Livre, pages
[4, 714]	τοῦ μένειν; (Κλεινίας) πῶς γὰρ	ἄν;	(Ἀθηναῖος) οὐκοῦν καὶ ὃς ἂν
[4, 709]	τὴν αὑτῶν εὐχὴν εἰπεῖν, εἴποιεν	ἄν.	ἦ γάρ; (Κλεινίας) τί μήν;
[4, 717]	δαίμοσιν ὅ γε ἔμφρων ὀργιάζοιτ'	ἄν,	ἥρωσιν δὲ μετὰ τούτους. ἐπακολουθοῖ
[4, 721]	οὖν τῷ νόμῳ ἀζήμιος ἀπαλλάττοιτο	ἄν,	μὴ πειθόμενος δὲ αὖ, μηδὲ
[4, 723]	εἰπών, τί τὸ μετὰ τοῦτο	ἄν	μοι βουληθείην εἰρῆσθαι; τόδε, ὡς
[4, 705]	ἀργυροῦ καὶ χρυσοῦ πάλιν ἀντεμπίμπλαιτ'	ἄν,	οὗ μεῖζον κακὸν ὡς ἔπος
[4, 720]	καὶ οὐ πρότερον ἐπέταξεν πρὶν	ἄν	πῃ συμπείσῃ, τότε δὲ μετὰ
[4, 710]	πολιτείας διάθεσις οὔτ' ἔστιν οὔτ'	ἄν	ποτε γένοιτο. (Κλεινίας) πῶς δὴ
[4, 717]	ποῖ' ἂν λεγόμενα ὀρθότατα φέροιτ'	ἄν;	πρῶτον μέν, φαμέν, τιμὰς τὰς
[4, 721]	πρῶτον τὸν ἁπλοῦν, ἔχοι δ'	ἄν	πως ἴσως ὧδε (γαμεῖν δέ,
[4, 723]	δ' ἑξῆς πειρώμεθα λέγειν, μέχριπερ	ἄν	σοι πᾶν τὸ προοίμιον ἱκανῶς
[4, 718]	ἀλλ' οὑτωσί τινα τρόπον λάβωμεν,	ἄν	τι δυνώμεθα περὶ αὐτῶν βεβαιώσασθαι.
[4, 717]	πόλιν ἔχοντας θεοὺς τοῖς χθονίοις	ἄν	τις θεοῖς ἄρτια καὶ δεύτερα
[4, 710]	λόγῳ τοῦτο, ὦ ξένε, λέγων	ἄν	τις ὀρθῶς λέγειν αὑτὸν πείθοι;
[4, 713]	νῦν ἄριστα οἰκεῖται. (Κλεινίας) σφόδρ'	ἄν,	ὡς ἔοικ' εἴη περὶ αὐτῆς
[4, 710]	τυραννίδος ἀρίστην φῂς γενέσθαι πόλιν	ἄν,	ὡς φαίνῃ, μετὰ νομοθέτου γε
[4, 712]	δὴ τυραννίδα γέ που λέγοις	ἄν,	ὥς γ' ἡμεῖς ἂν οἰηθεῖμεν.
[4, 722]	εἰ γίγνοιτο ἑκάτερα, ταὐτὸν τοῦτ'	ἂν	αἱροίμην. οὐ μὴν ἀλλά που
[4, 718]	ὠμῆς ψυχῆς λαβόμενα, ἡμερώτερόν τε	ἂν	ἀκούειν καὶ εὐμενέστερον· ὥστε εἰ
[4, 723]	(Κλεινίας) τό γ' ἐμὸν οὐκ	ἂν	ἄλλως νομοθετεῖν διακελεύοιτο ἡμῖν τὸν
[4, 715]	τοὐναντίον. ἐν ᾗ μὲν γὰρ	ἂν	ἀρχόμενος ᾖ καὶ ἄκυρος νόμος,
[4, 719]	τοῖς ποιηταῖς ἐπιτρέπειν ποιεῖν ὃ	ἂν	αὐτοῖς ᾖ φίλον; οὐ γὰρ
[4, 718]	λέγε τὸ ποῖον. (Ἀθηναῖος) βουλοίμην	ἂν	αὐτοὺς ὡς εὐπειθεστάτους πρὸς ἀρετὴν
[4, 711]	τῷ πράττειν, (ἀδύνατον οὐδὲ χαλεπῶς	ἂν	γενόμενον· ἀλλὰ τόδ' ἐστὶ τὸ
[4, 705]	πόλει ἀνθ' ἑνὸς ἓν οὐδὲν	ἂν	γίγνοιτο εἰς γενναίων καὶ δικαίων
[4, 715]	ἑτοίμην οὖσαν· ἐν ᾗ δὲ	ἂν	δεσπότης τῶν ἀρχόντων, οἱ δὲ
[4, 717]	πατὴρ ὑεῖ δοξάζων ἀδικεῖσθαι θυμοῖτ'	ἂν	διαφερόντως. τελευτησάντων δὲ γονέων ταφὴ
[4, 706]	νόμον ὀρθῶς ὑποτίθεμαι μόνον, ὃς	ἂν	δίκην (τοξότου ἑκάστοτε στοχάζηται τούτου
[4, 707]	γιγνομένης, τὰς τιμὰς ἑκάστοις οὐκ	ἂν	δύναιτο ὀρθῶς ἀποδιδόναι τις. καίτοι
[4, 711]	ἀγαθὰ ἀπεργάζεται, ἐν ᾗ ποτ'	ἂν	ἐγγένηται. (Κλεινίας) τὸ ποῖον δὴ
[4, 708]	μέν τινων νόμων καινῶν τάχα	ἂν	ἐθελήσειε μᾶλλον, τὸ δὲ συμπνεῦσαι,
[4, 711]	αὐτὸν δεῖ πρῶτον ταύτῃ, ὅπῃπερ	ἂν	ἐθελήσῃ, ἐάντε πρὸς ἀρετῆς ἐπιτηδεύματα,
[4, 712]	τοίνυν, πότερος ὑμῶν ἀποκρίνασθαι πρότερος	ἂν	ἐθέλοι, τὴν οἴκοι πολιτείαν εἰπὼν
[4, 719]	αὐτοῖς ᾖ φίλον; οὐ γὰρ	ἂν	εἰδεῖεν τί ποτ' ἐναντίον τοῖς
[4, 715]	τὸν δ' ἑξῆς αὐτοῖς διαπεραντέον	ἂν	εἴη λόγον; (Κλεινίας) πῶς γὰρ
[4, 716]	θεὸς ἡμῖν πάντων χρημάτων μέτρον	ἂν	εἴη μάλιστα, καὶ πολὺ μᾶλλον
[4, 704]	(Ἀθηναῖος) οὐ τοίνυν ἀνίατός γε	ἂν	εἴη πρὸς ἀρετῆς κτῆσιν. εἰ
[4, 716]	τὸ ὅμοιον ὄντι μετρίῳ φίλον	ἂν	εἴη, τὰ δ' ἄμετρα οὔτε
[4, 709]	δὴ πάντα προϊδών τις ᾄξειεν	ἂν	εἰπεῖν ὅπερ ἐγὼ νυνδή, τὸ
[4, 719]	ἆρα οὐ δῆλον ὅτι καὶ	ἂν	εἴποις; (Κλεινίας) ἀναγκαῖον. (Ἀθηναῖος) σμικρῷ
[4, 707]	ὁπλίταις παρεστῶσαι μαχομένοις· καὶ λέοντες	ἂν	ἐλάφους ἐθισθεῖεν φεύγειν τοιούτοις ἔθεσι
[4, 721]	μοι γεγραμμένα τεθῆναι, τὰ μακρότερ'	ἂν	ἑλοίμην, ~(καὶ δὴ καὶ περὶ
[4, 721]	ἐμὲ κελεύοι γίγνεσθαι πότερα βουλοίμην	ἂν	ἐν τῇ πόλει μοι γεγραμμένα
[4, 719]	μέτριος αὐτὸς ὢν τὸν αὐτὸν	ἂν	ἐπαινέσαι. σοὶ δὲ οὐχ οὕτω
[4, 712]	ἐγὼ δὲ οὕτω νῦν ἐξαίφνης	ἂν	ἐρωτηθείς, ὄντως, ὅπερ εἶπον, οὐκ
[4, 708]	ὅτε καὶ στάσεσιν βιαζόμενον ἀναγκάζοιτ'	ἂν	ἑτέρωσε ἀποξενοῦσθαι πόλεώς τι μόριον·
[4, 708]	τινα λέγωμεν, πρᾶγμ' οὐδὲν γίγνοιτ'	ἂν	ἔτι. καίτοι τί ποτε δυσχεραίνω;
[4, 707]	ὀρθῶς ἀποδιδόναι τις. καίτοι πῶς	ἂν	ἔτι πολιτεία γίγνοιτο ὀρθὴ τούτου
[4, 705]	τ' αὖ καὶ πλάτανον ὀλίγην	ἂν	εὕροι τις, οἷς δὴ πρὸς
[4, 714]	οὕτω καὶ ταύτῃ τὸ δίκαιον	ἂν	ἔχοι. (Κλεινίας) φησὶ γοῦν οὗτος
[4, 709]	ἄλλοις ὡσαύτως κατὰ τὸν αὐτὸν	ἂν	ἔχοι λόγον, καὶ δὴ καὶ
[4, 709]	ἢ μή, μέγα πλεονέκτημα ἔγωγ'	ἂν	θείην. ἢ πῶς; (Κλεινίας) οὕτως.
[4, 711]	(Ἀθηναῖος) καὶ μὴν τοῦτό γ'	ἂν	ἴδοις ἐν αὐτῇ τὸ νυνδὴ
[4, 704]	αὐτήν- τοῦτο μὲν γὰρ τάχ'	ἂν	ἴσως καὶ ὁ κατοικισμὸς αὐτῆς
[4, 714]	φασι τοὺς νόμους, ἀλλ' ἥτις	ἂν	καθεστηκυῖα ᾖ πολιτεία, ταύτῃ ἰδεῖν
[4, 705]	ἑκάστοτε. (Ἀθηναῖος) καὶ ταῦτα οὐκ	ἂν	κακῶς ἔχοι τῇ χώρᾳ τῆς
[4, 710]	καὶ οὐχ ἥν τις σεμνύνων	ἂν	λέγοι, φρόνησιν προσαναγκάζων εἶναι τὸ
[4, 704]	(Ἀθηναῖος) τραχυτέραν αὐτὴν ἢ πεδιεινοτέραν	ἂν	λέγοις. (Κλεινίας) πάνυ μὲν οὖν.
[4, 717]	τοῖς βέλεσιν ἔφεσις τὰ ποῖ'	ἂν	λεγόμενα ὀρθότατα φέροιτ' ἄν; πρῶτον
[4, 719]	τί ποτ' ἐναντίον τοῖς νόμοις	ἂν	λέγοντες βλάπτοιεν τὴν πόλιν. (Κλεινίας)
[4, 710]	καὶ ῥᾷστά τε καὶ τάχιστ'	ἂν	μεταβαλεῖν εἰς τοῦτο ἐκ τοῦ
[4, 709]	αὐτῷ διὰ τύχης, τῆς τέχνης	ἂν	μόνον ἐπιδέοι; (Κλεινίας) πάνυ μὲν
[4, 713]	καὶ τόν γε ἑξῆς περαίνων	ἂν	(μῦθον, εἴπερ προσήκων ἐστίν, μάλ'
[4, 708]	οὐ τοίνυν εὔκολος ὁμοίως γίγνοιτ'	ἂν	ὁ κατοικισμὸς ταῖς πόλεσιν, ὅταν
[4, 720]	τίν' ἄρα πρῶτον νόμον θεῖτ'	ἂν	ὁ νομοθέτης; ~ἆρ' οὐ κατὰ
[4, 712]	λέγοις ἄν, ὥς γ' ἡμεῖς	ἂν	οἰηθεῖμεν. (Ἀθηναῖος) φέρε δὴ τοίνυν,
[4, 723]	εἰ ὁμοίως προοιμιάζεσθαι προστάττοιμεν, οὐκ	ἂν	ὀρθῶς λέγοιμεν. οὐδὲ γὰρ ᾄσματος
[4, 723]	αὐτό, προοίμιον, ἀλλ' οὐ λόγος	ἂν	ὀρθῶς προσαγορεύοιτο εἶναι τοῦ νόμου.
[4, 720]	νομοθέτου δεώμεθα, καθάπερ ἰατροῦ δέοιντο	ἂν	παῖδες τὸν πρᾳότατον αὐτὸν θεραπεύειν
[4, 721]	ἐκ προνοίας δὲ ἀποστερεῖ ὃς	ἂν	παίδων καὶ γυναικὸς ἀμελῇ. πειθόμενος
[4, 718]	ζῶντες ἑκάστοτε ἕκαστοι τὴν ἀξίαν	ἂν	παρὰ θεῶν καὶ ὅσοι κρείττονες
[4, 705]	τοῦτο γὰρ ἔχουσα, πολλὴν ἐξαγωγὴν	ἂν	παρεχομένη, νομίσματος ἀργυροῦ καὶ χρυσοῦ
[4, 706]	τοὺς πολεμίους ἀμύνασθαι. ἔτι γὰρ	ἂν	πλεονάκις ἑπτὰ ἀπολέσαι παῖδας αὐτοῖς
[4, 713]	εἴπερ προσήκων ἐστίν, μάλ' ὀρθῶς	ἂν	ποιοίης. (Ἀθηναῖος) δραστέον ὡς λέγετε.
[4, 718]	μέτριον τοῖς κεκμηκόσιν νέμοντα. ταῦτ'	ἂν	ποιοῦντες καὶ κατὰ ταῦτα ζῶντες
[4, 713]	λόγος, ἀληθείᾳ χρώμενος, ὡς ὅσων	ἂν	πόλεων μὴ θεὸς ἀλλά τις
[4, 705]	δὲ οὖσα δῆλον ὡς οὐκ	ἂν	πολύφορός τε εἴη καὶ πάμφορος
[4, 710]	τοῦ τοιούτου γένεσιν χαλεπώτατα δύναιτ'	ἂν	προσδέξασθαι· πλεῖστοι γὰρ ἐν αὐτῇ
[4, 706]	(τοξότου ἑκάστοτε στοχάζηται τούτου ὅτῳ	ἂν	συνεχῶς τούτων ἀεὶ καλόν τι
[4, 719]	τάδε λέγοιμεν πρὸς αὐτόν, ἆρ'	ἂν	τὰ λεχθέντα εἴη μέτρια; (Κλεινίας)
[4, 720]	τε αὑτῶν διδάσκουσι παῖδας. θείης	ἂν	ταῦτα δύο γένη τῶν καλουμένων
[4, 714]	ἄν; (Ἀθηναῖος) οὐκοῦν καὶ ὃς	ἂν	ταῦτα τὰ τεθέντα παραβαίνῃ, κολάσει
[4, 719]	ἐν τῷ ποιήματι, τὸν ὑπερβάλλοντα	(ἂν	τάφον ἐπαινοίην, φειδωλὸς δ' αὖ
[4, 721]	κελεύοι γίγνεσθαι πότερα βουλοίμην ἂν	ἐν	τῇ πόλει μοι γεγραμμένα τεθῆναι,
[4, 721]	νόμοι πρῶτοι κινδυνεύουσιν τιθέμενοι καλῶς	ἂν	τίθεσθαι πρὸς ὀρθότητα πάσῃ πόλει.
[4, 715]	ἤ τι γένος· ὃς δ'	ἂν	τοῖς τεθεῖσι νόμοις εὐπειθέστατός τε
[4, 711]	πόλει μέγιστον δυναμένους· ~(οὗ δ'	ἂν	τοῦτο ἀριθμῷ μὲν βραχύτατον, ἰσχυρότατον
[4, 707]	καὶ εἶναι τοσοῦτον χρόνον ὅσον	ἂν	ὦσιν· εἴρηται δ' ἡμῖν οἶμαι
[4, 721]	πως ἴσως ὧδε (γαμεῖν δέ,	ἐπειδὰν	ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι
[4, 721]	δὲ διπλοῦς ὅδε- γαμεῖν δέ,	ἐπειδὰν	ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι
[4, 705]	τῆς παρούσης νομοθεσίας ἀντιφυλάξατε ἑπόμενοι,	ἐὰν	ἄρα τι μὴ πρὸς ἀρετὴν
[4, 710]	τῇ (τυραννουμένῃ ψυχῇ τοῦτο συνεπέσθω,	ἐὰν	μέλλῃ τῶν ἄλλων ὑπαρχόντων ὄφελος
[4, 710]	πρᾶξαί τινα πόλιν. δεύτερον δέ,	ἐάν	ποτέ τινες δύο ἄρχοντες γίγνωνται
[4, 711]	(ἢ γενῶν, ἢ τὴν Νέστορος	ἐάν	ποτέ τις ἐπανενέγκῃ φύσιν, ὃν
[4, 708]	ἐρεῖν τι καὶ φαῦλον· ἀλλ'	ἐὰν	πρὸς καιρόν τινα λέγωμεν, πρᾶγμ'
[4, 708]	πονηρίᾳ νόμων ἐστασιακὸς καὶ διὰ	συνήθειαν	ζητοῦν ἔτι χρῆσθαι τοῖς αὐτοῖς
[4, 720]	(παρασκευάζων τὸν κάμνοντα, εἰς τὴν	ὑγίειαν	ἄγων, ἀποτελεῖν πειρᾶται; πότερον οὕτως
[4, 723]	γὰρ εὐμενῶς, καὶ διὰ τὴν	εὐμένειαν	εὐμαθέστερον, τὴν ἐπίταξιν, ὃ δή
[4, 714]	ποτὲ δῆμον νικήσαντα, ἤ τινα	πολιτείαν	ἄλλην, ἢ καὶ τύραννον, θήσεσθαι
[4, 712]	πρότερος ἂν ἐθέλοι, τὴν οἴκοι	πολιτείαν	εἰπὼν τίς τούτων ἐστίν; (Μέγιλλος)
[4, 712]	(Ἀθηναῖος) ἀλλὰ τίνα δή ποτε	πολιτείαν	ἔχομεν ἐν νῷ τῇ (πόλει
[4, 710]	ἐστι τάχιστα καὶ ἄριστα σχήσειν	πολιτείαν	ἣν λαβοῦσα εὐδαιμονέστατα διάξει. θάττων
[4, 712]	ὦ ξένε, τὴν ἐν Λακεδαίμονι	πολιτείαν	οὐκ ἔχω σοι φράζειν οὕτως
[4, 712]	γὰρ ἀπορῶ τὴν ἐν Κνωσῷ	πολιτείαν	τούτων τινὰ διισχυριζόμενος εἰπεῖν. (Ἀθηναῖος)
[4, 715]	μὰ Δία, ὦ ξένε· καθ'	ἡλικίαν	γὰρ ὀξὺ βλέπεις. (Ἀθηναῖος) νέος
[4, 722]	ὀλίγων γραμμάτων ποιήσασθαι τὸν λόγον	λίαν	εὔηθες- τὰ γὰρ οἶμαι βέλτιστα,
[4, 709]	τὸ δ' ἔστιν περί τε	ναυτιλίαν	καὶ κυβερνητικὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ
[4, 708]	ὁμόφωνον καὶ ὁμόνομον ἔχει τινὰ	φιλίαν,	κοινωνὸν ἱερῶν ὂν καὶ τῶν
[4, 721]	τόσῳ, ἵνα μὴ δοκῇ τὴν	μοναυλίαν	οἱ κέρδος καὶ ῥᾳστώνην φέρειν,
[4, 720]	καὶ γυμναστὴς γυμνάζων· διχῇ τὴν	μίαν	ἀποτελῶν δύναμιν, ἢ μοναχῇ καὶ
[4, 719]	ἐλλειπούσης, τῆς δὲ μετρίας, τὴν	μίαν	ἑλόμενος σύ, τὴν μέσην, ταύτην
[4, 719]	φράζῃ τε, καὶ ἐπαπειλήσας τὴν	ζημίαν,	~ἐπ' (ἄλλον τρέπηται νόμον, παραμυθίας
[4, 717]	ἐσχηκέναι χρὴ πρὸς αὑτοῦ γονέας	εὐφημίαν	(διαφερόντως, διότι κούφων καὶ πτηνῶν
[4, 713]	εἰρήνην τε καὶ αἰδῶ καὶ	εὐνομίαν	καὶ ἀφθονίαν δίκης παρεχόμενον, ἀστασίαστα
[4, 721]	μετείληφεν ἀθανασίας, οὗ καὶ πέφυκεν	ἐπιθυμίαν	(ἴσχειν πᾶς πᾶσαν· τὸ γὰρ
[4, 713]	καὶ αἰδῶ καὶ εὐνομίαν καὶ	ἀφθονίαν	δίκης παρεχόμενον, ἀστασίαστα καὶ εὐδαίμονα
[4, 718]	ταῦτα ζῶντες ἑκάστοτε ἕκαστοι τὴν	ἀξίαν	ἂν παρὰ θεῶν καὶ ὅσοι
[4, 718]	τὴν πόλιν ἡμῖν συμβουληθέντων θεῶν	μακαρίαν	τε καὶ εὐδαίμονα ἀποτελεῖ· ἃ
[4, 715]	δὲ ἄρχοντες δοῦλοι τοῦ νόμου,	σωτηρίαν	καὶ πάντα ὅσα θεοὶ πόλεσιν
[4, 715]	παντὸς μᾶλλον εἶναι παρὰ τοῦτο	σωτηρίαν	τε πόλει καὶ τοὐναντίον. ἐν
[4, 720]	δεσποτῶν καὶ θεωρίαν καὶ κατ'	ἐμπειρίαν	τὴν τέχνην κτῶνται, κατὰ φύσιν
[4, 720]	ἐπίταξιν δὲ τῶν δεσποτῶν καὶ	θεωρίαν	καὶ κατ' ἐμπειρίαν τὴν τέχνην
[4, 716]	δὲ χρόνον οὐ πολὺν ὑποσχὼν	τιμωρίαν	οὐ μεμπτὴν τῇ δίκῃ ἑαυτόν
[4, 715]	φαμὲν καὶ τὴν τῶν θεῶν	ὑπηρεσίαν	δοτέον εἶναι τὴν μεγίστην τῷ
[4, 717]	πρὸς τὸ παρέχειν αὐτὰ εἰς	ὑπηρεσίαν	ἐκείνοις κατὰ δύναμιν πᾶσαν, ἀρχόμενον
[4, 712]	βουληθείς; φράζ' ἔτι σαφέστερον. οἷον	δημοκρατίαν	τινὰ ἢ ὀλιγαρχίαν ἢ ἀριστοκρατίαν
[4, 712]	τὸ δ' αὖ μὴ φάναι	ἀριστοκρατίαν	(αὐτὴν εἶναι παντάπασιν ἄτοπον· καὶ
[4, 712]	δημοκρατίαν τινὰ ἢ ὀλιγαρχίαν ἢ	ἀριστοκρατίαν	ἢ βασιλικήν; οὐ γὰρ δὴ
[4, 707]	ξένε, τήν γε περὶ Σαλαμῖνα	ναυμαχίαν	τῶν Ἑλλήνων πρὸς τοὺς βαρβάρους
[4, 712]	σαφέστερον. οἷον δημοκρατίαν τινὰ ἢ	ὀλιγαρχίαν	ἢ ἀριστοκρατίαν ἢ βασιλικήν; οὐ
[4, 711]	μεγάλαις τισὶν δυναστείαις, ἢ κατὰ	μοναρχίαν	δυναστευούσαις ἢ κατὰ πλούτων ὑπεροχὰς
[4, 709]	τῶν εἰρημένων ἔχων τὴν τέχνην	κἂν	εὔξασθαί που δύναιτο ὀρθῶς, τί
[4, 718]	ἀρετῆς φησίν, ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν	ἔθηκαν	ἀθάνατοι, μακρὸς δὲ καὶ ὄρθιος
[4, 721]	ξένε, τὸ τὰ βραχύτερα ἀεὶ	προτιμᾶν·	τούτων μὴν τῶν γραμμάτων εἴ
[4, 722]	οἵ τέ γε δὴ διπλοῖ	ἔδοξαν	νυνδή μοι λεχθέντες νόμοι οὐκ
[4, 718]	φησὶν εὐμενέστερον γιγνόμενον εὐμαθέστερον ἀπεργάσεται,	πᾶν	ἀγαπητόν. οὐ γὰρ πολλή τις
[4, 723]	πειρώμεθα λέγειν, μέχριπερ ἄν σοι	πᾶν	τὸ προοίμιον ἱκανῶς εἰρῆσθαι δοκῇ.
[4, 704]	κατὰ ταῦτα αὐτῆς, ἢ τὸ	παράπαν	ἀλίμενος; (Κλεινίας) εὐλίμενος μὲν οὖν
[4, 713]	ἐρωτώμενον; (Κλεινίας) οὐκοῦν χρὴ ταύτῃ	δρᾶν;	(Ἀθηναῖος) πάνυ μὲν οὖν. τῶν
[4, 718]	λεχθέντα ἔδοξέν τί μοι προὔργου	δρᾶν	εἰς τὸ περὶ ὧν ἂν
[4, 716]	οὖν οὕτω διατεταγμένα τί χρὴ	δρᾶν	ἢ διανοεῖσθαι καὶ τί μὴ
[4, 723]	λόγου παντὸς δεῖ τὸ τοιοῦτον	δρᾶν	καίτοι πέφυκέν γε εἶναι πᾶσιν,
[4, 705]	χώρᾳ τὸ μὲν παρ' ἑκάστην	ἡμέραν	ἡδύ, μάλα γε μὴν ὄντως
[4, 704]	ὅλῃ. (Ἀθηναῖος) τραχυτέραν αὐτὴν ἢ	πεδιεινοτέραν	ἂν λέγοις. (Κλεινίας) πάνυ μὲν
[4, 715]	τὴν μεγίστην τῷ πρώτῳ, καὶ	δευτέραν	τῷ τὰ δεύτερα κρατοῦντι, καὶ
[4, 704]	ἄλλης Κρήτης φύσει ὅλῃ. (Ἀθηναῖος)	τραχυτέραν	αὐτὴν ἢ πεδιεινοτέραν ἂν λέγοις.
[4, 705]	κεῖται τῆς θαλάττης, (σχεδὸν ὅσον	εὐλιμενωτέραν	αὐτὴν φῂς εἶναι, ὅμως δὲ
[4, 715]	ἀρχόμενος ᾖ καὶ ἄκυρος νόμος,	φθορὰν	ὁρῶ τῇ τοιαύτῃ ἑτοίμην οὖσαν·
[4, 706]	Ἀττικὴν (παρεστήσατο εἰς χαλεπήν τινα	φορὰν	δασμοῦ, δύναμιν πολλὴν κατὰ θάλατταν
[4, 708]	ἄλλοθεν τῶν Ἑλλήνων εἰς (τὴν	χώραν	κατῳκισμένους. τὸ δὲ δὴ παρὸν
[4, 706]	νῦν, πολεμικά, οὔτ' αὖ τὴν	χώραν	πλήρη ναυπηγησίμων ξύλων ὥστ' εὐμαρῶς
[4, 704]	ἐν τῷ τόπῳ γενομένη τὴν	χώραν	ταύτην ἔρημον ἀπείργασται χρόνον ἀμήχανον
[4, 717]	εἰς ὑπηρεσίαν ἐκείνοις κατὰ δύναμιν	πᾶσαν,	ἀρχόμενον ἀπὸ τῆς οὐσίας, δεύτερα
[4, 705]	πρὸς μέρος ἀλλ' οὐ πρὸς	πᾶσαν	σχεδόν, οὐ (πάνυ συνεχώρουν· νῦν
[4, 721]	καὶ πέφυκεν ἐπιθυμίαν (ἴσχειν πᾶς	πᾶσαν·	τὸ γὰρ γενέσθαι κλεινὸν καὶ
[4, 717]	οἱ προπάτορες τοὺς ἑαυτῶν γεννητὰς	ἐτίθεσαν,	τάς τε αὖ κατ' ἐνιαυτὸν
[4, 715]	τῆς πόλεως ἕνεκα τοῦ κοινοῦ	ἐτέθησαν·	οἳ δ' ἕνεκά τινων, στασιώτας
[4, 715]	πράγματα κατὰ τὴν πόλιν οὕτως	ἐσφετέρισαν	σφόδρα, ὥστε ἀρχῆς μηδ' ὁτιοῦν
[4, 715]	καὶ πάντα ὅσα θεοὶ πόλεσιν	ἔδοσαν	ἀγαθὰ γιγνόμενα καθορῶ. (Κλεινίας) ναὶ
[4, 715]	φθορὰν ὁρῶ τῇ τοιαύτῃ ἑτοίμην	οὖσαν·	ἐν ᾗ δὲ ἂν δεσπότης
[4, 707]	τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐρχόμεθα βελτίστην	οὖσαν	πόλεσι κατοικίσεων πέρι καὶ νομοθεσιῶν.
[4, 714]	ὀρεγομένην καὶ πληροῦσθαι τούτων δεομένην,	στέγουσαν	δὲ οὐδὲν ἀλλ' ἀνηνύτῳ καὶ
[4, 709]	τί σοι (καὶ πῶς πόλιν	ἔχουσαν	δῶμεν, ὃ λαβὼν ἕξεις ὥστ'
[4, 710]	λέγομεν δὴ ταῦτα γίγνεσθαι τότε,	ὅταν	ἀληθὴς μὲν νομοθέτης γένηται φύσει,
[4, 710]	σχεδὸν ἀπείργασται τῷ θεῷ, ἅπερ	ὅταν	βουληθῇ διαφερόντως εὖ πρᾶξαί τινα
[4, 711]	γεγονὸς ἐν τῷ πολλῷ χρόνῳ,	ὅταν	δὲ συμβῇ, μυρία καὶ πάντ'
[4, 712]	ὁ αὐτὸς πέρι λόγος, ~ὡς	ὅταν	εἰς (ταὐτὸν τῷ φρονεῖν τε
[4, 711]	τὸ ποῖον δὴ λέγεις; (Ἀθηναῖος)	ὅταν	ἔρως θεῖος τῶν σωφρόνων τε
[4, 708]	ἂν ὁ κατοικισμὸς ταῖς πόλεσιν,	ὅταν	μὴ τὸν τῶν ἐσμῶν γίγνηται
[4, 706]	πολεμίων τὴν κακὴν τοιάνδε γίγνεσθαι,	ὅταν	οἰκῇ μέν τις πρὸς θαλάττῃ,
[4, 719]	ἄλλοις πᾶσιν συνδεδογμένος, ὅτι ποιητής,	ὁπόταν	ἐν τῷ τρίποδι τῆς Μούσης
[4, 706]	κελεύοντα τὰς ναῦς εἰς τὴν	θάλατταν	καθέλκειν, ὁ δὲ χαλεπαίνει τε
[4, 706]	φορὰν δασμοῦ, δύναμιν πολλὴν κατὰ	θάλατταν	κεκτημένος, οἱ δ' οὔτε πω
[4, 707]	τὸ Ἀρτεμίσιόν σοι προσθήσω κατὰ	θάλατταν	μάχην. (ἀλλὰ γὰρ ἀποβλέποντες νῦν
[4, 712]	καὶ σωφρονεῖν ἡ μεγίστη δύναμις	ἐν	ἀνθρώπῳ συμπέσῃ, τότε πολιτείας τῆς
[4, 718]	ὅτι πειράσεται τοῦτο ὁ νομοθέτης	ἐν	ἁπάσῃ ποιεῖν τῇ νομοθεσίᾳ. (Κλεινίας)
[4, 719]	τοῖς νόμοις μηδὲν τοιοῦτον προαγορεύῃ	ἐν	ἀρχῇ τῶν νόμων, ἀλλ' εὐθὺς
[4, 712]	τῶν ἐφόρων θαυμαστὸν ὡς τυραννικὸν	ἐν	αὐτῇ γέγονε καί τις ἐνίοτέ
[4, 710]	δύναιτ' ἂν προσδέξασθαι· πλεῖστοι γὰρ	ἐν	αὐτῇ δυνάσται γίγνονται. λέγομεν δὴ
[4, 712]	γε διὰ βίου τ' ἐστὶν	ἐν	αὐτῇ καὶ ἀρχαιοτάτη πασῶν καὶ
[4, 711]	μὴν τοῦτό γ' ἂν ἴδοις	ἐν	αὐτῇ τὸ νυνδὴ λεγόμενον. (Κλεινίας)
[4, 718]	νομοθέτην ὅστις ἅπερ ἐγὼ διανοεῖται,	ἐν	δὲ σχήματι νόμου ἀναρμοστεῖ λεγόμενα,
[4, 718]	καὶ ὅσοι κρείττονες ἡμῶν κομιζοίμεθα,	ἐν	ἐλπίσιν ἀγαθαῖς διάγοντες τὸ πλεῖστον
[4, 718]	σχήματι κείμενα; οὐ πάνυ ῥᾴδιον	ἐν	ἑνὶ περιλαβόντα εἰπεῖν αὐτὰ οἷόν
[4, 717]	θυμόν, ἐάντ' ἐν λόγοις ἐάντ'	ἐν	ἔργοις δρῶσιν τὸ τοιοῦτον, συγγιγνώσκοντα,
[4, 715]	ὁρῶ τῇ τοιαύτῃ ἑτοίμην οὖσαν·	ἐν	ᾗ δὲ ἂν δεσπότης τῶν
[4, 715]	σωτηρίαν τε πόλει καὶ τοὐναντίον.	ἐν	ᾗ μὲν γὰρ ἂν ἀρχόμενος
[4, 711]	πάντ' ἐν πόλει ἀγαθὰ ἀπεργάζεται,	ἐν	ᾗ ποτ' ἂν ἐγγένηται. (Κλεινίας)
[4, 713]	Κρόνου λεγόμενον βίον, καὶ ὅσον	ἐν	ἡμῖν ἀθανασίας ἔνεστι, ~τούτῳ πειθομένους
[4, 707]	ἐγίγνωσκε καὶ ἐκεῖνος, ὅτι κακὸν	ἐν	θαλάττῃ τριήρεις ὁπλίταις παρεστῶσαι μαχομένοις·
[4, 712]	πεπονθέναι· πάνυ γὰρ ἀπορῶ τὴν	ἐν	Κνωσῷ πολιτείαν τούτων τινὰ διισχυριζόμενος
[4, 712]	συννοῶν γε, ὦ ξένε, τὴν	ἐν	Λακεδαίμονι πολιτείαν οὐκ ἔχω σοι
[4, 717]	καὶ ἀποπιμπλᾶσι τὸν θυμόν, ἐάντ'	ἐν	λόγοις ἐάντ' ἐν ἔργοις δρῶσιν
[4, 707]	φαμὲν τὴν πεζὴν μάχην τὴν	ἐν	Μαραθῶνι γενομένην καὶ ἐν Πλαταιαῖς,
[4, 712]	τίνα δή ποτε πολιτείαν ἔχομεν	ἐν	νῷ τῇ (πόλει προστάττειν; (Κλεινίας)
[4, 707]	τὴν ἐν Μαραθῶνι γενομένην καὶ	ἐν	Πλαταιαῖς, τὴν μὲν ἄρξαι τῆς
[4, 711]	δὲ συμβῇ, μυρία καὶ πάντ'	ἐν	πόλει ἀγαθὰ ἀπεργάζεται, ἐν ᾗ
[4, 720]	τὸ διπλοῦν τοῦτο καὶ ἁπλοῦν	ἐν	ταῖς νομοθεσίαις αὐταῖς γιγνόμενον; (Κλεινίας)
[4, 720]	καὶ ἐλευθέρων (ὄντων τῶν καμνόντων	ἐν	ταῖς πόλεσι, τοὺς μὲν δούλους
[4, 707]	ὁ ἐθέλων, ὡς ὄχλου τινὸς	ἐν	ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις γεγενημένου πλείονος
[4, 722]	ἑωθινοῦ μεσημβρία τε γέγονε καὶ	ἐν	ταύτῃ παγκάλῃ ἀναπαύλῃ τινὶ γεγόναμεν,
[4, 714]	τίθεται δήπου, φασίν, τοὺς νόμους	ἐν	τῇ πόλει ἑκάστοτε τὸ κρατοῦν.
[4, 710]	τις συμβῇ ῥώμη πρὸς τοὺς	ἐν	τῇ πόλει μέγιστον δυναμένους· ~(οὗ
[4, 721]	τιμῶν ὧν ἂν οἱ νεώτεροι	ἐν	τῇ πόλει τοὺς πρεσβυτέρους αὑτῶν
[4, 715]	καὶ νικᾷ ταύτην τὴν νίκην	ἐν	τῇ πόλει, τούτῳ φαμὲν καὶ
[4, 718]	ἔστιν δὲ δὴ τὰ τοιαῦτα	ἐν	τίνι μάλιστα σχήματι κείμενα; οὐ
[4, 709]	τόδε ἔστιν λέγοντα εὖ λέγειν	ἐν	τοῖς αὐτοῖς τούτοις. (Κλεινίας) τὸ
[4, 720]	τὰ πολλὰ ἰατρεύουσιν περιτρέχοντες καὶ	ἐν	τοῖς ἰατρείοις περιμένοντες, καὶ οὔτε
[4, 722]	τὰ μήκη τιμητέον- τὰ δ'	ἐν	τοῖς νυνδὴ νόμοις ῥηθεῖσιν οὐ
[4, 709]	μεγαλοπρεπὴς φύσει· ὃ δὲ καὶ	ἐν	τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν δεῖν ἕπεσθαι
[4, 707]	δ' ἡμῖν οἶμαι καὶ τοῦτο	ἐν	τοῖς πρόσθεν. (Κλεινίας) τί μήν;
[4, 705]	κτῆσιν, ὡς ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα,	ἐν	τοῖς πρόσθεν λόγοις. (Κλεινίας) ἀλλὰ
[4, 711]	μὲν βραχύτατον, ἰσχυρότατον δέ, καθάπερ	ἐν	τυραννίδι, γένηται, ταύτῃ καὶ τότε
[4, 717]	νέοις δανεισθείσας, ἀποδιδόντα δὲ παλαιοῖς	ἐν	τῷ γήρᾳ σφόδρα κεχρημένοις. παρὰ
[4, 719]	νομοθέτῃ τοῦτο οὐκ ἔστι ποιεῖν	ἐν	τῷ νόμῳ, δύο περὶ ἑνός,
[4, 719]	πλούτῳ καὶ θάπτειν αὑτὴν διακελεύοιτο	ἐν	τῷ ποιήματι, τὸν ὑπερβάλλοντα (ἂν
[4, 711]	καὶ ὀλίγον δὴ τὸ γεγονὸς	ἐν	τῷ πολλῷ χρόνῳ, ὅταν δὲ
[4, 704]	κατοικίζεται· παλαιὰ γάρ τις ἐξοίκησις	ἐν	τῷ τόπῳ γενομένη τὴν χώραν
[4, 704]	κρήνης ἢ θεῶν ἐπωνυμία τῶν	ἐν	τῷ (τόπῳ, προσθείη τὴν αὑτῶν
[4, 719]	πᾶσιν συνδεδογμένος, ὅτι ποιητής, ὁπόταν	ἐν	τῷ τρίποδι τῆς Μούσης καθίζηται,
[4, 715]	δὴ μυριάκις ἤδη τὸ τοιοῦτον	ἔν	τισι πόλεσιν. (Κλεινίας) τὸ ποῖον;
[4, 705]	τῶν Κρητικῶν νόμων ὡς πρὸς	ἕν	τι βλέποιεν, καὶ δὴ καὶ
[4, 708]	δὲ χαλεπώτερα. τὸ μὲν γὰρ	ἕν	τι εἶναι γένος ὁμόφωνον καὶ
[4, 721]	παίδων καταλειπόμενον, ταὐτὸν καὶ ἓν	ὂν	ἀεί, γενέσει τῆς ἀθανασίας μετειληφέναι·
[4, 715]	ἑτέροισι· ~καὶ δὴ καὶ ἓν	ἦν	(αὐτῶν τοῦτο, καὶ ἔφαμέν που
[4, 708]	τὸν τῶν ἐσμῶν γίγνηται τρόπον,	ἓν	γένος ἀπὸ μιᾶς ἰὸν χώρας
[4, 714]	λόγος. (Ἀθηναῖος) ἔστι γὰρ τοῦτο	ἓν	ἐκείνων τῶν ἀξιωμάτων (ἀρχῆς πέρι.
