Livre, pages
[4, 707]	ἔθεσι χρώμενοι. πρὸς δὲ τούτοις	αἱ	διὰ τὰ ναυτικὰ πόλεων δυνάμεις
[4, 706]	τε αὐτῷ καὶ λέγει (ὃς	κέλεαι	πολέμοιο συνεσταότος καὶ ἀυτῆς νῆας
[4, 719]	πρῶτον· ἐπὴν δ' εἰς ἄκρον	ἵκηαι,	ῥηιδίη δὴ πειτα φέρειν, χαλεπή
[4, 712]	φέρε δὴ τοίνυν, πότερος ὑμῶν	ἀποκρίνασθαι	πρότερος ἂν ἐθέλοι, τὴν οἴκοι
[4, 705]	μιμεῖσθαι τοὺς πολεμίους μὴ (ῥᾳδίως	δύνασθαί	τινα πόλιν ἀγαθόν. (Κλεινίας) εἰς
[4, 706]	γενόμενοι εὐθὺς τότε τοὺς πολεμίους	ἀμύνασθαι.	ἔτι γὰρ ἂν πλεονάκις ἑπτὰ
[4, 710]	τοιούτου γένεσιν χαλεπώτατα δύναιτ' ἂν	προσδέξασθαι·	πλεῖστοι γὰρ ἐν αὐτῇ δυνάσται
[4, 708]	μοι φαίνονται τοὺς ἀπὸ Πελοποννήσου	προσδέξασθαι	συνοίκους. καὶ γὰρ ὃ νῦν
[4, 709]	εἰρημένων ἔχων τὴν τέχνην κἂν	εὔξασθαί	που δύναιτο ὀρθῶς, τί παρὸν
[4, 722]	περὶ πολλῶν ἢ ὀλίγων γραμμάτων	ποιήσασθαι	τὸν λόγον λίαν εὔηθες- τὰ
[4, 718]	ἄν τι δυνώμεθα περὶ αὐτῶν	βεβαιώσασθαι.	(Κλεινίας) λέγε τὸ ποῖον. (Ἀθηναῖος)
[4, 709]	ἕπεσθαι τέχνην· καιρῷ γὰρ χειμῶνος	συλλαβέσθαι	κυβερνητικὴν ἢ μή, μέγα πλεονέκτημα
[4, 714]	τὸν φύσει ὅρον τοῦ δικαίου	λέγεσθαι	κάλλισθ' οὕτω. (Κλεινίας) πῶς; (Ἀθηναῖος)
[4, 713]	νοῦν ἐχόντων δεσπόζοντος θεοῦ ὄνομα	λέγεσθαι.	(Κλεινίας) τίς δ' ὁ θεός;
[4, 723]	λάβωμεν δ' αὐτῶν ἀρχὴν ὁμολογοῦντες	προοιμιάζεσθαι.	καὶ τὰ μὲν περὶ θεῶν
[4, 723]	νόμων καὶ σμικρῶν εἰ ὁμοίως	προοιμιάζεσθαι	προστάττοιμεν, οὐκ ἂν ὀρθῶς λέγοιμεν.
[4, 713]	του τοιούτου τὴν πόλιν ἔδει	ἐπονομάζεσθαι,	τὸ τοῦ ἀληθῶς τῶν τὸν
[4, 717]	οὖν ἡμῖν οὗτος οὗ δεῖ	στοχάζεσθαι·	βέλη δὲ αὐτοῦ καὶ οἷον
[4, 708]	πάντ' ἐστὶ (τῇ μὲν ῥᾴω	κατοικίζεσθαί	τε καὶ νομοθετεῖσθαι, τῇ δὲ
[4, 707]	καὶ νόμων τάξιν, οὐ τὸ	σῴζεσθαί	τε καὶ εἶναι μόνον ἀνθρώποις
[4, 714]	πῶς δράσομεν. (Κλεινίας) ἀνάγκη δήπου	πείθεσθαι.	(Ἀθηναῖος) ἐννοεῖς οὖν ὅτι νόμων
[4, 721]	πρῶτοι κινδυνεύουσιν τιθέμενοι καλῶς ἂν	τίθεσθαι	πρὸς ὀρθότητα πάσῃ πόλει. (Κλεινίας)
[4, 706]	μόριον νομοθετῶ. ~τοῦτον γὰρ δὴ	τίθεσθαι	τὸν νόμον ὀρθῶς ὑποτίθεμαι μόνον,
[4, 722]	ἔτι περὶ τοὺς νόμους ὁρῶ	γίγνεσθαι	δέον, οὐδαμῇ τὰ νῦν γιγνόμενον.
[4, 716]	μάλιστα καὶ αὐτὸν τοιοῦτον ἀναγκαῖον	γίγνεσθαι,	(καὶ κατὰ τοῦτον δὴ τὸν
[4, 724]	λέγοντα καὶ τοὺς ἀκούοντας παιδείας	γίγνεσθαι	κατὰ δύναμιν ἐπηβόλους· ταῦτ' οὖν
[4, 719]	τοιοῦτον λόγον μήπω σοι διανοοῦ	γίγνεσθαι	νόμον” (Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος)
[4, 706]	τῶν πολεμίων τὴν κακὴν τοιάνδε	γίγνεσθαι,	ὅταν οἰκῇ μέν τις πρὸς
[4, 721]	εἴ τις κριτὴν ἐμὲ κελεύοι	γίγνεσθαι	πότερα βουλοίμην ἂν ἐν τῇ
[4, 706]	ἐπιφερομένων πολεμίων, ἀλλ' εἰκυίας αὐτοῖς	γίγνεσθαι	προφάσεις καὶ σφόδρα ἑτοίμας ὅπλα
[4, 707]	πολλοί, τὸ δ' ὡς βελτίστους	γίγνεσθαί	τε καὶ εἶναι τοσοῦτον χρόνον
[4, 712]	χαλεπὸν ὂν τὸ πόλιν εὔνομον	γίγνεσθαι,	τῇ δ' εἴπερ γένοιτο ὃ
[4, 721]	τῷ ἀπειλεῖν μόνον χρωμένους ἁπλοῦς	γίγνεσθαι	τοῖς μήκεσιν. (Μέγιλλος) πρὸς μὲν
[4, 718]	ὅτι μάλιστα καὶ ὡς τάχιστα	(γίγνεσθαι,	τὸν δὲ Ἡσίοδον οἱ πολλοὶ
[4, 710]	δυνάσται γίγνονται. λέγομεν δὴ ταῦτα	γίγνεσθαι	τότε, ὅταν ἀληθὴς μὲν νομοθέτης
[4, 721]	πότερον αὐτοὺς διπλοῦς οὕτω (δεῖ	γίγνεσθαι	τῷ μήκει τὸ σμικρότατον, διὰ
[4, 711]	τάχος καὶ ῥᾳστώνη τῆς μεταβολῆς	γίγνεσθαι	φιλεῖ. (Κλεινίας) πῶς; οὐ γὰρ
[4, 711]	ἀλλὰ τόδ' ἐστὶ τὸ χαλεπὸν	γενέσθαι,	καὶ ὀλίγον δὴ τὸ γεγονὸς
[4, 721]	(ἴσχειν πᾶς πᾶσαν· τὸ γὰρ	γενέσθαι	κλεινὸν καὶ μὴ ἀνώνυμον κεῖσθαι
[4, 710]	(Κλεινίας) ἐκ τυραννίδος ἀρίστην φῂς	γενέσθαι	πόλιν ἄν, ὡς φαίνῃ, μετὰ
[4, 710]	μὴ κατ' ἄλλο, ἀλλὰ τὸ	γενέσθαι	τε ἐπ' αὐτοῦ νομοθέτην ἄξιον
[4, 722]	ἐπιχείρησιν χρήσιμον πρὸς τὸ μέλλον	περαίνεσθαι.	καὶ δή που κιθαρῳδικῆς ᾠδῆς
[4, 719]	περὶ ἑνὸς ἀεὶ δεῖ λόγον	ἀποφαίνεσθαι.	σκέψαι δ' ἐξ αὐτῶν τῶν
[4, 709]	ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν δεῖν	ἕπεσθαι	σύμπασιν τοῖς τῆς ἀρετῆς μέρεσι,
[4, 709]	μὴν τρίτον (συγχωρῆσαι τούτοις δεῖν	ἕπεσθαι	τέχνην· καιρῷ γὰρ χειμῶνος συλλαβέσθαι
[4, 711]	ἐθελήσῃ, ἐάντε πρὸς ἀρετῆς ἐπιτηδεύματα,	προτρέπεσθαι	τοὺς πολίτας, ἐάντε ἐπὶ τοὐναντίον,
[4, 704]	δεῖ διανοηθῆναί ποτε τὴν πόλιν	ἔσεσθαι;	λέγω δὲ οὔτι τοὔνομα αὐτῆς
[4, 708]	δὴ παρὸν ἡμῖν λέγε πόθεν	ἔσεσθαι	φῂς στρατόπεδον τῶν πολιτῶν τὰ
[4, 714]	πολιτείαν ἄλλην, ἢ καὶ τύραννον,	θήσεσθαι	ἑκόντα πρὸς ἄλλο τι πρῶτον
[4, 708]	ἔκ τε Κρήτης συμπάσης ἔοικεν	γενήσεσθαι,	καὶ τῶν ἄλλων δὲ Ἑλλήνων
[4, 724]	τοῦ τοιούτου φαίνῃ μοι σὺ	διακελεύεσθαι	τὰ νῦν οἷον πρὸς τὸ
[4, 723]	σαφῶς ἢ μὴ σαφῶς αὐτὰ	μνημονεύεσθαι-	τὸ μέντοι μεγάλων πέρι λεγομένων
[4, 711]	τυράννῳ μεταβαλεῖν βουληθέντι πόλεως ἤθη,	πορεύεσθαι	δὲ αὐτὸν δεῖ πρῶτον ταύτῃ,
[4, 718]	ὁδὸς λεία καὶ ἀνιδιτὶ παρέχει	πορεύεσθαι,	μάλα βραχεῖα οὖσα, τῆς δὲ
[4, 717]	ἔστιν ποτὲ τό γε ὀρθὸν	δέχεσθαι·	μάτην οὖν περὶ θεοὺς ὁ
[4, 722]	δὲ ἄρτι μοι δοκοῦμεν λέγειν	ἄρχεσθαι,	τὰ δ' ἔμπροσθεν ἦν πάντα
[4, 718]	δύναμιν διεξελθόντα, τὸ μετὰ τοῦτο	ἄρχεσθαι	τῆς θέσεως τῶν νόμων. ἔστιν
[4, 706]	ναυπηγησίμων ξύλων ὥστ' εὐμαρῶς ναυτικὴν	παρασχέσθαι	δύναμιν· οὔκουν οἷοί τ' ἐγένοντο
[4, 723]	σοι πᾶν τὸ προοίμιον ἱκανῶς	εἰρῆσθαι	δοκῇ. μετὰ δὲ τοῦτο ἤδη
[4, 715]	δίκαια ἅ φασιν εἶναι, μάτην	εἰρῆσθαι.	λέγεται δὲ τοῦδ' ἕνεκα ταῦθ'
[4, 723]	ὁ νομοθέτης λέγει, τούτου χάριν	εἰρῆσθαί	μοι κατεφάνη πᾶς ὁ λόγος
[4, 723]	μετὰ τοῦτο ἄν μοι βουληθείην	εἰρῆσθαι;	τόδε, ὡς τὸν νομοθέτην πρὸ
[4, 722]	ἡ νῦν τοῖς τοιούτοις νόμοις	χρῆσθαι	διανοουμένη. (Κλεινίας) καλῶς γ' ὦ
[4, 705]	πλοίων μέρη ἀναγκαῖον τοῖς ναυπηγοῖς	χρῆσθαι	ἑκάστοτε. (Ἀθηναῖος) καὶ ταῦτα οὐκ
[4, 722]	τῶν νομοθετῶν, ὡς ἐξὸν δυοῖν	χρῆσθαι	πρὸς τὰς νομοθεσίας, πειθοῖ καὶ
[4, 708]	καὶ διὰ συνήθειαν ζητοῦν ἔτι	χρῆσθαι	τοῖς αὐτοῖς ἤθεσιν δι' ἃ
[4, 716]	ἀλλὰ καὶ ἄλλοις ἱκανὸς ὢν	ἡγεῖσθαι,	(καταλείπεται ἔρημος θεοῦ, καταλειφθεὶς δὲ
[4, 721]	γενέσθαι κλεινὸν καὶ μὴ ἀνώνυμον	κεῖσθαι	τετελευτηκότα τοῦ τοιούτου ἐστὶν ἐπιθυμία.
[4, 717]	εἰκότως μάλιστα πατὴρ ὑεῖ δοξάζων	ἀδικεῖσθαι	θυμοῖτ' ἂν διαφερόντως. τελευτησάντων δὲ
[4, 713]	αὐτοῖς οὐδὲ πόνων ἀνάφυξις· ἀλλὰ	μιμεῖσθαι	δεῖν ἡμᾶς οἴεται πάσῃ μηχανῇ
[4, 705]	τί δή; (Ἀθηναῖος) μιμήσεις πονηρὰς	μιμεῖσθαι	τοὺς πολεμίους μὴ (ῥᾳδίως δύνασθαί
[4, 716]	διατεταγμένα τί χρὴ δρᾶν ἢ	διανοεῖσθαι	καὶ τί μὴ τὸν ἔμφρονα;
[4, 708]	μὲν ῥᾴω κατοικίζεσθαί τε καὶ	νομοθετεῖσθαι,	τῇ δὲ χαλεπώτερα. τὸ μὲν
[4, 721]	καὶ τριάκοντα, εἰ δὲ μή,	ζημιοῦσθαι	χρήμασίν τε καὶ ἀτιμίᾳ, χρήμασι
[4, 708]	στάσεσιν βιαζόμενον ἀναγκάζοιτ' ἂν ἑτέρωσε	ἀποξενοῦσθαι	πόλεώς τι μόριον· ἤδη δέ
[4, 714]	ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν ὀρεγομένην καὶ	πληροῦσθαι	τούτων δεομένην, στέγουσαν δὲ οὐδὲν
[4, 713]	οὐχ ὕβρεώς τε καὶ ἀδικίας	μεστοῦσθαι,	ταῦτ' οὖν διανοούμενος ἐφίστη τότε
[4, 712]	δὲ ὠνομάκαμεν νῦν, οὐκ εἰσὶν	πολιτεῖαι,	~πόλεων δὲ οἰκήσεις (δεσποζομένων τε
[4, 709]	νομοθετεῖ, τύχαι δὲ καὶ συμφοραὶ	παντοῖαι	πίπτουσαι παντοίως νομοθετοῦσι τὰ πάντα
[4, 709]	ἐπὶ πολὺν ἐνιαυτῶν πολλῶν πολλάκις	ἀκαιρίαι.	ταῦτα δὴ πάντα προϊδών τις
[4, 720]	κατὰ τὸ χεῖρον τοῖν δυοῖν	καὶ	ἀγριώτερον ἀπεργαζόμενος; (Κλεινίας) πολύ που
[4, 713]	πάντα, μὴ οὐχ ὕβρεώς τε	καὶ	ἀδικίας μεστοῦσθαι, ταῦτ' οὖν διανοούμενος
[4, 714]	τοῦ μεγίστου· τὸ γὰρ δίκαιον	καὶ	ἄδικον οἷ χρὴ βλέπειν, πάλιν
[4, 716]	σώφρων ἀνόμοιός τε καὶ διάφορος	καὶ	ἄδικος, καὶ τὰ ἄλλ' οὕτως
[4, 707]	ὑμῖν ἔκ τε Ἄργους ὁρῶ	καὶ	Αἰγίνης ~καὶ ἄλλοθεν τῶν Ἑλλήνων
[4, 713]	ἡμῖν, ἐπιμελούμενον ἡμῶν, εἰρήνην τε	καὶ	αἰδῶ καὶ εὐνομίαν καὶ ἀφθονίαν
[4, 716]	τίς οὖν δὴ πρᾶξις φίλη	καὶ	ἀκόλουθος θεῷ; μία, καὶ ἕνα
[4, 712]	ἐπικαλώμεθα· ὁ δὲ ἀκούσειέν τε,	καὶ	ἀκούσας ἵλεως εὐμενής τε ἡμῖν
[4, 724]	ἐκεῖνα ὄντως ἐστὶν ῥητέα τε	καὶ	ἀκουστέα. (Κλεινίας) ὀρθότατα λέγεις.
[4, 715]	μὲν γὰρ ἂν ἀρχόμενος ᾖ	καὶ	ἄκυρος νόμος, φθορὰν ὁρῶ τῇ
[4, 716]	τὸν τοιόνδε λόγον, ἁπάντων κάλλιστον	καὶ	ἀληθέστατον οἶμαι λόγων, ὡς τῷ
[4, 708]	τε Ἄργους ὁρῶ καὶ Αἰγίνης	~καὶ	ἄλλοθεν τῶν Ἑλλήνων εἰς (τὴν
[4, 716]	οὔτε τινὸς ἡγεμόνος δεόμενος, ἀλλὰ	καὶ	ἄλλοις ἱκανὸς ὢν ἡγεῖσθαι, (καταλείπεται
[4, 713]	ἀνθρώπους ἀλλὰ γένους θειοτέρου τε	καὶ	ἀμείνονος, δαίμονας, οἷον νῦν ἡμεῖς
[4, 710]	εὐδαιμονέστατα διάξει. θάττων γὰρ ταύτης	καὶ	ἀμείνων πολιτείας διάθεσις οὔτ' ἔστιν
[4, 719]	εἰδείης, ἆρα οὐ δῆλον ὅτι	καὶ	ἂν εἴποις; (Κλεινίας) ἀναγκαῖον. (Ἀθηναῖος)
[4, 718]	ἃ δὲ χρὴ μὲν αὖ	καὶ	ἀναγκαῖον εἰπεῖν νομοθέτην ὅστις ἅπερ
[4, 716]	προσομιλεῖν ἀεὶ τοῖς θεοῖς εὐχαῖς	καὶ	ἀναθήμασιν καὶ συμπάσῃ θεραπείᾳ θεῶν
[4, 709]	νέος καὶ μνήμων καὶ εὐμαθὴς	καὶ	ἀνδρεῖος καὶ μεγαλοπρεπὴς φύσει· ὃ
[4, 724]	τὰς οὐσίας σπουδῆς (τε πέρι	καὶ	ἀνέσεως ἴσχειν, προσῆκόν τ' ἐστὶ
[4, 718]	ἐπὶ τὴν κακότητα ὁδὸς λεία	καὶ	ἀνιδιτὶ παρέχει πορεύεσθαι, μάλα βραχεῖα
[4, 716]	καὶ σώματος εὐμορφίᾳ ἅμα νεότητι	καὶ	ἀνοίᾳ φλέγεται τὴν ψυχὴν μεθ'
[4, 717]	δὲ τούτων ἄνωθεν (τὰ περιττὰ)	καὶ	ἀντίφωνα, τοῖς ἔμπροσθεν ῥηθεῖσιν νυνδή.
