Dissertations, Chap.
[29, 1]	μὲν γὰρ Ξέρξης καὶ ἀμφισβητῆσαι	ἄν	μοι δοκεῖ πρὸς τὸν Δία
[29, 3]	καὶ τῶν βαράθρων· οὓς οἰκτείραι	ἄν	τις· τοῦτο δὲ οὐκ, ἂν
[29, 1]	ἡμῖν ἐστιν πάντων χρημάτων; Ἠλιθίου	ἂν	εἴη ὁ βίος, μή τι
[29, 2]	κεχαρηότες, ἠΰτε δαιτί; Καὶ τί	ἂν	εἴη πολέμου ἀχαριστότερον; ἀλλὰ καὶ
[29, 3]	ἄν τις· τοῦτο δὲ οὐκ,	ἂν	λάθωσιν. Καὶ οὗτοι μὲν σπουδαστικοί
[29, 3]	οὐδαμῶς μὰ Δία. Οὐ γὰρ	ἂν	οὔτε οἱ κόλακες πράγματα εἶχον
[29, 4]	Βαβυλῶνα ἀνὴρ Ἴων παρὰ τὸν	μέγαν	βασιλέα, τέχνην τινὰ ἐπιδεικνύμενος διαφέρουσαν
[29, 7]	μαντικῆς πολυωφελεστάτης· πείσομαι τῇ χρησμῳδίᾳ,	ἐὰν	ὡμολογημένην ταύτην ἴδω. Ἀστασίαστόν μοι
[29, 4]	ἐθιζόμενοι τῇ φωνῇ. Λίβυες δὲ	θείαν	νομίσαντες εἶναι τὴν φήμην, ἔθυον
[29, 7]	ἐπὶ ἔρωτας, Καρνεάδην δὲ ἐπὶ	ἁγνείαν,	Διογένην ἐπὶ πόνους, Ἐπίκουρον ἐφ´
[29, 2]	ἐξηπάτα, Θετταλοῖς συνετίθετο, Θηβαίοις ἐσπένδετο,	Ἐλάτειαν	ἐλάμβανεν, Φωκέας ἀνίστη, ἐπιώρκει, ἐψεύδετο,
[29, 7]	ἐπὶ ἀστρονομίαν, Ἡράκλειτον δὲ ἐπὶ	ἐρημίαν,	Σωκράτην δὲ ἐπὶ ἔρωτας, Καρνεάδην
[29, 1]	Καὶ μὴν Ὁμήρῳ ὁ Ποσειδῶν	ἰσοτιμίαν	ἄγει, παρὰ δὲ τούτου, ὡς
[29, 7]	ἐπὶ μουσικήν, Θαλῆ δὲ ἐπὶ	ἀστρονομίαν,	Ἡράκλειτον δὲ ἐπὶ ἐρημίαν, Σωκράτην
[29, 2]	Φίλιππος αὖθις ποτέ, ᾧ κατὰ	Μακεδονίαν	ἐξὸν μένειν, καὶ ζῆν ἐπὶ
[29, 2]	σπεύδεις; Ἄλλο τί φησίν, ἢ	εὐδαιμονίαν;	~Ἔα μοι τοὺς βασιλεῖς καὶ
[29, 2]	τὴν Ἀσίαν ἐπεραιοῦτο, ὑποπτεύων τὴν	εὐδαιμονίαν	ἢ ἐν Σάρδεσιν ἐν τῷ
[29, 1]	ἀναμεμιγμένος, ἄλλό τι ἐδίωκεν, οὐκ	εὐδαιμονίαν;	οὐ γὰρ δὴ κακοδαίμων ἑκὼν
[29, 6]	ἢ δι´ ἐλπίδα ἀγαθοῦ καὶ	ἄγνοιαν.	Ἐνέφυσεν γάρ τι ὁ θεὸς
[29, 7]	κατ´ ἀγέλην ἑκάστην ἀποκέκριται πρὸς	σωτηρίαν	ἀγαθὸν ἕν, καὶ κοινωνεῖ ἴσου
[29, 2]	ὡς ἐρήμῳ ἀγαθῶν, εἰς τὴν	Ἀσίαν	ἐπεραιοῦτο, ὑποπτεύων τὴν εὐδαιμονίαν ἢ
[29, 5]	φθόγγου, βρίθει καὶ ἐπαφῇ ἄπιστον	εἰκασίαν	λαβόντες, περιπίπτοντες ἀλλήλοις καὶ διαδάκνοντες,
[29, 2]	ὅπλοις. Ἐρώμεθα τὸν Ἀλέξανδρον τὴν	αἰτίαν	τοῦ δρόμου· Τί ποθεῖς; τίνος
[29, 7]	ἄλλον ἀλλαχοῦ στελλόμενον· ὡς ἐπὶ	Βοιωτίαν	Κάδμον, ὡς Ἀρχίαν ἐπὶ Συρακούσας,
[29, 2]	ἐζήτει ταύτην περϊιὼν ἄλλοθι, ὥσπερ	ἐκπεπτωκυῖαν	τῆς Μακεδόνων γῆς. Καὶ διὰ
[29, 4]	μέγα εἶναι αὐτῷ ἀγαθὸν τὴν	εὐστοχίαν	τῆς βελόνης, οὐχ ἧττον ἢ
[29, 7]	ὡς ἐπὶ Βοιωτίαν Κάδμον, ὡς	Ἀρχίαν	ἐπὶ Συρακούσας, ὡς Φίλανθον ἐπὶ
[29, 2]	κἂν ἐκπέσῃ, μὴ ἀνεχόμενον καθ´	ἡσυχίαν	ζῆν; Πολυκράτην μὲν γὰρ οὐδὲ
[29, 2]	σὺν τῇ ἐλαίᾳ τῇ παλαιᾷ,	κἂν	ἐκπέσῃ, μὴ ἀνεχόμενον καθ´ ἡσυχίαν
[29, 3]	ἄλλος ἄλλό τι ἐπιμηχανώμενος σπουδῇ,	κἂν	μάταιον ᾖ. ~Ἦλθεν εἰς Βαβυλῶνα
[29, 7]	ἄγρια, τὰ εὔκερω, τὰ ἄκερω·	κἂν	μεταθῇς τοὺς βίους, παρανομεῖς περὶ
[29, 6]	αὐτοῦ τὴν εὕρεσιν· ῥίζῃ μὲν	μέλαν	ἔσκε, γάλακτι δὲ εἴκελον ἄνθος·
[29, 7]	τὴν λογικωτάτην, κινδυνεύει διαλύειν καὶ	διασπᾶν	οὐκ ἐπιθυμία δημώδης μόνον, οὐδὲ
[29, 7]	βαδίζοντα, τὰ ἕρποντα, τὰ τὴν	ὑγρὰν	δίαιταν ἀσπαζόμενα, τὰ σαρκοφάγα, τὰ
[29, 5]	ἄλλος ἄλλης πράξεως νενεμημένος καὶ	μοῖραν	καὶ τύχην. Καὶ κοινὸς μὲν
[29, 7]	καὶ οἰκεῖν ταύτης ἄλλους ἄλλην	μοῖραν·	τὸ δὲ ἀγαθὸν ἕν, ἀνέμητον,
[29, 7]	ἀγέλην, καὶ πέμπει ἄλλον ἀλλαχοῦ,	Πυθαγόραν	μὲν ἐπὶ μουσικήν, Θαλῆ δὲ
[29, 2]	ἀκούεις ἐγκωμιάζοντος τοὺς Αἰακίδας, ὅτι	ἦσαν	ἄνδρες πολέμῳ κεχαρηότες, ἠΰτε δαιτί;
[29, 4]	Περσικοῦ φαυλότερος, ὃν οὐ πρότερον	προσεκύνησαν	Πέρσαι, πρὶν αὐτὸν ἐχειροτόνησεν ἐπὶ
[29, 4]	μέγαν βασιλέα, τέχνην τινὰ ἐπιδεικνύμενος	διαφέρουσαν	εὐμηχανίᾳ. Ἁμάξας στέατος ποιούμενος μικρὰς
[29, 7]	τὰ ἕρποντα, τὰ τὴν ὑγρὰν	δίαιταν	ἀσπαζόμενα, τὰ σαρκοφάγα, τὰ ποιηφάγα,
[29, 2]	μέγα ἐπὶ εὐδαιμονίᾳ, ὅτι ἐκέκτητο	θάλατταν	Ἰωνικήν, καὶ τριήρεις πολλάς, καὶ
[29, 3]	γῆς ἁπτόμενος, ὁ δὲ περὶ	θάλατταν	πραγματευόμενος, ὁ δὲ περὶ πολέμους
[29, 6]	ταράττει τὴν γῆν καὶ τὴν	θάλατταν,	τοῦτο ἀθροίζει τὰς ἐκκλησίας, τοῦτο
[29, 1]	καὶ ἐν πορφυρίσιν κατορωρυγμένος, καὶ	ἐν	βασιλείοις κατακεκλεισμένος, καὶ παλλακίσιν ἀναμεμιγμένος,
[29, 2]	τῷ χρυσῷ ψήγματι κατορωρύχθαι, ἢ	ἐν	Καρίᾳ ἐν τοῖς Μαυσωλοῦ θησαυροῖς,
[29, 4]	τῆς ἐκ τοῦ Πηλίου. Καὶ	ἐν	Λιβύῃ ἀνὴρ Λίβυς, Ψάφων ὄνομα,
[29, 7]	λέβητος ὁ Ἀπόλλων λέγει ἑψομένου	ἐν	Λυδοῖς, καὶ τὸ ξύλινον τεῖχος
[29, 1]	καὶ τὴν χαίτην διαπεπλεγμένος, καὶ	ἐν	πορφυρίσιν κατορωρυγμένος, καὶ ἐν βασιλείοις