[4, 715]	ἕτερα ἑτέροισι· ~καὶ δὴ καὶ	ἓν	ἦν (αὐτῶν τοῦτο, καὶ ἔφαμέν
[4, 721]	παῖδας παίδων καταλειπόμενον, ταὐτὸν καὶ	ἓν	ὂν ἀεί, γενέσει τῆς ἀθανασίας
[4, 705]	ἔπος εἰπεῖν πόλει ἀνθ' ἑνὸς	ἓν	οὐδὲν ἂν γίγνοιτο εἰς γενναίων
[4, 720]	καὶ πειθοῦς τοῖς νομοθετουμένοις μηδὲ	ἓν	προσδιδῷ; καθάπερ ἰατρὸς δέ τις,
[4, 708]	ποτε καὶ συνάπασα πόλις τινῶν	ἔφυγεν,	ἄρδην κρείττονι κρατηθεῖσα πολέμῳ. ταῦτ'
[4, 706]	ταχὺ πάλιν ἀποχωρεῖν, καὶ δοκεῖν	μηδὲν	αἰσχρὸν ποιεῖν μὴ τολμῶντας ἀποθνῄσκειν
[4, 719]	ὁ τεταγμένος ἐπὶ τοῖς νόμοις	μηδὲν	τοιοῦτον προαγορεύῃ ἐν ἀρχῇ τῶν
[4, 709]	τὸ θνητὸν (μὲν μηδένα νομοθετεῖν	μηδέν,	τύχας δ' εἶναι σχεδὸν ἅπαντα
[4, 719]	διατιθεμένους, ἐναντία λέγειν αὑτῷ πολλάκις,	οἶδεν	δὲ οὔτ' εἰ ταῦτα (οὔτ'
[4, 714]	πληροῦσθαι τούτων δεομένην, στέγουσαν δὲ	οὐδὲν	ἀλλ' ἀνηνύτῳ καὶ ἀπλήστῳ κακῷ
[4, 722]	ταύτῃ παγκάλῃ ἀναπαύλῃ τινὶ γεγόναμεν,	οὐδὲν	ἀλλ' ἢ περὶ νόμων διαλεγόμενοι,
[4, 705]	εἰπεῖν πόλει ἀνθ' ἑνὸς ἓν	οὐδὲν	ἂν γίγνοιτο εἰς γενναίων καὶ
[4, 708]	πρὸς καιρόν τινα λέγωμεν, πρᾶγμ'	οὐδὲν	γίγνοιτ' ἂν ἔτι. καίτοι τί
[4, 711]	λεγόμενον. (Κλεινίας) τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος)	οὐδὲν	δεῖ πόνων οὐδέ τινος παμπόλλου
[4, 715]	οὔθ' ὅτι τῶν (τοιούτων ἄλλο	οὐδὲν	κεκτημένος, ἰσχὺν ἢ μέγεθος ἤ
[4, 709]	λέγειν ὡς οὐδείς ποτε ἀνθρώπων	οὐδὲν	νομοθετεῖ, τύχαι δὲ καὶ συμφοραὶ
[4, 708]	φίλον παρὰ φίλων, στενοχωρίᾳ τινὶ	πολιορκηθὲν	γῆς ἤ τισιν ἄλλοις τοιούτοις
[4, 723]	ἄκρατος, τὸ δὲ πρὸ τούτου	ῥηθέν,	πειστικὸν λεχθὲν ὑπὸ τοῦδε, ὄντως
[4, 718]	δὲ ἀρετῆς φησίν, ἱδρῶτα θεοὶ	προπάροιθεν	ἔθηκαν ἀθάνατοι, μακρὸς δὲ καὶ
[4, 708]	ἑτέρους καὶ πολιτείας ἄλλας τῶν	οἴκοθεν	οὐκ εὐπετῶς ἀνέχεται, τὸ δ'
[4, 708]	Ἄργους ὁρῶ καὶ Αἰγίνης ~καὶ	ἄλλοθεν	τῶν Ἑλλήνων εἰς (τὴν χώραν
[4, 708]	δὲ δὴ παρὸν ἡμῖν λέγε	πόθεν	ἔσεσθαι φῂς στρατόπεδον τῶν πολιτῶν
[4, 708]	ἤ τισιν ἄλλοις τοιούτοις παθήμασιν	ἀναγκασθέν.	ἔστιν δ' ὅτε καὶ στάσεσιν
[4, 723]	νόμου· ~ὃ δὴ τυραννικὸν ἐπίταγμα	ἀπεικασθὲν	ἐρρήθη τοῖς ἐπιτάγμασιν τοῖς (τῶν
[4, 719]	ἀναγκαῖον. (Ἀθηναῖος) σμικρῷ μὲν δὴ	πρόσθεν	ἆρα οὐκ ἠκούσαμέν σου λέγοντος
[4, 709]	ὃ δὲ καὶ ἐν τοῖς	πρόσθεν	ἐλέγομεν δεῖν ἕπεσθαι σύμπασιν τοῖς
[4, 707]	οἶμαι καὶ τοῦτο ἐν τοῖς	πρόσθεν.	(Κλεινίας) τί μήν; (Ἀθηναῖος) τοῦτο
[4, 705]	ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα, ἐν τοῖς	πρόσθεν	λόγοις. (Κλεινίας) ἀλλὰ μεμνήμεθα, καὶ
[4, 715]	ἀρχὴν ἀφικόμενος ἐπαναστῇ μεμνημένος τῶν	ἔμπροσθεν	γεγονότων κακῶν. ταύτας δήπου φαμὲν
[4, 722]	δοκοῦμεν λέγειν ἄρχεσθαι, τὰ δ'	ἔμπροσθεν	ἦν πάντα ἡμῖν προοίμια νόμων.
[4, 717]	(τὰ περιττὰ) καὶ ἀντίφωνα, τοῖς	ἔμπροσθεν	ῥηθεῖσιν νυνδή. μετὰ θεοὺς δὲ
[4, 714]	χρὴ βλέπειν, πάλιν ἡμῖν ἀμφισβητούμενον	ἐλήλυθεν.	οὔτε γὰρ πρὸς τὸν πόλεμον
[4, 723]	δὲ πρὸ τούτου ῥηθέν, πειστικὸν	λεχθὲν	ὑπὸ τοῦδε, ὄντως μὲν εἶναι
[4, 720]	οὕτως, ὁ δ' ἐκείνως ἡμᾶς	εἴωθεν	ἑκάστοτε θεραπεύειν- ἀναμιμνῃσκώμεθα δὲ τὸν
[4, 717]	σκοποῦ τυγχάνοι, τὰ δὲ τούτων	ἄνωθεν	(τὰ περιττὰ) καὶ ἀντίφωνα, τοῖς
[4, 719]	ᾖ φίλον; οὐ γὰρ ἂν	εἰδεῖεν	τί ποτ' ἐναντίον τοῖς νόμοις
[4, 707]	μαχομένοις· καὶ λέοντες ἂν ἐλάφους	ἐθισθεῖεν	φεύγειν τοιούτοις ἔθεσι χρώμενοι. πρὸς
[4, 709]	ταῦτα δὴ πάντα προϊδών τις	ᾄξειεν	ἂν εἰπεῖν ὅπερ ἐγὼ νυνδή,
[4, 709]	ταὐτὸν δὴ καὶ νομοθέτης οἶμαι	δράσειεν.	(Κλεινίας) ἔγωγ' οἶμαι. (Ἀθηναῖος) φέρε
[4, 712]	πόλεως κατασκευὴν ἐπικαλώμεθα· ὁ δὲ	ἀκούσειέν	τε, καὶ ἀκούσας ἵλεως εὐμενής
[4, 705]	νόμων ὡς πρὸς ἕν τι	βλέποιεν,	καὶ δὴ καὶ τοῦτ' ἐλεγέτην
[4, 709]	κελευόμενοι τὴν αὑτῶν εὐχὴν εἰπεῖν,	εἴποιεν	ἄν. ἦ γάρ; (Κλεινίας) τί
[4, 719]	ἐναντίον τοῖς νόμοις ἂν λέγοντες	βλάπτοιεν	τὴν πόλιν. (Κλεινίας) ἀληθῆ μέντοι
[4, 706]	πλεονάκις ἑπτὰ ἀπολέσαι παῖδας αὐτοῖς	(συνήνεγκεν,	πρὶν ἀντὶ πεζῶν ὁπλιτῶν μονίμων
[4, 722]	τι προοίμιον οὔτε συνθέτης γενόμενος	ἐξήνεγκεν	εἰς τὸ φῶς, ὡς οὐκ
[4, 722]	λόγων πάντων καὶ ὅσων φωνὴ	κεκοινώνηκεν	προοίμιά τέ ἐστιν καὶ σχεδὸν
[4, 708]	(Κλεινίας) ἔκ τε Κρήτης συμπάσης	ἔοικεν	γενήσεσθαι, καὶ τῶν ἄλλων δὲ
[4, 719]	ἐοῦσα. (Κλεινίας) καὶ καλῶς γ'	ἔοικεν	λέγοντι. (Ἀθηναῖος) πάνυ μὲν οὖν.
[4, 716]	τῷ δὲ κακῷ τούτων τἀναντία	πέφυκεν.	ἀκάθαρτος γὰρ τὴν ψυχὴν ὅ
[4, 723]	δεῖ τὸ τοιοῦτον δρᾶν καίτοι	πέφυκέν	γε εἶναι πᾶσιν, ἀλλ' οὐ
[4, 721]	τινὶ μετείληφεν ἀθανασίας, οὗ καὶ	πέφυκεν	ἐπιθυμίαν (ἴσχειν πᾶς πᾶσαν· τὸ
[4, 704]	εἰ μὲν γὰρ ἐπιθαλαττία τε	ἔμελλεν	εἶναι καὶ εὐλίμενος καὶ μὴ
[4, 704]	τινῶν, εἰ μὴ πολλά τε	ἔμελλεν	ἤθη καὶ ποικίλα καὶ φαῦλα
[4, 716]	ἀληθέστατον οἶμαι λόγων, ὡς τῷ	μὲν	ἀγαθῷ θύειν καὶ προσομιλεῖν ἀεὶ
[4, 710]	εὐθὺς παισὶν καὶ θηρίοις, τοῖς	μὲν	ἀκρατῶς ἔχειν πρὸς τὰς ἡδονάς,
[4, 721]	καὶ τῇ δὲ ἀτιμίᾳ. ὁ	μὲν	ἁπλοῦς ἔστω τις τοιοῦτος περὶ
[4, 707]	γενομένην καὶ ἐν Πλαταιαῖς, τὴν	μὲν	ἄρξαι τῆς σωτηρίας τοῖς Ἕλλησι,
[4, 718]	εὐδαίμονα ἀποτελεῖ· ἃ δὲ χρὴ	μὲν	αὖ καὶ ἀναγκαῖον εἰπεῖν νομοθέτην
[4, 713]	τῶν δαιμόνων, ὃ διὰ πολλῆς	μὲν	αὐτοῖς ῥᾳστώνης, (πολλῆς δ' ἡμῖν,
[4, 711]	νῦν ἡμῶν ἔστιν τις, μακαρίως	μὲν	αὐτὸς ζῇ, μακάριοι δὲ οἱ
[4, 720]	τε καὶ τοῖς φίλοις, ἅμα	μὲν	αὐτὸς μανθάνει τι παρὰ τῶν
[4, 707]	δὲ τέλος ἐπιθεῖναι, καὶ τὰς	μὲν	βελτίους τοὺς Ἕλληνας ποιῆσαι, τὰς
[4, 711]	~(οὗ δ' ἂν τοῦτο ἀριθμῷ	μὲν	βραχύτατον, ἰσχυρότατον δέ, καθάπερ ἐν
[4, 715]	πόλει καὶ τοὐναντίον. ἐν ᾗ	μὲν	γὰρ ἂν ἀρχόμενος ᾖ καὶ
[4, 708]	νομοθετεῖσθαι, τῇ δὲ χαλεπώτερα. τὸ	μὲν	γὰρ ἕν τι εἶναι γένος
[4, 704]	εἴη πρὸς ἀρετῆς κτῆσιν. εἰ	μὲν	γὰρ ἐπιθαλαττία τε ἔμελλεν εἶναι
[4, 704]	ὅτι δεήσει καλεῖν αὐτήν- τοῦτο	μὲν	γὰρ τάχ' ἂν ἴσως καὶ
[4, 715]	γὰρ ὀξὺ βλέπεις. (Ἀθηναῖος) νέος	μὲν	γὰρ ὢν πᾶς ἄνθρωπος τὰ
[4, 719]	ἐπῄνεσας ἁπλῶς· ἐγὼ δέ, εἰ	μὲν	γυνή μοι διαφέρουσα εἴη πλούτῳ
[4, 712]	(αὐτὴν εἶναι παντάπασιν ἄτοπον· καὶ	μὲν	δὴ βασιλεία γε διὰ βίου
[4, 715]	τοίνυν φῶμεν πρὸς αὐτούς, ὁ	μὲν	δὴ θεός, ὥσπερ καὶ ὁ
[4, 719]	εἴποις; (Κλεινίας) ἀναγκαῖον. (Ἀθηναῖος) σμικρῷ	μὲν	δὴ πρόσθεν ἆρα οὐκ ἠκούσαμέν
[4, 720]	καμνόντων ἐν ταῖς πόλεσι, τοὺς	μὲν	δούλους σχεδόν τι οἱ δοῦλοι
[4, 723]	πειστικὸν λεχθὲν ὑπὸ τοῦδε, ὄντως	μὲν	εἶναι πειστικόν, προοιμίου μὴν τοῦ
[4, 705]	δὲ ὑπολαβὼν εἶπον ὡς ὅτι	μὲν	εἰς ἀρετήν ποι βλέποι τὰ
[4, 714]	δεῖ. καὶ ἐφάνη δὴ γονέας	μὲν	ἐκγόνων, νεωτέρων δὲ πρεσβυτέρους, γενναίους
[4, 718]	σοφὸν ἀποφαίνουσι λέγοντα ὡς ἡ	μὲν	ἐπὶ τὴν κακότητα ὁδὸς λεία
[4, 716]	θείου νόμου τιμωρός, ἧς ὁ	μὲν	εὐδαιμονήσειν μέλλων ἐχόμενος συνέπεται ταπεινὸς
[4, 706]	ἕλκειν, ὄφρ' ἔτι μᾶλλον Τρωσὶ	μὲν	εὐκτὰ γένηται ἐελδομένοισί περ ἔμπης,
[4, 717]	διαφερόντως. τελευτησάντων δὲ γονέων ταφὴ	μὲν	ἡ σωφρονεστάτη καλλίστη, μήτε ὑπεραίροντα
[4, 715]	μετὰ ταῦτα; ἆρ' οὐχ ἥκοντας	μὲν	καὶ παρόντας θῶμεν τοὺς ἐποίκους,
[4, 724]	λέγων. ~(Ἀθηναῖος) οὐκοῦν περὶ θεῶν	μὲν	καὶ τῶν μετὰ θεοὺς καὶ
[4, 721]	τριάκοντα γεγονὼς καὶ πέντε, ζημιούσθω	μὲν	κατ' ἐνιαυτὸν τόσῳ καὶ τόσῳ,
[4, 709]	ὅπερ ἐγὼ νυνδή, τὸ θνητὸν	(μὲν	μηδένα νομοθετεῖν μηδέν, τύχας δ'
[4, 710]	ταῦτα γίγνεσθαι τότε, ὅταν ἀληθὴς	μὲν	νομοθέτης γένηται φύσει, κοινὴ δὲ
[4, 716]	λόγον ἔχουσα ἀρχαῖον, ὅτι τῷ	μὲν	ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον ὄντι μετρίῳ
[4, 724]	τὸ φῶς ἐπανάγειν. (Κλεινίας) παντάπασι	μὲν	οὖν. (Ἀθηναῖος) ἀλλὰ μὴν μετά
[4, 720]	δήπου καὶ τούτους. (Κλεινίας) πάνυ	μὲν	οὖν. (Ἀθηναῖος) ἐάντε γε ἐλεύθεροι
[4, 721]	ὀρθότητα πάσῃ πόλει. (Κλεινίας) παντάπασι	μὲν	οὖν. (Ἀθηναῖος) λέγωμεν δὴ πρῶτον
[4, 709]	ἂν μόνον ἐπιδέοι; (Κλεινίας) πάνυ	μὲν	οὖν. (Ἀθηναῖος) οἵ τε ἄλλοι
[4, 704]	πεδιεινοτέραν ἂν λέγοις. (Κλεινίας) πάνυ	μὲν	οὖν. (Ἀθηναῖος) οὐ τοίνυν ἀνίατός
[4, 710]	ὃ λέγω που. (Κλεινίας) πάνυ	μὲν	οὖν. (Ἀθηναῖος) ταύτην τοίνυν ἡμῖν
[4, 717]	δὲ ὁσίοις ἐγκαιρότατος ἅπασιν. σκοπὸς	μὲν	οὖν ἡμῖν οὗτος οὗ δεῖ
[4, 712]	οὐ μή ποτε γένηται. ταῦτα	μὲν	οὖν καθαπερεὶ μῦθός τις λεχθεὶς
[4, 719]	γ' ἔοικεν λέγοντι. (Ἀθηναῖος) πάνυ	μὲν	οὖν. ὁ δὲ προάγων λόγος
[4, 722]	ὦ Μέγιλλε, εἶπες. (Ἀθηναῖος) τὸ	μὲν	οὖν περὶ πολλῶν ἢ ὀλίγων
[4, 704]	τὸ παράπαν ἀλίμενος; (Κλεινίας) εὐλίμενος	μὲν	οὖν ταύτῃ γε ὡς δυνατόν
[4, 721]	παίδων καὶ γυναικὸς ἀμελῇ. πειθόμενος	(μὲν	οὖν τῷ νόμῳ ἀζήμιος ἀπαλλάττοιτο
[4, 713]	χρὴ ταύτῃ δρᾶν; (Ἀθηναῖος) πάνυ	μὲν	οὖν. τῶν γὰρ δὴ πόλεων
[4, 720]	καθάπερ ἰατρὸς δέ τις, ὁ	μὲν	οὕτως, ὁ δ' ἐκείνως ἡμᾶς
[4, 709]	τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος) ὡς θεὸς	μὲν	πάντα, καὶ μετὰ θεοῦ τύχη
[4, 705]	πρόσοικος γὰρ θάλαττα χώρᾳ τὸ	μὲν	παρ' ἑκάστην ἡμέραν ἡδύ, μάλα
[4, 718]	νόμων αὐτῶν ἡ διέξοδος, τὰ	μὲν	πείθουσα, τὰ δὲ μὴ ὑπείκοντα
[4, 723]	ἀρχὴν ὁμολογοῦντες προοιμιάζεσθαι. καὶ τὰ	μὲν	περὶ θεῶν τιμῆς προγόνων τε
[4, 710]	(Ἀθηναῖος) οὐδαμῶς, ἀλλ' ἐκ τυραννίδος	μὲν	πρῶτον, δεύτερον δὲ ἐκ βασιλικῆς
[4, 708]	ταῦτ' οὖν πάντ' ἐστὶ (τῇ	μὲν	ῥᾴω κατοικίζεσθαί τε καὶ νομοθετεῖσθαι,
[4, 716]	τοῦτον δὴ τὸν λόγον ὁ	μὲν	σώφρων ἡμῶν θεῷ φίλος, ὅμοιος
[4, 722]	οὕτω πως διπλοῖ, ἀλλὰ δύο	μέν	τινε, νόμος τε καὶ προοίμιον
[4, 708]	ἐς ταὐτὸν συνερρυηκὸς γένος ὑπακοῦσαι	μέν	τινων νόμων καινῶν τάχα ἂν
[4, 706]	κακὴν τοιάνδε γίγνεσθαι, ὅταν οἰκῇ	μέν	τις πρὸς θαλάττῃ, λυπῆται δ'
[4, 723]	τὸν τούτων ἐπιστήμονα. (Ἀθηναῖος) καλῶς	μὲν	τοίνυν, ὦ Κλεινία, δοκεῖς μοι
[4, 721]	χρήμασίν τε καὶ ἀτιμίᾳ, χρήμασι	μὲν	τόσοις καὶ τόσοις, τῇ καὶ
[4, 721]	γίγνεσθαι τοῖς μήκεσιν. (Μέγιλλος) πρὸς	μὲν	τοῦ Λακωνικοῦ τρόπου, ὦ ξένε,
[4, 711]	σωφρονεῖν διαφέρειν. τοῦτ' οὖν ἐπὶ	μὲν	Τροίας, ὥς φασι, γέγονεν, ἐφ'
[4, 719]	λεχθέντων. οὔσης γὰρ ταφῆς τῆς	μὲν	ὑπερβεβλημένης, τῆς δὲ ἐλλειπούσης, τῆς
[4, 717]	λεγόμενα ὀρθότατα φέροιτ' ἄν; πρῶτον	μέν,	φαμέν, τιμὰς τὰς μετ' Ὀλυμπίους
[4, 712]	λεχθεὶς κεχρησμῳδήσθω, καὶ ἐπιδεδείχθω τῇ	μὲν	χαλεπὸν ὂν τὸ πόλιν εὔνομον
[4, 714]	ὅσαπερ πολιτειῶν, πολιτειῶν δὲ ἄρτι	διεληλύθαμεν	ὅσα λέγουσιν οἱ πολλοί; μὴ
[4, 713]	ὁ Κρόνος ἄρα, καθάπερ ἡμεῖς	διεληλύθαμεν,	ὡς ἀνθρωπεία φύσις οὐδεμία ἱκανὴ
[4, 712]	ἄριστοι, πολιτειῶν μετέχετε· ἃς δὲ	ὠνομάκαμεν	νῦν, οὐκ εἰσὶν πολιτεῖαι, ~πόλεων
[4, 722]	ἐν ταύτῃ παγκάλῃ ἀναπαύλῃ τινὶ	γεγόναμεν,	οὐδὲν ἀλλ' ἢ περὶ νόμων
[4, 719]	μὲν δὴ πρόσθεν ἆρα οὐκ	ἠκούσαμέν	σου λέγοντος ὡς τὸν νομοθέτην
[4, 715]	ἔμπροσθεν γεγονότων κακῶν. ταύτας δήπου	φαμὲν	ἡμεῖς νῦν οὔτ' εἶναι πολιτείας,
[4, 715]	στασιώτας ἀλλ' οὐ πολίτας τούτους	φαμέν,	καὶ τὰ τούτων δίκαια ἅ
[4, 715]	νίκην ἐν τῇ πόλει, τούτῳ	φαμὲν	καὶ τὴν τῶν θεῶν ὑπηρεσίαν
[4, 720]	λέγομεν; εἰσὶν πού τινες ἰατροί,	φαμέν,	καί τινες ὑπηρέται τῶν ἰατρῶν,
[4, 722]	ὄντων, οὓς δὴ πολιτικοὺς εἶναί	φαμεν,	οὐδεὶς πώποτε οὔτ' εἶπέ τι
[4, 707]	γε οἱ Κρῆτες τὴν Ἑλλάδα	φαμὲν	σῶσαι. (Ἀθηναῖος) καὶ γὰρ οἱ
[4, 707]	ἐγώ τε καὶ ὅδε, (Μέγιλλος)	φαμὲν	τὴν πεζὴν μάχην τὴν ἐν
[4, 717]	ὀρθότατα φέροιτ' ἄν; πρῶτον μέν,	φαμέν,	τιμὰς τὰς μετ' Ὀλυμπίους τε
[4, 705]	καὶ δικαίων ἠθῶν κτῆσιν, ὡς	ἔφαμεν,	εἰ μεμνήμεθα, ἐν τοῖς πρόσθεν
[4, 715]	ἓν ἦν (αὐτῶν τοῦτο, καὶ	ἔφαμέν	που κατὰ φύσιν τὸν Πίνδαρον
[4, 710]	δὲ ἐγκρατῶς· ὃ (καὶ μονούμενον	ἔφαμεν	τῶν πολλῶν ἀγαθῶν λεγομένων οὐκ
[4, 712]	ἄν, ὥς γ' ἡμεῖς ἂν	οἰηθεῖμεν.	(Ἀθηναῖος) φέρε δὴ τοίνυν, πότερος
[4, 723]	προοιμιάζεσθαι προστάττοιμεν, οὐκ ἂν ὀρθῶς	λέγοιμεν.	οὐδὲ γὰρ ᾄσματος (οὐδὲ λόγου
[4, 719]	δὴ τῶν ποιητῶν εἰ τάδε	λέγοιμεν	πρὸς αὐτόν, ἆρ' ἂν τὰ
[4, 723]	καὶ σμικρῶν εἰ ὁμοίως προοιμιάζεσθαι	προστάττοιμεν,	οὐκ ἂν ὀρθῶς λέγοιμεν. οὐδὲ
[4, 710]	γὰρ ἐν αὐτῇ δυνάσται γίγνονται.	λέγομεν	δὴ ταῦτα γίγνεσθαι τότε, ὅταν
[4, 720]	τρόπον ἑαυτούς. οἷον δὴ τί	λέγομεν;	εἰσὶν πού τινες ἰατροί, φαμέν,
[4, 712]	τῇ δ' εἴπερ γένοιτο ὃ	λέγομεν,	πάντων τάχιστόν τε καὶ ῥᾷστον
[4, 724]	τότε ἱκανῶς προοιμιασάμεθα, ὡς νῦν	λέγομεν·	τὸ δὲ ἀπολειπόμενον ἔτι τοῦ
[4, 709]	δὲ καὶ ἐν τοῖς πρόσθεν	ἐλέγομεν	δεῖν ἕπεσθαι σύμπασιν τοῖς τῆς
[4, 714]	τοιοῦτος τοὺς νόμους, ὃ νυνδὴ	ἐλέγομεν,	οὐκ ἔστι σωτηρίας μηχανή. σκοπεῖν
[4, 709]	ἔστιν ἄρα; (Ἀθηναῖος) τοῦ νομοθέτου	φράζομεν	τοῦτο, ἦ γάρ; (Κλεινίας) ναί.
[4, 713]	αὐτοῖσί τινας, ἀλλ' ἡμεῖς αὐτῶν	δεσπόζομεν,	ἄμεινον ἐκείνων γένος. ταὐτὸν δὴ
[4, 713]	πόλεων ὧν ἔμπροσθε (τὰς συνοικήσεις	διήλθομεν,	ἔτι προτέρα τούτων πάμπολυ λέγεταί
[4, 713]	σμικρά γ' ἔτι προσχρηστέον, εἰ	μέλλομεν	ἐμμελῶς πως δηλῶσαι τὸ νῦν
[4, 711]	φιλεῖ. (Κλεινίας) πῶς; οὐ γὰρ	μανθάνομεν.	(Ἀθηναῖος) καὶ μὴν εἴρηταί γ'
[4, 723]	ἐπιτάγμασιν τοῖς (τῶν ἰατρῶν οὓς	εἴπομεν	ἀνελευθέρους, τοῦτ' εἶναι νόμος ἄκρατος,
[4, 714]	πότερον αὐτῷ πεισόμεθα ἢ πῶς	δράσομεν.	(Κλεινίας) ἀνάγκη δήπου πείθεσθαι. (Ἀθηναῖος)
[4, 715]	οὔθ' ὅτι πλούσιός ἐστίν τις	δώσομεν,	οὔθ' ὅτι τῶν (τοιούτων ἄλλο
[4, 712]	ἀλλὰ τίνα δή ποτε πολιτείαν	ἔχομεν	ἐν νῷ τῇ (πόλει προστάττειν;
[4, 713]	βοῶν οὐδὲ αἶγας αἰγῶν ἄρχοντας	ποιοῦμεν	αὐτοῖσί τινας, ἀλλ' ἡμεῖς αὐτῶν
[4, 722]	διαλεγόμενοι, (νόμους δὲ ἄρτι μοι	δοκοῦμεν	λέγειν ἄρχεσθαι, τὰ δ' ἔμπροσθεν
[4, 720]	ὑπηρέται τῶν ἰατρῶν, ἰατροὺς δὲ	καλοῦμεν	δήπου καὶ τούτους. (Κλεινίας) πάνυ
[4, 714]	δή; (Ἀθηναῖος) τῶν ἃ τότε	ἐπεσκοποῦμεν,	τίνας τίνων ἄρχειν δεῖ. καὶ
[4, 705]	λόγοις. (Κλεινίας) ἀλλὰ μεμνήμεθα, καὶ	συγχωροῦμεν	τότε λέγειν ἡμᾶς ὀρθῶς καὶ
[4, 718]	τύπῳ, ἀλλ' οὑτωσί τινα τρόπον	λάβωμεν,	ἄν τι δυνώμεθα περὶ αὐτῶν
[4, 723]	τυχόντα λόγον περαίνοντες, καθάπερ ἄρτι·	λάβωμεν	δ' αὐτῶν ἀρχὴν ὁμολογοῦντες προοιμιάζεσθαι.
[4, 721]	(Κλεινίας) παντάπασι μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος)	λέγωμεν	δὴ πρῶτον τὸν ἁπλοῦν, ἔχοι
[4, 719]	θεῖναι. (Κλεινίας) τίθει δή. (Ἀθηναῖος)	λέγωμεν	δὴ τῷ νομοθέτῃ διαλεγόμενοι τόδε·
[4, 707]	δὲ οὐ βελτίους, ἵν' οὕτως	λέγωμεν	περὶ τῶν τότε συσσωσασῶν ἡμᾶς
[4, 708]	ἀλλ' ἐὰν πρὸς καιρόν τινα	λέγωμεν,	πρᾶγμ' οὐδὲν γίγνοιτ' ἂν ἔτι.
[4, 709]	σοι (καὶ πῶς πόλιν ἔχουσαν	δῶμεν,	ὃ λαβὼν ἕξεις ὥστ' ἐκ
[4, 715]	οὐχ ἥκοντας μὲν καὶ παρόντας	θῶμεν	τοὺς ἐποίκους, τὸν δ' ἑξῆς
[4, 723]	ποιώμεθα, ἐπὶ δὲ τὸν λόγον	ἐπανέλθωμεν	καὶ ἀπ' ἐκείνων ἀρχώμεθα, εἴ
[4, 712]	τῷ λόγῳ τοὺς νόμους. (Κλεινίας)	ἴωμεν	δὴ καὶ μὴ μέλλωμεν ἔτι.
[4, 712]	(Κλεινίας) ἴωμεν δὴ καὶ μὴ	μέλλωμεν	ἔτι. (Ἀθηναῖος) θεὸν δὴ πρὸς
[4, 713]	ἀμείνονος, δαίμονας, οἷον νῦν ἡμεῖς	δρῶμεν	τοῖς ποιμνίοις καὶ ὅσων ἥμεροί
[4, 723]	παίζοντες, ἀμεινόνων ἐξ ἀρχῆς δευτέρων	ἐπαναπολήσωμεν,	ὡς προοίμιον ἀλλ' οὐ τὸν
[4, 716]	κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον ἔχει.	νοήσωμεν	δὴ τούτοις ἑπόμενον εἶναι τὸν
[4, 715]	γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος) ἄνδρες” τοίνυν	φῶμεν	πρὸς αὐτούς, ὁ μὲν δὴ
[4, 709]	φέρε δή, νομοθέτα, πρὸς αὐτὸν	φῶμεν,	τί σοι (καὶ πῶς πόλιν
[4, 715]	ἡ πόλις ἡμῖν ἐστιν παραδοτέα.	γέγονεν	γὰρ δὴ μυριάκις ἤδη τὸ
[4, 711]	ἐπὶ μὲν Τροίας, ὥς φασι,	γέγονεν,	ἐφ' ἡμῶν δὲ οὐδαμῶς, εἰ
[4, 711]	δὲ οὐδαμῶς, εἰ δ' οὖν	γέγονεν	ἢ καὶ γενήσεται τοιοῦτος ἢ
[4, 720]	ἀσθενοῦντα αὐτόν, καὶ οὐ πρότερον	ἐπέταξεν	πρὶν ἄν πῃ συμπείσῃ, τότε
[4, 716]	πάντα ἅμα, καὶ πολλοῖς τισιν	ἔδοξεν	εἶναί τις, μετὰ δὲ χρόνον
[4, 718]	(Ἀθηναῖος) τὰ τοίνυν δὴ λεχθέντα	ἔδοξέν	τί μοι προὔργου δρᾶν εἰς
[4, 723]	ὁ λόγος οὗτος, ὃν πείθων	εἶπεν	ὁ λέγων· διὸ δὴ κατά
[4, 716]	οἶκον καὶ πόλιν ἄρδην ἀνάστατον	ἐποίησεν.	πρὸς ταῦτ' οὖν οὕτω διατεταγμένα
[4, 721]	τὸ ἀνθρώπινον γένος φύσει τινὶ	μετείληφεν	ἀθανασίας, οὗ καὶ πέφυκεν ἐπιθυμίαν
[4, 704]	ὕλης; πῶς μέρος ἑκάστων ἡμῖν	εἴληχεν;	(Κλεινίας) προσέοικε τῇ τῆς ἄλλης
[4, 713]	ἄφθονά τε καὶ αὐτόματα πάντ'	εἶχεν.	ἡ δὲ τούτων αἰτία λέγεται
[4, 715]	ὡς φάναι. (Κλεινίας) ναί, ταῦτ'	ἦν	ἃ τότε ἐλέχθη. (Ἀθηναῖος) σκόπει
[4, 714]	δὲ ἀγεννῶν, καὶ σύχν' ἄττα	ἦν	ἄλλ' εἰ μεμνήμεθα, καὶ ἐμπόδια
[4, 706]	τὸ τῶν πολιτῶν βέλτιστον μέρος.	ἦν	δέ που τοῦτό γε καὶ
[4, 722]	λέγειν ἄρχεσθαι, τὰ δ' ἔμπροσθεν	ἦν	πάντα ἡμῖν προοίμια νόμων. τί
[4, 706]	Ὁμήρου λαβεῖν, ὅτι τὸ ἐπιτήδευμα	ἦν	τὸ τοιοῦτον οὐ καλόν. Ὀδυσσεὺς
[4, 710]	γε, ὦ Κλεινία, καὶ οὐχ	ἥν	τις σεμνύνων ἂν λέγοι, φρόνησιν
[4, 710]	τάχιστα καὶ ἄριστα σχήσειν πολιτείαν	ἣν	λαβοῦσα εὐδαιμονέστατα διάξει. θάττων γὰρ
[4, 723]	ἀλλὰ δὴ μηκέτ' ὦ ξένε,	διατριβὴν	πλείω τῆς μελλήσεως ποιώμεθα, ἐπὶ
[4, 705]	πίτυν τ' αὖ καὶ πλάτανον	ὀλίγην	ἂν εὕροι τις, οἷς δὴ
[4, 705]	ἅμα· τοῦτο γὰρ ἔχουσα, πολλὴν	ἐξαγωγὴν	ἂν παρεχομένη, νομίσματος ἀργυροῦ καὶ
[4, 716]	τε καὶ οἶκον καὶ πόλιν	ἄρδην	ἀνάστατον ἐποίησεν. πρὸς ταῦτ' οὖν
[4, 708]	καὶ συνάπασα πόλις τινῶν ἔφυγεν,	ἄρδην	κρείττονι κρατηθεῖσα πολέμῳ. ταῦτ' οὖν
[4, 707]	καὶ ὅδε, (Μέγιλλος) φαμὲν τὴν	πεζὴν	μάχην τὴν ἐν Μαραθῶνι γενομένην
[4, 709]	μή, μέγα πλεονέκτημα ἔγωγ' ἂν	θείην.	ἢ πῶς; (Κλεινίας) οὕτως. (Ἀθηναῖος)
[4, 723]	τὸ μετὰ τοῦτο ἄν μοι	βουληθείην	εἰρῆσθαι; τόδε, ὡς τὸν νομοθέτην
[4, 719]	ποιήματι, τὸν ὑπερβάλλοντα (ἂν τάφον	ἐπαινοίην,	φειδωλὸς δ' αὖ τις καὶ
[4, 706]	ἔλεγον τὴν τῶν πολεμίων τὴν	κακὴν	τοιάνδε γίγνεσθαι, ὅταν οἰκῇ μέν
[4, 709]	καὶ κυβερνητικὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ	στρατηγικὴν	πάντα ταῦτ' εἰπόντα δοκεῖν εὖ
[4, 706]	ὀρθῶς ὑποτίθεμαι μόνον, ὃς ἂν	δίκην	(τοξότου ἑκάστοτε στοχάζηται τούτου ὅτῳ
[4, 712]	ἢ ὀλιγαρχίαν ἢ ἀριστοκρατίαν ἢ	βασιλικήν;	οὐ γὰρ δὴ τυραννίδα γέ
[4, 715]	ᾖ καὶ νικᾷ ταύτην τὴν	νίκην	ἐν τῇ πόλει, τούτῳ φαμὲν
[4, 709]	τε ναυτιλίαν καὶ κυβερνητικὴν καὶ	ἰατρικὴν	καὶ στρατηγικὴν πάντα ταῦτ' εἰπόντα
[4, 709]	τέχνην· καιρῷ γὰρ χειμῶνος συλλαβέσθαι	κυβερνητικὴν	ἢ μή, μέγα πλεονέκτημα ἔγωγ'
[4, 709]	ἔστιν περί τε ναυτιλίαν καὶ	κυβερνητικὴν	καὶ ἰατρικὴν καὶ στρατηγικὴν πάντα
[4, 706]	δή ποτε τοὺς οἰκοῦντας τὴν	Ἀττικὴν	(παρεστήσατο εἰς χαλεπήν τινα φορὰν
[4, 706]	πλήρη ναυπηγησίμων ξύλων ὥστ' εὐμαρῶς	ναυτικὴν	παρασχέσθαι δύναμιν· οὔκουν οἷοί τ'
[4, 714]	δῆμον νικήσαντα, ἤ τινα πολιτείαν	ἄλλην,	ἢ καὶ τύραννον, θήσεσθαι ἑκόντα
[4, 705]	πάμφορος ἅμα· τοῦτο γὰρ ἔχουσα,	πολλὴν	ἐξαγωγὴν ἂν παρεχομένη, νομίσματος ἀργυροῦ
[4, 706]	χαλεπήν τινα φορὰν δασμοῦ, δύναμιν	πολλὴν	κατὰ θάλατταν κεκτημένος, οἱ δ'
[4, 714]	τὸν πόλεμον οὔτε πρὸς ἀρετὴν	(ὅλην	βλέπειν δεῖν φασι τοὺς νόμους,
[4, 721]	κατακοσμήσει ταῖς τάξεσιν; (Κλεινίας) τί	μήν;	(Ἀθηναῖος) ἀρχὴ δ' ἐστὶ τῶν
[4, 709]	ἄν. ἦ γάρ; (Κλεινίας) τί	μήν;	(Ἀθηναῖος) ταὐτὸν δὴ καὶ νομοθέτης
[4, 707]	ἐν τοῖς πρόσθεν. (Κλεινίας) τί	μήν;	(Ἀθηναῖος) τοῦτο τοίνυν σκοπώμεθα μόνον,
[4, 722]	ταὐτὸν τοῦτ' ἂν αἱροίμην. οὐ	μὴν	ἀλλά που καὶ Κλεινίᾳ τῷδ'
[4, 711]	οὐ γὰρ μανθάνομεν. (Ἀθηναῖος) καὶ	μὴν	εἴρηταί γ' ἡμῖν οὐχ ἅπαξ
[4, 724]	παντάπασι μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) ἀλλὰ	μὴν	μετά γε τὰ τοιαῦτα, ὡς
[4, 705]	ἑκάστην ἡμέραν ἡδύ, μάλα γε	μὴν	ὄντως ἁλμυρὸν καὶ πικρὸν γειτόνημα·
[4, 712]	πρότερον; (Κλεινίας) ἴσως. (Μέγιλλος) καὶ	μὴν	συννοῶν γε, ὦ ξένε, τὴν
[4, 723]	ὄντως μὲν εἶναι πειστικόν, προοιμίου	μὴν	τοῦ περὶ λόγους δύναμιν ἔχειν.
