HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Eusèbe de Césarée, Préparation évangélique, livre V

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ω = 160 formes différentes pour 345 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[5, 32]   γὰρ δὴ τοῦτο αὐτῷ σοι, ὦ ἀναίσχυντε μάντι, ὡς μή τίς

[5, 34]   ὁ δεδηλωμένος τούτοις τοῖς ῥήμασιν· Ὦ εἰδὼς ψάμμου τ´ ἀριθμὸν καὶ

[5, 17]   μὲν δαίμονας οὐκ Ἐμπεδοκλῆς μόνον, ὦ Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν, ἀλλὰ καὶ Πλάτων

[5, 17]   Οὐδὲ αὐτοὺς ἡμᾶς, ἔφη, λανθάνομεν, ὦ Ἡρακλέων, ἐν λόγοις ἀτόποις γεγονότες,

[5, 33]   ὄντα δυηπαθέων ἀλεγίζειν. Ἄγε οὖν, ὦ θεέ, μὴ περιίδῃς μηδ´ ἡμᾶς.

[5, 24]   ἔτι τοί ποτε κἀντίος ἔσται. Ὦ θείη Σαλαμίς, ἀπολεῖς δὲ σὺ

[5, 34]   ὃς ἀνεῖχε τὴν στέγην; Ἆρ´, ὦ θεοποιέ, διὰ ταῦθ´ ἡμῖν ὁ

[5, 35]   Πῶς δ´ εἰ Κύψελος ὄλβιος, ὦ κακόδαιμον, οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος,

[5, 22]   σοφίας ἐνεπορευσάμεθα ἐκ τῆς Ἀσίας, ὦ Κλάριε, παρὰ σοῦ· Ἔστιν ἐν

[5, 16]   περὶ τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν, ὦ Κλεόμβροτε· μεγάλη γὰρ ἡ παλαιὰ

[5, 34]   τοῖς διώκουσι, πειρωμένοις αὐτὸν ἐξελκύσαι; Ὦ Κλεόμηδες, ἆρα ἥρως οὐκέτι θνητός,

[5, 20]   Κάρνος ἄγγελος ἀποθανών. Καίτοι πῶς, ὦ κράτιστε, ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ

[5, 27]   ἐπεφώνησεν τὸ βοώμενον ἐκεῖνο· Ἥκεις, ὦ Λυκόεργε, ἐμὸν ποτὶ πίονα νηὸν

[5, 27]   ἔτι καὶ μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι, ὦ Λυκόεργε. Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ

[5, 34]   τὰ θρέμματα. Ὡς δὴ ὤφελες, ὦ μάντι, ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ μάντεως

[5, 34]   ἀγαθῇ. Εἴθ´ οὖν, ὡς ἔφην, ὦ μάντι, ἐάσας τὴν ψάμμον καὶ

[5, 24]   ὑμῖν οὕτω φληναφᾶν; Πῶς δέ, ὦ μάντι, ὅτι μὲν ἡ θείη

[5, 23]   αὐτοὺς σωθήσεσθαι τῆς πόλεως ἐμπρησθείσης. Ὦ μεγάλης θεοῦ βοηθείας. Εἶτα πολιορκίαν

[5, 24]   δὴ λεγέσθω τὰ πρὸς Ἀθηναίους· Ὦ μέλεοι, τί κάθησθε; Πόλιν φύγετ´

[5, 20]   Εὔχεο Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ μιαρώτατε καὶ ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´

[5, 34]   θνητὸν ἐόντα. Διὰ τί γάρ, ὦ πάτριε τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς

[5, 25]   Ἀληθῆ λέγεις. Οὐ γὰρ ἠπίστασο, ὦ σοφιστά, οἷ χωρήσει τὰ τῆς

[5, 33]   πολλοῖσι λόγοις εἰρημένον. Δεινὸν γάρ, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν, μᾶλλον δὲ θεῶν,

[5, 32]   τοῖς ἀδικοῦσιν. Διὰ τί δέ, ὦ σοφώτατε, Χαρίλαος καὶ Ἀρχέλαος οἱ

[5, 25]   οὕτως εἶπας τοῖς Λακεδαιμονίοις· Ὑμῖν, ὦ Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο, ἢ μέγα

[5, 33]   Ἀθάνατός σοι παῖς καὶ ἀοίδιμος, ὦ Τελεσίκλεις, ἔσσετ´ ἐν ἀνθρώποις· ὁ

[5, 24]   καὶ ἡ Ἀθηνᾶ τῆς Ἀθηνᾶς, ὦ τῆς Ἀθηνᾶς ἀδελφέ· ἥ τε

[5, 24]   σοι ὁ Ζεὺς τοῦ Διός, ὦ υἱὲ τοῦ Διός, ἀλλὰ καὶ

[5, 33]   εἶναι τοῦ οὐρανοῦ; Μὴ φθονήσῃς, ὦ φιλανθρωπότατε θεῶν, μηδ´ ἄλλοις ἀνθρώποις

