲν
[4, 722]	οὔτε συνθέτης γενόμενος ἐξήνεγκεν εἰς	τὸ	φῶς, ὡς οὐκ ὄντος φύσει.
[4, 711]	ἂν γενόμενον· ἀλλὰ τόδ' ἐστὶ	τὸ	χαλεπὸν γενέσθαι, καὶ ὀλίγον δὴ
[4, 720]	δύναμιν, ἢ μοναχῇ καὶ κατὰ	τὸ	χεῖρον τοῖν δυοῖν καὶ ἀγριώτερον
[4, 706]	ποτε τοὺς οἰκοῦντας τὴν Ἀττικὴν	(παρεστήσατο	εἰς χαλεπήν τινα φορὰν δασμοῦ,
[4, 713]	καὶ εὐδαίμονα τὰ τῶν ἀνθρώπων	ἀπηργάζετο	γένη. λέγει δὴ καὶ νῦν
[4, 707]	τὰς τιμὰς ἑκάστοις οὐκ ἂν	δύναιτο	ὀρθῶς ἀποδιδόναι τις. καίτοι πῶς
[4, 709]	τὴν τέχνην κἂν εὔξασθαί που	δύναιτο	ὀρθῶς, τί παρὸν αὐτῷ διὰ
[4, 705]	ἀνθ' ἑνὸς ἓν οὐδὲν ἂν	γίγνοιτο	εἰς γενναίων καὶ δικαίων ἠθῶν
[4, 722]	κατὰ τοῦτο τὸ παράδειγμα, εἰ	γίγνοιτο	ἑκάτερα, ταὐτὸν τοῦτ' ἂν αἱροίμην.
[4, 707]	καίτοι πῶς ἂν ἔτι πολιτεία	γίγνοιτο	ὀρθὴ τούτου στερομένη; (Κλεινίας) σχεδὸν
[4, 710]	οὔτ' ἔστιν οὔτ' ἄν ποτε	γένοιτο.	(Κλεινίας) πῶς δὴ καὶ τίνι
[4, 712]	εὔνομον γίγνεσθαι, τῇ δ' εἴπερ	γένοιτο	ὃ λέγομεν, πάντων τάχιστόν τε
[4, 710]	(Κλεινίας) πῶς λέγεις; εἰ τύραννος	γένοιτο,	φῄς, νέος, σώφρων, εὐμαθής, μνήμων,
[4, 721]	(μὲν οὖν τῷ νόμῳ ἀζήμιος	ἀπαλλάττοιτο	ἄν, μὴ πειθόμενος δὲ αὖ,
[4, 719]	εἴη πλούτῳ καὶ θάπτειν αὑτὴν	διακελεύοιτο	ἐν τῷ ποιήματι, τὸν ὑπερβάλλοντα
[4, 723]	ἐμὸν οὐκ ἂν ἄλλως νομοθετεῖν	διακελεύοιτο	ἡμῖν τὸν τούτων ἐπιστήμονα. (Ἀθηναῖος)
[4, 723]	ἀλλ' οὐ λόγος ἂν ὀρθῶς	προσαγορεύοιτο	εἶναι τοῦ νόμου. ταῦτ' οὖν
[4, 706]	οἱ δ' οὔτε πω πλοῖα	ἐκέκτηντο,	καθάπερ νῦν, πολεμικά, οὔτ' αὖ
[4, 720]	τοῦ νομοθέτου δεώμεθα, καθάπερ ἰατροῦ	δέοιντο	ἂν παῖδες τὸν πρᾳότατον αὐτὸν
[4, 706]	παρασχέσθαι δύναμιν· οὔκουν οἷοί τ'	ἐγένοντο	διὰ μιμήσεως ναυτικῆς αὐτοὶ ναῦται
[4, 705]	καὶ δὴ καὶ τοῦτ' ἐλεγέτην	αὐτὸ	εἶναι σφὼ τὸ πρὸς τὸν
[4, 719]	βούλομαι ὑμῖν εἰς τὸ μέσον	αὐτὸ	θεῖναι. (Κλεινίας) τίθει δή. (Ἀθηναῖος)
[4, 723]	(γε τὸν ἐμὸν λόγον τοῦτ'	αὐτό,	προοίμιον, ἀλλ' οὐ λόγος ἂν
[4, 723]	οὖν εἰπών, τί τὸ μετὰ	τοῦτο	ἄν μοι βουληθείην εἰρῆσθαι; τόδε,
[4, 711]	μέγιστον δυναμένους· ~(οὗ δ' ἂν	τοῦτο	ἀριθμῷ μὲν βραχύτατον, ἰσχυρότατον δέ,
[4, 718]	εἰς δύναμιν διεξελθόντα, τὸ μετὰ	τοῦτο	ἄρχεσθαι τῆς θέσεως τῶν νόμων.