[4, 711]	εἰμὶ τοῦ θεάματος. (Ἀθηναῖος) καὶ	μὴν	τοῦτό γ' ἂν ἴδοις ἐν
[4, 709]	καιρός, τἀνθρώπινα διακυβερνῶσι σύμπαντα. ἡμερώτερον	μὴν	τρίτον (συγχωρῆσαι τούτοις δεῖν ἕπεσθαι
[4, 721]	τὰ βραχύτερα ἀεὶ προτιμᾶν· τούτων	μὴν	τῶν γραμμάτων εἴ τις κριτὴν
[4, 707]	στερομένη; (Κλεινίας) σχεδὸν ἀδύνατον. ἀλλὰ	μήν,	ὦ ξένε, τήν γε περὶ
[4, 718]	ἀποδιδόναι· ~τῷ δὲ μὴ (παραλείπειν	μνήμην	ἐνδελεχῆ παρεχόμενον, τούτῳ μάλιστ' ἀεὶ
[4, 704]	τῷ (τόπῳ, προσθείη τὴν αὑτῶν	φήμην	καινῇ γενομένῃ τῇ πόλει- τόδε
[4, 713]	ποιοίης. (Ἀθηναῖος) δραστέον ὡς λέγετε.	φήμην	τοίνυν παραδεδέγμεθα τῆς τῶν τότε
[4, 721]	γεγραμμένα τεθῆναι, τὰ μακρότερ' ἂν	ἑλοίμην,	~(καὶ δὴ καὶ περὶ παντὸς
[4, 718]	(Κλεινίας) λέγε τὸ ποῖον. (Ἀθηναῖος)	βουλοίμην	ἂν αὐτοὺς ὡς εὐπειθεστάτους πρὸς
[4, 721]	κριτὴν ἐμὲ κελεύοι γίγνεσθαι πότερα	βουλοίμην	ἂν ἐν τῇ πόλει μοι
[4, 722]	γίγνοιτο ἑκάτερα, ταὐτὸν τοῦτ' ἂν	αἱροίμην.	οὐ μὴν ἀλλά που καὶ
[4, 715]	νόμος, φθορὰν ὁρῶ τῇ τοιαύτῃ	ἑτοίμην	οὖσαν· ἐν ᾗ δὲ ἂν
[4, 714]	πόλεις διοικεῖν, τὴν τοῦ νοῦ	διανομὴν	ἐπονομάζοντας νόμον. εἰ δ' ἄνθρωπος
[4, 714]	ψυχὴν ἔχουσα ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν	ὀρεγομένην	καὶ πληροῦσθαι τούτων δεομένην, στέγουσαν
[4, 714]	ἐπιθυμιῶν ὀρεγομένην καὶ πληροῦσθαι τούτων	δεομένην,	στέγουσαν δὲ οὐδὲν ἀλλ' ἀνηνύτῳ
[4, 707]	τῶν Ἑλλήνων πρὸς τοὺς βαρβάρους	γενομένην	ἡμεῖς γε οἱ Κρῆτες τὴν
[4, 707]	πεζὴν μάχην τὴν ἐν Μαραθῶνι	γενομένην	καὶ ἐν Πλαταιαῖς, τὴν μὲν
[4, 710]	ὦ Μέγιλλε, δεῖν εἶναι τὴν	συνεπομένην	ὁ ξένος. ἦ γάρ; (Ἀθηναῖος)
[4, 714]	ἀνηνύτῳ καὶ ἀπλήστῳ κακῷ νοσήματι	συνεχομένην,	ἄρξει δὴ πόλεως ἤ τινος
[4, 709]	γάρ; (Κλεινίας) ναί. (Ἀθηναῖος) τόδε·	τυραννουμένην	μοι δότε τὴν πόλιν, φήσει·
[4, 711]	ὑμεῖς δὲ τάχα οὐδὲ τεθέασθε	τυραννουμένην	πόλιν. (Κλεινίας) οὐδέ γε ἐπιθυμητὴς
[4, 713]	(πολλῆς δ' ἡμῖν, ἐπιμελούμενον ἡμῶν,	εἰρήνην	τε καὶ αἰδῶ καὶ εὐνομίαν
[4, 710]	ὑπαρχόντων ὄφελος εἶναί τι. (Κλεινίας)	σωφροσύνην	μοι δοκεῖ φράζειν, ὦ Μέγιλλε,
[4, 709]	τρίτον (συγχωρῆσαι τούτοις δεῖν ἕπεσθαι	τέχνην·	καιρῷ γὰρ χειμῶνος συλλαβέσθαι κυβερνητικὴν
[4, 709]	τι τῶν εἰρημένων ἔχων τὴν	τέχνην	κἂν εὔξασθαί που δύναιτο ὀρθῶς,
[4, 720]	θεωρίαν καὶ κατ' ἐμπειρίαν τὴν	τέχνην	κτῶνται, κατὰ φύσιν δὲ μή,
[4, 720]	πρὸς ἄλλον κάμνοντα οἰκέτην, καὶ	ῥᾳστώνην	οὕτω τῷ δεσπότῃ παρασκευάζει τῶν
[4, 721]	τὴν μοναυλίαν οἱ κέρδος καὶ	ῥᾳστώνην	φέρειν, καὶ μὴ μετεχέτω δὲ
[4, 719]	αὐτήν, ~(καὶ τρηχὺς τὸ πρῶτον·	ἐπὴν	δ' εἰς ἄκρον ἵκηαι, ῥηιδίη
[4, 706]	οἰκοῦντας τὴν Ἀττικὴν (παρεστήσατο εἰς	χαλεπήν	τινα φορὰν δασμοῦ, δύναμιν πολλὴν
[4, 713]	δεσπότου δὲ ἑκάστη προσαγορεύεται κράτος.	χρῆν	δ' εἴπερ του τοιούτου τὴν
[4, 719]	τὴν μίαν ἑλόμενος σύ, τὴν	μέσην,	ταύτην προστάττεις καὶ ἐπῄνεσας ἁπλῶς·
[4, 718]	κατὰ ταῦτα ζῶντες ἑκάστοτε ἕκαστοι	τὴν	ἀξίαν ἂν παρὰ θεῶν καὶ
[4, 706]	γὰρ δή ποτε τοὺς οἰκοῦντας	τὴν	Ἀττικὴν (παρεστήσατο εἰς χαλεπήν τινα
[4, 707]	τοίνυν σκοπώμεθα μόνον, εἰ κατὰ	τὴν	αὐτὴν ὁδὸν ἐρχόμεθα βελτίστην οὖσαν
[4, 709]	πάντες οἱ νυνδὴ ῥηθέντες, κελευόμενοι	τὴν	αὑτῶν εὐχὴν εἰπεῖν, εἴποιεν ἄν.
[4, 704]	τῶν ἐν τῷ (τόπῳ, προσθείη	τὴν	αὑτῶν φήμην καινῇ γενομένῃ τῇ
[4, 707]	ἀδύνατον. ἀλλὰ μήν, ὦ ξένε,	τήν	γε περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῶν
[4, 706]	ὂν τυγχάνῃ ἄνευ τῶν προειρημένων.	τὴν	δὲ δὴ μίμησιν ἔλεγον τὴν
[4, 707]	ἄρξαι τῆς σωτηρίας τοῖς Ἕλλησι,	τὴν	δὲ τέλος ἐπιθεῖναι, καὶ τὰς
[4, 710]	ὁ ξένος. ἦ γάρ; (Ἀθηναῖος)	τὴν	δημώδη γε, ὦ Κλεινία, καὶ
[4, 707]	ἑκάσταις γεγενημένου πλείονος ἢ κατὰ	τὴν	ἐκ τῆς γῆς τροφήν; οὐ
[4, 707]	γενομένην ἡμεῖς γε οἱ Κρῆτες	τὴν	Ἑλλάδα φαμὲν σῶσαι. (Ἀθηναῖος) καὶ
[4, 712]	καταφαίνομαι πεπονθέναι· πάνυ γὰρ ἀπορῶ	τὴν	ἐν Κνωσῷ πολιτείαν τούτων τινὰ
[4, 712]	μὴν συννοῶν γε, ὦ ξένε,	τὴν	ἐν Λακεδαίμονι πολιτείαν οὐκ ἔχω
[4, 707]	(Μέγιλλος) φαμὲν τὴν πεζὴν μάχην	τὴν	ἐν Μαραθῶνι γενομένην καὶ ἐν
[4, 723]	καὶ διὰ τὴν εὐμένειαν εὐμαθέστερον,	τὴν	ἐπίταξιν, ὃ δή ἐστιν ὁ
[4, 723]	ἵνα γὰρ εὐμενῶς, καὶ διὰ	τὴν	εὐμένειαν εὐμαθέστερον, τὴν ἐπίταξιν, ὃ
[4, 719]	μὴ φράζῃ τε, καὶ ἐπαπειλήσας	τὴν	ζημίαν, ~ἐπ' (ἄλλον τρέπηται νόμον,
[4, 706]	μάχῃ, κελεύοντα τὰς ναῦς εἰς	τὴν	θάλατταν καθέλκειν, ὁ δὲ χαλεπαίνει
[4, 715]	πόλει, τούτῳ φαμὲν καὶ τὴν	τῶν	θεῶν ὑπηρεσίαν δοτέον εἶναι τὴν
[4, 706]	μίμησιν ἔλεγον τὴν τῶν πολεμίων	τὴν	κακὴν τοιάνδε γίγνεσθαι, ὅταν οἰκῇ
[4, 718]	λέγοντα ὡς ἡ μὲν ἐπὶ	τὴν	κακότητα ὁδὸς λεία καὶ ἀνιδιτὶ
[4, 722]	(μόνον· οὐ γὰρ πειθοῖ κεραννύντες	τὴν	μάχην νομοθετοῦσιν, ἀλλ' ἀκράτῳ μόνον
[4, 715]	τῶν θεῶν ὑπηρεσίαν δοτέον εἶναι	τὴν	μεγίστην τῷ πρώτῳ, καὶ δευτέραν
[4, 707]	Μαραθῶνι γενομένην καὶ ἐν Πλαταιαῖς,	τὴν	μὲν ἄρξαι τῆς σωτηρίας τοῖς
[4, 719]	μετρίας, τὴν μίαν ἑλόμενος σύ,	τὴν	μέσην, ταύτην προστάττεις καὶ ἐπῄνεσας
[4, 720]	ἀμείνων καὶ γυμναστὴς γυμνάζων· διχῇ	τὴν	μίαν ἀποτελῶν δύναμιν, ἢ μοναχῇ
[4, 719]	δὲ ἐλλειπούσης, τῆς δὲ μετρίας,	τὴν	μίαν ἑλόμενος σύ, τὴν μέσην,
[4, 721]	καὶ τόσῳ, ἵνα μὴ δοκῇ	τὴν	μοναυλίαν οἱ κέρδος καὶ ῥᾳστώνην
[4, 711]	ὑπεροχὰς διαφερούσαις (ἢ γενῶν, ἢ	τὴν	Νέστορος ἐάν ποτέ τις ἐπανενέγκῃ
[4, 715]	τε ᾖ καὶ νικᾷ ταύτην	τὴν	νίκην ἐν τῇ πόλει, τούτῳ
[4, 714]	δὴ φαύλου πέρι νομίσῃς εἶναι	τὴν	νῦν ἀμφισβήτησιν, περὶ δὲ τοῦ
[4, 712]	ὑμῶν ἀποκρίνασθαι πρότερος ἂν ἐθέλοι,	τὴν	οἴκοι πολιτείαν εἰπὼν τίς τούτων
[4, 707]	τε καὶ ὅδε, (Μέγιλλος) φαμὲν	τὴν	πεζὴν μάχην τὴν ἐν Μαραθῶνι
[4, 721]	νομοθέτης; ~ἆρ' οὐ κατὰ φύσιν	τὴν	περὶ γενέσεως ἀρχὴν (πρώτην πόλεων
[4, 707]	πρὸς γὰρ τῇ περὶ Σαλαμῖνα	τὴν	περὶ τὸ Ἀρτεμίσιόν σοι προσθήσω
[4, 706]	δὲ δὴ μίμησιν ἔλεγον τὴν	τῶν	πολεμίων τὴν κακὴν τοιάνδε γίγνεσθαι,
[4, 705]	ἐντίκτουσα, αὐτήν τε πρὸς αὑτὴν	τὴν	πόλιν ἄπιστον καὶ ἄφιλον ποιεῖ
[4, 713]	χρῆν δ' εἴπερ του τοιούτου	τὴν	πόλιν ἔδει ἐπονομάζεσθαι, τὸ τοῦ
[4, 704]	δή, τίνα δεῖ διανοηθῆναί ποτε	τὴν	πόλιν ἔσεσθαι; λέγω δὲ οὔτι
[4, 717]	μετ' Ὀλυμπίους τε καὶ τοὺς	τὴν	πόλιν ἔχοντας θεοὺς τοῖς χθονίοις
[4, 718]	ἠθῶν βίᾳ καὶ δίκῃ κολάζουσα,	τὴν	πόλιν ἡμῖν συμβουληθέντων θεῶν μακαρίαν
[4, 709]	ὥστ' ἐκ τῶν λοιπῶν αὐτὸς	τὴν	πόλιν ἱκανῶς διοικῆσαι; (Κλεινίας) τί
[4, 719]	τοῖς νόμοις ἂν λέγοντες βλάπτοιεν	τὴν	πόλιν. (Κλεινίας) ἀληθῆ μέντοι λέγεις.
[4, 715]	νικήσαντες τά τε πράγματα κατὰ	τὴν	πόλιν οὕτως ἐσφετέρισαν σφόδρα, ὥστε
[4, 709]	(Ἀθηναῖος) τόδε· τυραννουμένην μοι δότε	τὴν	πόλιν, φήσει· τύραννος δ' ἔστω
[4, 710]	φράζειν, ὦ Μέγιλλε, δεῖν εἶναι	τὴν	συνεπομένην ὁ ξένος. ἦ γάρ;
[4, 712]	εὐμενής τε ἡμῖν ἔλθοι συνδιακοσμήσων	τήν	τε πόλιν καὶ τοὺς νόμους.
[4, 709]	ἕκαστόν τι τῶν εἰρημένων ἔχων	τὴν	τέχνην κἂν εὔξασθαί που δύναιτο
[4, 720]	καὶ θεωρίαν καὶ κατ' ἐμπειρίαν	τὴν	τέχνην κτῶνται, κατὰ φύσιν δὲ
[4, 712]	ἔτι. (Ἀθηναῖος) θεὸν δὴ πρὸς	τὴν	τῆς πόλεως κατασκευὴν ἐπικαλώμεθα· ὁ
[4, 714]	οἰκήσεις καὶ τὰς πόλεις διοικεῖν,	τὴν	τοῦ νοῦ διανομὴν ἐπονομάζοντας νόμον.
[4, 710]	δημοκρατίας. τὸ δὲ τέταρτον, ὀλιγαρχία,	τὴν	τοῦ τοιούτου γένεσιν χαλεπώτατα δύναιτ'
[4, 715]	τῇ πόλει, τούτῳ φαμὲν καὶ	τὴν	τῶν θεῶν ὑπηρεσίαν δοτέον εἶναι
[4, 706]	τὴν δὲ δὴ μίμησιν ἔλεγον	τὴν	τῶν πολεμίων τὴν κακὴν τοιάνδε
[4, 720]	ἀεὶ (παρασκευάζων τὸν κάμνοντα, εἰς	τὴν	ὑγίειαν ἄγων, ἀποτελεῖν πειρᾶται; πότερον
[4, 710]	ταύτην τοίνυν ἡμῖν ὁ τύραννος	τὴν	φύσιν ἐχέτω πρὸς ἐκείναις ταῖς
[4, 708]	~καὶ ἄλλοθεν τῶν Ἑλλήνων εἰς	(τὴν	χώραν κατῳκισμένους. τὸ δὲ δὴ
[4, 706]	καθάπερ νῦν, πολεμικά, οὔτ' αὖ	τὴν	χώραν πλήρη ναυπηγησίμων ξύλων ὥστ'
[4, 704]	ἐξοίκησις ἐν τῷ τόπῳ γενομένη	τὴν	χώραν ταύτην ἔρημον ἀπείργασται χρόνον
[4, 716]	ἅμα νεότητι καὶ ἀνοίᾳ φλέγεται	τὴν	ψυχὴν μεθ' ὕβρεως, ὡς οὔτε
[4, 716]	τούτων τἀναντία πέφυκεν. ἀκάθαρτος γὰρ	τὴν	ψυχὴν ὅ γε κακός, καθαρὸς
[4, 723]	ἑαυτῶν ὅσον νυνδὴ τὼ λεχθέντε	διηνεγκάτην.	(Κλεινίας) τό γ' ἐμὸν οὐκ
[4, 715]	τούτων δίκαια ἅ φασιν εἶναι,	μάτην	εἰρῆσθαι. λέγεται δὲ τοῦδ' ἕνεκα
[4, 717]	ποτὲ τό γε ὀρθὸν δέχεσθαι·	μάτην	οὖν περὶ θεοὺς ὁ πολύς
[4, 705]	βλέποιεν, καὶ δὴ καὶ τοῦτ'	ἐλεγέτην	αὐτὸ εἶναι σφὼ τὸ πρὸς
[4, 709]	μέλλοι ποτὲ εὐδαιμόνως οἰκήσειν, τὸν	νομοθέτην	ἀληθείας ἐχόμενον τῇ τοιαύτῃ παραπεσεῖν
[4, 710]	τὸ γενέσθαι τε ἐπ' αὐτοῦ	νομοθέτην	ἄξιον ἐπαίνου, καί τινα τύχην
[4, 718]	μὲν αὖ καὶ ἀναγκαῖον εἰπεῖν	νομοθέτην	ὅστις ἅπερ ἐγὼ διανοεῖται, ἐν
[4, 719]	ἠκούσαμέν σου λέγοντος ὡς τὸν	νομοθέτην	οὐ δεῖ τοῖς ποιηταῖς ἐπιτρέπειν
[4, 723]	βουληθείην εἰρῆσθαι; τόδε, ὡς τὸν	νομοθέτην	πρὸ πάντων τε ἀεὶ τῶν
[4, 720]	οἴχεται ἀποπηδήσας πρὸς ἄλλον κάμνοντα	οἰκέτην,	καὶ ῥᾳστώνην οὕτω τῷ δεσπότῃ
[4, 708]	πόλεων οἰκισμοὶ πάντων τελεώτατον πρὸς	ἀρετὴν	ἀνδρῶν. (Κλεινίας) εἰκός· ὅπῃ δ'
[4, 718]	ἂν αὐτοὺς ὡς εὐπειθεστάτους πρὸς	ἀρετὴν	εἶναι, καὶ δῆλον ὅτι πειράσεται
[4, 707]	γὰρ ἀποβλέποντες νῦν πρὸς πολιτείας	ἀρετήν,	καὶ χώρας φύσιν σκοπούμεθα καὶ
[4, 714]	πρὸς τὸν πόλεμον οὔτε πρὸς	ἀρετὴν	(ὅλην βλέπειν δεῖν φασι τοὺς
[4, 705]	εἶπον ὡς ὅτι μὲν εἰς	ἀρετήν	ποι βλέποι τὰ τοιαῦτα νόμιμα
[4, 705]	ἐὰν ἄρα τι μὴ πρὸς	ἀρετὴν	τεῖνον ἢ πρὸς ἀρετῆς μόριον
[4, 722]	τῶν ἑτέρων διάφορα μόνον εἰς	ἀρετὴν	τῆς χρείας, ἀλλ' ὅπερ ἐρρήθη
[4, 721]	μὴν τῶν γραμμάτων εἴ τις	κριτὴν	ἐμὲ κελεύοι γίγνεσθαι πότερα βουλοίμην
[4, 716]	οὐ πολὺν ὑποσχὼν τιμωρίαν οὐ	μεμπτὴν	τῇ δίκῃ ἑαυτόν τε καὶ
[4, 705]	θάλαττα χώρᾳ τὸ μὲν παρ'	ἑκάστην	ἡμέραν ἡδύ, μάλα γε μὴν
[4, 715]	θεῶν ὑπηρεσίαν δοτέον εἶναι τὴν	μεγίστην	τῷ πρώτῳ, καὶ δευτέραν τῷ
[4, 710]	ἐναντίον, ἐναντίως. (Κλεινίας) ἐκ τυραννίδος	ἀρίστην	φῂς γενέσθαι πόλιν ἄν, ὡς
[4, 707]	κατὰ τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐρχόμεθα	βελτίστην	οὖσαν πόλεσι κατοικίσεων πέρι καὶ
[4, 712]	σοι φράζειν οὕτως ἥντινα προσαγορεύειν	αὐτὴν	δεῖ. καὶ γὰρ τυραννίδι δοκεῖ
[4, 712]	δ' αὖ μὴ φάναι ἀριστοκρατίαν	(αὐτὴν	εἶναι παντάπασιν ἄτοπον· καὶ μὲν
[4, 713]	γοῦν φαίνεται· διὸ καὶ παρήγαγον	αὐτὴν	εἰς τὸ μέσον τοῖς λόγοις.
[4, 704]	Κρήτης φύσει ὅλῃ. (Ἀθηναῖος) τραχυτέραν	αὐτὴν	ἢ πεδιεινοτέραν ἂν λέγοις. (Κλεινίας)
[4, 704]	οἷον λέγεις. τί δὲ περὶ	αὐτὴν	ἡ χώρα; πότερα πάμφορος ἢ
[4, 705]	καὶ χρηματισμοῦ διὰ καπηλείας ἐμπιμπλᾶσα	αὐτήν,	ἤθη παλίμβολα καὶ ἄπιστα ταῖς
[4, 718]	δὲ καὶ ὄρθιος οἶμος ἐς	αὐτήν,	~(καὶ τρηχὺς τὸ πρῶτον· ἐπὴν
[4, 707]	σκοπώμεθα μόνον, εἰ κατὰ τὴν	αὐτὴν	ὁδὸν ἐρχόμεθα βελτίστην οὖσαν πόλεσι
[4, 705]	καὶ ἄπιστα ταῖς ψυχαῖς ἐντίκτουσα,	αὐτήν	τε πρὸς αὑτὴν τὴν πόλιν
[4, 704]	ἔπειτα χρόνον ὅτι δεήσει καλεῖν	αὐτήν-	τοῦτο μὲν γὰρ τάχ' ἂν
[4, 705]	τῆς θαλάττης, (σχεδὸν ὅσον εὐλιμενωτέραν	αὐτὴν	φῂς εἶναι, ὅμως δὲ ἀγαπητὸν
[4, 719]	διαφέρουσα εἴη πλούτῳ καὶ θάπτειν	αὑτὴν	διακελεύοιτο ἐν τῷ ποιήματι, τὸν
[4, 705]	ψυχαῖς ἐντίκτουσα, αὐτήν τε πρὸς	αὑτὴν	τὴν πόλιν ἄπιστον καὶ ἄφιλον
[4, 704]	τῷ τόπῳ γενομένη τὴν χώραν	ταύτην	ἔρημον ἀπείργασται χρόνον ἀμήχανον ὅσον.
[4, 719]	μίαν ἑλόμενος σύ, τὴν μέσην,	ταύτην	προστάττεις καὶ ἐπῄνεσας ἁπλῶς· ἐγὼ
[4, 715]	εὐπειθέστατός τε ᾖ καὶ νικᾷ	ταύτην	τὴν νίκην ἐν τῇ πόλει,
[4, 710]	(Κλεινίας) πάνυ μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος)	ταύτην	τοίνυν ἡμῖν ὁ τύραννος τὴν
[4, 716]	παλαιὸς λόγος, ~ἀρχήν τε καὶ	τελευτὴν	καὶ (μέσα τῶν ὄντων ἁπάντων
[4, 721]	φύσιν τὴν περὶ γενέσεως ἀρχὴν	(πρώτην	πόλεων πέρι κατακοσμήσει ταῖς τάξεσιν;
[4, 712]	δὴ πρὸς τὴν τῆς πόλεως	κατασκευὴν	ἐπικαλώμεθα· ὁ δὲ ἀκούσειέν τε,
[4, 707]	κατὰ τὴν ἐκ τῆς γῆς	τροφήν;	οὐ γάρ που τὸν βουλόμενόν
[4, 707]	Ἀρτεμίσιόν σοι προσθήσω κατὰ θάλατταν	μάχην.	(ἀλλὰ γὰρ ἀποβλέποντες νῦν πρὸς
[4, 722]	οὐ γὰρ πειθοῖ κεραννύντες τὴν	μάχην	νομοθετοῦσιν, ἀλλ' ἀκράτῳ μόνον τῇ
[4, 707]	ὅδε, (Μέγιλλος) φαμὲν τὴν πεζὴν	μάχην	τὴν ἐν Μαραθῶνι γενομένην καὶ
[4, 715]	(ὅπως μή ποτέ τις εἰς	ἀρχὴν	ἀφικόμενος ἐπαναστῇ μεμνημένος τῶν ἔμπροσθεν
[4, 723]	καθάπερ ἄρτι· λάβωμεν δ' αὐτῶν	ἀρχὴν	ὁμολογοῦντες προοιμιάζεσθαι. καὶ τὰ μὲν
[4, 721]	κατὰ φύσιν τὴν περὶ γενέσεως	ἀρχὴν	(πρώτην πόλεων πέρι κατακοσμήσει ταῖς
[4, 716]	ὥσπερ καὶ ὁ παλαιὸς λόγος,	~ἀρχήν	τε καὶ τελευτὴν καὶ (μέσα
[4, 709]	νυνδὴ ῥηθέντες, κελευόμενοι τὴν αὑτῶν	εὐχὴν	εἰπεῖν, εἴποιεν ἄν. ἦ γάρ;
[4, 710]	νομοθέτην ἄξιον ἐπαίνου, καί τινα	τύχην	εἰς (ταὐτὸν ἀγαγεῖν αὐτῷ· γενομένου
[4, 714]	ὀλιγαρχία τις, ἢ καὶ δημοκρατία	ψυχὴν	ἔχουσα ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν ὀρεγομένην
[4, 716]	νεότητι καὶ ἀνοίᾳ φλέγεται τὴν	ψυχὴν	μεθ' ὕβρεως, ὡς οὔτε ἄρχοντος
[4, 716]	τἀναντία πέφυκεν. ἀκάθαρτος γὰρ τὴν	ψυχὴν	ὅ γε κακός, καθαρὸς δὲ
[4, 707]	ποιῆσαι, τὰς δὲ οὐ βελτίους,	ἵν'	οὕτως λέγωμεν περὶ τῶν τότε
[4, 706]	τοῦτό γε καὶ παρ' Ὁμήρου	λαβεῖν,	ὅτι τὸ ἐπιτήδευμα ἦν τὸ
[4, 715]	που κατὰ φύσιν τὸν Πίνδαρον	ἄγειν	δικαιοῦντα τὸ βιαιότατον, ὡς φάναι.
[4, 710]	καί τινα τύχην εἰς (ταὐτὸν	ἀγαγεῖν	αὐτῷ· γενομένου γὰρ τούτου, πάντα
[4, 724]	νῦν οἷον πρὸς τὸ φῶς	ἐπανάγειν.	(Κλεινίας) παντάπασι μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος)
[4, 709]	πάντα ταῦτ' εἰπόντα δοκεῖν εὖ	λέγειν,	ἀλλὰ γὰρ ὁμοίως αὖ καὶ
[4, 723]	ἐπιτρεπτέον. (Κλεινίας) ἀληθέστατα δοκεῖς μοι	λέγειν.	ἀλλὰ δὴ μηκέτ' ὦ ξένε,
[4, 722]	(νόμους δὲ ἄρτι μοι δοκοῦμεν	λέγειν	ἄρχεσθαι, τὰ δ' ἔμπροσθεν ἦν
[4, 710]	ξένε, λέγων ἄν τις ὀρθῶς	λέγειν	αὑτὸν πείθοι; (Ἀθηναῖος) ῥᾴδιόν που
[4, 719]	ἀλλήλοις ἀνθρώπους ποιῶν διατιθεμένους, ἐναντία	λέγειν	αὑτῷ πολλάκις, οἶδεν δὲ οὔτ'
[4, 719]	ὅτι χρὴ πράττειν ἡμᾶς καὶ	λέγειν	εἰδείης, ἆρα οὐ δῆλον ὅτι
[4, 709]	καὶ τόδε ἔστιν λέγοντα εὖ	λέγειν	ἐν τοῖς αὐτοῖς τούτοις. (Κλεινίας)
[4, 722]	ὅσου περὶ τῶν νόμων ἤργμεθα	λέγειν,	ἐξ ἑωθινοῦ μεσημβρία τε γέγονε
[4, 705]	ἀλλὰ μεμνήμεθα, καὶ συγχωροῦμεν τότε	λέγειν	ἡμᾶς ὀρθῶς καὶ τὰ νῦν.
[4, 723]	ἱκανά· τὰ δ' ἑξῆς πειρώμεθα	λέγειν,	μέχριπερ ἄν σοι πᾶν τὸ
[4, 723]	δοκεῖς μοι τό γε τοσοῦτον	λέγειν,	ὅτι πᾶσίν γε νόμοις ἔστιν
[4, 711]	ἐπανενέγκῃ φύσιν, ὃν τῇ τοῦ	λέγειν	ῥώμῃ φασὶ πάντων διενεγκόντα ἀνθρώπων
[4, 709]	δὴ πέρι λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ἔμελλον	λέγειν	ὡς οὐδείς ποτε ἀνθρώπων οὐδὲν
[4, 707]	καὶ λέοντες ἂν ἐλάφους ἐθισθεῖεν	φεύγειν	τοιούτοις ἔθεσι χρώμενοι. πρὸς δὲ
[4, 710]	μοι δοκεῖ φράζειν, ὦ Μέγιλλε,	δεῖν	εἶναι τὴν συνεπομένην ὁ ξένος.
[4, 709]	καὶ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν	δεῖν	ἕπεσθαι σύμπασιν τοῖς τῆς ἀρετῆς
[4, 709]	ἡμερώτερον μὴν τρίτον (συγχωρῆσαι τούτοις	δεῖν	ἕπεσθαι τέχνην· καιρῷ γὰρ χειμῶνος
[4, 713]	οὐδὲ πόνων ἀνάφυξις· ἀλλὰ μιμεῖσθαι	δεῖν	ἡμᾶς οἴεται πάσῃ μηχανῇ τὸν
[4, 709]	τῇ τοιαύτῃ παραπεσεῖν ἑκάστοτε πόλει	δεῖν.	(Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος) οὐκοῦν
[4, 714]	οὔτε πρὸς ἀρετὴν (ὅλην βλέπειν	δεῖν	φασι τοὺς νόμους, ἀλλ' ἥτις
[4, 714]	ἂν καθεστηκυῖα ᾖ πολιτεία, ταύτῃ	ἰδεῖν	τὸ συμφέρον, ὅπως ἄρξει τε
[4, 712]	Λακεδαίμονι πολιτείαν οὐκ ἔχω σοι	φράζειν	οὕτως ἥντινα προσαγορεύειν αὐτὴν δεῖ.
[4, 710]	τι. (Κλεινίας) σωφροσύνην μοι δοκεῖ	φράζειν,	ὦ Μέγιλλε, δεῖν εἶναι τὴν
[4, 706]	τοὐναντίον· ἔθη γὰρ πονηρὰ οὐδέποτε	ἐθίζειν	δεῖ, καὶ ταῦτα τὸ τῶν
[4, 717]	μέγιστα ὀφειλήματα, χρεῶν πάντων πρεσβύτατα,	νομίζειν	δέ, ἃ κέκτηται καὶ ἔχει,
[4, 721]	μήκει τὸ σμικρότατον, διὰ τὸ	πείθειν	τε ἅμα καὶ ἀπειλεῖν, ἢ
[4, 719]	δὲ νομοθέτῃ τοῦτο οὐκ ἔστι	ποιεῖν	ἐν τῷ νόμῳ, δύο περὶ
[4, 723]	ἐστιν μὴ ἀμοίρους αὐτοὺς προοιμίων	ποιεῖν	καὶ καθ' ἕκαστον, ᾗ διοίσουσιν
[4, 719]	νόμων, ἀλλ' εὐθὺς ὃ δεῖ	ποιεῖν	καὶ μὴ φράζῃ τε, καὶ
[4, 706]	ἀποχωρεῖν, καὶ δοκεῖν μηδὲν αἰσχρὸν	ποιεῖν	μὴ τολμῶντας ἀποθνῄσκειν μένοντας ἐπιφερομένων
[4, 719]	οὐ δεῖ τοῖς ποιηταῖς ἐπιτρέπειν	ποιεῖν	ὃ ἂν αὐτοῖς ᾖ φίλον;
[4, 718]	τοῦτο ὁ νομοθέτης ἐν ἁπάσῃ	ποιεῖν	τῇ νομοθεσίᾳ. (Κλεινίας) πῶς γὰρ
[4, 706]	πολεμίων, οἷον φράσω γὰρ οὔτι	μνησικακεῖν	βουλόμενος ὑμῖν Μίνως γὰρ δή
[4, 717]	Νέμεσις ἄγγελος θυμουμένοις τε οὖν	ὑπείκειν	δεῖ καὶ ἀποπιμπλᾶσι τὸν θυμόν,
[4, 714]	τ' οἰκήσεις καὶ τὰς πόλεις	διοικεῖν,	τὴν τοῦ νοῦ διανομὴν ἐπονομάζοντας
[4, 706]	καὶ ἀυτῆς νῆας ἐυσέλμους ἅλαδ'	ἕλκειν,	ὄφρ' ἔτι μᾶλλον Τρωσὶ μὲν
[4, 706]	τὰς ναῦς εἰς τὴν θάλατταν	καθέλκειν,	ὁ δὲ χαλεπαίνει τε αὐτῷ
[4, 709]	καὶ στρατηγικὴν πάντα ταῦτ' εἰπόντα	δοκεῖν	εὖ λέγειν, ἀλλὰ γὰρ ὁμοίως
[4, 706]	ναῦς ταχὺ πάλιν ἀποχωρεῖν, καὶ	δοκεῖν	μηδὲν αἰσχρὸν ποιεῖν μὴ τολμῶντας
[4, 722]	ἀλλά που καὶ Κλεινίᾳ τῷδ'	ἀρέσκειν	δεῖ τὰ νῦν νομοθετούμενα· τούτου
[4, 706]	μηδὲν αἰσχρὸν ποιεῖν μὴ τολμῶντας	ἀποθνῄσκειν	μένοντας ἐπιφερομένων πολεμίων, ἀλλ' εἰκυίας
[4, 711]	τινος παμπόλλου χρόνου τῷ τυράννῳ	μεταβαλεῖν	βουληθέντι πόλεως ἤθη, πορεύεσθαι δὲ
[4, 710]	ῥᾷστά τε καὶ τάχιστ' ἂν	μεταβαλεῖν	εἰς τοῦτο ἐκ τοῦ τοιούτου,
[4, 704]	τὸν ἔπειτα χρόνον ὅτι δεήσει	καλεῖν	αὐτήν- τοῦτο μὲν γὰρ τάχ'
[4, 720]	κάμνοντα, εἰς τὴν ὑγίειαν ἄγων,	ἀποτελεῖν	πειρᾶται; πότερον οὕτως ἢ ἐκείνως
[4, 721]	τὸ πείθειν τε ἅμα καὶ	ἀπειλεῖν,	ἢ τῷ ἀπειλεῖν μόνον χρωμένους
[4, 721]	ἅμα καὶ ἀπειλεῖν, ἢ τῷ	ἀπειλεῖν	μόνον χρωμένους ἁπλοῦς γίγνεσθαι τοῖς
[4, 716]	τῷ μὲν ἀγαθῷ θύειν καὶ	προσομιλεῖν	ἀεὶ τοῖς θεοῖς εὐχαῖς καὶ
[4, 721]	δ' ἄν πως ἴσως ὧδε	(γαμεῖν	δέ, ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ τις
[4, 721]	γάμων, ὁ δὲ διπλοῦς ὅδε-	γαμεῖν	δέ, ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ τις
[4, 709]	πολλὰ δὲ καὶ νόσοι ἀναγκάζουσι	καινοτομεῖν,	λοιμῶν τε ἐμπιπτόντων, καὶ χρόνον
[4, 718]	αὑτοῦ βίον φαιδρυνάμενον κατὰ νόμον	κοσμεῖν	δεῖ, τῶν νόμων αὐτῶν ἡ
[4, 714]	συμφέρον ἑαυτῷ τῆς ἀρχῆς τοῦ	μένειν;	(Κλεινίας) πῶς γὰρ ἄν; (Ἀθηναῖος)
[4, 706]	ἐκ ναυτικῆς ὁπλιτείας ῥήματα φιλεῖ	συμβαίνειν,	οὐκ ἄξια ἐπαίνων πολλάκις (μυρίων,
[4, 717]	τιμαὶ ζώντων· ὡς θέμις ὀφείλοντα	ἀποτίνειν	τὰ πρῶτά τε καὶ μέγιστα
[4, 712]	~ὡς ὅταν εἰς (ταὐτὸν τῷ	φρονεῖν	τε καὶ σωφρονεῖν ἡ μεγίστη
[4, 710]	λέγοι, φρόνησιν προσαναγκάζων εἶναι τὸ	σωφρονεῖν,	ἀλλ' ὅπερ εὐθὺς παισὶν καὶ
[4, 711]	διενεγκόντα ἀνθρώπων πλέον ἔτι τῷ	σωφρονεῖν	διαφέρειν. τοῦτ' οὖν ἐπὶ μὲν
[4, 712]	(ταὐτὸν τῷ φρονεῖν τε καὶ	σωφρονεῖν	ἡ μεγίστη δύναμις ἐν ἀνθρώπῳ
[4, 704]	ἤθη καὶ ποικίλα καὶ φαῦλα	ἕξειν	τοιαύτη φύσει γενομένη· νῦν δὲ
[4, 710]	(Ἀθηναῖος) ῥᾴδιόν που τοῦτό γε	νοεῖν	ἐστ' ὦ Κλεινία, κατὰ φύσιν
[4, 714]	πόλεμον οὔτε πρὸς ἀρετὴν (ὅλην	βλέπειν	δεῖν φασι τοὺς νόμους, ἀλλ'
[4, 714]	δίκαιον καὶ ἄδικον οἷ χρὴ	βλέπειν,	πάλιν ἡμῖν ἀμφισβητούμενον ἐλήλυθεν. οὔτε
[4, 719]	νομοθέτην οὐ δεῖ τοῖς ποιηταῖς	ἐπιτρέπειν	ποιεῖν ὃ ἂν αὐτοῖς ᾖ
[4, 712]	Κνωσῷ πολιτείαν τούτων τινὰ διισχυριζόμενος	εἰπεῖν.	(Ἀθηναῖος) ὄντως γάρ, ὦ ἄριστοι,
[4, 718]	πάνυ ῥᾴδιον ἐν ἑνὶ περιλαβόντα	εἰπεῖν	αὐτὰ οἷόν τινι τύπῳ, ἀλλ'
[4, 722]	τί δὲ ταῦτ' εἴρηκα; τόδε	εἰπεῖν	βουληθείς, ὅτι λόγων πάντων καὶ
[4, 709]	ῥηθέντες, κελευόμενοι τὴν αὑτῶν εὐχὴν	εἰπεῖν,	εἴποιεν ἄν. ἦ γάρ; (Κλεινίας)
[4, 718]	χρὴ μὲν αὖ καὶ ἀναγκαῖον	εἰπεῖν	νομοθέτην ὅστις ἅπερ ἐγὼ διανοεῖται,
[4, 709]	πάντα προϊδών τις ᾄξειεν ἂν	εἰπεῖν	ὅπερ ἐγὼ νυνδή, τὸ θνητὸν
[4, 709]	διοικῆσαι; (Κλεινίας) τί μετὰ τοῦτ'	εἰπεῖν	ὀρθῶς ἔστιν ἄρα; (Ἀθηναῖος) τοῦ
[4, 705]	οὗ μεῖζον κακὸν ὡς ἔπος	εἰπεῖν	πόλει ἀνθ' ἑνὸς ἓν οὐδὲν
[4, 712]	οὖν τὸν πρεσβύτερον ἐμὲ δικαιότερον	εἰπεῖν	πρότερον; (Κλεινίας) ἴσως. (Μέγιλλος) καὶ
[4, 712]	ὅπερ εἶπον, οὐκ ἔχω διορισάμενος	εἰπεῖν	τίς τούτων ἐστὶν τῶν πολιτειῶν.
[4, 718]	φερούσας ἀποδιδόναι· ~τῷ δὲ μὴ	(παραλείπειν	μνήμην ἐνδελεχῆ παρεχόμενον, τούτῳ μάλιστ'
[4, 714]	ἐλέγομεν, οὐκ ἔστι σωτηρίας μηχανή.	σκοπεῖν	δὴ δεῖ τοῦτον τὸν λόγον
[4, 719]	δὲ κρήνη τις τὸ ἐπιὸν	ῥεῖν	ἑτοίμως ἐᾷ, καὶ τῆς τέχνης
[4, 708]	νομοθετῶν ἐπανιὼν καὶ σκοπῶν ἅμα	ἐρεῖν	τι καὶ φαῦλον· ἀλλ' ἐὰν
[4, 721]	τῆς ἀθανασίας μετειληφέναι· τούτου δὴ	ἀποστερεῖν	ἑκόντα ἑαυτὸν οὐδέποτε ὅσιον, ἐκ
[4, 721]	μοναυλίαν οἱ κέρδος καὶ ῥᾳστώνην	φέρειν,	καὶ μὴ μετεχέτω δὲ τιμῶν
[4, 719]	ἄκρον ἵκηαι, ῥηιδίη δὴ πειτα	φέρειν,	χαλεπή περ ἐοῦσα. (Κλεινίας) καὶ
[4, 711]	ἀνθρώπων πλέον ἔτι τῷ σωφρονεῖν	διαφέρειν.	τοῦτ' οὖν ἐπὶ μὲν Τροίας,
[4, 706]	εἰς τὰς ναῦς ταχὺ πάλιν	ἀποχωρεῖν,	καὶ δοκεῖν μηδὲν αἰσχρὸν ποιεῖν
[4, 709]	νομοθέτην ἀληθείας ἐχόμενον τῇ τοιαύτῃ	παραπεσεῖν	ἑκάστοτε πόλει δεῖν. (Κλεινίας) ἀληθέστατα
[4, 709]	συντυχεῖν, εἰ μέλλοι ποτὲ εὐδαιμόνως	οἰκήσειν,	τὸν νομοθέτην ἀληθείας ἐχόμενον τῇ
[4, 716]	νόμου τιμωρός, ἧς ὁ μὲν	εὐδαιμονήσειν	μέλλων ἐχόμενος συνέπεται ταπεινὸς καὶ
[4, 710]	δυνατόν ἐστι τάχιστα καὶ ἄριστα	σχήσειν	πολιτείαν ἣν λαβοῦσα εὐδαιμονέστατα διάξει.
[4, 723]	γ' ἐμὸν οὐκ ἂν ἄλλως	νομοθετεῖν	διακελεύοιτο ἡμῖν τὸν τούτων ἐπιστήμονα.
