Livre, pages
[4, 707]	καὶ νομοθεσιῶν. (Κλεινίας) καὶ πολύ	γε.	(Ἀθηναῖος) λέγε δὴ τοίνυν τὸ
[4, 710]	ἄν, ὡς φαίνῃ, μετὰ νομοθέτου	γε	ἄκρου καὶ τυράννου κοσμίου, καὶ
[4, 704]	οὖν. (Ἀθηναῖος) οὐ τοίνυν ἀνίατός	γε	ἂν εἴη πρὸς ἀρετῆς κτῆσιν.
[4, 722]	σημαίνει ὡς ὄντος, οἵ τέ	γε	δὴ διπλοῖ ἔδοξαν νυνδή μοι
[4, 709]	οὖν. (Ἀθηναῖος) οἵ τε ἄλλοι	γε	δὴ πάντες οἱ νυνδὴ ῥηθέντες,
[4, 712]	ἄτοπον· καὶ μὲν δὴ βασιλεία	γε	διὰ βίου τ' ἐστὶν ἐν
[4, 713]	μέσον τοῖς λόγοις. (Κλεινίας) ὀρθότατά	γε	δρῶν· καὶ τόν γε ἑξῆς
[4, 723]	τὸ τοιοῦτον δρᾶν καίτοι πέφυκέν	γε	εἶναι πᾶσιν, ἀλλ' οὐ χρηστέον
[4, 720]	πάνυ μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) ἐάντε	γε	ἐλεύθεροι ὦσιν ἐάντε δοῦλοι, κατ'
[4, 707]	οὐ γάρ που τὸν βουλόμενόν	γε	Ἑλλήνων συνάγετε. καίτοι τινὰς ὑμῖν
[4, 717]	τούσδε καὶ τοῖς δαίμοσιν ὅ	γε	ἔμφρων ὀργιάζοιτ' ἄν, ἥρωσιν δὲ
[4, 713]	ὀρθότατά γε δρῶν· καὶ τόν	γε	ἑξῆς περαίνων ἂν (μῦθον, εἴπερ
[4, 711]	τεθέασθε τυραννουμένην πόλιν. (Κλεινίας) οὐδέ	γε	ἐπιθυμητὴς ἔγωγ' εἰμὶ τοῦ θεάματος.
[4, 704]	σχεδόν, ὦ ξένε, ἀπέχει θαλάττης	γε	ἡ πόλις, ἧς πέρι τὰ
[4, 706]	μέρος. ἦν δέ που τοῦτό	γε	καὶ παρ' Ὁμήρου λαβεῖν, ὅτι
[4, 716]	ἀκάθαρτος γὰρ τὴν ψυχὴν ὅ	γε	κακός, καθαρὸς δὲ ὁ ἐναντίος,
[4, 708]	ἐξ Ἄργους εἰσίν, καὶ τό	γε	μάλιστ' εὐδοκιμοῦν τὰ νῦν ἐνθάδε
[4, 705]	παρ' ἑκάστην ἡμέραν ἡδύ, μάλα	γε	μὴν ὄντως ἁλμυρὸν καὶ πικρὸν
[4, 719]	ὁ δὲ προάγων λόγος ὅ	γέ	μοι ἀπείργασται, βούλομαι ὑμῖν εἰς
[4, 710]	πείθοι; (Ἀθηναῖος) ῥᾴδιόν που τοῦτό	γε	νοεῖν ἐστ' ὦ Κλεινία, κατὰ
[4, 723]	γε τοσοῦτον λέγειν, ὅτι πᾶσίν	γε	νόμοις ἔστιν προοίμια καὶ ὅτι
[4, 707]	πρὸς τοὺς βαρβάρους γενομένην ἡμεῖς	γε	οἱ Κρῆτες τὴν Ἑλλάδα φαμὲν
[4, 717]	οὔτε θεὸν ἔστιν ποτὲ τό	γε	ὀρθὸν δέχεσθαι· μάτην οὖν περὶ
[4, 707]	ἀλλὰ μήν, ὦ ξένε, τήν	γε	περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῶν Ἑλλήνων
[4, 712]	βασιλικήν; οὐ γὰρ δὴ τυραννίδα	γέ	που λέγοις ἄν, ὥς γ'
[4, 709]	ἀληθέστατα λέγεις. (Ἀθηναῖος) οὐκοῦν ὅ	γε	πρὸς ἕκαστόν τι τῶν εἰρημένων
[4, 724]	οὖν. (Ἀθηναῖος) ἀλλὰ μὴν μετά	γε	τὰ τοιαῦτα, ὡς χρὴ τὰ
[4, 723]	ὁ λέγων· διὸ δὴ κατά	(γε	τὸν ἐμὸν λόγον τοῦτ' αὐτό,
[4, 723]	ὦ Κλεινία, δοκεῖς μοι τό	γε	τοσοῦτον λέγειν, ὅτι πᾶσίν γε
[4, 710]	ἦ γάρ; (Ἀθηναῖος) τὴν δημώδη	γε,	ὦ Κλεινία, καὶ οὐχ ἥν
[4, 712]	ἴσως. (Μέγιλλος) καὶ μὴν συννοῶν	γε,	ὦ ξένε, τὴν ἐν Λακεδαίμονι
[4, 704]	(Κλεινίας) εὐλίμενος μὲν οὖν ταύτῃ	γε	ὡς δυνατόν ἐστιν μάλιστα, ὦ
[4, 716]	ἔμφρονα; (Κλεινίας) δῆλον δὴ τοῦτό	γε·	ὡς τῶν συνακολουθησόντων ἐσόμενον τῷ
[4, 707]	(Κλεινίας) καὶ πολύ γε. (Ἀθηναῖος)	λέγε	δὴ τοίνυν τὸ τούτοις ἑξῆς·
[4, 708]	τὸ δὲ δὴ παρὸν ἡμῖν	λέγε	πόθεν ἔσεσθαι φῂς στρατόπεδον τῶν
[4, 718]	δυνώμεθα περὶ αὐτῶν βεβαιώσασθαι. (Κλεινίας)	λέγε	τὸ ποῖον. (Ἀθηναῖος) βουλοίμην ἂν
[4, 717]	ὀφειλήματα, χρεῶν πάντων πρεσβύτατα, νομίζειν	δέ,	ἃ κέκτηται καὶ ἔχει, πάντα
[4, 705]	εὐλιμενωτέραν αὐτὴν φῂς εἶναι, ὅμως	δὲ	ἀγαπητὸν καὶ τοῦτο. πρόσοικος γὰρ
[4, 714]	ἐκγόνων, νεωτέρων δὲ πρεσβυτέρους, γενναίους	δὲ	ἀγεννῶν, καὶ σύχν' ἄττα ἦν
[4, 716]	περαίνει κατὰ φύσιν περιπορευόμενος· τῷ	δὲ	ἀεὶ συνέπεται δίκη τῶν ἀπολειπομένων
[4, 712]	τῆς πόλεως κατασκευὴν ἐπικαλώμεθα· ὁ	δὲ	ἀκούσειέν τε, καὶ ἀκούσας ἵλεως
[4, 706]	καλόν τι συνέπηται μόνῳ, τὰ	δὲ	ἄλλα σύμπαντα παραλείπῃ, ἐάντε τις
[4, 715]	μήτε αὐτοῖς μήτε ἐκγόνοις, παραφυλάττοντες	δὲ	ἀλλήλους ζῶσιν, (ὅπως μή ποτέ
[4, 715]	τοιαύτῃ ἑτοίμην οὖσαν· ἐν ᾗ	δὲ	ἂν δεσπότης τῶν ἀρχόντων, οἱ
[4, 724]	προοιμιασάμεθα, ὡς νῦν λέγομεν· τὸ	δὲ	ἀπολειπόμενον ἔτι τοῦ τοιούτου φαίνῃ
[4, 721]	ἑαυτὸν οὐδέποτε ὅσιον, ἐκ προνοίας	δὲ	ἀποστερεῖ ὃς ἂν παίδων καὶ
[4, 718]	πορεύεσθαι, μάλα βραχεῖα οὖσα, τῆς	δὲ	ἀρετῆς φησίν, ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν
[4, 714]	εἶναι τοσαῦτα ὅσαπερ πολιτειῶν, πολιτειῶν	δὲ	ἄρτι διεληλύθαμεν ὅσα λέγουσιν οἱ
[4, 722]	ἢ περὶ νόμων διαλεγόμενοι, (νόμους	δὲ	ἄρτι μοι δοκοῦμεν λέγειν ἄρχεσθαι,
[4, 715]	ἂν δεσπότης τῶν ἀρχόντων, οἱ	δὲ	ἄρχοντες δοῦλοι τοῦ νόμου, σωτηρίαν
[4, 721]	καὶ τόσοις, τῇ καὶ τῇ	δὲ	ἀτιμίᾳ. ὁ μὲν ἁπλοῦς ἔστω