[5, 34]   ἤσκουν τὰ τοῦ Θασίου πύκτου· ᾧ ἀθανασίαν μέν, ὥσπερ Κλεομήδει, οὐκ

[5, 4]   ἥρωος βίος, οὐδὲν ἧττον, ἐφ´ ᾧ βούλεται, δεδείξεται μετὰ μαρτύρων σοφῶν

[5, 4]   κἂν τεταγμένος κἂν ἄτακτος, ἐν ᾧ μεταλλάττει δαίμονος ψυχὴ καὶ ἥρωος

[5, 33]   οἶδα· καὶ ἔργον ἐπετήδευεν, ἐφ´ ᾧ οὐχ ὅπως αὐτὸς ἐθαυμάζετο ὁ

[5, 27]   ἦν καὶ ὁ πρὸς Λυκοῦργον, ᾧ προσιόντι ἡ Πυθία ἐπεφώνησεν τὸ

[5, 4]   δ´ οὖν ὁ Πλούταρχος ἐν ᾧ συνέταξεν λόγῳ Περὶ τῶν κατὰ

[5, 17]   δ´ ἄξιον τὸν καιρὸν ἐν ᾧ φησι τὸν θάνατον γεγονέναι τοῦ

[5, 7]   καὶ ταῦτα ἐν τῇ Πρὸς Ἀνεβῶ τὸν Αἰγύπτιον τοῦ αὐτοῦ ἐπιστολῇ.

[5, 16]   ὡς ἔθος ἐστὶ θεόπροπα θύματα Φοίβῳ. Τούτοις κατὰ καιρὸν ἐνταῦθα προσήκει

[5, 8]   μύθοις, οὓς ἀπ´ ἐμεῖο κραδίης ἀνάγω, ἱεροῖσι {τύποις{ ι} συνθλιβομένου πυρὸς

[5, 26]   καὶ ἀποτραπόμενοι παρέδωκαν ἑαυτοὺς τῷ Ἁρπάγῳ. Τὸ δὲ ῥᾳδιούργημα· ἐπεὶ γὰρ

[5, 22]   βέβριθε δ´ ὑδάτεσιν διηνεκές. Εἶτ´ ἐγὼ ἀκούσας ὁ βάκηλος καὶ αὐτὸς

[5, 33]   ὄλβιος μήτε ὅπου καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ δὲ καὶ ᾤμην ἴσον εἶναι

[5, 34]   θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ καὶ πάνυ κατενόησα ὅτι θεῖόν

[5, 28]   τοι δώσω. Δός, εἴποιμι ἂν ἐγώ· οὐδεμίαν γάρ πω δόσιν οὐδενὶ

[5, 22]   Καλλιστράτῳ δεδομένον Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν ὡς ἤκουσα, πῶς οἴει

[5, 16]   δὲ τοῦ Ἀμμωνίου, Μᾶλλον, ἔφην ἐγώ, περὶ τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν,

[5, 28]   Λυκοῦργον· Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος, αὐτὰρ ἐγώ τοι δώσω. Δός, εἴποιμι ἂν

[5, 27]   Λυκόεργε. Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ ἐγώ τοι δώσω καὶ τὰ τούτοις

[5, 24]   ἐπεὶ καὶ ὁ ἄμαντις αὐτὸς ἐγὼ τοῦτο αἰσθόμενος καὶ τὸν Ἀθηναῖον

[5, 24]   τι πάντως οἱ τοσοῦτοι; Ἀλλ´ ἐγώ, φησίν, ἐξεῦρον τὸ ξύλινον τεῖχος,

[5, 33]   ἐν ἀκροπόλει τράπεζα, οὐδὲν ἔτι λέγω, βλέπων ἐν ἀκροπόλει δειπνοῦντα τὸν

[5, 20]   σὺ ἔφης· Οὐ κατὰ γῆν λέγω στενύγρην, ἀλλὰ κατὰ τὴν εὐρυγάστορα,

[5, 20]   ἱερὸν τῶν πανταχοῦ γῆς ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ πλουσιώτατον ἀπέφηνεν, οὐδ´ ὅσα

[5, 4]   ὁ Πλούταρχος ἐν ᾧ συνέταξεν λόγῳ Περὶ τῶν κατὰ τὴν Ἶσιν

[5, 17]   Καίσαρος· οὕτως δὲ πιστεῦσαι τῷ λόγῳ τὸν Τιβέριον ὥστε διαπυνθάνεσθαι καὶ

[5, 5]   δαίμονος, ἢ κακὸν εἰλήχασιν δαίμονα ἔργῳ τῆς πείρας ᾐσθημένοι; Φησὶν γοῦν

[5, 1]   καὶ ναοὶ τῷ παμβασιλεῖ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων καὶ μόνῳ θεῷ

[5, 7]   ἐλάαν Λητωΐδι κούρῃ· Ἥρῃ δ´ εὐκελάδῳ μαλακὴ χύσις ἠέρος ὑγρῆς· λήϊα

[5, 10]   Ἴσιδος ἐκφανεῖ καὶ τὸ ἐν Ἀβύδῳ ἀπόρρητον δείξει καὶ τὴν βᾶριν

[5, 19]   ἔργων· οὕτω θεὸς ἵλαος ἔσται. Ἐῶ γὰρ τὸ Ἀνδρόγεω μὲν Ἀθήνησιν

[5, 19]   ἐστὲ Ἀθηναίοις, οὓς ἀδίκως ὑπὲρ Ἀνδρόγεω ἀπεκτείνατε; Ὁ δ´ αὐτὸς οὗτος

[5, 19]   ἵλαος ἔσται. Ἐῶ γὰρ τὸ Ἀνδρόγεω μὲν Ἀθήνησιν ἀποθανόντος ὑμᾶς ἀγανακτεῖν,