[4, 709]	νυνδή, τὸ θνητὸν (μὲν μηδένα	νομοθετεῖν	μηδέν, τύχας δ' εἶναι σχεδὸν
[4, 719]	μοι διαφέρουσα εἴη πλούτῳ καὶ	θάπτειν	αὑτὴν διακελεύοιτο ἐν τῷ ποιήματι,
[4, 712]	πόλει σοι, καθάπερ παῖδες πρεσβῦται,	πλάττειν	τῷ λόγῳ τοὺς νόμους. (Κλεινίας)
[4, 711]	αὐτὸν πρῶτον πάντα ὑπογράφοντα τῷ	πράττειν,	(ἀδύνατον οὐδὲ χαλεπῶς ἂν γενόμενον·
[4, 719]	ὦ νομοθέτα· εἴπερ ὅτι χρὴ	πράττειν	ἡμᾶς καὶ λέγειν εἰδείης, ἆρα
[4, 712]	ἔχομεν ἐν νῷ τῇ (πόλει	προστάττειν;	(Κλεινίας) οἷον δὴ τί λέγεις
[4, 718]	ἐνδελεχῆ παρεχόμενον, τούτῳ μάλιστ' ἀεὶ	πρεσβεύειν,	δαπάνης τε τῆς διδομένης ὑπὸ
[4, 720]	δ' ἐκείνως ἡμᾶς εἴωθεν ἑκάστοτε	θεραπεύειν-	ἀναμιμνῃσκώμεθα δὲ τὸν τρόπον ἑκάτερον,
[4, 720]	ἂν παῖδες τὸν πρᾳότατον αὐτὸν	θεραπεύειν	τρόπον ἑαυτούς. οἷον δὴ τί
[4, 712]	ἔχω σοι φράζειν οὕτως ἥντινα	προσαγορεύειν	αὐτὴν δεῖ. καὶ γὰρ τυραννίδι
[4, 716]	λόγων, ὡς τῷ μὲν ἀγαθῷ	θύειν	καὶ προσομιλεῖν ἀεὶ τοῖς θεοῖς
[4, 713]	ἔοικ' εἴη περὶ αὐτῆς δέον	ἀκούειν.	(Ἀθηναῖος) ἐμοὶ γοῦν φαίνεται· διὸ
[4, 718]	ψυχῆς λαβόμενα, ἡμερώτερόν τε ἂν	ἀκούειν	καὶ εὐμενέστερον· ὥστε εἰ καὶ
[4, 723]	μὴν τοῦ περὶ λόγους δύναμιν	ἔχειν.	ἵνα γὰρ εὐμενῶς, καὶ διὰ
[4, 710]	καὶ θηρίοις, τοῖς μὲν ἀκρατῶς	ἔχειν	πρὸς τὰς ἡδονάς, σύμφυτον ἐπανθεῖ,
[4, 708]	γάρ τοι πάντα οὕτως ἔοικ'	ἔχειν	τὰ ἀνθρώπινα. (Κλεινίας) τοῦ δὴ
[4, 717]	παρὰ δὲ πάντα τὸν βίον	ἔχειν	τε καὶ ἐσχηκέναι χρὴ πρὸς
[4, 717]	(γεννησάντων καὶ θρεψαμένων πρὸς τὸ	παρέχειν	αὐτὰ εἰς ὑπηρεσίαν ἐκείνοις κατὰ
[4, 714]	ἃ τότε ἐπεσκοποῦμεν, τίνας τίνων	ἄρχειν	δεῖ. καὶ ἐφάνη δὴ γονέας
[4, 721]	ἀθανασίας, οὗ καὶ πέφυκεν ἐπιθυμίαν	(ἴσχειν	πᾶς πᾶσαν· τὸ γὰρ γενέσθαι
[4, 724]	σπουδῆς (τε πέρι καὶ ἀνέσεως	ἴσχειν,	προσῆκόν τ' ἐστὶ καὶ κοινότατον
[4, 709]	ἄλλων συμπιπτόντων, ὅσα δεῖ χώρᾳ	συντυχεῖν,	εἰ μέλλοι ποτὲ εὐδαιμόνως οἰκήσειν,
[4, 705]	παρεχομένη, νομίσματος ἀργυροῦ καὶ χρυσοῦ	πάλιν	ἀντεμπίμπλαιτ' ἄν, οὗ μεῖζον κακὸν
[4, 706]	δρομικῶς εἰς τὰς ναῦς ταχὺ	πάλιν	ἀποχωρεῖν, καὶ δοκεῖν μηδὲν αἰσχρὸν
[4, 714]	καὶ ἄδικον οἷ χρὴ βλέπειν,	πάλιν	ἡμῖν ἀμφισβητούμενον ἐλήλυθεν. οὔτε γὰρ
[4, 723]	οὐχ ὡς προοιμιαζόμενος εἶπες τότε.	πάλιν	οὖν, οἷόν (φασιν οἱ παίζοντες,
[4, 705]	πολεμίους μὴ (ῥᾳδίως δύνασθαί τινα	πόλιν	ἀγαθόν. (Κλεινίας) εἰς δὴ τί
[4, 710]	ἐκ τυραννίδος ἀρίστην φῂς γενέσθαι	πόλιν	ἄν, ὡς φαίνῃ, μετὰ νομοθέτου
[4, 705]	αὐτήν τε πρὸς αὑτὴν τὴν	πόλιν	ἄπιστον καὶ ἄφιλον ποιεῖ καὶ
[4, 716]	ἑαυτόν τε καὶ οἶκον καὶ	πόλιν	ἄρδην ἀνάστατον ἐποίησεν. πρὸς ταῦτ'
[4, 710]	βουληθῇ διαφερόντως εὖ πρᾶξαί τινα	πόλιν.	δεύτερον δέ, ἐάν ποτέ τινες
[4, 713]	δ' εἴπερ του τοιούτου τὴν	πόλιν	ἔδει ἐπονομάζεσθαι, τὸ τοῦ ἀληθῶς
[4, 704]	τίνα δεῖ διανοηθῆναί ποτε τὴν	πόλιν	ἔσεσθαι; λέγω δὲ οὔτι τοὔνομα
[4, 712]	τῇ μὲν χαλεπὸν ὂν τὸ	πόλιν	εὔνομον γίγνεσθαι, τῇ δ' εἴπερ
[4, 717]	Ὀλυμπίους τε καὶ τοὺς τὴν	πόλιν	ἔχοντας θεοὺς τοῖς χθονίοις ἄν
[4, 709]	φῶμεν, τί σοι (καὶ πῶς	πόλιν	ἔχουσαν δῶμεν, ὃ λαβὼν ἕξεις
[4, 718]	βίᾳ καὶ δίκῃ κολάζουσα, τὴν	πόλιν	ἡμῖν συμβουληθέντων θεῶν μακαρίαν τε
[4, 709]	ἐκ τῶν λοιπῶν αὐτὸς τὴν	πόλιν	ἱκανῶς διοικῆσαι; (Κλεινίας) τί μετὰ
[4, 712]	ἡμῖν ἔλθοι συνδιακοσμήσων τήν τε	πόλιν	καὶ τοὺς νόμους. (Κλεινίας) ἔλθοι
[4, 719]	νόμοις ἂν λέγοντες βλάπτοιεν τὴν	πόλιν.	(Κλεινίας) ἀληθῆ μέντοι λέγεις. (Ἀθηναῖος)
[4, 711]	δὲ τάχα οὐδὲ τεθέασθε τυραννουμένην	πόλιν.	(Κλεινίας) οὐδέ γε ἐπιθυμητὴς ἔγωγ'
[4, 715]	τά τε πράγματα κατὰ τὴν	πόλιν	οὕτως ἐσφετέρισαν σφόδρα, ὥστε ἀρχῆς
[4, 709]	τόδε· τυραννουμένην μοι δότε τὴν	πόλιν,	φήσει· τύραννος δ' ἔστω νέος
[4, 718]	νομοθετήσει, τὰ λοιπὰ πάντα εἰς	δύναμιν	διεξελθόντα, τὸ μετὰ τοῦτο ἄρχεσθαι
[4, 724]	τοὺς ἀκούοντας παιδείας γίγνεσθαι κατὰ	δύναμιν	ἐπηβόλους· ταῦτ' οὖν ἡμῖν αὐτὰ
[4, 723]	προοιμίου μὴν τοῦ περὶ λόγους	δύναμιν	ἔχειν. ἵνα γὰρ εὐμενῶς, καὶ
[4, 720]	γυμνάζων· διχῇ τὴν μίαν ἀποτελῶν	δύναμιν,	ἢ μοναχῇ καὶ κατὰ τὸ
[4, 716]	τῷ τοιούτῳ προσφιλῆ γενησόμενον, εἰς	δύναμιν	ὅτι μάλιστα καὶ αὐτὸν τοιοῦτον
[4, 706]	ξύλων ὥστ' εὐμαρῶς ναυτικὴν παρασχέσθαι	δύναμιν·	οὔκουν οἷοί τ' ἐγένοντο διὰ
[4, 717]	αὐτὰ εἰς ὑπηρεσίαν ἐκείνοις κατὰ	δύναμιν	πᾶσαν, ἀρχόμενον ἀπὸ τῆς οὐσίας,
[4, 706]	εἰς χαλεπήν τινα φορὰν δασμοῦ,	δύναμιν	πολλὴν κατὰ θάλατταν κεκτημένος, οἱ
[4, 713]	λεγόμενον βίον, καὶ ὅσον ἐν	ἡμῖν	ἀθανασίας ἔνεστι, ~τούτῳ πειθομένους δημοσίᾳ
[4, 714]	ἄδικον οἷ χρὴ βλέπειν, πάλιν	ἡμῖν	ἀμφισβητούμενον ἐλήλυθεν. οὔτε γὰρ πρὸς
[4, 724]	κατὰ δύναμιν ἐπηβόλους· ταῦτ' οὖν	ἡμῖν	αὐτὰ μετ' ἐκεῖνα ὄντως ἐστὶν
[4, 706]	εὐκτὰ γένηται ἐελδομένοισί περ ἔμπης,	ἡμῖν	δ' αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ· οὐ
[4, 722]	φῶς, ὡς οὐκ ὄντος φύσει.	ἡμῖν	δὲ ἡ νῦν διατριβὴ γεγονυῖα,
[4, 704]	καὶ ὕλης; πῶς μέρος ἑκάστων	ἡμῖν	εἴληχεν; (Κλεινίας) προσέοικε τῇ τῆς
[4, 704]	ἧς πέρι τὰ νυνδὴ λεχθέντα	ἡμῖν,	εἴς τινας ὀγδοήκοντα σταδίους. (Ἀθηναῖος)
[4, 712]	καὶ ἀκούσας ἵλεως εὐμενής τε	ἡμῖν	ἔλθοι συνδιακοσμήσων τήν τε πόλιν
[4, 713]	μὲν αὐτοῖς ῥᾳστώνης, (πολλῆς δ'	ἡμῖν,	ἐπιμελούμενον ἡμῶν, εἰρήνην τε καὶ
[4, 715]	δὴ ποτέροις τισὶν ἡ πόλις	ἡμῖν	ἐστιν παραδοτέα. γέγονεν γὰρ δὴ
[4, 709]	πίπτουσαι παντοίως νομοθετοῦσι τὰ πάντα	ἡμῖν.	ἢ γὰρ πόλεμός τις βιασάμενος
[4, 708]	κατῳκισμένους. τὸ δὲ δὴ παρὸν	ἡμῖν	λέγε πόθεν ἔσεσθαι φῂς στρατόπεδον
[4, 719]	ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος) πότερον οὖν	ἡμῖν	ὁ τεταγμένος ἐπὶ τοῖς νόμοις
[4, 710]	μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) ταύτην τοίνυν	ἡμῖν	ὁ τύραννος τὴν φύσιν ἐχέτω
[4, 707]	ὅσον ἂν ὦσιν· εἴρηται δ'	ἡμῖν	οἶμαι καὶ τοῦτο ἐν τοῖς
[4, 717]	ἐγκαιρότατος ἅπασιν. σκοπὸς μὲν οὖν	ἡμῖν	οὗτος οὗ δεῖ στοχάζεσθαι· βέλη
[4, 711]	(Ἀθηναῖος) καὶ μὴν εἴρηταί γ'	ἡμῖν	οὐχ ἅπαξ ἀλλ' οἶμαι πολλάκις·
[4, 716]	τοῖς ἐμμέτροις. ὁ δὴ θεὸς	ἡμῖν	πάντων χρημάτων μέτρον ἂν εἴη
[4, 722]	τὰ δ' ἔμπροσθεν ἦν πάντα	ἡμῖν	προοίμια νόμων. τί δὲ ταῦτ'
[4, 718]	καὶ δίκῃ κολάζουσα, τὴν πόλιν	ἡμῖν	συμβουληθέντων θεῶν μακαρίαν τε καὶ
[4, 705]	δή; ναυπηγησίμης ὕλης ὁ τόπος	ἡμῖν	τῆς χώρας πῶς ἔχει; (Κλεινίας)
[4, 723]	οὐκ ἂν ἄλλως νομοθετεῖν διακελεύοιτο	ἡμῖν	τὸν τούτων ἐπιστήμονα. (Ἀθηναῖος) καλῶς
[4, 719]	τῷ νομοθέτῃ διαλεγόμενοι τόδε· εἰπὲ	(ἡμῖν,	ὦ νομοθέτα· εἴπερ ὅτι χρὴ
[4, 715]	λέγεται δὲ τοῦδ' ἕνεκα ταῦθ'	ἡμῖν,	ὡς ἡμεῖς τῇ σῇ πόλει
[4, 719]	ὅ γέ μοι ἀπείργασται, βούλομαι	ὑμῖν	εἰς τὸ μέσον αὐτὸ θεῖναι.
[4, 707]	γε Ἑλλήνων συνάγετε. καίτοι τινὰς	ὑμῖν	ἔκ τε Ἄργους ὁρῶ καὶ
[4, 707]	τούτοις ἑξῆς· τίς ὁ κατοικιζόμενος	ὑμῖν	λεὼς ἔσται; πότερον ἐξ ἁπάσης
[4, 706]	φράσω γὰρ οὔτι μνησικακεῖν βουλόμενος	ὑμῖν	Μίνως γὰρ δή ποτε τοὺς
[4, 707]	χώρας φύσιν σκοπούμεθα καὶ νόμων	τάξιν,	οὐ τὸ σῴζεσθαί τε καὶ
[4, 720]	ἐλεύθεροι ὦσιν ἐάντε δοῦλοι, κατ'	ἐπίταξιν	δὲ τῶν δεσποτῶν καὶ θεωρίαν
[4, 723]	διὰ τὴν εὐμένειαν εὐμαθέστερον, τὴν	ἐπίταξιν,	ὃ δή ἐστιν ὁ νόμος,
[4, 720]	μοναχῇ καὶ κατὰ τὸ χεῖρον	τοῖν	δυοῖν καὶ ἀγριώτερον ἀπεργαζόμενος; (Κλεινίας)
[4, 720]	καὶ κατὰ τὸ χεῖρον τοῖν	δυοῖν	καὶ ἀγριώτερον ἀπεργαζόμενος; (Κλεινίας) πολύ
[4, 722]	πώποτε τῶν νομοθετῶν, ὡς ἐξὸν	δυοῖν	χρῆσθαι πρὸς τὰς νομοθεσίας, πειθοῖ
[4, 723]	νόμον ὁ νομοθέτης λέγει, τούτου	χάριν	εἰρῆσθαί μοι κατεφάνη πᾶς ὁ
[4, 720]	αὐτόν, καὶ οὐ πρότερον ἐπέταξεν	πρὶν	ἄν πῃ συμπείσῃ, τότε δὲ
[4, 706]	ἑπτὰ ἀπολέσαι παῖδας αὐτοῖς (συνήνεγκεν,	πρὶν	ἀντὶ πεζῶν ὁπλιτῶν μονίμων ναυτικοὺς
[4, 720]	καθάπερ οἱ ἐλεύθεροι αὐτοί τε	μεμαθήκασιν	οὕτω τούς τε αὑτῶν διδάσκουσι
[4, 723]	τυραννικὸν ἐπίταγμα ἀπεικασθὲν ἐρρήθη τοῖς	ἐπιτάγμασιν	τοῖς (τῶν ἰατρῶν οὓς εἴπομεν
[4, 716]	ἀεὶ τοῖς θεοῖς εὐχαῖς καὶ	ἀναθήμασιν	καὶ συμπάσῃ θεραπείᾳ θεῶν κάλλιστον
[4, 708]	γῆς ἤ τισιν ἄλλοις τοιούτοις	παθήμασιν	ἀναγκασθέν. ἔστιν δ' ὅτε καὶ
[4, 716]	τις ἐξαρθεὶς ὑπὸ μεγαλαυχίας, ἢ	χρήμασιν	ἐπαιρόμενος ἢ τιμαῖς, ἢ καὶ
[4, 721]	τριάκοντα, εἰ δὲ μή, ζημιοῦσθαι	χρήμασίν	τε καὶ ἀτιμίᾳ, χρήμασι μὲν
[4, 707]	οὐ τῷ καλλίστῳ τῶν πολεμικῶν	ἀποδιδόασιν·	διὰ κυβερνητικῆς γὰρ καὶ πεντηκονταρχίας
[4, 723]	δρᾶν καίτοι πέφυκέν γε εἶναι	πᾶσιν,	ἀλλ' οὐ χρηστέον ἅπασιν αὐτῷ
[4, 723]	τό γε τοσοῦτον λέγειν, ὅτι	πᾶσίν	γε νόμοις ἔστιν προοίμια καὶ
[4, 719]	λεγόμενός ἐστιν καὶ τοῖς ἄλλοις	πᾶσιν	συνδεδογμένος, ὅτι ποιητής, ὁπόταν ἐν
[4, 723]	εἶναι πᾶσιν, ἀλλ' οὐ χρηστέον	ἅπασιν	αὐτῷ δὲ τῷ τε ῥήτορι
[4, 717]	ἀνοσίοις, τοῖσιν δὲ ὁσίοις ἐγκαιρότατος	ἅπασιν.	σκοπὸς μὲν οὖν ἡμῖν οὗτος
[4, 712]	μὴ φάναι ἀριστοκρατίαν (αὐτὴν εἶναι	παντάπασιν	ἄτοπον· καὶ μὲν δὴ βασιλεία
[4, 718]	περὶ ὧν ἂν παραινῇ, μὴ	παντάπασιν	ὠμῆς ψυχῆς λαβόμενα, ἡμερώτερόν τε
[4, 709]	τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν δεῖν ἕπεσθαι	σύμπασιν	τοῖς τῆς ἀρετῆς μέρεσι, ~καὶ
[4, 716]	μᾶλλον ἤ πού τις, ὥς	φασιν,	ἄνθρωπος· τὸν οὖν τῷ τοιούτῳ
[4, 715]	καὶ τὰ τούτων δίκαια ἅ	φασιν	εἶναι, μάτην εἰρῆσθαι. λέγεται δὲ
[4, 714]	οὖν ὅτι νόμων εἴδη τινές	φασιν	εἶναι τοσαῦτα ὅσαπερ πολιτειῶν, πολιτειῶν
[4, 723]	εἶπες τότε. πάλιν οὖν, οἷόν	(φασιν	οἱ παίζοντες, ἀμεινόνων ἐξ ἀρχῆς
[4, 714]	λέγεις. (Ἀθηναῖος) ἆρ' οὖν οἴει,	φασίν,	ποτὲ δῆμον νικήσαντα, ἤ τινα
[4, 714]	σαφέστερον. (Ἀθηναῖος) ὧδε. τίθεται δήπου,	φασίν,	τοὺς νόμους ἐν τῇ πόλει
[4, 706]	δή τινας οὐκ αἰσχράς, ὥς	φασιν,	φυγάς. ταῦτα γὰρ ἐκ ναυτικῆς
[4, 708]	ζητοῦν ἔτι χρῆσθαι τοῖς αὐτοῖς	ἤθεσιν	δι' ἃ καὶ πρότερον ἐφθάρη,
[4, 721]	μόνον χρωμένους ἁπλοῦς γίγνεσθαι τοῖς	μήκεσιν.	(Μέγιλλος) πρὸς μὲν τοῦ Λακωνικοῦ
[4, 717]	αὐτοῦ καὶ οἷον ἡ τοῖς	βέλεσιν	ἔφεσις τὰ ποῖ' ἂν λεγόμενα
[4, 721]	δ' ἐστὶ τῶν γενέσεων πάσαις	πόλεσιν	ἆρ' οὐχ ἡ τῶν γάμων
[4, 715]	σωτηρίαν καὶ πάντα ὅσα θεοὶ	πόλεσιν	ἔδοσαν ἀγαθὰ γιγνόμενα καθορῶ. (Κλεινίας)
[4, 707]	ὡς ὄχλου τινὸς ἐν ταῖς	πόλεσιν	ἑκάσταις γεγενημένου πλείονος ἢ κατὰ
[4, 713]	βασιλέας τε καὶ (ἄρχοντας ταῖς	πόλεσιν	ἡμῶν, οὐκ ἀνθρώπους ἀλλὰ γένους
[4, 715]	ἤδη τὸ τοιοῦτον ἔν τισι	πόλεσιν.	(Κλεινίας) τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος) ἀρχῶν
[4, 708]	γίγνοιτ' ἂν ὁ κατοικισμὸς ταῖς	πόλεσιν,	ὅταν μὴ τὸν τῶν ἐσμῶν
[4, 710]	τέταρτον, ὀλιγαρχία, τὴν τοῦ τοιούτου	γένεσιν	χαλεπώτατα δύναιτ' ἂν προσδέξασθαι· πλεῖστοι
[4, 721]	(πρώτην πόλεων πέρι κατακοσμήσει ταῖς	τάξεσιν;	(Κλεινίας) τί μήν; (Ἀθηναῖος) ἀρχὴ
[4, 713]	οἰκήσεις (δεσποζομένων τε καὶ δουλευουσῶν	μέρεσιν	ἑαυτῶν τισι, τὸ τοῦ δεσπότου
[4, 708]	ἀναγκασθέν. ἔστιν δ' ὅτε καὶ	στάσεσιν	βιαζόμενον ἀναγκάζοιτ' ἂν ἑτέρωσε ἀποξενοῦσθαι
[4, 710]	φύσιν ἐχέτω πρὸς ἐκείναις ταῖς	φύσεσιν,	εἰ μέλλει πόλις ὡς δυνατόν
[4, 706]	τῶν προειρημένων. τὴν δὲ δὴ	μίμησιν	ἔλεγον τὴν τῶν πολεμίων τὴν
[4, 710]	ἥν τις σεμνύνων ἂν λέγοι,	φρόνησιν	προσαναγκάζων εἶναι τὸ σωφρονεῖν, ἀλλ'
[4, 722]	τινες ἀνακινήσεις, ἔχουσαί τινα ἔντεχνον	ἐπιχείρησιν	χρήσιμον πρὸς τὸ μέλλον περαίνεσθαι.
[4, 714]	πέρι νομίσῃς εἶναι τὴν νῦν	ἀμφισβήτησιν,	περὶ δὲ τοῦ μεγίστου· τὸ
[4, 704]	γε ἂν εἴη πρὸς ἀρετῆς	κτῆσιν.	εἰ μὲν γὰρ ἐπιθαλαττία τε
[4, 705]	εἰς γενναίων καὶ δικαίων ἠθῶν	κτῆσιν,	ὡς ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα, ἐν
[4, 718]	σμικρὸν δέ, τὸν ἀκούοντα ὅπερ	φησὶν	εὐμενέστερον γιγνόμενον εὐμαθέστερον ἀπεργάσεται, πᾶν
[4, 718]	βραχεῖα οὖσα, τῆς δὲ ἀρετῆς	φησίν,	ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν ἀθάνατοι,
[4, 710]	τὸ σωφρονεῖν, ἀλλ' ὅπερ εὐθὺς	παισὶν	καὶ θηρίοις, τοῖς μὲν ἀκρατῶς
[4, 713]	τοῖς ποιμνίοις καὶ ὅσων ἥμεροί	εἰσιν	ἀγέλαι· οὐ βοῦς βοῶν οὐδὲ
[4, 708]	ἀληθὲς φράζεις, ὡς ἐξ Ἄργους	εἰσίν,	καὶ τό γε μάλιστ' εὐδοκιμοῦν
[4, 704]	(Ἀθηναῖος) τί δέ; λιμένες ἆρ'	εἰσὶν	κατὰ ταῦτα αὐτῆς, ἢ τὸ
[4, 712]	ἃς δὲ ὠνομάκαμεν νῦν, οὐκ	εἰσὶν	πολιτεῖαι, ~πόλεων δὲ οἰκήσεις (δεσποζομένων
[4, 720]	ἑαυτούς. οἷον δὴ τί λέγομεν;	εἰσὶν	πού τινες ἰατροί, φαμέν, καί
[4, 717]	περιττὰ) καὶ ἀντίφωνα, τοῖς ἔμπροσθεν	ῥηθεῖσιν	νυνδή. μετὰ θεοὺς δὲ τούσδε
[4, 722]	δ' ἐν τοῖς νυνδὴ νόμοις	ῥηθεῖσιν	οὐ διπλῷ θάτερα τῶν ἑτέρων
[4, 715]	ἀρχῆς μηδ' ὁτιοῦν μεταδιδόναι τοῖς	ἡττηθεῖσιν,	μήτε αὐτοῖς μήτε ἐκγόνοις, παραφυλάττοντες
[4, 717]	πολύς ἐστι πόνος τοῖς ἀνοσίοις,	τοῖσιν	δὲ ὁσίοις ἐγκαιρότατος ἅπασιν. σκοπὸς
[4, 718]	ὅσοι κρείττονες ἡμῶν κομιζοίμεθα, ἐν	ἐλπίσιν	ἀγαθαῖς διάγοντες τὸ πλεῖστον τοῦ
[4, 708]	στενοχωρίᾳ τινὶ πολιορκηθὲν γῆς ἤ	τισιν	ἄλλοις τοιούτοις παθήμασιν ἀναγκασθέν. ἔστιν
[4, 711]	καὶ δικαίων ἐπιτηδευμάτων ἐγγένηται μεγάλαις	τισὶν	δυναστείαις, ἢ κατὰ μοναρχίαν δυναστευούσαις
[4, 716]	ταράττων πάντα ἅμα, καὶ πολλοῖς	τισιν	ἔδοξεν εἶναί τις, μετὰ δὲ
[4, 715]	ἐλέχθη. (Ἀθηναῖος) σκόπει δὴ ποτέροις	τισὶν	ἡ πόλις ἡμῖν ἐστιν παραδοτέα.
[4, 718]	ὑπὸ τύχης τὸ μέτριον τοῖς	κεκμηκόσιν	νέμοντα. ταῦτ' ἂν ποιοῦντες καὶ
[4, 717]	θεοὺς δὲ τούσδε καὶ τοῖς	δαίμοσιν	ὅ γε ἔμφρων ὀργιάζοιτ' ἄν,
[4, 706]	καὶ σφόδρα ἑτοίμας ὅπλα τε	ἀπολλῦσιν	καὶ φεύγουσι δή τινας οὐκ
[4, 714]	πολιτειῶν δὲ ἄρτι διεληλύθαμεν ὅσα	λέγουσιν	οἱ πολλοί; μὴ δὴ φαύλου
[4, 706]	πολέμου νηῶν ἅλαδ' ἑλκομενάων, ἀλλ'	ἀποπαπτανέουσιν,	ἐρωήσουσι δὲ χάρμης· ~(ἔνθα κε
[4, 706]	ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ· οὐ γὰρ Ἀχαιοί	σχήσουσιν	πολέμου νηῶν ἅλαδ' ἑλκομενάων, ἀλλ'
[4, 723]	ποιεῖν καὶ καθ' ἕκαστον, ᾗ	διοίσουσιν	ἑαυτῶν ὅσον νυνδὴ τὼ λεχθέντε
[4, 722]	γὰρ πειθοῖ κεραννύντες τὴν μάχην	νομοθετοῦσιν,	ἀλλ' ἀκράτῳ μόνον τῇ βίᾳ.
[4, 721]	(Ἀθηναῖος) γαμικοὶ δὴ νόμοι πρῶτοι	κινδυνεύουσιν	τιθέμενοι καλῶς ἂν τίθεσθαι πρὸς
[4, 720]	τι οἱ δοῦλοι τὰ πολλὰ	ἰατρεύουσιν	περιτρέχοντες καὶ ἐν τοῖς ἰατρείοις
[4, 720]	ἐμπειρίαν τὴν τέχνην κτῶνται, κατὰ	φύσιν	δὲ μή, καθάπερ οἱ ἐλεύθεροι
[4, 710]	τοίνυν ἡμῖν ὁ τύραννος τὴν	φύσιν	ἐχέτω πρὸς ἐκείναις ταῖς φύσεσιν,
[4, 711]	Νέστορος ἐάν ποτέ τις ἐπανενέγκῃ	φύσιν,	ὃν τῇ τοῦ λέγειν ῥώμῃ
[4, 716]	ἁπάντων ἔχων, εὐθείᾳ περαίνει κατὰ	φύσιν	περιπορευόμενος· τῷ δὲ ἀεὶ συνέπεται
[4, 707]	πρὸς πολιτείας ἀρετήν, καὶ χώρας	φύσιν	σκοπούμεθα καὶ νόμων τάξιν, οὐ
[4, 721]	ὁ νομοθέτης; ~ἆρ' οὐ κατὰ	φύσιν	τὴν περὶ γενέσεως ἀρχὴν (πρώτην
[4, 715]	τοῦτο, καὶ ἔφαμέν που κατὰ	φύσιν	τὸν Πίνδαρον ἄγειν δικαιοῦντα τὸ
[4, 720]	ἐξετάζων ἀπ' ἀρχῆς καὶ κατὰ	φύσιν,	τῷ κάμνοντι κοινούμενος αὐτῷ τε
[4, 710]	νοεῖν ἐστ' ὦ Κλεινία, κατὰ	φύσιν	ὡς ἔστι τοῦθ' οὕτω. (Κλεινίας)
[4, 720]	οὖν. (Ἀθηναῖος) ἐάντε γε ἐλεύθεροι	ὦσιν	ἐάντε δοῦλοι, κατ' ἐπίταξιν δὲ
[4, 707]	εἶναι τοσοῦτον χρόνον ὅσον ἂν	ὦσιν·	εἴρηται δ' ἡμῖν οἶμαι καὶ
[4, 720]	οἰκετῶν οὐδεὶς τῶν τοιούτων ἰατρῶν	δίδωσιν	οὐδ' ἀποδέχεται, προστάξας δ' αὐτῷ
[4, 715]	μήτε ἐκγόνοις, παραφυλάττοντες δὲ ἀλλήλους	ζῶσιν,	(ὅπως μή ποτέ τις εἰς
[4, 721]	τῇ πόλει τοὺς πρεσβυτέρους αὑτῶν	τιμῶσιν	ἑκάστοτε. τοῦτον δὴ παρ' ἐκεῖνον
[4, 717]	ἐν λόγοις ἐάντ' ἐν ἔργοις	δρῶσιν	τὸ τοιοῦτον, συγγιγνώσκοντα, ὡς εἰκότως
[4, 717]	ὅ γε ἔμφρων ὀργιάζοιτ' ἄν,	ἥρωσιν	δὲ μετὰ τούτους. ἐπακολουθοῖ δ'
[4, 720]	(Ἀθηναῖος) φέρε δὴ πρὸς θεῶν,	τίν'	ἄρα πρῶτον νόμον θεῖτ' ἂν
[4, 720]	καὶ καθ' ὅσον οἷός τέ	ἐστιν,	διδάσκει τὸν ἀσθενοῦντα αὐτόν, καὶ
[4, 712]	βασιλεία γε διὰ βίου τ'	ἐστὶν	ἐν αὐτῇ καὶ ἀρχαιοτάτη πασῶν
[4, 721]	ἀνώνυμον κεῖσθαι τετελευτηκότα τοῦ τοιούτου	ἐστὶν	ἐπιθυμία. γένος οὖν ἀνθρώπων ἐστίν
[4, 713]	μάλ' εὐδαίμων, ἧς μίμημα ἔχουσά	ἐστιν	ἥτις τῶν νῦν ἄριστα οἰκεῖται.
[4, 722]	ὅσων φωνὴ κεκοινώνηκεν προοίμιά τέ	ἐστιν	καὶ σχεδὸν οἷόν τινες ἀνακινήσεις,
[4, 719]	τε αὐτῶν ἡμῶν ἀεὶ λεγόμενός	ἐστιν	καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν συνδεδογμένος,
[4, 714]	ὅτι τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον	ἐστίν.	(Κλεινίας) λέγ' ἔτι σαφέστερον. (Ἀθηναῖος)
[4, 713]	περαίνων ἂν (μῦθον, εἴπερ προσήκων	ἐστίν,	μάλ' ὀρθῶς ἂν ποιοίης. (Ἀθηναῖος)
[4, 704]	οὖν ταύτῃ γε ὡς δυνατόν	ἐστιν	μάλιστα, ὦ ξένε. (Ἀθηναῖος) παπαί,
[4, 712]	οἴκοι πολιτείαν εἰπὼν τίς τούτων	ἐστίν;	(Μέγιλλος) μῶν οὖν τὸν πρεσβύτερον
[4, 723]	τε ἀεὶ τῶν νόμων χρεών	ἐστιν	μὴ ἀμοίρους αὐτοὺς προοιμίων ποιεῖν
[4, 708]	πολλοῦ καὶ παγχάλεπον. ἀλλ' ὄντως	ἐστὶν	νομοθεσία καὶ πόλεων οἰκισμοὶ πάντων
[4, 723]	εὐμαθέστερον, τὴν ἐπίταξιν, ὃ δή	ἐστιν	ὁ νόμος, δέξηται ᾧ τὸν
[4, 704]	πόλει- τόδε δὲ περὶ αὐτῆς	ἐστιν	ὃ βουλόμενος μᾶλλον ἐπερωτῶ, πότερον
[4, 719]	Μούσης καθίζηται, τότε οὐκ ἔμφρων	ἐστίν,	οἷον δὲ κρήνη τις τὸ
[4, 715]	ποτέροις τισὶν ἡ πόλις ἡμῖν	ἐστιν	παραδοτέα. γέγονεν γὰρ δὴ μυριάκις
[4, 723]	γὰρ σμικρὸν τὸ μετὰ τοῦτό	ἐστιν	ῥηθησόμενον, οὐδ' ὀλίγον διαφέρον ἢ
[4, 724]	ἡμῖν αὐτὰ μετ' ἐκεῖνα ὄντως	ἐστὶν	ῥητέα τε καὶ ἀκουστέα. (Κλεινίας)
[4, 721]	ἐστὶν ἐπιθυμία. γένος οὖν ἀνθρώπων	ἐστίν	τι συμφυὲς τοῦ παντὸς χρόνου,
[4, 715]	πόλει ἀρχὰς οὔθ' ὅτι πλούσιός	ἐστίν	τις δώσομεν, οὔθ' ὅτι τῶν
[4, 712]	ἔχω διορισάμενος εἰπεῖν τίς τούτων	ἐστὶν	τῶν πολιτειῶν. (Κλεινίας) ταὐτόν σοι
[4, 709]	τί μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν ὀρθῶς	ἔστιν	ἄρα; (Ἀθηναῖος) τοῦ νομοθέτου φράζομεν
[4, 708]	τισιν ἄλλοις τοιούτοις παθήμασιν ἀναγκασθέν.	ἔστιν	δ' ὅτε καὶ στάσεσιν βιαζόμενον
[4, 718]	ἄρχεσθαι τῆς θέσεως τῶν νόμων.	ἔστιν	δὲ δὴ τὰ τοιαῦτα ἐν
[4, 721]	πέντε καὶ τριάκοντα, διανοηθέντα ὡς	ἔστιν	ᾗ τὸ ἀνθρώπινον γένος φύσει
[4, 713]	ἀλλά τις ἄρχῃ θνητός, οὐκ	ἔστιν	κακῶν αὐτοῖς οὐδὲ πόνων ἀνάφυξις·
[4, 709]	γὰρ ὁμοίως αὖ καὶ τόδε	ἔστιν	λέγοντα εὖ λέγειν ἐν τοῖς
[4, 710]	καὶ ἀμείνων πολιτείας διάθεσις οὔτ'	ἔστιν	οὔτ' ἄν ποτε γένοιτο. (Κλεινίας)
[4, 705]	χώρας πῶς ἔχει; (Κλεινίας) οὐκ	ἔστιν	οὔτε τις ἐλάτη λόγου ἀξία
[4, 709]	τὰ ἀνθρώπινα πράγματα· τὸ δ'	ἔστιν	περί τε ναυτιλίαν καὶ κυβερνητικὴν
[4, 717]	οὔτε (ἄνδρ' ἀγαθὸν οὔτε θεὸν	ἔστιν	ποτὲ τό γε ὀρθὸν δέχεσθαι·
[4, 723]	λέγειν, ὅτι πᾶσίν γε νόμοις	ἔστιν	προοίμια καὶ ὅτι πάσης ἀρχόμενον
[4, 711]	γενήσεται τοιοῦτος ἢ νῦν ἡμῶν	ἔστιν	τις, μακαρίως μὲν αὐτὸς ζῇ,
[4, 721]	παρ' ἐκεῖνον τὸν νόμον ἀκούσαντα	ἔξεστιν	περὶ ἑνὸς ἑκάστου διανοηθῆναι, πότερον
[4, 721]	συνέψεται, τούτῳ τῷ τρόπῳ ἀθάνατον	ὄν,	τῷ παῖδας παίδων καταλειπόμενον, ταὐτὸν
[4, 708]	ἔχει τινὰ φιλίαν, κοινωνὸν ἱερῶν	ὂν	καὶ τῶν τοιούτων πάντων, νόμους
[4, 712]	καὶ ἐπιδεδείχθω τῇ μὲν χαλεπὸν	ὂν	τὸ πόλιν εὔνομον γίγνεσθαι, τῇ
[4, 706]	τι τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων	ὂν	τυγχάνῃ ἄνευ τῶν προειρημένων. τὴν
[4, 723]	κατεφάνη πᾶς ὁ λόγος οὗτος,	ὃν	πείθων εἶπεν ὁ λέγων· διὸ
[4, 711]	ἐάν ποτέ τις ἐπανενέγκῃ φύσιν,	ὃν	τῇ τοῦ λέγειν ῥώμῃ φασὶ
[4, 713]	ἐμοὶ γοῦν φαίνεται· διὸ καὶ	παρήγαγον	αὐτὴν εἰς τὸ μέσον τοῖς
[4, 706]	προειρημένων. τὴν δὲ δὴ μίμησιν	ἔλεγον	τὴν τῶν πολεμίων τὴν κακὴν
[4, 711]	ἐστὶ τὸ χαλεπὸν γενέσθαι, καὶ	ὀλίγον	δὴ τὸ γεγονὸς ἐν τῷ
[4, 723]	μετὰ τοῦτό ἐστιν ῥηθησόμενον, οὐδ'	ὀλίγον	διαφέρον ἢ σαφῶς ἢ μὴ
[4, 716]	τούτοις ἑπόμενον εἶναι τὸν τοιόνδε	λόγον,	ἁπάντων κάλλιστον καὶ ἀληθέστατον οἶμαι
[4, 719]	ἕνα περὶ ἑνὸς ἀεὶ δεῖ	λόγον	ἀποφαίνεσθαι. σκέψαι δ' ἐξ αὐτῶν
[4, 720]	ἰατρείοις περιμένοντες, καὶ οὔτε τινὰ	λόγον	ἑκάστου πέρι νοσήματος ἑκάστου τῶν
[4, 723]	μελλήσεως ποιώμεθα, ἐπὶ δὲ τὸν	λόγον	ἐπανέλθωμεν καὶ ἀπ' ἐκείνων ἀρχώμεθα,
[4, 716]	ἄλλ' οὕτως κατὰ τὸν αὐτὸν	λόγον	ἔχει. νοήσωμεν δὴ τούτοις ἑπόμενον
[4, 716]	ἀκόλουθος θεῷ; μία, καὶ ἕνα	λόγον	ἔχουσα ἀρχαῖον, ὅτι τῷ μὲν
[4, 714]	σκοπεῖν δὴ δεῖ τοῦτον τὸν	λόγον	ἡμᾶς, (ὦ Κλεινία, πότερον αὐτῷ
[4, 709]	κατὰ τὸν αὐτὸν ἂν ἔχοι	λόγον,	καὶ δὴ καὶ νομοθεσίᾳ ταὐτὸν
[4, 715]	ἑξῆς αὐτοῖς διαπεραντέον ἂν εἴη	λόγον;	(Κλεινίας) πῶς γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος)
[4, 722]	ἢ ὀλίγων γραμμάτων ποιήσασθαι τὸν	λόγον	λίαν εὔηθες- τὰ γὰρ οἶμαι
[4, 719]	ὁπόσον ῥητέον, ἢ τὸν τοιοῦτον	λόγον	μήπω σοι διανοοῦ γίγνεσθαι νόμον”
[4, 716]	(καὶ κατὰ τοῦτον δὴ τὸν	λόγον	ὁ μὲν σώφρων ἡμῶν θεῷ
[4, 715]	τὰ δεύτερα κρατοῦντι, καὶ κατὰ	λόγον	οὕτω τοῖς ἐφεξῆς τὰ μετὰ
[4, 723]	προοίμιον ἀλλ' οὐ τὸν τυχόντα	λόγον	περαίνοντες, καθάπερ ἄρτι· λάβωμεν δ'
[4, 723]	δὴ κατά (γε τὸν ἐμὸν	λόγον	τοῦτ' αὐτό, προοίμιον, ἀλλ' οὐ
[4, 710]	τρίτον δ' αὖ καὶ κατὰ	λόγον	ὡσαύτως χαλεπώτερον ὅσῳ πλείους, ὅσῳ
[4, 708]	ἡμῖν λέγε πόθεν ἔσεσθαι φῂς	στρατόπεδον	τῶν πολιτῶν τὰ νῦν; (Κλεινίας)
[4, 707]	γίγνοιτο ὀρθὴ τούτου στερομένη; (Κλεινίας)	σχεδὸν	ἀδύνατον. ἀλλὰ μήν, ὦ ξένε,
[4, 709]	νομοθετεῖν μηδέν, τύχας δ' εἶναι	σχεδὸν	ἅπαντα τὰ ἀνθρώπινα πράγματα· τὸ
[4, 710]	αὐτῷ· γενομένου γὰρ τούτου, πάντα	σχεδὸν	ἀπείργασται τῷ θεῷ, ἅπερ ὅταν
[4, 722]	ἡμεῖς κατὰ θεόν τινα γεγονός.	σχεδὸν	γὰρ ἐξ ὅσου περὶ τῶν
[4, 708]	ἔτι. καίτοι τί ποτε δυσχεραίνω;	σχεδὸν	γάρ τοι πάντα οὕτως ἔοικ'
[4, 722]	κεκοινώνηκεν προοίμιά τέ ἐστιν καὶ	σχεδὸν	οἷόν τινες ἀνακινήσεις, ἔχουσαί τινα
[4, 705]	τοῦ δέοντος κεῖται τῆς θαλάττης,	(σχεδὸν	ὅσον εὐλιμενωτέραν αὐτὴν φῂς εἶναι,
[4, 705]	μέρος ἀλλ' οὐ πρὸς πᾶσαν	σχεδόν,	οὐ (πάνυ συνεχώρουν· νῦν οὖν
[4, 704]	ἢ καί τινων ἐπιδεής; (Κλεινίας)	σχεδὸν	οὐδενὸς ἐπιδεής. (Ἀθηναῖος) γείτων δὲ
[4, 720]	ταῖς πόλεσι, τοὺς μὲν δούλους	σχεδόν	τι οἱ δοῦλοι τὰ πολλὰ
[4, 704]	ἔσται τις ἢ χερσαία. (Κλεινίας)	σχεδόν,	ὦ ξένε, ἀπέχει θαλάττης γε
[4, 707]	μόνον, εἰ κατὰ τὴν αὐτὴν	ὁδὸν	ἐρχόμεθα βελτίστην οὖσαν πόλεσι κατοικίσεων
[4, 718]	ὡς τάχιστα (γίγνεσθαι, τὸν δὲ	Ἡσίοδον	οἱ πολλοὶ σοφὸν ἀποφαίνουσι λέγοντα
[4, 713]	ὡς ἔοικ' εἴη περὶ αὐτῆς	δέον	ἀκούειν. (Ἀθηναῖος) ἐμοὶ γοῦν φαίνεται·
[4, 722]	περὶ τοὺς νόμους ὁρῶ γίγνεσθαι	δέον,	οὐδαμῇ τὰ νῦν γιγνόμενον. (Κλεινίας)
[4, 712]	καὶ μὴ μέλλωμεν ἔτι. (Ἀθηναῖος)	θεὸν	δὴ πρὸς τὴν τῆς πόλεως
[4, 717]	δῶρα οὔτε (ἄνδρ' ἀγαθὸν οὔτε	θεὸν	ἔστιν ποτὲ τό γε ὀρθὸν
[4, 722]	νυν< δὴ> διειλέγμεθα ἡμεῖς κατὰ	θεόν	τινα γεγονός. σχεδὸν γὰρ ἐξ
[4, 711]	ῥώμῃ φασὶ πάντων διενεγκόντα ἀνθρώπων	πλέον	ἔτι τῷ σωφρονεῖν διαφέρειν. τοῦτ'
[4, 722]	τὰ βραχύτατα οὐδὲ τὰ μήκη	τιμητέον-	τὰ δ' ἐν τοῖς νυνδὴ
[4, 719]	τί τὸ μέτριον καὶ ὁπόσον	ῥητέον,	ἢ τὸν τοιοῦτον λόγον μήπω
[4, 719]	ἐπαινέσαι. σοὶ δὲ οὐχ οὕτω	ῥητέον	ὡς νῦν εἶπες μέτριον εἰπών,
[4, 715]	ἐποίκους, τὸν δ' ἑξῆς αὐτοῖς	διαπεραντέον	ἂν εἴη λόγον; (Κλεινίας) πῶς
[4, 715]	καὶ τὴν τῶν θεῶν ὑπηρεσίαν	δοτέον	εἶναι τὴν μεγίστην τῷ πρώτῳ,
[4, 709]	δὴ καὶ νομοθεσίᾳ ταὐτὸν τοῦτο	δοτέον·	τῶν ἄλλων συμπιπτόντων, ὅσα δεῖ
[4, 715]	ἐφεξῆς τὰ μετὰ ταῦθ' ἕκαστα	ἀποδοτέον	εἶναι. τοὺς δ' ἄρχοντας λεγομένους
[4, 723]	καὶ νομοθέτῃ τὸ τοιοῦτον ἑκάστοτε	ἐπιτρεπτέον.	(Κλεινίας) ἀληθέστατα δοκεῖς μοι λέγειν.