[4, 716]	θεραπείᾳ θεῶν κάλλιστον καὶ ἄριστον	καὶ	ἀνυσιμώτατον πρὸς τὸν εὐδαίμονα (βίον
[4, 723]	ἐπὶ δὲ τὸν λόγον ἐπανέλθωμεν	καὶ	ἀπ' ἐκείνων ἀρχώμεθα, εἴ σοι
[4, 721]	διὰ τὸ πείθειν τε ἅμα	καὶ	ἀπειλεῖν, ἢ τῷ ἀπειλεῖν μόνον
[4, 705]	καπηλείας ἐμπιμπλᾶσα αὐτήν, ἤθη παλίμβολα	καὶ	ἄπιστα ταῖς ψυχαῖς ἐντίκτουσα, αὐτήν
[4, 714]	στέγουσαν δὲ οὐδὲν ἀλλ' ἀνηνύτῳ	καὶ	ἀπλήστῳ κακῷ νοσήματι συνεχομένην, ἄρξει
[4, 720]	καὶ θεασώμεθα τὸ διπλοῦν τοῦτο	καὶ	ἁπλοῦν ἐν ταῖς νομοθεσίαις αὐταῖς
[4, 717]	θυμουμένοις τε οὖν ὑπείκειν δεῖ	καὶ	ἀποπιμπλᾶσι τὸν θυμόν, ἐάντ' ἐν
[4, 710]	πόλις ὡς δυνατόν ἐστι τάχιστα	καὶ	ἄριστα σχήσειν πολιτείαν ἣν λαβοῦσα
[4, 717]	τις θεοῖς ἄρτια καὶ δεύτερα	καὶ	ἀριστερὰ νέμων ὀρθότατα τοῦ τῆς
[4, 716]	καὶ συμπάσῃ θεραπείᾳ θεῶν κάλλιστον	καὶ	ἄριστον καὶ ἀνυσιμώτατον πρὸς τὸν
[4, 712]	βίου τ' ἐστὶν ἐν αὐτῇ	καὶ	ἀρχαιοτάτη πασῶν καὶ πρὸς πάντων
[4, 713]	διανοούμενος ἐφίστη τότε βασιλέας τε	καὶ	(ἄρχοντας ταῖς πόλεσιν ἡμῶν, οὐκ
[4, 721]	δὲ μή, ζημιοῦσθαι χρήμασίν τε	καὶ	ἀτιμίᾳ, χρήμασι μὲν τόσοις καὶ
[4, 706]	λέγει (ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος	καὶ	ἀυτῆς νῆας ἐυσέλμους ἅλαδ' ἕλκειν,
[4, 713]	μακαρίας ζωῆς ὡς ἄφθονά τε	καὶ	αὐτόματα πάντ' εἶχεν. ἡ δὲ
[4, 716]	γενησόμενον, εἰς δύναμιν ὅτι μάλιστα	καὶ	αὐτὸν τοιοῦτον ἀναγκαῖον γίγνεσθαι, (καὶ
[4, 713]	τε καὶ αἰδῶ καὶ εὐνομίαν	καὶ	ἀφθονίαν δίκης παρεχόμενον, ἀστασίαστα καὶ
[4, 705]	πρὸς αὑτὴν τὴν πόλιν ἄπιστον	καὶ	ἄφιλον ποιεῖ καὶ πρὸς τοὺς
[4, 707]	οἱ πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων τε	καὶ	βαρβάρων (λέγουσι ταῦτα. ἡμεῖς δέ,
[4, 722]	χρῆσθαι πρὸς τὰς νομοθεσίας, πειθοῖ	καὶ	βίᾳ, καθ' ὅσον οἷόν τε
[4, 708]	τοὺς ἀπὸ Πελοποννήσου προσδέξασθαι συνοίκους.	καὶ	γὰρ ὃ νῦν δὴ λέγεις,
[4, 707]	τὴν Ἑλλάδα φαμὲν σῶσαι. (Ἀθηναῖος)	καὶ	γὰρ οἱ πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων
[4, 712]	οὕτως ἥντινα προσαγορεύειν αὐτὴν δεῖ.	καὶ	γὰρ τυραννίδι δοκεῖ μοι προσεοικέναι
[4, 711]	εἰ δ' οὖν γέγονεν ἢ	καὶ	γενήσεται τοιοῦτος ἢ νῦν ἡμῶν
[4, 724]	μὲν καὶ τῶν μετὰ θεοὺς	καὶ	γονέων ζώντων τε πέρι καὶ
[4, 720]	ἐκείνως ἰατρός τε ἰώμενος ἀμείνων	καὶ	γυμναστὴς γυμνάζων· διχῇ τὴν μίαν
[4, 721]	δὲ ἀποστερεῖ ὃς ἂν παίδων	καὶ	γυναικὸς ἀμελῇ. πειθόμενος (μὲν οὖν
[4, 717]	χθονίοις ἄν τις θεοῖς ἄρτια	καὶ	δεύτερα καὶ ἀριστερὰ νέμων ὀρθότατα
[4, 715]	εἶναι τὴν μεγίστην τῷ πρώτῳ,	καὶ	δευτέραν τῷ τὰ δεύτερα κρατοῦντι,
[4, 716]	ἀνυσιμώτατον πρὸς τὸν εὐδαίμονα (βίον	καὶ	δὴ καὶ διαφερόντως πρέπον, τῷ
[4, 715]	μεμνήμεθα, καὶ ἐμπόδια ἕτερα ἑτέροισι·	~καὶ	δὴ καὶ ἓν ἦν (αὐτῶν
[4, 709]	τὸν αὐτὸν ἂν ἔχοι λόγον,	καὶ	δὴ καὶ νομοθεσίᾳ ταὐτὸν τοῦτο
[4, 722]	τεθῆναι, τὰ μακρότερ' ἂν ἑλοίμην,	~(καὶ	δὴ καὶ περὶ παντὸς νόμου
[4, 705]	ὡς πρὸς ἕν τι βλέποιεν,	καὶ	δὴ καὶ τοῦτ' ἐλεγέτην αὐτὸ
[4, 722]	χρήσιμον πρὸς τὸ μέλλον περαίνεσθαι.	καὶ	δή που κιθαρῳδικῆς ᾠδῆς λεγομένων
[4, 718]	ὡς εὐπειθεστάτους πρὸς ἀρετὴν εἶναι,	καὶ	δῆλον ὅτι πειράσεται τοῦτο ὁ
[4, 714]	εἷς ἢ ὀλιγαρχία τις, ἢ	καὶ	δημοκρατία ψυχὴν ἔχουσα ἡδονῶν καὶ
[4, 708]	δ' ἐνίοτε πονηρίᾳ νόμων ἐστασιακὸς	καὶ	διὰ συνήθειαν ζητοῦν ἔτι χρῆσθαι
[4, 723]	δύναμιν ἔχειν. ἵνα γὰρ εὐμενῶς,	καὶ	διὰ τὴν εὐμένειαν εὐμαθέστερον, τὴν
[4, 716]	τὸν εὐδαίμονα (βίον καὶ δὴ	καὶ	διαφερόντως πρέπον, τῷ δὲ κακῷ
[4, 716]	δὲ μὴ σώφρων ἀνόμοιός τε	καὶ	διάφορος καὶ ἄδικος, καὶ τὰ
[4, 711]	ἔρως θεῖος τῶν σωφρόνων τε	καὶ	δικαίων ἐπιτηδευμάτων ἐγγένηται μεγάλαις τισὶν
[4, 705]	οὐδὲν ἂν γίγνοιτο εἰς γενναίων	καὶ	δικαίων ἠθῶν κτῆσιν, ὡς ἔφαμεν,
[4, 718]	ὑπείκοντα πειθοῖ τῶν ἠθῶν βίᾳ	καὶ	δίκῃ κολάζουσα, τὴν πόλιν ἡμῖν
[4, 706]	τὰς ναῦς ταχὺ πάλιν ἀποχωρεῖν,	καὶ	δοκεῖν μηδὲν αἰσχρὸν ποιεῖν μὴ
[4, 713]	~πόλεων δὲ οἰκήσεις (δεσποζομένων τε	καὶ	δουλευουσῶν μέρεσιν ἑαυτῶν τισι, τὸ
[4, 708]	χαλεπὸν τῷ κατοικίζοντι (καὶ νομοθετοῦντι	καὶ	δυσπειθὲς γίγνεται· τὸ δ' αὖ
[4, 707]	τάξιν, οὐ τὸ σῴζεσθαί τε	καὶ	εἶναι μόνον ἀνθρώποις τιμιώτατον ἡγούμενοι,
[4, 707]	δ' ὡς βελτίστους γίγνεσθαί τε	καὶ	εἶναι τοσοῦτον χρόνον ὅσον ἂν
[4, 718]	μοι δεῖγμα προενεγκόντα (αὑτῷ τε	καὶ	ἐκείνοις οἷς νομοθετήσει, τὰ λοιπὰ
[4, 707]	οἷ' ἀγορεύεις. ταῦτ' οὖν ἐγίγνωσκε	καὶ	ἐκεῖνος, ὅτι κακὸν ἐν θαλάττῃ
[4, 720]	οὖν καὶ συννοεῖς ὅτι, δούλων	καὶ	ἐλευθέρων (ὄντων τῶν καμνόντων ἐν
[4, 714]	ἄττα ἦν ἄλλ' εἰ μεμνήμεθα,	καὶ	ἐμπόδια ἕτερα ἑτέροισι· ~καὶ δὴ
[4, 707]	μάχην τὴν ἐν Μαραθῶνι γενομένην	καὶ	ἐν Πλαταιαῖς, τὴν μὲν ἄρξαι
[4, 722]	ἐξ ἑωθινοῦ μεσημβρία τε γέγονε	καὶ	ἐν ταύτῃ παγκάλῃ ἀναπαύλῃ τινὶ
[4, 720]	δοῦλοι τὰ πολλὰ ἰατρεύουσιν περιτρέχοντες	καὶ	ἐν τοῖς ἰατρείοις περιμένοντες, καὶ
[4, 709]	καὶ μεγαλοπρεπὴς φύσει· ὃ δὲ	καὶ	ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν δεῖν
[4, 715]	ἐμπόδια ἕτερα ἑτέροισι· ~καὶ δὴ	καὶ	ἓν ἦν (αὐτῶν τοῦτο, καὶ
[4, 721]	τῷ παῖδας παίδων καταλειπόμενον, ταὐτὸν	καὶ	ἓν ὂν ἀεί, γενέσει τῆς
[4, 716]	φίλη καὶ ἀκόλουθος θεῷ; μία,	καὶ	ἕνα λόγον ἔχουσα ἀρχαῖον, ὅτι
[4, 719]	ποιεῖν καὶ μὴ φράζῃ τε,	καὶ	ἐπαπειλήσας τὴν ζημίαν, ~ἐπ' (ἄλλον
[4, 719]	σύ, τὴν μέσην, ταύτην προστάττεις	καὶ	ἐπῄνεσας ἁπλῶς· ἐγὼ δέ, εἰ
[4, 712]	καθαπερεὶ μῦθός τις λεχθεὶς κεχρησμῳδήσθω,	καὶ	ἐπιδεδείχθω τῇ μὲν χαλεπὸν ὂν
[4, 714]	καὶ δημοκρατία ψυχὴν ἔχουσα ἡδονῶν	καὶ	ἐπιθυμιῶν ὀρεγομένην καὶ πληροῦσθαι τούτων
[4, 720]	τῶν ἐλευθέρων νοσήματα θεραπεύει τε	καὶ	ἐπισκοπεῖ, καὶ ταῦτα ἐξετάζων ἀπ'
[4, 707]	διὰ κυβερνητικῆς γὰρ καὶ πεντηκονταρχίας	καὶ	ἐρετικῆς, καὶ (παντοδαπῶν καὶ οὐ
[4, 717]	πάντα τὸν βίον ἔχειν τε	καὶ	ἐσχηκέναι χρὴ πρὸς αὑτοῦ γονέας
[4, 716]	(καταλείπεται ἔρημος θεοῦ, καταλειφθεὶς δὲ	καὶ	ἔτι ἄλλους τοιούτους προσλαβὼν σκιρτᾷ
[4, 718]	ἡμῖν συμβουληθέντων θεῶν μακαρίαν τε	καὶ	εὐδαίμονα ἀποτελεῖ· ἃ δὲ χρὴ
[4, 713]	καὶ ἀφθονίαν δίκης παρεχόμενον, ἀστασίαστα	καὶ	εὐδαίμονα τὰ τῶν ἀνθρώπων ἀπηργάζετο
[4, 704]	γὰρ ἐπιθαλαττία τε ἔμελλεν εἶναι	καὶ	εὐλίμενος καὶ μὴ πάμφορος ἀλλ'
[4, 709]	δ' ἔστω νέος καὶ μνήμων	καὶ	εὐμαθὴς καὶ ἀνδρεῖος καὶ μεγαλοπρεπὴς
[4, 718]	λαβόμενα, ἡμερώτερόν τε ἂν ἀκούειν	καὶ	εὐμενέστερον· ὥστε εἰ καὶ μὴ
[4, 713]	ἡμῶν, εἰρήνην τε καὶ αἰδῶ	καὶ	εὐνομίαν καὶ ἀφθονίαν δίκης παρεχόμενον,
[4, 715]	καὶ ἓν ἦν (αὐτῶν τοῦτο,	καὶ	ἔφαμέν που κατὰ φύσιν τὸν
[4, 714]	ἐπεσκοποῦμεν, τίνας τίνων ἄρχειν δεῖ.	καὶ	ἐφάνη δὴ γονέας μὲν ἐκγόνων,
[4, 717]	πρεσβύτατα, νομίζειν δέ, ἃ κέκτηται	καὶ	ἔχει, πάντα εἶναι τῶν (γεννησάντων
[4, 712]	πασῶν καὶ πρὸς πάντων ἀνθρώπων	καὶ	ἡμῶν αὐτῶν λεγομένη. ἐγὼ δὲ
[4, 719]	γυνή μοι διαφέρουσα εἴη πλούτῳ	καὶ	θάπτειν αὑτὴν διακελεύοιτο ἐν τῷ
[4, 720]	τὸ διπλῇ. (Ἀθηναῖος) βούλει δὴ	καὶ	θεασώμεθα τὸ διπλοῦν τοῦτο καὶ
[4, 720]	κατ' ἐπίταξιν δὲ τῶν δεσποτῶν	καὶ	θεωρίαν καὶ κατ' ἐμπειρίαν τὴν
[4, 710]	σωφρονεῖν, ἀλλ' ὅπερ εὐθὺς παισὶν	καὶ	θηρίοις, τοῖς μὲν ἀκρατῶς ἔχειν
[4, 717]	ἔχει, πάντα εἶναι τῶν (γεννησάντων	καὶ	θρεψαμένων πρὸς τὸ παρέχειν αὐτὰ
[4, 709]	περί τε ναυτιλίαν καὶ κυβερνητικὴν	καὶ	ἰατρικὴν καὶ στρατηγικὴν πάντα ταῦτ'
[4, 714]	ἀθανασίας ἔνεστι, ~τούτῳ πειθομένους δημοσίᾳ	(καὶ	ἰδίᾳ τάς τ' οἰκήσεις καὶ
[4, 723]	μὴ ἀμοίρους αὐτοὺς προοιμίων ποιεῖν	καὶ	καθ' ἕκαστον, ᾗ διοίσουσιν ἑαυτῶν
[4, 720]	παρὰ τῶν νοσούντων, ἅμα δὲ	καὶ	καθ' ὅσον οἷός τέ ἐστιν,
[4, 708]	ἐθελήσειε μᾶλλον, τὸ δὲ συμπνεῦσαι,	καὶ	καθάπερ ἵππων ζεῦγος καθ' ἕνα
[4, 709]	πάντα, καὶ μετὰ θεοῦ τύχη	καὶ	καιρός, τἀνθρώπινα διακυβερνῶσι σύμπαντα. ἡμερώτερον
[4, 719]	φέρειν, χαλεπή περ ἐοῦσα. (Κλεινίας)	καὶ	καλῶς γ' ἔοικεν λέγοντι. (Ἀθηναῖος)
[4, 720]	δὲ τῶν δεσποτῶν καὶ θεωρίαν	καὶ	κατ' ἐμπειρίαν τὴν τέχνην κτῶνται,
[4, 715]	δευτέραν τῷ τὰ δεύτερα κρατοῦντι,	καὶ	κατὰ λόγον οὕτω τοῖς ἐφεξῆς
[4, 710]	γίγνωνται τοιοῦτοι, τρίτον δ' αὖ	καὶ	κατὰ λόγον ὡσαύτως χαλεπώτερον ὅσῳ
[4, 718]	κεκμηκόσιν νέμοντα. ταῦτ' ἂν ποιοῦντες	καὶ	κατὰ ταῦτα ζῶντες ἑκάστοτε ἕκαστοι
[4, 720]	μίαν ἀποτελῶν δύναμιν, ἢ μοναχῇ	καὶ	κατὰ τὸ χεῖρον τοῖν δυοῖν
[4, 716]	καὶ αὐτὸν τοιοῦτον ἀναγκαῖον γίγνεσθαι,	(καὶ	κατὰ τοῦτον δὴ τὸν λόγον
[4, 720]	καὶ ταῦτα ἐξετάζων ἀπ' ἀρχῆς	καὶ	κατὰ φύσιν, τῷ κάμνοντι κοινούμενος
[4, 704]	πλησίον; (Κλεινίας) οὐ πάνυ, διὸ	καὶ	κατοικίζεται· παλαιὰ γάρ τις ἐξοίκησις
[4, 716]	εὐδαιμονήσειν μέλλων ἐχόμενος συνέπεται ταπεινὸς	καὶ	κεκοσμημένος, ὁ δέ τις ἐξαρθεὶς
[4, 722]	αἱροίμην. οὐ μὴν ἀλλά που	καὶ	Κλεινίᾳ τῷδ' ἀρέσκειν δεῖ τὰ
[4, 724]	ἀνέσεως ἴσχειν, προσῆκόν τ' ἐστὶ	καὶ	κοινότατον ἀναπεμπαζομένους τόν τε λέγοντα
[4, 721]	οὐχ ἡ τῶν γάμων σύμμειξις	καὶ	κοινωνία; (Κλεινίας) πῶς γὰρ οὔ;
[4, 709]	δ' ἔστιν περί τε ναυτιλίαν	καὶ	κυβερνητικὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ στρατηγικὴν
[4, 706]	ὁ δὲ χαλεπαίνει τε αὐτῷ	καὶ	λέγει (ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος
[4, 719]	εἴπερ ὅτι χρὴ πράττειν ἡμᾶς	καὶ	λέγειν εἰδείης, ἆρα οὐ δῆλον
[4, 707]	θαλάττῃ τριήρεις ὁπλίταις παρεστῶσαι μαχομένοις·	καὶ	λέοντες ἂν ἐλάφους ἐθισθεῖεν φεύγειν
[4, 709]	μνήμων καὶ εὐμαθὴς καὶ ἀνδρεῖος	καὶ	μεγαλοπρεπὴς φύσει· ὃ δὲ καὶ
[4, 717]	ὀφείλοντα ἀποτίνειν τὰ πρῶτά τε	καὶ	μέγιστα ὀφειλήματα, χρεῶν πάντων πρεσβύτατα,
[4, 712]	ἀριστοκρατίαν (αὐτὴν εἶναι παντάπασιν ἄτοπον·	καὶ	μὲν δὴ βασιλεία γε διὰ
[4, 716]	λόγος, ~ἀρχήν τε καὶ τελευτὴν	καὶ	(μέσα τῶν ὄντων ἁπάντων ἔχων,
[4, 709]	(Ἀθηναῖος) ὡς θεὸς μὲν πάντα,	καὶ	μετὰ θεοῦ τύχη καὶ καιρός,
[4, 709]	πόλεμός τις βιασάμενος ἀνέτρεψε πολιτείας	καὶ	μετέβαλε νόμους, ἢ πενίας χαλεπῆς
[4, 719]	καταδεᾶ, μέτρον δὲ οὐσίας κεκτημένος	καὶ	μέτριος αὐτὸς ὢν τὸν αὐτὸν
[4, 721]	πᾶσαν· τὸ γὰρ γενέσθαι κλεινὸν	καὶ	μὴ ἀνώνυμον κεῖσθαι τετελευτηκότα τοῦ
[4, 714]	συμφέρον, ὅπως ἄρξει τε ἀεὶ	καὶ	μὴ καταλυθήσεται, καὶ τὸν φύσει
[4, 718]	ἀκούειν καὶ εὐμενέστερον· ὥστε εἰ	καὶ	μὴ μέγα τι, σμικρὸν δέ,
[4, 712]	τοὺς νόμους. (Κλεινίας) ἴωμεν δὴ	καὶ	μὴ μέλλωμεν ἔτι. (Ἀθηναῖος) θεὸν
[4, 721]	οἱ κέρδος καὶ ῥᾳστώνην φέρειν,	καὶ	μὴ μετεχέτω δὲ τιμῶν ὧν
[4, 704]	τε ἔμελλεν εἶναι καὶ εὐλίμενος	καὶ	μὴ πάμφορος ἀλλ' ἐπιδεὴς πολλῶν,
[4, 719]	ἀλλ' εὐθὺς ὃ δεῖ ποιεῖν	καὶ	μὴ φράζῃ τε, καὶ ἐπαπειλήσας
[4, 711]	πῶς; οὐ γὰρ μανθάνομεν. (Ἀθηναῖος)	καὶ	μὴν εἴρηταί γ' ἡμῖν οὐχ
[4, 712]	εἰπεῖν πρότερον; (Κλεινίας) ἴσως. (Μέγιλλος)	καὶ	μὴν συννοῶν γε, ὦ ξένε,
[4, 711]	ἔγωγ' εἰμὶ τοῦ θεάματος. (Ἀθηναῖος)	καὶ	μὴν τοῦτό γ' ἂν ἴδοις
[4, 709]	φήσει· τύραννος δ' ἔστω νέος	καὶ	μνήμων καὶ εὐμαθὴς καὶ ἀνδρεῖος
[4, 710]	ἐπανθεῖ, τοῖς δὲ ἐγκρατῶς· ὃ	(καὶ	μονούμενον ἔφαμεν τῶν πολλῶν ἀγαθῶν
[4, 715]	τεθεῖσι νόμοις εὐπειθέστατός τε ᾖ	καὶ	νικᾷ ταύτην τὴν νίκην ἐν
[4, 709]	ἂν ἔχοι λόγον, καὶ δὴ	καὶ	νομοθεσίᾳ ταὐτὸν τοῦτο δοτέον· τῶν
[4, 707]	βελτίστην οὖσαν πόλεσι κατοικίσεων πέρι	καὶ	νομοθεσιῶν. (Κλεινίας) καὶ πολύ γε.
[4, 708]	(τῇ μὲν ῥᾴω κατοικίζεσθαί τε	καὶ	νομοθετεῖσθαι, τῇ δὲ χαλεπώτερα. τὸ
[4, 723]	τε ῥήτορι καὶ τῷ μελῳδῷ	καὶ	νομοθέτῃ τὸ τοιοῦτον ἑκάστοτε ἐπιτρεπτέον.