[29, 2]	ἐπεραιοῦτο, ὑποπτεύων τὴν εὐδαιμονίαν ἢ	ἐν	Σάρδεσιν ἐν τῷ χρυσῷ ψήγματι
[29, 5]	ἄλλος ἄλλου· ἀλλὰ ὥσπερ οἱ	ἐν	σκότῳ χρυσὸν καὶ ἄργυρον μαστεύοντες,
[29, 2]	ἐν τοῖς Φοινίκων λιμέσιν, ἢ	ἐν	ταῖς Αἰγυπτίων ἠόσιν, ἢ ἐν
[29, 2]	ἐν ταῖς Αἰγυπτίων ἠόσιν, ἢ	ἐν	ταῖς Ἀμμωνίων ψάμμοις. Οὐκ ἐξήρκεσεν
[29, 2]	ἐν τοῖς Μαυσωλοῦ θησαυροῖς, ἢ	ἐν	τοῖς Βαβυλωνίων τείχεσιν, ἢ ἐν
[29, 2]	ψήγματι κατορωρύχθαι, ἢ ἐν Καρίᾳ	ἐν	τοῖς Μαυσωλοῦ θησαυροῖς, ἢ ἐν
[29, 2]	ἐν τοῖς Βαβυλωνίων τείχεσιν, ἢ	ἐν	τοῖς Φοινίκων λιμέσιν, ἢ ἐν
[29, 2]	τὴν εὐδαιμονίαν ἢ ἐν Σάρδεσιν	ἐν	τῷ χρυσῷ ψήγματι κατορωρύχθαι, ἢ
[29, 7]	ἄλλην μοῖραν· τὸ δὲ ἀγαθὸν	ἕν,	ἀνέμητον, ἄφθονον, ἀνενδεές, πολυαρκὲς πάσῃ
[29, 7]	ἑκάστην ἀποκέκριται πρὸς σωτηρίαν ἀγαθὸν	ἕν,	καὶ κοινωνεῖ ἴσου βίου καὶ
[29, 7]	τίνας ὁδούς; ἐπὶ ποῖον τέλος;	ἓν	τοῦτο ἔστω, κοινὸν ἔστω. Νῦν
[29, 7]	ὁρατικῆς, καὶ μουσικὴ μία ἀγαθὸν	ἓν	φύσεως ἀκουστικῆς, καὶ ὑγίεις μία
[29, 7]	διανοητικῇ· ὡς ἥλιος εἷς ἀγαθὸν	ἓν	φύσεως ὁρατικῆς, καὶ μουσικὴ μία
[29, 6]	κακῶν ἀνέχονται οἱ ἄνθρωποι δι´	οὐδὲν	ἄλλο, ἢ δι´ ἐλπίδα ἀγαθοῦ
[29, 5]	ἀρχὴν ὑβριστὴς ἵππος. ~Οὕτως ἄρα	οὐδὲν	ἕτερον ἑτέρῳ ὁμολογεῖ τῶν ἀνθρωπίνων,
[29, 2]	Φωκέας ἀνίστη, ἐπιώρκει, ἐψεύδετο, ἐπηροῦτο·	οὐδὲν	ἦν Φιλίππῳ ἀπώμοτον, οὐ ῥῆμα,
[29, 5]	πόθος, τυγχάνει δὲ τοῦ ζητουμένου	οὐδὲν	μᾶλλον ἄλλος ἄλλου· ἀλλὰ ὥσπερ
[29, 4]	αὐτοῖς θεὸς ὑπὸ ὀρνίθων κεχειροτονημένος·	οὐδὲν	οἶμαι τοῦ Περσικοῦ φαυλότερος, ὃν
[29, 2]	ζητούμενον ὁ Φίλιππος, ἀλλ´ ἐξαναςτᾶσα	ἔλαθεν	αὐτὸν ἡ εὐδαιμονία. Καὶ διὰ
[29, 4]	ἐπιμηχανώμενος σπουδῇ, κἂν μάταιον ᾖ.	~Ἦλθεν	εἰς Βαβυλῶνα ἀνὴρ Ἴων παρὰ
[29, 3]	οὐχ ὁρᾷς; ὡς πᾶς ἀνὴρ	πανταχόθεν	ἐπὶ ταὐτὸ θεῖ, ὁ μὲν
[29, 4]	μικρὰς στρογγύλας, κατὰ βελόνης ὀρθίου	πόρρωθεν	ἀφιείς, τῆς βελόνης ἄκρας ἐτύγχανεν,
[29, 2]	γῆς. Καὶ διὰ τοῦτο, ὡς	ἔοικεν,	Τριβαλλοῖς ἐπολέμει, Ἰλλυριοῖς ἐπῄει, ἐπολιόρκει
[29, 4]	οὖν τῶν ᾠδικῶν ὀρνίθων πολλούς,	ἐδίδασκεν	ᾄδειν τοὺς ὄρνιθας· Μέγας θεὸς
[29, 1]	καὶ παλλακίσιν ἀναμεμιγμένος, ἄλλό τι	ἐδίωκεν,	οὐκ εὐδαιμονίαν; οὐ γὰρ δὴ
[29, 4]	οὐδὲ τῆς περιθεούσης ταύτης, ἀλλὰ	ἤθελεν	γὰρ θεὸς εἶναι δοκεῖν· ξυλλαβὼν
[29, 1]	ἕκαστον, ὡς εὐδαιμονίας εἵνεκα ὁ	μὲν	ἀθλεῖ, ὁ δὲ πεινῇ, ὁ
[29, 7]	μία φύσεως σαρκίνης. Ἀλλὰ τοῖς	μὲν	ἄλλοις ζῴοις κατ´ ἀγέλην ἑκάστην
[29, 7]	λοιμὸν μὴ φοβηθῶ. Ἀλλ´ ὁ	μὲν	Ἀπόλλων ταῦτα ἐκ Δελφῶν οὐ
[29, 7]	~Νῦν δὲ τοῖς ἀνθρώποις περὶ	μὲν	ἀτόπου λέβητος ὁ Ἀπόλλων λέγει
[29, 1]	ταὐτὰ σπεύδων ταῦτα ἔδρα; ὁ	μὲν	γὰρ Ξέρξης καὶ ἀμφισβητῆσαι ἄν
[29, 2]	ἀνεχόμενον καθ´ ἡσυχίαν ζῆν; Πολυκράτην	μὲν	γὰρ οὐδὲ τὸ ἐξ Αἰγύπτου
[29, 7]	Τληπόλεμον ἐπὶ Ῥόδον. Ἢ τὴν	μὲν	γῆν ἀνάγκη νενεμῆσθαι τοῖς τόποις,
[29, 3]	πανταχόθεν ἐπὶ ταὐτὸ θεῖ, ὁ	μὲν	γῆς ἁπτόμενος, ὁ δὲ περὶ
[29, 2]	καὶ παιδικὰ Σμερδίην. Ἀλλ´ οἵδε	μὲν	ἐοίκασιν οἱ δυνάσται ἐξηπατημένοις ὑπὸ
[29, 7]	καὶ πέμπει ἄλλον ἀλλαχοῦ, Πυθαγόραν	μὲν	ἐπὶ μουσικήν, Θαλῆ δὲ ἐπὶ
[29, 1]	~Τί τέλος φιλοσοφίας. ~Ὁ	μὲν	Κροτωνιάτης ἐρᾷ κοτίνου Ὀλυμπικῆς, ὁ
[29, 6]	ξεναγοί, διὰ τοῦτο μισθοφόροι, ἄνδρας	μὲν	κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ
[29, 6]	δὲ αὐτοῦ τὴν εὕρεσιν· ῥίζῃ	μὲν	μέλαν ἔσκε, γάλακτι δὲ εἴκελον
[29, 5]	ὀδυρομένων, ἁρπαζόντων, ἀφαιρουμένων· καὶ βοῶσιν	μὲν	πάντες καὶ παιωνίζουσιν, ὡς δῆτα
[29, 5]	μοῖραν καὶ τύχην. Καὶ κοινὸς	μὲν	πᾶσιν ὁ τοῦ ἀγαθοῦ πόθος,
[29, 3]	οὐκ, ἂν λάθωσιν. Καὶ οὗτοι	μὲν	σπουδαστικοί τινες τοῖς βίοις· τὸ
[29, 1]	αἰσθήσεις καὶ ὀρέξεις. Ἀλλὰ ἐφίεται	μέν	τινος, εἰπεῖν δὲ οὐκ ἔχει
[29, 1]	καὶ ἔτι δ´ αὖ ὁ	μὲν	χρηματιστὴς χρυσοῦ, ὁ δὲ φίλοινος
[29, 2]	ἀλλ´ ἐπὶ τὴν Ἰνδῶν γῆν	ἔδραμεν	αὐτοῖς ὅπλοις. Ἐρώμεθα τὸν Ἀλέξανδρον
[29, 2]	Θετταλοῖς συνετίθετο, Θηβαίοις ἐσπένδετο, Ἐλάτειαν	ἐλάμβανεν,	Φωκέας ἀνίστη, ἐπιώρκει, ἐψεύδετο, ἐπηροῦτο·
[29, 4]	πόρρωθεν ἀφιείς, τῆς βελόνης ἄκρας	ἐτύγχανεν,	καὶ ᾤετο δήπου μέγα εἶναι
[29, 6]	καθέλκει, τοῦτο πολέμους συντάττει, τοῦτο	ἀνεβίβασεν	ἐπὶ ἵππους ἱππέας, ἐπὶ ἅρματα
[29, 2]	ἐν ταῖς Ἀμμωνίων ψάμμοις. Οὐκ	ἐξήρκεσεν	δ´ αὐτῷ οὐ Δαρεῖος φεύγων,
[29, 4]	πρότερον προσεκύνησαν Πέρσαι, πρὶν αὐτὸν	ἐχειροτόνησεν	ἐπὶ τὴν ἀρχὴν ὑβριστὴς ἵππος.