[4, 713]	μάλ' ὀρθῶς ἂν ποιοίης. (Ἀθηναῖος)	δραστέον	ὡς λέγετε. φήμην τοίνυν παραδεδέγμεθα
[4, 723]	γε εἶναι πᾶσιν, ἀλλ' οὐ	χρηστέον	ἅπασιν αὐτῷ δὲ τῷ τε
[4, 713]	οὖν μύθῳ σμικρά γ' ἔτι	προσχρηστέον,	εἰ μέλλομεν ἐμμελῶς πως δηλῶσαι
[4, 705]	χρυσοῦ πάλιν ἀντεμπίμπλαιτ' ἄν, οὗ	μεῖζον	κακὸν ὡς ἔπος εἰπεῖν πόλει
[4, 705]	μὴ (ῥᾳδίως δύνασθαί τινα πόλιν	ἀγαθόν.	(Κλεινίας) εἰς δὴ τί τῶν
[4, 717]	δὲ μιαροῦ δῶρα οὔτε (ἄνδρ'	ἀγαθὸν	οὔτε θεὸν ἔστιν ποτὲ τό
[4, 717]	θεὸν ἔστιν ποτὲ τό γε	ὀρθὸν	δέχεσθαι· μάτην οὖν περὶ θεοὺς
[4, 713]	τόν γε ἑξῆς περαίνων ἂν	(μῦθον,	εἴπερ προσήκων ἐστίν, μάλ' ὀρθῶς
[4, 708]	τρόπον, ἓν γένος ἀπὸ μιᾶς	ἰὸν	χώρας οἰκίζηται, φίλον παρὰ φίλων,
[4, 719]	ὅτι καὶ ἂν εἴποις; (Κλεινίας)	ἀναγκαῖον.	(Ἀθηναῖος) σμικρῷ μὲν δὴ πρόσθεν
[4, 716]	ὅτι μάλιστα καὶ αὐτὸν τοιοῦτον	ἀναγκαῖον	γίγνεσθαι, (καὶ κατὰ τοῦτον δὴ
[4, 718]	δὲ χρὴ μὲν αὖ καὶ	ἀναγκαῖον	εἰπεῖν νομοθέτην ὅστις ἅπερ ἐγὼ
[4, 705]	τῶν ἐντὸς τῶν πλοίων μέρη	ἀναγκαῖον	τοῖς ναυπηγοῖς χρῆσθαι ἑκάστοτε. (Ἀθηναῖος)
[4, 714]	καὶ οὕτω καὶ ταύτῃ τὸ	δίκαιον	ἂν ἔχοι. (Κλεινίας) φησὶ γοῦν
[4, 714]	δὲ τοῦ μεγίστου· τὸ γὰρ	δίκαιον	καὶ ἄδικον οἷ χρὴ βλέπειν,
[4, 716]	μία, καὶ ἕνα λόγον ἔχουσα	ἀρχαῖον,	ὅτι τῷ μὲν ὁμοίῳ τὸ
[4, 717]	κεχρημένοις. παρὰ δὲ πάντα τὸν	βίον	ἔχειν τε καὶ ἐσχηκέναι χρὴ
[4, 716]	καὶ ἀνυσιμώτατον πρὸς τὸν εὐδαίμονα	(βίον	καὶ δὴ καὶ διαφερόντως πρέπον,
[4, 713]	τὸν ἐπὶ τοῦ Κρόνου λεγόμενον	βίον,	καὶ ὅσον ἐν ἡμῖν ἀθανασίας
[4, 718]	συμπάντων τούτων ἀποτελοῦντα (τὸν αὑτοῦ	βίον	φαιδρυνάμενον κατὰ νόμον κοσμεῖν δεῖ,
[4, 718]	μάλιστα σχήματι κείμενα; οὐ πάνυ	ῥᾴδιον	ἐν ἑνὶ περιλαβόντα εἰπεῖν αὐτὰ
[4, 710]	ὀρθῶς λέγειν αὑτὸν πείθοι; (Ἀθηναῖος)	ῥᾴδιόν	που τοῦτό γε νοεῖν ἐστ'
[4, 705]	πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ὡσαύτως.	παραμύθιον	δὲ δὴ πρὸς ταῦτα καὶ
[4, 704]	τοιαύτη φύσει γενομένη· νῦν δὲ	παραμύθιον	ἔχει τὸ τῶν ὀγδοήκοντα σταδίων.
[4, 723]	τὸν ἐμὸν λόγον τοῦτ' αὐτό,	προοίμιον,	ἀλλ' οὐ λόγος ἂν ὀρθῶς
[4, 723]	ἐξ ἀρχῆς δευτέρων ἐπαναπολήσωμεν, ὡς	προοίμιον	ἀλλ' οὐ τὸν τυχόντα λόγον
[4, 723]	παντὸς τοῦ λόγου τὸ πεφυκὸς	προοίμιον	ἑκάστοις- οὐ γὰρ σμικρὸν τὸ
[4, 723]	μέχριπερ ἄν σοι πᾶν τὸ	προοίμιον	ἱκανῶς εἰρῆσθαι δοκῇ. μετὰ δὲ
[4, 722]	οὐδεὶς πώποτε οὔτ' εἶπέ τι	προοίμιον	οὔτε συνθέτης γενόμενος ἐξήνεγκεν εἰς
[4, 722]	μέν τινε, νόμος τε καὶ	προοίμιον	τοῦ νόμου· ~ὃ δὴ τυραννικὸν
[4, 710]	τῶν πολλῶν ἀγαθῶν λεγομένων οὐκ	ἄξιον	εἶναι λόγου. ἔχετε γὰρ ὃ
[4, 710]	γενέσθαι τε ἐπ' αὐτοῦ νομοθέτην	ἄξιον	ἐπαίνου, καί τινα τύχην εἰς
[4, 719]	καθίζηται, τότε οὐκ ἔμφρων ἐστίν,	οἷον	δὲ κρήνη τις τὸ ἐπιὸν
[4, 712]	νῷ τῇ (πόλει προστάττειν; (Κλεινίας)	οἷον	δὴ τί λέγεις βουληθείς; φράζ'
[4, 720]	πρᾳότατον αὐτὸν θεραπεύειν τρόπον ἑαυτούς.	οἷον	δὴ τί λέγομεν; εἰσὶν πού
[4, 712]	λέγεις βουληθείς; φράζ' ἔτι σαφέστερον.	οἷον	δημοκρατίαν τινὰ ἢ ὀλιγαρχίαν ἢ
[4, 717]	στοχάζεσθαι· βέλη δὲ αὐτοῦ καὶ	οἷον	ἡ τοῖς βέλεσιν ἔφεσις τὰ
[4, 704]	μάλιστα, ὦ ξένε. (Ἀθηναῖος) παπαί,	οἷον	λέγεις. τί δὲ περὶ αὐτὴν
[4, 713]	θειοτέρου τε καὶ ἀμείνονος, δαίμονας,	οἷον	νῦν ἡμεῖς δρῶμεν τοῖς ποιμνίοις
[4, 724]	μοι σὺ διακελεύεσθαι τὰ νῦν	οἷον	πρὸς τὸ φῶς ἐπανάγειν. (Κλεινίας)
[4, 722]	πειθοῖ καὶ βίᾳ, καθ' ὅσον	οἷόν	τε ἐπὶ τὸν ἄπειρον παιδείας
[4, 722]	προοίμιά τέ ἐστιν καὶ σχεδὸν	οἷόν	τινες ἀνακινήσεις, ἔχουσαί τινα ἔντεχνον
[4, 718]	ἐν ἑνὶ περιλαβόντα εἰπεῖν αὐτὰ	οἷόν	τινι τύπῳ, ἀλλ' οὑτωσί τινα
[4, 723]	προοιμιαζόμενος εἶπες τότε. πάλιν οὖν,	οἷόν	(φασιν οἱ παίζοντες, ἀμεινόνων ἐξ
[4, 706]	θαλάττῃ, λυπῆται δ' ὑπὸ πολεμίων,	οἷον	φράσω γὰρ οὔτι μνησικακεῖν βουλόμενος
[4, 716]	ὅτι τῷ μὲν ὁμοίῳ τὸ	ὅμοιον	ὄντι μετρίῳ φίλον ἂν εἴη,
[4, 715]	ἔν τισι πόλεσιν. (Κλεινίας) τὸ	ποῖον;	(Ἀθηναῖος) ἀρχῶν περιμαχήτων γενομένων, οἱ
[4, 718]	αὐτῶν βεβαιώσασθαι. (Κλεινίας) λέγε τὸ	ποῖον.	(Ἀθηναῖος) βουλοίμην ἂν αὐτοὺς ὡς
[4, 711]	τὸ νυνδὴ λεγόμενον. (Κλεινίας) τὸ	ποῖον;	(Ἀθηναῖος) οὐδὲν δεῖ πόνων οὐδέ
[4, 709]	τοῖς αὐτοῖς τούτοις. (Κλεινίας) τὸ	ποῖον;	(Ἀθηναῖος) ὡς θεὸς μὲν πάντα,
[4, 722]	τὰ νῦν γιγνόμενον. (Κλεινίας) τὸ	ποῖον	δὴ λέγεις; (Ἀθηναῖος) ἐξ αὐτῶν
[4, 711]	ποτ' ἂν ἐγγένηται. (Κλεινίας) τὸ	ποῖον	δὴ λέγεις; (Ἀθηναῖος) ὅταν ἔρως
[4, 719]	οἷον δὲ κρήνη τις τὸ	ἐπιὸν	ῥεῖν ἑτοίμως ἐᾷ, καὶ τῆς
[4, 708]	ἂν ἑτέρωσε ἀποξενοῦσθαι πόλεώς τι	μόριον·	ἤδη δέ ποτε καὶ συνάπασα
[4, 705]	ἀρετὴν τεῖνον ἢ πρὸς ἀρετῆς	μόριον	νομοθετῶ. ~τοῦτον γὰρ δὴ τίθεσθαι
[4, 719]	οὕτω ῥητέον ὡς νῦν εἶπες	μέτριον	εἰπών, ἀλλὰ τί τὸ μέτριον
[4, 719]	μέτριον εἰπών, ἀλλὰ τί τὸ	μέτριον	καὶ ὁπόσον ῥητέον, ἢ τὸν
[4, 718]	τῆς διδομένης ὑπὸ τύχης τὸ	μέτριον	τοῖς κεκμηκόσιν νέμοντα. ταῦτ' ἂν
[4, 704]	αὐτῆς πόλις ἆρ' ἔσται τις	πλησίον;	(Κλεινίας) οὐ πάνυ, διὸ καὶ
[4, 707]	περὶ Σαλαμῖνα τὴν περὶ τὸ	Ἀρτεμίσιόν	σοι προσθήσω κατὰ θάλατταν μάχην.
[4, 721]	δὴ ἀποστερεῖν ἑκόντα ἑαυτὸν οὐδέποτε	ὅσιον,	ἐκ προνοίας δὲ ἀποστερεῖ ὃς
[4, 710]	χαλεπώτερον ὅσῳ πλείους, ὅσῳ δ'	ἐναντίον,	ἐναντίως. (Κλεινίας) ἐκ τυραννίδος ἀρίστην
[4, 719]	γὰρ ἂν εἰδεῖεν τί ποτ'	ἐναντίον	τοῖς νόμοις ἂν λέγοντες βλάπτοιεν
[4, 711]	προτρέπεσθαι τοὺς πολίτας, ἐάντε ἐπὶ	τοὐναντίον,	αὐτὸν πρῶτον πάντα ὑπογράφοντα τῷ
[4, 706]	ἄξια ἐπαίνων πολλάκις (μυρίων, ἀλλὰ	τοὐναντίον·	ἔθη γὰρ πονηρὰ οὐδέποτε ἐθίζειν
[4, 715]	τοῦτο σωτηρίαν τε πόλει καὶ	τοὐναντίον.	ἐν ᾗ μὲν γὰρ ἂν
[4, 707]	οὖν ἐγίγνωσκε καὶ ἐκεῖνος, ὅτι	κακὸν	ἐν θαλάττῃ τριήρεις ὁπλίταις παρεστῶσαι
[4, 705]	πάλιν ἀντεμπίμπλαιτ' ἄν, οὗ μεῖζον	κακὸν	ὡς ἔπος εἰπεῖν πόλει ἀνθ'
[4, 724]	(τε πέρι καὶ ἀνέσεως ἴσχειν,	προσῆκόν	τ' ἐστὶ καὶ κοινότατον ἀναπεμπαζομένους
[4, 714]	μεγίστου· τὸ γὰρ δίκαιον καὶ	ἄδικον	οἷ χρὴ βλέπειν, πάλιν ἡμῖν
[4, 712]	γὰρ τῶν ἐφόρων θαυμαστὸν ὡς	τυραννικὸν	ἐν αὐτῇ γέγονε καί τις
[4, 723]	προοίμιον τοῦ νόμου· ~ὃ δὴ	τυραννικὸν	ἐπίταγμα ἀπεικασθὲν ἐρρήθη τοῖς ἐπιτάγμασιν
[4, 708]	τὰ νῦν ἐνθάδε γένος, τὸ	Γορτυνικόν·	ἐκ Γόρτυνος γὰρ τυγχάνει ἀπῳκηκὸς
[4, 716]	τῇ δίκῃ ἑαυτόν τε καὶ	οἶκον	καὶ πόλιν ἄρδην ἀνάστατον ἐποίησεν.
[4, 723]	τὸ δὲ πρὸ τούτου ῥηθέν,	πειστικὸν	λεχθὲν ὑπὸ τοῦδε, ὄντως μὲν
[4, 723]	ὑπὸ τοῦδε, ὄντως μὲν εἶναι	πειστικόν,	προοιμίου μὴν τοῦ περὶ λόγους
[4, 706]	ἐπιτήδευμα ἦν τὸ τοιοῦτον οὐ	καλόν.	Ὀδυσσεὺς γὰρ αὐτῷ λοιδορεῖ τὸν
[4, 706]	ὅτῳ ἂν συνεχῶς τούτων ἀεὶ	καλόν	τι συνέπηται μόνῳ, τὰ δὲ
[4, 716]	τί μὴ τὸν ἔμφρονα; (Κλεινίας)	δῆλον	δὴ τοῦτό γε· ὡς τῶν
[4, 719]	καὶ λέγειν εἰδείης, ἆρα οὐ	δῆλον	ὅτι καὶ ἂν εἴποις; (Κλεινίας)
[4, 718]	εὐπειθεστάτους πρὸς ἀρετὴν εἶναι, καὶ	δῆλον	ὅτι πειράσεται τοῦτο ὁ νομοθέτης
[4, 705]	εἶναι κέκτηται, (τραχεῖα δὲ οὖσα	δῆλον	ὡς οὐκ ἂν πολύφορός τε
[4, 716]	ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον ὄντι μετρίῳ	φίλον	ἂν εἴη, τὰ δ' ἄμετρα
[4, 719]	ποιεῖν ὃ ἂν αὐτοῖς ᾖ	φίλον;	οὐ γὰρ ἂν εἰδεῖεν τί
[4, 708]	ἀπὸ μιᾶς ἰὸν χώρας οἰκίζηται,	φίλον	παρὰ φίλων, στενοχωρίᾳ τινὶ πολιορκηθὲν
[4, 723]	ἀπ' ἐκείνων ἀρχώμεθα, εἴ σοι	φίλον,	ὧν οὐχ ὡς προοιμιαζόμενος εἶπες
[4, 705]	αὑτὴν τὴν πόλιν ἄπιστον καὶ	ἄφιλον	ποιεῖ καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους
[4, 720]	τύραννος αὐθαδῶς, οἴχεται ἀποπηδήσας πρὸς	ἄλλον	κάμνοντα οἰκέτην, καὶ ῥᾳστώνην οὕτω
[4, 720]	καὶ ἐπαπειλήσας τὴν ζημίαν, ~ἐπ'	(ἄλλον	τρέπηται νόμον, παραμυθίας δὲ καὶ
[4, 715]	ὀνομάτων ἕνεκα, ἀλλ' ἡγοῦμαι παντὸς	μᾶλλον	εἶναι παρὰ τοῦτο σωτηρίαν τε
[4, 704]	περὶ αὐτῆς ἐστιν ὃ βουλόμενος	μᾶλλον	ἐπερωτῶ, πότερον ἐπιθαλαττίδιος ἔσται τις
[4, 716]	ἂν εἴη μάλιστα, καὶ πολὺ	μᾶλλον	ἤ πού τις, ὥς φασιν,
[4, 708]	νόμων καινῶν τάχα ἂν ἐθελήσειε	μᾶλλον,	τὸ δὲ συμπνεῦσαι, καὶ καθάπερ
[4, 706]	ἐυσέλμους ἅλαδ' ἕλκειν, ὄφρ' ἔτι	μᾶλλον	Τρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται ἐελδομένοισί
[4, 722]	ἔντεχνον ἐπιχείρησιν χρήσιμον πρὸς τὸ	μέλλον	περαίνεσθαι. καὶ δή που κιθαρῳδικῆς
[4, 709]	τοῦ δὴ πέρι λέγεις; ~(Ἀθηναῖος)	ἔμελλον	λέγειν ὡς οὐδείς ποτε ἀνθρώπων
[4, 708]	σκοπῶν ἅμα ἐρεῖν τι καὶ	φαῦλον·	ἀλλ' ἐὰν πρὸς καιρόν τινα
[4, 722]	τε ἐπὶ τὸν ἄπειρον παιδείας	ὄχλον,	τῷ ἑτέρῳ χρῶνται (μόνον· οὐ
[4, 723]	διὸ δὴ κατά (γε τὸν	ἐμὸν	λόγον τοῦτ' αὐτό, προοίμιον, ἀλλ'
[4, 723]	λεχθέντε διηνεγκάτην. (Κλεινίας) τό γ'	ἐμὸν	οὐκ ἂν ἄλλως νομοθετεῖν διακελεύοιτο
[4, 705]	εἶναι σφὼ τὸ πρὸς τὸν	πόλεμον,	ἐγὼ δὲ ὑπολαβὼν εἶπον ὡς
[4, 714]	ἐλήλυθεν. οὔτε γὰρ πρὸς τὸν	πόλεμον	οὔτε πρὸς ἀρετὴν (ὅλην βλέπειν
[4, 714]	ἆρ' οὖν οἴει, φασίν, ποτὲ	δῆμον	νικήσαντα, ἤ τινα πολιτείαν ἄλλην,
[4, 704]	τόπῳ γενομένη τὴν χώραν ταύτην	ἔρημον	ἀπείργασται χρόνον ἀμήχανον ὅσον. (Ἀθηναῖος)
[4, 722]	ἀνακινήσεις, ἔχουσαί τινα ἔντεχνον ἐπιχείρησιν	χρήσιμον	πρὸς τὸ μέλλον περαίνεσθαι. καὶ
[4, 721]	τοῦτον δὴ παρ' ἐκεῖνον τὸν	νόμον	ἀκούσαντα ἔξεστιν περὶ ἑνὸς ἑκάστου
[4, 714]	τὴν τοῦ νοῦ διανομὴν ἐπονομάζοντας	νόμον.	εἰ δ' ἄνθρωπος εἷς ἢ
[4, 720]	πρὸς θεῶν, τίν' ἄρα πρῶτον	νόμον	θεῖτ' ἂν ὁ νομοθέτης; ~ἆρ'
[4, 719]	λόγον μήπω σοι διανοοῦ γίγνεσθαι	νόμον”	(Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος) πότερον
[4, 718]	(τὸν αὑτοῦ βίον φαιδρυνάμενον κατὰ	νόμον	κοσμεῖν δεῖ, τῶν νόμων αὐτῶν
[4, 723]	ὁ νόμος, δέξηται ᾧ τὸν	νόμον	ὁ νομοθέτης λέγει, τούτου χάριν
[4, 717]	ἱδρύματα ἴδια πατρῴων θεῶν κατὰ	νόμον	ὀργιαζόμενα, γονέων δὲ μετὰ ταῦτα
[4, 706]	~τοῦτον γὰρ δὴ τίθεσθαι τὸν	νόμον	ὀρθῶς ὑποτίθεμαι μόνον, ὃς ἂν
[4, 720]	τὴν ζημίαν, ~ἐπ' (ἄλλον τρέπηται	νόμον,	παραμυθίας δὲ καὶ πειθοῦς τοῖς
[4, 708]	τι εἶναι γένος ὁμόφωνον καὶ	ὁμόνομον	ἔχει τινὰ φιλίαν, κοινωνὸν ἱερῶν
[4, 712]	μὲν χαλεπὸν ὂν τὸ πόλιν	εὔνομον	γίγνεσθαι, τῇ δ' εἴπερ γένοιτο
[4, 717]	τέλος ἐχόντων ὡσαύτως ἐπιμελείας τὰς	κόσμον	φερούσας ἀποδιδόναι· ~τῷ δὲ μὴ
[4, 717]	ὑπείκειν δεῖ καὶ ἀποπιμπλᾶσι τὸν	θυμόν,	ἐάντ' ἐν λόγοις ἐάντ' ἐν
[4, 721]	γὰρ γενέσθαι κλεινὸν καὶ μὴ	ἀνώνυμον	κεῖσθαι τετελευτηκότα τοῦ τοιούτου ἐστὶν
[4, 705]	πολλή· πίτυν τ' αὖ καὶ	πλάτανον	ὀλίγην ἂν εὕροι τις, οἷς
[4, 704]	χώραν ταύτην ἔρημον ἀπείργασται χρόνον	ἀμήχανον	ὅσον. (Ἀθηναῖος) τί δὲ πεδίων
[4, 718]	τούτων ἀποτελοῦντα (τὸν αὑτοῦ βίον	φαιδρυνάμενον	κατὰ νόμον κοσμεῖν δεῖ, τῶν
[4, 705]	με εἰς τὸ κατ' ἀρχὰς	εἰρημένον	ἀποβλέπων, τὸ περὶ τῶν Κρητικῶν
[4, 713]	μηχανῇ τὸν ἐπὶ τοῦ Κρόνου	λεγόμενον	βίον, καὶ ὅσον ἐν ἡμῖν
[4, 711]	ἴδοις ἐν αὐτῇ τὸ νυνδὴ	λεγόμενον.	(Κλεινίας) τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος) οὐδὲν
[4, 708]	καθ' ἕνα εἰς ταὐτόν, τὸ	λεγόμενον,	συμφυσῆσαι, χρόνου πολλοῦ καὶ παγχάλεπον.
[4, 708]	ἔστιν δ' ὅτε καὶ στάσεσιν	βιαζόμενον	ἀναγκάζοιτ' ἂν ἑτέρωσε ἀποξενοῦσθαι πόλεώς
[4, 707]	τροφήν; οὐ γάρ που τὸν	βουλόμενόν	γε Ἑλλήνων συνάγετε. καίτοι τινὰς
[4, 718]	τὸν ἀκούοντα ὅπερ φησὶν εὐμενέστερον	γιγνόμενον	εὐμαθέστερον ἀπεργάσεται, πᾶν ἀγαπητόν. οὐ
[4, 720]	ἁπλοῦν ἐν ταῖς νομοθεσίαις αὐταῖς	γιγνόμενον;	(Κλεινίας) πῶς γὰρ οὐ βούλομαι;
[4, 722]	γίγνεσθαι δέον, οὐδαμῇ τὰ νῦν	γιγνόμενον.	(Κλεινίας) τὸ ποῖον δὴ λέγεις;
[4, 711]	πράττειν, (ἀδύνατον οὐδὲ χαλεπῶς ἂν	γενόμενον·	ἀλλὰ τόδ' ἐστὶ τὸ χαλεπὸν
[4, 716]	λόγον ἔχει. νοήσωμεν δὴ τούτοις	ἑπόμενον	εἶναι τὸν τοιόνδε λόγον, ἁπάντων
[4, 721]	ἀθάνατον ὄν, τῷ παῖδας παίδων	καταλειπόμενον,	ταὐτὸν καὶ ἓν ὂν ἀεί,
[4, 724]	ὡς νῦν λέγομεν· τὸ δὲ	ἀπολειπόμενον	ἔτι τοῦ τοιούτου φαίνῃ μοι
[4, 716]	τοῦτό γε· ὡς τῶν συνακολουθησόντων	ἐσόμενον	τῷ θεῷ δεῖ διανοηθῆναι πάντα
[4, 723]	σμικρὸν τὸ μετὰ τοῦτό ἐστιν	ῥηθησόμενον,	οὐδ' ὀλίγον διαφέρον ἢ σαφῶς
[4, 716]	τὸν οὖν τῷ τοιούτῳ προσφιλῆ	γενησόμενον,	εἰς δύναμιν ὅτι μάλιστα καὶ
[4, 709]	εὐδαιμόνως οἰκήσειν, τὸν νομοθέτην ἀληθείας	ἐχόμενον	τῇ τοιαύτῃ παραπεσεῖν ἑκάστοτε πόλει
[4, 713]	καὶ εὐνομίαν καὶ ἀφθονίαν δίκης	παρεχόμενον,	ἀστασίαστα καὶ εὐδαίμονα τὰ τῶν
[4, 718]	δὲ μὴ (παραλείπειν μνήμην ἐνδελεχῆ	παρεχόμενον,	τούτῳ μάλιστ' ἀεὶ πρεσβεύειν, δαπάνης
[4, 717]	ὑπηρεσίαν ἐκείνοις κατὰ δύναμιν πᾶσαν,	ἀρχόμενον	ἀπὸ τῆς οὐσίας, δεύτερα τὰ
[4, 723]	ἔστιν προοίμια καὶ ὅτι πάσης	ἀρχόμενον	νομοθεσίας χρὴ προτιθέναι παντὸς τοῦ
[4, 713]	αὐτοῖς ῥᾳστώνης, (πολλῆς δ' ἡμῖν,	ἐπιμελούμενον	ἡμῶν, εἰρήνην τε καὶ αἰδῶ
[4, 710]	τοῖς δὲ ἐγκρατῶς· ὃ (καὶ	μονούμενον	ἔφαμεν τῶν πολλῶν ἀγαθῶν λεγομένων
[4, 720]	συμπείσῃ, τότε δὲ μετὰ πειθοῦς	ἡμερούμενον	ἀεὶ (παρασκευάζων τὸν κάμνοντα, εἰς
[4, 714]	οἷ χρὴ βλέπειν, πάλιν ἡμῖν	ἀμφισβητούμενον	ἐλήλυθεν. οὔτε γὰρ πρὸς τὸν
[4, 713]	ἐμμελῶς πως δηλῶσαι τὸ νῦν	ἐρωτώμενον;	(Κλεινίας) οὐκοῦν χρὴ ταύτῃ δρᾶν;
[4, 721]	τιμῶσιν ἑκάστοτε. τοῦτον δὴ παρ'	ἐκεῖνον	τὸν νόμον ἀκούσαντα ἔξεστιν περὶ
[4, 721]	πᾶς πᾶσαν· τὸ γὰρ γενέσθαι	κλεινὸν	καὶ μὴ ἀνώνυμον κεῖσθαι τετελευτηκότα
[4, 713]	τινας, ἀλλ' ἡμεῖς αὐτῶν δεσπόζομεν,	ἄμεινον	ἐκείνων γένος. ταὐτὸν δὴ καὶ
[4, 713]	καὶ φιλάνθρωπος ὤν, τὸ γένος	ἄμεινον	ἡμῶν ἐφίστη τὸ τῶν δαιμόνων,
[4, 705]	ἄρα τι μὴ πρὸς ἀρετὴν	τεῖνον	ἢ πρὸς ἀρετῆς μόριον νομοθετῶ.
[4, 721]	διανοηθέντα ὡς ἔστιν ᾗ τὸ	ἀνθρώπινον	γένος φύσει τινὶ μετείληφεν ἀθανασίας,
[4, 714]	τινα πολιτείαν ἄλλην, ἢ καὶ	τύραννον,	θήσεσθαι ἑκόντα πρὸς ἄλλο τι
[4, 707]	τὸ σῴζεσθαί τε καὶ εἶναι	μόνον	ἀνθρώποις τιμιώτατον ἡγούμενοι, καθάπερ οἱ
[4, 707]	μήν; (Ἀθηναῖος) τοῦτο τοίνυν σκοπώμεθα	μόνον,	εἰ κατὰ τὴν αὐτὴν ὁδὸν
[4, 722]	διπλῷ θάτερα τῶν ἑτέρων διάφορα	μόνον	εἰς ἀρετὴν τῆς χρείας, ἀλλ'
[4, 709]	διὰ τύχης, τῆς τέχνης ἂν	μόνον	ἐπιδέοι; (Κλεινίας) πάνυ μὲν οὖν.
[4, 706]	τίθεσθαι τὸν νόμον ὀρθῶς ὑποτίθεμαι	μόνον,	ὃς ἂν δίκην (τοξότου ἑκάστοτε
[4, 722]	παιδείας ὄχλον, τῷ ἑτέρῳ χρῶνται	(μόνον·	οὐ γὰρ πειθοῖ κεραννύντες τὴν
[4, 722]	τὴν μάχην νομοθετοῦσιν, ἀλλ' ἀκράτῳ	μόνον	τῇ βίᾳ. ἐγὼ δ' ὦ
[4, 721]	καὶ ἀπειλεῖν, ἢ τῷ ἀπειλεῖν	μόνον	χρωμένους ἁπλοῦς γίγνεσθαι τοῖς μήκεσιν.
[4, 704]	τὴν χώραν ταύτην ἔρημον ἀπείργασται	χρόνον	ἀμήχανον ὅσον. (Ἀθηναῖος) τί δὲ
[4, 709]	καινοτομεῖν, λοιμῶν τε ἐμπιπτόντων, καὶ	χρόνον	ἐπὶ πολὺν ἐνιαυτῶν πολλῶν πολλάκις
[4, 707]	γίγνεσθαί τε καὶ εἶναι τοσοῦτον	χρόνον	ὅσον ἂν ὦσιν· εἴρηται δ'
[4, 704]	νῦν, οὐδὲ εἰς τὸν ἔπειτα	χρόνον	ὅτι δεήσει καλεῖν αὐτήν- τοῦτο
[4, 716]	ἔδοξεν εἶναί τις, μετὰ δὲ	χρόνον	οὐ πολὺν ὑποσχὼν τιμωρίαν οὐ
[4, 722]	οἷόν τινες ἀνακινήσεις, ἔχουσαί τινα	ἔντεχνον	ἐπιχείρησιν χρήσιμον πρὸς τὸ μέλλον
[4, 708]	καὶ ὁμόνομον ἔχει τινὰ φιλίαν,	κοινωνὸν	ἱερῶν ὂν καὶ τῶν τοιούτων
[4, 708]	γὰρ ἕν τι εἶναι γένος	ὁμόφωνον	καὶ ὁμόνομον ἔχει τινὰ φιλίαν,
[4, 722]	διανοηθῆναι πώποτε τῶν νομοθετῶν, ὡς	ἐξὸν	δυοῖν χρῆσθαι πρὸς τὰς νομοθεσίας,
[4, 708]	δυσπειθὲς γίγνεται· τὸ δ' αὖ	παντοδαπὸν	ἐς ταὐτὸν συνερρυηκὸς γένος ὑπακοῦσαι
[4, 711]	γενόμενον· ἀλλὰ τόδ' ἐστὶ τὸ	χαλεπὸν	γενέσθαι, καὶ ὀλίγον δὴ τὸ
[4, 712]	κεχρησμῳδήσθω, καὶ ἐπιδεδείχθω τῇ μὲν	χαλεπὸν	ὂν τὸ πόλιν εὔνομον γίγνεσθαι,
[4, 708]	δι' ἃ καὶ πρότερον ἐφθάρη,	χαλεπὸν	τῷ κατοικίζοντι (καὶ νομοθετοῦντι καὶ
[4, 708]	λεγόμενον, συμφυσῆσαι, χρόνου πολλοῦ καὶ	παγχάλεπον.	ἀλλ' ὄντως ἐστὶν νομοθεσία καὶ
[4, 716]	(βίον καὶ δὴ καὶ διαφερόντως	πρέπον,	τῷ δὲ κακῷ τούτων τἀναντία
[4, 712]	ἐξαίφνης ἂν ἐρωτηθείς, ὄντως, ὅπερ	εἶπον,	οὐκ ἔχω διορισάμενος εἰπεῖν τίς
[4, 705]	τὸν πόλεμον, ἐγὼ δὲ ὑπολαβὼν	εἶπον	ὡς ὅτι μὲν εἰς ἀρετήν
[4, 720]	παῖδες τὸν πρᾳότατον αὐτὸν θεραπεύειν	τρόπον	ἑαυτούς. οἷον δὴ τί λέγομεν;
[4, 720]	ἑκάστοτε θεραπεύειν- ἀναμιμνῃσκώμεθα δὲ τὸν	τρόπον	ἑκάτερον, ἵνα τοῦ νομοθέτου δεώμεθα,
[4, 708]	μὴ τὸν τῶν ἐσμῶν γίγνηται	τρόπον,	ἓν γένος ἀπὸ μιᾶς ἰὸν
[4, 718]	τινι τύπῳ, ἀλλ' οὑτωσί τινα	τρόπον	λάβωμεν, ἄν τι δυνώμεθα περὶ
[4, 712]	φάναι ἀριστοκρατίαν (αὐτὴν εἶναι παντάπασιν	ἄτοπον·	καὶ μὲν δὴ βασιλεία γε
[4, 715]	ἔφαμέν που κατὰ φύσιν τὸν	Πίνδαρον	ἄγειν δικαιοῦντα τὸ βιαιότατον, ὡς
[4, 709]	εὔξασθαί που δύναιτο ὀρθῶς, τί	παρὸν	αὐτῷ διὰ τύχης, τῆς τέχνης
[4, 708]	χώραν κατῳκισμένους. τὸ δὲ δὴ	παρὸν	ἡμῖν λέγε πόθεν ἔσεσθαι φῂς
[4, 720]	θεραπεύειν- ἀναμιμνῃσκώμεθα δὲ τὸν τρόπον	ἑκάτερον,	ἵνα τοῦ νομοθέτου δεώμεθα, καθάπερ
[4, 712]	μῶν οὖν τὸν πρεσβύτερον ἐμὲ	δικαιότερον	εἰπεῖν πρότερον; (Κλεινίας) ἴσως. (Μέγιλλος)
[4, 721]	ἔξεστιν περὶ ἑνὸς ἑκάστου διανοηθῆναι,	πότερον	αὐτοὺς διπλοῦς οὕτω (δεῖ γίγνεσθαι
[4, 714]	τὸν λόγον ἡμᾶς, (ὦ Κλεινία,	πότερον	αὐτῷ πεισόμεθα ἢ πῶς δράσομεν.
[4, 707]	ὁ κατοικιζόμενος ὑμῖν λεὼς ἔσται;	πότερον	ἐξ ἁπάσης Κρήτης ὁ ἐθέλων,
[4, 704]	ἐστιν ὃ βουλόμενος μᾶλλον ἐπερωτῶ,	πότερον	ἐπιθαλαττίδιος ἔσται τις ἢ χερσαία.
[4, 719]	νόμον” (Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος)	πότερον	οὖν ἡμῖν ὁ τεταγμένος ἐπὶ
[4, 720]	τὴν ὑγίειαν ἄγων, ἀποτελεῖν πειρᾶται;	πότερον	οὕτως ἢ ἐκείνως ἰατρός τε
[4, 720]	τὸν ἀσθενοῦντα αὐτόν, καὶ οὐ	πρότερον	ἐπέταξεν πρὶν ἄν πῃ συμπείσῃ,
[4, 708]	αὐτοῖς ἤθεσιν δι' ἃ καὶ	πρότερον	ἐφθάρη, χαλεπὸν τῷ κατοικίζοντι (καὶ
[4, 712]	τὸν πρεσβύτερον ἐμὲ δικαιότερον εἰπεῖν	πρότερον;	(Κλεινίας) ἴσως. (Μέγιλλος) καὶ μὴν
[4, 718]	ἀκούοντα ὅπερ φησὶν εὐμενέστερον γιγνόμενον	εὐμαθέστερον	ἀπεργάσεται, πᾶν ἀγαπητόν. οὐ γὰρ
[4, 723]	εὐμενῶς, καὶ διὰ τὴν εὐμένειαν	εὐμαθέστερον,	τὴν ἐπίταξιν, ὃ δή ἐστιν
[4, 718]	δέ, τὸν ἀκούοντα ὅπερ φησὶν	εὐμενέστερον	γιγνόμενον εὐμαθέστερον ἀπεργάσεται, πᾶν ἀγαπητόν.