[4, 709]	τί μήν; (Ἀθηναῖος) ταὐτὸν δὴ	καὶ	νομοθέτης οἶμαι δράσειεν. (Κλεινίας) ἔγωγ'
[4, 708]	πρότερον ἐφθάρη, χαλεπὸν τῷ κατοικίζοντι	(καὶ	νομοθετοῦντι καὶ δυσπειθὲς γίγνεται· τὸ
[4, 704]	τινὸς ἔδει σωτῆρός τε αὐτῇ	καὶ	νομοθετῶν θείων τινῶν, εἰ μὴ
[4, 707]	ἀρετήν, καὶ χώρας φύσιν σκοπούμεθα	καὶ	νόμων τάξιν, οὐ τὸ σῴζεσθαί
[4, 712]	συμπέσῃ, τότε πολιτείας τῆς ἀρίστης	καὶ	νόμων τῶν τοιούτων φύεται γένεσις,
[4, 709]	πενίας χαλεπῆς ἀπορία· πολλὰ δὲ	καὶ	νόσοι ἀναγκάζουσι καινοτομεῖν, λοιμῶν τε
[4, 713]	ἀνθρώπων ἀπηργάζετο γένη. λέγει δὴ	καὶ	νῦν οὗτος ὁ λόγος, ἀληθείᾳ
[4, 710]	σύμπασιν τοῖς τῆς ἀρετῆς μέρεσι,	~καὶ	νῦν τῇ (τυραννουμένῃ ψυχῇ τοῦτο
[4, 713]	ἄμεινον ἐκείνων γένος. ταὐτὸν δὴ	καὶ	ὁ θεὸς ἄρα καὶ φιλάνθρωπος
[4, 704]	μὲν γὰρ τάχ' ἂν ἴσως	καὶ	ὁ κατοικισμὸς αὐτῆς ἤ τις
[4, 715]	ὁ μὲν δὴ θεός, ὥσπερ	καὶ	ὁ παλαιὸς λόγος, ~ἀρχήν τε
[4, 707]	δέ, ὦ φίλε, ἐγώ τε	καὶ	ὅδε, (Μέγιλλος) φαμὲν τὴν πεζὴν
[4, 713]	πάμπολυ λέγεταί τις ἀρχή τε	καὶ	οἴκησις γεγονέναι ἐπὶ Κρόνου μάλ'
[4, 716]	μεμπτὴν τῇ δίκῃ ἑαυτόν τε	καὶ	οἶκον καὶ πόλιν ἄρδην ἀνάστατον
[4, 717]	δεῖ στοχάζεσθαι· βέλη δὲ αὐτοῦ	καὶ	οἷον ἡ τοῖς βέλεσιν ἔφεσις
[4, 711]	τόδ' ἐστὶ τὸ χαλεπὸν γενέσθαι,	καὶ	ὀλίγον δὴ τὸ γεγονὸς ἐν
[4, 718]	τε ξενικὰ πρὸς θεῶν θεραπεύματα	καὶ	ὁμιλίας συμπάντων τούτων ἀποτελοῦντα (τὸν
[4, 708]	ἕν τι εἶναι γένος ὁμόφωνον	καὶ	ὁμόνομον ἔχει τινὰ φιλίαν, κοινωνὸν
[4, 719]	εἰπών, ἀλλὰ τί τὸ μέτριον	καὶ	ὁπόσον ῥητέον, ἢ τὸν τοιοῦτον
[4, 718]	προπάροιθεν ἔθηκαν ἀθάνατοι, μακρὸς δὲ	καὶ	ὄρθιος οἶμος ἐς αὐτήν, ~(καὶ
[4, 704]	(Ἀθηναῖος) τί δὲ πεδίων τε	καὶ	ὀρῶν καὶ ὕλης; πῶς μέρος
[4, 714]	πῶς γὰρ ἄν; (Ἀθηναῖος) οὐκοῦν	καὶ	ὃς ἂν ταῦτα τὰ τεθέντα
[4, 718]	τὴν ἀξίαν ἂν παρὰ θεῶν	καὶ	ὅσοι κρείττονες ἡμῶν κομιζοίμεθα, ἐν
[4, 713]	ἐπὶ τοῦ Κρόνου λεγόμενον βίον,	καὶ	ὅσον ἐν ἡμῖν ἀθανασίας ἔνεστι,
[4, 713]	νῦν ἡμεῖς δρῶμεν τοῖς ποιμνίοις	καὶ	ὅσων ἥμεροί εἰσιν ἀγέλαι· οὐ
[4, 722]	εἰπεῖν βουληθείς, ὅτι λόγων πάντων	καὶ	ὅσων φωνὴ κεκοινώνηκεν προοίμιά τέ
[4, 723]	πᾶσίν γε νόμοις ἔστιν προοίμια	καὶ	ὅτι πάσης ἀρχόμενον νομοθεσίας χρὴ
[4, 707]	πεντηκονταρχίας καὶ ἐρετικῆς, καὶ (παντοδαπῶν	καὶ	οὐ πάνυ σπουδαίων ἀνθρώπων γιγνομένης,
[4, 720]	ἐστιν, διδάσκει τὸν ἀσθενοῦντα αὐτόν,	καὶ	οὐ πρότερον ἐπέταξεν πρὶν ἄν
[4, 720]	καὶ ἐν τοῖς ἰατρείοις περιμένοντες,	καὶ	οὔτε τινὰ λόγον ἑκάστου πέρι
[4, 714]	γοῦν. (Ἀθηναῖος) ταῦτ' ἄρ' ἀεὶ	καὶ	οὕτω καὶ ταύτῃ τὸ δίκαιον
[4, 710]	τὴν δημώδη γε, ὦ Κλεινία,	καὶ	οὐχ ἥν τις σεμνύνων ἂν
[4, 708]	τὸ λεγόμενον, συμφυσῆσαι, χρόνου πολλοῦ	καὶ	παγχάλεπον. ἀλλ' ὄντως ἐστὶν νομοθεσία
[4, 705]	οὐκ ἂν πολύφορός τε εἴη	καὶ	πάμφορος ἅμα· τοῦτο γὰρ ἔχουσα,
[4, 711]	χρόνῳ, ὅταν δὲ συμβῇ, μυρία	καὶ	πάντ' ἐν πόλει ἀγαθὰ ἀπεργάζεται,
[4, 715]	ἄρχοντες δοῦλοι τοῦ νόμου, σωτηρίαν	καὶ	πάντα ὅσα θεοὶ πόλεσιν ἔδοσαν
[4, 707]	γὰρ καὶ πεντηκονταρχίας καὶ ἐρετικῆς,	καὶ	(παντοδαπῶν καὶ οὐ πάνυ σπουδαίων
[4, 706]	ἦν δέ που τοῦτό γε	καὶ	παρ' Ὁμήρου λαβεῖν, ὅτι τὸ
[4, 713]	(Ἀθηναῖος) ἐμοὶ γοῦν φαίνεται· διὸ	καὶ	παρήγαγον αὐτὴν εἰς τὸ μέσον
[4, 715]	ταῦτα; ἆρ' οὐχ ἥκοντας μὲν	καὶ	παρόντας θῶμεν τοὺς ἐποίκους, τὸν
[4, 722]	που κιθαρῳδικῆς ᾠδῆς λεγομένων νόμων	καὶ	πάσης μούσης προοίμια θαυμαστῶς (ἐσπουδασμένα
[4, 720]	(ἄλλον τρέπηται νόμον, παραμυθίας δὲ	καὶ	πειθοῦς τοῖς νομοθετουμένοις μηδὲ ἓν
[4, 719]	ἐπαινοίην, φειδωλὸς δ' αὖ τις	καὶ	πένης ἀνὴρ τὸν καταδεᾶ, μέτρον
[4, 721]	μηδὲ γαμῶν ἔτη τριάκοντα γεγονὼς	καὶ	πέντε, ζημιούσθω μὲν κατ' ἐνιαυτὸν
[4, 707]	πολεμικῶν ἀποδιδόασιν· διὰ κυβερνητικῆς γὰρ	καὶ	πεντηκονταρχίας καὶ ἐρετικῆς, καὶ (παντοδαπῶν
[4, 722]	μακρότερ' ἂν ἑλοίμην, ~(καὶ δὴ	καὶ	περὶ παντὸς νόμου κατὰ τοῦτο
[4, 721]	φύσει τινὶ μετείληφεν ἀθανασίας, οὗ	καὶ	πέφυκεν ἐπιθυμίαν (ἴσχειν πᾶς πᾶσαν·
[4, 705]	μάλα γε μὴν ὄντως ἁλμυρὸν	καὶ	πικρὸν γειτόνημα· ἐμπορίας γὰρ καὶ
[4, 705]	οὐ πολλή· πίτυν τ' αὖ	καὶ	πλάτανον ὀλίγην ἂν εὕροι τις,
[4, 714]	ἔχουσα ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν ὀρεγομένην	καὶ	πληροῦσθαι τούτων δεομένην, στέγουσαν δὲ
[4, 704]	μὴ πολλά τε ἔμελλεν ἤθη	καὶ	ποικίλα καὶ φαῦλα ἕξειν τοιαύτη
[4, 708]	παγχάλεπον. ἀλλ' ὄντως ἐστὶν νομοθεσία	καὶ	πόλεων οἰκισμοὶ πάντων τελεώτατον πρὸς
[4, 716]	δίκῃ ἑαυτόν τε καὶ οἶκον	καὶ	πόλιν ἄρδην ἀνάστατον ἐποίησεν. πρὸς
[4, 718]	ἐκγόνους καὶ συγγενεῖς καὶ φίλους	καὶ	πολίτας, ὅσα τε ξενικὰ πρὸς
[4, 708]	τοιούτων πάντων, νόμους δ' ἑτέρους	καὶ	πολιτείας ἄλλας τῶν οἴκοθεν οὐκ
[4, 716]	προσλαβὼν σκιρτᾷ ταράττων πάντα ἅμα,	καὶ	πολλοῖς τισιν ἔδοξεν εἶναί τις,
[4, 707]	κατοικίσεων πέρι καὶ νομοθεσιῶν. (Κλεινίας)	καὶ	πολύ γε. (Ἀθηναῖος) λέγε δὴ
[4, 716]	χρημάτων μέτρον ἂν εἴη μάλιστα,	καὶ	πολὺ μᾶλλον ἤ πού τις,
[4, 722]	δύο μέν τινε, νόμος τε	καὶ	προοίμιον τοῦ νόμου· ~ὃ δὴ
[4, 712]	ἐν αὐτῇ καὶ ἀρχαιοτάτη πασῶν	καὶ	πρὸς πάντων ἀνθρώπων καὶ ἡμῶν
[4, 705]	πόλιν ἄπιστον καὶ ἄφιλον ποιεῖ	καὶ	πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ὡσαύτως.
[4, 716]	ὡς τῷ μὲν ἀγαθῷ θύειν	καὶ	προσομιλεῖν ἀεὶ τοῖς θεοῖς εὐχαῖς
[4, 708]	τοῖς αὐτοῖς ἤθεσιν δι' ἃ	καὶ	πρότερον ἐφθάρη, χαλεπὸν τῷ κατοικίζοντι
[4, 717]	γονέας εὐφημίαν (διαφερόντως, διότι κούφων	καὶ	πτηνῶν λόγων βαρυτάτη ζημία πᾶσι
[4, 709]	πρὸς αὐτὸν φῶμεν, τί σοι	(καὶ	πῶς πόλιν ἔχουσαν δῶμεν, ὃ
[4, 710]	γε ἄκρου καὶ τυράννου κοσμίου,	καὶ	ῥᾷστά τε καὶ τάχιστ' ἂν
[4, 712]	ὃ λέγομεν, πάντων τάχιστόν τε	καὶ	ῥᾷστον μακρῷ. (Κλεινίας) πῶς; (Ἀθηναῖος)
[4, 711]	γένηται, ταύτῃ καὶ τότε τάχος	καὶ	ῥᾳστώνη τῆς μεταβολῆς γίγνεσθαι φιλεῖ.
[4, 720]	ἀποπηδήσας πρὸς ἄλλον κάμνοντα οἰκέτην,	καὶ	ῥᾳστώνην οὕτω τῷ δεσπότῃ παρασκευάζει
[4, 721]	δοκῇ τὴν μοναυλίαν οἱ κέρδος	καὶ	ῥᾳστώνην φέρειν, καὶ μὴ μετεχέτω
[4, 708]	ὠγαθέ, ἔοικα περὶ νομοθετῶν ἐπανιὼν	καὶ	σκοπῶν ἅμα ἐρεῖν τι καὶ
[4, 723]	μέντοι μεγάλων πέρι λεγομένων νόμων	καὶ	σμικρῶν εἰ ὁμοίως προοιμιάζεσθαι προστάττοιμεν,
[4, 708]	παθήμασιν ἀναγκασθέν. ἔστιν δ' ὅτε	καὶ	στάσεσιν βιαζόμενον ἀναγκάζοιτ' ἂν ἑτέρωσε
[4, 709]	ναυτιλίαν καὶ κυβερνητικὴν καὶ ἰατρικὴν	καὶ	στρατηγικὴν πάντα ταῦτ' εἰπόντα δοκεῖν
[4, 718]	βίου. ἃ δὲ πρὸς ἐκγόνους	καὶ	συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ πολίτας,
[4, 705]	πρόσθεν λόγοις. (Κλεινίας) ἀλλὰ μεμνήμεθα,	καὶ	συγχωροῦμεν τότε λέγειν ἡμᾶς ὀρθῶς
[4, 716]	τοῖς θεοῖς εὐχαῖς καὶ ἀναθήμασιν	καὶ	συμπάσῃ θεραπείᾳ θεῶν κάλλιστον καὶ
[4, 711]	στόματος ἰόντων λόγων. ὡσαύτως δὲ	καὶ	συμπάσης δυνάμεως ὁ αὐτὸς πέρι
[4, 709]	ἀνθρώπων οὐδὲν νομοθετεῖ, τύχαι δὲ	καὶ	συμφοραὶ παντοῖαι πίπτουσαι παντοίως νομοθετοῦσι
[4, 708]	τι μόριον· ἤδη δέ ποτε	καὶ	συνάπασα πόλις τινῶν ἔφυγεν, ἄρδην
[4, 721]	ὃ διὰ τέλους αὐτῷ συνέπεται	καὶ	συνέψεται, τούτῳ τῷ τρόπῳ ἀθάνατον
[4, 720]	γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος) ἆρ' οὖν	καὶ	συννοεῖς ὅτι, δούλων καὶ ἐλευθέρων
[4, 714]	δὲ πρεσβυτέρους, γενναίους δὲ ἀγεννῶν,	καὶ	σύχν' ἄττα ἦν ἄλλ' εἰ
[4, 706]	ἀλλ' εἰκυίας αὐτοῖς γίγνεσθαι προφάσεις	καὶ	σφόδρα ἑτοίμας ὅπλα τε ἀπολλῦσιν
[4, 722]	φωνὴ κεκοινώνηκεν προοίμιά τέ ἐστιν	καὶ	σχεδὸν οἷόν τινες ἀνακινήσεις, ἔχουσαί
[4, 716]	χρήμασιν ἐπαιρόμενος ἢ τιμαῖς, ἢ	καὶ	σώματος εὐμορφίᾳ ἅμα νεότητι καὶ
[4, 712]	εἰς (ταὐτὸν τῷ φρονεῖν τε	καὶ	σωφρονεῖν ἡ μεγίστη δύναμις ἐν
[4, 716]	τε καὶ διάφορος καὶ ἄδικος,	καὶ	τὰ ἄλλ' οὕτως κατὰ τὸν
[4, 723]	δ' αὐτῶν ἀρχὴν ὁμολογοῦντες προοιμιάζεσθαι.	καὶ	τὰ μὲν περὶ θεῶν τιμῆς
[4, 705]	συγχωροῦμεν τότε λέγειν ἡμᾶς ὀρθῶς	καὶ	τὰ νῦν. (Ἀθηναῖος) τί δὲ
[4, 723]	θεῶν τιμῆς προγόνων τε θεραπείας,	καὶ	τὰ νυνδὴ λεχθέντα ἱκανά· τὰ
[4, 724]	τὰ περὶ τὰς αὑτῶν ψυχὰς	καὶ	τὰ σώματα καὶ τὰς οὐσίας
[4, 715]	ἀλλ' οὐ πολίτας τούτους φαμέν,	καὶ	τὰ τούτων δίκαια ἅ φασιν
[4, 707]	Ἕλλησι, τὴν δὲ τέλος ἐπιθεῖναι,	καὶ	τὰς μὲν βελτίους τοὺς Ἕλληνας
[4, 724]	αὑτῶν ψυχὰς καὶ τὰ σώματα	καὶ	τὰς οὐσίας σπουδῆς (τε πέρι
[4, 714]	(καὶ ἰδίᾳ τάς τ' οἰκήσεις	καὶ	τὰς πόλεις διοικεῖν, τὴν τοῦ
[4, 720]	νοσήματα θεραπεύει τε καὶ ἐπισκοπεῖ,	καὶ	ταῦτα ἐξετάζων ἀπ' ἀρχῆς καὶ
[4, 705]	τοῖς ναυπηγοῖς χρῆσθαι ἑκάστοτε. (Ἀθηναῖος)	καὶ	ταῦτα οὐκ ἂν κακῶς ἔχοι
[4, 706]	γὰρ πονηρὰ οὐδέποτε ἐθίζειν δεῖ,	καὶ	ταῦτα τὸ τῶν πολιτῶν βέλτιστον
[4, 714]	ταῦτ' ἄρ' ἀεὶ καὶ οὕτω	καὶ	ταύτῃ τὸ δίκαιον ἂν ἔχοι.
[4, 710]	τυράννου κοσμίου, καὶ ῥᾷστά τε	καὶ	τάχιστ' ἂν μεταβαλεῖν εἰς τοῦτο
[4, 716]	ὁ παλαιὸς λόγος, ~ἀρχήν τε	καὶ	τελευτὴν καὶ (μέσα τῶν ὄντων
[4, 724]	καὶ γονέων ζώντων τε πέρι	καὶ	τελευτησάντων τότε ἱκανῶς προοιμιασάμεθα, ὡς
[4, 721]	μὲν τόσοις καὶ τόσοις, τῇ	καὶ	τῇ δὲ ἀτιμίᾳ. ὁ μὲν
[4, 715]	ἐν τῇ πόλει, τούτῳ φαμὲν	καὶ	τὴν τῶν θεῶν ὑπηρεσίαν δοτέον
[4, 719]	τὸ ἐπιὸν ῥεῖν ἑτοίμως ἐᾷ,	καὶ	τῆς τέχνης οὔσης μιμήσεως ἀναγκάζεται,
[4, 716]	τί χρὴ δρᾶν ἢ διανοεῖσθαι	καὶ	τί μὴ τὸν ἔμφρονα; (Κλεινίας)
[4, 710]	ἐπ' αὐτοῦ νομοθέτην ἄξιον ἐπαίνου,	καί	τινα τύχην εἰς (ταὐτὸν ἀγαγεῖν
[4, 720]	εἰσὶν πού τινες ἰατροί, φαμέν,	καί	τινες ὑπηρέται τῶν ἰατρῶν, ἰατροὺς
[4, 710]	ποτε γένοιτο. (Κλεινίας) πῶς δὴ	καὶ	τίνι λόγῳ τοῦτο, ὦ ξένε,
[4, 704]	ἡ χώρα; πότερα πάμφορος ἢ	καί	τινων ἐπιδεής; (Κλεινίας) σχεδὸν οὐδενὸς
[4, 712]	ὡς τυραννικὸν ἐν αὐτῇ γέγονε	καί	τις ἐνίοτέ μοι φαίνεται πασῶν
[4, 708]	φράζεις, ὡς ἐξ Ἄργους εἰσίν,	καὶ	τό γε μάλιστ' εὐδοκιμοῦν τὰ
[4, 705]	παραμύθιον δὲ δὴ πρὸς ταῦτα	καὶ	τὸ πάμφορος εἶναι κέκτηται, (τραχεῖα
[4, 710]	ἐξ ὀλιγαρχίας ἢ πῶς λέγεις;	καὶ	τὸ τρίτον ἐκ δημοκρατίας. (Ἀθηναῖος)
[4, 709]	λέγειν, ἀλλὰ γὰρ ὁμοίως αὖ	καὶ	τόδε ἔστιν λέγοντα εὖ λέγειν
[4, 719]	αὐτῶν ἡμῶν ἀεὶ λεγόμενός ἐστιν	καὶ	τοῖς ἄλλοις πᾶσιν συνδεδογμένος, ὅτι
[4, 709]	πῶς; (Κλεινίας) οὕτως. (Ἀθηναῖος) οὐκοῦν	καὶ	τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως κατὰ τὸν
[4, 717]	νυνδή. μετὰ θεοὺς δὲ τούσδε	καὶ	τοῖς δαίμοσιν ὅ γε ἔμφρων
[4, 720]	τῷ κάμνοντι κοινούμενος αὐτῷ τε	καὶ	τοῖς φίλοις, ἅμα μὲν αὐτὸς
[4, 713]	λόγοις. (Κλεινίας) ὀρθότατά γε δρῶν·	καὶ	τόν γε ἑξῆς περαίνων ἂν
[4, 714]	τε ἀεὶ καὶ μὴ καταλυθήσεται,	καὶ	τὸν φύσει ὅρον τοῦ δικαίου
[4, 721]	καὶ ἀτιμίᾳ, χρήμασι μὲν τόσοις	καὶ	τόσοις, τῇ καὶ τῇ δὲ
[4, 721]	ζημιούσθω μὲν κατ' ἐνιαυτὸν τόσῳ	καὶ	τόσῳ, ἵνα μὴ δοκῇ τὴν
[4, 711]	καθάπερ ἐν τυραννίδι, γένηται, ταύτῃ	καὶ	τότε τάχος καὶ ῥᾳστώνη τῆς
[4, 715]	παρὰ τοῦτο σωτηρίαν τε πόλει	καὶ	τοὐναντίον. ἐν ᾗ μὲν γὰρ
[4, 724]	κοινότατον ἀναπεμπαζομένους τόν τε λέγοντα	καὶ	τοὺς ἀκούοντας παιδείας γίγνεσθαι κατὰ
[4, 712]	ἔλθοι συνδιακοσμήσων τήν τε πόλιν	καὶ	τοὺς νόμους. (Κλεινίας) ἔλθοι γὰρ
[4, 717]	τιμὰς τὰς μετ' Ὀλυμπίους τε	καὶ	τοὺς τὴν πόλιν ἔχοντας θεοὺς
[4, 705]	ἕν τι βλέποιεν, καὶ δὴ	καὶ	τοῦτ' ἐλεγέτην αὐτὸ εἶναι σφὼ
[4, 707]	ὦσιν· εἴρηται δ' ἡμῖν οἶμαι	καὶ	τοῦτο ἐν τοῖς πρόσθεν. (Κλεινίας)
[4, 705]	φῂς εἶναι, ὅμως δὲ ἀγαπητὸν	καὶ	τοῦτο. πρόσοικος γὰρ θάλαττα χώρᾳ
[4, 720]	ἰατρῶν, ἰατροὺς δὲ καλοῦμεν δήπου	καὶ	τούτους. (Κλεινίας) πάνυ μὲν οὖν.