[29, 2]	οὐδὲ τὸ ἐξ Αἰγύπτου νουθέτημα	ἔπεισεν	μὴ φρονεῖν μέγα ἐπὶ εὐδαιμονίᾳ,
[29, 6]	δι´ ἐλπίδα ἀγαθοῦ καὶ ἄγνοιαν.	Ἐνέφυσεν	γάρ τι ὁ θεὸς ζώπυρον
[29, 2]	ἐπολέμει, Ἰλλυριοῖς ἐπῄει, ἐπολιόρκει Βυζάντιον,	κατέσκαπτεν	Ὄλυνθον, Ἀθηναίους ἐξηπάτα, Θετταλοῖς συνετίθετο,
[29, 2]	ὣς τὸ ἄχαρι δήπου πρᾶγμα	ἔτυχεν	καὶ τοῦτο οὐ φαύλων ἐραστῶν.
[29, 6]	γένει τῆς προσδοκίας τοῦ ἀγαθοῦ,	ἀπέκρυψεν	δὲ αὐτοῦ τὴν εὕρεσιν· ῥίζῃ
[29, 4]	τὴν φήμην, ἔθυον Ψάφωνι, καὶ	ἦν	αὐτοῖς θεὸς ὑπὸ ὀρνίθων κεχειροτονημένος·
[29, 2]	τοῦτο οὐ φαύλων ἐραστῶν. Οἷος	ἦν	καὶ ὁ Φίλιππος αὖθις ποτέ,
[29, 1]	οὐ γὰρ δὴ κακοδαίμων ἑκὼν	ἦν.	Τί δέ; ὁ Πέρσης ὁ
[29, 2]	ἀνίστη, ἐπιώρκει, ἐψεύδετο, ἐπηροῦτο· οὐδὲν	ἦν	Φιλίππῳ ἀπώμοτον, οὐ ῥῆμα, οὐκ
[29, 7]	ἐπὶ Ῥόδον. Ἢ τὴν μὲν	γῆν	ἀνάγκη νενεμῆσθαι τοῖς τόποις, καὶ
[29, 2]	ἁλοῦσα· ἀλλ´ ἐπὶ τὴν Ἰνδῶν	γῆν	ἔδραμεν αὐτοῖς ὅπλοις. Ἐρώμεθα τὸν
[29, 6]	~Τοῦτο τὸ πάθος ταράττει τὴν	γῆν	καὶ τὴν θάλατταν, τοῦτο ἀθροίζει
[29, 7]	ἐρημίαν, Σωκράτην δὲ ἐπὶ ἔρωτας,	Καρνεάδην	δὲ ἐπὶ ἁγνείαν, Διογένην ἐπὶ
[29, 1]	τινος, εἰπεῖν δὲ οὐκ ἔχει	ξυλλήβδην	ὀνόματι ἑνί, ὅτου ἐρᾷ. Εὐδαιμονίας,
[29, 2]	κατὰ Μακεδονίαν ἐξὸν μένειν, καὶ	ζῆν	ἐπὶ τοῖς Ἀμύντου ἀγαθοῖς, καὶ
[29, 2]	ἐκπέσῃ, μὴ ἀνεχόμενον καθ´ ἡσυχίαν	ζῆν;	Πολυκράτην μὲν γὰρ οὐδὲ τὸ
[29, 2]	καὶ Ἀνακρέοντα ἑταῖρον, καὶ παιδικὰ	Σμερδίην.	Ἀλλ´ οἵδε μὲν ἐοίκασιν οἱ
[29, 2]	ἐπὶ εὐδαιμονίᾳ, ὅτι ἐκέκτητο θάλατταν	Ἰωνικήν,	καὶ τριήρεις πολλάς, καὶ σφενδόνην
[29, 7]	ἄλλον ἀλλαχοῦ, Πυθαγόραν μὲν ἐπὶ	μουσικήν,	Θαλῆ δὲ ἐπὶ ἀστρονομίαν, Ἡράκλειτον
[29, 2]	καὶ τριήρεις πολλάς, καὶ σφενδόνην	καλήν,	καὶ Ἀνακρέοντα ἑταῖρον, καὶ παιδικὰ
[29, 7]	τοῖς μὲν ἄλλοις ζῴοις κατ´	ἀγέλην	ἑκάστην ἀποκέκριται πρὸς σωτηρίαν ἀγαθὸν
[29, 7]	μυρίους, διασπᾷ καὶ διασκίδνησιν τὴν	ἀγέλην,	καὶ πέμπει ἄλλον ἀλλαχοῦ, Πυθαγόραν
[29, 7]	φύσιν. Τὴν δὲ τῶν ἀνθρώπων	ἀγέλην,	τὴν σύννομον, τὴν ἡμερωτάτην, τὴν
[29, 7]	τόποις, καὶ οἰκεῖν ταύτης ἄλλους	ἄλλην	μοῖραν· τὸ δὲ ἀγαθὸν ἕν,
[29, 3]	ἀσχολούμενος, ὁ δὲ περὶ λόγους	σχολὴν	ἄγων, ὁ δὲ γάμον λαμβάνων,
[29, 1]	γεφύρας σχῆμα ἐφημέρῳ δεσμῷ. Καὶ	μὴν	Ὁμήρῳ ὁ Ποσειδῶν ἰσοτιμίαν ἄγει,
[29, 4]	δὲ θείαν νομίσαντες εἶναι τὴν	φήμην,	ἔθυον Ψάφωνι, καὶ ἦν αὐτοῖς
[29, 7]	ἔρωτας, Καρνεάδην δὲ ἐπὶ ἁγνείαν,	Διογένην	ἐπὶ πόνους, Ἐπίκουρον ἐφ´ ἡδονήν.
[29, 7]	πολυωφελεστάτης· πείσομαι τῇ χρησμῳδίᾳ, ἐὰν	ὡμολογημένην	ταύτην ἴδω. Ἀστασίαστόν μοι χρησμὸν
[29, 7]	Διογένην ἐπὶ πόνους, Ἐπίκουρον ἐφ´	ἡδονήν.	Ὁρᾷς τὸ πλῆθος τῶν ἡγεμόνων·
[29, 2]	Ἰωνικήν, καὶ τριήρεις πολλάς, καὶ	σφενδόνην	καλήν, καὶ Ἀνακρέοντα ἑταῖρον, καὶ
[29, 4]	Ἴων παρὰ τὸν μέγαν βασιλέα,	τέχνην	τινὰ ἐπιδεικνύμενος διαφέρουσαν εὐμηχανίᾳ. Ἁμάξας
[29, 1]	αὐτῷ ἡ Ἀσία πρὸς τὴν	Εὐρώπην	ξυνεδεῖτο θαλαττίαις ὁλκάσιν εἰς γεφύρας
[29, 7]	νομοθέτας μυρίους, διασπᾷ καὶ διασκίδνησιν	τὴν	ἀγέλην, καὶ πέμπει ἄλλον ἀλλαχοῦ,
[29, 2]	αὐτοῖς ὅπλοις. Ἐρώμεθα τὸν Ἀλέξανδρον	τὴν	αἰτίαν τοῦ δρόμου· Τί ποθεῖς;
[29, 2]	τὸν Ἕλληνα, τὸν Ἀθηναῖον ἐπὶ	τὴν	ἀκρόπολιν ἀεὶ θέοντα, ὥσπερ τῆς
[29, 4]	Πέρσαι, πρὶν αὐτὸν ἐχειροτόνησεν ἐπὶ	τὴν	ἀρχὴν ὑβριστὴς ἵππος. ~Οὕτως ἄρα
[29, 2]	φράσας, ὡς ἐρήμῳ ἀγαθῶν, εἰς	τὴν	Ἀσίαν ἐπεραιοῦτο, ὑποπτεύων τὴν εὐδαιμονίαν
[29, 6]	διερευνᾶται. ~Τοῦτο τὸ πάθος ταράττει	τὴν	γῆν καὶ τὴν θάλατταν, τοῦτο
[29, 7]	βίους, παρανομεῖς περὶ τὴν φύσιν.	Τὴν	δὲ τῶν ἀνθρώπων ἀγέλην, τὴν
[29, 2]	εἰς τὴν Ἀσίαν ἐπεραιοῦτο, ὑποπτεύων	τὴν	εὐδαιμονίαν ἢ ἐν Σάρδεσιν ἐν
[29, 6]	τοῦ ἀγαθοῦ, ἀπέκρυψεν δὲ αὐτοῦ	τὴν	εὕρεσιν· ῥίζῃ μὲν μέλαν ἔσκε,
[29, 1]	ὅτι αὐτῷ ἡ Ἀσία πρὸς	τὴν	Εὐρώπην ξυνεδεῖτο θαλαττίαις ὁλκάσιν εἰς
[29, 4]	δήπου μέγα εἶναι αὐτῷ ἀγαθὸν	τὴν	εὐστοχίαν τῆς βελόνης, οὐχ ἧττον
[29, 7]	τῶν ἀνθρώπων ἀγέλην, τὴν σύννομον,	τὴν	ἡμερωτάτην, τὴν κοινωνικοτάτην, τὴν λογικωτάτην,
[29, 6]	πάθος ταράττει τὴν γῆν καὶ	τὴν	θάλατταν, τοῦτο ἀθροίζει τὰς ἐκκλησίας,
[29, 2]	οὐ Βαβυλὼν ἁλοῦσα· ἀλλ´ ἐπὶ	τὴν	Ἰνδῶν γῆν ἔδραμεν αὐτοῖς ὅπλοις.