[4, 718]	ἡμερώτερόν τε ἂν ἀκούειν καὶ	εὐμενέστερον·	ὥστε εἰ καὶ μὴ μέγα
[4, 708]	βλέπων τοῦτ' εἴρηκας, φράζ' ἔτι	σαφέστερον.	(Ἀθηναῖος) ὠγαθέ, ἔοικα περὶ νομοθετῶν
[4, 714]	συμφέρον ἐστίν. (Κλεινίας) λέγ' ἔτι	σαφέστερον.	(Ἀθηναῖος) ὧδε. τίθεται δήπου, φασίν,
[4, 712]	τί λέγεις βουληθείς; φράζ' ἔτι	σαφέστερον.	οἷον δημοκρατίαν τινὰ ἢ ὀλιγαρχίαν
[4, 712]	ἐστίν; (Μέγιλλος) μῶν οὖν τὸν	πρεσβύτερον	ἐμὲ δικαιότερον εἰπεῖν πρότερον; (Κλεινίας)
[4, 705]	ἔχει τὸ τῶν ὀγδοήκοντα σταδίων.	~ἐγγύτερον	μέντοι τοῦ δέοντος κεῖται τῆς
[4, 710]	διαφερόντως εὖ πρᾶξαί τινα πόλιν.	δεύτερον	δέ, ἐάν ποτέ τινες δύο
[4, 710]	ἀλλ' ἐκ τυραννίδος μὲν πρῶτον,	δεύτερον	δὲ ἐκ βασιλικῆς πολιτείας, τρίτον
[4, 710]	εἰς τοῦτο ἐκ τοῦ τοιούτου,	(δεύτερον	δὲ ἐξ ὀλιγαρχίας ἢ πῶς
[4, 720]	τὸ χεῖρον τοῖν δυοῖν καὶ	ἀγριώτερον	ἀπεργαζόμενος; (Κλεινίας) πολύ που διαφέρον,
[4, 710]	αὖ καὶ κατὰ λόγον ὡσαύτως	χαλεπώτερον	ὅσῳ πλείους, ὅσῳ δ' ἐναντίον,
[4, 709]	καὶ καιρός, τἀνθρώπινα διακυβερνῶσι σύμπαντα.	ἡμερώτερον	μὴν τρίτον (συγχωρῆσαι τούτοις δεῖν
[4, 718]	μὴ παντάπασιν ὠμῆς ψυχῆς λαβόμενα,	ἡμερώτερόν	τε ἂν ἀκούειν καὶ εὐμενέστερον·
[4, 723]	τοῦτό ἐστιν ῥηθησόμενον, οὐδ' ὀλίγον	διαφέρον	ἢ σαφῶς ἢ μὴ σαφῶς
[4, 720]	ἀγριώτερον ἀπεργαζόμενος; (Κλεινίας) πολύ που	διαφέρον,	ὦ ξένε, τὸ διπλῇ. (Ἀθηναῖος)
[4, 714]	τι πρῶτον νόμους ἢ τὸ	συμφέρον	ἑαυτῷ τῆς ἀρχῆς τοῦ μένειν;
[4, 714]	(Ἀθηναῖος) ὅτι τὸ τοῦ κρείττονος	συμφέρον	ἐστίν. (Κλεινίας) λέγ' ἔτι σαφέστερον.
[4, 714]	ᾖ πολιτεία, ταύτῃ ἰδεῖν τὸ	συμφέρον,	ὅπως ἄρξει τε ἀεὶ καὶ
[4, 708]	καὶ φαῦλον· ἀλλ' ἐὰν πρὸς	καιρόν	τινα λέγωμεν, πρᾶγμ' οὐδὲν γίγνοιτ'
[4, 722]	ὅσον οἷόν τε ἐπὶ τὸν	ἄπειρον	παιδείας ὄχλον, τῷ ἑτέρῳ χρῶνται
[4, 720]	ἢ μοναχῇ καὶ κατὰ τὸ	χεῖρον	τοῖν δυοῖν καὶ ἀγριώτερον ἀπεργαζόμενος;
[4, 719]	τὸ πρῶτον· ἐπὴν δ' εἰς	ἄκρον	ἵκηαι, ῥηιδίη δὴ πειτα φέρειν,
[4, 718]	εἰ καὶ μὴ μέγα τι,	σμικρὸν	δέ, τὸν ἀκούοντα ὅπερ φησὶν
[4, 723]	πεφυκὸς προοίμιον ἑκάστοις- οὐ γὰρ	σμικρὸν	τὸ μετὰ τοῦτό ἐστιν ῥηθησόμενον,
[4, 705]	γε μὴν ὄντως ἁλμυρὸν καὶ	πικρὸν	γειτόνημα· ἐμπορίας γὰρ καὶ χρηματισμοῦ
[4, 714]	μὴ καταλυθήσεται, καὶ τὸν φύσει	ὅρον	τοῦ δικαίου λέγεσθαι κάλλισθ' οὕτω.
[4, 716]	δὴ θεὸς ἡμῖν πάντων χρημάτων	μέτρον	ἂν εἴη μάλιστα, καὶ πολὺ
[4, 719]	καὶ πένης ἀνὴρ τὸν καταδεᾶ,	μέτρον	δὲ οὐσίας κεκτημένος καὶ μέτριος
[4, 705]	ἡδύ, μάλα γε μὴν ὄντως	ἁλμυρὸν	καὶ πικρὸν γειτόνημα· ἐμπορίας γὰρ
[4, 706]	πάλιν ἀποχωρεῖν, καὶ δοκεῖν μηδὲν	αἰσχρὸν	ποιεῖν μὴ τολμῶντας ἀποθνῄσκειν μένοντας
[4, 719]	ἀπείργασται, βούλομαι ὑμῖν εἰς τὸ	μέσον	αὐτὸ θεῖναι. (Κλεινίας) τίθει δή.
[4, 713]	καὶ παρήγαγον αὐτὴν εἰς τὸ	μέσον	τοῖς λόγοις. (Κλεινίας) ὀρθότατά γε
[4, 704]	ταύτην ἔρημον ἀπείργασται χρόνον ἀμήχανον	ὅσον.	(Ἀθηναῖος) τί δὲ πεδίων τε
[4, 707]	τε καὶ εἶναι τοσοῦτον χρόνον	ὅσον	ἂν ὦσιν· εἴρηται δ' ἡμῖν
[4, 713]	τοῦ Κρόνου λεγόμενον βίον, καὶ	ὅσον	ἐν ἡμῖν ἀθανασίας ἔνεστι, ~τούτῳ
[4, 705]	δέοντος κεῖται τῆς θαλάττης, (σχεδὸν	ὅσον	εὐλιμενωτέραν αὐτὴν φῂς εἶναι, ὅμως
[4, 723]	καθ' ἕκαστον, ᾗ διοίσουσιν ἑαυτῶν	ὅσον	νυνδὴ τὼ λεχθέντε διηνεγκάτην. (Κλεινίας)
[4, 722]	νομοθεσίας, πειθοῖ καὶ βίᾳ, καθ'	ὅσον	οἷόν τε ἐπὶ τὸν ἄπειρον
[4, 720]	νοσούντων, ἅμα δὲ καὶ καθ'	ὅσον	οἷός τέ ἐστιν, διδάσκει τὸν
[4, 719]	ἀλλὰ τί τὸ μέτριον καὶ	ὁπόσον	ῥητέον, ἢ τὸν τοιοῦτον λόγον
[4, 706]	καλόν. Ὀδυσσεὺς γὰρ αὐτῷ λοιδορεῖ	τὸν	Ἀγαμέμνονα, τῶν Ἀχαιῶν τότε ὑπὸ
[4, 718]	μὴ μέγα τι, σμικρὸν δέ,	τὸν	ἀκούοντα ὅπερ φησὶν εὐμενέστερον γιγνόμενον
[4, 722]	καθ' ὅσον οἷόν τε ἐπὶ	τὸν	ἄπειρον παιδείας ὄχλον, τῷ ἑτέρῳ
[4, 721]	οὖν. (Ἀθηναῖος) λέγωμεν δὴ πρῶτον	τὸν	ἁπλοῦν, ἔχοι δ' ἄν πως
[4, 720]	ὅσον οἷός τέ ἐστιν, διδάσκει	τὸν	ἀσθενοῦντα αὐτόν, καὶ οὐ πρότερον
[4, 719]	κεκτημένος καὶ μέτριος αὐτὸς ὢν	τὸν	αὐτὸν ἂν ἐπαινέσαι. σοὶ δὲ
[4, 709]	καὶ τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως κατὰ	τὸν	αὐτὸν ἂν ἔχοι λόγον, καὶ
[4, 716]	καὶ τὰ ἄλλ' οὕτως κατὰ	τὸν	αὐτὸν λόγον ἔχει. νοήσωμεν δὴ
[4, 718]	καὶ ὁμιλίας συμπάντων τούτων ἀποτελοῦντα	(τὸν	αὑτοῦ βίον φαιδρυνάμενον κατὰ νόμον
[4, 717]	σφόδρα κεχρημένοις. παρὰ δὲ πάντα	τὸν	βίον ἔχειν τε καὶ ἐσχηκέναι
[4, 707]	γῆς τροφήν; οὐ γάρ που	τὸν	βουλόμενόν γε Ἑλλήνων συνάγετε. καίτοι
[4, 713]	(Κλεινίας) ὀρθότατά γε δρῶν· καὶ	τόν	γε ἑξῆς περαίνων ἂν (μῦθον,
[4, 715]	καὶ παρόντας θῶμεν τοὺς ἐποίκους,	τὸν	δ' ἑξῆς αὐτοῖς διαπεραντέον ἂν
[4, 718]	μάλιστα καὶ ὡς τάχιστα (γίγνεσθαι,	τὸν	δὲ Ἡσίοδον οἱ πολλοὶ σοφὸν
[4, 723]	λέγων· διὸ δὴ κατά (γε	τὸν	ἐμὸν λόγον τοῦτ' αὐτό, προοίμιον,
[4, 716]	ἢ διανοεῖσθαι καὶ τί μὴ	τὸν	ἔμφρονα; (Κλεινίας) δῆλον δὴ τοῦτό
[4, 704]	ἔστι τὰ νῦν, οὐδὲ εἰς	τὸν	ἔπειτα χρόνον ὅτι δεήσει καλεῖν
[4, 713]	δεῖν ἡμᾶς οἴεται πάσῃ μηχανῇ	τὸν	ἐπὶ τοῦ Κρόνου λεγόμενον βίον,
[4, 708]	ταῖς πόλεσιν, ὅταν μὴ τὸν	τῶν	ἐσμῶν γίγνηται τρόπον, ἓν γένος
[4, 716]	καὶ ἄριστον καὶ ἀνυσιμώτατον πρὸς	τὸν	εὐδαίμονα (βίον καὶ δὴ καὶ
[4, 717]	οὖν ὑπείκειν δεῖ καὶ ἀποπιμπλᾶσι	τὸν	θυμόν, ἐάντ' ἐν λόγοις ἐάντ'
[4, 720]	μετὰ πειθοῦς ἡμερούμενον ἀεὶ (παρασκευάζων	τὸν	κάμνοντα, εἰς τὴν ὑγίειαν ἄγων,
[4, 719]	αὖ τις καὶ πένης ἀνὴρ	τὸν	καταδεᾶ, μέτρον δὲ οὐσίας κεκτημένος
[4, 723]	τῆς μελλήσεως ποιώμεθα, ἐπὶ δὲ	τὸν	λόγον ἐπανέλθωμεν καὶ ἀπ' ἐκείνων
[4, 714]	μηχανή. σκοπεῖν δὴ δεῖ τοῦτον	τὸν	λόγον ἡμᾶς, (ὦ Κλεινία, πότερον
[4, 722]	πολλῶν ἢ ὀλίγων γραμμάτων ποιήσασθαι	τὸν	λόγον λίαν εὔηθες- τὰ γὰρ
[4, 716]	γίγνεσθαι, (καὶ κατὰ τοῦτον δὴ	τὸν	λόγον ὁ μὲν σώφρων ἡμῶν
[4, 709]	εἰ μέλλοι ποτὲ εὐδαιμόνως οἰκήσειν,	τὸν	νομοθέτην ἀληθείας ἐχόμενον τῇ τοιαύτῃ
[4, 719]	οὐκ ἠκούσαμέν σου λέγοντος ὡς	τὸν	νομοθέτην οὐ δεῖ τοῖς ποιηταῖς
[4, 723]	μοι βουληθείην εἰρῆσθαι; τόδε, ὡς	τὸν	νομοθέτην πρὸ πάντων τε ἀεὶ
[4, 721]	ἑκάστοτε. τοῦτον δὴ παρ' ἐκεῖνον	τὸν	νόμον ἀκούσαντα ἔξεστιν περὶ ἑνὸς
[4, 723]	ἐστιν ὁ νόμος, δέξηται ᾧ	τὸν	νόμον ὁ νομοθέτης λέγει, τούτου
[4, 706]	νομοθετῶ. ~τοῦτον γὰρ δὴ τίθεσθαι	τὸν	νόμον ὀρθῶς ὑποτίθεμαι μόνον, ὃς
[4, 716]	πού τις, ὥς φασιν, ἄνθρωπος·	τὸν	οὖν τῷ τοιούτῳ προσφιλῆ γενησόμενον,
[4, 715]	καὶ ἔφαμέν που κατὰ φύσιν	τὸν	Πίνδαρον ἄγειν δικαιοῦντα τὸ βιαιότατον,
[4, 705]	αὐτὸ εἶναι σφὼ τὸ πρὸς	τὸν	πόλεμον, ἐγὼ δὲ ὑπολαβὼν εἶπον
[4, 714]	ἀμφισβητούμενον ἐλήλυθεν. οὔτε γὰρ πρὸς	τὸν	πόλεμον οὔτε πρὸς ἀρετὴν (ὅλην
[4, 720]	καθάπερ ἰατροῦ δέοιντο ἂν παῖδες	τὸν	πρᾳότατον αὐτὸν θεραπεύειν τρόπον ἑαυτούς.
[4, 712]	τούτων ἐστίν; (Μέγιλλος) μῶν οὖν	τὸν	πρεσβύτερον ἐμὲ δικαιότερον εἰπεῖν πρότερον;
[4, 724]	τ' ἐστὶ καὶ κοινότατον ἀναπεμπαζομένους	τόν	τε λέγοντα καὶ τοὺς ἀκούοντας
[4, 716]	νοήσωμεν δὴ τούτοις ἑπόμενον εἶναι	τὸν	τοιόνδε λόγον, ἁπάντων κάλλιστον καὶ
[4, 719]	μέτριον καὶ ὁπόσον ῥητέον, ἢ	τὸν	τοιοῦτον λόγον μήπω σοι διανοοῦ
[4, 723]	ἂν ἄλλως νομοθετεῖν διακελεύοιτο ἡμῖν	τὸν	τούτων ἐπιστήμονα. (Ἀθηναῖος) καλῶς μὲν
[4, 720]	εἴωθεν ἑκάστοτε θεραπεύειν- ἀναμιμνῃσκώμεθα δὲ	τὸν	τρόπον ἑκάτερον, ἵνα τοῦ νομοθέτου
[4, 723]	ἐπαναπολήσωμεν, ὡς προοίμιον ἀλλ' οὐ	τὸν	τυχόντα λόγον περαίνοντες, καθάπερ ἄρτι·
[4, 708]	κατοικισμὸς ταῖς πόλεσιν, ὅταν μὴ	τὸν	τῶν ἐσμῶν γίγνηται τρόπον, ἓν
[4, 719]	αὑτὴν διακελεύοιτο ἐν τῷ ποιήματι,	τὸν	ὑπερβάλλοντα (ἂν τάφον ἐπαινοίην, φειδωλὸς
[4, 714]	ἀεὶ καὶ μὴ καταλυθήσεται, καὶ	τὸν	φύσει ὅρον τοῦ δικαίου λέγεσθαι
[4, 721]	καὶ συνέψεται, τούτῳ τῷ τρόπῳ	ἀθάνατον	ὄν, τῷ παῖδας παίδων καταλειπόμενον,
[4, 710]	φύσεσιν, εἰ μέλλει πόλις ὡς	δυνατόν	ἐστι τάχιστα καὶ ἄριστα σχήσειν
[4, 704]	μὲν οὖν ταύτῃ γε ὡς	δυνατόν	ἐστιν μάλιστα, ὦ ξένε. (Ἀθηναῖος)
[4, 707]	ὀρθὴ τούτου στερομένη; (Κλεινίας) σχεδὸν	ἀδύνατον.	ἀλλὰ μήν, ὦ ξένε, τήν
[4, 711]	πρῶτον πάντα ὑπογράφοντα τῷ πράττειν,	(ἀδύνατον	οὐδὲ χαλεπῶς ἂν γενόμενον· ἀλλὰ
[4, 720]	ἰατροῦ δέοιντο ἂν παῖδες τὸν	πρᾳότατον	αὐτὸν θεραπεύειν τρόπον ἑαυτούς. οἷον
[4, 715]	τὸν Πίνδαρον ἄγειν δικαιοῦντα τὸ	βιαιότατον,	ὡς φάναι. (Κλεινίας) ναί, ταῦτ'
[4, 724]	ἴσχειν, προσῆκόν τ' ἐστὶ καὶ	κοινότατον	ἀναπεμπαζομένους τόν τε λέγοντα καὶ
[4, 721]	(δεῖ γίγνεσθαι τῷ μήκει τὸ	σμικρότατον,	διὰ τὸ πείθειν τε ἅμα
[4, 711]	ἂν τοῦτο ἀριθμῷ μὲν βραχύτατον,	ἰσχυρότατον	δέ, καθάπερ ἐν τυραννίδι, γένηται,
[4, 716]	καὶ οἶκον καὶ πόλιν ἄρδην	ἀνάστατον	ἐποίησεν. πρὸς ταῦτ' οὖν οὕτω
[4, 716]	τοιόνδε λόγον, ἁπάντων κάλλιστον καὶ	ἀληθέστατον	οἶμαι λόγων, ὡς τῷ μὲν
[4, 711]	δ' ἂν τοῦτο ἀριθμῷ μὲν	βραχύτατον,	ἰσχυρότατον δέ, καθάπερ ἐν τυραννίδι,
[4, 708]	νομοθεσία καὶ πόλεων οἰκισμοὶ πάντων	τελεώτατον	πρὸς ἀρετὴν ἀνδρῶν. (Κλεινίας) εἰκός·
[4, 707]	τε καὶ εἶναι μόνον ἀνθρώποις	τιμιώτατον	ἡγούμενοι, καθάπερ οἱ πολλοί, τὸ
[4, 716]	θεῶν κάλλιστον καὶ ἄριστον καὶ	ἀνυσιμώτατον	πρὸς τὸν εὐδαίμονα (βίον καὶ
[4, 709]	εἰπεῖν ὅπερ ἐγὼ νυνδή, τὸ	θνητὸν	(μὲν μηδένα νομοθετεῖν μηδέν, τύχας
[4, 705]	αὐτὴν φῂς εἶναι, ὅμως δὲ	ἀγαπητὸν	καὶ τοῦτο. πρόσοικος γὰρ θάλαττα
[4, 718]	εὐμενέστερον γιγνόμενον εὐμαθέστερον ἀπεργάσεται, πᾶν	ἀγαπητόν.	οὐ γὰρ πολλή τις εὐπέτεια
[4, 710]	τινες δύο ἄρχοντες γίγνωνται τοιοῦτοι,	τρίτον	δ' αὖ καὶ κατὰ λόγον
[4, 710]	δεύτερον δὲ ἐκ βασιλικῆς πολιτείας,	τρίτον	δὲ ἔκ τινος δημοκρατίας. τὸ
[4, 710]	ἢ πῶς λέγεις; καὶ τὸ	τρίτον	ἐκ δημοκρατίας. (Ἀθηναῖος) οὐδαμῶς, ἀλλ'
[4, 722]	ἐγὼ δ' ὦ μακάριοι, καὶ	τρίτον	ἔτι περὶ τοὺς νόμους ὁρῶ
[4, 709]	τἀνθρώπινα διακυβερνῶσι σύμπαντα. ἡμερώτερον μὴν	τρίτον	(συγχωρῆσαι τούτοις δεῖν ἕπεσθαι τέχνην·
[4, 710]	ἔκ τινος δημοκρατίας. τὸ δὲ	τέταρτον,	ὀλιγαρχία, τὴν τοῦ τοιούτου γένεσιν
[4, 723]	αὐτοὺς προοιμίων ποιεῖν καὶ καθ'	ἕκαστον,	ᾗ διοίσουσιν ἑαυτῶν ὅσον νυνδὴ
[4, 709]	(Ἀθηναῖος) οὐκοῦν ὅ γε πρὸς	ἕκαστόν	τι τῶν εἰρημένων ἔχων τὴν
[4, 712]	προσεοικέναι τὸ γὰρ τῶν ἐφόρων	θαυμαστὸν	ὡς τυραννικὸν ἐν αὐτῇ γέγονε
[4, 712]	λέγομεν, πάντων τάχιστόν τε καὶ	ῥᾷστον	μακρῷ. (Κλεινίας) πῶς; (Ἀθηναῖος) πειρώμεθα
[4, 710]	πρὸς τοὺς ἐν τῇ πόλει	μέγιστον	δυναμένους· ~(οὗ δ' ἂν τοῦτο
[4, 720]	δὲ ἐλεύθερος ὡς ἐπὶ τὸ	πλεῖστον	τὰ τῶν ἐλευθέρων νοσήματα θεραπεύει
[4, 718]	ἐν ἐλπίσιν ἀγαθαῖς διάγοντες τὸ	πλεῖστον	τοῦ βίου. ἃ δὲ πρὸς
[4, 716]	εἶναι τὸν τοιόνδε λόγον, ἁπάντων	κάλλιστον	καὶ ἀληθέστατον οἶμαι λόγων, ὡς
[4, 716]	ἀναθήμασιν καὶ συμπάσῃ θεραπείᾳ θεῶν	κάλλιστον	καὶ ἄριστον καὶ ἀνυσιμώτατον πρὸς
[4, 705]	τε πρὸς αὑτὴν τὴν πόλιν	ἄπιστον	καὶ ἄφιλον ποιεῖ καὶ πρὸς
[4, 716]	συμπάσῃ θεραπείᾳ θεῶν κάλλιστον καὶ	ἄριστον	καὶ ἀνυσιμώτατον πρὸς τὸν εὐδαίμονα
[4, 706]	καὶ ταῦτα τὸ τῶν πολιτῶν	βέλτιστον	μέρος. ἦν δέ που τοῦτό
[4, 712]	εἴπερ γένοιτο ὃ λέγομεν, πάντων	τάχιστόν	τε καὶ ῥᾷστον μακρῷ. (Κλεινίας)
[4, 719]	καὶ μέτριος αὐτὸς ὢν τὸν	αὐτὸν	ἂν ἐπαινέσαι. σοὶ δὲ οὐχ
[4, 709]	τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως κατὰ τὸν	αὐτὸν	ἂν ἔχοι λόγον, καὶ δὴ
[4, 719]	ποιητῶν εἰ τάδε λέγοιμεν πρὸς	αὐτόν,	ἆρ' ἂν τὰ λεχθέντα εἴη
[4, 711]	βουληθέντι πόλεως ἤθη, πορεύεσθαι δὲ	αὐτὸν	δεῖ πρῶτον ταύτῃ, ὅπῃπερ ἂν
[4, 720]	δέοιντο ἂν παῖδες τὸν πρᾳότατον	αὐτὸν	θεραπεύειν τρόπον ἑαυτούς. οἷον δὴ
[4, 720]	τέ ἐστιν, διδάσκει τὸν ἀσθενοῦντα	αὐτόν,	καὶ οὐ πρότερον ἐπέταξεν πρὶν
[4, 716]	τὰ ἄλλ' οὕτως κατὰ τὸν	αὐτὸν	λόγον ἔχει. νοήσωμεν δὴ τούτοις
[4, 711]	τοὺς πολίτας, ἐάντε ἐπὶ τοὐναντίον,	αὐτὸν	πρῶτον πάντα ὑπογράφοντα τῷ πράττειν,
[4, 716]	εἰς δύναμιν ὅτι μάλιστα καὶ	αὐτὸν	τοιοῦτον ἀναγκαῖον γίγνεσθαι, (καὶ κατὰ
[4, 709]	(Ἀθηναῖος) φέρε δή, νομοθέτα, πρὸς	αὐτὸν	φῶμεν, τί σοι (καὶ πῶς
[4, 710]	λέγων ἄν τις ὀρθῶς λέγειν	αὑτὸν	πείθοι; (Ἀθηναῖος) ῥᾴδιόν που τοῦτό
[4, 721]	μετειληφέναι· τούτου δὴ ἀποστερεῖν ἑκόντα	ἑαυτὸν	οὐδέποτε ὅσιον, ἐκ προνοίας δὲ
[4, 716]	τιμωρίαν οὐ μεμπτὴν τῇ δίκῃ	ἑαυτόν	τε καὶ οἶκον καὶ πόλιν
[4, 721]	καὶ πέντε, ζημιούσθω μὲν κατ'	ἐνιαυτὸν	τόσῳ καὶ τόσῳ, ἵνα μὴ
[4, 717]	ἐτίθεσαν, τάς τε αὖ κατ'	ἐνιαυτὸν	τῶν ἤδη τέλος ἐχόντων ὡσαύτως
[4, 710]	ἐπαίνου, καί τινα τύχην εἰς	(ταὐτὸν	ἀγαγεῖν αὐτῷ· γενομένου γὰρ τούτου,
[4, 709]	γάρ; (Κλεινίας) τί μήν; (Ἀθηναῖος)	ταὐτὸν	δὴ καὶ νομοθέτης οἶμαι δράσειεν.
[4, 713]	αὐτῶν δεσπόζομεν, ἄμεινον ἐκείνων γένος.	ταὐτὸν	δὴ καὶ ὁ θεὸς ἄρα
[4, 721]	ὄν, τῷ παῖδας παίδων καταλειπόμενον,	ταὐτὸν	καὶ ἓν ὂν ἀεί, γενέσει
[4, 712]	τούτων ἐστὶν τῶν πολιτειῶν. (Κλεινίας)	ταὐτόν	σοι πάθος, ὦ Μέγιλλε, καταφαίνομαι
[4, 708]	τὸ δ' αὖ παντοδαπὸν ἐς	ταὐτὸν	συνερρυηκὸς γένος ὑπακοῦσαι μέν τινων
[4, 708]	ἵππων ζεῦγος καθ' ἕνα εἰς	ταὐτόν,	τὸ λεγόμενον, συμφυσῆσαι, χρόνου πολλοῦ
[4, 722]	τὸ παράδειγμα, εἰ γίγνοιτο ἑκάτερα,	ταὐτὸν	τοῦτ' ἂν αἱροίμην. οὐ μὴν
[4, 709]	λόγον, καὶ δὴ καὶ νομοθεσίᾳ	ταὐτὸν	τοῦτο δοτέον· τῶν ἄλλων συμπιπτόντων,
[4, 712]	πέρι λόγος, ~ὡς ὅταν εἰς	(ταὐτὸν	τῷ φρονεῖν τε καὶ σωφρονεῖν
[4, 716]	δύναμιν ὅτι μάλιστα καὶ αὐτὸν	τοιοῦτον	ἀναγκαῖον γίγνεσθαι, (καὶ κατὰ τοῦτον
[4, 723]	(οὐδὲ λόγου παντὸς δεῖ τὸ	τοιοῦτον	δρᾶν καίτοι πέφυκέν γε εἶναι
[4, 723]	τῷ μελῳδῷ καὶ νομοθέτῃ τὸ	τοιοῦτον	ἑκάστοτε ἐπιτρεπτέον. (Κλεινίας) ἀληθέστατα δοκεῖς
[4, 715]	γὰρ δὴ μυριάκις ἤδη τὸ	τοιοῦτον	ἔν τισι πόλεσιν. (Κλεινίας) τὸ
[4, 719]	καὶ ὁπόσον ῥητέον, ἢ τὸν	τοιοῦτον	λόγον μήπω σοι διανοοῦ γίγνεσθαι
[4, 706]	ὅτι τὸ ἐπιτήδευμα ἦν τὸ	τοιοῦτον	οὐ καλόν. Ὀδυσσεὺς γὰρ αὐτῷ
[4, 719]	τεταγμένος ἐπὶ τοῖς νόμοις μηδὲν	τοιοῦτον	προαγορεύῃ ἐν ἀρχῇ τῶν νόμων,
[4, 717]	ἐάντ' ἐν ἔργοις δρῶσιν τὸ	τοιοῦτον,	συγγιγνώσκοντα, ὡς εἰκότως μάλιστα πατὴρ
[4, 723]	Κλεινία, δοκεῖς μοι τό γε	τοσοῦτον	λέγειν, ὅτι πᾶσίν γε νόμοις
[4, 707]	βελτίστους γίγνεσθαί τε καὶ εἶναι	τοσοῦτον	χρόνον ὅσον ἂν ὦσιν· εἴρηται
[4, 706]	ἢ πρὸς ἀρετῆς μόριον νομοθετῶ.	~τοῦτον	γὰρ δὴ τίθεσθαι τὸν νόμον
[4, 721]	τοὺς πρεσβυτέρους αὑτῶν τιμῶσιν ἑκάστοτε.	τοῦτον	δὴ παρ' ἐκεῖνον τὸν νόμον
[4, 716]	τοιοῦτον ἀναγκαῖον γίγνεσθαι, (καὶ κατὰ	τοῦτον	δὴ τὸν λόγον ὁ μὲν
[4, 714]	σωτηρίας μηχανή. σκοπεῖν δὴ δεῖ	τοῦτον	τὸν λόγον ἡμᾶς, (ὦ Κλεινία,
[4, 710]	ἀκρατῶς ἔχειν πρὸς τὰς ἡδονάς,	σύμφυτον	ἐπανθεῖ, τοῖς δὲ ἐγκρατῶς· ὃ
[4, 710]	οὐδαμῶς, ἀλλ' ἐκ τυραννίδος μὲν	πρῶτον,	δεύτερον δὲ ἐκ βασιλικῆς πολιτείας,
[4, 719]	ἐς αὐτήν, ~(καὶ τρηχὺς τὸ	πρῶτον·	ἐπὴν δ' εἰς ἄκρον ἵκηαι,
[4, 717]	ἂν λεγόμενα ὀρθότατα φέροιτ' ἄν;	πρῶτον	μέν, φαμέν, τιμὰς τὰς μετ'
[4, 720]	δὴ πρὸς θεῶν, τίν' ἄρα	πρῶτον	νόμον θεῖτ' ἂν ὁ νομοθέτης;
[4, 714]	θήσεσθαι ἑκόντα πρὸς ἄλλο τι	πρῶτον	νόμους ἢ τὸ συμφέρον ἑαυτῷ
[4, 711]	πολίτας, ἐάντε ἐπὶ τοὐναντίον, αὐτὸν	πρῶτον	πάντα ὑπογράφοντα τῷ πράττειν, (ἀδύνατον
[4, 711]	ἤθη, πορεύεσθαι δὲ αὐτὸν δεῖ	πρῶτον	ταύτῃ, ὅπῃπερ ἂν ἐθελήσῃ, ἐάντε
[4, 721]	μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) λέγωμεν δὴ	πρῶτον	τὸν ἁπλοῦν, ἔχοι δ' ἄν
[4, 719]	τῷ ποιήματι, τὸν ὑπερβάλλοντα (ἂν	τάφον	ἐπαινοίην, φειδωλὸς δ' αὖ τις
[4, 718]	τὸν δὲ Ἡσίοδον οἱ πολλοὶ	σοφὸν	ἀποφαίνουσι λέγοντα ὡς ἡ μὲν
[4, 709]	τε ἐμπιπτόντων, καὶ χρόνον ἐπὶ	πολὺν	ἐνιαυτῶν πολλῶν πολλάκις ἀκαιρίαι. ταῦτα
[4, 716]	τις, μετὰ δὲ χρόνον οὐ	πολὺν	ὑποσχὼν τιμωρίαν οὐ μεμπτὴν τῇ
[4, 705]	λέγειν ἡμᾶς ὀρθῶς καὶ τὰ	νῦν.	(Ἀθηναῖος) τί δὲ δή; ναυπηγησίμης
[4, 714]	φαύλου πέρι νομίσῃς εἶναι τὴν	νῦν	ἀμφισβήτησιν, περὶ δὲ τοῦ μεγίστου·
[4, 713]	μίμημα ἔχουσά ἐστιν ἥτις τῶν	νῦν	ἄριστα οἰκεῖται. (Κλεινίας) σφόδρ' ἄν,
[4, 722]	ὁρῶ γίγνεσθαι δέον, οὐδαμῇ τὰ	νῦν	γιγνόμενον. (Κλεινίας) τὸ ποῖον δὴ
[4, 704]	φαῦλα ἕξειν τοιαύτη φύσει γενομένη·	νῦν	δὲ παραμύθιον ἔχει τὸ τῶν
[4, 722]	λέγεις; (Ἀθηναῖος) ἐξ αὐτῶν ὧν	νυν<	δὴ> διειλέγμεθα ἡμεῖς κατὰ θεόν
[4, 708]	προσδέξασθαι συνοίκους. καὶ γὰρ ὃ	νῦν	δὴ λέγεις, ἀληθὲς φράζεις, ὡς
[4, 722]	ὄντος φύσει. ἡμῖν δὲ ἡ	νῦν	διατριβὴ γεγονυῖα, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,
[4, 719]	δὲ οὐχ οὕτω ῥητέον ὡς	νῦν	εἶπες μέτριον εἰπών, ἀλλὰ τί
[4, 708]	τό γε μάλιστ' εὐδοκιμοῦν τὰ	νῦν	ἐνθάδε γένος, τὸ Γορτυνικόν· ἐκ
[4, 712]	αὐτῶν λεγομένη. ἐγὼ δὲ οὕτω	νῦν	ἐξαίφνης ἂν ἐρωτηθείς, ὄντως, ὅπερ
[4, 713]	μέλλομεν ἐμμελῶς πως δηλῶσαι τὸ	νῦν	ἐρωτώμενον; (Κλεινίας) οὐκοῦν χρὴ ταύτῃ
[4, 713]	τε καὶ ἀμείνονος, δαίμονας, οἷον	νῦν	ἡμεῖς δρῶμεν τοῖς ποιμνίοις καὶ
[4, 711]	ἢ καὶ γενήσεται τοιοῦτος ἢ	νῦν	ἡμῶν ἔστιν τις, μακαρίως μὲν
[4, 708]	φῂς στρατόπεδον τῶν πολιτῶν τὰ	νῦν;	(Κλεινίας) ἔκ τε Κρήτης συμπάσης
[4, 724]	τελευτησάντων τότε ἱκανῶς προοιμιασάμεθα, ὡς	νῦν	λέγομεν· τὸ δὲ ἀπολειπόμενον ἔτι
[4, 722]	Κλεινίᾳ τῷδ' ἀρέσκειν δεῖ τὰ	νῦν	νομοθετούμενα· τούτου γὰρ ἡ πόλις
[4, 724]	φαίνῃ μοι σὺ διακελεύεσθαι τὰ	νῦν	οἷον πρὸς τὸ φῶς ἐπανάγειν.
[4, 704]	ἐρωτῶν ὅτι ποτ' ἔστι τὰ	νῦν,	οὐδὲ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον
[4, 712]	πολιτειῶν μετέχετε· ἃς δὲ ὠνομάκαμεν	νῦν,	οὐκ εἰσὶν πολιτεῖαι, ~πόλεων δὲ
[4, 705]	πᾶσαν σχεδόν, οὐ (πάνυ συνεχώρουν·	νῦν	οὖν ὑμεῖς μοι τῆς παρούσης
[4, 715]	κακῶν. ταύτας δήπου φαμὲν ἡμεῖς	νῦν	οὔτ' εἶναι πολιτείας, οὔτ' ὀρθοὺς
[4, 713]	ἀπηργάζετο γένη. λέγει δὴ καὶ	νῦν	οὗτος ὁ λόγος, ἀληθείᾳ χρώμενος,
[4, 706]	οὔτε πω πλοῖα ἐκέκτηντο, καθάπερ	νῦν,	πολεμικά, οὔτ' αὖ τὴν χώραν
[4, 707]	θάλατταν μάχην. (ἀλλὰ γὰρ ἀποβλέποντες	νῦν	πρὸς πολιτείας ἀρετήν, καὶ χώρας
[4, 710]	τοῖς τῆς ἀρετῆς μέρεσι, ~καὶ	νῦν	τῇ (τυραννουμένῃ ψυχῇ τοῦτο συνεπέσθω,
[4, 722]	τούτου γὰρ ἡ πόλις ἡ	νῦν	τοῖς τοιούτοις νόμοις χρῆσθαι διανοουμένη.
[4, 715]	εἶναι. τοὺς δ' ἄρχοντας λεγομένους	νῦν	ὑπηρέτας τοῖς νόμοις ἐκάλεσα (οὔτι
[4, 704]	πάνυ μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) οὐ	τοίνυν	ἀνίατός γε ἂν εἴη πρὸς
[4, 718]	πῶς γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος) τὰ	τοίνυν	δὴ λεχθέντα ἔδοξέν τί μοι
[4, 708]	ταύτης τῆς Πελοποννησιακῆς. (Ἀθηναῖος) οὐ	τοίνυν	εὔκολος ὁμοίως γίγνοιτ' ἂν ὁ
[4, 710]	πάνυ μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) ταύτην	τοίνυν	ἡμῖν ὁ τύραννος τὴν φύσιν
[4, 713]	(Ἀθηναῖος) δραστέον ὡς λέγετε. φήμην	τοίνυν	παραδεδέγμεθα τῆς τῶν τότε μακαρίας
[4, 712]	ἂν οἰηθεῖμεν. (Ἀθηναῖος) φέρε δὴ	τοίνυν,	πότερος ὑμῶν ἀποκρίνασθαι πρότερος ἂν
[4, 707]	(Κλεινίας) τί μήν; (Ἀθηναῖος) τοῦτο	τοίνυν	σκοπώμεθα μόνον, εἰ κατὰ τὴν
[4, 707]	πολύ γε. (Ἀθηναῖος) λέγε δὴ	τοίνυν	τὸ τούτοις ἑξῆς· τίς ὁ
[4, 715]	πῶς γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος) ἄνδρες”	τοίνυν	φῶμεν πρὸς αὐτούς, ὁ μὲν
[4, 723]	τούτων ἐπιστήμονα. (Ἀθηναῖος) καλῶς μὲν	τοίνυν,	ὦ Κλεινία, δοκεῖς μοι τό
[4, 724]	φῶς ἐπανάγειν. (Κλεινίας) παντάπασι μὲν	οὖν.	(Ἀθηναῖος) ἀλλὰ μὴν μετά γε
[4, 712]	τοὺς νόμους. (Κλεινίας) ἔλθοι γὰρ	οὖν.	(Ἀθηναῖος) ἀλλὰ τίνα δή ποτε
[4, 720]	καὶ τούτους. (Κλεινίας) πάνυ μὲν	οὖν.	(Ἀθηναῖος) ἐάντε γε ἐλεύθεροι ὦσιν
[4, 721]	πάσῃ πόλει. (Κλεινίας) παντάπασι μὲν	οὖν.	(Ἀθηναῖος) λέγωμεν δὴ πρῶτον τὸν
[4, 709]	μόνον ἐπιδέοι; (Κλεινίας) πάνυ μὲν	οὖν.	(Ἀθηναῖος) οἵ τε ἄλλοι γε
[4, 704]	ἂν λέγοις. (Κλεινίας) πάνυ μὲν	οὖν.	(Ἀθηναῖος) οὐ τοίνυν ἀνίατός γε
[4, 710]	λέγω που. (Κλεινίας) πάνυ μὲν	οὖν.	(Ἀθηναῖος) ταύτην τοίνυν ἡμῖν ὁ
[4, 721]	τοῦ τοιούτου ἐστὶν ἐπιθυμία. γένος	οὖν	ἀνθρώπων ἐστίν τι συμφυὲς τοῦ
[4, 711]	ἡμῶν δὲ οὐδαμῶς, εἰ δ'	οὖν	γέγονεν ἢ καὶ γενήσεται τοιοῦτος
[4, 716]	διανοηθῆναι πάντα ἄνδρα. (Ἀθηναῖος) τίς	οὖν	δὴ πρᾶξις φίλη καὶ ἀκόλουθος
[4, 713]	τε καὶ ἀδικίας μεστοῦσθαι, ταῦτ'	οὖν	διανοούμενος ἐφίστη τότε βασιλέας τε
[4, 707]	βουλὴ δηλήσεται, οἷ' ἀγορεύεις. ταῦτ'	οὖν	ἐγίγνωσκε καὶ ἐκεῖνος, ὅτι κακὸν
[4, 723]	προσαγορεύοιτο εἶναι τοῦ νόμου. ταῦτ'	οὖν	εἰπών, τί τὸ μετὰ τοῦτο
[4, 711]	ἔτι τῷ σωφρονεῖν διαφέρειν. τοῦτ'	οὖν	ἐπὶ μὲν Τροίας, ὥς φασι,
[4, 724]	γίγνεσθαι κατὰ δύναμιν ἐπηβόλους· ταῦτ'	οὖν	ἡμῖν αὐτὰ μετ' ἐκεῖνα ὄντως
[4, 719]	(Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος) πότερον	οὖν	ἡμῖν ὁ τεταγμένος ἐπὶ τοῖς
[4, 717]	ὁσίοις ἐγκαιρότατος ἅπασιν. σκοπὸς μὲν	οὖν	ἡμῖν οὗτος οὗ δεῖ στοχάζεσθαι·
[4, 712]	μή ποτε γένηται. ταῦτα μὲν	οὖν	καθαπερεὶ μῦθός τις λεχθεὶς κεχρησμῳδήσθω,
[4, 720]	πῶς γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος) ἆρ'	οὖν	καὶ συννοεῖς ὅτι, δούλων καὶ
[4, 713]	δ' ὁ θεός; (Ἀθηναῖος) ἆρ'	οὖν	μύθῳ σμικρά γ' ἔτι προσχρηστέον,
[4, 719]	ἔοικεν λέγοντι. (Ἀθηναῖος) πάνυ μὲν	οὖν.	ὁ δὲ προάγων λόγος ὅ
[4, 714]	(Κλεινίας) ἀληθῆ λέγεις. (Ἀθηναῖος) ἆρ'	οὖν	οἴει, φασίν, ποτὲ δῆμον νικήσαντα,
[4, 723]	ὡς προοιμιαζόμενος εἶπες τότε. πάλιν	οὖν,	οἷόν (φασιν οἱ παίζοντες, ἀμεινόνων
[4, 714]	ἀνάγκη δήπου πείθεσθαι. (Ἀθηναῖος) ἐννοεῖς	οὖν	ὅτι νόμων εἴδη τινές φασιν
[4, 716]	ἄρδην ἀνάστατον ἐποίησεν. πρὸς ταῦτ'	οὖν	οὕτω διατεταγμένα τί χρὴ δρᾶν
[4, 708]	ἄρδην κρείττονι κρατηθεῖσα πολέμῳ. ταῦτ'	οὖν	πάντ' ἐστὶ (τῇ μὲν ῥᾴω
[4, 717]	τό γε ὀρθὸν δέχεσθαι· μάτην	οὖν	περὶ θεοὺς ὁ πολύς ἐστι
[4, 722]	Μέγιλλε, εἶπες. (Ἀθηναῖος) τὸ μὲν	οὖν	περὶ πολλῶν ἢ ὀλίγων γραμμάτων
[4, 704]	παράπαν ἀλίμενος; (Κλεινίας) εὐλίμενος μὲν	οὖν	ταύτῃ γε ὡς δυνατόν ἐστιν
[4, 712]	τίς τούτων ἐστίν; (Μέγιλλος) μῶν	οὖν	τὸν πρεσβύτερον ἐμὲ δικαιότερον εἰπεῖν
[4, 721]	καὶ γυναικὸς ἀμελῇ. πειθόμενος (μὲν	οὖν	τῷ νόμῳ ἀζήμιος ἀπαλλάττοιτο ἄν,
[4, 716]	τις, ὥς φασιν, ἄνθρωπος· τὸν	οὖν	τῷ τοιούτῳ προσφιλῆ γενησόμενον, εἰς
[4, 713]	ταύτῃ δρᾶν; (Ἀθηναῖος) πάνυ μὲν	οὖν.	τῶν γὰρ δὴ πόλεων ὧν
[4, 705]	σχεδόν, οὐ (πάνυ συνεχώρουν· νῦν	οὖν	ὑμεῖς μοι τῆς παρούσης νομοθεσίας
[4, 717]	Δίκης Νέμεσις ἄγγελος θυμουμένοις τε	οὖν	ὑπείκειν δεῖ καὶ ἀποπιμπλᾶσι τὸν
[4, 714]	εἶναι ταῦτ' ἐπονομάζων; (Κλεινίας) ἔοικε	γοῦν.	(Ἀθηναῖος) ταῦτ' ἄρ' ἀεὶ καὶ
[4, 714]	δίκαιον ἂν ἔχοι. (Κλεινίας) φησὶ	γοῦν	οὗτος ὁ λόγος. (Ἀθηναῖος) ἔστι
[4, 713]	αὐτῆς δέον ἀκούειν. (Ἀθηναῖος) ἐμοὶ	γοῦν	φαίνεται· διὸ καὶ παρήγαγον αὐτὴν
[4, 715]	ἐσφετέρισαν σφόδρα, ὥστε ἀρχῆς μηδ'	ὁτιοῦν	μεταδιδόναι τοῖς ἡττηθεῖσιν, μήτε αὐτοῖς
[4, 714]	(Κλεινίας) πῶς γὰρ ἄν; (Ἀθηναῖος)	οὐκοῦν	καὶ ὃς ἂν ταῦτα τὰ
[4, 709]	ἢ πῶς; (Κλεινίας) οὕτως. (Ἀθηναῖος)	οὐκοῦν	καὶ τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως κατὰ
[4, 709]	δεῖν. (Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος)	οὐκοῦν	ὅ γε πρὸς ἕκαστόν τι
[4, 724]	νόμους αὐτοὺς διέξει λέγων. ~(Ἀθηναῖος)	οὐκοῦν	περὶ θεῶν μὲν καὶ τῶν
[4, 713]	δηλῶσαι τὸ νῦν ἐρωτώμενον; (Κλεινίας)	οὐκοῦν	χρὴ ταύτῃ δρᾶν; (Ἀθηναῖος) πάνυ
[4, 706]	ὥστ' εὐμαρῶς ναυτικὴν παρασχέσθαι δύναμιν·	οὔκουν	οἷοί τ' ἐγένοντο διὰ μιμήσεως
[4, 720]	θεασώμεθα τὸ διπλοῦν τοῦτο καὶ	ἁπλοῦν	ἐν ταῖς νομοθεσίαις αὐταῖς γιγνόμενον;
[4, 721]	(Ἀθηναῖος) λέγωμεν δὴ πρῶτον τὸν	ἁπλοῦν,	ἔχοι δ' ἄν πως ἴσως
[4, 720]	βούλει δὴ καὶ θεασώμεθα τὸ	διπλοῦν	τοῦτο καὶ ἁπλοῦν ἐν ταῖς
[4, 708]	εἰσίν, καὶ τό γε μάλιστ'	εὐδοκιμοῦν	τὰ νῦν ἐνθάδε γένος, τὸ
[4, 713]	τὸ τοῦ ἀληθῶς τῶν τὸν	νοῦν	ἐχόντων δεσπόζοντος θεοῦ ὄνομα λέγεσθαι.