[4, 719]	καὶ ὄρθιος οἶμος ἐς αὐτήν,	~(καὶ	τρηχὺς τὸ πρῶτον· ἐπὴν δ'
[4, 721]	τις τριάκοντα, μέχρι τῶν πέντε	καὶ	τριάκοντα, διανοηθέντα ὡς ἔστιν ᾗ
[4, 721]	τις τριάκοντα, μέχρι ἐτῶν πέντε	καὶ	τριάκοντα, εἰ δὲ μή, ζημιοῦσθαι
[4, 722]	βίᾳ. ἐγὼ δ' ὦ μακάριοι,	καὶ	τρίτον ἔτι περὶ τοὺς νόμους
[4, 714]	ἤ τινα πολιτείαν ἄλλην, ἢ	καὶ	τύραννον, θήσεσθαι ἑκόντα πρὸς ἄλλο
[4, 710]	φαίνῃ, μετὰ νομοθέτου γε ἄκρου	καὶ	τυράννου κοσμίου, καὶ ῥᾷστά τε
[4, 723]	αὐτῷ δὲ τῷ τε ῥήτορι	καὶ	τῷ μελῳδῷ καὶ νομοθέτῃ τὸ
[4, 708]	τε Κρήτης συμπάσης ἔοικεν γενήσεσθαι,	καὶ	τῶν ἄλλων δὲ Ἑλλήνων μάλιστά
[4, 724]	~(Ἀθηναῖος) οὐκοῦν περὶ θεῶν μὲν	καὶ	τῶν μετὰ θεοὺς καὶ γονέων
[4, 708]	τινὰ φιλίαν, κοινωνὸν ἱερῶν ὂν	καὶ	τῶν τοιούτων πάντων, νόμους δ'
[4, 704]	δὲ πεδίων τε καὶ ὀρῶν	καὶ	ὕλης; πῶς μέρος ἑκάστων ἡμῖν
[4, 717]	ψυχῆς, ἀποτίνοντα δανείσματα ἐπιμελείας τε	καὶ	ὑπερπονούντων ὠδῖνας παλαιὰς ἐπὶ νέοις
[4, 704]	τε ἔμελλεν ἤθη καὶ ποικίλα	καὶ	φαῦλα ἕξειν τοιαύτη φύσει γενομένη·
[4, 708]	καὶ σκοπῶν ἅμα ἐρεῖν τι	καὶ	φαῦλον· ἀλλ' ἐὰν πρὸς καιρόν
[4, 706]	σφόδρα ἑτοίμας ὅπλα τε ἀπολλῦσιν	καὶ	φεύγουσι δή τινας οὐκ αἰσχράς,
[4, 713]	δὴ καὶ ὁ θεὸς ἄρα	καὶ	φιλάνθρωπος ὤν, τὸ γένος ἄμεινον
[4, 718]	δὲ πρὸς ἐκγόνους καὶ συγγενεῖς	καὶ	φίλους καὶ πολίτας, ὅσα τε
[4, 705]	καὶ πικρὸν γειτόνημα· ἐμπορίας γὰρ	καὶ	χρηματισμοῦ διὰ καπηλείας ἐμπιμπλᾶσα αὐτήν,
[4, 709]	ἀναγκάζουσι καινοτομεῖν, λοιμῶν τε ἐμπιπτόντων,	καὶ	χρόνον ἐπὶ πολὺν ἐνιαυτῶν πολλῶν
[4, 705]	ἐξαγωγὴν ἂν παρεχομένη, νομίσματος ἀργυροῦ	καὶ	χρυσοῦ πάλιν ἀντεμπίμπλαιτ' ἄν, οὗ
[4, 707]	ἀποβλέποντες νῦν πρὸς πολιτείας ἀρετήν,	καὶ	χώρας φύσιν σκοπούμεθα καὶ νόμων
[4, 718]	προθυμουμένων ὡς ἀρίστων ὅτι μάλιστα	καὶ	ὡς τάχιστα (γίγνεσθαι, τὸν δὲ
[4, 713]	ποιμνίοις καὶ ὅσων ἥμεροί εἰσιν	ἀγέλαι·	οὐ βοῦς βοῶν οὐδὲ αἶγας
[4, 706]	δὴ τίθεσθαι τὸν νόμον ὀρθῶς	ὑποτίθεμαι	μόνον, ὃς ἂν δίκην (τοξότου
[4, 709]	νομοθέτης οἶμαι δράσειεν. (Κλεινίας) ἔγωγ'	οἶμαι.	(Ἀθηναῖος) φέρε δή, νομοθέτα, πρὸς
[4, 722]	λόγον λίαν εὔηθες- τὰ γὰρ	οἶμαι	βέλτιστα, (ἀλλ' οὐ τὰ βραχύτατα
[4, 709]	(Ἀθηναῖος) ταὐτὸν δὴ καὶ νομοθέτης	οἶμαι	δράσειεν. (Κλεινίας) ἔγωγ' οἶμαι. (Ἀθηναῖος)
[4, 707]	ἂν ὦσιν· εἴρηται δ' ἡμῖν	οἶμαι	καὶ τοῦτο ἐν τοῖς πρόσθεν.
[4, 716]	λόγον, ἁπάντων κάλλιστον καὶ ἀληθέστατον	οἶμαι	λόγων, ὡς τῷ μὲν ἀγαθῷ
[4, 711]	γ' ἡμῖν οὐχ ἅπαξ ἀλλ'	οἶμαι	πολλάκις· ὑμεῖς δὲ τάχα οὐδὲ
[4, 717]	ὀργιαζόμενα, γονέων δὲ μετὰ ταῦτα	τιμαὶ	ζώντων· ὡς θέμις ὀφείλοντα ἀποτίνειν
[4, 720]	γιγνόμενον; (Κλεινίας) πῶς γὰρ οὐ	βούλομαι;	(Ἀθηναῖος) φέρε δὴ πρὸς θεῶν,
[4, 719]	λόγος ὅ γέ μοι ἀπείργασται,	βούλομαι	ὑμῖν εἰς τὸ μέσον αὐτὸ
[4, 712]	ταὐτόν σοι πάθος, ὦ Μέγιλλε,	καταφαίνομαι	πεπονθέναι· πάνυ γὰρ ἀπορῶ τὴν
[4, 715]	(οὔτι καινοτομίας ὀνομάτων ἕνεκα, ἀλλ'	ἡγοῦμαι	παντὸς μᾶλλον εἶναι παρὰ τοῦτο
[4, 709]	φράζομεν τοῦτο, ἦ γάρ; (Κλεινίας)	ναί.	(Ἀθηναῖος) τόδε· τυραννουμένην μοι δότε
[4, 715]	ἔδοσαν ἀγαθὰ γιγνόμενα καθορῶ. (Κλεινίας)	ναὶ	μὰ Δία, ὦ ξένε· καθ'
[4, 715]	τὸ βιαιότατον, ὡς φάναι. (Κλεινίας)	ναί,	ταῦτ' ἦν ἃ τότε ἐλέχθη.
[4, 712]	ἐοικέναι. τὸ δ' αὖ μὴ	φάναι	ἀριστοκρατίαν (αὐτὴν εἶναι παντάπασιν ἄτοπον·
[4, 715]	ἄγειν δικαιοῦντα τὸ βιαιότατον, ὡς	φάναι.	(Κλεινίας) ναί, ταῦτ' ἦν ἃ
[4, 723]	ὅτι πάσης ἀρχόμενον νομοθεσίας χρὴ	προτιθέναι	παντὸς τοῦ λόγου τὸ πεφυκὸς
[4, 712]	σοι πάθος, ὦ Μέγιλλε, καταφαίνομαι	πεπονθέναι·	πάνυ γὰρ ἀπορῶ τὴν ἐν
[4, 717]	τὸν βίον ἔχειν τε καὶ	ἐσχηκέναι	χρὴ πρὸς αὑτοῦ γονέας εὐφημίαν
[4, 712]	πασῶν τῶν πόλεων δημοκρατουμένη μάλιστ'	ἐοικέναι.	τὸ δ' αὖ μὴ φάναι
[4, 712]	καὶ γὰρ τυραννίδι δοκεῖ μοι	προσεοικέναι	τὸ γὰρ τῶν ἐφόρων θαυμαστὸν
[4, 713]	τις ἀρχή τε καὶ οἴκησις	γεγονέναι	ἐπὶ Κρόνου μάλ' εὐδαίμων, ἧς
[4, 721]	ὂν ἀεί, γενέσει τῆς ἀθανασίας	μετειληφέναι·	τούτου δὴ ἀποστερεῖν ἑκόντα ἑαυτὸν
[4, 721]	ἐν τῇ πόλει μοι γεγραμμένα	τεθῆναι,	τὰ μακρότερ' ἂν ἑλοίμην, ~(καὶ
[4, 716]	συνακολουθησόντων ἐσόμενον τῷ θεῷ δεῖ	διανοηθῆναι	πάντα ἄνδρα. (Ἀθηναῖος) τίς οὖν
[4, 704]	(Ἀθηναῖος) φέρε δή, τίνα δεῖ	διανοηθῆναί	ποτε τὴν πόλιν ἔσεσθαι; λέγω
[4, 721]	ἀκούσαντα ἔξεστιν περὶ ἑνὸς ἑκάστου	διανοηθῆναι,	πότερον αὐτοὺς διπλοῦς οὕτω (δεῖ
[4, 722]	πρὸς τοῦτο δὲ οὐδεὶς ἔοικε	διανοηθῆναι	πώποτε τῶν νομοθετῶν, ὡς ἐξὸν
[4, 706]	πεζῶν ὁπλιτῶν μονίμων ναυτικοὺς γενομένους	ἐθισθῆναι,	πυκνὰ ἀποπηδῶντας, δρομικῶς εἰς τὰς
[4, 722]	νυνδή μοι λεχθέντες νόμοι οὐκ	εἶναι	ἁπλῶς οὕτω πως διπλοῖ, ἀλλὰ
[4, 708]	τὸ μὲν γὰρ ἕν τι	εἶναι	γένος ὁμόφωνον καὶ ὁμόνομον ἔχει
[4, 718]	αὐτοὺς ὡς εὐπειθεστάτους πρὸς ἀρετὴν	εἶναι,	καὶ δῆλον ὅτι πειράσεται τοῦτο
[4, 704]	μὲν γὰρ ἐπιθαλαττία τε ἔμελλεν	εἶναι	καὶ εὐλίμενος καὶ μὴ πάμφορος
[4, 705]	πρὸς ταῦτα καὶ τὸ πάμφορος	εἶναι	κέκτηται, (τραχεῖα δὲ οὖσα δῆλον
[4, 710]	πολλῶν ἀγαθῶν λεγομένων οὐκ ἄξιον	εἶναι	λόγου. ἔχετε γὰρ ὃ λέγω
[4, 715]	τὰ τούτων δίκαια ἅ φασιν	εἶναι,	μάτην εἰρῆσθαι. λέγεται δὲ τοῦδ'
[4, 707]	οὐ τὸ σῴζεσθαί τε καὶ	εἶναι	μόνον ἀνθρώποις τιμιώτατον ἡγούμενοι, καθάπερ
[4, 723]	ἰατρῶν οὓς εἴπομεν ἀνελευθέρους, τοῦτ'	εἶναι	νόμος ἄκρατος, τὸ δὲ πρὸ
[4, 705]	(σχεδὸν ὅσον εὐλιμενωτέραν αὐτὴν φῂς	εἶναι,	ὅμως δὲ ἀγαπητὸν καὶ τοῦτο.
[4, 712]	αὖ μὴ φάναι ἀριστοκρατίαν (αὐτὴν	εἶναι	παντάπασιν ἄτοπον· καὶ μὲν δὴ
[4, 715]	ἕνεκα, ἀλλ' ἡγοῦμαι παντὸς μᾶλλον	εἶναι	παρὰ τοῦτο σωτηρίαν τε πόλει
[4, 723]	τοιοῦτον δρᾶν καίτοι πέφυκέν γε	εἶναι	πᾶσιν, ἀλλ' οὐ χρηστέον ἅπασιν
[4, 723]	λεχθὲν ὑπὸ τοῦδε, ὄντως μὲν	εἶναι	πειστικόν, προοιμίου μὴν τοῦ περὶ
[4, 715]	δήπου φαμὲν ἡμεῖς νῦν οὔτ'	εἶναι	πολιτείας, οὔτ' ὀρθοὺς νόμους ὅσοι
[4, 705]	δὴ καὶ τοῦτ' ἐλεγέτην αὐτὸ	εἶναι	σφὼ τὸ πρὸς τὸν πόλεμον,
[4, 709]	μηδένα νομοθετεῖν μηδέν, τύχας δ'	εἶναι	σχεδὸν ἅπαντα τὰ ἀνθρώπινα πράγματα·
[4, 714]	ὁ θέμενος ὡς ἀδικοῦντα, δίκαια	εἶναι	ταῦτ' ἐπονομάζων; (Κλεινίας) ἔοικε γοῦν.
[4, 715]	τὴν τῶν θεῶν ὑπηρεσίαν δοτέον	εἶναι	τὴν μεγίστην τῷ πρώτῳ, καὶ
[4, 714]	μὴ δὴ φαύλου πέρι νομίσῃς	εἶναι	τὴν νῦν ἀμφισβήτησιν, περὶ δὲ
[4, 710]	δοκεῖ φράζειν, ὦ Μέγιλλε, δεῖν	εἶναι	τὴν συνεπομένην ὁ ξένος. ἦ
[4, 710]	μέλλῃ τῶν ἄλλων ὑπαρχόντων ὄφελος	εἶναί	τι. (Κλεινίας) σωφροσύνην μοι δοκεῖ
[4, 716]	ἅμα, καὶ πολλοῖς τισιν ἔδοξεν	εἶναί	τις, μετὰ δὲ χρόνον οὐ
[4, 710]	σεμνύνων ἂν λέγοι, φρόνησιν προσαναγκάζων	εἶναι	τὸ σωφρονεῖν, ἀλλ' ὅπερ εὐθὺς
[4, 716]	ἔχει. νοήσωμεν δὴ τούτοις ἑπόμενον	εἶναι	τὸν τοιόνδε λόγον, ἁπάντων κάλλιστον
[4, 714]	ὅτι νόμων εἴδη τινές φασιν	εἶναι	τοσαῦτα ὅσαπερ πολιτειῶν, πολιτειῶν δὲ
[4, 707]	ὡς βελτίστους γίγνεσθαί τε καὶ	εἶναι	τοσοῦτον χρόνον ὅσον ἂν ὦσιν·
[4, 723]	οὐ λόγος ἂν ὀρθῶς προσαγορεύοιτο	εἶναι	τοῦ νόμου. ταῦτ' οὖν εἰπών,
[4, 715]	τὰ μετὰ ταῦθ' ἕκαστα ἀποδοτέον	εἶναι.	τοὺς δ' ἄρχοντας λεγομένους νῦν
[4, 717]	ἃ κέκτηται καὶ ἔχει, πάντα	εἶναι	τῶν (γεννησάντων καὶ θρεψαμένων πρὸς
[4, 722]	νόμων ὄντων, οὓς δὴ πολιτικοὺς	εἶναί	φαμεν, οὐδεὶς πώποτε οὔτ' εἶπέ
[4, 719]	ὑμῖν εἰς τὸ μέσον αὐτὸ	θεῖναι.	(Κλεινίας) τίθει δή. (Ἀθηναῖος) λέγωμεν
[4, 707]	τοῖς Ἕλλησι, τὴν δὲ τέλος	ἐπιθεῖναι,	καὶ τὰς μὲν βελτίους τοὺς
[4, 715]	σφόδρα, ὥστε ἀρχῆς μηδ' ὁτιοῦν	μεταδιδόναι	τοῖς ἡττηθεῖσιν, μήτε αὐτοῖς μήτε
[4, 707]	ἑκάστοις οὐκ ἂν δύναιτο ὀρθῶς	ἀποδιδόναι	τις. καίτοι πῶς ἂν ἔτι
[4, 717]	ὡσαύτως ἐπιμελείας τὰς κόσμον φερούσας	ἀποδιδόναι·	~τῷ δὲ μὴ (παραλείπειν μνήμην
[4, 710]	ἅπερ ὅταν βουληθῇ διαφερόντως εὖ	πρᾶξαί	τινα πόλιν. δεύτερον δέ, ἐάν
[4, 707]	καὶ ἐν Πλαταιαῖς, τὴν μὲν	ἄρξαι	τῆς σωτηρίας τοῖς Ἕλλησι, τὴν
[4, 704]	ἐστιν μάλιστα, ὦ ξένε. (Ἀθηναῖος)	παπαί,	οἷον λέγεις. τί δὲ περὶ
[4, 709]	οὐδὲν νομοθετεῖ, τύχαι δὲ καὶ	συμφοραὶ	παντοῖαι πίπτουσαι παντοίως νομοθετοῦσι τὰ
[4, 706]	ἔτι γὰρ ἂν πλεονάκις ἑπτὰ	ἀπολέσαι	παῖδας αὐτοῖς (συνήνεγκεν, πρὶν ἀντὶ
[4, 719]	αὐτὸς ὢν τὸν αὐτὸν ἂν	ἐπαινέσαι.	σοὶ δὲ οὐχ οὕτω ῥητέον
[4, 707]	τὰς μὲν βελτίους τοὺς Ἕλληνας	ποιῆσαι,	τὰς δὲ οὐ βελτίους, ἵν'
[4, 709]	λοιπῶν αὐτὸς τὴν πόλιν ἱκανῶς	διοικῆσαι;	(Κλεινίας) τί μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν
[4, 709]	διακυβερνῶσι σύμπαντα. ἡμερώτερον μὴν τρίτον	(συγχωρῆσαι	τούτοις δεῖν ἕπεσθαι τέχνην· καιρῷ
[4, 708]	ἕνα εἰς ταὐτόν, τὸ λεγόμενον,	συμφυσῆσαι,	χρόνου πολλοῦ καὶ παγχάλεπον. ἀλλ'
[4, 708]	ἂν ἐθελήσειε μᾶλλον, τὸ δὲ	συμπνεῦσαι,	καὶ καθάπερ ἵππων ζεῦγος καθ'
[4, 708]	παντοδαπὸν ἐς ταὐτὸν συνερρυηκὸς γένος	ὑπακοῦσαι	μέν τινων νόμων καινῶν τάχα
[4, 709]	τύχαι δὲ καὶ συμφοραὶ παντοῖαι	πίπτουσαι	παντοίως νομοθετοῦσι τὰ πάντα ἡμῖν.
[4, 722]	καὶ σχεδὸν οἷόν τινες ἀνακινήσεις,	ἔχουσαί	τινα ἔντεχνον ἐπιχείρησιν χρήσιμον πρὸς
[4, 713]	προσχρηστέον, εἰ μέλλομεν ἐμμελῶς πως	δηλῶσαι	τὸ νῦν ἐρωτώμενον; (Κλεινίας) οὐκοῦν
[4, 707]	οἱ Κρῆτες τὴν Ἑλλάδα φαμὲν	σῶσαι.	(Ἀθηναῖος) καὶ γὰρ οἱ πολλοὶ
[4, 707]	κακὸν ἐν θαλάττῃ τριήρεις ὁπλίταις	παρεστῶσαι	μαχομένοις· καὶ λέοντες ἂν ἐλάφους
[4, 720]	εἰς τὴν ὑγίειαν ἄγων, ἀποτελεῖν	πειρᾶται;	πότερον οὕτως ἢ ἐκείνως ἰατρός
[4, 715]	ἅ φασιν εἶναι, μάτην εἰρῆσθαι.	λέγεται	δὲ τοῦδ' ἕνεκα ταῦθ' ἡμῖν,
[4, 713]	διήλθομεν, ἔτι προτέρα τούτων πάμπολυ	λέγεταί	τις ἀρχή τε καὶ οἴκησις
[4, 713]	εἶχεν. ἡ δὲ τούτων αἰτία	λέγεται	τοιάδε τις. γιγνώσκων ὁ Κρόνος
[4, 716]	εὐμορφίᾳ ἅμα νεότητι καὶ ἀνοίᾳ	φλέγεται	τὴν ψυχὴν μεθ' ὕβρεως, ὡς
[4, 711]	καὶ πάντ' ἐν πόλει ἀγαθὰ	ἀπεργάζεται,	ἐν ᾗ ποτ' ἂν ἐγγένηται.