[29, 7]	ἀγέλην, τὴν σύννομον, τὴν ἡμερωτάτην,	τὴν	κοινωνικοτάτην, τὴν λογικωτάτην, κινδυνεύει διαλύειν
[29, 7]	σύννομον, τὴν ἡμερωτάτην, τὴν κοινωνικοτάτην,	τὴν	λογικωτάτην, κινδυνεύει διαλύειν καὶ διασπᾶν
[29, 7]	ὡς Τληπόλεμον ἐπὶ Ῥόδον. Ἢ	τὴν	μὲν γῆν ἀνάγκη νενεμῆσθαι τοῖς
[29, 7]	Τὴν δὲ τῶν ἀνθρώπων ἀγέλην,	τὴν	σύννομον, τὴν ἡμερωτάτην, τὴν κοινωνικοτάτην,
[29, 4]	οὐχ ἧττον ἢ ὁ Ἀχιλλεὺς	τὴν	τῆς μελίας τῆς ἐκ τοῦ
[29, 3]	πλῆθος, ἆρα καὶ τοῦτο προήκατο	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ ἐλπίδα; οὐδαμῶς μὰ
[29, 7]	τὰ βαδίζοντα, τὰ ἕρποντα, τὰ	τὴν	ὑγρὰν δίαιταν ἀσπαζόμενα, τὰ σαρκοφάγα,
[29, 4]	Λίβυες δὲ θείαν νομίσαντες εἶναι	τὴν	φήμην, ἔθυον Ψάφωνι, καὶ ἦν
[29, 7]	μεταθῇς τοὺς βίους, παρανομεῖς περὶ	τὴν	φύσιν. Τὴν δὲ τῶν ἀνθρώπων
[29, 1]	καὶ τὼ ὀφθαλμὼ ἐκτετηκώς, καὶ	τὴν	χαίτην διαπεπλεγμένος, καὶ ἐν πορφυρίσιν
[29, 2]	μὴ ἀνεχόμενον καθ´ ἡσυχίαν ζῆν;	Πολυκράτην	μὲν γὰρ οὐδὲ τὸ ἐξ
[29, 7]	ἀστρονομίαν, Ἡράκλειτον δὲ ἐπὶ ἐρημίαν,	Σωκράτην	δὲ ἐπὶ ἔρωτας, Καρνεάδην δὲ
[29, 7]	τὴν σύννομον, τὴν ἡμερωτάτην, τὴν	κοινωνικοτάτην,	τὴν λογικωτάτην, κινδυνεύει διαλύειν καὶ
[29, 7]	τὴν ἡμερωτάτην, τὴν κοινωνικοτάτην, τὴν	λογικωτάτην,	κινδυνεύει διαλύειν καὶ διασπᾶν οὐκ
[29, 7]	ἀνθρώπων ἀγέλην, τὴν σύννομον, τὴν	ἡμερωτάτην,	τὴν κοινωνικοτάτην, τὴν λογικωτάτην, κινδυνεύει
[29, 1]	τὼ ὀφθαλμὼ ἐκτετηκώς, καὶ τὴν	χαίτην	διαπεπλεγμένος, καὶ ἐν πορφυρίσιν κατορωρυγμένος,
[29, 7]	μὲν ἄλλοις ζῴοις κατ´ ἀγέλην	ἑκάστην	ἀποκέκριται πρὸς σωτηρίαν ἀγαθὸν ἕν,
[29, 7]	πείσομαι τῇ χρησμῳδίᾳ, ἐὰν ὡμολογημένην	ταύτην	ἴδω. Ἀστασίαστόν μοι χρησμὸν λέγε·
[29, 2]	καὶ τῇ Περδίκκου εὐδαιμονίᾳ, ἐζήτει	ταύτην	περϊιὼν ἄλλοθι, ὥσπερ ἐκπεπτωκυῖαν τῆς
[29, 4]	πρὶν αὐτὸν ἐχειροτόνησεν ἐπὶ τὴν	ἀρχὴν	ὑβριστὴς ἵππος. ~Οὕτως ἄρα οὐδὲν
[29, 5]	πράξεως νενεμημένος καὶ μοῖραν καὶ	τύχην.	Καὶ κοινὸς μὲν πᾶσιν ὁ
[29, 4]	τῶν ᾠδικῶν ὀρνίθων πολλούς, ἐδίδασκεν	ᾄδειν	τοὺς ὄρνιθας· Μέγας θεὸς Ψάφων·
[29, 7]	ἀνάγκη νενεμῆσθαι τοῖς τόποις, καὶ	οἰκεῖν	ταύτης ἄλλους ἄλλην μοῖραν· τὸ
[29, 4]	ἀλλὰ ἤθελεν γὰρ θεὸς εἶναι	δοκεῖν·	ξυλλαβὼν οὖν τῶν ᾠδικῶν ὀρνίθων
[29, 2]	ποτέ, ᾧ κατὰ Μακεδονίαν ἐξὸν	μένειν,	καὶ ζῆν ἐπὶ τοῖς Ἀμύντου
[29, 2]	ἐξ Αἰγύπτου νουθέτημα ἔπεισεν μὴ	φρονεῖν	μέγα ἐπὶ εὐδαιμονίᾳ, ὅτι ἐκέκτητο
[29, 1]	ὀρέξεις. Ἀλλὰ ἐφίεται μέν τινος,	εἰπεῖν	δὲ οὐκ ἔχει ξυλλήβδην ὀνόματι
[29, 2]	Καὶ διὰ τοῦτο ὁ Ἀλέξανδρος,	χαίρειν	τὲ τῇ Εὐρώπῃ φράσας, ὡς
[29, 6]	καὶ σαφῶς οἶδα, ὡς χαλεπὸν	εὑρεῖν	τὸ χρῆμα τοῦτο ἀνδράσι γε
[29, 7]	τὴν κοινωνικοτάτην, τὴν λογικωτάτην, κινδυνεύει	διαλύειν	καὶ διασπᾶν οὐκ ἐπιθυμία δημώδης
[29, 6]	τοῦτο μισθοφόροι, ἄνδρας μὲν κτείνουσι,	πόλιν	δέ τε πῦρ ἀμαθύνει, τέκνα
[29, 2]	Ἕλληνα, τὸν Ἀθηναῖον ἐπὶ τὴν	ἀκρόπολιν	ἀεὶ θέοντα, ὥσπερ τῆς εὐδαιμονίας
[29, 6]	ἱππέας, ἐπὶ ἅρματα ἡνιόχους, ἐπὶ	ἀκρόπολιν	τυράννους. Διὰ τοῦτο ξεναγοί, διὰ
[29, 1]	οἱ ἄνθρωποι φιλόσοφον, πότερα ἀνέραστος	ἡμῖν	ἐστιν πάντων χρημάτων; Ἠλιθίου ἂν
[29, 1]	καὶ καταθύων τὸν βοῦν τὸν	Ἄπιν,	ἄλλό τι ἢ καὶ οὗτος
[29, 4]	ὃν οὐ πρότερον προσεκύνησαν Πέρσαι,	πρὶν	αὐτὸν ἐχειροτόνησεν ἐπὶ τὴν ἀρχὴν
[29, 2]	παιδικὰ Σμερδίην. Ἀλλ´ οἵδε μὲν	ἐοίκασιν	οἱ δυνάσται ἐξηπατημένοις ὑπὸ ἁβρότητος
[29, 1]	πρὸς τὴν Εὐρώπην ξυνεδεῖτο θαλαττίαις	ὁλκάσιν	εἰς γεφύρας σχῆμα ἐφημέρῳ δεσμῷ.
[29, 5]	καὶ τύχην. Καὶ κοινὸς μὲν	πᾶσιν	ὁ τοῦ ἀγαθοῦ πόθος, τυγχάνει
[29, 6]	θνητοῖσι· θεοὶ δέ τε πάντα	ἴσασιν.	~Νῦν δὲ τοῖς ἀνθρώποις περὶ
[29, 2]	ὑποπτεύων τὴν εὐδαιμονίαν ἢ ἐν	Σάρδεσιν	ἐν τῷ χρυσῷ ψήγματι κατορωρύχθαι,
[29, 2]	τείχεσιν, ἢ ἐν τοῖς Φοινίκων	λιμέσιν,	ἢ ἐν ταῖς Αἰγυπτίων ἠόσιν,
[29, 6]	ἀγαθοῦ, ἀπέκρυψεν δὲ αὐτοῦ τὴν	εὕρεσιν·	ῥίζῃ μὲν μέλαν ἔσκε, γάλακτι
[29, 2]	θησαυροῖς, ἢ ἐν τοῖς Βαβυλωνίων	τείχεσιν,	ἢ ἐν τοῖς Φοινίκων λιμέσιν,
[29, 7]	καὶ νομοθέτας μυρίους, διασπᾷ καὶ	διασκίδνησιν	τὴν ἀγέλην, καὶ πέμπει ἄλλον
[29, 2]	ἐπὶ τί σπεύδεις; Ἄλλο τί	φησίν,	ἢ εὐδαιμονίαν; ~Ἔα μοι τοὺς
[29, 1]	καὶ ἐν βασιλείοις κατακεκλεισμένος, καὶ	παλλακίσιν	ἀναμεμιγμένος, ἄλλό τι ἐδίωκεν, οὐκ
[29, 1]	τὴν χαίτην διαπεπλεγμένος, καὶ ἐν	πορφυρίσιν	κατορωρυγμένος, καὶ ἐν βασιλείοις κατακεκλεισμένος,
[29, 2]	λιμέσιν, ἢ ἐν ταῖς Αἰγυπτίων	ἠόσιν,	ἢ ἐν ταῖς Ἀμμωνίων ψάμμοις.