[4, 721]	ἀζήμιος ἀπαλλάττοιτο ἄν, μὴ πειθόμενος	δὲ	αὖ, μηδὲ γαμῶν ἔτη τριάκοντα
[4, 704]	σχεδὸν οὐδενὸς ἐπιδεής. (Ἀθηναῖος) γείτων	δὲ	αὐτῆς πόλις ἆρ' ἔσται τις
[4, 711]	μεταβαλεῖν βουληθέντι πόλεως ἤθη, πορεύεσθαι	δὲ	αὐτὸν δεῖ πρῶτον ταύτῃ, ὅπῃπερ
[4, 717]	οὗτος οὗ δεῖ στοχάζεσθαι· βέλη	δὲ	αὐτοῦ καὶ οἷον ἡ τοῖς
[4, 710]	μὲν νομοθέτης γένηται φύσει, κοινὴ	δὲ	αὐτῷ τις συμβῇ ῥώμη πρὸς
[4, 717]	ἀδικεῖσθαι θυμοῖτ' ἂν διαφερόντως. τελευτησάντων	δὲ	γονέων ταφὴ μὲν ἡ σωφρονεστάτη
[4, 706]	τυγχάνῃ ἄνευ τῶν προειρημένων. τὴν	δὲ	δὴ μίμησιν ἔλεγον τὴν τῶν
[4, 705]	καὶ τὰ νῦν. (Ἀθηναῖος) τί	δὲ	δή; ναυπηγησίμης ὕλης ὁ τόπος
[4, 708]	εἰς (τὴν χώραν κατῳκισμένους. τὸ	δὲ	δὴ παρὸν ἡμῖν λέγε πόθεν
[4, 705]	τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ὡσαύτως. παραμύθιον	δὲ	δὴ πρὸς ταῦτα καὶ τὸ
[4, 718]	τῆς θέσεως τῶν νόμων. ἔστιν	δὲ	δὴ τὰ τοιαῦτα ἐν τίνι
[4, 721]	τις τοιοῦτος περὶ γάμων, ὁ	δὲ	διπλοῦς ὅδε- γαμεῖν δέ, ἐπειδὰν
[4, 710]	εὖ πρᾶξαί τινα πόλιν. δεύτερον	δέ,	ἐάν ποτέ τινες δύο ἄρχοντες
[4, 710]	τὰς ἡδονάς, σύμφυτον ἐπανθεῖ, τοῖς	δὲ	ἐγκρατῶς· ὃ (καὶ μονούμενον ἔφαμεν
[4, 719]	προστάττεις καὶ ἐπῄνεσας ἁπλῶς· ἐγὼ	δέ,	εἰ μὲν γυνή μοι διαφέρουσα
[4, 710]	ἐκ τυραννίδος μὲν πρῶτον, δεύτερον	δὲ	ἐκ βασιλικῆς πολιτείας, τρίτον δὲ
[4, 710]	δὲ ἐκ βασιλικῆς πολιτείας, τρίτον	δὲ	ἔκ τινος δημοκρατίας. τὸ δὲ
[4, 713]	ἑαυτῶν τισι, τὸ τοῦ δεσπότου	δὲ	ἑκάστη προσαγορεύεται κράτος. χρῆν δ'
[4, 720]	τῶν καμνόντων (τῆς ἐπιμελείας· ὁ	δὲ	ἐλεύθερος ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον
[4, 719]	ταφῆς τῆς μὲν ὑπερβεβλημένης, τῆς	δὲ	ἐλλειπούσης, τῆς δὲ μετρίας, τὴν
[4, 708]	ἔοικεν γενήσεσθαι, καὶ τῶν ἄλλων	δὲ	Ἑλλήνων μάλιστά μοι φαίνονται τοὺς
[4, 710]	τοῦτο ἐκ τοῦ τοιούτου, (δεύτερον	δὲ	ἐξ ὀλιγαρχίας ἢ πῶς λέγεις;
[4, 721]	ἄν πως ἴσως ὧδε (γαμεῖν	δέ,	ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα,
[4, 721]	ὁ δὲ διπλοῦς ὅδε- γαμεῖν	δέ,	ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα,
[4, 722]	ὡς οὐκ ὄντος φύσει. ἡμῖν	δὲ	ἡ νῦν διατριβὴ γεγονυῖα, ὡς
[4, 718]	καὶ ὡς τάχιστα (γίγνεσθαι, τὸν	δὲ	Ἡσίοδον οἱ πολλοὶ σοφὸν ἀποφαίνουσι
[4, 711]	τοῦτο ἀριθμῷ μὲν βραχύτατον, ἰσχυρότατον	δέ,	καθάπερ ἐν τυραννίδι, γένηται, ταύτῃ
[4, 709]	ἀνδρεῖος καὶ μεγαλοπρεπὴς φύσει· ὃ	δὲ	καὶ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν
[4, 716]	ἡγεῖσθαι, (καταλείπεται ἔρημος θεοῦ, καταλειφθεὶς	δὲ	καὶ ἔτι ἄλλους τοιούτους προσλαβὼν
[4, 720]	τι παρὰ τῶν νοσούντων, ἅμα	δὲ	καὶ καθ' ὅσον οἷός τέ
[4, 709]	ἢ πενίας χαλεπῆς ἀπορία· πολλὰ	δὲ	καὶ νόσοι ἀναγκάζουσι καινοτομεῖν, λοιμῶν
[4, 718]	θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν ἀθάνατοι, μακρὸς	δὲ	καὶ ὄρθιος οἶμος ἐς αὐτήν,
[4, 720]	~ἐπ' (ἄλλον τρέπηται νόμον, παραμυθίας	δὲ	καὶ πειθοῦς τοῖς νομοθετουμένοις μηδὲ
[4, 711]	σωφρονοῦντος στόματος ἰόντων λόγων. ὡσαύτως	δὲ	καὶ συμπάσης δυνάμεως ὁ αὐτὸς
[4, 709]	ποτε ἀνθρώπων οὐδὲν νομοθετεῖ, τύχαι	δὲ	καὶ συμφοραὶ παντοῖαι πίπτουσαι παντοίως
[4, 716]	δὴ καὶ διαφερόντως πρέπον, τῷ	δὲ	κακῷ τούτων τἀναντία πέφυκεν. ἀκάθαρτος
[4, 720]	τινες ὑπηρέται τῶν ἰατρῶν, ἰατροὺς	δὲ	καλοῦμεν δήπου καὶ τούτους. (Κλεινίας)
[4, 719]	τότε οὐκ ἔμφρων ἐστίν, οἷον	δὲ	κρήνη τις τὸ ἐπιὸν ῥεῖν
[4, 704]	τινας ὀγδοήκοντα σταδίους. (Ἀθηναῖος) τί	δέ;	λιμένες ἆρ' εἰσὶν κατὰ ταῦτα
[4, 720]	πρὶν ἄν πῃ συμπείσῃ, τότε	δὲ	μετὰ πειθοῦς ἡμερούμενον ἀεὶ (παρασκευάζων
[4, 717]	θεῶν κατὰ νόμον ὀργιαζόμενα, γονέων	δὲ	μετὰ ταῦτα τιμαὶ ζώντων· ὡς
[4, 717]	γε ἔμφρων ὀργιάζοιτ' ἄν, ἥρωσιν	δὲ	μετὰ τούτους. ἐπακολουθοῖ δ' αὐτοῖς
[4, 719]	ὑπερβεβλημένης, τῆς δὲ ἐλλειπούσης, τῆς	δὲ	μετρίας, τὴν μίαν ἑλόμενος σύ,
[4, 721]	ἐτῶν πέντε καὶ τριάκοντα, εἰ	δὲ	μή, ζημιοῦσθαι χρήμασίν τε καὶ
[4, 720]	τὴν τέχνην κτῶνται, κατὰ φύσιν	δὲ	μή, καθάπερ οἱ ἐλεύθεροι αὐτοί
[4, 718]	τὰς κόσμον φερούσας ἀποδιδόναι· ~τῷ	δὲ	μὴ (παραλείπειν μνήμην ἐνδελεχῆ παρεχόμενον,
[4, 716]	θεῷ φίλος, ὅμοιος γάρ, ὁ	δὲ	μὴ σώφρων ἀνόμοιός τε καὶ