[5, 18]   χρᾷ λοιμῷ πιεσθεῖσιν διὰ τὴν Ἀνδρόγεω τελευτήν. Ἐλοίμωσσον δὲ πάντες Ἀθηναῖοι

[5, 13]   Εὔχομαι βροτὸς γεγὼς Πανὶ συμφύτῳ θεῷ, δισσοκέρατι, δισσόποδι, τραγοσκελεῖ, τρυφῶντι Καὶ

[5, 23]   πορεύεσθαι, οὐκέθ´ οὕτως ἀφανὲς τῷ θεῷ· Ἐκ τανυστρόφοιο λᾶας σφενδόνης ἱεὶς

[5, 1]   δημιουργῷ τῶν ἁπάντων καὶ μόνῳ θεῷ ἔν τε πόλεσι καὶ κώμαις

[5, 4]   κεχαρισμένα διαπραττομένους, τῷ ἐπὶ πάντων θεῷ ἢ ταῖς ὑπ´ αὐτὸν θείαις

[5, 33]   ὄντα περὶ τούτων προσιέναι τῷ θεῷ καὶ ἕνα τῶν κανθάρων, καὶ

[5, 5]   εἶπεν ὁ ξένος. γὰρ ἕκαστος θεῷ συντέτακται καὶ οὗ τῆς δυνάμεως

[5, 20]   οὖν τὰ τοσαῦτα προδεδάνειστο τῷ θεῷ, ταῖς τῆς εὐσεβείας εἰκότως ὁ

[5, 34]   περὶ τούτου οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ

[5, 1]   ἀθρόως ἁπάντων ὁμοῦ σὺν τῇ πολυθέῳ πλάνῃ ἐκποδὼν μεταστάντων οὐκ ἄλλοτε

[5, 17]   Κρόνον καθεῖρχθαι φρουρούμενον ὑπὸ τοῦ Βριάρεω καθεύδοντα· δεσμὸν γὰρ αὐτῷ τὸν

[5, 24]   Σοὶ δὲ τόδ´ αὖτις ἔπος ἐρέω, ἀδάμαντι πελάσσας· τῶν ἄλλων προαλισκομένων

[5, 27]   καὶ πᾶσιν Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι· δίζω ἤ σε θεὸν μαντεύσομαι ἢ

[5, 6]   τοῖς ἀπὸ γῆς καρποῖς τὴν Δηώ· θρηνεῖν δὲ τὸν Ὄσιριν εἰσέτι

[5, 9]   δεομένοις ἐπιδιδόναι; Εἰ γὰρ ἐπ´ ἀγαθῷ ποιοῦνται τὴν πάροδον ἀγαθοὶ ὄντες

[5, 20]   τοῦ λόγου, φέρε τὰ καθήκοντα διέλθω τοῦ κατὰ τοὺς Ἡρακλείδας διηγήματος.

[5, 35]   ἐπίβουλοι, Κύψελος, ὃς δὴ πολλὰ Κορίνθῳ πήματα τεύξει, καὶ Μελάνιππος ὁ

[5, 24]   τὰ πρὸς Ἀθηναίους. Καὶ δὴ λεγέσθω τὰ πρὸς Ἀθηναίους· Ὦ μέλεοι,

[5, 4]   περὶ δαιμόνων ἀληθείας, εὔστομά μοι κείσθω’ καθ´ Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς δὲ καὶ

[5, 10]   ἐπὶ τοσοῦτον καὶ ἀπὸ ταύτης προκείσθω τῆς τοῦ Πορφυρίου γραφῆς. Καὶ

[5, 35]   Ἐπὶ τούτοις ἅπασι καὶ τόδε προσκείσθω· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛϚ Ὅτι καὶ τὴν

[5, 24]   αὐτοῖς ἐπιλέγεται, γνωσθήσεται. ἰδοὺ δὴ προσκείσθω· Οὐ δύναται Παλλὰς Δί´ Ὀλύμπιον

[5, 14]   λαμπάδα καὶ ξίφος, περὶ ἣν εἱλείσθω δράκων· Οὐρανοῦ δὲ ἀστέρες οἱ

[5, 16]   τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων. Ἀμφὶ δὲ Πυθὼ καὶ Κλαρίην, μαντεύματα Φοίβου, αὐδήσει

[5, 17]   ἡμῖν ἀπὸ τῆς νεωτέρας ἱστορίας ἐληλέγχθω. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Περὶ τῶν παρὰ

[5, 10]   ἀναχωρήσεως ἀπολογίαν ὁ τούτων ἡμῖν παρεισήχθω μάρτυς, σοφὸς ὢν ἐν τοῖς

[5, 27]   ἐπιθεμένη τὰ πρεσβεῖα, οὐδὲ ἐφήσει ματαίῳ ὄντι τῷ Πυθίῳ χρᾶν οὔτε

[5, 4]   δὲ τούτων μὲν οὐδὲν ἔπραττον, βίῳ δὲ αἰσχρῷ καὶ ἀκολάστῳ καὶ

[5, 2]   γοητείας παντὶ τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ κατέστησαν αἴτιοι, ὡσπεροῦν ὁ πρὸ