[29, 6]	τοῦτο πληροῖ τὰ δεσμωτήρια, τοῦτο	πήγνυσιν	ναῦν, τοῦτο τριήρεις καθέλκει, τοῦτο
[29, 5]	καὶ βοῶσιν μὲν πάντες καὶ	παιωνίζουσιν,	ὡς δῆτα ἐντετυχηκότες τῷ ἀγαθῷ,
[29, 1]	τουτὶ δὲ τὸ θρέμμα, ὃν	καλοῦσιν	οἱ ἄνθρωποι φιλόσοφον, πότερα ἀνέραστος
[29, 7]	τοὺς βίους, παρανομεῖς περὶ τὴν	φύσιν.	Τὴν δὲ τῶν ἀνθρώπων ἀγέλην,
[29, 3]	τις· τοῦτο δὲ οὐκ, ἂν	λάθωσιν.	Καὶ οὗτοι μὲν σπουδαστικοί τινες
[29, 5]	ἀλλήλοις καὶ διαδάκνοντες, οὔτε ἀφιέναι	τολμῶσιν,	μὴ ἄρα ἔχωσιν, οὔτε παύσασθαι
[29, 5]	διωκόντων, ὀδυρομένων, ἁρπαζόντων, ἀφαιρουμένων· καὶ	βοῶσιν	μὲν πάντες καὶ παιωνίζουσιν, ὡς
[29, 5]	παύσασθαι πονούμενοι, μὴ ἄρα οὐκ	ἔχωσιν·	ἔνθα δὴ θόρυβος, καὶ στάσεις,
[29, 5]	οὔτε ἀφιέναι τολμῶσιν, μὴ ἄρα	ἔχωσιν,	οὔτε παύσασθαι πονούμενοι, μὴ ἄρα
[29, 1]	ἄνθρωποι φιλόσοφον, πότερα ἀνέραστος ἡμῖν	ἐστιν	πάντων χρημάτων; Ἠλιθίου ἂν εἴη
[29, 1]	λόγων· τουτὶ δὲ τὸ θρέμμα,	ὃν	καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι φιλόσοφον, πότερα
[29, 4]	οὐδὲν οἶμαι τοῦ Περσικοῦ φαυλότερος,	ὃν	οὐ πρότερον προσεκύνησαν Πέρσαι, πρὶν
[29, 3]	τινες τοῖς βίοις· τὸ δὲ	ἀργὸν	καὶ ἀλύον τοῦτο πλῆθος, ἆρα
[29, 2]	Φιλίππῳ ἀπώμοτον, οὐ ῥῆμα, οὐκ	ἔργον,	οὐκ αἰσχύνη, οὐκ ἀδοξία. Ἐρώμεθα
[29, 4]	Οἱ δὲ οἱ αὐτοί τε	ᾖδον,	καὶ οἱ ἄλλοι ὄρνιθες ἐθιζόμενοι
[29, 7]	ἐπὶ Μίλητον, ὡς Τληπόλεμον ἐπὶ	Ῥόδον.	Ἢ τὴν μὲν γῆν ἀνάγκη
[29, 7]	ἄλλους ἄλλην μοῖραν· τὸ δὲ	ἀγαθὸν	ἕν, ἀνέμητον, ἄφθονον, ἀνενδεές, πολυαρκὲς
[29, 7]	ἀγέλην ἑκάστην ἀποκέκριται πρὸς σωτηρίαν	ἀγαθὸν	ἕν, καὶ κοινωνεῖ ἴσου βίου
[29, 7]	φύσεως ὁρατικῆς, καὶ μουσικὴ μία	ἀγαθὸν	ἓν φύσεως ἀκουστικῆς, καὶ ὑγίεις
[29, 7]	καὶ διανοητικῇ· ὡς ἥλιος εἷς	ἀγαθὸν	ἓν φύσεως ὁρατικῆς, καὶ μουσικὴ
[29, 5]	κοινωνοῦντες ἑνὸς τοῦ πρὸς τὸ	ἀγαθόν,	ἵενται πολλὰς καὶ παντοδαπὰς ὁδούς,
[29, 4]	ᾤετο δήπου μέγα εἶναι αὐτῷ	ἀγαθὸν	τὴν εὐστοχίαν τῆς βελόνης, οὐχ
[29, 7]	ὡς Ἀρχίαν ἐπὶ Συρακούσας, ὡς	Φίλανθον	ἐπὶ Τάραντα, ὡς Νηρέα ἐπὶ
[29, 2]	Ἰλλυριοῖς ἐπῄει, ἐπολιόρκει Βυζάντιον, κατέσκαπτεν	Ὄλυνθον,	Ἀθηναίους ἐξηπάτα, Θετταλοῖς συνετίθετο, Θηβαίοις
[29, 2]	τὸν Πεισίστρατον τὸν Ἕλληνα, τὸν	Ἀθηναῖον	ἐπὶ τὴν ἀκρόπολιν ἀεὶ θέοντα,
[29, 3]	ἄλλό τι ἐπιμηχανώμενος σπουδῇ, κἂν	μάταιον	ᾖ. ~Ἦλθεν εἰς Βαβυλῶνα ἀνὴρ
[29, 2]	καὶ πηρώσεις σωμάτων; κακοδαιμονίας ἐρᾶς;	Γελοῖον	τὸ ἐρώτημα. Ἀλλ´ οὐχ εὗρε
[29, 7]	τῶν συνθημάτων. Ποῖ τις τράπηται;	ποῖον	αὐτῶν καταδέξωμαι; τίνι πεισθῶ τῶν
[29, 7]	ἀνθρώπων γένος; τίνας ὁδούς; ἐπὶ	ποῖον	τέλος; ἓν τοῦτο ἔστω, κοινὸν
[29, 1]	ᾤετο, καὶ πληγὰς λαμβάνει, εἰς	δεσμωτήριον	ἐμβάλλεται. ~Τί λέγω βασιλεῖς βαρβάρους;
[29, 5]	ὑπὸ δὲ ἀπιστίας τὰ τοῦ	πλησίον	ἕκαστος ῥήματα διερευνᾶται. ~Τοῦτο τὸ
[29, 3]	κόλακες πράγματα εἶχον τὰς τῶν	πλησίον	ἐπιθυμίας θεραπεύοντες, οὔτε οἱ βωμολόχοι
[29, 2]	Τριβαλλοῖς ἐπολέμει, Ἰλλυριοῖς ἐπῄει, ἐπολιόρκει	Βυζάντιον,	κατέσκαπτεν Ὄλυνθον, Ἀθηναίους ἐξηπάτα, Θετταλοῖς
[29, 6]	μὲν μέλαν ἔσκε, γάλακτι δὲ	εἴκελον	ἄνθος· οὐ γὰρ ἐξαπατήσει με
[29, 7]	διασκίδνησιν τὴν ἀγέλην, καὶ πέμπει	ἄλλον	ἀλλαχοῦ, Πυθαγόραν μὲν ἐπὶ μουσικήν,
[29, 7]	καὶ φιλοσοφίας ὁρῶ πολλὰς ἀποικίας,	ἄλλον	ἀλλαχοῦ στελλόμενον· ὡς ἐπὶ Βοιωτίαν
[29, 5]	τυγχάνει δὲ τοῦ ζητουμένου οὐδὲν	μᾶλλον	ἄλλος ἄλλου· ἀλλὰ ὥσπερ οἱ
[29, 3]	λόγους σχολὴν ἄγων, ὁ δὲ	γάμον	λαμβάνων, ὁ δὲ παῖδας τρέφων,
[29, 7]	ἀλλαχοῦ στελλόμενον· ὡς ἐπὶ Βοιωτίαν	Κάδμον,	ὡς Ἀρχίαν ἐπὶ Συρακούσας, ὡς
[29, 7]	καὶ σεισμὸν μέλλοντα, καὶ ἐπιόντα	πόλεμον,	καὶ κατιόντα λοιμόν· τὸν δὲ
[29, 7]	ὡς Νηρέα ἐπὶ Μίλητον, ὡς	Τληπόλεμον	ἐπὶ Ῥόδον. Ἢ τὴν μὲν
[29, 7]	τεῖχος λέγει, καὶ τὸ στένυγρον	ἰσθμόν,	καὶ σεισμὸν μέλλοντα, καὶ ἐπιόντα
[29, 7]	πῶς τείχους μὴ δεηθῶ, πῶς	λοιμὸν	μὴ φοβηθῶ. Ἀλλ´ ὁ μὲν
[29, 7]	καὶ ἐπιόντα πόλεμον, καὶ κατιόντα	λοιμόν·	τὸν δὲ τούτων πρεσβύτερον χρησμὸν
[29, 7]	δὲ τῶν ἀνθρώπων ἀγέλην, τὴν	σύννομον,	τὴν ἡμερωτάτην, τὴν κοινωνικοτάτην, τὴν
[29, 7]	ὡμολογημένην ταύτην ἴδω. Ἀστασίαστόν μοι	χρησμὸν	λέγε· τοιαύτης δέομαι μαντικῆς, ᾗ
[29, 7]	λοιμόν· τὸν δὲ τούτων πρεσβύτερον	χρησμὸν	οὐ λέγει, ὅπως πόλεμος μὴ
[29, 7]	καὶ τὸ στένυγρον ἰσθμόν, καὶ	σεισμὸν	μέλλοντα, καὶ ἐπιόντα πόλεμον, καὶ