[4, 718]	διέξοδος, τὰ μὲν πείθουσα, τὰ	δὲ	μὴ ὑπείκοντα πειθοῖ τῶν ἠθῶν
[4, 717]	καθαρὸς δὲ ὁ ἐναντίος, ~παρὰ	δὲ	μιαροῦ δῶρα οὔτε (ἄνδρ' ἀγαθὸν
[4, 719]	θάτερα ἀληθῆ τῶν λεγομένων. τῷ	δὲ	νομοθέτῃ τοῦτο οὐκ ἔστι ποιεῖν
[4, 716]	ψυχὴν ὅ γε κακός, καθαρὸς	δὲ	ὁ ἐναντίος, ~παρὰ δὲ μιαροῦ
[4, 711]	μακαρίως μὲν αὐτὸς ζῇ, μακάριοι	δὲ	οἱ συνήκοοι τῶν ἐκ τοῦ
[4, 713]	νῦν, οὐκ εἰσὶν πολιτεῖαι, ~πόλεων	δὲ	οἰκήσεις (δεσποζομένων τε καὶ δουλευουσῶν
[4, 722]	προοίμια θαυμαστῶς (ἐσπουδασμένα πρόκειται· τῶν	δὲ	ὄντως νόμων ὄντων, οὓς δὴ
[4, 715]	ἀμβλύτατα (αὐτὸς αὑτοῦ ὁρᾷ, γέρων	δὲ	ὀξύτατα. (Κλεινίας) ἀληθέστατα. (Ἀθηναῖος) τί
[4, 717]	ἐστι πόνος τοῖς ἀνοσίοις, τοῖσιν	δὲ	ὁσίοις ἐγκαιρότατος ἅπασιν. σκοπὸς μὲν
[4, 705]	νόμιμα κείμενα, καλῶς ἔχοι, τὸ	δὲ	ὅτι πρὸς μέρος ἀλλ' οὐ
[4, 707]	βελτίους τοὺς Ἕλληνας ποιῆσαι, τὰς	δὲ	οὐ βελτίους, ἵν' οὕτως λέγωμεν
[4, 712]	τῶν τοιούτων φύεται γένεσις, ἄλλως	δὲ	οὐ μή ποτε γένηται. ταῦτα
[4, 711]	ὥς φασι, γέγονεν, ἐφ' ἡμῶν	δὲ	οὐδαμῶς, εἰ δ' οὖν γέγονεν
[4, 722]	γένος ὀρθότατα παρετέθη. πρὸς τοῦτο	δὲ	οὐδεὶς ἔοικε διανοηθῆναι πώποτε τῶν
[4, 714]	καὶ πληροῦσθαι τούτων δεομένην, στέγουσαν	δὲ	οὐδὲν ἀλλ' ἀνηνύτῳ καὶ ἀπλήστῳ
[4, 705]	τὸ πάμφορος εἶναι κέκτηται, (τραχεῖα	δὲ	οὖσα δῆλον ὡς οὐκ ἂν
[4, 719]	πένης ἀνὴρ τὸν καταδεᾶ, μέτρον	δὲ	οὐσίας κεκτημένος καὶ μέτριος αὐτὸς
[4, 719]	ἐναντία λέγειν αὑτῷ πολλάκις, οἶδεν	δὲ	οὔτ' εἰ ταῦτα (οὔτ' εἰ
[4, 704]	ποτε τὴν πόλιν ἔσεσθαι; λέγω	δὲ	οὔτι τοὔνομα αὐτῆς ἐρωτῶν ὅτι
[4, 712]	καὶ ἡμῶν αὐτῶν λεγομένη. ἐγὼ	δὲ	οὕτω νῦν ἐξαίφνης ἂν ἐρωτηθείς,
[4, 719]	τὸν αὐτὸν ἂν ἐπαινέσαι. σοὶ	δὲ	οὐχ οὕτω ῥητέον ὡς νῦν
[4, 717]	παλαιὰς ἐπὶ νέοις δανεισθείσας, ἀποδιδόντα	δὲ	παλαιοῖς ἐν τῷ γήρᾳ σφόδρα
[4, 717]	τῷ γήρᾳ σφόδρα κεχρημένοις. παρὰ	δὲ	πάντα τὸν βίον ἔχειν τε
[4, 704]	ἕξειν τοιαύτη φύσει γενομένη· νῦν	δὲ	παραμύθιον ἔχει τὸ τῶν ὀγδοήκοντα
[4, 704]	χρόνον ἀμήχανον ὅσον. (Ἀθηναῖος) τί	δὲ	πεδίων τε καὶ ὀρῶν καὶ
[4, 704]	(Ἀθηναῖος) παπαί, οἷον λέγεις. τί	δὲ	περὶ αὐτὴν ἡ χώρα; πότερα
[4, 704]	καινῇ γενομένῃ τῇ πόλει- τόδε	δὲ	περὶ αὐτῆς ἐστιν ὃ βουλόμενος
[4, 708]	ἀποξενοῦσθαι πόλεώς τι μόριον· ἤδη	δέ	ποτε καὶ συνάπασα πόλις τινῶν
[4, 706]	τῶν πολιτῶν βέλτιστον μέρος. ἦν	δέ	που τοῦτό γε καὶ παρ'
[4, 714]	δὴ γονέας μὲν ἐκγόνων, νεωτέρων	δὲ	πρεσβυτέρους, γενναίους δὲ ἀγεννῶν, καὶ
[4, 723]	τοῦτ' εἶναι νόμος ἄκρατος, τὸ	δὲ	πρὸ τούτου ῥηθέν, πειστικὸν λεχθὲν
[4, 719]	(Ἀθηναῖος) πάνυ μὲν οὖν. ὁ	δὲ	προάγων λόγος ὅ γέ μοι
[4, 718]	τὸ πλεῖστον τοῦ βίου. ἃ	δὲ	πρὸς ἐκγόνους καὶ συγγενεῖς καὶ
[4, 711]	ἐν τῷ πολλῷ χρόνῳ, ὅταν	δὲ	συμβῇ, μυρία καὶ πάντ' ἐν
[4, 708]	τάχα ἂν ἐθελήσειε μᾶλλον, τὸ	δὲ	συμπνεῦσαι, καὶ καθάπερ ἵππων ζεῦγος
[4, 718]	ὅστις ἅπερ ἐγὼ διανοεῖται, ἐν	δὲ	σχήματι νόμου ἀναρμοστεῖ λεγόμενα, τούτων
[4, 722]	πάντα ἡμῖν προοίμια νόμων. τί	δὲ	ταῦτ' εἴρηκα; τόδε εἰπεῖν βουληθείς,
[4, 711]	ἅπαξ ἀλλ' οἶμαι πολλάκις· ὑμεῖς	δὲ	τάχα οὐδὲ τεθέασθε τυραννουμένην πόλιν.
[4, 707]	τῆς σωτηρίας τοῖς Ἕλλησι, τὴν	δὲ	τέλος ἐπιθεῖναι, καὶ τὰς μὲν
[4, 710]	δὲ ἔκ τινος δημοκρατίας. τὸ	δὲ	τέταρτον, ὀλιγαρχία, τὴν τοῦ τοιούτου
[4, 721]	ῥᾳστώνην φέρειν, καὶ μὴ μετεχέτω	δὲ	τιμῶν ὧν ἂν οἱ νεώτεροι
[4, 716]	συνέπεται ταπεινὸς καὶ κεκοσμημένος, ὁ	δέ	τις ἐξαρθεὶς ὑπὸ μεγαλαυχίας, ἢ
[4, 720]	μηδὲ ἓν προσδιδῷ; καθάπερ ἰατρὸς	δέ	τις, ὁ μὲν οὕτως, ὁ
[4, 718]	καὶ μὴ μέγα τι, σμικρὸν	δέ,	τὸν ἀκούοντα ὅπερ φησὶν εὐμενέστερον
[4, 723]	πλείω τῆς μελλήσεως ποιώμεθα, ἐπὶ	δὲ	τὸν λόγον ἐπανέλθωμεν καὶ ἀπ'
[4, 720]	ἡμᾶς εἴωθεν ἑκάστοτε θεραπεύειν- ἀναμιμνῃσκώμεθα	δὲ	τὸν τρόπον ἑκάτερον, ἵνα τοῦ
[4, 714]	εἶναι τὴν νῦν ἀμφισβήτησιν, περὶ	δὲ	τοῦ μεγίστου· τὸ γὰρ δίκαιον
[4, 715]	φασιν εἶναι, μάτην εἰρῆσθαι. λέγεται	δὲ	τοῦδ' ἕνεκα ταῦθ' ἡμῖν, ὡς
[4, 717]	ἔμπροσθεν ῥηθεῖσιν νυνδή. μετὰ θεοὺς	δὲ	τούσδε καὶ τοῖς δαίμοσιν ὅ
[4, 723]	προοίμιον ἱκανῶς εἰρῆσθαι δοκῇ. μετὰ	δὲ	τοῦτο ἤδη τοὺς νόμους αὐτοὺς
[4, 707]	φεύγειν τοιούτοις ἔθεσι χρώμενοι. πρὸς	δὲ	τούτοις αἱ διὰ τὰ ναυτικὰ
[4, 713]	καὶ αὐτόματα πάντ' εἶχεν. ἡ	δὲ	τούτων αἰτία λέγεται τοιάδε τις.