[5, 33]   μὲν ἐπεφώνησεν, ἐπὶ δὲ τῷ ὀλβίῳ ῥῆσιν ἀπένειμεν· Πατρίδα δίζηαι· μητρὶς

[5, 10]   προκαλύμματα διὰ τῶν ἐπιφημιζομένων τῷ θείῳ τῶν περὶ ἡμᾶς γινομένων παθῶν,

[5, 18]   ἀνδρικῷ λογισμῷ Γοήτων φώραν ἐν οἰκείῳ συγγράμματι πεποιημένος· οὗ καὶ αὐτοῦ

[5, 34]   τε φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ τῷ οἰκείῳ τρόπῳ τὴν βοήθειαν αὐτοῖς ἔπεμψας

[5, 34]   τὸν θυμὸν τοῖς ἐν τῷ διδασκαλείῳ παισίν, τὸν κίονα ὑφελκύσας, ὃς

[5, 20]   τὸ ὑπὲρ τῆς εὐχῆς Ἀπόλλωνι Καρνείῳ ποίημα τὸ διὰ τοῦ χρησμοῦ

[5, 20]   πῶς ἂν ἱλασαίμην ὑμᾶς; Εὔχεο Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ μιαρώτατε

[5, 27]   οὐδὲ ἐφήσει ματαίῳ ὄντι τῷ Πυθίῳ χρᾶν οὔτε τούτοις οὔτε Λακεδαιμονίοις

[5, 16]   ὤλεσε μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´ Ἠελίῳ φαεσιμβρότῳ εἰσέτ´ ἔασιν ἐν Διδύμων

[5, 10]   τεθνηκότος, αὐτῷ δὲ τῷ βασιλεῖ Ἡλίῳ ἢ Σελήνῃ ἤ τινι τῶν

[5, 28]   ὧν καὶ παρ´ ἧς εἶχεν καλλίω τούτων ἀκοῦσαι καὶ σοφώτερα. Τάχα

[5, 32]   δάσσωνται, πολὺ λώϊον ἔσσεται αὐτοῖς; Ποίῳ δὲ καὶ ἄλλῳ λέγεις Ἀπόλλωνι;

[5, 1]   δῆτα τοίνυν πάντες ἀθρόως αὐτῷ Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ νῶτα τῷ θνητῷ

[5, 33]   ἀλλ´ ἐχθρῷ ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ κανθαρίῳ δαίμονι σκληρῷ, ὃς αὐτὸν μετέωρον

[5, 31]   θείου φοιτητηρίου, ἢ Ἀντιόχῳ τῷ Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν ἐν πολιτικῇ

[5, 4]   φύσεις τινές εἰσιν ὥσπερ ἐν μεθορίῳ θεῶν καὶ ἀνθρώπων δεχόμεναι πάθη

[5, 4]   μὲν τούτων οὐκ ἀναγκαῖον ἡμᾶς Δημητρίῳ διαφέρεσθαι. Καὶ γὰρ κἂν πλείων

[5, 15]   ψυχῇ ὡς ἂν ἀληθῶς ἱερῷ χωρίῳ προϋποκειμένων, εἰκότως ἂν ἐπέλθοι θείου

[5, 15]   καί εἰσιν οἷον ἐν ἱερῷ χωρίῳ τῇ ὑποκειμένῃ εἰκόνι· οὐ γὰρ

[5, 34]   τοῖς ἱμᾶσιν, ἀλλὰ καὶ τῷ Θασίῳ πύκτῃ ἅμα ἀμφοτέροις, ὑπὲρ οὗ

[5, 25]   τῷ μὲν οὖν μετ´ ὀλίγων ἐναντίῳ ἱσταμένῳ πρὸς τὸν ἄπειρον ὄχλον

[5, 30]   κυνὸς καὶ εἴκοσι τὰς μετέπειτα οἴκῳ ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ

[5, 18]   εὖ μάλα τις τῶν νέων ἀνδρικῷ λογισμῷ Γοήτων φώραν ἐν οἰκείῳ

[5, 22]   ἀκηκοέναι αὐτὸ τοῦτο Καλλιστράτῳ δεδομένον Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν ὡς

[5, 15]   ὄντες οἱ θεοί· διό μοι δοκῶ σώφρονι λογισμῷ τὴν ἀποστροφὴν αὐτῶν

[5, 9]   στεφάνους καί μευ πόδας ὕδατι λευκῷ ῥάνατε καὶ γραμμὰς ἀπαλείψατε, καί

[5, 28]   οὐκ ἐσχηκέναι τιτθὴν οὐδ´ ἐν συνθώκῳ πρεσβυτέρων οὐδέποτε κεκαθικέναι, παρ´ ὧν

[5, 35]   καὶ Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος ὢν Κυψέλῳ; Ὥστ´ ἂν ἐκείνως ἄμεινον εἶναι

[5, 28]   οὐδεμίαν γάρ πω δόσιν οὐδενὶ ἐπηγγείλω τοιαύτην. Ἕως ἂν μαντείῃσιν ὑποσχέσιάς