[29, 7]	ὁρῶ πολλὰς ἀποικίας, ἄλλον ἀλλαχοῦ	στελλόμενον·	ὡς ἐπὶ Βοιωτίαν Κάδμον, ὡς
[29, 2]	τῇ παλαιᾷ, κἂν ἐκπέσῃ, μὴ	ἀνεχόμενον	καθ´ ἡσυχίαν ζῆν; Πολυκράτην μὲν
[29, 2]	Ἀλλ´ οὐχ εὗρε δήπου τὸ	ζητούμενον	ὁ Φίλιππος, ἀλλ´ ἐξαναςτᾶσα ἔλαθεν
[29, 5]	μαστεύοντες, ἄποροι ὄντες τοῦ τὸ	θηρώμενον	ἐλέγξοντος φθόγγου, βρίθει καὶ ἐπαφῇ
[29, 7]	ἑψομένου ἐν Λυδοῖς, καὶ τὸ	ξύλινον	τεῖχος λέγει, καὶ τὸ στένυγρον
[29, 7]	ποῖον τέλος; ἓν τοῦτο ἔστω,	κοινὸν	ἔστω. Νῦν δὲ καὶ φιλοσοφίας
[29, 7]	τὸ δὲ ἀγαθὸν ἕν, ἀνέμητον,	ἄφθονον,	ἀνενδεές, πολυαρκὲς πάσῃ φύσει λογιστικῇ
[29, 7]	καὶ διασπᾶν οὐκ ἐπιθυμία δημώδης	μόνον,	οὐδὲ ὀρέξεις ἄλογοι, οὐδὲ ἔρωτες
[29, 2]	αὖθις ποτέ, ᾧ κατὰ Μακεδονίαν	ἐξὸν	μένειν, καὶ ζῆν ἐπὶ τοῖς
[29, 6]	αἰνίγματος, καὶ σαφῶς οἶδα, ὡς	χαλεπὸν	εὑρεῖν τὸ χρῆμα τοῦτο ἀνδράσι
[29, 2]	αἰσχύνη, οὐκ ἀδοξία. Ἐρώμεθα τὸν	Φίλιππον·	Τίνος ἀντικαταλλάττῃ πόνους τοσούτους, καὶ
[29, 7]	ξύλινον τεῖχος λέγει, καὶ τὸ	στένυγρον	ἰσθμόν, καὶ σεισμὸν μέλλοντα, καὶ
[29, 2]	ἔδραμεν αὐτοῖς ὅπλοις. Ἐρώμεθα τὸν	Ἀλέξανδρον	τὴν αἰτίαν τοῦ δρόμου· Τί
[29, 5]	ὑβριστὴς ἵππος. ~Οὕτως ἄρα οὐδὲν	ἕτερον	ἑτέρῳ ὁμολογεῖ τῶν ἀνθρωπίνων, ἀλλὰ
[29, 4]	τοῦ Περσικοῦ φαυλότερος, ὃν οὐ	πρότερον	προσεκύνησαν Πέρσαι, πρὶν αὐτὸν ἐχειροτόνησεν
[29, 2]	Καὶ τί ἂν εἴη πολέμου	ἀχαριστότερον;	ἀλλὰ καὶ ὣς τὸ ἄχαρι
[29, 7]	κατιόντα λοιμόν· τὸν δὲ τούτων	πρεσβύτερον	χρησμὸν οὐ λέγει, ὅπως πόλεμος
[29, 2]	καὶ σφενδόνην καλήν, καὶ Ἀνακρέοντα	ἑταῖρον,	καὶ παιδικὰ Σμερδίην. Ἀλλ´ οἵδε
[29, 5]	οἱ ἐν σκότῳ χρυσὸν καὶ	ἄργυρον	μαστεύοντες, ἄποροι ὄντες τοῦ τὸ
[29, 7]	ἐπὶ ἁγνείαν, Διογένην ἐπὶ πόνους,	Ἐπίκουρον	ἐφ´ ἡδονήν. Ὁρᾷς τὸ πλῆθος
[29, 6]	Ἐνέφυσεν γάρ τι ὁ θεὸς	ζώπυρον	τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει τῆς
[29, 5]	ἀλλὰ ὥσπερ οἱ ἐν σκότῳ	χρυσὸν	καὶ ἄργυρον μαστεύοντες, ἄποροι ὄντες
[29, 2]	ὁρᾷς τὸν Πεισίστρατον τὸν Ἕλληνα,	τὸν	Ἀθηναῖον ἐπὶ τὴν ἀκρόπολιν ἀεὶ
[29, 2]	γῆν ἔδραμεν αὐτοῖς ὅπλοις. Ἐρώμεθα	τὸν	Ἀλέξανδρον τὴν αἰτίαν τοῦ δρόμου·
[29, 1]	ποταμῷ, καὶ καταθύων τὸν βοῦν	τὸν	Ἄπιν, ἄλλό τι ἢ καὶ
[29, 1]	λοιδορούμενος τῷ ποταμῷ, καὶ καταθύων	τὸν	βοῦν τὸν Ἄπιν, ἄλλό τι
[29, 7]	ἐπιόντα πόλεμον, καὶ κατιόντα λοιμόν·	τὸν	δὲ τούτων πρεσβύτερον χρησμὸν οὐ
[29, 1]	ἀμφισβητῆσαι ἄν μοι δοκεῖ πρὸς	τὸν	Δία περὶ εὐδαιμονίας (τοσοῦτον αὐτοῦ
[29, 2]	βαρβάρους; οὐχ ὁρᾷς τὸν Πεισίστρατον	τὸν	Ἕλληνα, τὸν Ἀθηναῖον ἐπὶ τὴν
[29, 4]	εἰς Βαβυλῶνα ἀνὴρ Ἴων παρὰ	τὸν	μέγαν βασιλέα, τέχνην τινὰ ἐπιδεικνύμενος
[29, 2]	λέγω βασιλεῖς βαρβάρους; οὐχ ὁρᾷς	τὸν	Πεισίστρατον τὸν Ἕλληνα, τὸν Ἀθηναῖον
[29, 2]	οὐκ αἰσχύνη, οὐκ ἀδοξία. Ἐρώμεθα	τὸν	Φίλιππον· Τίνος ἀντικαταλλάττῃ πόνους τοσούτους,
[29, 2]	βασιλεῖς βαρβάρους; οὐχ ὁρᾷς τὸν	Πεισίστρατον	τὸν Ἕλληνα, τὸν Ἀθηναῖον ἐπὶ
[29, 7]	ἔρωτες κενοί, ἀλλὰ καὶ τὸ	βεβαιότατον	τῶν ὄντων φιλοσοφία· πολλοὺς καὶ
[29, 7]	ἐπὶ Τάραντα, ὡς Νηρέα ἐπὶ	Μίλητον,	ὡς Τληπόλεμον ἐπὶ Ῥόδον. Ἢ
[29, 7]	μοῖραν· τὸ δὲ ἀγαθὸν ἕν,	ἀνέμητον,	ἄφθονον, ἀνενδεές, πολυαρκὲς πάσῃ φύσει
[29, 7]	μουσικήν, Θαλῆ δὲ ἐπὶ ἀστρονομίαν,	Ἡράκλειτον	δὲ ἐπὶ ἐρημίαν, Σωκράτην δὲ
[29, 2]	ἐψεύδετο, ἐπηροῦτο· οὐδὲν ἦν Φιλίππῳ	ἀπώμοτον,	οὐ ῥῆμα, οὐκ ἔργον, οὐκ
[29, 7]	χρησμῳδίᾳ, ἐὰν ὡμολογημένην ταύτην ἴδω.	Ἀστασίαστόν	μοι χρησμὸν λέγε· τοιαύτης δέομαι
[29, 1]	καταλόγου ἀνδρῶν, ἀλλ´ οὐκ ἀποκρίνεσθαι	ἕκαστον,	ὡς εὐδαιμονίας εἵνεκα ὁ μὲν
[29, 5]	ἐλέγξοντος φθόγγου, βρίθει καὶ ἐπαφῇ	ἄπιστον	εἰκασίαν λαβόντες, περιπίπτοντες ἀλλήλοις καὶ
[29, 4]	τὴν εὐστοχίαν τῆς βελόνης, οὐχ	ἧττον	ἢ ὁ Ἀχιλλεὺς τὴν τῆς
[29, 4]	οὐ πρότερον προσεκύνησαν Πέρσαι, πρὶν	αὐτὸν	ἐχειροτόνησεν ἐπὶ τὴν ἀρχὴν ὑβριστὴς
[29, 2]	ὁ Φίλιππος, ἀλλ´ ἐξαναςτᾶσα ἔλαθεν	αὐτὸν	ἡ εὐδαιμονία. Καὶ διὰ τοῦτο
[29, 1]	πρὸς τὸν Δία περὶ εὐδαιμονίας	(τοσοῦτον	αὐτοῦ οἶμαι ἐπειλῆφθαι αὐτῆς) καὶ
[29, 4]	θείαν νομίσαντες εἶναι τὴν φήμην,	ἔθυον	Ψάφωνι, καὶ ἦν αὐτοῖς θεὸς
[29, 3]	βίοις· τὸ δὲ ἀργὸν καὶ	ἀλύον	τοῦτο πλῆθος, ἆρα καὶ τοῦτο
[29, 1]	θρέμμα, ὃν καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι	φιλόσοφον,	πότερα ἀνέραστος ἡμῖν ἐστιν πάντων
