Dissertations, Chap.
[29, 1]	Ἴων χορῶν· καὶ ἔτι δ´	αὖ	ὁ μὲν χρηματιστὴς χρυσοῦ, ὁ
[29, 6]	Ὅμηρος τῷ ὀνόματι. Ὁρῶ τὸ	μῶλυ,	καὶ συνίημι τοῦ αἰνίγματος, καὶ
[29, 2]	Αἴγυπτος ληφθεῖσα, οὐκ Ἄμμων πατήρ,	οὐ	Βαβυλὼν ἁλοῦσα· ἀλλ´ ἐπὶ τὴν
[29, 3]	ἀγαθοῦ ἐλπίδα; οὐδαμῶς μὰ Δία.	Οὐ	γὰρ ἂν οὔτε οἱ κόλακες
[29, 1]	ἄλλό τι ἐδίωκεν, οὐκ εὐδαιμονίαν;	οὐ	γὰρ δὴ κακοδαίμων ἑκὼν ἦν.
[29, 6]	ἔσκε, γάλακτι δὲ εἴκελον ἄνθος·	οὐ	γὰρ ἐξαπατήσει με Ὅμηρος τῷ
[29, 2]	ψάμμοις. Οὐκ ἐξήρκεσεν δ´ αὐτῷ	οὐ	Δαρεῖος φεύγων, οὐκ Αἴγυπτος ληφθεῖσα,
[29, 7]	τὸν δὲ τούτων πρεσβύτερον χρησμὸν	οὐ	λέγει, ὅπως πόλεμος μὴ γένηται,
[29, 7]	μὲν Ἀπόλλων ταῦτα ἐκ Δελφῶν	οὐ	λέγει, οὐδὲ ὁ Ζεὺς ἐκ
[29, 4]	οἶμαι τοῦ Περσικοῦ φαυλότερος, ὃν	οὐ	πρότερον προσεκύνησαν Πέρσαι, πρὶν αὐτὸν
[29, 2]	ἐπηροῦτο· οὐδὲν ἦν Φιλίππῳ ἀπώμοτον,	οὐ	ῥῆμα, οὐκ ἔργον, οὐκ αἰσχύνη,
[29, 4]	Λίβυς, Ψάφων ὄνομα, ἐραστὴς εὐδαιμονίας	οὐ	ταπεινῆς, μὰ Δία, οὐδὲ τῆς
[29, 2]	δήπου πρᾶγμα ἔτυχεν καὶ τοῦτο	οὐ	φαύλων ἐραστῶν. Οἷος ἦν καὶ
[29, 5]	ὄντες τοῦ τὸ θηρώμενον ἐλέγξοντος	φθόγγου,	βρίθει καὶ ἐπαφῇ ἄπιστον εἰκασίαν
[29, 1]	γέ τινα τῶν ἐκ τοῦ	καταλόγου	ἀνδρῶν, ἀλλ´ οὐκ ἀποκρίνεσθαι ἕκαστον,
[29, 6]	ἀνθρώπων γένει τῆς προσδοκίας τοῦ	ἀγαθοῦ,	ἀπέκρυψεν δὲ αὐτοῦ τὴν εὕρεσιν·
[29, 3]	καὶ τοῦτο προήκατο τὴν τοῦ	ἀγαθοῦ	ἐλπίδα; οὐδαμῶς μὰ Δία. Οὐ
[29, 6]	οὐδὲν ἄλλο, ἢ δι´ ἐλπίδα	ἀγαθοῦ	καὶ ἄγνοιαν. Ἐνέφυσεν γάρ τι
[29, 5]	κοινὸς μὲν πᾶσιν ὁ τοῦ	ἀγαθοῦ	πόθος, τυγχάνει δὲ τοῦ ζητουμένου
[29, 7]	ἀγαθὸν ἕν, καὶ κοινωνεῖ ἴσου	βίου	καὶ τέλους ἑνὸς τὰ ὅμοια
[29, 1]	ἀνέραστος ἡμῖν ἐστιν πάντων χρημάτων;	Ἠλιθίου	ἂν εἴη ὁ βίος, μή
[29, 4]	ποιούμενος μικρὰς στρογγύλας, κατὰ βελόνης	ὀρθίου	πόρρωθεν ἀφιείς, τῆς βελόνης ἄκρας
[29, 4]	τῆς μελίας τῆς ἐκ τοῦ	Πηλίου.	Καὶ ἐν Λιβύῃ ἀνὴρ Λίβυς,