[5, 32]   ἔσσεται αὐτοῖς; Ποίῳ δὲ καὶ ἄλλῳ λέγεις Ἀπόλλωνι; Οὐ γὰρ δὴ

[5, 10]   πολλὰ ζῴων αἱ θεαγωγίαι ἐκτελοῦνται. Πολλῷ δὲ τούτων ἀλογώτερον τὸ μὴ

[5, 19]   ἀποτεινομένου· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Πρὸς τὸν Ἀπόλλω κελεύσαντα δὶς ἑπτὰ παῖδάς τε

[5, 6]   νῦν τὴν Ἶσιν καὶ τὸν Ἀπόλλω μαντεύεσθαι. Τοιαῦται ὧν φασιν ἀγαθῶν

[5, 20]   ἐλθὼν ἁπάντων τὸν ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλω προκρίνει, κἄπειτα κρατῆρσιν καὶ πλίνθοις

[5, 34]   ὥστε ἐνίοτε ὅλῃ πόλει καὶ ὅλῳ ἔθνει ὀργίζεσθαι, ἑνὸς ἢ δυοῖν

[5, 33]   ἐκείνῃ τῇ κοπρίᾳ, ἀλλ´ ἐχθρῷ ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ κανθαρίῳ δαίμονι σκληρῷ,

[5, 18]   οἷα ὁ Πύθιος Ἀθηναίοις χρᾷ λοιμῷ πιεσθεῖσιν διὰ τὴν Ἀνδρόγεω τελευτήν.

[5, 18]   ὠμὰ καὶ ἀπάνθρωπα, λοιμὸν ἐπὶ λοιμῷ φασιν καὶ θανάτους ἐπὶ θανάτῳ.

[5, 17]   ἑνός, ἀλλὰ πολλῶν στεναγμὸν ἅμα θαυμασμῷ μεμιγμένον. Οἷα δὲ πολλῶν ἀνθρώπων

[5, 7]   ἔμπεδος ἀρρήκτοισι μένει λογίοις βεβαυῖα. Δεσμῷ δ´ οὖν κλήϊζε· θεὴν γὰρ

[5, 18]   μάλα τις τῶν νέων ἀνδρικῷ λογισμῷ Γοήτων φώραν ἐν οἰκείῳ συγγράμματι

[5, 15]   θεοί· διό μοι δοκῶ σώφρονι λογισμῷ τὴν ἀποστροφὴν αὐτῶν πεποιῆσθαι. Ὁρᾷς

[5, 24]   ἵνα γένηται μάντευμα ἀφώρατον τῷ σοφισμῷ καὶ μὴ εὐθὺς καταφανὲς ᾖ,

[5, 33]   θεῶν, μηδ´ ἄλλοις ἀνθρώποις τῆς ἄνω ὁδοῦ. Τί πράττειν κελεύεις ἡμᾶς;

[5, 22]   ἐρωτήσας καὶ τρίτον οὐδὲν εἰδότας ἔγνω τοὺς θαυμασίους, μόνῳ δὲ τῷ

[5, 25]   μὲν οὖν μετ´ ὀλίγων ἐναντίῳ ἱσταμένῳ πρὸς τὸν ἄπειρον ὄχλον ὄλεθρος

[5, 22]   τὸν θάλλοντα κῆπον. Εἶτά μοι ἐπερομένῳ εἴ μοι συναίρονται οἱ θεοί,

[5, 34]   γὰρ καὶ ἐπὶ πεντάθλου ἀνδριάντι ὑβρισμένῳ ἐμήνισαν οἱ θεοί, καὶ Λοκροὶ

[5, 32]   αὐτῷ ἐπιπλήξειεν, ἅτε κακῶς οὕτω συνδιαιρουμένῳ οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν οὖν

[5, 8]   πολὺ δῶμα θεοῦ λίπον ἠδ´ ἐπιβαίνω γαίης ζῳοτρόφοιο τεῇς ὑποθημοσύνῃσι πειθοῖ

[5, 31]   παρῄνουν. Διόπερ σοι καὶ νάρθηκα παραινῶ ἐπ´ αὐτοὺς λαμβάνειν, εἰ μὴ

[5, 12]   χώρημα ποιεῖν· καὶ ἀγάλματι πολλὸν κείνῳ ἐπευχόμενος δι´ ὕπνων ἐμέ τοι

[5, 10]   ἴδιον πάθος τῆς αὑτῶν φαντασίας ἐκείνῳ περιάπτουσιν. Εἰ δὲ συμβολικῶς λέγεται

[5, 4]   τε ἄλλαι ὀρινόμεναι ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ’ θεῶν μὲν οὐδενί, δαιμόνων δὲ

[5, 22]   οὐδὲν εἰδότας ἔγνω τοὺς θαυμασίους, μόνῳ δὲ τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ

[5, 34]   θείων δώρων, ἅτε μήτε αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι, κἂν εἰ

[5, 1]   καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων καὶ μόνῳ θεῷ ἔν τε πόλεσι καὶ

[5, 20]   τῶν πανταχοῦ γῆς ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ πλουσιώτατον ἀπέφηνεν, οὐδ´ ὅσα πρὸς

[5, 18]   μεταβῆναι καὶ τοὺς παλαιτάτους τῷ χρόνῳ χρησμοὺς ἐξετάσαι ἀνὰ στόμα πάντων