[4, 717]	τῆς (εὐσεβείας σκοποῦ τυγχάνοι, τὰ	δὲ	τούτων ἄνωθεν (τὰ περιττὰ) καὶ
[4, 723]	ἀλλ' οὐ χρηστέον ἅπασιν αὐτῷ	δὲ	τῷ τε ῥήτορι καὶ τῷ
[4, 720]	ὦσιν ἐάντε δοῦλοι, κατ' ἐπίταξιν	δὲ	τῶν δεσποτῶν καὶ θεωρίαν καὶ
[4, 705]	τὸ πρὸς τὸν πόλεμον, ἐγὼ	δὲ	ὑπολαβὼν εἶπον ὡς ὅτι μὲν
[4, 706]	εἰς τὴν θάλατταν καθέλκειν, ὁ	δὲ	χαλεπαίνει τε αὐτῷ καὶ λέγει
[4, 708]	κατοικίζεσθαί τε καὶ νομοθετεῖσθαι, τῇ	δὲ	χαλεπώτερα. τὸ μὲν γὰρ ἕν
[4, 706]	ἅλαδ' ἑλκομενάων, ἀλλ' ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι	δὲ	χάρμης· ~(ἔνθα κε σὴ βουλὴ
[4, 718]	τε καὶ εὐδαίμονα ἀποτελεῖ· ἃ	δὲ	χρὴ μὲν αὖ καὶ ἀναγκαῖον
[4, 716]	τισιν ἔδοξεν εἶναί τις, μετὰ	δὲ	χρόνον οὐ πολὺν ὑποσχὼν τιμωρίαν
[4, 707]	καὶ βαρβάρων (λέγουσι ταῦτα. ἡμεῖς	δέ,	ὦ φίλε, ἐγώ τε καὶ
[4, 712]	ὦ ἄριστοι, πολιτειῶν μετέχετε· ἃς	δὲ	ὠνομάκαμεν νῦν, οὐκ εἰσὶν πολιτεῖαι,
[4, 708]	γε μάλιστ' εὐδοκιμοῦν τὰ νῦν	ἐνθάδε	γένος, τὸ Γορτυνικόν· ἐκ Γόρτυνος
[4, 713]	ἡ δὲ τούτων αἰτία λέγεται	τοιάδε	τις. γιγνώσκων ὁ Κρόνος ἄρα,
[4, 719]	ὑπὲρ δὴ τῶν ποιητῶν εἰ	τάδε	λέγοιμεν πρὸς αὐτόν, ἆρ' ἂν
[4, 719]	εἴη μέτρια; (Κλεινίας) ποῖα; (Ἀθηναῖος)	τάδε·	παλαιὸς μῦθος, ὦ νομοθέτα, ὑπό
[4, 721]	ἄν, μὴ πειθόμενος δὲ αὖ,	μηδὲ	γαμῶν ἔτη τριάκοντα γεγονὼς καὶ
[4, 720]	δὲ καὶ πειθοῦς τοῖς νομοθετουμένοις	μηδὲ	ἓν προσδιδῷ; καθάπερ ἰατρὸς δέ
[4, 706]	τὴν τῶν πολεμίων τὴν κακὴν	τοιάνδε	γίγνεσθαι, ὅταν οἰκῇ μέν τις
[4, 716]	δὴ τούτοις ἑπόμενον εἶναι τὸν	τοιόνδε	λόγον, ἁπάντων κάλλιστον καὶ ἀληθέστατον
[4, 721]	περὶ γάμων, ὁ δὲ διπλοῦς	ὅδε-	γαμεῖν δέ, ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ
[4, 707]	ὦ φίλε, ἐγώ τε καὶ	ὅδε,	(Μέγιλλος) φαμὲν τὴν πεζὴν μάχην
[4, 704]	φήμην καινῇ γενομένῃ τῇ πόλει-	τόδε	δὲ περὶ αὐτῆς ἐστιν ὃ
[4, 719]	λέγωμεν δὴ τῷ νομοθέτῃ διαλεγόμενοι	τόδε·	εἰπὲ (ἡμῖν, ὦ νομοθέτα· εἴπερ
[4, 722]	νόμων. τί δὲ ταῦτ' εἴρηκα;	τόδε	εἰπεῖν βουληθείς, ὅτι λόγων πάντων
[4, 709]	ἀλλὰ γὰρ ὁμοίως αὖ καὶ	τόδε	ἔστιν λέγοντα εὖ λέγειν ἐν
[4, 709]	ἦ γάρ; (Κλεινίας) ναί. (Ἀθηναῖος)	τόδε·	τυραννουμένην μοι δότε τὴν πόλιν,
[4, 723]	τοῦτο ἄν μοι βουληθείην εἰρῆσθαι;	τόδε,	ὡς τὸν νομοθέτην πρὸ πάντων
[4, 717]	ῥηθεῖσιν νυνδή. μετὰ θεοὺς δὲ	τούσδε	καὶ τοῖς δαίμοσιν ὅ γε
[4, 713]	εἰσιν ἀγέλαι· οὐ βοῦς βοῶν	οὐδὲ	αἶγας αἰγῶν ἄρχοντας ποιοῦμεν αὐτοῖσί
[4, 718]	οὐ γὰρ πολλή τις εὐπέτεια	οὐδὲ	ἀφθονία τῶν προθυμουμένων ὡς ἀρίστων
[4, 723]	προστάττοιμεν, οὐκ ἂν ὀρθῶς λέγοιμεν.	οὐδὲ	γὰρ ᾄσματος (οὐδὲ λόγου παντὸς
[4, 711]	οὐδὲ τεθέασθε τυραννουμένην πόλιν. (Κλεινίας)	οὐδέ	γε ἐπιθυμητὴς ἔγωγ' εἰμὶ τοῦ
[4, 704]	ὅτι ποτ' ἔστι τὰ νῦν,	οὐδὲ	εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ὅτι
[4, 723]	ὀρθῶς λέγοιμεν. οὐδὲ γὰρ ᾄσματος	(οὐδὲ	λόγου παντὸς δεῖ τὸ τοιοῦτον
[4, 713]	θνητός, οὐκ ἔστιν κακῶν αὐτοῖς	οὐδὲ	πόνων ἀνάφυξις· ἀλλὰ μιμεῖσθαι δεῖν
[4, 722]	βέλτιστα, (ἀλλ' οὐ τὰ βραχύτατα	οὐδὲ	τὰ μήκη τιμητέον- τὰ δ'
[4, 711]	οἶμαι πολλάκις· ὑμεῖς δὲ τάχα	οὐδὲ	τεθέασθε τυραννουμένην πόλιν. (Κλεινίας) οὐδέ
[4, 711]	ποῖον; (Ἀθηναῖος) οὐδὲν δεῖ πόνων	οὐδέ	τινος παμπόλλου χρόνου τῷ τυράννῳ
[4, 711]	πάντα ὑπογράφοντα τῷ πράττειν, (ἀδύνατον	οὐδὲ	χαλεπῶς ἂν γενόμενον· ἀλλὰ τόδ'
[4, 723]	τούτου ῥηθέν, πειστικὸν λεχθὲν ὑπὸ	τοῦδε,	ὄντως μὲν εἶναι πειστικόν, προοιμίου
[4, 721]	ἔχοι δ' ἄν πως ἴσως	ὧδε	(γαμεῖν δέ, ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ
[4, 714]	(Κλεινίας) λέγ' ἔτι σαφέστερον. (Ἀθηναῖος)	ὧδε.	τίθεται δήπου, φασίν, τοὺς νόμους
[4, 708]	εἴρηκας, φράζ' ἔτι σαφέστερον. (Ἀθηναῖος)	ὠγαθέ,	ἔοικα περὶ νομοθετῶν ἐπανιὼν καὶ
[4, 711]	πολλάκις· ὑμεῖς δὲ τάχα οὐδὲ	τεθέασθε	τυραννουμένην πόλιν. (Κλεινίας) οὐδέ γε
[4, 713]	τῶν γὰρ δὴ πόλεων ὧν	ἔμπροσθε	(τὰς συνοικήσεις διήλθομεν, ἔτι προτέρα
[4, 708]	τινων νόμων καινῶν τάχα ἂν	ἐθελήσειε	μᾶλλον, τὸ δὲ συμπνεῦσαι, καὶ
[4, 705]	εἶπες ὃ λέγεις; (Ἀθηναῖος) ὦ	δαιμόνιε,	φύλαττέ με εἰς τὸ κατ'
[4, 707]	ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης· ~(ἔνθα	κε	σὴ βουλὴ δηλήσεται, οἷ' ἀγορεύεις.