[29, 4]	ὀρνίθων κεχειροτονημένος· οὐδὲν οἶμαι τοῦ	Περσικοῦ	φαυλότερος, ὃν οὐ πρότερον προσεκύνησαν
[29, 2]	τοῖς Ἀμύντου ἀγαθοῖς, καὶ τῇ	Περδίκκου	εὐδαιμονίᾳ, ἐζήτει ταύτην περϊιὼν ἄλλοθι,
[29, 7]	φιλοσοφία δὲ λέγει. Ὢ χρησμοῦ	καλοῦ,	καὶ μαντικῆς πολυωφελεστάτης· πείσομαι τῇ
[29, 5]	τοῦ ζητουμένου οὐδὲν μᾶλλον ἄλλος	ἄλλου·	ἀλλὰ ὥσπερ οἱ ἐν σκότῳ
[29, 2]	ἢ ἐν Καρίᾳ ἐν τοῖς	Μαυσωλοῦ	θησαυροῖς, ἢ ἐν τοῖς Βαβυλωνίων
[29, 2]	δαιτί; Καὶ τί ἂν εἴη	πολέμου	ἀχαριστότερον; ἀλλὰ καὶ ὣς τὸ
[29, 2]	τὸν Ἀλέξανδρον τὴν αἰτίαν τοῦ	δρόμου·	Τί ποθεῖς; τίνος ἐρᾷς; ἐπὶ
[29, 7]	θεός· φιλοσοφία δὲ λέγει. Ὢ	χρησμοῦ	καλοῦ, καὶ μαντικῆς πολυωφελεστάτης· πείσομαι
[29, 1]	τι γε ζῴου ὁρῶντος καὶ	ἐμπνεομένου	καὶ κινουμένου καὶ φρονοῦντος, ἔχοντος
[29, 7]	ἀτόπου λέβητος ὁ Ἀπόλλων λέγει	ἑψομένου	ἐν Λυδοῖς, καὶ τὸ ξύλινον
[29, 1]	ζῴου ὁρῶντος καὶ ἐμπνεομένου καὶ	κινουμένου	καὶ φρονοῦντος, ἔχοντος ὁρμὰς καὶ
[29, 5]	ἀγαθοῦ πόθος, τυγχάνει δὲ τοῦ	ζητουμένου	οὐδὲν μᾶλλον ἄλλος ἄλλου· ἀλλὰ
[29, 1]	φιλοσοφίας. ~Ὁ μὲν Κροτωνιάτης ἐρᾷ	κοτίνου	Ὀλυμπικῆς, ὁ δὲ Ἀθηναῖος νίκης
[29, 4]	βελόνης ἄκρας ἐτύγχανεν, καὶ ᾤετο	δήπου	μέγα εἶναι αὐτῷ ἀγαθὸν τὴν
[29, 2]	ἀλλὰ καὶ ὣς τὸ ἄχαρι	δήπου	πρᾶγμα ἔτυχεν καὶ τοῦτο οὐ
[29, 2]	τὸ ἐρώτημα. Ἀλλ´ οὐχ εὗρε	δήπου	τὸ ζητούμενον ὁ Φίλιππος, ἀλλ´
[29, 7]	δὲ τοῖς ἀνθρώποις περὶ μὲν	ἀτόπου	λέβητος ὁ Ἀπόλλων λέγει ἑψομένου
[29, 2]	ἁβρότητος καὶ ἡδονῆς, εὐπροσώπων κακῶν.	Ὁμήρου	δὲ οὐκ ἀκούεις ἐγκωμιάζοντος τοὺς
[29, 7]	σωτηρίαν ἀγαθὸν ἕν, καὶ κοινωνεῖ	ἴσου	βίου καὶ τέλους ἑνὸς τὰ
[29, 1]	δ´ αὖ ὁ μὲν χρηματιστὴς	χρυσοῦ,	ὁ δὲ φίλοινος μέθης, ὁ
[29, 6]	τῶν ἀνθρώπων γένει τῆς προσδοκίας	τοῦ	ἀγαθοῦ, ἀπέκρυψεν δὲ αὐτοῦ τὴν
[29, 3]	ἆρα καὶ τοῦτο προήκατο τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ ἐλπίδα; οὐδαμῶς μὰ Δία.