[29, 3]	ἂν οὔτε οἱ κόλακες πράγματα	εἶχον	τὰς τῶν πλησίον ἐπιθυμίας θεραπεύοντες,
[29, 6]	πληροῖ τὰ δεσμωτήρια, τοῦτο πήγνυσιν	ναῦν,	τοῦτο τριήρεις καθέλκει, τοῦτο πολέμους
[29, 7]	ἓν τοῦτο ἔστω, κοινὸν ἔστω.	Νῦν	δὲ καὶ φιλοσοφίας ὁρῶ πολλὰς
[29, 7]	θεοὶ δέ τε πάντα ἴσασιν.	~Νῦν	δὲ τοῖς ἀνθρώποις περὶ μὲν
[29, 4]	γὰρ θεὸς εἶναι δοκεῖν· ξυλλαβὼν	οὖν	τῶν ᾠδικῶν ὀρνίθων πολλούς, ἐδίδασκεν
[29, 1]	τῷ ποταμῷ, καὶ καταθύων τὸν	βοῦν	τὸν Ἄπιν, ἄλλό τι ἢ
[29, 2]	τῆς εὐδαιμονίας αὐτῷ κατορωρυγμένης ἐκεῖ	σὺν	τῇ ἐλαίᾳ τῇ παλαιᾷ, κἂν
[29, 4]	ἤθελεν γὰρ θεὸς εἶναι δοκεῖν·	ξυλλαβὼν	οὖν τῶν ᾠδικῶν ὀρνίθων πολλούς,
[29, 3]	ὁ δὲ περὶ λόγους σχολὴν	ἄγων,	ὁ δὲ γάμον λαμβάνων, ὁ
[29, 1]	φιλῳδὸς μελῶν, ὁ δὲ ῥήτωρ	λόγων·	τουτὶ δὲ τὸ θρέμμα, ὃν
[29, 2]	ἐξήρκεσεν δ´ αὐτῷ οὐ Δαρεῖος	φεύγων,	οὐκ Αἴγυπτος ληφθεῖσα, οὐκ Ἄμμων
[29, 1]	δεσμῷ. Καὶ μὴν Ὁμήρῳ ὁ	Ποσειδῶν	ἰσοτιμίαν ἄγει, παρὰ δὲ τούτου,
[29, 2]	Βαβυλὼν ἁλοῦσα· ἀλλ´ ἐπὶ τὴν	Ἰνδῶν	γῆν ἔδραμεν αὐτοῖς ὅπλοις. Ἐρώμεθα
[29, 1]	ἢ καὶ οὗτος ἐπὶ ταὐτὰ	σπεύδων	ταῦτα ἔδρα; ὁ μὲν γὰρ
[29, 1]	Πέρσης ὁ τὰ Αἰγυπτίων ἱερὰ	ἀφανίζων	πυρί, καὶ λοιδορούμενος τῷ ποταμῷ,
[29, 3]	ὁ δὲ λῃστεύων, ὁ δὲ	ὑβρίζων,	ὁ δὲ δωροδοκῶν, ὁ δὲ
[29, 2]	τῇ Εὐρώπῃ φράσας, ὡς ἐρήμῳ	ἀγαθῶν,	εἰς τὴν Ἀσίαν ἐπεραιοῦτο, ὑποπτεύων
[29, 4]	καὶ ἦν αὐτοῖς θεὸς ὑπὸ	ὀρνίθων	κεχειροτονημένος· οὐδὲν οἶμαι τοῦ Περσικοῦ
[29, 4]	δοκεῖν· ξυλλαβὼν οὖν τῶν ᾠδικῶν	ὀρνίθων	πολλούς, ἐδίδασκεν ᾄδειν τοὺς ὄρνιθας·
[29, 4]	ᾖ. ~Ἦλθεν εἰς Βαβυλῶνα ἀνὴρ	Ἴων	παρὰ τὸν μέγαν βασιλέα, τέχνην
[29, 1]	χλιδῆς, ὁ Θηβαῖος αὐλῶν, ὁ	Ἴων	χορῶν· καὶ ἔτι δ´ αὖ
[29, 2]	τῇ Περδίκκου εὐδαιμονίᾳ, ἐζήτει ταύτην	περϊιὼν	ἄλλοθι, ὥσπερ ἐκπεπτωκυῖαν τῆς Μακεδόνων
[29, 3]	θεραπεύοντες, οὔτε οἱ βωμολόχοι τῶν	θαλιῶν	καὶ γελώτων ἐκθηρώμενοι γενέσεις τὲ
[29, 2]	Μαυσωλοῦ θησαυροῖς, ἢ ἐν τοῖς	Βαβυλωνίων	τείχεσιν, ἢ ἐν τοῖς Φοινίκων
[29, 2]	Αἰγυπτίων ἠόσιν, ἢ ἐν ταῖς	Ἀμμωνίων	ψάμμοις. Οὐκ ἐξήρκεσεν δ´ αὐτῷ
[29, 6]	βαθυζώνους τὲ γυναῖκας. Καὶ ἄλλων	μυρίων	κακῶν ἀνέχονται οἱ ἄνθρωποι δι´
[29, 2]	Φοινίκων λιμέσιν, ἢ ἐν ταῖς	Αἰγυπτίων	ἠόσιν, ἢ ἐν ταῖς Ἀμμωνίων
[29, 1]	δέ; ὁ Πέρσης ὁ τὰ	Αἰγυπτίων	ἱερὰ ἀφανίζων πυρί, καὶ λοιδορούμενος
[29, 6]	τὲ γυναῖκας. Καὶ ἄλλων μυρίων	κακῶν	ἀνέχονται οἱ ἄνθρωποι δι´ οὐδὲν
[29, 2]	ὑπὸ ἁβρότητος καὶ ἡδονῆς, εὐπροσώπων	κακῶν.	Ὁμήρου δὲ οὐκ ἀκούεις ἐγκωμιάζοντος
[29, 1]	εὐδαιμονίαν; οὐ γὰρ δὴ κακοδαίμων	ἑκὼν	ἦν. Τί δέ; ὁ Πέρσης
[29, 1]	τῆς εὐηθείας, εἰ οἴει τῶν	παιδικῶν	ἐκστήσεσθαί σοι ἕνα γέ τινα
[29, 4]	εἶναι δοκεῖν· ξυλλαβὼν οὖν τῶν	ᾠδικῶν	ὀρνίθων πολλούς, ἐδίδασκεν ᾄδειν τοὺς
[29, 2]	Βαβυλωνίων τείχεσιν, ἢ ἐν τοῖς	Φοινίκων	λιμέσιν, ἢ ἐν ταῖς Αἰγυπτίων
[29, 3]	ὁ δὲ ὑβρίζων, ὁ δὲ	δωροδοκῶν,	ὁ δὲ μοιχεύων, ὁ δὲ
[29, 1]	μουσικὸς ἔρωτος, ὁ δὲ φιλῳδὸς	μελῶν,	ὁ δὲ ῥήτωρ λόγων· τουτὶ
[29, 6]	ἄγουσι βαθυζώνους τὲ γυναῖκας. Καὶ	ἄλλων	μυρίων κακῶν ἀνέχονται οἱ ἄνθρωποι
[29, 7]	περὶ μὲν ἀτόπου λέβητος ὁ	Ἀπόλλων	λέγει ἑψομένου ἐν Λυδοῖς, καὶ
[29, 7]	μὴ φοβηθῶ. Ἀλλ´ ὁ μὲν	Ἀπόλλων	ταῦτα ἐκ Δελφῶν οὐ λέγει,
[29, 1]	ὁ Συβαρίτης χλιδῆς, ὁ Θηβαῖος	αὐλῶν,	ὁ Ἴων χορῶν· καὶ ἔτι
[29, 2]	πρᾶγμα ἔτυχεν καὶ τοῦτο οὐ	φαύλων	ἐραστῶν. Οἷος ἦν καὶ ὁ
[29, 2]	ληφθεῖσα, οὐκ Ἄμμων πατήρ, οὐ	Βαβυλὼν	ἁλοῦσα· ἀλλ´ ἐπὶ τὴν Ἰνδῶν
[29, 1]	οὐκ εὐδαιμονίαν; οὐ γὰρ δὴ	κακοδαίμων	ἑκὼν ἦν. Τί δέ; ὁ
[29, 2]	φεύγων, οὐκ Αἴγυπτος ληφθεῖσα, οὐκ	Ἄμμων	πατήρ, οὐ Βαβυλὼν ἁλοῦσα· ἀλλ´
[29, 3]	σχολὴν ἄγων, ὁ δὲ γάμον	λαμβάνων,	ὁ δὲ παῖδας τρέφων, ὁ
[29, 5]	παρακελεύσεις· φωναὶ ζητούντων, στενόντων, διωκόντων,	ὀδυρομένων,	ἁρπαζόντων, ἀφαιρουμένων· καὶ βοῶσιν μὲν
[29, 5]	ζητούντων, στενόντων, διωκόντων, ὀδυρομένων, ἁρπαζόντων,	ἀφαιρουμένων·	καὶ βοῶσιν μὲν πάντες καὶ
[29, 5]	οὐδὲν ἕτερον ἑτέρῳ ὁμολογεῖ τῶν	ἀνθρωπίνων,	ἀλλὰ πάντες ἔρωτος κοινωνοῦντες ἑνὸς
[29, 3]	πολλοὶ ἰόντες, ἐπ´ αὐτῶν τῶν	κρημνῶν	καὶ τῶν βαράθρων· οὓς οἰκτείραι
[29, 2]	περϊιὼν ἄλλοθι, ὥσπερ ἐκπεπτωκυῖαν τῆς	Μακεδόνων	γῆς. Καὶ διὰ τοῦτο, ὡς
[29, 7]	ἡδονήν. Ὁρᾷς τὸ πλῆθος τῶν	ἡγεμόνων·	ὁρᾷς τὸ πλῆθος τῶν συνθημάτων.