[4, 719]	καὶ τῆς τέχνης οὔσης μιμήσεως	ἀναγκάζεται,	ἐναντίως ἀλλήλοις ἀνθρώπους ποιῶν διατιθεμένους,
[4, 704]	(Κλεινίας) οὐ πάνυ, διὸ καὶ	κατοικίζεται·	παλαιὰ γάρ τις ἐξοίκησις ἐν
[4, 714]	λέγ' ἔτι σαφέστερον. (Ἀθηναῖος) ὧδε.	τίθεται	δήπου, φασίν, τοὺς νόμους ἐν
[4, 713]	ἀνάφυξις· ἀλλὰ μιμεῖσθαι δεῖν ἡμᾶς	οἴεται	πάσῃ μηχανῇ τὸν ἐπὶ τοῦ
[4, 708]	κατοικίζοντι (καὶ νομοθετοῦντι καὶ δυσπειθὲς	γίγνεται·	τὸ δ' αὖ παντοδαπὸν ἐς
[4, 713]	δέον ἀκούειν. (Ἀθηναῖος) ἐμοὶ γοῦν	φαίνεται·	διὸ καὶ παρήγαγον αὐτὴν εἰς
[4, 712]	γέγονε καί τις ἐνίοτέ μοι	φαίνεται	πασῶν τῶν πόλεων δημοκρατουμένη μάλιστ'
[4, 716]	φύσιν περιπορευόμενος· τῷ δὲ ἀεὶ	συνέπεται	δίκη τῶν ἀπολειπομένων τοῦ θείου
[4, 721]	χρόνου, ὃ διὰ τέλους αὐτῷ	συνέπεται	καὶ συνέψεται, τούτῳ τῷ τρόπῳ
[4, 716]	ὁ μὲν εὐδαιμονήσειν μέλλων ἐχόμενος	συνέπεται	ταπεινὸς καὶ κεκοσμημένος, ὁ δέ
[4, 716]	καὶ ἄλλοις ἱκανὸς ὢν ἡγεῖσθαι,	(καταλείπεται	ἔρημος θεοῦ, καταλειφθεὶς δὲ καὶ
[4, 720]	τινες ἰατροί, φαμέν, καί τινες	ὑπηρέται	τῶν ἰατρῶν, ἰατροὺς δὲ καλοῦμεν
[4, 718]	ὅπερ φησὶν εὐμενέστερον γιγνόμενον εὐμαθέστερον	ἀπεργάσεται,	πᾶν ἀγαπητόν. οὐ γὰρ πολλή
[4, 718]	ἀρετὴν εἶναι, καὶ δῆλον ὅτι	πειράσεται	τοῦτο ὁ νομοθέτης ἐν ἁπάσῃ
[4, 714]	ἄρξει τε ἀεὶ καὶ μὴ	καταλυθήσεται,	καὶ τὸν φύσει ὅρον τοῦ
[4, 707]	χάρμης· ~(ἔνθα κε σὴ βουλὴ	δηλήσεται,	οἷ' ἀγορεύεις. ταῦτ' οὖν ἐγίγνωσκε
[4, 711]	δ' οὖν γέγονεν ἢ καὶ	γενήσεται	τοιοῦτος ἢ νῦν ἡμῶν ἔστιν
[4, 713]	τὸ τοῦ δεσπότου δὲ ἑκάστη	προσαγορεύεται	κράτος. χρῆν δ' εἴπερ του
[4, 712]	ἀρίστης καὶ νόμων τῶν τοιούτων	φύεται	γένεσις, ἄλλως δὲ οὐ μή
[4, 720]	τῶν τοιούτων ἰατρῶν δίδωσιν οὐδ'	ἀποδέχεται,	προστάξας δ' αὐτῷ τὰ δόξαντα
[4, 708]	ἄλλας τῶν οἴκοθεν οὐκ εὐπετῶς	ἀνέχεται,	τὸ δ' ἐνίοτε πονηρίᾳ νόμων
[4, 720]	ἀκριβῶς εἰδώς, καθάπερ τύραννος αὐθαδῶς,	οἴχεται	ἀποπηδήσας πρὸς ἄλλον κάμνοντα οἰκέτην,
[4, 721]	διὰ τέλους αὐτῷ συνέπεται καὶ	συνέψεται,	τούτῳ τῷ τρόπῳ ἀθάνατον ὄν,
[4, 706]	ὃς ἂν δίκην (τοξότου ἑκάστοτε	στοχάζηται	τούτου ὅτῳ ἂν συνεχῶς τούτων
[4, 719]	ἐν τῷ τρίποδι τῆς Μούσης	καθίζηται,	τότε οὐκ ἔμφρων ἐστίν, οἷον
[4, 708]	γένος ἀπὸ μιᾶς ἰὸν χώρας	οἰκίζηται,	φίλον παρὰ φίλων, στενοχωρίᾳ τινὶ
[4, 708]	ὅταν μὴ τὸν τῶν ἐσμῶν	γίγνηται	τρόπον, ἓν γένος ἀπὸ μιᾶς
[4, 706]	ἔτι μᾶλλον Τρωσὶ μὲν εὐκτὰ	γένηται	ἐελδομένοισί περ ἔμπης, ἡμῖν δ'
[4, 712]	ἄλλως δὲ οὐ μή ποτε	γένηται.	ταῦτα μὲν οὖν καθαπερεὶ μῦθός
[4, 711]	ἰσχυρότατον δέ, καθάπερ ἐν τυραννίδι,	γένηται,	ταύτῃ καὶ τότε τάχος καὶ
[4, 710]	τότε, ὅταν ἀληθὴς μὲν νομοθέτης	γένηται	φύσει, κοινὴ δὲ αὐτῷ τις
[4, 711]	ἀπεργάζεται, ἐν ᾗ ποτ' ἂν	ἐγγένηται.	(Κλεινίας) τὸ ποῖον δὴ λέγεις;
[4, 711]	σωφρόνων τε καὶ δικαίων ἐπιτηδευμάτων	ἐγγένηται	μεγάλαις τισὶν δυναστείαις, ἢ κατὰ
[4, 723]	ὃ δή ἐστιν ὁ νόμος,	δέξηται	ᾧ τὸν νόμον ὁ νομοθέτης
[4, 706]	συνεχῶς τούτων ἀεὶ καλόν τι	συνέπηται	μόνῳ, τὰ δὲ ἄλλα σύμπαντα
[4, 720]	ἐπαπειλήσας τὴν ζημίαν, ~ἐπ' (ἄλλον	τρέπηται	νόμον, παραμυθίας δὲ καὶ πειθοῦς
[4, 706]	οἰκῇ μέν τις πρὸς θαλάττῃ,	λυπῆται	δ' ὑπὸ πολεμίων, οἷον φράσω
[4, 711]	γὰρ μανθάνομεν. (Ἀθηναῖος) καὶ μὴν	εἴρηταί	γ' ἡμῖν οὐχ ἅπαξ ἀλλ'
[4, 707]	τοσοῦτον χρόνον ὅσον ἂν ὦσιν·	εἴρηται	δ' ἡμῖν οἶμαι καὶ τοῦτο
[4, 717]	πάντων πρεσβύτατα, νομίζειν δέ, ἃ	κέκτηται	καὶ ἔχει, πάντα εἶναι τῶν
[4, 705]	ταῦτα καὶ τὸ πάμφορος εἶναι	κέκτηται,	(τραχεῖα δὲ οὖσα δῆλον ὡς
[4, 705]	σταδίων. ~ἐγγύτερον μέντοι τοῦ δέοντος	κεῖται	τῆς θαλάττης, (σχεδὸν ὅσον εὐλιμενωτέραν
[4, 713]	ἐστιν ἥτις τῶν νῦν ἄριστα	οἰκεῖται.	(Κλεινίας) σφόδρ' ἄν, ὡς ἔοικ'
[4, 722]	πάσης μούσης προοίμια θαυμαστῶς (ἐσπουδασμένα	πρόκειται·	τῶν δὲ ὄντως νόμων ὄντων,
[4, 718]	εἰπεῖν νομοθέτην ὅστις ἅπερ ἐγὼ	διανοεῖται,	ἐν δὲ σχήματι νόμου ἀναρμοστεῖ
[4, 710]	πλεῖστοι γὰρ ἐν αὐτῇ δυνάσται	γίγνονται.	λέγομεν δὴ ταῦτα γίγνεσθαι τότε,
[4, 708]	ἄλλων δὲ Ἑλλήνων μάλιστά μοι	φαίνονται	τοὺς ἀπὸ Πελοποννήσου προσδέξασθαι συνοίκους.
[4, 710]	ἐάν ποτέ τινες δύο ἄρχοντες	γίγνωνται	τοιοῦτοι, τρίτον δ' αὖ καὶ
[4, 722]	ἄπειρον παιδείας ὄχλον, τῷ ἑτέρῳ	χρῶνται	(μόνον· οὐ γὰρ πειθοῖ κεραννύντες
[4, 720]	καὶ κατ' ἐμπειρίαν τὴν τέχνην	κτῶνται,	κατὰ φύσιν δὲ μή, καθάπερ
[4, 719]	προάγων λόγος ὅ γέ μοι	ἀπείργασται,	βούλομαι ὑμῖν εἰς τὸ μέσον
[4, 710]	γενομένου γὰρ τούτου, πάντα σχεδὸν	ἀπείργασται	τῷ θεῷ, ἅπερ ὅταν βουληθῇ
[4, 704]	γενομένη τὴν χώραν ταύτην ἔρημον	ἀπείργασται	χρόνον ἀμήχανον ὅσον. (Ἀθηναῖος) τί
[4, 710]	προσδέξασθαι· πλεῖστοι γὰρ ἐν αὐτῇ	δυνάσται	γίγνονται. λέγομεν δὴ ταῦτα γίγνεσθαι
[4, 707]	τίς ὁ κατοικιζόμενος ὑμῖν λεὼς	ἔσται;	πότερον ἐξ ἁπάσης Κρήτης ὁ
[4, 704]	βουλόμενος μᾶλλον ἐπερωτῶ, πότερον ἐπιθαλαττίδιος	ἔσται	τις ἢ χερσαία. (Κλεινίας) σχεδόν,
[4, 704]	γείτων δὲ αὐτῆς πόλις ἆρ'	ἔσται	τις πλησίον; (Κλεινίας) οὐ πάνυ,
[4, 706]	ἐγένοντο διὰ μιμήσεως ναυτικῆς αὐτοὶ	ναῦται	γενόμενοι εὐθὺς τότε τοὺς πολεμίους
[4, 712]	τῇ πόλει σοι, καθάπερ παῖδες	πρεσβῦται,	πλάττειν τῷ λόγῳ τοὺς νόμους.
[4, 709]	οὐδείς ποτε ἀνθρώπων οὐδὲν νομοθετεῖ,	τύχαι	δὲ καὶ συμφοραὶ παντοῖαι πίπτουσαι
[4, 719]	ἑνὸς ἀεὶ δεῖ λόγον ἀποφαίνεσθαι.	σκέψαι	δ' ἐξ αὐτῶν τῶν ὑπὸ
[4, 708]	ἔτι χρῆσθαι τοῖς αὐτοῖς ἤθεσιν	δι'	ἃ καὶ πρότερον ἐφθάρη, χαλεπὸν
[4, 711]	βραχύτατον, ἰσχυρότατον δέ, καθάπερ ἐν	τυραννίδι,	γένηται, ταύτῃ καὶ τότε τάχος
[4, 712]	προσαγορεύειν αὐτὴν δεῖ. καὶ γὰρ	τυραννίδι	δοκεῖ μοι προσεοικέναι τὸ γὰρ
[4, 719]	ὅτι ποιητής, ὁπόταν ἐν τῷ	τρίποδι	τῆς Μούσης καθίζηται, τότε οὐκ
[4, 722]	νόμου κατὰ τοῦτο τὸ παράδειγμα,	εἰ	γίγνοιτο ἑκάτερα, ταὐτὸν τοῦτ' ἂν
[4, 714]	τοῦ νοῦ διανομὴν ἐπονομάζοντας νόμον.	εἰ	δ' ἄνθρωπος εἷς ἢ ὀλιγαρχία
[4, 711]	γέγονεν, ἐφ' ἡμῶν δὲ οὐδαμῶς,	εἰ	δ' οὖν γέγονεν ἢ καὶ
[4, 721]	μέχρι ἐτῶν πέντε καὶ τριάκοντα,	εἰ	δὲ μή, ζημιοῦσθαι χρήμασίν τε
[4, 719]	δὲ οὔτ' εἰ ταῦτα (οὔτ'	εἰ	θάτερα ἀληθῆ τῶν λεγομένων. τῷ
[4, 718]	ἂν ἀκούειν καὶ εὐμενέστερον· ὥστε	εἰ	καὶ μὴ μέγα τι, σμικρὸν
[4, 707]	(Ἀθηναῖος) τοῦτο τοίνυν σκοπώμεθα μόνον,	εἰ	κατὰ τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐρχόμεθα
[4, 710]	ἐχέτω πρὸς ἐκείναις ταῖς φύσεσιν,	εἰ	μέλλει πόλις ὡς δυνατόν ἐστι
[4, 709]	συμπιπτόντων, ὅσα δεῖ χώρᾳ συντυχεῖν,	εἰ	μέλλοι ποτὲ εὐδαιμόνως οἰκήσειν, τὸν
[4, 713]	μύθῳ σμικρά γ' ἔτι προσχρηστέον,	εἰ	μέλλομεν ἐμμελῶς πως δηλῶσαι τὸ
[4, 705]	δικαίων ἠθῶν κτῆσιν, ὡς ἔφαμεν,	εἰ	μεμνήμεθα, ἐν τοῖς πρόσθεν λόγοις.
[4, 714]	καὶ σύχν' ἄττα ἦν ἄλλ'	εἰ	μεμνήμεθα, καὶ ἐμπόδια ἕτερα ἑτέροισι·
[4, 704]	ἂν εἴη πρὸς ἀρετῆς κτῆσιν.	εἰ	μὲν γὰρ ἐπιθαλαττία τε ἔμελλεν
[4, 719]	καὶ ἐπῄνεσας ἁπλῶς· ἐγὼ δέ,	εἰ	μὲν γυνή μοι διαφέρουσα εἴη
[4, 704]	αὐτῇ καὶ νομοθετῶν θείων τινῶν,	εἰ	μὴ πολλά τε ἔμελλεν ἤθη
[4, 723]	πέρι λεγομένων νόμων καὶ σμικρῶν	εἰ	ὁμοίως προοιμιάζεσθαι προστάττοιμεν, οὐκ ἂν
[4, 719]	(Ἀθηναῖος) ὑπὲρ δὴ τῶν ποιητῶν	εἰ	τάδε λέγοιμεν πρὸς αὐτόν, ἆρ'
[4, 719]	αὑτῷ πολλάκις, οἶδεν δὲ οὔτ'	εἰ	ταῦτα (οὔτ' εἰ θάτερα ἀληθῆ
[4, 710]	τοῦθ' οὕτω. (Κλεινίας) πῶς λέγεις;	εἰ	τύραννος γένοιτο, φῄς, νέος, σώφρων,
[4, 723]	ἐπανέλθωμεν καὶ ἀπ' ἐκείνων ἀρχώμεθα,	εἴ	σοι φίλον, ὧν οὐχ ὡς
[4, 721]	προτιμᾶν· τούτων μὴν τῶν γραμμάτων	εἴ	τις κριτὴν ἐμὲ κελεύοι γίγνεσθαι
[4, 721]	καταλειπόμενον, ταὐτὸν καὶ ἓν ὂν	ἀεί,	γενέσει τῆς ἀθανασίας μετειληφέναι· τούτου
[4, 719]	ἑνός, ἀλλὰ ἕνα περὶ ἑνὸς	ἀεὶ	δεῖ λόγον ἀποφαίνεσθαι. σκέψαι δ'
[4, 714]	τὸ συμφέρον, ὅπως ἄρξει τε	ἀεὶ	καὶ μὴ καταλυθήσεται, καὶ τὸν
[4, 714]	ἔοικε γοῦν. (Ἀθηναῖος) ταῦτ' ἄρ'	ἀεὶ	καὶ οὕτω καὶ ταύτῃ τὸ
[4, 706]	τούτου ὅτῳ ἂν συνεχῶς τούτων	ἀεὶ	καλόν τι συνέπηται μόνῳ, τὰ
[4, 719]	νομοθέτα, ὑπό τε αὐτῶν ἡμῶν	ἀεὶ	λεγόμενός ἐστιν καὶ τοῖς ἄλλοις
[4, 720]	τότε δὲ μετὰ πειθοῦς ἡμερούμενον	ἀεὶ	(παρασκευάζων τὸν κάμνοντα, εἰς τὴν
[4, 718]	μνήμην ἐνδελεχῆ παρεχόμενον, τούτῳ μάλιστ'	ἀεὶ	πρεσβεύειν, δαπάνης τε τῆς διδομένης
[4, 721]	ὦ ξένε, τὸ τὰ βραχύτερα	ἀεὶ	προτιμᾶν· τούτων μὴν τῶν γραμμάτων
[4, 716]	κατὰ φύσιν περιπορευόμενος· τῷ δὲ	ἀεὶ	συνέπεται δίκη τῶν ἀπολειπομένων τοῦ
[4, 716]	μὲν ἀγαθῷ θύειν καὶ προσομιλεῖν	ἀεὶ	τοῖς θεοῖς εὐχαῖς καὶ ἀναθήμασιν
[4, 723]	τὸν νομοθέτην πρὸ πάντων τε	ἀεὶ	τῶν νόμων χρεών ἐστιν μὴ
[4, 713]	τὰ τῶν ἀνθρώπων ἀπηργάζετο γένη.	λέγει	δὴ καὶ νῦν οὗτος ὁ
[4, 706]	δὲ χαλεπαίνει τε αὐτῷ καὶ	λέγει	(ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ
[4, 723]	ᾧ τὸν νόμον ὁ νομοθέτης	λέγει,	τούτου χάριν εἰρῆσθαί μοι κατεφάνη
[4, 721]	διανοηθῆναι, πότερον αὐτοὺς διπλοῦς οὕτω	(δεῖ	γίγνεσθαι τῷ μήκει τὸ σμικρότατον,
[4, 716]	τῶν συνακολουθησόντων ἐσόμενον τῷ θεῷ	δεῖ	διανοηθῆναι πάντα ἄνδρα. (Ἀθηναῖος) τίς
[4, 704]	~Δ. (Ἀθηναῖος) φέρε δή, τίνα	δεῖ	διανοηθῆναί ποτε τὴν πόλιν ἔσεσθαι;
[4, 717]	ἄγγελος θυμουμένοις τε οὖν ὑπείκειν	δεῖ	καὶ ἀποπιμπλᾶσι τὸν θυμόν, ἐάντ'
[4, 712]	φράζειν οὕτως ἥντινα προσαγορεύειν αὐτὴν	δεῖ.	καὶ γὰρ τυραννίδι δοκεῖ μοι
[4, 714]	τότε ἐπεσκοποῦμεν, τίνας τίνων ἄρχειν	δεῖ.	καὶ ἐφάνη δὴ γονέας μὲν
[4, 706]	ἔθη γὰρ πονηρὰ οὐδέποτε ἐθίζειν	δεῖ,	καὶ ταῦτα τὸ τῶν πολιτῶν
[4, 719]	ἀλλὰ ἕνα περὶ ἑνὸς ἀεὶ	δεῖ	λόγον ἀποφαίνεσθαι. σκέψαι δ' ἐξ
[4, 719]	τῶν νόμων, ἀλλ' εὐθὺς ὃ	δεῖ	ποιεῖν καὶ μὴ φράζῃ τε,
[4, 711]	(Κλεινίας) τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος) οὐδὲν	δεῖ	πόνων οὐδέ τινος παμπόλλου χρόνου
[4, 711]	πόλεως ἤθη, πορεύεσθαι δὲ αὐτὸν	δεῖ	πρῶτον ταύτῃ, ὅπῃπερ ἂν ἐθελήσῃ,
[4, 717]	μὲν οὖν ἡμῖν οὗτος οὗ	δεῖ	στοχάζεσθαι· βέλη δὲ αὐτοῦ καὶ
[4, 722]	που καὶ Κλεινίᾳ τῷδ' ἀρέσκειν	δεῖ	τὰ νῦν νομοθετούμενα· τούτου γὰρ
[4, 723]	γὰρ ᾄσματος (οὐδὲ λόγου παντὸς	δεῖ	τὸ τοιοῦτον δρᾶν καίτοι πέφυκέν
[4, 719]	λέγοντος ὡς τὸν νομοθέτην οὐ	δεῖ	τοῖς ποιηταῖς ἐπιτρέπειν ποιεῖν ὃ
[4, 714]	ἔστι σωτηρίας μηχανή. σκοπεῖν δὴ	δεῖ	τοῦτον τὸν λόγον ἡμᾶς, (ὦ
[4, 718]	βίον φαιδρυνάμενον κατὰ νόμον κοσμεῖν	δεῖ,	τῶν νόμων αὐτῶν ἡ διέξοδος,
[4, 709]	δοτέον· τῶν ἄλλων συμπιπτόντων, ὅσα	δεῖ	χώρᾳ συντυχεῖν, εἰ μέλλοι ποτὲ
[4, 713]	εἴπερ του τοιούτου τὴν πόλιν	ἔδει	ἐπονομάζεσθαι, τὸ τοῦ ἀληθῶς τῶν
[4, 704]	ἀλλ' ἐπιδεὴς πολλῶν, μεγάλου τινὸς	ἔδει	σωτῆρός τε αὐτῇ καὶ νομοθετῶν
[4, 720]	καὶ ῥᾳστώνην οὕτω τῷ δεσπότῃ	παρασκευάζει	τῶν καμνόντων (τῆς ἐπιμελείας· ὁ
[4, 719]	τὸ μέσον αὐτὸ θεῖναι. (Κλεινίας)	τίθει	δή. (Ἀθηναῖος) λέγωμεν δὴ τῷ
[4, 710]	ἔχειν πρὸς τὰς ἡδονάς, σύμφυτον	ἐπανθεῖ,	τοῖς δὲ ἐγκρατῶς· ὃ (καὶ
[4, 714]	ἀληθῆ λέγεις. (Ἀθηναῖος) ἆρ' οὖν	οἴει,	φασίν, ποτὲ δῆμον νικήσαντα, ἤ
[4, 705]	τὴν πόλιν ἄπιστον καὶ ἄφιλον	ποιεῖ	καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους
[4, 721]	διπλοῦς οὕτω (δεῖ γίγνεσθαι τῷ	μήκει	τὸ σμικρότατον, διὰ τὸ πείθειν
[4, 718]	νόμου ἀναρμοστεῖ λεγόμενα, τούτων πέρι	δοκεῖ	μοι δεῖγμα προενεγκόντα (αὑτῷ τε
[4, 712]	αὐτὴν δεῖ. καὶ γὰρ τυραννίδι	δοκεῖ	μοι προσεοικέναι τὸ γὰρ τῶν
[4, 722]	νῦν διατριβὴ γεγονυῖα, ὡς ἐμοὶ	δοκεῖ,	σημαίνει ὡς ὄντος, οἵ τέ
[4, 710]	εἶναί τι. (Κλεινίας) σωφροσύνην μοι	δοκεῖ	φράζειν, ὦ Μέγιλλε, δεῖν εἶναι
[4, 720]	καθ' ὅσον οἷός τέ ἐστιν,	διδάσκει	τὸν ἀσθενοῦντα αὐτόν, καὶ οὐ
[4, 718]	θεῶν μακαρίαν τε καὶ εὐδαίμονα	ἀποτελεῖ·	ἃ δὲ χρὴ μὲν αὖ
[4, 711]	καὶ ῥᾳστώνη τῆς μεταβολῆς γίγνεσθαι	φιλεῖ.	(Κλεινίας) πῶς; οὐ γὰρ μανθάνομεν.
[4, 706]	γὰρ ἐκ ναυτικῆς ὁπλιτείας ῥήματα	φιλεῖ	συμβαίνειν, οὐκ ἄξια ἐπαίνων πολλάκις
[4, 710]	πρὸς ἐκείναις ταῖς φύσεσιν, εἰ	μέλλει	πόλις ὡς δυνατόν ἐστι τάχιστα
[4, 711]	συμβῇ, μυρία καὶ πάντ' ἐν	πόλει	ἀγαθὰ ἀπεργάζεται, ἐν ᾗ ποτ'
[4, 705]	μεῖζον κακὸν ὡς ἔπος εἰπεῖν	πόλει	ἀνθ' ἑνὸς ἓν οὐδὲν ἂν
[4, 715]	ἡμῖν, ὡς ἡμεῖς τῇ σῇ	πόλει	ἀρχὰς οὔθ' ὅτι πλούσιός ἐστίν
[4, 709]	ἐχόμενον τῇ τοιαύτῃ παραπεσεῖν ἑκάστοτε	πόλει	δεῖν. (Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος)
[4, 714]	φασίν, τοὺς νόμους ἐν τῇ	πόλει	ἑκάστοτε τὸ κρατοῦν. ἦ γάρ;
[4, 715]	εἶναι παρὰ τοῦτο σωτηρίαν τε	πόλει	καὶ τοὐναντίον. ἐν ᾗ μὲν
[4, 721]	ἂν τίθεσθαι πρὸς ὀρθότητα πάσῃ	πόλει.	(Κλεινίας) παντάπασι μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος)
[4, 710]	ῥώμη πρὸς τοὺς ἐν τῇ	πόλει	μέγιστον δυναμένους· ~(οὗ δ' ἂν
[4, 721]	πότερα βουλοίμην ἂν ἐν τῇ	πόλει	μοι γεγραμμένα τεθῆναι, τὰ μακρότερ'
[4, 712]	πολιτείαν ἔχομεν ἐν νῷ τῇ	(πόλει	προστάττειν; (Κλεινίας) οἷον δὴ τί
[4, 712]	πῶς; (Ἀθηναῖος) πειρώμεθα προσαρμόττοντες τῇ	πόλει	σοι, καθάπερ παῖδες πρεσβῦται, πλάττειν
[4, 704]	αὑτῶν φήμην καινῇ γενομένῃ τῇ	πόλει-	τόδε δὲ περὶ αὐτῆς ἐστιν
[4, 721]	ἂν οἱ νεώτεροι ἐν τῇ	πόλει	τοὺς πρεσβυτέρους αὑτῶν τιμῶσιν ἑκάστοτε.