[4, 705]	πρὸς πᾶσαν σχεδόν, οὐ (πάνυ	συνεχώρουν·	νῦν οὖν ὑμεῖς μοι τῆς
[4, 714]	ἐν τῇ πόλει ἑκάστοτε τὸ	κρατοῦν.	ἦ γάρ; (Κλεινίας) ἀληθῆ λέγεις.
[4, 708]	νόμων ἐστασιακὸς καὶ διὰ συνήθειαν	ζητοῦν	ἔτι χρῆσθαι τοῖς αὐτοῖς ἤθεσιν
[4, 705]	πεύκη, κυπάριττός τε οὐ πολλή·	πίτυν	τ' αὖ καὶ πλάτανον ὀλίγην
[4, 715]	τῶν (τοιούτων ἄλλο οὐδὲν κεκτημένος,	ἰσχὺν	ἢ μέγεθος ἤ τι γένος·
[4, 714]	πρεσβυτέρους, γενναίους δὲ ἀγεννῶν, καὶ	σύχν'	ἄττα ἦν ἄλλ' εἰ μεμνήμεθα,
[4, 713]	ὁ θεὸς ἄρα καὶ φιλάνθρωπος	ὤν,	τὸ γένος ἄμεινον ἡμῶν ἐφίστη
[4, 716]	δεόμενος, ἀλλὰ καὶ ἄλλοις ἱκανὸς	ὢν	ἡγεῖσθαι, (καταλείπεται ἔρημος θεοῦ, καταλειφθεὶς
[4, 715]	βλέπεις. (Ἀθηναῖος) νέος μὲν γὰρ	ὢν	πᾶς ἄνθρωπος τὰ τοιαῦτα ἀμβλύτατα
[4, 719]	οὐσίας κεκτημένος καὶ μέτριος αὐτὸς	ὢν	τὸν αὐτὸν ἂν ἐπαινέσαι. σοὶ
[4, 721]	καὶ μὴ μετεχέτω δὲ τιμῶν	ὧν	ἂν οἱ νεώτεροι ἐν τῇ
[4, 718]	προὔργου δρᾶν εἰς τὸ περὶ	ὧν	ἂν παραινῇ, μὴ παντάπασιν ὠμῆς
[4, 713]	οὖν. τῶν γὰρ δὴ πόλεων	ὧν	ἔμπροσθε (τὰς συνοικήσεις διήλθομεν, ἔτι
[4, 722]	δὴ λέγεις; (Ἀθηναῖος) ἐξ αὐτῶν	ὧν	νυν< δὴ> διειλέγμεθα ἡμεῖς κατὰ
[4, 721]	μὴ μετεχέτω δὲ τιμῶν ὧν	ἂν	οἱ νεώτεροι ἐν τῇ πόλει
[4, 717]	τῶν εἰθισμένων ὄγκων μήτ' ἐλλείποντα	(ὧν	οἱ προπάτορες τοὺς ἑαυτῶν γεννητὰς
[4, 723]	ἐκείνων ἀρχώμεθα, εἴ σοι φίλον,	ὧν	οὐχ ὡς προοιμιαζόμενος εἶπες τότε.
[4, 718]	δρᾶν εἰς τὸ περὶ ὧν	ἂν	παραινῇ, μὴ παντάπασιν ὠμῆς ψυχῆς
[4, 706]	Ἀχαιοί σχήσουσιν πολέμου νηῶν ἅλαδ'	ἑλκομενάων,	ἀλλ' ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης·
[4, 709]	πῶς πόλιν ἔχουσαν δῶμεν, ὃ	λαβὼν	ἕξεις ὥστ' ἐκ τῶν λοιπῶν
[4, 705]	πρὸς τὸν πόλεμον, ἐγὼ δὲ	ὑπολαβὼν	εἶπον ὡς ὅτι μὲν εἰς
[4, 716]	δὲ καὶ ἔτι ἄλλους τοιούτους	προσλαβὼν	σκιρτᾷ ταράττων πάντα ἅμα, καὶ
[4, 720]	τὸν κάμνοντα, εἰς τὴν ὑγίειαν	ἄγων,	ἀποτελεῖν πειρᾶται; πότερον οὕτως ἢ
[4, 719]	πάνυ μὲν οὖν. ὁ δὲ	προάγων	λόγος ὅ γέ μοι ἀπείργασται,
[4, 723]	ἤδη τοὺς νόμους αὐτοὺς διέξει	λέγων.	~(Ἀθηναῖος) οὐκοῦν περὶ θεῶν μὲν
[4, 710]	τίνι λόγῳ τοῦτο, ὦ ξένε,	λέγων	ἄν τις ὀρθῶς λέγειν αὑτὸν
[4, 723]	οὗτος, ὃν πείθων εἶπεν ὁ	λέγων·	διὸ δὴ κατά (γε τὸν
[4, 713]	οὐ βοῦς βοῶν οὐδὲ αἶγας	αἰγῶν	ἄρχοντας ποιοῦμεν αὐτοῖσί τινας, ἀλλ'
[4, 722]	μὲν οὖν περὶ πολλῶν ἢ	ὀλίγων	γραμμάτων ποιήσασθαι τὸν λόγον λίαν
[4, 717]	(διαφερόντως, διότι κούφων καὶ πτηνῶν	λόγων	βαρυτάτη ζημία πᾶσι γὰρ ἐπίσκοπος
[4, 722]	εἴρηκα; τόδε εἰπεῖν βουληθείς, ὅτι	λόγων	πάντων καὶ ὅσων φωνὴ κεκοινώνηκεν
[4, 716]	ἁπάντων κάλλιστον καὶ ἀληθέστατον οἶμαι	λόγων,	ὡς τῷ μὲν ἀγαθῷ θύειν
[4, 711]	ἐκ τοῦ σωφρονοῦντος στόματος ἰόντων	λόγων.	ὡσαύτως δὲ καὶ συμπάσης δυνάμεως
[4, 721]	προνοίας δὲ ἀποστερεῖ ὃς ἂν	παίδων	καὶ γυναικὸς ἀμελῇ. πειθόμενος (μὲν
[4, 721]	τρόπῳ ἀθάνατον ὄν, τῷ παῖδας	παίδων	καταλειπόμενον, ταὐτὸν καὶ ἓν ὂν
[4, 709]	πολλάκις ἀκαιρίαι. ταῦτα δὴ πάντα	προϊδών	τις ᾄξειεν ἂν εἰπεῖν ὅπερ
[4, 704]	ποταμοῦ τινος ἢ κρήνης ἢ	θεῶν	ἐπωνυμία τῶν ἐν τῷ (τόπῳ,
[4, 718]	πολίτας, ὅσα τε ξενικὰ πρὸς	θεῶν	θεραπεύματα καὶ ὁμιλίας συμπάντων τούτων
[4, 718]	ἕκαστοι τὴν ἀξίαν ἂν παρὰ	θεῶν	καὶ ὅσοι κρείττονες ἡμῶν κομιζοίμεθα,
[4, 716]	καὶ ἀναθήμασιν καὶ συμπάσῃ θεραπείᾳ	θεῶν	κάλλιστον καὶ ἄριστον καὶ ἀνυσιμώτατον
[4, 717]	δ' αὐτοῖς ἱδρύματα ἴδια πατρῴων	θεῶν	κατὰ νόμον ὀργιαζόμενα, γονέων δὲ
[4, 718]	κολάζουσα, τὴν πόλιν ἡμῖν συμβουληθέντων	θεῶν	μακαρίαν τε καὶ εὐδαίμονα ἀποτελεῖ·
[4, 724]	διέξει λέγων. ~(Ἀθηναῖος) οὐκοῦν περὶ	θεῶν	μὲν καὶ τῶν μετὰ θεοὺς
[4, 723]	προοιμιάζεσθαι. καὶ τὰ μὲν περὶ	θεῶν	τιμῆς προγόνων τε θεραπείας, καὶ
[4, 720]	βούλομαι; (Ἀθηναῖος) φέρε δὴ πρὸς	θεῶν,	τίν' ἄρα πρῶτον νόμον θεῖτ'
[4, 715]	τούτῳ φαμὲν καὶ τὴν τῶν	θεῶν	ὑπηρεσίαν δοτέον εἶναι τὴν μεγίστην
[4, 713]	ὠνομάκαμεν νῦν, οὐκ εἰσὶν πολιτεῖαι,	~πόλεων	δὲ οἰκήσεις (δεσποζομένων τε καὶ
[4, 712]	ἐνίοτέ μοι φαίνεται πασῶν τῶν	πόλεων	δημοκρατουμένη μάλιστ' ἐοικέναι. τὸ δ'
[4, 707]	τούτοις αἱ διὰ τὰ ναυτικὰ	πόλεων	δυνάμεις ἅμα σωτηρίᾳ τιμὰς οὐ
[4, 713]	ἀληθείᾳ χρώμενος, ὡς ὅσων ἂν	πόλεων	μὴ θεὸς ἀλλά τις ἄρχῃ
[4, 708]	ἀλλ' ὄντως ἐστὶν νομοθεσία καὶ	πόλεων	οἰκισμοὶ πάντων τελεώτατον πρὸς ἀρετὴν
[4, 721]	τὴν περὶ γενέσεως ἀρχὴν (πρώτην	πόλεων	πέρι κατακοσμήσει ταῖς τάξεσιν; (Κλεινίας)
[4, 713]	μὲν οὖν. τῶν γὰρ δὴ	πόλεων	ὧν ἔμπροσθε (τὰς συνοικήσεις διήλθομεν,
[4, 717]	πατρῴων θεῶν κατὰ νόμον ὀργιαζόμενα,	γονέων	δὲ μετὰ ταῦτα τιμαὶ ζώντων·
[4, 724]	καὶ τῶν μετὰ θεοὺς καὶ	γονέων	ζώντων τε πέρι καὶ τελευτησάντων
[4, 717]	θυμοῖτ' ἂν διαφερόντως. τελευτησάντων δὲ	γονέων	ταφὴ μὲν ἡ σωφρονεστάτη καλλίστη,
[4, 723]	πάντων τε ἀεὶ τῶν νόμων	χρεών	ἐστιν μὴ ἀμοίρους αὐτοὺς προοιμίων
[4, 717]	πρῶτά τε καὶ μέγιστα ὀφειλήματα,	χρεῶν	πάντων πρεσβύτατα, νομίζειν δέ, ἃ
[4, 721]	(Ἀθηναῖος) ἀρχὴ δ' ἐστὶ τῶν	γενέσεων	πάσαις πόλεσιν ἆρ' οὐχ ἡ
[4, 707]	ὁδὸν ἐρχόμεθα βελτίστην οὖσαν πόλεσι	κατοικίσεων	πέρι καὶ νομοθεσιῶν. (Κλεινίας) καὶ
[4, 710]	τις σεμνύνων ἂν λέγοι, φρόνησιν	προσαναγκάζων	εἶναι τὸ σωφρονεῖν, ἀλλ' ὅπερ
[4, 714]	ὡς ἀδικοῦντα, δίκαια εἶναι ταῦτ'	ἐπονομάζων;	(Κλεινίας) ἔοικε γοῦν. (Ἀθηναῖος) ταῦτ'
[4, 720]	τε ἰώμενος ἀμείνων καὶ γυμναστὴς	γυμνάζων·	διχῇ τὴν μίαν ἀποτελῶν δύναμιν,
[4, 717]	ὡς εἰκότως μάλιστα πατὴρ ὑεῖ	δοξάζων	ἀδικεῖσθαι θυμοῖτ' ἂν διαφερόντως. τελευτησάντων
[4, 720]	τε καὶ ἐπισκοπεῖ, καὶ ταῦτα	ἐξετάζων	ἀπ' ἀρχῆς καὶ κατὰ φύσιν,
[4, 720]	δὲ μετὰ πειθοῦς ἡμερούμενον ἀεὶ	(παρασκευάζων	τὸν κάμνοντα, εἰς τὴν ὑγίειαν
[4, 706]	παῖδας αὐτοῖς (συνήνεγκεν, πρὶν ἀντὶ	πεζῶν	ὁπλιτῶν μονίμων ναυτικοὺς γενομένους ἐθισθῆναι,
[4, 706]	οὐ γὰρ Ἀχαιοί σχήσουσιν πολέμου	νηῶν	ἅλαδ' ἑλκομενάων, ἀλλ' ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι
[4, 710]	(καὶ μονούμενον ἔφαμεν τῶν πολλῶν	ἀγαθῶν	λεγομένων οὐκ ἄξιον εἶναι λόγου.
[4, 718]	δὲ μὴ ὑπείκοντα πειθοῖ τῶν	ἠθῶν	βίᾳ καὶ δίκῃ κολάζουσα, τὴν
[4, 705]	γίγνοιτο εἰς γενναίων καὶ δικαίων	ἠθῶν	κτῆσιν, ὡς ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα,
[4, 723]	πᾶς ὁ λόγος οὗτος, ὃν	πείθων	εἶπεν ὁ λέγων· διὸ δὴ
[4, 707]	καὶ (παντοδαπῶν καὶ οὐ πάνυ	σπουδαίων	ἀνθρώπων γιγνομένης, τὰς τιμὰς ἑκάστοις
[4, 711]	θεῖος τῶν σωφρόνων τε καὶ	δικαίων	ἐπιτηδευμάτων ἐγγένηται μεγάλαις τισὶν δυναστείαις,
[4, 705]	ἂν γίγνοιτο εἰς γενναίων καὶ	δικαίων	ἠθῶν κτῆσιν, ὡς ἔφαμεν, εἰ
[4, 705]	ἓν οὐδὲν ἂν γίγνοιτο εἰς	γενναίων	καὶ δικαίων ἠθῶν κτῆσιν, ὡς
[4, 706]	αὐτῷ λοιδορεῖ τὸν Ἀγαμέμνονα, τῶν	Ἀχαιῶν	τότε ὑπὸ τῶν Τρώων κατεχομένων
[4, 704]	παραμύθιον ἔχει τὸ τῶν ὀγδοήκοντα	σταδίων.	~ἐγγύτερον μέντοι τοῦ δέοντος κεῖται
[4, 704]	ἀμήχανον ὅσον. (Ἀθηναῖος) τί δὲ	πεδίων	τε καὶ ὀρῶν καὶ ὕλης;
[4, 704]	σωτῆρός τε αὐτῇ καὶ νομοθετῶν	θείων	τινῶν, εἰ μὴ πολλά τε
[4, 714]	φασιν εἶναι τοσαῦτα ὅσαπερ πολιτειῶν,	πολιτειῶν	δὲ ἄρτι διεληλύθαμεν ὅσα λέγουσιν
[4, 712]	εἰπεῖν τίς τούτων ἐστὶν τῶν	πολιτειῶν.	(Κλεινίας) ταὐτόν σοι πάθος, ὦ
[4, 712]	(Ἀθηναῖος) ὄντως γάρ, ὦ ἄριστοι,	πολιτειῶν	μετέχετε· ἃς δὲ ὠνομάκαμεν νῦν,
[4, 714]	τινές φασιν εἶναι τοσαῦτα ὅσαπερ	πολιτειῶν,	πολιτειῶν δὲ ἄρτι διεληλύθαμεν ὅσα
[4, 706]	μὴ τολμῶντας ἀποθνῄσκειν μένοντας ἐπιφερομένων	πολεμίων,	ἀλλ' εἰκυίας αὐτοῖς γίγνεσθαι προφάσεις
[4, 706]	πρὸς θαλάττῃ, λυπῆται δ' ὑπὸ	πολεμίων,	οἷον φράσω γὰρ οὔτι μνησικακεῖν
[4, 706]	δὴ μίμησιν ἔλεγον τὴν τῶν	πολεμίων	τὴν κακὴν τοιάνδε γίγνεσθαι, ὅταν
[4, 723]	χρεών ἐστιν μὴ ἀμοίρους αὐτοὺς	προοιμίων	ποιεῖν καὶ καθ' ἕκαστον, ᾗ
[4, 714]	δημοκρατία ψυχὴν ἔχουσα ἡδονῶν καὶ	ἐπιθυμιῶν	ὀρεγομένην καὶ πληροῦσθαι τούτων δεομένην,
[4, 708]	(Ἀθηναῖος) ὠγαθέ, ἔοικα περὶ νομοθετῶν	ἐπανιὼν	καὶ σκοπῶν ἅμα ἐρεῖν τι
[4, 705]	πρὸς τὰ τῶν ἐντὸς τῶν	πλοίων	μέρη ἀναγκαῖον τοῖς ναυπηγοῖς χρῆσθαι
[4, 714]	τῶν ἀξιωμάτων (ἀρχῆς πέρι. (Κλεινίας)	ποίων	δή; (Ἀθηναῖος) τῶν ἃ τότε
[4, 719]	μιμήσεως ἀναγκάζεται, ἐναντίως ἀλλήλοις ἀνθρώπους	ποιῶν	διατιθεμένους, ἐναντία λέγειν αὑτῷ πολλάκις,
[4, 706]	συμβαίνειν, οὐκ ἄξια ἐπαίνων πολλάκις	(μυρίων,	ἀλλὰ τοὐναντίον· ἔθη γὰρ πονηρὰ
[4, 707]	οὖσαν πόλεσι κατοικίσεων πέρι καὶ	νομοθεσιῶν.	(Κλεινίας) καὶ πολύ γε. (Ἀθηναῖος)
[4, 713]	τις ἄρχῃ θνητός, οὐκ ἔστιν	κακῶν	αὐτοῖς οὐδὲ πόνων ἀνάφυξις· ἀλλὰ
[4, 715]	ἐπαναστῇ μεμνημένος τῶν ἔμπροσθεν γεγονότων	κακῶν.	ταύτας δήπου φαμὲν ἡμεῖς νῦν
[4, 717]	καλλίστη, μήτε ὑπεραίροντα τῶν εἰθισμένων	ὄγκων	μήτ' ἐλλείποντα (ὧν οἱ προπάτορες
[4, 713]	ἑξῆς περαίνων ἂν (μῦθον, εἴπερ	προσήκων	ἐστίν, μάλ' ὀρθῶς ἂν ποιοίης.
[4, 707]	τιμὰς οὐ τῷ καλλίστῳ τῶν	πολεμικῶν	ἀποδιδόασιν· διὰ κυβερνητικῆς γὰρ καὶ
[4, 705]	εἰρημένον ἀποβλέπων, τὸ περὶ τῶν	Κρητικῶν	νόμων ὡς πρὸς ἕν τι
[4, 713]	τούτων αἰτία λέγεται τοιάδε τις.	γιγνώσκων	ὁ Κρόνος ἄρα, καθάπερ ἡμεῖς
[4, 723]	σαφῶς αὐτὰ μνημονεύεσθαι- τὸ μέντοι	μεγάλων	πέρι λεγομένων νόμων καὶ σμικρῶν
[4, 707]	πότερον ἐξ ἁπάσης Κρήτης ὁ	ἐθέλων,	ὡς ὄχλου τινὸς ἐν ταῖς
[4, 720]	γυμναστὴς γυμνάζων· διχῇ τὴν μίαν	ἀποτελῶν	δύναμιν, ἢ μοναχῇ καὶ κατὰ
[4, 708]	ἰὸν χώρας οἰκίζηται, φίλον παρὰ	φίλων,	στενοχωρίᾳ τινὶ πολιορκηθὲν γῆς ἤ
[4, 708]	συμπάσης ἔοικεν γενήσεσθαι, καὶ τῶν	ἄλλων	δὲ Ἑλλήνων μάλιστά μοι φαίνονται
[4, 709]	νομοθεσίᾳ ταὐτὸν τοῦτο δοτέον· τῶν	ἄλλων	συμπιπτόντων, ὅσα δεῖ χώρᾳ συντυχεῖν,
[4, 706]	πλοῦτος ἐάντε ἄρα τι τῶν	ἄλλων	τῶν τοιούτων ὂν τυγχάνῃ ἄνευ
[4, 710]	τοῦτο συνεπέσθω, ἐὰν μέλλῃ τῶν	ἄλλων	ὑπαρχόντων ὄφελος εἶναί τι. (Κλεινίας)
[4, 716]	τιμωρός, ἧς ὁ μὲν εὐδαιμονήσειν	μέλλων	ἐχόμενος συνέπεται ταπεινὸς καὶ κεκοσμημένος,
[4, 710]	ὃ (καὶ μονούμενον ἔφαμεν τῶν	πολλῶν	ἀγαθῶν λεγομένων οὐκ ἄξιον εἶναι
[4, 722]	(Ἀθηναῖος) τὸ μὲν οὖν περὶ	πολλῶν	ἢ ὀλίγων γραμμάτων ποιήσασθαι τὸν
[4, 704]	καὶ μὴ πάμφορος ἀλλ' ἐπιδεὴς	πολλῶν,	μεγάλου τινὸς ἔδει σωτῆρός τε
[4, 709]	καὶ χρόνον ἐπὶ πολὺν ἐνιαυτῶν	πολλῶν	πολλάκις ἀκαιρίαι. ταῦτα δὴ πάντα
[4, 706]	αὖ τὴν χώραν πλήρη ναυπηγησίμων	ξύλων	ὥστ' εὐμαρῶς ναυτικὴν παρασχέσθαι δύναμιν·
[4, 720]	ἆρ' οὖν καὶ συννοεῖς ὅτι,	δούλων	καὶ ἐλευθέρων (ὄντων τῶν καμνόντων
[4, 712]	εἰπὼν τίς τούτων ἐστίν; (Μέγιλλος)	μῶν	οὖν τὸν πρεσβύτερον ἐμὲ δικαιότερον
[4, 721]	μὴ πειθόμενος δὲ αὖ, μηδὲ	γαμῶν	ἔτη τριάκοντα γεγονὼς καὶ πέντε,
[4, 721]	ἁπλοῦς ἔστω τις τοιοῦτος περὶ	γάμων,	ὁ δὲ διπλοῦς ὅδε- γαμεῖν
[4, 721]	πόλεσιν ἆρ' οὐχ ἡ τῶν	γάμων	σύμμειξις καὶ κοινωνία; (Κλεινίας) πῶς
[4, 717]	ἄρτια καὶ δεύτερα καὶ ἀριστερὰ	νέμων	ὀρθότατα τοῦ τῆς (εὐσεβείας σκοποῦ
[4, 719]	ὦ νομοθέτα, ὑπό τε αὐτῶν	ἡμῶν	ἀεὶ λεγόμενός ἐστιν καὶ τοῖς
[4, 712]	καὶ πρὸς πάντων ἀνθρώπων καὶ	ἡμῶν	αὐτῶν λεγομένη. ἐγὼ δὲ οὕτω
[4, 711]	Τροίας, ὥς φασι, γέγονεν, ἐφ'	ἡμῶν	δὲ οὐδαμῶς, εἰ δ' οὖν
[4, 713]	ῥᾳστώνης, (πολλῆς δ' ἡμῖν, ἐπιμελούμενον	ἡμῶν,	εἰρήνην τε καὶ αἰδῶ καὶ
[4, 711]	καὶ γενήσεται τοιοῦτος ἢ νῦν	ἡμῶν	ἔστιν τις, μακαρίως μὲν αὐτὸς
[4, 713]	φιλάνθρωπος ὤν, τὸ γένος ἄμεινον	ἡμῶν	ἐφίστη τὸ τῶν δαιμόνων, ὃ
[4, 716]	τὸν λόγον ὁ μὲν σώφρων	ἡμῶν	θεῷ φίλος, ὅμοιος γάρ, ὁ
[4, 718]	παρὰ θεῶν καὶ ὅσοι κρείττονες	ἡμῶν	κομιζοίμεθα, ἐν ἐλπίσιν ἀγαθαῖς διάγοντες
[4, 713]	τε καὶ (ἄρχοντας ταῖς πόλεσιν	ἡμῶν,	οὐκ ἀνθρώπους ἀλλὰ γένους θειοτέρου
[4, 710]	γένοιτο, φῄς, νέος, σώφρων, εὐμαθής,	μνήμων,	ἀνδρεῖος, μεγαλοπρεπής; (Ἀθηναῖος) εὐτυχής, πρόσθες,
[4, 709]	τύραννος δ' ἔστω νέος καὶ	μνήμων	καὶ εὐμαθὴς καὶ ἀνδρεῖος καὶ
[4, 713]	οἴκησις γεγονέναι ἐπὶ Κρόνου μάλ'	εὐδαίμων,	ἧς μίμημα ἔχουσά ἐστιν ἥτις
[4, 706]	(συνήνεγκεν, πρὶν ἀντὶ πεζῶν ὁπλιτῶν	μονίμων	ναυτικοὺς γενομένους ἐθισθῆναι, πυκνὰ ἀποπηδῶντας,
[4, 709]	δὲ καὶ νόσοι ἀναγκάζουσι καινοτομεῖν,	λοιμῶν	τε ἐμπιπτόντων, καὶ χρόνον ἐπὶ
[4, 706]	οὔτ' αὖ τὴν χώραν πλήρη	ναυπηγησίμων	ξύλων ὥστ' εὐμαρῶς ναυτικὴν παρασχέσθαι
[4, 721]	φέρειν, καὶ μὴ μετεχέτω δὲ	τιμῶν	ὧν ἂν οἱ νεώτεροι ἐν
[4, 719]	τοιοῦτον προαγορεύῃ ἐν ἀρχῇ τῶν	νόμων,	ἀλλ' εὐθὺς ὃ δεῖ ποιεῖν
[4, 718]	κατὰ νόμον κοσμεῖν δεῖ, τῶν	νόμων	αὐτῶν ἡ διέξοδος, τὰ μὲν
[4, 722]	γεγόναμεν, οὐδὲν ἀλλ' ἢ περὶ	νόμων	διαλεγόμενοι, (νόμους δὲ ἄρτι μοι
[4, 714]	πείθεσθαι. (Ἀθηναῖος) ἐννοεῖς οὖν ὅτι	νόμων	εἴδη τινές φασιν εἶναι τοσαῦτα
[4, 708]	ἀνέχεται, τὸ δ' ἐνίοτε πονηρίᾳ	νόμων	ἐστασιακὸς καὶ διὰ συνήθειαν ζητοῦν
[4, 718]	τοῦτο ἄρχεσθαι τῆς θέσεως τῶν	νόμων.	ἔστιν δὲ δὴ τὰ τοιαῦτα
[4, 722]	γὰρ ἐξ ὅσου περὶ τῶν	νόμων	ἤργμεθα λέγειν, ἐξ ἑωθινοῦ μεσημβρία
[4, 722]	δή που κιθαρῳδικῆς ᾠδῆς λεγομένων	νόμων	καὶ πάσης μούσης προοίμια θαυμαστῶς
[4, 723]	τὸ μέντοι μεγάλων πέρι λεγομένων	νόμων	καὶ σμικρῶν εἰ ὁμοίως προοιμιάζεσθαι
[4, 708]	συνερρυηκὸς γένος ὑπακοῦσαι μέν τινων	νόμων	καινῶν τάχα ἂν ἐθελήσειε μᾶλλον,
[4, 722]	(ἐσπουδασμένα πρόκειται· τῶν δὲ ὄντως	νόμων	ὄντων, οὓς δὴ πολιτικοὺς εἶναί
[4, 707]	καὶ χώρας φύσιν σκοπούμεθα καὶ	νόμων	τάξιν, οὐ τὸ σῴζεσθαί τε
[4, 722]	ἔμπροσθεν ἦν πάντα ἡμῖν προοίμια	νόμων.	τί δὲ ταῦτ' εἴρηκα; τόδε
[4, 712]	τότε πολιτείας τῆς ἀρίστης καὶ	νόμων	τῶν τοιούτων φύεται γένεσις, ἄλλως
[4, 723]	πρὸ πάντων τε ἀεὶ τῶν	νόμων	χρεών ἐστιν μὴ ἀμοίρους αὐτοὺς
[4, 705]	ἀποβλέπων, τὸ περὶ τῶν Κρητικῶν	νόμων	ὡς πρὸς ἕν τι βλέποιεν,
[4, 708]	πόλεσιν, ὅταν μὴ τὸν τῶν	ἐσμῶν	γίγνηται τρόπον, ἓν γένος ἀπὸ
[4, 712]	(Ἀθηναῖος) φέρε δὴ τοίνυν, πότερος	ὑμῶν	ἀποκρίνασθαι πρότερος ἂν ἐθέλοι, τὴν
[4, 711]	κατὰ πλούτων ὑπεροχὰς διαφερούσαις (ἢ	γενῶν,	ἢ τὴν Νέστορος ἐάν ποτέ
[4, 717]	πάντα εἶναι τῶν (γεννησάντων καὶ	θρεψαμένων	πρὸς τὸ παρέχειν αὐτὰ εἰς
[4, 705]	(Κλεινίας) εἰς δὴ τί τῶν	εἰρημένων	βλέψας εἶπες ὃ λέγεις; (Ἀθηναῖος)
[4, 709]	γε πρὸς ἕκαστόν τι τῶν	εἰρημένων	ἔχων τὴν τέχνην κἂν εὔξασθαί
[4, 706]	τοιούτων ὂν τυγχάνῃ ἄνευ τῶν	προειρημένων.	τὴν δὲ δὴ μίμησιν ἔλεγον
[4, 722]	καὶ δή που κιθαρῳδικῆς ᾠδῆς	λεγομένων	νόμων καὶ πάσης μούσης προοίμια
[4, 723]	μνημονεύεσθαι- τὸ μέντοι μεγάλων πέρι	λεγομένων	νόμων καὶ σμικρῶν εἰ ὁμοίως
[4, 710]	μονούμενον ἔφαμεν τῶν πολλῶν ἀγαθῶν	λεγομένων	οὐκ ἄξιον εἶναι λόγου. ἔχετε
[4, 719]	(οὔτ' εἰ θάτερα ἀληθῆ τῶν	λεγομένων.	τῷ δὲ νομοθέτῃ τοῦτο οὐκ
[4, 713]	εἰσὶν πολιτεῖαι, ~πόλεων δὲ οἰκήσεις	(δεσποζομένων	τε καὶ δουλευουσῶν μέρεσιν ἑαυτῶν
[4, 715]	τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος) ἀρχῶν περιμαχήτων	γενομένων,	οἱ νικήσαντες τά τε πράγματα
[4, 716]	δὲ ἀεὶ συνέπεται δίκη τῶν	ἀπολειπομένων	τοῦ θείου νόμου τιμωρός, ἧς
[4, 706]	ποιεῖν μὴ τολμῶντας ἀποθνῄσκειν μένοντας	ἐπιφερομένων	πολεμίων, ἀλλ' εἰκυίας αὐτοῖς γίγνεσθαι
[4, 706]	Ἀχαιῶν τότε ὑπὸ τῶν Τρώων	κατεχομένων	τῇ μάχῃ, κελεύοντα τὰς ναῦς
[4, 717]	σωφρονεστάτη καλλίστη, μήτε ὑπεραίροντα τῶν	εἰθισμένων	ὄγκων μήτ' ἐλλείποντα (ὧν οἱ
[4, 720]	ἂν ταῦτα δύο γένη τῶν	καλουμένων	ἰατρῶν; (Κλεινίας) πῶς γὰρ οὔ;
[4, 718]	τις εὐπέτεια οὐδὲ ἀφθονία τῶν	προθυμουμένων	ὡς ἀρίστων ὅτι μάλιστα καὶ
[4, 708]	καὶ Αἰγίνης ~καὶ ἄλλοθεν τῶν	Ἑλλήνων	εἰς (τὴν χώραν κατῳκισμένους. τὸ
[4, 708]	γενήσεσθαι, καὶ τῶν ἄλλων δὲ	Ἑλλήνων	μάλιστά μοι φαίνονται τοὺς ἀπὸ
[4, 707]	γε περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῶν	Ἑλλήνων	πρὸς τοὺς βαρβάρους γενομένην ἡμεῖς
[4, 707]	γάρ που τὸν βουλόμενόν γε	Ἑλλήνων	συνάγετε. καίτοι τινὰς ὑμῖν ἔκ
[4, 707]	καὶ γὰρ οἱ πολλοὶ τῶν	Ἑλλήνων	τε καὶ βαρβάρων (λέγουσι ταῦτα.
[4, 717]	εὐφημίαν (διαφερόντως, διότι κούφων καὶ	πτηνῶν	λόγων βαρυτάτη ζημία πᾶσι γὰρ
[4, 708]	γένος ὑπακοῦσαι μέν τινων νόμων	καινῶν	τάχα ἂν ἐθελήσειε μᾶλλον, τὸ
[4, 706]	ῥήματα φιλεῖ συμβαίνειν, οὐκ ἄξια	ἐπαίνων	πολλάκις (μυρίων, ἀλλὰ τοὐναντίον· ἔθη
[4, 713]	δρῶν· καὶ τόν γε ἑξῆς	περαίνων	ἂν (μῦθον, εἴπερ προσήκων ἐστίν,
[4, 723]	τὸν λόγον ἐπανέλθωμεν καὶ ἀπ'	ἐκείνων	ἀρχώμεθα, εἴ σοι φίλον, ὧν
[4, 713]	ἀλλ' ἡμεῖς αὐτῶν δεσπόζομεν, ἄμεινον	ἐκείνων	γένος. ταὐτὸν δὴ καὶ ὁ
[4, 714]	(Ἀθηναῖος) ἔστι γὰρ τοῦτο ἓν	ἐκείνων	τῶν ἀξιωμάτων (ἀρχῆς πέρι. (Κλεινίας)
[4, 720]	ἢ ἐκείνως ἰατρός τε ἰώμενος	ἀμείνων	καὶ γυμναστὴς γυμνάζων· διχῇ τὴν
[4, 710]	διάξει. θάττων γὰρ ταύτης καὶ	ἀμείνων	πολιτείας διάθεσις οὔτ' ἔστιν οὔτ'
[4, 714]	τῶν ἃ τότε ἐπεσκοποῦμεν, τίνας	τίνων	ἄρχειν δεῖ. καὶ ἐφάνη δὴ
[4, 704]	τε αὐτῇ καὶ νομοθετῶν θείων	τινῶν,	εἰ μὴ πολλά τε ἔμελλεν
[4, 704]	χώρα; πότερα πάμφορος ἢ καί	τινων	ἐπιδεής; (Κλεινίας) σχεδὸν οὐδενὸς ἐπιδεής.
[4, 708]	δέ ποτε καὶ συνάπασα πόλις	τινῶν	ἔφυγεν, ἄρδην κρείττονι κρατηθεῖσα πολέμῳ.
[4, 708]	ταὐτὸν συνερρυηκὸς γένος ὑπακοῦσαι μέν	τινων	νόμων καινῶν τάχα ἂν ἐθελήσειε
[4, 715]	κοινοῦ ἐτέθησαν· οἳ δ' ἕνεκά	τινων,	στασιώτας ἀλλ' οὐ πολίτας τούτους
[4, 714]	νεωτέρων δὲ πρεσβυτέρους, γενναίους δὲ	ἀγεννῶν,	καὶ σύχν' ἄττα ἦν ἄλλ'
[4, 714]	καὶ ἐφάνη δὴ γονέας μὲν	ἐκγόνων,	νεωτέρων δὲ πρεσβυτέρους, γενναίους δὲ
[4, 723]	τὰ μὲν περὶ θεῶν τιμῆς	προγόνων	τε θεραπείας, καὶ τὰ νυνδὴ
[4, 714]	ἢ καὶ δημοκρατία ψυχὴν ἔχουσα	ἡδονῶν	καὶ ἐπιθυμιῶν ὀρεγομένην καὶ πληροῦσθαι
[4, 713]	ἄμεινον ἡμῶν ἐφίστη τὸ τῶν	δαιμόνων,	ὃ διὰ πολλῆς μὲν αὐτοῖς
[4, 723]	οὖν, οἷόν (φασιν οἱ παίζοντες,	ἀμεινόνων	ἐξ ἀρχῆς δευτέρων ἐπαναπολήσωμεν, ὡς
[4, 713]	οὐκ ἔστιν κακῶν αὐτοῖς οὐδὲ	πόνων	ἀνάφυξις· ἀλλὰ μιμεῖσθαι δεῖν ἡμᾶς
[4, 711]	τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος) οὐδὲν δεῖ	πόνων	οὐδέ τινος παμπόλλου χρόνου τῷ
[4, 711]	(Ἀθηναῖος) ὅταν ἔρως θεῖος τῶν	σωφρόνων	τε καὶ δικαίων ἐπιτηδευμάτων ἐγγένηται
[4, 710]	Κλεινία, καὶ οὐχ ἥν τις	σεμνύνων	ἂν λέγοι, φρόνησιν προσαναγκάζων εἶναι
[4, 713]	ἥμεροί εἰσιν ἀγέλαι· οὐ βοῦς	βοῶν	οὐδὲ αἶγας αἰγῶν ἄρχοντας ποιοῦμεν
[4, 712]	(Κλεινίας) ἴσως. (Μέγιλλος) καὶ μὴν	συννοῶν	γε, ὦ ξένε, τὴν ἐν
[4, 707]	καὶ πεντηκονταρχίας καὶ ἐρετικῆς, καὶ	(παντοδαπῶν	καὶ οὐ πάνυ σπουδαίων ἀνθρώπων
[4, 708]	(Κλεινίας) εἰκός· ὅπῃ δ' αὖ	βλέπων	τοῦτ' εἴρηκας, φράζ' ἔτι σαφέστερον.