[5, 1]   ὡς τολμᾶν τῷ τοῦ φιλτάτου φόνῳ καὶ ταῖς δι´ ἀνθρωποθυσιῶν σφαγαῖς

[5, 25]   μὲν ἀπέβλεπον ἅπαντες ἐν τηλικούτῳ κινδύνῳ, σὺ δ´ αὐτοῖς καὶ τῶν

[5, 16]   τὰ δ´ ὤλεσε μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´ Ἠελίῳ φαεσιμβρότῳ εἰσέτ´ ἔασιν

[5, 12]   τέλει ξόανον, κεκαθαρμένον ὥς σε διδάξω· πηγάνου ἐξ ἀγρίοιο δέμας ποίει

[5, 36]   ἐξοκείλαντες οὐδ´ εἰς τὴν γῆν ἔξω ἐκβαλόντες αὐτόν· ἐπεὶ οὐκ ἄν,

[5, 25]   προσπολεμήσοντα, αὐτοὺς δὲ οἴκοι μένοντας ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν· τῷ μὲν οὖν

[5, 24]   μέλλοντι καὶ τῇ τοῦ πολέμου παραδόξῳ ῥοπῇ, ὁ μὲν σῳζομένοις, ὁ

[5, 28]   εἴποιμι ἂν ἐγώ· οὐδεμίαν γάρ πω δόσιν οὐδενὶ ἐπηγγείλω τοιαύτην. Ἕως

[5, 28]   πῶς, εἰ θεός, οὐκ ἠπίστατό πω νόμον πολιτικὸν ὁ φίλος τοῦ

[5, 1]   δὴ παῦλαν κακῶν οὐδ´ ἄλλοτέ πω πρότερον ἢ μετὰ τὴν εὐαγγελικὴν

[5, 1]   ἀνατειλάσης. Αὐτίκα γοῦν μάλα ὅσον οὐδέπω παραστήσομεν ὡς ἄρα μετὰ τὴν

[5, 19]   τὰς δίκας ταύτας εἰσεπράττου; Ἀλλὰ παραλείπω γε οὐδὲν ἧττον ταῦτα ὑμῶν

[5, 1]   ἐνίσχητο βίος καὶ αὐτῷ σοι καταλείπω σκοπεῖν. Τούτων δὴ οὖν ἀθρόως

[5, 33]   ἵν´ ἐλθόντες καθίζοιντο ἐν τῷ Ὀλύμπῳ μετὰ τῶν πυκτῶν ἐν τῇ

[5, 34]   φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ τῷ οἰκείῳ τρόπῳ τὴν βοήθειαν αὐτοῖς ἔπεμψας λέγων·

[5, 35]   ἀνθ´ ὧν ἡμέρως Χαρίτωνι καὶ Μελανίππῳ προσηνέχθη· ἀλλ´ εὖ γε καὶ

[5, 34]   δὲ καὶ περὶ τούτου οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ

[5, 10]   αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ μὲν μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων

[5, 7]   αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ μὲν μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων

[5, 33]   ἀφηγήσασθαι περὶ τοιούτων ἀγνοημάτων ἢ κανθάρῳ· οἷον εἰ καὶ κάνθαρός τις

[5, 17]   ἱκετεύειν μὴ τῷ περιμένοντι αὐτοὺς Ταρτάρῳ παραδοῦναι. Ἔχεις οὖν καὶ τῆς

[5, 34]   τι οἰκεῖον λόγιον ἐπ´ ἀποθανόντι ὀνάγρῳ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τῷ σῷ

[5, 15]   ἀνθρώπου ψυχῇ ὡς ἂν ἀληθῶς ἱερῷ χωρίῳ προϋποκειμένων, εἰκότως ἂν ἐπέλθοι

[5, 15]   περιγράφονται καί εἰσιν οἷον ἐν ἱερῷ χωρίῳ τῇ ὑποκειμένῃ εἰκόνι· οὐ

[5, 30]   εἴκοσι τὰς μετέπειτα οἴκῳ ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ Ἀθηναίοις ὑπὸ

[5, 24]   κατερείψει· πολλοὺς δ´ ἀθανάτων νηοὺς μαλερῷ πυρὶ δώσει· οἵ που νῦν

[5, 25]   σύμπασα πόλις· τοῦτο δὲ ἐν ἑκατέρῳ ἀνεύθυνον, καὶ μόνου αὐτοῦ ἀπολουμένου

[5, 36]   ἦν, οὐκ ἂν ἦν ἐπιβατὸν λήρῳ οὐδ´ ἂν εἷς τις τῶν

[5, 33]   ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ κανθαρίῳ δαίμονι σκληρῷ, ὃς αὐτὸν μετέωρον ἄρας βίᾳ

[5, 33]   τὸν θεὸν μὴ μᾶλλον ἂν Ὁμήρῳ ἀφηγήσασθαι περὶ τοιούτων ἀγνοημάτων ἢ

[5, 33]   ὁ δὲ κοῦρος ἦν Εὐριπίδης. Ὁμήρῳ δέ· Σοὶ ζωὴ δοιὰς μοίρας

[5, 19]   δικαιότατος καὶ νομοθέτης ἀγαθὸς καὶ Ὁμήρῳ ἐδόκει Διὸς μεγάλου εἶναι ὀαριστὴς