[4, 715]	ταύτην τὴν νίκην ἐν τῇ	πόλει,	τούτῳ φαμὲν καὶ τὴν τῶν
[4, 720]	ὦ ξένε, τὸ διπλῇ. (Ἀθηναῖος)	βούλει	δὴ καὶ θεασώμεθα τὸ διπλοῦν
[4, 720]	τοῖς φίλοις, ἅμα μὲν αὐτὸς	μανθάνει	τι παρὰ τῶν νοσούντων, ἅμα
[4, 708]	τὸ Γορτυνικόν· ἐκ Γόρτυνος γὰρ	τυγχάνει	ἀπῳκηκὸς ταύτης τῆς Πελοποννησιακῆς. (Ἀθηναῖος)
[4, 722]	διατριβὴ γεγονυῖα, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,	σημαίνει	ὡς ὄντος, οἵ τέ γε
[4, 706]	τὴν θάλατταν καθέλκειν, ὁ δὲ	χαλεπαίνει	τε αὐτῷ καὶ λέγει (ὃς
[4, 716]	τῶν ὄντων ἁπάντων ἔχων, εὐθείᾳ	περαίνει	κατὰ φύσιν περιπορευόμενος· τῷ δὲ
[4, 710]	σχήσειν πολιτείαν ἣν λαβοῦσα εὐδαιμονέστατα	διάξει.	θάττων γὰρ ταύτης καὶ ἀμείνων
[4, 723]	τοῦτο ἤδη τοὺς νόμους αὐτοὺς	διέξει	λέγων. ~(Ἀθηναῖος) οὐκοῦν περὶ θεῶν
[4, 714]	καὶ ἀπλήστῳ κακῷ νοσήματι συνεχομένην,	ἄρξει	δὴ πόλεως ἤ τινος ἰδιώτου
[4, 714]	ταύτῃ ἰδεῖν τὸ συμφέρον, ὅπως	ἄρξει	τε ἀεὶ καὶ μὴ καταλυθήσεται,
[4, 715]	ἦν ἃ τότε ἐλέχθη. (Ἀθηναῖος)	σκόπει	δὴ ποτέροις τισὶν ἡ πόλις
[4, 720]	ἐλευθέρων νοσήματα θεραπεύει τε καὶ	ἐπισκοπεῖ,	καὶ ταῦτα ἐξετάζων ἀπ' ἀρχῆς
[4, 712]	ποτε γένηται. ταῦτα μὲν οὖν	καθαπερεὶ	μῦθός τις λεχθεὶς κεχρησμῳδήσθω, καὶ
[4, 721]	οὐδέποτε ὅσιον, ἐκ προνοίας δὲ	ἀποστερεῖ	ὃς ἂν παίδων καὶ γυναικὸς
[4, 706]	οὐ καλόν. Ὀδυσσεὺς γὰρ αὐτῷ	λοιδορεῖ	τὸν Ἀγαμέμνονα, τῶν Ἀχαιῶν τότε
[4, 714]	ἂν ταῦτα τὰ τεθέντα παραβαίνῃ,	κολάσει	ὁ θέμενος ὡς ἀδικοῦντα, δίκαια
[4, 721]	ταὐτὸν καὶ ἓν ὂν ἀεί,	γενέσει	τῆς ἀθανασίας μετειληφέναι· τούτου δὴ
[4, 704]	εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ὅτι	δεήσει	καλεῖν αὐτήν- τοῦτο μὲν γὰρ
[4, 721]	γενέσεως ἀρχὴν (πρώτην πόλεων πέρι	κατακοσμήσει	ταῖς τάξεσιν; (Κλεινίας) τί μήν;
[4, 718]	(αὑτῷ τε καὶ ἐκείνοις οἷς	νομοθετήσει,	τὰ λοιπὰ πάντα εἰς δύναμιν
[4, 709]	τυραννουμένην μοι δότε τὴν πόλιν,	φήσει·	τύραννος δ' ἔστω νέος καὶ
[4, 704]	ποικίλα καὶ φαῦλα ἕξειν τοιαύτη	φύσει	γενομένη· νῦν δὲ παραμύθιον ἔχει
[4, 722]	τὸ φῶς, ὡς οὐκ ὄντος	φύσει.	ἡμῖν δὲ ἡ νῦν διατριβὴ
[4, 710]	ὅταν ἀληθὴς μὲν νομοθέτης γένηται	φύσει,	κοινὴ δὲ αὐτῷ τις συμβῇ
[4, 709]	εὐμαθὴς καὶ ἀνδρεῖος καὶ μεγαλοπρεπὴς	φύσει·	ὃ δὲ καὶ ἐν τοῖς
[4, 704]	προσέοικε τῇ τῆς ἄλλης Κρήτης	φύσει	ὅλῃ. (Ἀθηναῖος) τραχυτέραν αὐτὴν ἢ
[4, 714]	καὶ μὴ καταλυθήσεται, καὶ τὸν	φύσει	ὅρον τοῦ δικαίου λέγεσθαι κάλλισθ'
[4, 721]	ἔστιν ᾗ τὸ ἀνθρώπινον γένος	φύσει	τινὶ μετείληφεν ἀθανασίας, οὗ καὶ
[4, 709]	ὡς οὐδείς ποτε ἀνθρώπων οὐδὲν	νομοθετεῖ,	τύχαι δὲ καὶ συμφοραὶ παντοῖαι
[4, 718]	διανοεῖται, ἐν δὲ σχήματι νόμου	ἀναρμοστεῖ	λεγόμενα, τούτων πέρι δοκεῖ μοι
[4, 717]	συγγιγνώσκοντα, ὡς εἰκότως μάλιστα πατὴρ	ὑεῖ	δοξάζων ἀδικεῖσθαι θυμοῖτ' ἂν διαφερόντως.
[4, 720]	πλεῖστον τὰ τῶν ἐλευθέρων νοσήματα	θεραπεύει	τε καὶ ἐπισκοπεῖ, καὶ ταῦτα
[4, 705]	τόπος ἡμῖν τῆς χώρας πῶς	ἔχει;	(Κλεινίας) οὐκ ἔστιν οὔτε τις
[4, 716]	οὕτως κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον	ἔχει.	νοήσωμεν δὴ τούτοις ἑπόμενον εἶναι
[4, 717]	νομίζειν δέ, ἃ κέκτηται καὶ	ἔχει,	πάντα εἶναι τῶν (γεννησάντων καὶ
[4, 708]	εἶναι γένος ὁμόφωνον καὶ ὁμόνομον	ἔχει	τινὰ φιλίαν, κοινωνὸν ἱερῶν ὂν
[4, 704]	φύσει γενομένη· νῦν δὲ παραμύθιον	ἔχει	τὸ τῶν ὀγδοήκοντα σταδίων. ~ἐγγύτερον
[4, 704]	χερσαία. (Κλεινίας) σχεδόν, ὦ ξένε,	ἀπέχει	θαλάττης γε ἡ πόλις, ἧς
[4, 718]	κακότητα ὁδὸς λεία καὶ ἀνιδιτὶ	παρέχει	πορεύεσθαι, μάλα βραχεῖα οὖσα, τῆς
[4, 711]	(Κλεινίας) οὐδέ γε ἐπιθυμητὴς ἔγωγ'	εἰμὶ	τοῦ θεάματος. (Ἀθηναῖος) καὶ μὴν
[4, 718]	κείμενα; οὐ πάνυ ῥᾴδιον ἐν	ἑνὶ	περιλαβόντα εἰπεῖν αὐτὰ οἷόν τινι
[4, 722]	καὶ ἐν ταύτῃ παγκάλῃ ἀναπαύλῃ	τινὶ	γεγόναμεν, οὐδὲν ἀλλ' ἢ περὶ
[4, 710]	γένοιτο. (Κλεινίας) πῶς δὴ καὶ	τίνι	λόγῳ τοῦτο, ὦ ξένε, λέγων
[4, 718]	δὲ δὴ τὰ τοιαῦτα ἐν	τίνι	μάλιστα σχήματι κείμενα; οὐ πάνυ
[4, 721]	ᾗ τὸ ἀνθρώπινον γένος φύσει	τινὶ	μετείληφεν ἀθανασίας, οὗ καὶ πέφυκεν
[4, 708]	οἰκίζηται, φίλον παρὰ φίλων, στενοχωρίᾳ	τινὶ	πολιορκηθὲν γῆς ἤ τισιν ἄλλοις
[4, 718]	ἑνὶ περιλαβόντα εἰπεῖν αὐτὰ οἷόν	τινι	τύπῳ, ἀλλ' οὑτωσί τινα τρόπον
[4, 712]	γε, ὦ ξένε, τὴν ἐν	Λακεδαίμονι	πολιτείαν οὐκ ἔχω σοι φράζειν
[4, 708]	συνάπασα πόλις τινῶν ἔφυγεν, ἄρδην	κρείττονι	κρατηθεῖσα πολέμῳ. ταῦτ' οὖν πάντ'
[4, 707]	τὴν πεζὴν μάχην τὴν ἐν	Μαραθῶνι	γενομένην καὶ ἐν Πλαταιαῖς, τὴν
[4, 706]	δύναμιν πολλὴν κατὰ θάλατταν κεκτημένος,	οἱ	δ' οὔτε πω πλοῖα ἐκέκτηντο,
[4, 715]	δὲ ἂν δεσπότης τῶν ἀρχόντων,	οἱ	δὲ ἄρχοντες δοῦλοι τοῦ νόμου,
[4, 720]	τοὺς μὲν δούλους σχεδόν τι	οἱ	δοῦλοι τὰ πολλὰ ἰατρεύουσιν περιτρέχοντες
[4, 720]	κατὰ φύσιν δὲ μή, καθάπερ	οἱ	ἐλεύθεροι αὐτοί τε μεμαθήκασιν οὕτω
[4, 721]	ἵνα μὴ δοκῇ τὴν μοναυλίαν	οἱ	κέρδος καὶ ῥᾳστώνην φέρειν, καὶ
[4, 707]	τοὺς βαρβάρους γενομένην ἡμεῖς γε	οἱ	Κρῆτες τὴν Ἑλλάδα φαμὲν σῶσαι.
[4, 721]	μετεχέτω δὲ τιμῶν ὧν ἂν	οἱ	νεώτεροι ἐν τῇ πόλει τοὺς
[4, 715]	ποῖον; (Ἀθηναῖος) ἀρχῶν περιμαχήτων γενομένων,	οἱ	νικήσαντες τά τε πράγματα κατὰ
[4, 709]	τε ἄλλοι γε δὴ πάντες	οἱ	νυνδὴ ῥηθέντες, κελευόμενοι τὴν αὑτῶν
[4, 723]	τότε. πάλιν οὖν, οἷόν (φασιν	οἱ	παίζοντες, ἀμεινόνων ἐξ ἀρχῆς δευτέρων
[4, 714]	δὲ ἄρτι διεληλύθαμεν ὅσα λέγουσιν	οἱ	πολλοί; μὴ δὴ φαύλου πέρι
[4, 718]	τάχιστα (γίγνεσθαι, τὸν δὲ Ἡσίοδον	οἱ	πολλοὶ σοφὸν ἀποφαίνουσι λέγοντα ὡς
[4, 707]	μόνον ἀνθρώποις τιμιώτατον ἡγούμενοι, καθάπερ	οἱ	πολλοί, τὸ δ' ὡς βελτίστους
[4, 707]	φαμὲν σῶσαι. (Ἀθηναῖος) καὶ γὰρ	οἱ	πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων τε καὶ
[4, 717]	εἰθισμένων ὄγκων μήτ' ἐλλείποντα (ὧν	οἱ	προπάτορες τοὺς ἑαυτῶν γεννητὰς ἐτίθεσαν,
[4, 711]	μὲν αὐτὸς ζῇ, μακάριοι δὲ	οἱ	συνήκοοι τῶν ἐκ τοῦ σωφρονοῦντος
[4, 709]	(Κλεινίας) πάνυ μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος)	οἵ	τε ἄλλοι γε δὴ πάντες
[4, 722]	ἐμοὶ δοκεῖ, σημαίνει ὡς ὄντος,	οἵ	τέ γε δὴ διπλοῖ ἔδοξαν
[4, 715]	πόλεως ἕνεκα τοῦ κοινοῦ ἐτέθησαν·	οἳ	δ' ἕνεκά τινων, στασιώτας ἀλλ'
[4, 707]	~(ἔνθα κε σὴ βουλὴ δηλήσεται,	οἷ'	ἀγορεύεις. ταῦτ' οὖν ἐγίγνωσκε καὶ
[4, 714]	τὸ γὰρ δίκαιον καὶ ἄδικον	οἷ	χρὴ βλέπειν, πάλιν ἡμῖν ἀμφισβητούμενον
[4, 710]	οὐχ ἥν τις σεμνύνων ἂν	λέγοι,	φρόνησιν προσαναγκάζων εἶναι τὸ σωφρονεῖν,
[4, 709]	τύχης, τῆς τέχνης ἂν μόνον	ἐπιδέοι;	(Κλεινίας) πάνυ μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος)
[4, 715]	νόμου, σωτηρίαν καὶ πάντα ὅσα	θεοὶ	πόλεσιν ἔδοσαν ἀγαθὰ γιγνόμενα καθορῶ.
[4, 718]	τῆς δὲ ἀρετῆς φησίν, ἱδρῶτα	θεοὶ	προπάροιθεν ἔθηκαν ἀθάνατοι, μακρὸς δὲ
[4, 710]	ἄν τις ὀρθῶς λέγειν αὑτὸν	πείθοι;	(Ἀθηναῖος) ῥᾴδιόν που τοῦτό γε
[4, 722]	δυοῖν χρῆσθαι πρὸς τὰς νομοθεσίας,	πειθοῖ	καὶ βίᾳ, καθ' ὅσον οἷόν
[4, 722]	ἑτέρῳ χρῶνται (μόνον· οὐ γὰρ	πειθοῖ	κεραννύντες τὴν μάχην νομοθετοῦσιν, ἀλλ'
[4, 718]	πείθουσα, τὰ δὲ μὴ ὑπείκοντα	πειθοῖ	τῶν ἠθῶν βίᾳ καὶ δίκῃ
[4, 712]	πόλιν καὶ τοὺς νόμους. (Κλεινίας)	ἔλθοι	γὰρ οὖν. (Ἀθηναῖος) ἀλλὰ τίνα
[4, 712]	ἀκούσας ἵλεως εὐμενής τε ἡμῖν	ἔλθοι	συνδιακοσμήσων τήν τε πόλιν καὶ
[4, 717]	ἄν, ἥρωσιν δὲ μετὰ τούτους.	ἐπακολουθοῖ	δ' αὐτοῖς ἱδρύματα ἴδια πατρῴων
[4, 706]	αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ· οὐ γὰρ	Ἀχαιοί	σχήσουσιν πολέμου νηῶν ἅλαδ' ἑλκομενάων,
[4, 706]	εὐμαρῶς ναυτικὴν παρασχέσθαι δύναμιν· οὔκουν	οἷοί	τ' ἐγένοντο διὰ μιμήσεως ναυτικῆς
[4, 711]	τις, μακαρίως μὲν αὐτὸς ζῇ,	μακάριοι	δὲ οἱ συνήκοοι τῶν ἐκ
[4, 722]	τῇ βίᾳ. ἐγὼ δ' ὦ	μακάριοι,	καὶ τρίτον ἔτι περὶ τοὺς
[4, 721]	(Κλεινίας) πῶς γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος)	γαμικοὶ	δὴ νόμοι πρῶτοι κινδυνεύουσιν τιθέμενοι
[4, 712]	ἀποκρίνασθαι πρότερος ἂν ἐθέλοι, τὴν	οἴκοι	πολιτείαν εἰπὼν τίς τούτων ἐστίν;
[4, 712]	πότερος ὑμῶν ἀποκρίνασθαι πρότερος ἂν	ἐθέλοι,	τὴν οἴκοι πολιτείαν εἰπὼν τίς
[4, 709]	μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) οἵ τε	ἄλλοι	γε δὴ πάντες οἱ νυνδὴ
[4, 709]	ὅσα δεῖ χώρᾳ συντυχεῖν, εἰ	μέλλοι	ποτὲ εὐδαιμόνως οἰκήσειν, τὸν νομοθέτην
[4, 714]	ἄρτι διεληλύθαμεν ὅσα λέγουσιν οἱ	πολλοί;	μὴ δὴ φαύλου πέρι νομίσῃς
[4, 718]	(γίγνεσθαι, τὸν δὲ Ἡσίοδον οἱ	πολλοὶ	σοφὸν ἀποφαίνουσι λέγοντα ὡς ἡ
[4, 707]	ἀνθρώποις τιμιώτατον ἡγούμενοι, καθάπερ οἱ	πολλοί,	τὸ δ' ὡς βελτίστους γίγνεσθαί
[4, 707]	σῶσαι. (Ἀθηναῖος) καὶ γὰρ οἱ	πολλοὶ	τῶν Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων
[4, 722]	οὐκ εἶναι ἁπλῶς οὕτω πως	διπλοῖ,	ἀλλὰ δύο μέν τινε, νόμος
[4, 722]	ὄντος, οἵ τέ γε δὴ	διπλοῖ	ἔδοξαν νυνδή μοι λεχθέντες νόμοι
[4, 720]	ἐάντε γε ἐλεύθεροι ὦσιν ἐάντε	δοῦλοι,	κατ' ἐπίταξιν δὲ τῶν δεσποτῶν
[4, 720]	μὲν δούλους σχεδόν τι οἱ	δοῦλοι	τὰ πολλὰ ἰατρεύουσιν περιτρέχοντες καὶ
[4, 715]	τῶν ἀρχόντων, οἱ δὲ ἄρχοντες	δοῦλοι	τοῦ νόμου, σωτηρίαν καὶ πάντα
[4, 719]	δὲ προάγων λόγος ὅ γέ	μοι	ἀπείργασται, βούλομαι ὑμῖν εἰς τὸ
[4, 723]	τί τὸ μετὰ τοῦτο ἄν	μοι	βουληθείην εἰρῆσθαι; τόδε, ὡς τὸν
[4, 721]	βουλοίμην ἂν ἐν τῇ πόλει	μοι	γεγραμμένα τεθῆναι, τὰ μακρότερ' ἂν
[4, 718]	ἀναρμοστεῖ λεγόμενα, τούτων πέρι δοκεῖ	μοι	δεῖγμα προενεγκόντα (αὑτῷ τε καὶ
[4, 719]	ἐγὼ δέ, εἰ μὲν γυνή	μοι	διαφέρουσα εἴη πλούτῳ καὶ θάπτειν
[4, 710]	ὄφελος εἶναί τι. (Κλεινίας) σωφροσύνην	μοι	δοκεῖ φράζειν, ὦ Μέγιλλε, δεῖν
[4, 722]	νόμων διαλεγόμενοι, (νόμους δὲ ἄρτι	μοι	δοκοῦμεν λέγειν ἄρχεσθαι, τὰ δ'
[4, 709]	(Κλεινίας) ναί. (Ἀθηναῖος) τόδε· τυραννουμένην	μοι	δότε τὴν πόλιν, φήσει· τύραννος
[4, 723]	νομοθέτης λέγει, τούτου χάριν εἰρῆσθαί	μοι	κατεφάνη πᾶς ὁ λόγος οὗτος,
[4, 723]	ἑκάστοτε ἐπιτρεπτέον. (Κλεινίας) ἀληθέστατα δοκεῖς	μοι	λέγειν. ἀλλὰ δὴ μηκέτ' ὦ
[4, 722]	γε δὴ διπλοῖ ἔδοξαν νυνδή	μοι	λεχθέντες νόμοι οὐκ εἶναι ἁπλῶς
[4, 712]	δεῖ. καὶ γὰρ τυραννίδι δοκεῖ	μοι	προσεοικέναι τὸ γὰρ τῶν ἐφόρων
[4, 718]	τοίνυν δὴ λεχθέντα ἔδοξέν τί	μοι	προὔργου δρᾶν εἰς τὸ περὶ
[4, 724]	ἀπολειπόμενον ἔτι τοῦ τοιούτου φαίνῃ	μοι	σὺ διακελεύεσθαι τὰ νῦν οἷον
[4, 705]	(πάνυ συνεχώρουν· νῦν οὖν ὑμεῖς	μοι	τῆς παρούσης νομοθεσίας ἀντιφυλάξατε ἑπόμενοι,
[4, 723]	μὲν τοίνυν, ὦ Κλεινία, δοκεῖς	μοι	τό γε τοσοῦτον λέγειν, ὅτι
[4, 712]	αὐτῇ γέγονε καί τις ἐνίοτέ	μοι	φαίνεται πασῶν τῶν πόλεων δημοκρατουμένη
[4, 708]	τῶν ἄλλων δὲ Ἑλλήνων μάλιστά	μοι	φαίνονται τοὺς ἀπὸ Πελοποννήσου προσδέξασθαι
[4, 713]	περὶ αὐτῆς δέον ἀκούειν. (Ἀθηναῖος)	ἐμοὶ	γοῦν φαίνεται· διὸ καὶ παρήγαγον
[4, 722]	ἡ νῦν διατριβὴ γεγονυῖα, ὡς	ἐμοὶ	δοκεῖ, σημαίνει ὡς ὄντος, οἵ
[4, 722]	διπλοῖ ἔδοξαν νυνδή μοι λεχθέντες	νόμοι	οὐκ εἶναι ἁπλῶς οὕτω πως
[4, 721]	γὰρ οὔ; (Ἀθηναῖος) γαμικοὶ δὴ	νόμοι	πρῶτοι κινδυνεύουσιν τιθέμενοι καλῶς ἂν
[4, 708]	ὄντως ἐστὶν νομοθεσία καὶ πόλεων	οἰκισμοὶ	πάντων τελεώτατον πρὸς ἀρετὴν ἀνδρῶν.