[4, 714]	δίκαια εἶναι ταῦτ' ἐπονομάζων; (Κλεινίας)	ἔοικε	γοῦν. (Ἀθηναῖος) ταῦτ' ἄρ' ἀεὶ
[4, 722]	παρετέθη. πρὸς τοῦτο δὲ οὐδεὶς	ἔοικε	διανοηθῆναι πώποτε τῶν νομοθετῶν, ὡς
[4, 704]	μέρος ἑκάστων ἡμῖν εἴληχεν; (Κλεινίας)	προσέοικε	τῇ τῆς ἄλλης Κρήτης φύσει
[4, 707]	δηλήσεται, οἷ' ἀγορεύεις. ταῦτ' οὖν	ἐγίγνωσκε	καὶ ἐκεῖνος, ὅτι κακὸν ἐν
[4, 709]	τις βιασάμενος ἀνέτρεψε πολιτείας καὶ	μετέβαλε	νόμους, ἢ πενίας χαλεπῆς ἀπορία·
[4, 707]	(λέγουσι ταῦτα. ἡμεῖς δέ, ὦ	φίλε,	ἐγώ τε καὶ ὅδε, (Μέγιλλος)
[4, 710]	σωφροσύνην μοι δοκεῖ φράζειν, ὦ	Μέγιλλε,	δεῖν εἶναι τὴν συνεπομένην ὁ
[4, 722]	διανοουμένη. (Κλεινίας) καλῶς γ' ὦ	Μέγιλλε,	εἶπες. (Ἀθηναῖος) τὸ μὲν οὖν
[4, 712]	(Κλεινίας) ταὐτόν σοι πάθος, ὦ	Μέγιλλε,	καταφαίνομαι πεπονθέναι· πάνυ γὰρ ἀπορῶ
[4, 705]	λέγεις; (Ἀθηναῖος) ὦ δαιμόνιε, φύλαττέ	με	εἰς τὸ κατ' ἀρχὰς εἰρημένον
[4, 712]	(Μέγιλλος) μῶν οὖν τὸν πρεσβύτερον	ἐμὲ	δικαιότερον εἰπεῖν πρότερον; (Κλεινίας) ἴσως.
[4, 721]	τῶν γραμμάτων εἴ τις κριτὴν	ἐμὲ	κελεύοι γίγνεσθαι πότερα βουλοίμην ἂν
[4, 704]	ὡς δυνατόν ἐστιν μάλιστα, ὦ	ξένε.	(Ἀθηναῖος) παπαί, οἷον λέγεις. τί
[4, 704]	ἢ χερσαία. (Κλεινίας) σχεδόν, ὦ	ξένε,	ἀπέχει θαλάττης γε ἡ πόλις,
[4, 723]	λέγειν. ἀλλὰ δὴ μηκέτ' ὦ	ξένε,	διατριβὴν πλείω τῆς μελλήσεως ποιώμεθα,
[4, 715]	(Κλεινίας) ναὶ μὰ Δία, ὦ	ξένε·	καθ' ἡλικίαν γὰρ ὀξὺ βλέπεις.
[4, 710]	καὶ τίνι λόγῳ τοῦτο, ὦ	ξένε,	λέγων ἄν τις ὀρθῶς λέγειν
[4, 707]	σχεδὸν ἀδύνατον. ἀλλὰ μήν, ὦ	ξένε,	τήν γε περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν
[4, 712]	καὶ μὴν συννοῶν γε, ὦ	ξένε,	τὴν ἐν Λακεδαίμονι πολιτείαν οὐκ
[4, 720]	(Κλεινίας) πολύ που διαφέρον, ὦ	ξένε,	τὸ διπλῇ. (Ἀθηναῖος) βούλει δὴ
[4, 721]	μὲν τοῦ Λακωνικοῦ τρόπου, ὦ	ξένε,	τὸ τὰ βραχύτερα ἀεὶ προτιμᾶν·
[4, 722]	πως διπλοῖ, ἀλλὰ δύο μέν	τινε,	νόμος τε καὶ προοίμιον τοῦ
[4, 722]	λέγειν, ἐξ ἑωθινοῦ μεσημβρία τε	γέγονε	καὶ ἐν ταύτῃ παγκάλῃ ἀναπαύλῃ
[4, 712]	θαυμαστὸν ὡς τυραννικὸν ἐν αὐτῇ	γέγονε	καί τις ἐνίοτέ μοι φαίνεται
[4, 719]	δὴ τῷ νομοθέτῃ διαλεγόμενοι τόδε·	εἰπὲ	(ἡμῖν, ὦ νομοθέτα· εἴπερ ὅτι
[4, 722]	εἶναί φαμεν, οὐδεὶς πώποτε οὔτ'	εἶπέ	τι προοίμιον οὔτε συνθέτης γενόμενος
[4, 709]	δράσειεν. (Κλεινίας) ἔγωγ' οἶμαι. (Ἀθηναῖος)	φέρε	δή, νομοθέτα, πρὸς αὐτὸν φῶμεν,
[4, 720]	πῶς γὰρ οὐ βούλομαι; (Ἀθηναῖος)	φέρε	δὴ πρὸς θεῶν, τίν' ἄρα
[4, 704]	~Δ. (Ἀθηναῖος)	φέρε	δή, τίνα δεῖ διανοηθῆναί ποτε
[4, 712]	γ' ἡμεῖς ἂν οἰηθεῖμεν. (Ἀθηναῖος)	φέρε	δὴ τοίνυν, πότερος ὑμῶν ἀποκρίνασθαι
[4, 708]	καὶ στάσεσιν βιαζόμενον ἀναγκάζοιτ' ἂν	ἑτέρωσε	ἀποξενοῦσθαι πόλεώς τι μόριον· ἤδη
[4, 714]	ἰδεῖν τὸ συμφέρον, ὅπως ἄρξει	τε	ἀεὶ καὶ μὴ καταλυθήσεται, καὶ
[4, 723]	ὡς τὸν νομοθέτην πρὸ πάντων	τε	ἀεὶ τῶν νόμων χρεών ἐστιν
[4, 709]	πάνυ μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος) οἵ	τε	ἄλλοι γε δὴ πάντες οἱ
[4, 721]	τὸ σμικρότατον, διὰ τὸ πείθειν	τε	ἅμα καὶ ἀπειλεῖν, ἢ τῷ
[4, 718]	παντάπασιν ὠμῆς ψυχῆς λαβόμενα, ἡμερώτερόν	τε	ἂν ἀκούειν καὶ εὐμενέστερον· ὥστε
[4, 706]	προφάσεις καὶ σφόδρα ἑτοίμας ὅπλα	τε	ἀπολλῦσιν καὶ φεύγουσι δή τινας
[4, 707]	συνάγετε. καίτοι τινὰς ὑμῖν ἔκ	τε	Ἄργους ὁρῶ καὶ Αἰγίνης ~καὶ