[4, 711]	τοῦ θεάματος. (Ἀθηναῖος) καὶ μὴν	τοῦτό	γ' ἂν ἴδοις ἐν αὐτῇ
[4, 705]	τε εἴη καὶ πάμφορος ἅμα·	τοῦτο	γὰρ ἔχουσα, πολλὴν ἐξαγωγὴν ἂν
[4, 706]	βέλτιστον μέρος. ἦν δέ που	τοῦτό	γε καὶ παρ' Ὁμήρου λαβεῖν,
[4, 710]	αὑτὸν πείθοι; (Ἀθηναῖος) ῥᾴδιόν που	τοῦτό	γε νοεῖν ἐστ' ὦ Κλεινία,
[4, 716]	τὸν ἔμφρονα; (Κλεινίας) δῆλον δὴ	τοῦτό	γε· ὡς τῶν συνακολουθησόντων ἐσόμενον
[4, 722]	ἰατρῶν γένος ὀρθότατα παρετέθη. πρὸς	τοῦτο	δὲ οὐδεὶς ἔοικε διανοηθῆναι πώποτε
[4, 709]	καὶ δὴ καὶ νομοθεσίᾳ ταὐτὸν	τοῦτο	δοτέον· τῶν ἄλλων συμπιπτόντων, ὅσα
[4, 710]	καὶ τάχιστ' ἂν μεταβαλεῖν εἰς	τοῦτο	ἐκ τοῦ τοιούτου, (δεύτερον δὲ
[4, 707]	εἴρηται δ' ἡμῖν οἶμαι καὶ	τοῦτο	ἐν τοῖς πρόσθεν. (Κλεινίας) τί
[4, 714]	ὁ λόγος. (Ἀθηναῖος) ἔστι γὰρ	τοῦτο	ἓν ἐκείνων τῶν ἀξιωμάτων (ἀρχῆς
[4, 723]	οὐ γὰρ σμικρὸν τὸ μετὰ	τοῦτό	ἐστιν ῥηθησόμενον, οὐδ' ὀλίγον διαφέρον
[4, 709]	ἄρα; (Ἀθηναῖος) τοῦ νομοθέτου φράζομεν	τοῦτο,	ἦ γάρ; (Κλεινίας) ναί. (Ἀθηναῖος)
[4, 723]	ἱκανῶς εἰρῆσθαι δοκῇ. μετὰ δὲ	τοῦτο	ἤδη τοὺς νόμους αὐτοὺς διέξει
[4, 720]	δὴ καὶ θεασώμεθα τὸ διπλοῦν	τοῦτο	καὶ ἁπλοῦν ἐν ταῖς νομοθεσίαις
[4, 715]	δὴ καὶ ἓν ἦν (αὐτῶν	τοῦτο,	καὶ ἔφαμέν που κατὰ φύσιν
[4, 704]	χρόνον ὅτι δεήσει καλεῖν αὐτήν-	τοῦτο	μὲν γὰρ τάχ' ἂν ἴσως
[4, 718]	εἶναι, καὶ δῆλον ὅτι πειράσεται	τοῦτο	ὁ νομοθέτης ἐν ἁπάσῃ ποιεῖν
[4, 719]	τῶν λεγομένων. τῷ δὲ νομοθέτῃ	τοῦτο	οὐκ ἔστι ποιεῖν ἐν τῷ
[4, 705]	εἶναι, ὅμως δὲ ἀγαπητὸν καὶ	τοῦτο.	πρόσοικος γὰρ θάλαττα χώρᾳ τὸ
[4, 710]	~καὶ νῦν τῇ (τυραννουμένῃ ψυχῇ	τοῦτο	συνεπέσθω, ἐὰν μέλλῃ τῶν ἄλλων
[4, 715]	ἡγοῦμαι παντὸς μᾶλλον εἶναι παρὰ	τοῦτο	σωτηρίαν τε πόλει καὶ τοὐναντίον.
[4, 722]	καὶ περὶ παντὸς νόμου κατὰ	τοῦτο	τὸ παράδειγμα, εἰ γίγνοιτο ἑκάτερα,
[4, 707]	πρόσθεν. (Κλεινίας) τί μήν; (Ἀθηναῖος)	τοῦτο	τοίνυν σκοπώμεθα μόνον, εἰ κατὰ
[4, 710]	πῶς δὴ καὶ τίνι λόγῳ	τοῦτο,	ὦ ξένε, λέγων ἄν τις
[4, 710]	δεύτερον δέ, ἐάν ποτέ τινες	δύο	ἄρχοντες γίγνωνται τοιοῦτοι, τρίτον δ'
[4, 720]	διδάσκουσι παῖδας. θείης ἂν ταῦτα	δύο	γένη τῶν καλουμένων ἰατρῶν; (Κλεινίας)
[4, 722]	ἁπλῶς οὕτω πως διπλοῖ, ἀλλὰ	δύο	μέν τινε, νόμος τε καὶ
[4, 719]	ἔστι ποιεῖν ἐν τῷ νόμῳ,	δύο	περὶ ἑνός, ἀλλὰ ἕνα περὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/12/2006