[4, 705]	εἰς τὸ κατ' ἀρχὰς εἰρημένον	ἀποβλέπων,	τὸ περὶ τῶν Κρητικῶν νόμων
[4, 719]	ῥητέον ὡς νῦν εἶπες μέτριον	εἰπών,	ἀλλὰ τί τὸ μέτριον καὶ
[4, 723]	εἶναι τοῦ νόμου. ταῦτ' οὖν	εἰπών,	τί τὸ μετὰ τοῦτο ἄν
[4, 712]	ἂν ἐθέλοι, τὴν οἴκοι πολιτείαν	εἰπὼν	τίς τούτων ἐστίν; (Μέγιλλος) μῶν
[4, 709]	λαβὼν ἕξεις ὥστ' ἐκ τῶν	λοιπῶν	αὐτὸς τὴν πόλιν ἱκανῶς διοικῆσαι;
[4, 708]	ἔοικα περὶ νομοθετῶν ἐπανιὼν καὶ	σκοπῶν	ἅμα ἐρεῖν τι καὶ φαῦλον·
[4, 708]	τὸ δὲ συμπνεῦσαι, καὶ καθάπερ	ἵππων	ζεῦγος καθ' ἕνα εἰς ταὐτόν,
[4, 713]	ἀστασίαστα καὶ εὐδαίμονα τὰ τῶν	ἀνθρώπων	ἀπηργάζετο γένη. λέγει δὴ καὶ
[4, 707]	(παντοδαπῶν καὶ οὐ πάνυ σπουδαίων	ἀνθρώπων	γιγνομένης, τὰς τιμὰς ἑκάστοις οὐκ
[4, 721]	τοιούτου ἐστὶν ἐπιθυμία. γένος οὖν	ἀνθρώπων	ἐστίν τι συμφυὲς τοῦ παντὸς
[4, 712]	ἀρχαιοτάτη πασῶν καὶ πρὸς πάντων	ἀνθρώπων	καὶ ἡμῶν αὐτῶν λεγομένη. ἐγὼ
[4, 709]	ἔμελλον λέγειν ὡς οὐδείς ποτε	ἀνθρώπων	οὐδὲν νομοθετεῖ, τύχαι δὲ καὶ
[4, 711]	λέγειν ῥώμῃ φασὶ πάντων διενεγκόντα	ἀνθρώπων	πλέον ἔτι τῷ σωφρονεῖν διαφέρειν.
[4, 707]	πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων τε καὶ	βαρβάρων	(λέγουσι ταῦτα. ἡμεῖς δέ, ὦ
[4, 713]	τοῖς λόγοις. (Κλεινίας) ὀρθότατά γε	δρῶν·	καὶ τόν γε ἑξῆς περαίνων
[4, 708]	οἰκισμοὶ πάντων τελεώτατον πρὸς ἀρετὴν	ἀνδρῶν.	(Κλεινίας) εἰκός· ὅπῃ δ' αὖ
[4, 715]	τοιαῦτα ἀμβλύτατα (αὐτὸς αὑτοῦ ὁρᾷ,	γέρων	δὲ ὀξύτατα. (Κλεινίας) ἀληθέστατα. (Ἀθηναῖος)
[4, 720]	ἐπὶ τὸ πλεῖστον τὰ τῶν	ἐλευθέρων	νοσήματα θεραπεύει τε καὶ ἐπισκοπεῖ,
[4, 720]	καὶ συννοεῖς ὅτι, δούλων καὶ	ἐλευθέρων	(ὄντων τῶν καμνόντων ἐν ταῖς
[4, 708]	ὁμόνομον ἔχει τινὰ φιλίαν, κοινωνὸν	ἱερῶν	ὂν καὶ τῶν τοιούτων πάντων,
[4, 722]	ῥηθεῖσιν οὐ διπλῷ θάτερα τῶν	ἑτέρων	διάφορα μόνον εἰς ἀρετὴν τῆς
[4, 723]	οἱ παίζοντες, ἀμεινόνων ἐξ ἀρχῆς	δευτέρων	ἐπαναπολήσωμεν, ὡς προοίμιον ἀλλ' οὐ
[4, 714]	ἐφάνη δὴ γονέας μὲν ἐκγόνων,	νεωτέρων	δὲ πρεσβυτέρους, γενναίους δὲ ἀγεννῶν,
[4, 723]	μεγάλων πέρι λεγομένων νόμων καὶ	σμικρῶν	εἰ ὁμοίως προοιμιάζεσθαι προστάττοιμεν, οὐκ
[4, 704]	τί δὲ πεδίων τε καὶ	ὀρῶν	καὶ ὕλης; πῶς μέρος ἑκάστων
[4, 712]	μοι προσεοικέναι τὸ γὰρ τῶν	ἐφόρων	θαυμαστὸν ὡς τυραννικὸν ἐν αὐτῇ
[4, 722]	ἐρρήθη νυνδή, τὸ τῶν διττῶν	ἰατρῶν	γένος ὀρθότατα παρετέθη. πρὸς τοῦτο
[4, 720]	τῶν οἰκετῶν οὐδεὶς τῶν τοιούτων	ἰατρῶν	δίδωσιν οὐδ' ἀποδέχεται, προστάξας δ'
[4, 720]	φαμέν, καί τινες ὑπηρέται τῶν	ἰατρῶν,	ἰατροὺς δὲ καλοῦμεν δήπου καὶ
[4, 720]	ταῦτα δύο γένη τῶν καλουμένων	ἰατρῶν;	(Κλεινίας) πῶς γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος)
[4, 723]	ἐρρήθη τοῖς ἐπιτάγμασιν τοῖς (τῶν	ἰατρῶν	οὓς εἴπομεν ἀνελευθέρους, τοῦτ' εἶναι
[4, 719]	τῆς Μούσης καθίζηται, τότε οὐκ	ἔμφρων	ἐστίν, οἷον δὲ κρήνη τις
[4, 717]	καὶ τοῖς δαίμοσιν ὅ γε	ἔμφρων	ὀργιάζοιτ' ἄν, ἥρωσιν δὲ μετὰ
[4, 716]	ὅμοιος γάρ, ὁ δὲ μὴ	σώφρων	ἀνόμοιός τε καὶ διάφορος καὶ
[4, 710]	εἰ τύραννος γένοιτο, φῄς, νέος,	σώφρων,	εὐμαθής, μνήμων, ἀνδρεῖος, μεγαλοπρεπής; (Ἀθηναῖος)
[4, 716]	δὴ τὸν λόγον ὁ μὲν	σώφρων	ἡμῶν θεῷ φίλος, ὅμοιος γάρ,
[4, 712]	ἐστὶν ἐν αὐτῇ καὶ ἀρχαιοτάτη	πασῶν	καὶ πρὸς πάντων ἀνθρώπων καὶ
[4, 712]	καί τις ἐνίοτέ μοι φαίνεται	πασῶν	τῶν πόλεων δημοκρατουμένη μάλιστ' ἐοικέναι.
[4, 707]	οὕτως λέγωμεν περὶ τῶν τότε	συσσωσασῶν	ἡμᾶς μαχῶν· πρὸς γὰρ τῇ
[4, 712]	ἵλεως εὐμενής τε ἡμῖν ἔλθοι	συνδιακοσμήσων	τήν τε πόλιν καὶ τοὺς
[4, 713]	ὁ λόγος, ἀληθείᾳ χρώμενος, ὡς	ὅσων	ἂν πόλεων μὴ θεὸς ἀλλά
[4, 713]	ἡμεῖς δρῶμεν τοῖς ποιμνίοις καὶ	ὅσων	ἥμεροί εἰσιν ἀγέλαι· οὐ βοῦς
[4, 722]	βουληθείς, ὅτι λόγων πάντων καὶ	ὅσων	φωνὴ κεκοινώνηκεν προοίμιά τέ ἐστιν
[4, 713]	δὲ οἰκήσεις (δεσποζομένων τε καὶ	δουλευουσῶν	μέρεσιν ἑαυτῶν τισι, τὸ τοῦ
[4, 714]	πέρι. (Κλεινίας) ποίων δή; (Ἀθηναῖος)	τῶν	ἃ τότε ἐπεσκοποῦμεν, τίνας τίνων
[4, 708]	Κρήτης συμπάσης ἔοικεν γενήσεσθαι, καὶ	τῶν	ἄλλων δὲ Ἑλλήνων μάλιστά μοι
[4, 709]	καὶ νομοθεσίᾳ ταὐτὸν τοῦτο δοτέον·	τῶν	ἄλλων συμπιπτόντων, ὅσα δεῖ χώρᾳ
[4, 706]	τις πλοῦτος ἐάντε ἄρα τι	τῶν	ἄλλων τῶν τοιούτων ὂν τυγχάνῃ
[4, 710]	ψυχῇ τοῦτο συνεπέσθω, ἐὰν μέλλῃ	τῶν	ἄλλων ὑπαρχόντων ὄφελος εἶναί τι.
[4, 713]	παρεχόμενον, ἀστασίαστα καὶ εὐδαίμονα τὰ	τῶν	ἀνθρώπων ἀπηργάζετο γένη. λέγει δὴ
[4, 714]	ἔστι γὰρ τοῦτο ἓν ἐκείνων	τῶν	ἀξιωμάτων (ἀρχῆς πέρι. (Κλεινίας) ποίων
[4, 716]	τῷ δὲ ἀεὶ συνέπεται δίκη	τῶν	ἀπολειπομένων τοῦ θείου νόμου τιμωρός,
[4, 715]	ἐν ᾗ δὲ ἂν δεσπότης	τῶν	ἀρχόντων, οἱ δὲ ἄρχοντες δοῦλοι
[4, 706]	γὰρ αὐτῷ λοιδορεῖ τὸν Ἀγαμέμνονα,	τῶν	Ἀχαιῶν τότε ὑπὸ τῶν Τρώων
[4, 721]	πάσαις πόλεσιν ἆρ' οὐχ ἡ	τῶν	γάμων σύμμειξις καὶ κοινωνία; (Κλεινίας)
[4, 713]	δρᾶν; (Ἀθηναῖος) πάνυ μὲν οὖν.	τῶν	γὰρ δὴ πόλεων ὧν ἔμπροσθε
[4, 721]	μήν; (Ἀθηναῖος) ἀρχὴ δ' ἐστὶ	τῶν	γενέσεων πάσαις πόλεσιν ἆρ' οὐχ
[4, 717]	κέκτηται καὶ ἔχει, πάντα εἶναι	τῶν	(γεννησάντων καὶ θρεψαμένων πρὸς τὸ
[4, 721]	βραχύτερα ἀεὶ προτιμᾶν· τούτων μὴν	τῶν	γραμμάτων εἴ τις κριτὴν ἐμὲ
[4, 713]	γένος ἄμεινον ἡμῶν ἐφίστη τὸ	τῶν	δαιμόνων, ὃ διὰ πολλῆς μὲν
[4, 722]	μούσης προοίμια θαυμαστῶς (ἐσπουδασμένα πρόκειται·	τῶν	δὲ ὄντως νόμων ὄντων, οὓς
[4, 720]	ἐάντε δοῦλοι, κατ' ἐπίταξιν δὲ	τῶν	δεσποτῶν καὶ θεωρίαν καὶ κατ'
[4, 722]	ἀλλ' ὅπερ ἐρρήθη νυνδή, τὸ	τῶν	διττῶν ἰατρῶν γένος ὀρθότατα παρετέθη.
[4, 717]	ἡ σωφρονεστάτη καλλίστη, μήτε ὑπεραίροντα	τῶν	εἰθισμένων ὄγκων μήτ' ἐλλείποντα (ὧν
[4, 705]	ἀγαθόν. (Κλεινίας) εἰς δὴ τί	τῶν	εἰρημένων βλέψας εἶπες ὃ λέγεις;
[4, 709]	ὅ γε πρὸς ἕκαστόν τι	τῶν	εἰρημένων ἔχων τὴν τέχνην κἂν
[4, 711]	ζῇ, μακάριοι δὲ οἱ συνήκοοι	τῶν	ἐκ τοῦ σωφρονοῦντος στόματος ἰόντων
[4, 720]	ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον τὰ	τῶν	ἐλευθέρων νοσήματα θεραπεύει τε καὶ
[4, 708]	ὁρῶ καὶ Αἰγίνης ~καὶ ἄλλοθεν	τῶν	Ἑλλήνων εἰς (τὴν χώραν κατῳκισμένους.
[4, 707]	τήν γε περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν	τῶν	Ἑλλήνων πρὸς τοὺς βαρβάρους γενομένην
[4, 707]	(Ἀθηναῖος) καὶ γὰρ οἱ πολλοὶ	τῶν	Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων (λέγουσι
[4, 715]	εἰς ἀρχὴν ἀφικόμενος ἐπαναστῇ μεμνημένος	τῶν	ἔμπροσθεν γεγονότων κακῶν. ταύτας δήπου
[4, 704]	ἢ κρήνης ἢ θεῶν ἐπωνυμία	τῶν	ἐν τῷ (τόπῳ, προσθείη τὴν
[4, 705]	τις, οἷς δὴ πρὸς τὰ	τῶν	ἐντὸς τῶν πλοίων μέρη ἀναγκαῖον
[4, 722]	νόμοις ῥηθεῖσιν οὐ διπλῷ θάτερα	τῶν	ἑτέρων διάφορα μόνον εἰς ἀρετὴν
[4, 712]	δοκεῖ μοι προσεοικέναι τὸ γὰρ	τῶν	ἐφόρων θαυμαστὸν ὡς τυραννικὸν ἐν
[4, 717]	τάς τε αὖ κατ' ἐνιαυτὸν	τῶν	ἤδη τέλος ἐχόντων ὡσαύτως ἐπιμελείας
[4, 718]	τὰ δὲ μὴ ὑπείκοντα πειθοῖ	τῶν	ἠθῶν βίᾳ καὶ δίκῃ κολάζουσα,
[4, 720]	ἰατροί, φαμέν, καί τινες ὑπηρέται	τῶν	ἰατρῶν, ἰατροὺς δὲ καλοῦμεν δήπου
[4, 723]	ἀπεικασθὲν ἐρρήθη τοῖς ἐπιτάγμασιν τοῖς	(τῶν	ἰατρῶν οὓς εἴπομεν ἀνελευθέρους, τοῦτ'
[4, 720]	θείης ἂν ταῦτα δύο γένη	τῶν	καλουμένων ἰατρῶν; (Κλεινίας) πῶς γὰρ
[4, 720]	ὅτι, δούλων καὶ ἐλευθέρων (ὄντων	τῶν	καμνόντων ἐν ταῖς πόλεσι, τοὺς
[4, 720]	ῥᾳστώνην οὕτω τῷ δεσπότῃ παρασκευάζει	τῶν	καμνόντων (τῆς ἐπιμελείας· ὁ δὲ
[4, 705]	ἀρχὰς εἰρημένον ἀποβλέπων, τὸ περὶ	τῶν	Κρητικῶν νόμων ὡς πρὸς ἕν
[4, 719]	ταῦτα (οὔτ' εἰ θάτερα ἀληθῆ	τῶν	λεγομένων. τῷ δὲ νομοθέτῃ τοῦτο
[4, 709]	ὃ λαβὼν ἕξεις ὥστ' ἐκ	τῶν	λοιπῶν αὐτὸς τὴν πόλιν ἱκανῶς
[4, 724]	οὐκοῦν περὶ θεῶν μὲν καὶ	τῶν	μετὰ θεοὺς καὶ γονέων ζώντων
[4, 722]	δὲ οὐδεὶς ἔοικε διανοηθῆναι πώποτε	τῶν	νομοθετῶν, ὡς ἐξὸν δυοῖν χρῆσθαι
[4, 719]	μηδὲν τοιοῦτον προαγορεύῃ ἐν ἀρχῇ	τῶν	νόμων, ἀλλ' εὐθὺς ὃ δεῖ
[4, 718]	φαιδρυνάμενον κατὰ νόμον κοσμεῖν δεῖ,	τῶν	νόμων αὐτῶν ἡ διέξοδος, τὰ
[4, 718]	μετὰ τοῦτο ἄρχεσθαι τῆς θέσεως	τῶν	νόμων. ἔστιν δὲ δὴ τὰ
[4, 722]	σχεδὸν γὰρ ἐξ ὅσου περὶ	τῶν	νόμων ἤργμεθα λέγειν, ἐξ ἑωθινοῦ
[4, 723]	νομοθέτην πρὸ πάντων τε ἀεὶ	τῶν	νόμων χρεών ἐστιν μὴ ἀμοίρους
[4, 720]	μὲν αὐτὸς μανθάνει τι παρὰ	τῶν	νοσούντων, ἅμα δὲ καὶ καθ'
[4, 713]	ἐπονομάζεσθαι, τὸ τοῦ ἀληθῶς τῶν	τὸν	νοῦν ἐχόντων δεσπόζοντος θεοῦ ὄνομα
[4, 713]	ἧς μίμημα ἔχουσά ἐστιν ἥτις	τῶν	νῦν ἄριστα οἰκεῖται. (Κλεινίας) σφόδρ'
[4, 704]	νῦν δὲ παραμύθιον ἔχει τὸ	τῶν	ὀγδοήκοντα σταδίων. ~ἐγγύτερον μέντοι τοῦ
[4, 720]	λόγον ἑκάστου πέρι νοσήματος ἑκάστου	τῶν	οἰκετῶν οὐδεὶς τῶν τοιούτων ἰατρῶν
[4, 708]	δ' ἑτέρους καὶ πολιτείας ἄλλας	τῶν	οἴκοθεν οὐκ εὐπετῶς ἀνέχεται, τὸ
[4, 716]	τε καὶ τελευτὴν καὶ (μέσα	τῶν	ὄντων ἁπάντων ἔχων, εὐθείᾳ περαίνει
[4, 721]	ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι	τῶν	πέντε καὶ τριάκοντα, διανοηθέντα ὡς
[4, 705]	δὴ πρὸς τὰ τῶν ἐντὸς	τῶν	πλοίων μέρη ἀναγκαῖον τοῖς ναυπηγοῖς
[4, 719]	μέντοι λέγεις. (Ἀθηναῖος) ὑπὲρ δὴ	τῶν	ποιητῶν εἰ τάδε λέγοιμεν πρὸς
[4, 707]	σωτηρίᾳ τιμὰς οὐ τῷ καλλίστῳ	τῶν	πολεμικῶν ἀποδιδόασιν· διὰ κυβερνητικῆς γὰρ
[4, 712]	τις ἐνίοτέ μοι φαίνεται πασῶν	τῶν	πόλεων δημοκρατουμένη μάλιστ' ἐοικέναι. τὸ
[4, 712]	διορισάμενος εἰπεῖν τίς τούτων ἐστὶν	τῶν	πολιτειῶν. (Κλεινίας) ταὐτόν σοι πάθος,
[4, 706]	ἐθίζειν δεῖ, καὶ ταῦτα τὸ	τῶν	πολιτῶν βέλτιστον μέρος. ἦν δέ
[4, 708]	λέγε πόθεν ἔσεσθαι φῂς στρατόπεδον	τῶν	πολιτῶν τὰ νῦν; (Κλεινίας) ἔκ
[4, 710]	ἐγκρατῶς· ὃ (καὶ μονούμενον ἔφαμεν	τῶν	πολλῶν ἀγαθῶν λεγομένων οὐκ ἄξιον
[4, 706]	τῶν τοιούτων ὂν τυγχάνῃ ἄνευ	τῶν	προειρημένων. τὴν δὲ δὴ μίμησιν
[4, 718]	πολλή τις εὐπέτεια οὐδὲ ἀφθονία	τῶν	προθυμουμένων ὡς ἀρίστων ὅτι μάλιστα
[4, 716]	δῆλον δὴ τοῦτό γε· ὡς	τῶν	συνακολουθησόντων ἐσόμενον τῷ θεῷ δεῖ
[4, 711]	λέγεις; (Ἀθηναῖος) ὅταν ἔρως θεῖος	τῶν	σωφρόνων τε καὶ δικαίων ἐπιτηδευμάτων
[4, 715]	ἐστίν τις δώσομεν, οὔθ' ὅτι	τῶν	(τοιούτων ἄλλο οὐδὲν κεκτημένος, ἰσχὺν
[4, 720]	νοσήματος ἑκάστου τῶν οἰκετῶν οὐδεὶς	τῶν	τοιούτων ἰατρῶν δίδωσιν οὐδ' ἀποδέχεται,
[4, 706]	ἐάντε ἄρα τι τῶν ἄλλων	τῶν	τοιούτων ὂν τυγχάνῃ ἄνευ τῶν
[4, 708]	φιλίαν, κοινωνὸν ἱερῶν ὂν καὶ	τῶν	τοιούτων πάντων, νόμους δ' ἑτέρους
[4, 712]	πολιτείας τῆς ἀρίστης καὶ νόμων	τῶν	τοιούτων φύεται γένεσις, ἄλλως δὲ
[4, 713]	ἔδει ἐπονομάζεσθαι, τὸ τοῦ ἀληθῶς	τῶν	τὸν νοῦν ἐχόντων δεσπόζοντος θεοῦ
[4, 713]	λέγετε. φήμην τοίνυν παραδεδέγμεθα τῆς	τῶν	τότε μακαρίας ζωῆς ὡς ἄφθονά
[4, 707]	βελτίους, ἵν' οὕτως λέγωμεν περὶ	τῶν	τότε συσσωσασῶν ἡμᾶς μαχῶν· πρὸς
[4, 706]	Ἀγαμέμνονα, τῶν Ἀχαιῶν τότε ὑπὸ	τῶν	Τρώων κατεχομένων τῇ μάχῃ, κελεύοντα
[4, 719]	ἀποφαίνεσθαι. σκέψαι δ' ἐξ αὐτῶν	τῶν	ὑπὸ σοῦ νυνδὴ λεχθέντων. οὔσης
[4, 716]	ὁ δὴ θεὸς ἡμῖν πάντων	χρημάτων	μέτρον ἂν εἴη μάλιστα, καὶ
[4, 721]	ἀεὶ προτιμᾶν· τούτων μὴν τῶν	γραμμάτων	εἴ τις κριτὴν ἐμὲ κελεύοι
[4, 722]	οὖν περὶ πολλῶν ἢ ὀλίγων	γραμμάτων	ποιήσασθαι τὸν λόγον λίαν εὔηθες-
[4, 715]	τοῖς νόμοις ἐκάλεσα (οὔτι καινοτομίας	ὀνομάτων	ἕνεκα, ἀλλ' ἡγοῦμαι παντὸς μᾶλλον
[4, 711]	τῶν σωφρόνων τε καὶ δικαίων	ἐπιτηδευμάτων	ἐγγένηται μεγάλαις τισὶν δυναστείαις, ἢ
[4, 714]	γὰρ τοῦτο ἓν ἐκείνων τῶν	ἀξιωμάτων	(ἀρχῆς πέρι. (Κλεινίας) ποίων δή;
[4, 721]	ἴσως ὧδε (γαμεῖν δέ, ἐπειδὰν	ἐτῶν	ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι ἐτῶν
[4, 721]	διπλοῦς ὅδε- γαμεῖν δέ, ἐπειδὰν	ἐτῶν	ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι τῶν
[4, 721]	ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι	ἐτῶν	πέντε καὶ τριάκοντα, εἰ δὲ
[4, 708]	σαφέστερον. (Ἀθηναῖος) ὠγαθέ, ἔοικα περὶ	νομοθετῶν	ἐπανιὼν καὶ σκοπῶν ἅμα ἐρεῖν
[4, 704]	ἔδει σωτῆρός τε αὐτῇ καὶ	νομοθετῶν	θείων τινῶν, εἰ μὴ πολλά
[4, 722]	οὐδεὶς ἔοικε διανοηθῆναι πώποτε τῶν	νομοθετῶν,	ὡς ἐξὸν δυοῖν χρῆσθαι πρὸς
[4, 720]	ἑκάστου πέρι νοσήματος ἑκάστου τῶν	οἰκετῶν	οὐδεὶς τῶν τοιούτων ἰατρῶν δίδωσιν
[4, 719]	λέγεις. (Ἀθηναῖος) ὑπὲρ δὴ τῶν	ποιητῶν	εἰ τάδε λέγοιμεν πρὸς αὐτόν,
[4, 715]	(Κλεινίας) τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος) ἀρχῶν	περιμαχήτων	γενομένων, οἱ νικήσαντες τά τε
[4, 704]	(Κλεινίας) σχεδὸν οὐδενὸς ἐπιδεής. (Ἀθηναῖος)	γείτων	δὲ αὐτῆς πόλις ἆρ' ἔσται
[4, 706]	δεῖ, καὶ ταῦτα τὸ τῶν	πολιτῶν	βέλτιστον μέρος. ἦν δέ που
[4, 708]	πόθεν ἔσεσθαι φῂς στρατόπεδον τῶν	πολιτῶν	τὰ νῦν; (Κλεινίας) ἔκ τε
[4, 706]	αὐτοῖς (συνήνεγκεν, πρὶν ἀντὶ πεζῶν	ὁπλιτῶν	μονίμων ναυτικοὺς γενομένους ἐθισθῆναι, πυκνὰ
[4, 712]	καὶ ἀρχαιοτάτη πασῶν καὶ πρὸς	πάντων	ἀνθρώπων καὶ ἡμῶν αὐτῶν λεγομένη.
[4, 711]	τῇ τοῦ λέγειν ῥώμῃ φασὶ	πάντων	διενεγκόντα ἀνθρώπων πλέον ἔτι τῷ
[4, 722]	τόδε εἰπεῖν βουληθείς, ὅτι λόγων	πάντων	καὶ ὅσων φωνὴ κεκοινώνηκεν προοίμιά
[4, 708]	ἱερῶν ὂν καὶ τῶν τοιούτων	πάντων,	νόμους δ' ἑτέρους καὶ πολιτείας
[4, 717]	τε καὶ μέγιστα ὀφειλήματα, χρεῶν	πάντων	πρεσβύτατα, νομίζειν δέ, ἃ κέκτηται
[4, 712]	δ' εἴπερ γένοιτο ὃ λέγομεν,	πάντων	τάχιστόν τε καὶ ῥᾷστον μακρῷ.
[4, 723]	τόδε, ὡς τὸν νομοθέτην πρὸ	πάντων	τε ἀεὶ τῶν νόμων χρεών
[4, 708]	ἐστὶν νομοθεσία καὶ πόλεων οἰκισμοὶ	πάντων	τελεώτατον πρὸς ἀρετὴν ἀνδρῶν. (Κλεινίας)
[4, 716]	ἐμμέτροις. ὁ δὴ θεὸς ἡμῖν	πάντων	χρημάτων μέτρον ἂν εἴη μάλιστα,
[4, 716]	τελευτὴν καὶ (μέσα τῶν ὄντων	ἁπάντων	ἔχων, εὐθείᾳ περαίνει κατὰ φύσιν
[4, 716]	ἑπόμενον εἶναι τὸν τοιόνδε λόγον,	ἁπάντων	κάλλιστον καὶ ἀληθέστατον οἶμαι λόγων,
[4, 718]	πρὸς θεῶν θεραπεύματα καὶ ὁμιλίας	συμπάντων	τούτων ἀποτελοῦντα (τὸν αὑτοῦ βίον
[4, 717]	καὶ ἔχει, πάντα εἶναι τῶν	(γεννησάντων	καὶ θρεψαμένων πρὸς τὸ παρέχειν
[4, 717]	δοξάζων ἀδικεῖσθαι θυμοῖτ' ἂν διαφερόντως.	τελευτησάντων	δὲ γονέων ταφὴ μὲν ἡ
[4, 724]	γονέων ζώντων τε πέρι καὶ	τελευτησάντων	τότε ἱκανῶς προοιμιασάμεθα, ὡς νῦν
[4, 718]	δίκῃ κολάζουσα, τὴν πόλιν ἡμῖν	συμβουληθέντων	θεῶν μακαρίαν τε καὶ εὐδαίμονα
[4, 719]	αὐτῶν τῶν ὑπὸ σοῦ νυνδὴ	λεχθέντων.	οὔσης γὰρ ταφῆς τῆς μὲν
[4, 716]	καὶ τελευτὴν καὶ (μέσα τῶν	ὄντων	ἁπάντων ἔχων, εὐθείᾳ περαίνει κατὰ
[4, 722]	πρόκειται· τῶν δὲ ὄντως νόμων	ὄντων,	οὓς δὴ πολιτικοὺς εἶναί φαμεν,
[4, 720]	συννοεῖς ὅτι, δούλων καὶ ἐλευθέρων	(ὄντων	τῶν καμνόντων ἐν ταῖς πόλεσι,
[4, 711]	τῶν ἐκ τοῦ σωφρονοῦντος στόματος	ἰόντων	λόγων. ὡσαύτως δὲ καὶ συμπάσης
[4, 720]	δούλων καὶ ἐλευθέρων (ὄντων τῶν	καμνόντων	ἐν ταῖς πόλεσι, τοὺς μὲν
[4, 720]	οὕτω τῷ δεσπότῃ παρασκευάζει τῶν	καμνόντων	(τῆς ἐπιμελείας· ὁ δὲ ἐλεύθερος
[4, 716]	δὴ τοῦτό γε· ὡς τῶν	συνακολουθησόντων	ἐσόμενον τῷ θεῷ δεῖ διανοηθῆναι
[4, 709]	νόσοι ἀναγκάζουσι καινοτομεῖν, λοιμῶν τε	ἐμπιπτόντων,	καὶ χρόνον ἐπὶ πολὺν ἐνιαυτῶν
[4, 709]	ταὐτὸν τοῦτο δοτέον· τῶν ἄλλων	συμπιπτόντων,	ὅσα δεῖ χώρᾳ συντυχεῖν, εἰ
[4, 713]	τοῦ ἀληθῶς τῶν τὸν νοῦν	ἐχόντων	δεσπόζοντος θεοῦ ὄνομα λέγεσθαι. (Κλεινίας)
[4, 717]	κατ' ἐνιαυτὸν τῶν ἤδη τέλος	ἐχόντων	ὡσαύτως ἐπιμελείας τὰς κόσμον φερούσας
[4, 715]	ᾗ δὲ ἂν δεσπότης τῶν	ἀρχόντων,	οἱ δὲ ἄρχοντες δοῦλοι τοῦ
[4, 710]	συνεπέσθω, ἐὰν μέλλῃ τῶν ἄλλων	ὑπαρχόντων	ὄφελος εἶναί τι. (Κλεινίας) σωφροσύνην
[4, 717]	ἀποτίνοντα δανείσματα ἐπιμελείας τε καὶ	ὑπερπονούντων	ὠδῖνας παλαιὰς ἐπὶ νέοις δανεισθείσας,
[4, 720]	αὐτὸς μανθάνει τι παρὰ τῶν	νοσούντων,	ἅμα δὲ καὶ καθ' ὅσον
[4, 724]	τῶν μετὰ θεοὺς καὶ γονέων	ζώντων	τε πέρι καὶ τελευτησάντων τότε
[4, 717]	γονέων δὲ μετὰ ταῦτα τιμαὶ	ζώντων·	ὡς θέμις ὀφείλοντα ἀποτίνειν τὰ
[4, 715]	ἀφικόμενος ἐπαναστῇ μεμνημένος τῶν ἔμπροσθεν	γεγονότων	κακῶν. ταύτας δήπου φαμὲν ἡμεῖς
[4, 720]	δοῦλοι, κατ' ἐπίταξιν δὲ τῶν	δεσποτῶν	καὶ θεωρίαν καὶ κατ' ἐμπειρίαν
[4, 704]	ὀρῶν καὶ ὕλης; πῶς μέρος	ἑκάστων	ἡμῖν εἴληχεν; (Κλεινίας) προσέοικε τῇ
[4, 718]	οὐδὲ ἀφθονία τῶν προθυμουμένων ὡς	ἀρίστων	ὅτι μάλιστα καὶ ὡς τάχιστα
[4, 710]	πολιτείαν ἣν λαβοῦσα εὐδαιμονέστατα διάξει.	θάττων	γὰρ ταύτης καὶ ἀμείνων πολιτείας
[4, 716]	ἔτι ἄλλους τοιούτους προσλαβὼν σκιρτᾷ	ταράττων	πάντα ἅμα, καὶ πολλοῖς τισιν
[4, 722]	ὅπερ ἐρρήθη νυνδή, τὸ τῶν	διττῶν	ἰατρῶν γένος ὀρθότατα παρετέθη. πρὸς
[4, 723]	περαίνοντες, καθάπερ ἄρτι· λάβωμεν δ'	αὐτῶν	ἀρχὴν ὁμολογοῦντες προοιμιάζεσθαι. καὶ τὰ
[4, 718]	λάβωμεν, ἄν τι δυνώμεθα περὶ	αὐτῶν	βεβαιώσασθαι. (Κλεινίας) λέγε τὸ ποῖον.
[4, 713]	ποιοῦμεν αὐτοῖσί τινας, ἀλλ' ἡμεῖς	αὐτῶν	δεσπόζομεν, ἄμεινον ἐκείνων γένος. ταὐτὸν
[4, 718]	νόμον κοσμεῖν δεῖ, τῶν νόμων	αὐτῶν	ἡ διέξοδος, τὰ μὲν πείθουσα,
[4, 719]	μῦθος, ὦ νομοθέτα, ὑπό τε	αὐτῶν	ἡμῶν ἀεὶ λεγόμενός ἐστιν καὶ
[4, 712]	πρὸς πάντων ἀνθρώπων καὶ ἡμῶν	αὐτῶν	λεγομένη. ἐγὼ δὲ οὕτω νῦν
[4, 715]	~καὶ δὴ καὶ ἓν ἦν	(αὐτῶν	τοῦτο, καὶ ἔφαμέν που κατὰ
[4, 719]	λόγον ἀποφαίνεσθαι. σκέψαι δ' ἐξ	αὐτῶν	τῶν ὑπὸ σοῦ νυνδὴ λεχθέντων.
[4, 722]	ποῖον δὴ λέγεις; (Ἀθηναῖος) ἐξ	αὐτῶν	ὧν νυν< δὴ> διειλέγμεθα ἡμεῖς
[4, 720]	τε μεμαθήκασιν οὕτω τούς τε	αὑτῶν	διδάσκουσι παῖδας. θείης ἂν ταῦτα
[4, 709]	οἱ νυνδὴ ῥηθέντες, κελευόμενοι τὴν	αὑτῶν	εὐχὴν εἰπεῖν, εἴποιεν ἄν. ἦ
[4, 721]	ἐν τῇ πόλει τοὺς πρεσβυτέρους	αὑτῶν	τιμῶσιν ἑκάστοτε. τοῦτον δὴ παρ'
[4, 704]	ἐν τῷ (τόπῳ, προσθείη τὴν	αὑτῶν	φήμην καινῇ γενομένῃ τῇ πόλει-
[4, 724]	ὡς χρὴ τὰ περὶ τὰς	αὑτῶν	ψυχὰς καὶ τὰ σώματα καὶ
[4, 717]	ἐλλείποντα (ὧν οἱ προπάτορες τοὺς	ἑαυτῶν	γεννητὰς ἐτίθεσαν, τάς τε αὖ
[4, 723]	καὶ καθ' ἕκαστον, ᾗ διοίσουσιν	ἑαυτῶν	ὅσον νυνδὴ τὼ λεχθέντε διηνεγκάτην.
[4, 713]	(δεσποζομένων τε καὶ δουλευουσῶν μέρεσιν	ἑαυτῶν	τισι, τὸ τοῦ δεσπότου δὲ
[4, 709]	ἐμπιπτόντων, καὶ χρόνον ἐπὶ πολὺν	ἐνιαυτῶν	πολλῶν πολλάκις ἀκαιρίαι. ταῦτα δὴ
[4, 715]	τις δώσομεν, οὔθ' ὅτι τῶν	(τοιούτων	ἄλλο οὐδὲν κεκτημένος, ἰσχὺν ἢ
[4, 720]	ἑκάστου τῶν οἰκετῶν οὐδεὶς τῶν	τοιούτων	ἰατρῶν δίδωσιν οὐδ' ἀποδέχεται, προστάξας
[4, 706]	ἄρα τι τῶν ἄλλων τῶν	τοιούτων	ὂν τυγχάνῃ ἄνευ τῶν προειρημένων.
[4, 708]	κοινωνὸν ἱερῶν ὂν καὶ τῶν	τοιούτων	πάντων, νόμους δ' ἑτέρους καὶ
[4, 712]	τῆς ἀρίστης καὶ νόμων τῶν	τοιούτων	φύεται γένεσις, ἄλλως δὲ οὐ
[4, 711]	κατὰ μοναρχίαν δυναστευούσαις ἢ κατὰ	πλούτων	ὑπεροχὰς διαφερούσαις (ἢ γενῶν, ἢ
[4, 706]	στοχάζηται τούτου ὅτῳ ἂν συνεχῶς	τούτων	ἀεὶ καλόν τι συνέπηται μόνῳ,
[4, 713]	αὐτόματα πάντ' εἶχεν. ἡ δὲ	τούτων	αἰτία λέγεται τοιάδε τις. γιγνώσκων
[4, 717]	(εὐσεβείας σκοποῦ τυγχάνοι, τὰ δὲ	τούτων	ἄνωθεν (τὰ περιττὰ) καὶ ἀντίφωνα,
[4, 718]	θεῶν θεραπεύματα καὶ ὁμιλίας συμπάντων	τούτων	ἀποτελοῦντα (τὸν αὑτοῦ βίον φαιδρυνάμενον
[4, 714]	καὶ ἐπιθυμιῶν ὀρεγομένην καὶ πληροῦσθαι	τούτων	δεομένην, στέγουσαν δὲ οὐδὲν ἀλλ'
[4, 715]	πολίτας τούτους φαμέν, καὶ τὰ	τούτων	δίκαια ἅ φασιν εἶναι, μάτην
[4, 723]	ἄλλως νομοθετεῖν διακελεύοιτο ἡμῖν τὸν	τούτων	ἐπιστήμονα. (Ἀθηναῖος) καλῶς μὲν τοίνυν,
[4, 712]	τὴν οἴκοι πολιτείαν εἰπὼν τίς	τούτων	ἐστίν; (Μέγιλλος) μῶν οὖν τὸν
[4, 712]	οὐκ ἔχω διορισάμενος εἰπεῖν τίς	τούτων	ἐστὶν τῶν πολιτειῶν. (Κλεινίας) ταὐτόν
[4, 721]	τὸ τὰ βραχύτερα ἀεὶ προτιμᾶν·	τούτων	μὴν τῶν γραμμάτων εἴ τις
[4, 713]	(τὰς συνοικήσεις διήλθομεν, ἔτι προτέρα	τούτων	πάμπολυ λέγεταί τις ἀρχή τε
[4, 718]	δὲ σχήματι νόμου ἀναρμοστεῖ λεγόμενα,	τούτων	πέρι δοκεῖ μοι δεῖγμα προενεγκόντα
[4, 716]	διαφερόντως πρέπον, τῷ δὲ κακῷ	τούτων	τἀναντία πέφυκεν. ἀκάθαρτος γὰρ τὴν
[4, 712]	ἀπορῶ τὴν ἐν Κνωσῷ πολιτείαν	τούτων	τινὰ διισχυριζόμενος εἰπεῖν. (Ἀθηναῖος) ὄντως
[4, 704]	λέγω δὲ οὔτι τοὔνομα αὐτῆς	ἐρωτῶν	ὅτι ποτ' ἔστι τὰ νῦν,
[4, 717]	αὑτοῦ γονέας εὐφημίαν (διαφερόντως, διότι	κούφων	καὶ πτηνῶν λόγων βαρυτάτη ζημία
[4, 707]	περὶ τῶν τότε συσσωσασῶν ἡμᾶς	μαχῶν·	πρὸς γὰρ τῇ περὶ Σαλαμῖνα
[4, 716]	καὶ (μέσα τῶν ὄντων ἁπάντων	ἔχων,	εὐθείᾳ περαίνει κατὰ φύσιν περιπορευόμενος·
[4, 709]	πρὸς ἕκαστόν τι τῶν εἰρημένων	ἔχων	τὴν τέχνην κἂν εὔξασθαί που
[4, 715]	πόλεσιν. (Κλεινίας) τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος)	ἀρχῶν	περιμαχήτων γενομένων, οἱ νικήσαντες τά
[4, 716]	μετὰ δὲ χρόνον οὐ πολὺν	ὑποσχὼν	τιμωρίαν οὐ μεμπτὴν τῇ δίκῃ
[4, 706]	τῶν Ἀχαιῶν τότε ὑπὸ τῶν	Τρώων	κατεχομένων τῇ μάχῃ, κελεύοντα τὰς
[4, 717]	ἐπακολουθοῖ δ' αὐτοῖς ἱδρύματα ἴδια	πατρῴων	θεῶν κατὰ νόμον ὀργιαζόμενα, γονέων