[4, 717]	τοὺς ἑαυτῶν γεννητὰς ἐτίθεσαν, τάς	τε	αὖ κατ' ἐνιαυτὸν τῶν ἤδη
[4, 704]	πολλῶν, μεγάλου τινὸς ἔδει σωτῆρός	τε	αὐτῇ καὶ νομοθετῶν θείων τινῶν,
[4, 706]	θάλατταν καθέλκειν, ὁ δὲ χαλεπαίνει	τε	αὐτῷ καὶ λέγει (ὃς κέλεαι
[4, 719]	παλαιὸς μῦθος, ὦ νομοθέτα, ὑπό	τε	αὐτῶν ἡμῶν ἀεὶ λεγόμενός ἐστιν
[4, 720]	αὐτοί τε μεμαθήκασιν οὕτω τούς	τε	αὑτῶν διδάσκουσι παῖδας. θείης ἂν
[4, 722]	δοκεῖ, σημαίνει ὡς ὄντος, οἵ	τέ	γε δὴ διπλοῖ ἔδοξαν νυνδή
[4, 722]	ἤργμεθα λέγειν, ἐξ ἑωθινοῦ μεσημβρία	τε	γέγονε καὶ ἐν ταύτῃ παγκάλῃ
[4, 705]	δῆλον ὡς οὐκ ἂν πολύφορός	τε	εἴη καὶ πάμφορος ἅμα· τοῦτο
[4, 704]	κτῆσιν. εἰ μὲν γὰρ ἐπιθαλαττία	τε	ἔμελλεν εἶναι καὶ εὐλίμενος καὶ
[4, 704]	θείων τινῶν, εἰ μὴ πολλά	τε	ἔμελλεν ἤθη καὶ ποικίλα καὶ
[4, 709]	καὶ νόσοι ἀναγκάζουσι καινοτομεῖν, λοιμῶν	τε	ἐμπιπτόντων, καὶ χρόνον ἐπὶ πολὺν
[4, 710]	κατ' ἄλλο, ἀλλὰ τὸ γενέσθαι	τε	ἐπ' αὐτοῦ νομοθέτην ἄξιον ἐπαίνου,
[4, 722]	καὶ βίᾳ, καθ' ὅσον οἷόν	τε	ἐπὶ τὸν ἄπειρον παιδείας ὄχλον,
[4, 720]	δὲ καὶ καθ' ὅσον οἷός	τέ	ἐστιν, διδάσκει τὸν ἀσθενοῦντα αὐτόν,
[4, 722]	καὶ ὅσων φωνὴ κεκοινώνηκεν προοίμιά	τέ	ἐστιν καὶ σχεδὸν οἷόν τινες
[4, 715]	ἂν τοῖς τεθεῖσι νόμοις εὐπειθέστατός	τε	ᾖ καὶ νικᾷ ταύτην τὴν
[4, 712]	τε, καὶ ἀκούσας ἵλεως εὐμενής	τε	ἡμῖν ἔλθοι συνδιακοσμήσων τήν τε
[4, 723]	μὲν περὶ θεῶν τιμῆς προγόνων	τε	θεραπείας, καὶ τὰ νυνδὴ λεχθέντα
[4, 720]	πότερον οὕτως ἢ ἐκείνως ἰατρός	τε	ἰώμενος ἀμείνων καὶ γυμναστὴς γυμνάζων·
[4, 713]	αὐτοκράτωρ πάντα, μὴ οὐχ ὕβρεώς	τε	καὶ ἀδικίας μεστοῦσθαι, ταῦτ' οὖν
[4, 713]	δ' ἡμῖν, ἐπιμελούμενον ἡμῶν, εἰρήνην	τε	καὶ αἰδῶ καὶ εὐνομίαν καὶ
[4, 712]	κατασκευὴν ἐπικαλώμεθα· ὁ δὲ ἀκούσειέν	τε,	καὶ ἀκούσας ἵλεως εὐμενής τε
[4, 724]	μετ' ἐκεῖνα ὄντως ἐστὶν ῥητέα	τε	καὶ ἀκουστέα. (Κλεινίας) ὀρθότατα λέγεις.
[4, 713]	οὐκ ἀνθρώπους ἀλλὰ γένους θειοτέρου	τε	καὶ ἀμείνονος, δαίμονας, οἷον νῦν
[4, 713]	οὖν διανοούμενος ἐφίστη τότε βασιλέας	τε	καὶ (ἄρχοντας ταῖς πόλεσιν ἡμῶν,
[4, 721]	εἰ δὲ μή, ζημιοῦσθαι χρήμασίν	τε	καὶ ἀτιμίᾳ, χρήμασι μὲν τόσοις
[4, 713]	τότε μακαρίας ζωῆς ὡς ἄφθονά	τε	καὶ αὐτόματα πάντ' εἶχεν. ἡ
[4, 707]	γὰρ οἱ πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων	τε	καὶ βαρβάρων (λέγουσι ταῦτα. ἡμεῖς
[4, 716]	ὁ δὲ μὴ σώφρων ἀνόμοιός	τε	καὶ διάφορος καὶ ἄδικος, καὶ
[4, 711]	ὅταν ἔρως θεῖος τῶν σωφρόνων	τε	καὶ δικαίων ἐπιτηδευμάτων ἐγγένηται μεγάλαις
[4, 713]	πολιτεῖαι, ~πόλεων δὲ οἰκήσεις (δεσποζομένων	τε	καὶ δουλευουσῶν μέρεσιν ἑαυτῶν τισι,
[4, 707]	νόμων τάξιν, οὐ τὸ σῴζεσθαί	τε	καὶ εἶναι μόνον ἀνθρώποις τιμιώτατον
[4, 707]	τὸ δ' ὡς βελτίστους γίγνεσθαί	τε	καὶ εἶναι τοσοῦτον χρόνον ὅσον
[4, 718]	δοκεῖ μοι δεῖγμα προενεγκόντα (αὑτῷ	τε	καὶ ἐκείνοις οἷς νομοθετήσει, τὰ
[4, 719]	δεῖ ποιεῖν καὶ μὴ φράζῃ	τε,	καὶ ἐπαπειλήσας τὴν ζημίαν, ~ἐπ'
[4, 720]	τὰ τῶν ἐλευθέρων νοσήματα θεραπεύει	τε	καὶ ἐπισκοπεῖ, καὶ ταῦτα ἐξετάζων
[4, 717]	δὲ πάντα τὸν βίον ἔχειν	τε	καὶ ἐσχηκέναι χρὴ πρὸς αὑτοῦ
[4, 718]	πόλιν ἡμῖν συμβουληθέντων θεῶν μακαρίαν	τε	καὶ εὐδαίμονα ἀποτελεῖ· ἃ δὲ
[4, 717]	θέμις ὀφείλοντα ἀποτίνειν τὰ πρῶτά	τε	καὶ μέγιστα ὀφειλήματα, χρεῶν πάντων
[4, 708]	ἐστὶ (τῇ μὲν ῥᾴω κατοικίζεσθαί	τε	καὶ νομοθετεῖσθαι, τῇ δὲ χαλεπώτερα.