[4, 717]	ὀρθότατα τοῦ τῆς (εὐσεβείας σκοποῦ	τυγχάνοι,	τὰ δὲ τούτων ἄνωθεν (τὰ
[4, 721]	γαμικοὶ δὴ νόμοι πρῶτοι κινδυνεύουσιν	τιθέμενοι	καλῶς ἂν τίθεσθαι πρὸς ὀρθότητα
[4, 722]	οὐδὲν ἀλλ' ἢ περὶ νόμων	διαλεγόμενοι,	(νόμους δὲ ἄρτι μοι δοκοῦμεν
[4, 719]	(Ἀθηναῖος) λέγωμεν δὴ τῷ νομοθέτῃ	διαλεγόμενοι	τόδε· εἰπὲ (ἡμῖν, ὦ νομοθέτα·
[4, 706]	διὰ μιμήσεως ναυτικῆς αὐτοὶ ναῦται	γενόμενοι	εὐθὺς τότε τοὺς πολεμίους ἀμύνασθαι.
[4, 705]	μοι τῆς παρούσης νομοθεσίας ἀντιφυλάξατε	ἑπόμενοι,	ἐὰν ἄρα τι μὴ πρὸς
[4, 709]	δὴ πάντες οἱ νυνδὴ ῥηθέντες,	κελευόμενοι	τὴν αὑτῶν εὐχὴν εἰπεῖν, εἴποιεν
[4, 707]	καὶ εἶναι μόνον ἀνθρώποις τιμιώτατον	ἡγούμενοι,	καθάπερ οἱ πολλοί, τὸ δ'
[4, 707]	ἐλάφους ἐθισθεῖεν φεύγειν τοιούτοις ἔθεσι	χρώμενοι.	πρὸς δὲ τούτοις αἱ διὰ
[4, 711]	αὐτὸς ζῇ, μακάριοι δὲ οἱ	συνήκοοι	τῶν ἐκ τοῦ σωφρονοῦντος στόματος
[4, 717]	ἡ τοῖς βέλεσιν ἔφεσις τὰ	ποῖ'	ἂν λεγόμενα ὀρθότατα φέροιτ' ἄν;
[4, 705]	ὡς ὅτι μὲν εἰς ἀρετήν	ποι	βλέποι τὰ τοιαῦτα νόμιμα κείμενα,
[4, 705]	ὅτι μὲν εἰς ἀρετήν ποι	βλέποι	τὰ τοιαῦτα νόμιμα κείμενα, καλῶς
[4, 720]	φύσιν δὲ μή, καθάπερ οἱ	ἐλεύθεροι	αὐτοί τε μεμαθήκασιν οὕτω τούς
[4, 720]	μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) ἐάντε γε	ἐλεύθεροι	ὦσιν ἐάντε δοῦλοι, κατ' ἐπίταξιν
[4, 713]	δρῶμεν τοῖς ποιμνίοις καὶ ὅσων	ἥμεροί	εἰσιν ἀγέλαι· οὐ βοῦς βοῶν
[4, 721]	δὲ τιμῶν ὧν ἂν οἱ	νεώτεροι	ἐν τῇ πόλει τοὺς πρεσβυτέρους
[4, 720]	τί λέγομεν; εἰσὶν πού τινες	ἰατροί,	φαμέν, καί τινες ὑπηρέται τῶν
[4, 705]	αὖ καὶ πλάτανον ὀλίγην ἂν	εὕροι	τις, οἷς δὴ πρὸς τὰ
[4, 719]	ὢν τὸν αὐτὸν ἂν ἐπαινέσαι.	σοὶ	δὲ οὐχ οὕτω ῥητέον ὡς
[4, 719]	ἢ τὸν τοιοῦτον λόγον μήπω	σοι	διανοοῦ γίγνεσθαι νόμον” (Κλεινίας) ἀληθέστατα
[4, 712]	(Ἀθηναῖος) πειρώμεθα προσαρμόττοντες τῇ πόλει	σοι,	καθάπερ παῖδες πρεσβῦται, πλάττειν τῷ
[4, 709]	νομοθέτα, πρὸς αὐτὸν φῶμεν, τί	σοι	(καὶ πῶς πόλιν ἔχουσαν δῶμεν,
[4, 712]	ἐστὶν τῶν πολιτειῶν. (Κλεινίας) ταὐτόν	σοι	πάθος, ὦ Μέγιλλε, καταφαίνομαι πεπονθέναι·
[4, 723]	ἑξῆς πειρώμεθα λέγειν, μέχριπερ ἄν	σοι	πᾶν τὸ προοίμιον ἱκανῶς εἰρῆσθαι
[4, 707]	Σαλαμῖνα τὴν περὶ τὸ Ἀρτεμίσιόν	σοι	προσθήσω κατὰ θάλατταν μάχην. (ἀλλὰ
[4, 723]	καὶ ἀπ' ἐκείνων ἀρχώμεθα, εἴ	σοι	φίλον, ὧν οὐχ ὡς προοιμιαζόμενος
[4, 712]	ἐν Λακεδαίμονι πολιτείαν οὐκ ἔχω	σοι	φράζειν οὕτως ἥντινα προσαγορεύειν αὐτὴν
[4, 718]	ἀξίαν ἂν παρὰ θεῶν καὶ	ὅσοι	κρείττονες ἡμῶν κομιζοίμεθα, ἐν ἐλπίσιν
[4, 715]	εἶναι πολιτείας, οὔτ' ὀρθοὺς νόμους	ὅσοι	μὴ συμπάσης τῆς πόλεως ἕνεκα
[4, 709]	χαλεπῆς ἀπορία· πολλὰ δὲ καὶ	νόσοι	ἀναγκάζουσι καινοτομεῖν, λοιμῶν τε ἐμπιπτόντων,
[4, 708]	τί ποτε δυσχεραίνω; σχεδὸν γάρ	τοι	πάντα οὕτως ἔοικ' ἔχειν τὰ
[4, 718]	φησίν, ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν	ἀθάνατοι,	μακρὸς δὲ καὶ ὄρθιος οἶμος
[4, 723]	παντὸς δεῖ τὸ τοιοῦτον δρᾶν	καίτοι	πέφυκέν γε εἶναι πᾶσιν, ἀλλ'
[4, 707]	ἂν δύναιτο ὀρθῶς ἀποδιδόναι τις.	καίτοι	πῶς ἂν ἔτι πολιτεία γίγνοιτο
[4, 708]	πρᾶγμ' οὐδὲν γίγνοιτ' ἂν ἔτι.	καίτοι	τί ποτε δυσχεραίνω; σχεδὸν γάρ
[4, 707]	τὸν βουλόμενόν γε Ἑλλήνων συνάγετε.	καίτοι	τινὰς ὑμῖν ἔκ τε Ἄργους
[4, 719]	βλάπτοιεν τὴν πόλιν. (Κλεινίας) ἀληθῆ	μέντοι	λέγεις. (Ἀθηναῖος) ὑπὲρ δὴ τῶν
[4, 723]	μὴ σαφῶς αὐτὰ μνημονεύεσθαι- τὸ	μέντοι	μεγάλων πέρι λεγομένων νόμων καὶ
[4, 705]	τὸ τῶν ὀγδοήκοντα σταδίων. ~ἐγγύτερον	μέντοι	τοῦ δέοντος κεῖται τῆς θαλάττης,
[4, 718]	καὶ κατὰ ταῦτα ζῶντες ἑκάστοτε	ἕκαστοι	τὴν ἀξίαν ἂν παρὰ θεῶν
[4, 710]	γένεσιν χαλεπώτατα δύναιτ' ἂν προσδέξασθαι·	πλεῖστοι	γὰρ ἐν αὐτῇ δυνάσται γίγνονται.
[4, 712]	εἰπεῖν. (Ἀθηναῖος) ὄντως γάρ, ὦ	ἄριστοι,	πολιτειῶν μετέχετε· ἃς δὲ ὠνομάκαμεν
[4, 706]	τ' ἐγένοντο διὰ μιμήσεως ναυτικῆς	αὐτοὶ	ναῦται γενόμενοι εὐθὺς τότε τοὺς
[4, 720]	δὲ μή, καθάπερ οἱ ἐλεύθεροι	αὐτοί	τε μεμαθήκασιν οὕτω τούς τε
[4, 710]	ποτέ τινες δύο ἄρχοντες γίγνωνται	τοιοῦτοι,	τρίτον δ' αὖ καὶ κατὰ
[4, 721]	οὔ; (Ἀθηναῖος) γαμικοὶ δὴ νόμοι	πρῶτοι	κινδυνεύουσιν τιθέμενοι καλῶς ἂν τίθεσθαι
[4, 721]	γραμμάτων εἴ τις κριτὴν ἐμὲ	κελεύοι	γίγνεσθαι πότερα βουλοίμην ἂν ἐν
[4, 721]	λέγωμεν δὴ πρῶτον τὸν ἁπλοῦν,	ἔχοι	δ' ἄν πως ἴσως ὧδε
[4, 714]	καὶ ταύτῃ τὸ δίκαιον ἂν	ἔχοι.	(Κλεινίας) φησὶ γοῦν οὗτος ὁ
[4, 709]	ὡσαύτως κατὰ τὸν αὐτὸν ἂν	ἔχοι	λόγον, καὶ δὴ καὶ νομοθεσίᾳ
[4, 705]	καὶ ταῦτα οὐκ ἂν κακῶς	ἔχοι	τῇ χώρᾳ τῆς φύσεως. (Κλεινίας)
[4, 705]	τὰ τοιαῦτα νόμιμα κείμενα, καλῶς	ἔχοι,	τὸ δὲ ὅτι πρὸς μέρος
[4, 723]	διατριβὴν πλείω τῆς μελλήσεως ποιώμεθα,	ἐπὶ	δὲ τὸν λόγον ἐπανέλθωμεν καὶ
[4, 713]	ἀρχή τε καὶ οἴκησις γεγονέναι	ἐπὶ	Κρόνου μάλ' εὐδαίμων, ἧς μίμημα
[4, 711]	τῷ σωφρονεῖν διαφέρειν. τοῦτ' οὖν	ἐπὶ	μὲν Τροίας, ὥς φασι, γέγονεν,
[4, 717]	τε καὶ ὑπερπονούντων ὠδῖνας παλαιὰς	ἐπὶ	νέοις δανεισθείσας, ἀποδιδόντα δὲ παλαιοῖς
[4, 709]	λοιμῶν τε ἐμπιπτόντων, καὶ χρόνον	ἐπὶ	πολὺν ἐνιαυτῶν πολλῶν πολλάκις ἀκαιρίαι.
[4, 718]	ἀποφαίνουσι λέγοντα ὡς ἡ μὲν	ἐπὶ	τὴν κακότητα ὁδὸς λεία καὶ
[4, 720]	ἐπιμελείας· ὁ δὲ ἐλεύθερος ὡς	ἐπὶ	τὸ πλεῖστον τὰ τῶν ἐλευθέρων
[4, 719]	πότερον οὖν ἡμῖν ὁ τεταγμένος	ἐπὶ	τοῖς νόμοις μηδὲν τοιοῦτον προαγορεύῃ
[4, 722]	βίᾳ, καθ' ὅσον οἷόν τε	ἐπὶ	τὸν ἄπειρον παιδείας ὄχλον, τῷ
[4, 713]	ἡμᾶς οἴεται πάσῃ μηχανῇ τὸν	ἐπὶ	τοῦ Κρόνου λεγόμενον βίον, καὶ
[4, 711]	ἐπιτηδεύματα, προτρέπεσθαι τοὺς πολίτας, ἐάντε	ἐπὶ	τοὐναντίον, αὐτὸν πρῶτον πάντα ὑπογράφοντα
[4, 704]	παπαί, οἷον λέγεις. τί δὲ	περὶ	αὐτὴν ἡ χώρα; πότερα πάμφορος
[4, 713]	σφόδρ' ἄν, ὡς ἔοικ' εἴη	περὶ	αὐτῆς δέον ἀκούειν. (Ἀθηναῖος) ἐμοὶ
[4, 704]	γενομένῃ τῇ πόλει- τόδε δὲ	περὶ	αὐτῆς ἐστιν ὃ βουλόμενος μᾶλλον
[4, 718]	τρόπον λάβωμεν, ἄν τι δυνώμεθα	περὶ	αὐτῶν βεβαιώσασθαι. (Κλεινίας) λέγε τὸ
[4, 721]	μὲν ἁπλοῦς ἔστω τις τοιοῦτος	περὶ	γάμων, ὁ δὲ διπλοῦς ὅδε-
[4, 721]	~ἆρ' οὐ κατὰ φύσιν τὴν	περὶ	γενέσεως ἀρχὴν (πρώτην πόλεων πέρι
[4, 714]	νομίσῃς εἶναι τὴν νῦν ἀμφισβήτησιν,	περὶ	δὲ τοῦ μεγίστου· τὸ γὰρ
[4, 718]	σχήματι νόμου ἀναρμοστεῖ λεγόμενα, τούτων	πέρι	δοκεῖ μοι δεῖγμα προενεγκόντα (αὑτῷ
[4, 719]	δύο περὶ ἑνός, ἀλλὰ ἕνα	περὶ	ἑνὸς ἀεὶ δεῖ λόγον ἀποφαίνεσθαι.
[4, 719]	ποιεῖν ἐν τῷ νόμῳ, δύο	περὶ	ἑνός, ἀλλὰ ἕνα περὶ ἑνὸς
[4, 721]	ἐκεῖνον τὸν νόμον ἀκούσαντα ἔξεστιν	περὶ	ἑνὸς ἑκάστου διανοηθῆναι, πότερον αὐτοὺς
[4, 717]	γε ὀρθὸν δέχεσθαι· μάτην οὖν	περὶ	θεοὺς ὁ πολύς ἐστι πόνος
[4, 724]	αὐτοὺς διέξει λέγων. ~(Ἀθηναῖος) οὐκοῦν	περὶ	θεῶν μὲν καὶ τῶν μετὰ
[4, 723]	ὁμολογοῦντες προοιμιάζεσθαι. καὶ τὰ μὲν	περὶ	θεῶν τιμῆς προγόνων τε θεραπείας,
[4, 724]	καὶ τὰς οὐσίας σπουδῆς (τε	πέρι	καὶ ἀνέσεως ἴσχειν, προσῆκόν τ'
[4, 707]	ἐρχόμεθα βελτίστην οὖσαν πόλεσι κατοικίσεων	πέρι	καὶ νομοθεσιῶν. (Κλεινίας) καὶ πολύ
[4, 724]	θεοὺς καὶ γονέων ζώντων τε	πέρι	καὶ τελευτησάντων τότε ἱκανῶς προοιμιασάμεθα,
[4, 721]	περὶ γενέσεως ἀρχὴν (πρώτην πόλεων	πέρι	κατακοσμήσει ταῖς τάξεσιν; (Κλεινίας) τί
[4, 714]	ἓν ἐκείνων τῶν ἀξιωμάτων (ἀρχῆς	πέρι.	(Κλεινίας) ποίων δή; (Ἀθηναῖος) τῶν
[4, 708]	τὰ ἀνθρώπινα. (Κλεινίας) τοῦ δὴ	πέρι	λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ἔμελλον λέγειν ὡς
[4, 723]	αὐτὰ μνημονεύεσθαι- τὸ μέντοι μεγάλων	πέρι	λεγομένων νόμων καὶ σμικρῶν εἰ
[4, 711]	καὶ συμπάσης δυνάμεως ὁ αὐτὸς	πέρι	λόγος, ~ὡς ὅταν εἰς (ταὐτὸν
[4, 723]	εἶναι πειστικόν, προοιμίου μὴν τοῦ	περὶ	λόγους δύναμιν ἔχειν. ἵνα γὰρ
[4, 714]	οἱ πολλοί; μὴ δὴ φαύλου	πέρι	νομίσῃς εἶναι τὴν νῦν ἀμφισβήτησιν,
[4, 708]	ἔτι σαφέστερον. (Ἀθηναῖος) ὠγαθέ, ἔοικα	περὶ	νομοθετῶν ἐπανιὼν καὶ σκοπῶν ἅμα
[4, 722]	τινὶ γεγόναμεν, οὐδὲν ἀλλ' ἢ	περὶ	νόμων διαλεγόμενοι, (νόμους δὲ ἄρτι
[4, 720]	καὶ οὔτε τινὰ λόγον ἑκάστου	πέρι	νοσήματος ἑκάστου τῶν οἰκετῶν οὐδεὶς
[4, 722]	ἂν ἑλοίμην, ~(καὶ δὴ καὶ	περὶ	παντὸς νόμου κατὰ τοῦτο τὸ
[4, 722]	εἶπες. (Ἀθηναῖος) τὸ μὲν οὖν	περὶ	πολλῶν ἢ ὀλίγων γραμμάτων ποιήσασθαι
[4, 707]	μήν, ὦ ξένε, τήν γε	περὶ	Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῶν Ἑλλήνων πρὸς
[4, 707]	ἡμᾶς μαχῶν· πρὸς γὰρ τῇ	περὶ	Σαλαμῖνα τὴν περὶ τὸ Ἀρτεμίσιόν
[4, 704]	θαλάττης γε ἡ πόλις, ἧς	πέρι	τὰ νυνδὴ λεχθέντα ἡμῖν, εἴς
[4, 717]	ζημία πᾶσι γὰρ ἐπίσκοπος τοῖς	περὶ	τὰ τοιαῦτα ἐτάχθη Δίκης Νέμεσις
[4, 724]	τὰ τοιαῦτα, ὡς χρὴ τὰ	περὶ	τὰς αὑτῶν ψυχὰς καὶ τὰ
[4, 709]	ἀνθρώπινα πράγματα· τὸ δ' ἔστιν	περί	τε ναυτιλίαν καὶ κυβερνητικὴν καὶ
[4, 707]	γὰρ τῇ περὶ Σαλαμῖνα τὴν	περὶ	τὸ Ἀρτεμίσιόν σοι προσθήσω κατὰ
[4, 722]	ὦ μακάριοι, καὶ τρίτον ἔτι	περὶ	τοὺς νόμους ὁρῶ γίγνεσθαι δέον,
[4, 705]	κατ' ἀρχὰς εἰρημένον ἀποβλέπων, τὸ	περὶ	τῶν Κρητικῶν νόμων ὡς πρὸς
[4, 722]	γεγονός. σχεδὸν γὰρ ἐξ ὅσου	περὶ	τῶν νόμων ἤργμεθα λέγειν, ἐξ
[4, 707]	οὐ βελτίους, ἵν' οὕτως λέγωμεν	περὶ	τῶν τότε συσσωσασῶν ἡμᾶς μαχῶν·
[4, 718]	μοι προὔργου δρᾶν εἰς τὸ	περὶ	ὧν ἂν παραινῇ, μὴ παντάπασιν
[4, 723]	ἅπασιν αὐτῷ δὲ τῷ τε	ῥήτορι	καὶ τῷ μελῳδῷ καὶ νομοθέτῃ
[4, 721]	ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα,	μέχρι	ἐτῶν πέντε καὶ τριάκοντα, εἰ
[4, 721]	ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα,	μέχρι	τῶν πέντε καὶ τριάκοντα, διανοηθέντα
[4, 717]	τε οὖν ὑπείκειν δεῖ καὶ	ἀποπιμπλᾶσι	τὸν θυμόν, ἐάντ' ἐν λόγοις
[4, 721]	ζημιοῦσθαι χρήμασίν τε καὶ ἀτιμίᾳ,	χρήμασι	μὲν τόσοις καὶ τόσοις, τῇ
[4, 717]	καὶ πτηνῶν λόγων βαρυτάτη ζημία	πᾶσι	γὰρ ἐπίσκοπος τοῖς περὶ τὰ
[4, 724]	πρὸς τὸ φῶς ἐπανάγειν. (Κλεινίας)	παντάπασι	μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) ἀλλὰ μὴν
[4, 721]	πρὸς ὀρθότητα πάσῃ πόλει. (Κλεινίας)	παντάπασι	μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) λέγωμεν δὴ
[4, 711]	οὖν ἐπὶ μὲν Τροίας, ὥς	φασι,	γέγονεν, ἐφ' ἡμῶν δὲ οὐδαμῶς,
[4, 711]	ὃν τῇ τοῦ λέγειν ῥώμῃ	φασὶ	πάντων διενεγκόντα ἀνθρώπων πλέον ἔτι
[4, 714]	πρὸς ἀρετὴν (ὅλην βλέπειν δεῖν	φασι	τοὺς νόμους, ἀλλ' ἥτις ἂν
[4, 707]	ἂν ἐλάφους ἐθισθεῖεν φεύγειν τοιούτοις	ἔθεσι	χρώμενοι. πρὸς δὲ τούτοις αἱ
[4, 707]	αὐτὴν ὁδὸν ἐρχόμεθα βελτίστην οὖσαν	πόλεσι	κατοικίσεων πέρι καὶ νομοθεσιῶν. (Κλεινίας)
[4, 720]	(ὄντων τῶν καμνόντων ἐν ταῖς	πόλεσι,	τοὺς μὲν δούλους σχεδόν τι
[4, 709]	ἕπεσθαι σύμπασιν τοῖς τῆς ἀρετῆς	μέρεσι,	~καὶ νῦν τῇ (τυραννουμένῃ ψυχῇ
[4, 707]	μὲν ἄρξαι τῆς σωτηρίας τοῖς	Ἕλλησι,	τὴν δὲ τέλος ἐπιθεῖναι, καὶ
[4, 714]	τὸ δίκαιον ἂν ἔχοι. (Κλεινίας)	φησὶ	γοῦν οὗτος ὁ λόγος. (Ἀθηναῖος)
[4, 715]	γένος· ὃς δ' ἂν τοῖς	τεθεῖσι	νόμοις εὐπειθέστατός τε ᾖ καὶ
[4, 706]	μᾶλλον Τρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται	ἐελδομένοισί	περ ἔμπης, ἡμῖν δ' αἰπὺς
[4, 714]	εἰ μεμνήμεθα, καὶ ἐμπόδια ἕτερα	ἑτέροισι·	~καὶ δὴ καὶ ἓν ἦν
[4, 713]	οὐδὲ αἶγας αἰγῶν ἄρχοντας ποιοῦμεν	αὐτοῖσί	τινας, ἀλλ' ἡμεῖς αὐτῶν δεσπόζομεν,
[4, 715]	μυριάκις ἤδη τὸ τοιοῦτον ἔν	τισι	πόλεσιν. (Κλεινίας) τὸ ποῖον; (Ἀθηναῖος)
[4, 713]	τε καὶ δουλευουσῶν μέρεσιν ἑαυτῶν	τισι,	τὸ τοῦ δεσπότου δὲ ἑκάστη
[4, 707]	τῶν Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων	(λέγουσι	ταῦτα. ἡμεῖς δέ, ὦ φίλε,
[4, 706]	ἑτοίμας ὅπλα τε ἀπολλῦσιν καὶ	φεύγουσι	δή τινας οὐκ αἰσχράς, ὥς
[4, 709]	ἀπορία· πολλὰ δὲ καὶ νόσοι	ἀναγκάζουσι	καινοτομεῖν, λοιμῶν τε ἐμπιπτόντων, καὶ
[4, 720]	μεμαθήκασιν οὕτω τούς τε αὑτῶν	διδάσκουσι	παῖδας. θείης ἂν ταῦτα δύο
[4, 718]	δὲ Ἡσίοδον οἱ πολλοὶ σοφὸν	ἀποφαίνουσι	λέγοντα ὡς ἡ μὲν ἐπὶ
[4, 706]	νηῶν ἅλαδ' ἑλκομενάων, ἀλλ' ἀποπαπτανέουσιν,	ἐρωήσουσι	δὲ χάρμης· ~(ἔνθα κε σὴ
[4, 709]	καὶ συμφοραὶ παντοῖαι πίπτουσαι παντοίως	νομοθετοῦσι	τὰ πάντα ἡμῖν. ἢ γὰρ
[4, 709]	θεοῦ τύχη καὶ καιρός, τἀνθρώπινα	διακυβερνῶσι	σύμπαντα. ἡμερώτερον μὴν τρίτον (συγχωρῆσαι
[4, 706]	ἅλαδ' ἕλκειν, ὄφρ' ἔτι μᾶλλον	Τρωσὶ	μὲν εὐκτὰ γένηται ἐελδομένοισί περ
[4, 718]	αὐτὰ οἷόν τινι τύπῳ, ἀλλ'	οὑτωσί	τινα τρόπον λάβωμεν, ἄν τι
[4, 705]	Κρητικῶν νόμων ὡς πρὸς ἕν	τι	βλέποιεν, καὶ δὴ καὶ τοῦτ'
[4, 715]	κεκτημένος, ἰσχὺν ἢ μέγεθος ἤ	τι	γένος· ὃς δ' ἂν τοῖς
[4, 705]	ὀρθῶς καὶ τὰ νῦν. (Ἀθηναῖος)	τί	δὲ δή; ναυπηγησίμης ὕλης ὁ
[4, 704]	εἴς τινας ὀγδοήκοντα σταδίους. (Ἀθηναῖος)	τί	δέ; λιμένες ἆρ' εἰσὶν κατὰ
[4, 704]	ἀπείργασται χρόνον ἀμήχανον ὅσον. (Ἀθηναῖος)	τί	δὲ πεδίων τε καὶ ὀρῶν
[4, 704]	ξένε. (Ἀθηναῖος) παπαί, οἷον λέγεις.	τί	δὲ περὶ αὐτὴν ἡ χώρα;
[4, 722]	ἦν πάντα ἡμῖν προοίμια νόμων.	τί	δὲ ταῦτ' εἴρηκα; τόδε εἰπεῖν
[4, 705]	τῇ χώρᾳ τῆς φύσεως. (Κλεινίας)	τί	δή; (Ἀθηναῖος) μιμήσεις πονηρὰς μιμεῖσθαι
[4, 715]	δὲ ὀξύτατα. (Κλεινίας) ἀληθέστατα. (Ἀθηναῖος)	τί	δὴ τὸ μετὰ ταῦτα; ἆρ'
[4, 718]	οὑτωσί τινα τρόπον λάβωμεν, ἄν	τι	δυνώμεθα περὶ αὐτῶν βεβαιώσασθαι. (Κλεινίας)
[4, 708]	χαλεπώτερα. τὸ μὲν γὰρ ἕν	τι	εἶναι γένος ὁμόφωνον καὶ ὁμόνομον
[4, 708]	ἐπανιὼν καὶ σκοπῶν ἅμα ἐρεῖν	τι	καὶ φαῦλον· ἀλλ' ἐὰν πρὸς
[4, 710]	τῶν ἄλλων ὑπαρχόντων ὄφελος εἶναί	τι.	(Κλεινίας) σωφροσύνην μοι δοκεῖ φράζειν,
[4, 712]	(πόλει προστάττειν; (Κλεινίας) οἷον δὴ	τί	λέγεις βουληθείς; φράζ' ἔτι σαφέστερον.