[5, 33]   ἐν ἐκείνῃ τῇ κοπρίᾳ, ἀλλ´ ἐχθρῷ ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ κανθαρίῳ δαίμονι

[5, 34]   ἀνθρώπων εἰκόνας, ἐπικατενεχθεὶς τῷ μαστιγοῦντι ἐχθρῷ κατά τινα, ὡς ἔοικεν, δαιμονίαν

[5, 24]   καὶ σωτῆρα τῶν Ἑλλήνων ἐν καιρῷ παραφαίνεσθαι καὶ μᾶλλον τὴν κατὰ

[5, 33]   Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι νεκρῷ καὶ κελεύουσα ἐξιέναι τοῦ ναοῦ

[5, 22]   τοῦτο Καλλιστράτῳ δεδομένον Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν ὡς ἤκουσα, πῶς

[5, 30]   οἴκῳ ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ Ἀθηναίοις ὑπὸ καύματος ἐνοχλουμένοις· ἰατρικόν,

[5, 4]   μὲν οὐδὲν ἔπραττον, βίῳ δὲ αἰσχρῷ καὶ ἀκολάστῳ καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις

[5, 34]   ὀνάγρῳ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τῷ σῷ πύκτῃ· Ἔξοχος ἀθανάτων ὄνος ἄγριος,

[5, 20]   τι ἂν ἐξηύρητο ἄκος τῷ σῷ σοφίσματι, καὶ οὐδέποτε ἂν ἐλήξατε,

[5, 4]   τὸ τῶν δαιμόνων γένος ἐν μέσῳ θεῶν καὶ ἀνθρώπων θέντες καὶ

[5, 3]   ἐπ´ αὐτὰς χωρήσωμεν τὰς ἀποδείξεις. Θήσω δὲ πρώτας τὰς ἀπὸ τῆς

[5, 36]   ἕως ἄνθρωποι μαινόμενοι (οὐ γὰρ φήσω ὅτι καὶ θεοί) ἐγκυρήσαντες αὐτῷ

[5, 28]   ἡγοῖντο, οἱ δ´ ἕποιντο’ ἔτι φήσω τοῦ αὐτοῦ εἶναι συνθώκου τοῦτο

[5, 21]   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' Ὡς καὶ τῷ Κροίσῳ τῆς οἰκείας ἀρχῆς ἐκπεσεῖν πάλιν

[5, 20]   πλῆθος καὶ εὐχὰς ἐπὶ τῇ νόσῳ ἀφηγοῦ; Εἰ δ´ εὐχόμενος οὐδὲν

[5, 30]   τὰς μετέπειτα οἴκῳ ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ Ἀθηναίοις ὑπὸ καύματος

[5, 28]   εὐνομίην διζήμενος, αὐτὰρ ἐγώ τοι δώσω. Δός, εἴποιμι ἂν ἐγώ· οὐδεμίαν

[5, 27]   εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ ἐγώ τοι δώσω καὶ τὰ τούτοις συνεπιλεγόμενα· φέρε

[5, 28]   αὐτοῦ εἶναι συνθώκου τοῦτο καὶ ἀξιώσω τὸν Λυκοῦργον μὴ ἀποκαμεῖν εἴ

[5, 21]   ἰδιωτικοῦ γένους ἡμίονος ὢν ἐν τῷ αἰνίγματι, παρεμφαίνει μὲν τὴν ἔκτυφον

[5, 21]   αὐτό, ἀλλὰ προσεοικός γε ὅμως τῷ ἀλαζόνι καὶ ἀναιδεῖ καὶ ἐπὶ

[5, 34]   ἠγανάκτησάν τε καὶ ἄγος ἐπεκάλεσαν τῷ ἀνδριάντι καὶ δίκην εἰσεπράξαντο καὶ

[5, 10]   τίνα οὐχ ὑπερβολὴν ἐμπληξίας μὲν τῷ ἀπειλοῦντι ἃ μήτε οἶδεν μήτε

[5, 26]   ἐπείσθησαν καὶ ἀποτραπόμενοι παρέδωκαν ἑαυτοὺς τῷ Ἁρπάγῳ. Τὸ δὲ ῥᾳδιούργημα· ἐπεὶ

[5, 34]   τούτου οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ καὶ

[5, 36]   καὶ τρὶς καὶ πλεονάκις ἐν τῷ αὐτῷ σαγηνεύοντες ἄνθρωποι καὶ ἐξ

[5, 10]   ἢ ψυχῇ τεθνηκότος, αὐτῷ δὲ τῷ βασιλεῖ Ἡλίῳ ἢ Σελήνῃ ἤ

[5, 10]   καὶ ὁ καλούμενος Αἰγύπτιος ἦν τῷ γένει· εἰ δὲ καὶ Αἰγύπτιος,

[5, 5]   δὴ τὰ περὶ τὸν Πύθωνα. Τῷ δὲ ἀποκτείναντι μήτε ἐννέα ἐτῶν

[5, 5]   ἔδωκεν. Ταῦτα ὁ Πλούταρχος ἐν τῷ δηλωθέντι συγγράμματι παραθέμενος καὶ διὰ