[4, 707]	ἡμεῖς δέ, ὦ φίλε, ἐγώ	τε	καὶ ὅδε, (Μέγιλλος) φαμὲν τὴν
[4, 713]	τούτων πάμπολυ λέγεταί τις ἀρχή	τε	καὶ οἴκησις γεγονέναι ἐπὶ Κρόνου
[4, 716]	οὐ μεμπτὴν τῇ δίκῃ ἑαυτόν	τε	καὶ οἶκον καὶ πόλιν ἄρδην
[4, 704]	ὅσον. (Ἀθηναῖος) τί δὲ πεδίων	τε	καὶ ὀρῶν καὶ ὕλης; πῶς
[4, 722]	ἀλλὰ δύο μέν τινε, νόμος	τε	καὶ προοίμιον τοῦ νόμου· ~ὃ
[4, 712]	γένοιτο ὃ λέγομεν, πάντων τάχιστόν	τε	καὶ ῥᾷστον μακρῷ. (Κλεινίας) πῶς;
[4, 712]	ὅταν εἰς (ταὐτὸν τῷ φρονεῖν	τε	καὶ σωφρονεῖν ἡ μεγίστη δύναμις
[4, 710]	καὶ τυράννου κοσμίου, καὶ ῥᾷστά	τε	καὶ τάχιστ' ἂν μεταβαλεῖν εἰς
[4, 716]	καὶ ὁ παλαιὸς λόγος, ~ἀρχήν	τε	καὶ τελευτὴν καὶ (μέσα τῶν
[4, 720]	φύσιν, τῷ κάμνοντι κοινούμενος αὐτῷ	τε	καὶ τοῖς φίλοις, ἅμα μὲν
[4, 717]	φαμέν, τιμὰς τὰς μετ' Ὀλυμπίους	τε	καὶ τοὺς τὴν πόλιν ἔχοντας
[4, 717]	τῆς ψυχῆς, ἀποτίνοντα δανείσματα ἐπιμελείας	τε	καὶ ὑπερπονούντων ὠδῖνας παλαιὰς ἐπὶ
[4, 708]	πολιτῶν τὰ νῦν; (Κλεινίας) ἔκ	τε	Κρήτης συμπάσης ἔοικεν γενήσεσθαι, καὶ
[4, 724]	ἐστὶ καὶ κοινότατον ἀναπεμπαζομένους τόν	τε	λέγοντα καὶ τοὺς ἀκούοντας παιδείας
[4, 720]	μή, καθάπερ οἱ ἐλεύθεροι αὐτοί	τε	μεμαθήκασιν οὕτω τούς τε αὑτῶν
[4, 709]	πράγματα· τὸ δ' ἔστιν περί	τε	ναυτιλίαν καὶ κυβερνητικὴν καὶ ἰατρικὴν
[4, 718]	καὶ φίλους καὶ πολίτας, ὅσα	τε	ξενικὰ πρὸς θεῶν θεραπεύματα καὶ
[4, 705]	ἀξία οὔτ' αὖ πεύκη, κυπάριττός	τε	οὐ πολλή· πίτυν τ' αὖ
[4, 717]	ἐτάχθη Δίκης Νέμεσις ἄγγελος θυμουμένοις	τε	οὖν ὑπείκειν δεῖ καὶ ἀποπιμπλᾶσι
[4, 724]	σώματα καὶ τὰς οὐσίας σπουδῆς	(τε	πέρι καὶ ἀνέσεως ἴσχειν, προσῆκόν
[4, 724]	μετὰ θεοὺς καὶ γονέων ζώντων	τε	πέρι καὶ τελευτησάντων τότε ἱκανῶς
[4, 715]	μᾶλλον εἶναι παρὰ τοῦτο σωτηρίαν	τε	πόλει καὶ τοὐναντίον. ἐν ᾗ
[4, 712]	τε ἡμῖν ἔλθοι συνδιακοσμήσων τήν	τε	πόλιν καὶ τοὺς νόμους. (Κλεινίας)
[4, 715]	περιμαχήτων γενομένων, οἱ νικήσαντες τά	τε	πράγματα κατὰ τὴν πόλιν οὕτως
[4, 705]	ἄπιστα ταῖς ψυχαῖς ἐντίκτουσα, αὐτήν	τε	πρὸς αὑτὴν τὴν πόλιν ἄπιστον
[4, 723]	χρηστέον ἅπασιν αὐτῷ δὲ τῷ	τε	ῥήτορι καὶ τῷ μελῳδῷ καὶ
[4, 718]	τούτῳ μάλιστ' ἀεὶ πρεσβεύειν, δαπάνης	τε	τῆς διδομένης ὑπὸ τύχης τὸ
[4, 705]	ὑμεῖς μοι τῆς παρούσης νομοθεσίας	ἀντιφυλάξατε	ἑπόμενοι, ἐὰν ἄρα τι μὴ
[4, 707]	που τὸν βουλόμενόν γε Ἑλλήνων	συνάγετε.	καίτοι τινὰς ὑμῖν ἔκ τε
[4, 713]	ἂν ποιοίης. (Ἀθηναῖος) δραστέον ὡς	λέγετε.	φήμην τοίνυν παραδεδέγμεθα τῆς τῶν
[4, 710]	λεγομένων οὐκ ἄξιον εἶναι λόγου.	ἔχετε	γὰρ ὃ λέγω που. (Κλεινίας)
[4, 712]	ὄντως γάρ, ὦ ἄριστοι, πολιτειῶν	μετέχετε·	ἃς δὲ ὠνομάκαμεν νῦν, οὐκ
[4, 715]	μηδ' ὁτιοῦν μεταδιδόναι τοῖς ἡττηθεῖσιν,	μήτε	αὐτοῖς μήτε ἐκγόνοις, παραφυλάττοντες δὲ
[4, 715]	μεταδιδόναι τοῖς ἡττηθεῖσιν, μήτε αὐτοῖς	μήτε	ἐκγόνοις, παραφυλάττοντες δὲ ἀλλήλους ζῶσιν,
[4, 717]	ταφὴ μὲν ἡ σωφρονεστάτη καλλίστη,	μήτε	ὑπεραίροντα τῶν εἰθισμένων ὄγκων μήτ'
[4, 706]	σύμπαντα παραλείπῃ, ἐάντε τις πλοῦτος	ἐάντε	ἄρα τι τῶν ἄλλων τῶν
[4, 720]	(Κλεινίας) πάνυ μὲν οὖν. (Ἀθηναῖος)	ἐάντε	γε ἐλεύθεροι ὦσιν ἐάντε δοῦλοι,
[4, 720]	(Ἀθηναῖος) ἐάντε γε ἐλεύθεροι ὦσιν	ἐάντε	δοῦλοι, κατ' ἐπίταξιν δὲ τῶν
[4, 711]	ἀρετῆς ἐπιτηδεύματα, προτρέπεσθαι τοὺς πολίτας,	ἐάντε	ἐπὶ τοὐναντίον, αὐτὸν πρῶτον πάντα
[4, 711]	πρῶτον ταύτῃ, ὅπῃπερ ἂν ἐθελήσῃ,	ἐάντε	πρὸς ἀρετῆς ἐπιτηδεύματα, προτρέπεσθαι τοὺς
[4, 706]	τὰ δὲ ἄλλα σύμπαντα παραλείπῃ,	ἐάντε	τις πλοῦτος ἐάντε ἄρα τι
[4, 723]	διοίσουσιν ἑαυτῶν ὅσον νυνδὴ τὼ	λεχθέντε	διηνεγκάτην. (Κλεινίας) τό γ' ἐμὸν
[4, 721]	γαμῶν ἔτη τριάκοντα γεγονὼς καὶ	πέντε,	ζημιούσθω μὲν κατ' ἐνιαυτὸν τόσῳ
[4, 721]	ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι τῶν	πέντε	καὶ τριάκοντα, διανοηθέντα ὡς ἔστιν
[4, 721]	ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι ἐτῶν	πέντε	καὶ τριάκοντα, εἰ δὲ μή,
[4, 708]	τοιούτοις παθήμασιν ἀναγκασθέν. ἔστιν δ'	ὅτε	καὶ στάσεσιν βιαζόμενον ἀναγκάζοιτ' ἂν
[4, 709]	ναί. (Ἀθηναῖος) τόδε· τυραννουμένην μοι	δότε	τὴν πόλιν, φήσει· τύραννος δ'
[4, 712]	ἐν αὐτῇ γέγονε καί τις	ἐνίοτέ	μοι φαίνεται πασῶν τῶν πόλεων
[4, 708]	οὐκ εὐπετῶς ἀνέχεται, τὸ δ'	ἐνίοτε	πονηρίᾳ νόμων ἐστασιακὸς καὶ διὰ
[4, 709]	~(Ἀθηναῖος) ἔμελλον λέγειν ὡς οὐδείς	ποτε	ἀνθρώπων οὐδὲν νομοθετεῖ, τύχαι δὲ
[4, 712]	γένεσις, ἄλλως δὲ οὐ μή	ποτε	γένηται. ταῦτα μὲν οὖν καθαπερεὶ
[4, 710]	διάθεσις οὔτ' ἔστιν οὔτ' ἄν	ποτε	γένοιτο. (Κλεινίας) πῶς δὴ καὶ
[4, 714]	(Ἀθηναῖος) ἆρ' οὖν οἴει, φασίν,	ποτὲ	δῆμον νικήσαντα, ἤ τινα πολιτείαν
[4, 708]	γίγνοιτ' ἂν ἔτι. καίτοι τί	ποτε	δυσχεραίνω; σχεδὸν γάρ τοι πάντα
[4, 709]	δεῖ χώρᾳ συντυχεῖν, εἰ μέλλοι	ποτὲ	εὐδαιμόνως οἰκήσειν, τὸν νομοθέτην ἀληθείας
[4, 708]	πόλεώς τι μόριον· ἤδη δέ	ποτε	καὶ συνάπασα πόλις τινῶν ἔφυγεν,
[4, 712]	οὖν. (Ἀθηναῖος) ἀλλὰ τίνα δή	ποτε	πολιτείαν ἔχομεν ἐν νῷ τῇ
[4, 704]	φέρε δή, τίνα δεῖ διανοηθῆναί	ποτε	τὴν πόλιν ἔσεσθαι; λέγω δὲ
[4, 710]	τινα πόλιν. δεύτερον δέ, ἐάν	ποτέ	τινες δύο ἄρχοντες γίγνωνται τοιοῦτοι,
[4, 715]	δὲ ἀλλήλους ζῶσιν, (ὅπως μή	ποτέ	τις εἰς ἀρχὴν ἀφικόμενος ἐπαναστῇ
[4, 711]	γενῶν, ἢ τὴν Νέστορος ἐάν	ποτέ	τις ἐπανενέγκῃ φύσιν, ὃν τῇ
[4, 717]	(ἄνδρ' ἀγαθὸν οὔτε θεὸν ἔστιν	ποτὲ	τό γε ὀρθὸν δέχεσθαι· μάτην
[4, 706]	βουλόμενος ὑμῖν Μίνως γὰρ δή	ποτε	τοὺς οἰκοῦντας τὴν Ἀττικὴν (παρεστήσατο
[4, 706]	ἀλλὰ τοὐναντίον· ἔθη γὰρ πονηρὰ	οὐδέποτε	ἐθίζειν δεῖ, καὶ ταῦτα τὸ
[4, 721]	τούτου δὴ ἀποστερεῖν ἑκόντα ἑαυτὸν	οὐδέποτε	ὅσιον, ἐκ προνοίας δὲ ἀποστερεῖ
[4, 722]	δὴ πολιτικοὺς εἶναί φαμεν, οὐδεὶς	πώποτε	οὔτ' εἶπέ τι προοίμιον οὔτε
[4, 722]	τοῦτο δὲ οὐδεὶς ἔοικε διανοηθῆναι	πώποτε	τῶν νομοθετῶν, ὡς ἐξὸν δυοῖν
[4, 713]	μεστοῦσθαι, ταῦτ' οὖν διανοούμενος ἐφίστη	τότε	βασιλέας τε καὶ (ἄρχοντας ταῖς
[4, 720]	ἐπέταξεν πρὶν ἄν πῃ συμπείσῃ,	τότε	δὲ μετὰ πειθοῦς ἡμερούμενον ἀεὶ
[4, 715]	(Κλεινίας) ναί, ταῦτ' ἦν ἃ	τότε	ἐλέχθη. (Ἀθηναῖος) σκόπει δὴ ποτέροις
[4, 714]	ποίων δή; (Ἀθηναῖος) τῶν ἃ	τότε	ἐπεσκοποῦμεν, τίνας τίνων ἄρχειν δεῖ.
