| Dissertations, Chap. |
| [29, 7] |
ἄλλος
θεός·
φιλοσοφία
δὲ
λέγει.
|
Ὢ |
χρησμοῦ
καλοῦ,
καὶ
μαντικῆς
πολυωφελεστάτης· |
| [29, 2] |
καὶ
ὁ
Φίλιππος
αὖθις
ποτέ,
|
ᾧ |
κατὰ
Μακεδονίαν
ἐξὸν
μένειν,
καὶ |
| [29, 2] |
λαμβάνει,
εἰς
δεσμωτήριον
ἐμβάλλεται.
~Τί
|
λέγω |
βασιλεῖς
βαρβάρους;
οὐχ
ὁρᾷς
τὸν |
| [29, 7] |
τῇ
χρησμῳδίᾳ,
ἐὰν
ὡμολογημένην
ταύτην
|
ἴδω. |
Ἀστασίαστόν
μοι
χρησμὸν
λέγε·
τοιαύτης |
| [29, 5] |
παιωνίζουσιν,
ὡς
δῆτα
ἐντετυχηκότες
τῷ
|
ἀγαθῷ, |
ἔχει
δὲ
οὐδείς,
ὑπὸ
δὲ |
| [29, 7] |
μὴ
δεηθῶ,
πῶς
λοιμὸν
μὴ
|
φοβηθῶ. |
Ἀλλ´
ὁ
μὲν
Ἀπόλλων
ταῦτα |
| [29, 7] |
μὴ
γένηται,
πῶς
τείχους
μὴ
|
δεηθῶ, |
πῶς
λοιμὸν
μὴ
φοβηθῶ.
Ἀλλ´ |
| [29, 7] |
τράπηται;
ποῖον
αὐτῶν
καταδέξωμαι;
τίνι
|
πεισθῶ
|
τῶν
παραγγελμάτων;
|
| [29, 1] |
ἀφανίζων
πυρί,
καὶ
λοιδορούμενος
τῷ
|
ποταμῷ, |
καὶ
καταθύων
τὸν
βοῦν
τὸν |
| [29, 2] |
τοὺς
Αἰακίδας,
ὅτι
ἦσαν
ἄνδρες
|
πολέμῳ |
κεχαρηότες,
ἠΰτε
δαιτί;
Καὶ
τί |
| [29, 2] |
τὲ
τῇ
Εὐρώπῃ
φράσας,
ὡς
|
ἐρήμῳ |
ἀγαθῶν,
εἰς
τὴν
Ἀσίαν
ἐπεραιοῦτο, |
| [29, 1] |
τὸ
σῶμα
ἐκτετριμμένος,
καὶ
τὼ
|
ὀφθαλμὼ |
ἐκτετηκώς,
καὶ
τὴν
χαίτην
διαπεπλεγμένος, |
| [29, 1] |
ὁλκάσιν
εἰς
γεφύρας
σχῆμα
ἐφημέρῳ
|
δεσμῷ. |
Καὶ
μὴν
Ὁμήρῳ
ὁ
Ποσειδῶν |
| [29, 2] |
ἐπιώρκει,
ἐψεύδετο,
ἐπηροῦτο·
οὐδὲν
ἦν
|
Φιλίππῳ
|
ἀπώμοτον,
οὐ
ῥῆμα,
οὐκ
ἔργον, |
| [29, 7] |
τὰ
ἄγρια,
τὰ
εὔκερω,
τὰ
|
ἄκερω· |
κἂν
μεταθῇς
τοὺς
βίους,
παρανομεῖς |
| [29, 7] |
τὰ
ἥμερα,
τὰ
ἄγρια,
τὰ
|
εὔκερω, |
τὰ
ἄκερω·
κἂν
μεταθῇς
τοὺς |
| [29, 1] |
θαλαττίαις
ὁλκάσιν
εἰς
γεφύρας
σχῆμα
|
ἐφημέρῳ |
δεσμῷ.
Καὶ
μὴν
Ὁμήρῳ
ὁ |
| [29, 5] |
ἵππος.