[4, 720]	θεραπεύειν τρόπον ἑαυτούς. οἷον δὴ	τί	λέγομεν; εἰσὶν πού τινες ἰατροί,
[4, 709]	τὴν πόλιν ἱκανῶς διοικῆσαι; (Κλεινίας)	τί	μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν ὀρθῶς ἔστιν
[4, 705]	νομοθεσίας ἀντιφυλάξατε ἑπόμενοι, ἐὰν ἄρα	τι	μὴ πρὸς ἀρετὴν τεῖνον ἢ
[4, 716]	χρὴ δρᾶν ἢ διανοεῖσθαι καὶ	τί	μὴ τὸν ἔμφρονα; (Κλεινίας) δῆλον
[4, 721]	πέρι κατακοσμήσει ταῖς τάξεσιν; (Κλεινίας)	τί	μήν; (Ἀθηναῖος) ἀρχὴ δ' ἐστὶ
[4, 709]	εἴποιεν ἄν. ἦ γάρ; (Κλεινίας)	τί	μήν; (Ἀθηναῖος) ταὐτὸν δὴ καὶ
[4, 707]	τοῦτο ἐν τοῖς πρόσθεν. (Κλεινίας)	τί	μήν; (Ἀθηναῖος) τοῦτο τοίνυν σκοπώμεθα
[4, 718]	τὰ τοίνυν δὴ λεχθέντα ἔδοξέν	τί	μοι προὔργου δρᾶν εἰς τὸ
[4, 708]	ἀναγκάζοιτ' ἂν ἑτέρωσε ἀποξενοῦσθαι πόλεώς	τι	μόριον· ἤδη δέ ποτε καὶ
[4, 720]	πόλεσι, τοὺς μὲν δούλους σχεδόν	τι	οἱ δοῦλοι τὰ πολλὰ ἰατρεύουσιν
[4, 720]	φίλοις, ἅμα μὲν αὐτὸς μανθάνει	τι	παρὰ τῶν νοσούντων, ἅμα δὲ
[4, 709]	κἂν εὔξασθαί που δύναιτο ὀρθῶς,	τί	παρὸν αὐτῷ διὰ τύχης, τῆς
[4, 719]	φίλον; οὐ γὰρ ἂν εἰδεῖεν	τί	ποτ' ἐναντίον τοῖς νόμοις ἂν
[4, 708]	οὐδὲν γίγνοιτ' ἂν ἔτι. καίτοι	τί	ποτε δυσχεραίνω; σχεδὸν γάρ τοι
[4, 722]	φαμεν, οὐδεὶς πώποτε οὔτ' εἶπέ	τι	προοίμιον οὔτε συνθέτης γενόμενος ἐξήνεγκεν
[4, 714]	τύραννον, θήσεσθαι ἑκόντα πρὸς ἄλλο	τι	πρῶτον νόμους ἢ τὸ συμφέρον
[4, 718]	ὥστε εἰ καὶ μὴ μέγα	τι,	σμικρὸν δέ, τὸν ἀκούοντα ὅπερ
[4, 709]	δή, νομοθέτα, πρὸς αὐτὸν φῶμεν,	τί	σοι (καὶ πῶς πόλιν ἔχουσαν
[4, 721]	ἐπιθυμία. γένος οὖν ἀνθρώπων ἐστίν	τι	συμφυὲς τοῦ παντὸς χρόνου, ὃ
[4, 706]	ἂν συνεχῶς τούτων ἀεὶ καλόν	τι	συνέπηται μόνῳ, τὰ δὲ ἄλλα
[4, 723]	τοῦ νόμου. ταῦτ' οὖν εἰπών,	τί	τὸ μετὰ τοῦτο ἄν μοι
[4, 719]	νῦν εἶπες μέτριον εἰπών, ἀλλὰ	τί	τὸ μέτριον καὶ ὁπόσον ῥητέον,
[4, 706]	ἐάντε τις πλοῦτος ἐάντε ἄρα	τι	τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων ὂν
[4, 705]	πόλιν ἀγαθόν. (Κλεινίας) εἰς δὴ	τί	τῶν εἰρημένων βλέψας εἶπες ὃ
[4, 709]	οὐκοῦν ὅ γε πρὸς ἕκαστόν	τι	τῶν εἰρημένων ἔχων τὴν τέχνην
[4, 716]	πρὸς ταῦτ' οὖν οὕτω διατεταγμένα	τί	χρὴ δρᾶν ἢ διανοεῖσθαι καὶ
[4, 719]	θάπτειν αὑτὴν διακελεύοιτο ἐν τῷ	ποιήματι,	τὸν ὑπερβάλλοντα (ἂν τάφον ἐπαινοίην,
[4, 714]	ἀλλ' ἀνηνύτῳ καὶ ἀπλήστῳ κακῷ	νοσήματι	συνεχομένην, ἄρξει δὴ πόλεως ἤ
[4, 718]	τὰ τοιαῦτα ἐν τίνι μάλιστα	σχήματι	κείμενα; οὐ πάνυ ῥᾴδιον ἐν
[4, 718]	ἅπερ ἐγὼ διανοεῖται, ἐν δὲ	σχήματι	νόμου ἀναρμοστεῖ λεγόμενα, τούτων πέρι
[4, 712]	ἴωμεν δὴ καὶ μὴ μέλλωμεν	ἔτι.	(Ἀθηναῖος) θεὸν δὴ πρὸς τὴν
[4, 716]	ἔρημος θεοῦ, καταλειφθεὶς δὲ καὶ	ἔτι	ἄλλους τοιούτους προσλαβὼν σκιρτᾷ ταράττων
[4, 706]	εὐθὺς τότε τοὺς πολεμίους ἀμύνασθαι.	ἔτι	γὰρ ἂν πλεονάκις ἑπτὰ ἀπολέσαι
[4, 708]	λέγωμεν, πρᾶγμ' οὐδὲν γίγνοιτ' ἂν	ἔτι.	καίτοι τί ποτε δυσχεραίνω; σχεδὸν
[4, 706]	νῆας ἐυσέλμους ἅλαδ' ἕλκειν, ὄφρ'	ἔτι	μᾶλλον Τρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται
[4, 722]	δ' ὦ μακάριοι, καὶ τρίτον	ἔτι	περὶ τοὺς νόμους ὁρῶ γίγνεσθαι
[4, 707]	ἀποδιδόναι τις. καίτοι πῶς ἂν	ἔτι	πολιτεία γίγνοιτο ὀρθὴ τούτου στερομένη;
[4, 713]	ἆρ' οὖν μύθῳ σμικρά γ'	ἔτι	προσχρηστέον, εἰ μέλλομεν ἐμμελῶς πως
[4, 713]	ὧν ἔμπροσθε (τὰς συνοικήσεις διήλθομεν,	ἔτι	προτέρα τούτων πάμπολυ λέγεταί τις
[4, 708]	αὖ βλέπων τοῦτ' εἴρηκας, φράζ'	ἔτι	σαφέστερον. (Ἀθηναῖος) ὠγαθέ, ἔοικα περὶ
[4, 714]	κρείττονος συμφέρον ἐστίν. (Κλεινίας) λέγ'	ἔτι	σαφέστερον. (Ἀθηναῖος) ὧδε. τίθεται δήπου,
[4, 712]	δὴ τί λέγεις βουληθείς; φράζ'	ἔτι	σαφέστερον. οἷον δημοκρατίαν τινὰ ἢ
[4, 724]	νῦν λέγομεν· τὸ δὲ ἀπολειπόμενον	ἔτι	τοῦ τοιούτου φαίνῃ μοι σὺ
[4, 711]	φασὶ πάντων διενεγκόντα ἀνθρώπων πλέον	ἔτι	τῷ σωφρονεῖν διαφέρειν. τοῦτ' οὖν
[4, 708]	ἐστασιακὸς καὶ διὰ συνήθειαν ζητοῦν	ἔτι	χρῆσθαι τοῖς αὐτοῖς ἤθεσιν δι'
[4, 716]	ἢ καὶ σώματος εὐμορφίᾳ ἅμα	νεότητι	καὶ ἀνοίᾳ φλέγεται τὴν ψυχὴν
[4, 718]	τὴν κακότητα ὁδὸς λεία καὶ	ἀνιδιτὶ	παρέχει πορεύεσθαι, μάλα βραχεῖα οὖσα,
[4, 706]	ἀπολέσαι παῖδας αὐτοῖς (συνήνεγκεν, πρὶν	ἀντὶ	πεζῶν ὁπλιτῶν μονίμων ναυτικοὺς γενομένους
[4, 711]	παμπόλλου χρόνου τῷ τυράννῳ μεταβαλεῖν	βουληθέντι	πόλεως ἤθη, πορεύεσθαι δὲ αὐτὸν
[4, 716]	τῷ μὲν ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον	ὄντι	μετρίῳ φίλον ἂν εἴη, τὰ
[4, 719]	(Κλεινίας) καὶ καλῶς γ' ἔοικεν	λέγοντι.	(Ἀθηναῖος) πάνυ μὲν οὖν. ὁ
[4, 708]	καὶ πρότερον ἐφθάρη, χαλεπὸν τῷ	κατοικίζοντι	(καὶ νομοθετοῦντι καὶ δυσπειθὲς γίγνεται·
[4, 720]	ἀρχῆς καὶ κατὰ φύσιν, τῷ	κάμνοντι	κοινούμενος αὐτῷ τε καὶ τοῖς
[4, 715]	καὶ δευτέραν τῷ τὰ δεύτερα	κρατοῦντι,	καὶ κατὰ λόγον οὕτω τοῖς
[4, 708]	ἐφθάρη, χαλεπὸν τῷ κατοικίζοντι (καὶ	νομοθετοῦντι	καὶ δυσπειθὲς γίγνεται· τὸ δ'
[4, 704]	οὐδὲ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον	ὅτι	δεήσει καλεῖν αὐτήν- τοῦτο μὲν
[4, 720]	(Ἀθηναῖος) ἆρ' οὖν καὶ συννοεῖς	ὅτι,	δούλων καὶ ἐλευθέρων (ὄντων τῶν
[4, 719]	λέγειν εἰδείης, ἆρα οὐ δῆλον	ὅτι	καὶ ἂν εἴποις; (Κλεινίας) ἀναγκαῖον.
[4, 707]	ταῦτ' οὖν ἐγίγνωσκε καὶ ἐκεῖνος,	ὅτι	κακὸν ἐν θαλάττῃ τριήρεις ὁπλίταις
[4, 722]	ταῦτ' εἴρηκα; τόδε εἰπεῖν βουληθείς,	ὅτι	λόγων πάντων καὶ ὅσων φωνὴ
[4, 716]	τοιούτῳ προσφιλῆ γενησόμενον, εἰς δύναμιν	ὅτι	μάλιστα καὶ αὐτὸν τοιοῦτον ἀναγκαῖον
[4, 718]	ἀφθονία τῶν προθυμουμένων ὡς ἀρίστων	ὅτι	μάλιστα καὶ ὡς τάχιστα (γίγνεσθαι,
[4, 705]	ἐγὼ δὲ ὑπολαβὼν εἶπον ὡς	ὅτι	μὲν εἰς ἀρετήν ποι βλέποι
[4, 714]	δήπου πείθεσθαι. (Ἀθηναῖος) ἐννοεῖς οὖν	ὅτι	νόμων εἴδη τινές φασιν εἶναι
[4, 723]	γε νόμοις ἔστιν προοίμια καὶ	ὅτι	πάσης ἀρχόμενον νομοθεσίας χρὴ προτιθέναι
[4, 723]	μοι τό γε τοσοῦτον λέγειν,	ὅτι	πᾶσίν γε νόμοις ἔστιν προοίμια
[4, 718]	πρὸς ἀρετὴν εἶναι, καὶ δῆλον	ὅτι	πειράσεται τοῦτο ὁ νομοθέτης ἐν
[4, 715]	τῇ σῇ πόλει ἀρχὰς οὔθ'	ὅτι	πλούσιός ἐστίν τις δώσομεν, οὔθ'
[4, 719]	καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν συνδεδογμένος,	ὅτι	ποιητής, ὁπόταν ἐν τῷ τρίποδι
[4, 704]	δὲ οὔτι τοὔνομα αὐτῆς ἐρωτῶν	ὅτι	ποτ' ἔστι τὰ νῦν, οὐδὲ
[4, 705]	κείμενα, καλῶς ἔχοι, τὸ δὲ	ὅτι	πρὸς μέρος ἀλλ' οὐ πρὸς
[4, 706]	γε καὶ παρ' Ὁμήρου λαβεῖν,	ὅτι	τὸ ἐπιτήδευμα ἦν τὸ τοιοῦτον
[4, 714]	κάλλισθ' οὕτω. (Κλεινίας) πῶς; (Ἀθηναῖος)	ὅτι	τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον ἐστίν.
[4, 716]	καὶ ἕνα λόγον ἔχουσα ἀρχαῖον,	ὅτι	τῷ μὲν ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον
[4, 715]	πλούσιός ἐστίν τις δώσομεν, οὔθ'	ὅτι	τῶν (τοιούτων ἄλλο οὐδὲν κεκτημένος,
[4, 719]	εἰπὲ (ἡμῖν, ὦ νομοθέτα· εἴπερ	ὅτι	χρὴ πράττειν ἡμᾶς καὶ λέγειν
[4, 717]	πρὸς αὑτοῦ γονέας εὐφημίαν (διαφερόντως,	διότι	κούφων καὶ πτηνῶν λόγων βαρυτάτη
[4, 714]	τοσαῦτα ὅσαπερ πολιτειῶν, πολιτειῶν δὲ	ἄρτι	διεληλύθαμεν ὅσα λέγουσιν οἱ πολλοί;
[4, 723]	τὸν τυχόντα λόγον περαίνοντες, καθάπερ	ἄρτι·	λάβωμεν δ' αὐτῶν ἀρχὴν ὁμολογοῦντες
[4, 722]	περὶ νόμων διαλεγόμενοι, (νόμους δὲ	ἄρτι	μοι δοκοῦμεν λέγειν ἄρχεσθαι, τὰ
[4, 724]	καὶ ἀνέσεως ἴσχειν, προσῆκόν τ'	ἐστὶ	καὶ κοινότατον ἀναπεμπαζομένους τόν τε
[4, 717]	οὖν περὶ θεοὺς ὁ πολύς	ἐστι	πόνος τοῖς ἀνοσίοις, τοῖσιν δὲ
[4, 710]	εἰ μέλλει πόλις ὡς δυνατόν	ἐστι	τάχιστα καὶ ἄριστα σχήσειν πολιτείαν
[4, 708]	κρατηθεῖσα πολέμῳ. ταῦτ' οὖν πάντ'	ἐστὶ	(τῇ μὲν ῥᾴω κατοικίζεσθαί τε
[4, 711]	χαλεπῶς ἂν γενόμενον· ἀλλὰ τόδ'	ἐστὶ	τὸ χαλεπὸν γενέσθαι, καὶ ὀλίγον
[4, 721]	τί μήν; (Ἀθηναῖος) ἀρχὴ δ'	ἐστὶ	τῶν γενέσεων πάσαις πόλεσιν ἆρ'
[4, 714]	γοῦν οὗτος ὁ λόγος. (Ἀθηναῖος)	ἔστι	γὰρ τοῦτο ἓν ἐκείνων τῶν
[4, 719]	τῷ δὲ νομοθέτῃ τοῦτο οὐκ	ἔστι	ποιεῖν ἐν τῷ νόμῳ, δύο
[4, 714]	νόμους, ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν, οὐκ	ἔστι	σωτηρίας μηχανή. σκοπεῖν δὴ δεῖ
[4, 704]	τοὔνομα αὐτῆς ἐρωτῶν ὅτι ποτ'	ἔστι	τὰ νῦν, οὐδὲ εἰς τὸν
[4, 710]	ὦ Κλεινία, κατὰ φύσιν ὡς	ἔστι	τοῦθ' οὕτω. (Κλεινίας) πῶς λέγεις;
[4, 713]	καὶ ὅσον ἐν ἡμῖν ἀθανασίας	ἔνεστι,	~τούτῳ πειθομένους δημοσίᾳ (καὶ ἰδίᾳ
[4, 715]	νῦν ὑπηρέτας τοῖς νόμοις ἐκάλεσα	(οὔτι	καινοτομίας ὀνομάτων ἕνεκα, ἀλλ' ἡγοῦμαι
[4, 706]	ὑπὸ πολεμίων, οἷον φράσω γὰρ	οὔτι	μνησικακεῖν βουλόμενος ὑμῖν Μίνως γὰρ
[4, 704]	τὴν πόλιν ἔσεσθαι; λέγω δὲ	οὔτι	τοὔνομα αὐτῆς ἐρωτῶν ὅτι ποτ'