[4, 724]	ζώντων τε πέρι καὶ τελευτησάντων	τότε	ἱκανῶς προοιμιασάμεθα, ὡς νῦν λέγομεν·
[4, 705]	(Κλεινίας) ἀλλὰ μεμνήμεθα, καὶ συγχωροῦμεν	τότε	λέγειν ἡμᾶς ὀρθῶς καὶ τὰ
[4, 713]	φήμην τοίνυν παραδεδέγμεθα τῆς τῶν	τότε	μακαρίας ζωῆς ὡς ἄφθονά τε
[4, 710]	γίγνονται. λέγομεν δὴ ταῦτα γίγνεσθαι	τότε,	ὅταν ἀληθὴς μὲν νομοθέτης γένηται
[4, 719]	τῷ τρίποδι τῆς Μούσης καθίζηται,	τότε	οὐκ ἔμφρων ἐστίν, οἷον δὲ
[4, 723]	ὧν οὐχ ὡς προοιμιαζόμενος εἶπες	τότε.	πάλιν οὖν, οἷόν (φασιν οἱ
[4, 712]	μεγίστη δύναμις ἐν ἀνθρώπῳ συμπέσῃ,	τότε	πολιτείας τῆς ἀρίστης καὶ νόμων
[4, 707]	ἵν' οὕτως λέγωμεν περὶ τῶν	τότε	συσσωσασῶν ἡμᾶς μαχῶν· πρὸς γὰρ
[4, 711]	ἐν τυραννίδι, γένηται, ταύτῃ καὶ	τότε	τάχος καὶ ῥᾳστώνη τῆς μεταβολῆς
[4, 706]	ναυτικῆς αὐτοὶ ναῦται γενόμενοι εὐθὺς	τότε	τοὺς πολεμίους ἀμύνασθαι. ἔτι γὰρ
[4, 706]	λοιδορεῖ τὸν Ἀγαμέμνονα, τῶν Ἀχαιῶν	τότε	ὑπὸ τῶν Τρώων κατεχομένων τῇ
[4, 705]	μέρη ἀναγκαῖον τοῖς ναυπηγοῖς χρῆσθαι	ἑκάστοτε.	(Ἀθηναῖος) καὶ ταῦτα οὐκ ἂν
[4, 718]	ποιοῦντες καὶ κατὰ ταῦτα ζῶντες	ἑκάστοτε	ἕκαστοι τὴν ἀξίαν ἂν παρὰ
[4, 723]	μελῳδῷ καὶ νομοθέτῃ τὸ τοιοῦτον	ἑκάστοτε	ἐπιτρεπτέον. (Κλεινίας) ἀληθέστατα δοκεῖς μοι
[4, 720]	ὁ δ' ἐκείνως ἡμᾶς εἴωθεν	ἑκάστοτε	θεραπεύειν- ἀναμιμνῃσκώμεθα δὲ τὸν τρόπον
[4, 709]	ἀληθείας ἐχόμενον τῇ τοιαύτῃ παραπεσεῖν	ἑκάστοτε	πόλει δεῖν. (Κλεινίας) ἀληθέστατα λέγεις.
[4, 706]	μόνον, ὃς ἂν δίκην (τοξότου	ἑκάστοτε	στοχάζηται τούτου ὅτῳ ἂν συνεχῶς
[4, 714]	τοὺς νόμους ἐν τῇ πόλει	ἑκάστοτε	τὸ κρατοῦν. ἦ γάρ; (Κλεινίας)
[4, 721]	πόλει τοὺς πρεσβυτέρους αὑτῶν τιμῶσιν	ἑκάστοτε.	τοῦτον δὴ παρ' ἐκεῖνον τὸν
[4, 715]	τὴν πόλιν οὕτως ἐσφετέρισαν σφόδρα,	ὥστε	ἀρχῆς μηδ' ὁτιοῦν μεταδιδόναι τοῖς
[4, 718]	τε ἂν ἀκούειν καὶ εὐμενέστερον·	ὥστε	εἰ καὶ μὴ μέγα τι,
[4, 705]	ὃ λέγεις; (Ἀθηναῖος) ὦ δαιμόνιε,	φύλαττέ	με εἰς τὸ κατ' ἀρχὰς
[4, 716]	ἂν εἴη, τὰ δ' ἄμετρα	οὔτε	ἀλλήλοις οὔτε τοῖς ἐμμέτροις. ὁ
[4, 717]	ἐναντίος, ~παρὰ δὲ μιαροῦ δῶρα	οὔτε	(ἄνδρ' ἀγαθὸν οὔτε θεὸν ἔστιν
[4, 716]	τὴν ψυχὴν μεθ' ὕβρεως, ὡς	οὔτε	ἄρχοντος οὔτε τινὸς ἡγεμόνος δεόμενος,
[4, 714]	βλέπειν, πάλιν ἡμῖν ἀμφισβητούμενον ἐλήλυθεν.	οὔτε	γὰρ πρὸς τὸν πόλεμον οὔτε
[4, 717]	μιαροῦ δῶρα οὔτε (ἄνδρ' ἀγαθὸν	οὔτε	θεὸν ἔστιν ποτὲ τό γε
[4, 714]	οὔτε γὰρ πρὸς τὸν πόλεμον	οὔτε	πρὸς ἀρετὴν (ὅλην βλέπειν δεῖν
[4, 706]	κατὰ θάλατταν κεκτημένος, οἱ δ'	οὔτε	πω πλοῖα ἐκέκτηντο, καθάπερ νῦν,
[4, 722]	πώποτε οὔτ' εἶπέ τι προοίμιον	οὔτε	συνθέτης γενόμενος ἐξήνεγκεν εἰς τὸ
[4, 720]	ἐν τοῖς ἰατρείοις περιμένοντες, καὶ	οὔτε	τινὰ λόγον ἑκάστου πέρι νοσήματος
[4, 716]	μεθ' ὕβρεως, ὡς οὔτε ἄρχοντος	οὔτε	τινὸς ἡγεμόνος δεόμενος, ἀλλὰ καὶ
[4, 705]	πῶς ἔχει; (Κλεινίας) οὐκ ἔστιν	οὔτε	τις ἐλάτη λόγου ἀξία οὔτ'
[4, 716]	τὰ δ' ἄμετρα οὔτε ἀλλήλοις	οὔτε	τοῖς ἐμμέτροις. ὁ δὴ θεὸς
[4, 709]	ἢ γὰρ πόλεμός τις βιασάμενος	ἀνέτρεψε	πολιτείας καὶ μετέβαλε νόμους, ἢ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/12/2006