[29, 7]	τὴν φύσιν. Τὴν δὲ τῶν	ἀνθρώπων	ἀγέλην, τὴν σύννομον, τὴν ἡμερωτάτην,
[29, 6]	ὁ θεὸς ζώπυρον τῷ τῶν	ἀνθρώπων	γένει τῆς προσδοκίας τοῦ ἀγαθοῦ,
[29, 7]	ἀσφαλῶς. Ποῖ πέμπεις τὸ τῶν	ἀνθρώπων	γένος; τίνας ὁδούς; ἐπὶ ποῖον
[29, 2]	ἐξηπατημένοις ὑπὸ ἁβρότητος καὶ ἡδονῆς,	εὐπροσώπων	κακῶν. Ὁμήρου δὲ οὐκ ἀκούεις
[29, 1]	τινα τῶν ἐκ τοῦ καταλόγου	ἀνδρῶν,	ἀλλ´ οὐκ ἀποκρίνεσθαι ἕκαστον, ὡς
[29, 3]	αὐτῶν τῶν κρημνῶν καὶ τῶν	βαράθρων·	οὓς οἰκτείραι ἄν τις· τοῦτο
[29, 3]	ὁ δὲ μοιχεύων, ὁ δὲ	μισθοφορῶν·	κινδυνώδεις ὁδοὺς καὶ σφαλερὰς οἱ
[29, 1]	ὁ Θηβαῖος αὐλῶν, ὁ Ἴων	χορῶν·	καὶ ἔτι δ´ αὖ ὁ
[29, 5]	ἄρα οὐδὲν ἕτερον ἑτέρῳ ὁμολογεῖ	τῶν	ἀνθρωπίνων, ἀλλὰ πάντες ἔρωτος κοινωνοῦντες
[29, 7]	περὶ τὴν φύσιν. Τὴν δὲ	τῶν	ἀνθρώπων ἀγέλην, τὴν σύννομον, τὴν
[29, 6]	τι ὁ θεὸς ζώπυρον τῷ	τῶν	ἀνθρώπων γένει τῆς προσδοκίας τοῦ
[29, 7]	βιώσομαι ἀσφαλῶς. Ποῖ πέμπεις τὸ	τῶν	ἀνθρώπων γένος; τίνας ὁδούς; ἐπὶ
[29, 3]	ἐπ´ αὐτῶν τῶν κρημνῶν καὶ	τῶν	βαράθρων· οὓς οἰκτείραι ἄν τις·
[29, 1]	ἐκστήσεσθαί σοι ἕνα γέ τινα	τῶν	ἐκ τοῦ καταλόγου ἀνδρῶν, ἀλλ´
[29, 7]	ἐφ´ ἡδονήν. Ὁρᾷς τὸ πλῆθος	τῶν	ἡγεμόνων· ὁρᾷς τὸ πλῆθος τῶν
[29, 3]	ἐπιθυμίας θεραπεύοντες, οὔτε οἱ βωμολόχοι	τῶν	θαλιῶν καὶ γελώτων ἐκθηρώμενοι γενέσεις
[29, 3]	οἱ πολλοὶ ἰόντες, ἐπ´ αὐτῶν	τῶν	κρημνῶν καὶ τῶν βαράθρων· οὓς
[29, 7]	κενοί, ἀλλὰ καὶ τὸ βεβαιότατον	τῶν	ὄντων φιλοσοφία· πολλοὺς καὶ αὕτη
[29, 1]	Μακάριος τῆς εὐηθείας, εἰ οἴει	τῶν	παιδικῶν ἐκστήσεσθαί σοι ἕνα γέ
[29, 7]	ποῖον αὐτῶν καταδέξωμαι; τίνι πεισθῶ	τῶν	παραγγελμάτων;
[29, 3]	οἱ κόλακες πράγματα εἶχον τὰς	τῶν	πλησίον ἐπιθυμίας θεραπεύοντες, οὔτε οἱ
[29, 7]	τῶν ἡγεμόνων· ὁρᾷς τὸ πλῆθος	τῶν	συνθημάτων. Ποῖ τις τράπηται; ποῖον
[29, 4]	θεὸς εἶναι δοκεῖν· ξυλλαβὼν οὖν	τῶν	ᾠδικῶν ὀρνίθων πολλούς, ἐδίδασκεν ᾄδειν
[29, 2]	ἀντικαταλλάττῃ πόνους τοσούτους, καὶ κινδύνους	πραγμάτων,	καὶ πηρώσεις σωμάτων; κακοδαιμονίας ἐρᾶς;
[29, 7]	ἡγεμόνων· ὁρᾷς τὸ πλῆθος τῶν	συνθημάτων.	Ποῖ τις τράπηται; ποῖον αὐτῶν
[29, 1]	πότερα ἀνέραστος ἡμῖν ἐστιν πάντων	χρημάτων;	Ἠλιθίου ἂν εἴη ὁ βίος,
[29, 7]	αὐτῶν καταδέξωμαι; τίνι πεισθῶ τῶν	παραγγελμάτων;
[29, 2]	καὶ κινδύνους πραγμάτων, καὶ πηρώσεις	σωμάτων;	κακοδαιμονίας ἐρᾶς; Γελοῖον τὸ ἐρώτημα.
[29, 1]	φιλόσοφον, πότερα ἀνέραστος ἡμῖν ἐστιν	πάντων	χρημάτων; Ἠλιθίου ἂν εἴη ὁ
[29, 7]	ἀλλὰ καὶ τὸ βεβαιότατον τῶν	ὄντων	φιλοσοφία· πολλοὺς καὶ αὕτη δήμους
[29, 5]	φωναὶ ζητούντων, στενόντων, διωκόντων, ὀδυρομένων,	ἁρπαζόντων,	ἀφαιρουμένων· καὶ βοῶσιν μὲν πάντες
[29, 5]	καὶ παρακελεύσεις· φωναὶ ζητούντων, στενόντων,	διωκόντων,	ὀδυρομένων, ἁρπαζόντων, ἀφαιρουμένων· καὶ βοῶσιν
[29, 5]	στάσεις, καὶ παρακελεύσεις· φωναὶ ζητούντων,	στενόντων,	διωκόντων, ὀδυρομένων, ἁρπαζόντων, ἀφαιρουμένων· καὶ
[29, 5]	καὶ στάσεις, καὶ παρακελεύσεις· φωναὶ	ζητούντων,	στενόντων, διωκόντων, ὀδυρομένων, ἁρπαζόντων, ἀφαιρουμένων·
[29, 2]	ἔτυχεν καὶ τοῦτο οὐ φαύλων	ἐραστῶν.	Οἷος ἦν καὶ ὁ Φίλιππος
[29, 7]	συνθημάτων. Ποῖ τις τράπηται; ποῖον	αὐτῶν	καταδέξωμαι; τίνι πεισθῶ τῶν παραγγελμάτων;
[29, 3]	σφαλερὰς οἱ πολλοὶ ἰόντες, ἐπ´	αὐτῶν	τῶν κρημνῶν καὶ τῶν βαράθρων·
[29, 7]	καὶ κατιόντα λοιμόν· τὸν δὲ	τούτων	πρεσβύτερον χρησμὸν οὐ λέγει, ὅπως
[29, 3]	οἱ βωμολόχοι τῶν θαλιῶν καὶ	γελώτων	ἐκθηρώμενοι γενέσεις τὲ καὶ ἀγωγάς,
[29, 2]	ἀγαθῶν, εἰς τὴν Ἀσίαν ἐπεραιοῦτο,	ὑποπτεύων	τὴν εὐδαιμονίαν ἢ ἐν Σάρδεσιν
[29, 3]	δὲ παῖδας τρέφων, ὁ δὲ	λῃστεύων,	ὁ δὲ ὑβρίζων, ὁ δὲ
[29, 3]	ὁ δὲ δωροδοκῶν, ὁ δὲ	μοιχεύων,	ὁ δὲ μισθοφορῶν· κινδυνώδεις ὁδοὺς
[29, 1]	καὶ λοιδορούμενος τῷ ποταμῷ, καὶ	καταθύων	τὸν βοῦν τὸν Ἄπιν, ἄλλό
[29, 4]	ᾄδειν τοὺς ὄρνιθας· Μέγας θεὸς	Ψάφων·	καὶ ἠφίει αὖθις ἐπὶ τὰ
[29, 4]	Καὶ ἐν Λιβύῃ ἀνὴρ Λίβυς,	Ψάφων	ὄνομα, ἐραστὴς εὐδαιμονίας οὐ ταπεινῆς,
[29, 3]	γάμον λαμβάνων, ὁ δὲ παῖδας	τρέφων,	ὁ δὲ λῃστεύων, ὁ δὲ
[29, 7]	ὁ μὲν Ἀπόλλων ταῦτα ἐκ	Δελφῶν	οὐ λέγει, οὐδὲ ὁ Ζεὺς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/07/2008