~Οὕτως
ἄρα
οὐδὲν
ἕτερον
|
ἑτέρῳ |
ὁμολογεῖ
τῶν
ἀνθρωπίνων,
ἀλλὰ
πάντες |
| [29, 1] |
σχῆμα
ἐφημέρῳ
δεσμῷ.
Καὶ
μὴν
|
Ὁμήρῳ |
ὁ
Ποσειδῶν
ἰσοτιμίαν
ἄγει,
παρὰ |
| [29, 7] |
ἔστω.
Νῦν
δὲ
καὶ
φιλοσοφίας
|
ὁρῶ |
πολλὰς
ἀποικίας,
ἄλλον
ἀλλαχοῦ
στελλόμενον· |
| [29, 6] |
ἐξαπατήσει
με
Ὅμηρος
τῷ
ὀνόματι.
|
Ὁρῶ |
τὸ
μῶλυ,
καὶ
συνίημι
τοῦ |
| [29, 2] |
ἢ
ἐν
Σάρδεσιν
ἐν
τῷ
|
χρυσῷ |
ψήγματι
κατορωρύχθαι,
ἢ
ἐν
Καρίᾳ |
| [29, 5] |
καὶ
παιωνίζουσιν,
ὡς
δῆτα
ἐντετυχηκότες
|
τῷ |
ἀγαθῷ,
ἔχει
δὲ
οὐδείς,
ὑπὸ |
| [29, 6] |
οὐ
γὰρ
ἐξαπατήσει
με
Ὅμηρος
|
τῷ |
ὀνόματι.
Ὁρῶ
τὸ
μῶλυ,
καὶ |
| [29, 1] |
ὁ
τὸ
σῶμα
ἐκτετριμμένος,
καὶ
|
τὼ |
ὀφθαλμὼ
ἐκτετηκώς,
καὶ
τὴν
χαίτην |
| [29, 1] |
ἱερὰ
ἀφανίζων
πυρί,
καὶ
λοιδορούμενος
|
τῷ
|
ποταμῷ,
καὶ
καταθύων
τὸν
βοῦν |
| [29, 6] |
γάρ
τι
ὁ
θεὸς
ζώπυρον
|
τῷ |
τῶν
ἀνθρώπων
γένει
τῆς
προσδοκίας |
| [29, 2] |
εὐδαιμονίαν
ἢ
ἐν
Σάρδεσιν
ἐν
|
τῷ
|
χρυσῷ
ψήγματι
κατορωρύχθαι,
ἢ
ἐν |
| [29, 5] |
ἄλλου·
ἀλλὰ
ὥσπερ
οἱ
ἐν
|
σκότῳ |
χρυσὸν
καὶ
ἄργυρον
μαστεύοντες,
ἄποροι |
| [29, 7] |
ἐπὶ
ποῖον
τέλος;
ἓν
τοῦτο
|
ἔστω, |
κοινὸν
ἔστω.
Νῦν
δὲ
καὶ |
| [29, 7] |
τέλος;
ἓν
τοῦτο
ἔστω,
κοινὸν
|
ἔστω. |
Νῦν
δὲ
καὶ
φιλοσοφίας
ὁρῶ |
| [29, 4] |
καὶ
ᾤετο
δήπου
μέγα
εἶναι
|
αὐτῷ |
ἀγαθὸν
τὴν
εὐστοχίαν
τῆς
βελόνης, |
| [29, 1] |
οἶμαι
ἐπειλῆφθαι
αὐτῆς)
καὶ
ὅτι
|
αὐτῷ |
ἡ
Ἀσία
πρὸς
τὴν
Εὐρώπην |
| [29, 2] |
ἀεὶ
θέοντα,
ὥσπερ
τῆς
εὐδαιμονίας
|
αὐτῷ |
κατορωρυγμένης
ἐκεῖ
σὺν
τῇ
ἐλαίᾳ |
| [29, 2] |
Ἀμμωνίων
ψάμμοις.
Οὐκ
ἐξήρκεσεν
δ´
|
αὐτῷ |
οὐ
Δαρεῖος
φεύγων,
οὐκ
Αἴγυπτος
|