[29, 5]	Καὶ κοινὸς μὲν πᾶσιν ὁ	τοῦ	ἀγαθοῦ πόθος, τυγχάνει δὲ τοῦ
[29, 6]	Ὁρῶ τὸ μῶλυ, καὶ συνίημι	τοῦ	αἰνίγματος, καὶ σαφῶς οἶδα, ὡς
[29, 2]	Ἐρώμεθα τὸν Ἀλέξανδρον τὴν αἰτίαν	τοῦ	δρόμου· Τί ποθεῖς; τίνος ἐρᾷς;
[29, 5]	τοῦ ἀγαθοῦ πόθος, τυγχάνει δὲ	τοῦ	ζητουμένου οὐδὲν μᾶλλον ἄλλος ἄλλου·
[29, 1]	ἕνα γέ τινα τῶν ἐκ	τοῦ	καταλόγου ἀνδρῶν, ἀλλ´ οὐκ ἀποκρίνεσθαι
[29, 4]	ὑπὸ ὀρνίθων κεχειροτονημένος· οὐδὲν οἶμαι	τοῦ	Περσικοῦ φαυλότερος, ὃν οὐ πρότερον
[29, 4]	τὴν τῆς μελίας τῆς ἐκ	τοῦ	Πηλίου. Καὶ ἐν Λιβύῃ ἀνὴρ
[29, 5]	οὐδείς, ὑπὸ δὲ ἀπιστίας τὰ	τοῦ	πλησίον ἕκαστος ῥήματα διερευνᾶται. ~Τοῦτο
[29, 5]	ἀλλὰ πάντες ἔρωτος κοινωνοῦντες ἑνὸς	τοῦ	πρὸς τὸ ἀγαθόν, ἵενται πολλὰς
[29, 5]	καὶ ἄργυρον μαστεύοντες, ἄποροι ὄντες	τοῦ	τὸ θηρώμενον ἐλέγξοντος φθόγγου, βρίθει
[29, 2]	μένειν, καὶ ζῆν ἐπὶ τοῖς	Ἀμύντου	ἀγαθοῖς, καὶ τῇ Περδίκκου εὐδαιμονίᾳ,
[29, 1]	οὐκ ἔχει ξυλλήβδην ὀνόματι ἑνί,	ὅτου	ἐρᾷ. Εὐδαιμονίας, φησί. Μακάριος τῆς
[29, 2]	μὲν γὰρ οὐδὲ τὸ ἐξ	Αἰγύπτου	νουθέτημα ἔπεισεν μὴ φρονεῖν μέγα
[29, 1]	τὸν Δία περὶ εὐδαιμονίας (τοσοῦτον	αὐτοῦ	οἶμαι ἐπειλῆφθαι αὐτῆς) καὶ ὅτι
[29, 6]	προσδοκίας τοῦ ἀγαθοῦ, ἀπέκρυψεν δὲ	αὐτοῦ	τὴν εὕρεσιν· ῥίζῃ μὲν μέλαν
[29, 1]	Ποσειδῶν ἰσοτιμίαν ἄγει, παρὰ δὲ	τούτου,	ὡς ᾤετο, καὶ πληγὰς λαμβάνει,
[29, 7]	τὴν ἀγέλην, καὶ πέμπει ἄλλον	ἀλλαχοῦ,	Πυθαγόραν μὲν ἐπὶ μουσικήν, Θαλῆ
[29, 7]	φιλοσοφίας ὁρῶ πολλὰς ἀποικίας, ἄλλον	ἀλλαχοῦ	στελλόμενον· ὡς ἐπὶ Βοιωτίαν Κάδμον,
[29, 1]	ὁ βίος, μή τι γε	ζῴου	ὁρῶντος καὶ ἐμπνεομένου καὶ κινουμένου

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/07/2008