[5, 33]   ἔσοιτό τις Εὐριπίδης, ἀνὴρ ἐπὶ τῷ διασκευάσαι αὐτοὺς γενόμενος θεοφιλής, ἀμελῆσαι

[5, 34]   ἐνήρεισε τὸν θυμὸν τοῖς ἐν τῷ διδασκαλείῳ παισίν, τὸν κίονα ὑφελκύσας,

[5, 26]   προσετίθεις, ἀλλ´ ὅτι οὐ δοκεῖ τῷ Διὶ αὐτὴν νῆσον εἶναι. Ἐν

[5, 14]   θεοὶ καὶ ἃ προλέγουσιν προσημαίνοντες τῷ ἑκάστου γινώσκειν τὴν τῆς γενέσεως

[5, 7]   ἡ πεῦσις εἰ δεῖ ὀμόσαι τῷ ἐπάγοντι τὸν ὅρκον) Μητέρι μὲν

[5, 4]   τὰ τοῖς φαύλοις κεχαρισμένα διαπραττομένους, τῷ ἐπὶ πάντων θεῷ ἢ ταῖς

[5, 34]   χρῷτο τοῖς ἱμᾶσιν, ἀλλὰ καὶ τῷ Θασίῳ πύκτῃ ἅμα ἀμφοτέροις, ὑπὲρ

[5, 28]   τὰ τοιαῦτα εὑρίσκεται, ἃ δέδεικται τῷ θειοτάτῳ ἀνθρώπων τῇ ἀπὸ τοῦ

[5, 10]   καὶ προκαλύμματα διὰ τῶν ἐπιφημιζομένων τῷ θείῳ τῶν περὶ ἡμᾶς γινομένων

[5, 20]   περὶ αὐτὸν σπουδῆς τοῦτον ἀποδοὺς τῷ θεοφιλεῖ τὸν καρπόν. Ἐπὶ τούτοις

[5, 23]   ἄμεινον πορεύεσθαι, οὐκέθ´ οὕτως ἀφανὲς τῷ θεῷ· Ἐκ τανυστρόφοιο λᾶας σφενδόνης

[5, 33]   τε ὄντα περὶ τούτων προσιέναι τῷ θεῷ καὶ ἕνα τῶν κανθάρων,

[5, 20]   Ἐπειδὴ οὖν τὰ τοσαῦτα προδεδάνειστο τῷ θεῷ, ταῖς τῆς εὐσεβείας εἰκότως

[5, 1]   αὐτῷ Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ νῶτα τῷ θνητῷ καὶ πᾶσαν ἑξῆς ὑποχείριον

[5, 3]   προσεπενόησαν τρόπον, οὐδὲ ἀντιρρήσεως ἄξιον τῷ καὶ αὐτὸν προφανὲς ἐπάγεσθαι τὸ

[5, 34]   Γανυμήδην· ἀλλὰ τὸν μὲν ἐπὶ τῷ κάλλει, σὲ δὲ ἐπὶ τῇ

[5, 17]   σιωπῆσαι, τὸ δὲ τρίτον ὑπακοῦσαι τῷ καλοῦντι, κἀκεῖνον ἐπιτείναντα τὴν φωνὴν

[5, 21]   ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' Ὡς καὶ τῷ Κροίσῳ τῆς οἰκείας ἀρχῆς ἐκπεσεῖν

[5, 17]   Τιβερίου Καίσαρος· οὕτως δὲ πιστεῦσαι τῷ λόγῳ τὸν Τιβέριον ὥστε διαπυνθάνεσθαι

[5, 10]   ἰλύος ἀναφανέντα λέγουσαι καὶ ἐπὶ τῷ λωτῷ καθήμενον καὶ ἐπὶ πλοίου

[5, 24]   εἴτε καὶ μή, οὐδὲ τοῦτο τῷ μάντει ἀκατάσκευον· οὐ γὰρ δύναται

[5, 34]   τῶν ἄλλων ἀνθρώπων εἰκόνας, ἐπικατενεχθεὶς τῷ μαστιγοῦντι ἐχθρῷ κατά τινα, ὡς

[5, 24]   ὁ δὲ οὐ κατακαμπτόμενος· χρήσιμοι τῷ μέλλοντι καὶ τῇ τοῦ πολέμου

[5, 25]   οἴκοι μένοντας ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν· τῷ μὲν οὖν μετ´ ὀλίγων ἐναντίῳ

[5, 24]   ὁ τολμηρὸς ἅμα καὶ ἐπὶ τῷ μηδενὶ ῥιψοκίνδυνος, οὐκ οἰμώξεις; (Εἶπον

[5, 1]   πᾶσαν ἑξῆς ὑποχείριον τὴν ἀνθρωπότητα τῷ μηκέτ´ ὄντι, ὡς ἂν εἴποιεν

[5, 18]   ἔτος τυθησομένους ἐν Κρήτῃ παρὰ τῷ Μίνωϊ· ὥστε καὶ μέχρι τῶν

[5, 34]   ὅ τε φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ τῷ οἰκείῳ τρόπῳ τὴν βοήθειαν αὐτοῖς

[5, 33]   ὄλβιον μὲν ἐπεφώνησεν, ἐπὶ δὲ τῷ ὀλβίῳ ῥῆσιν ἀπένειμεν· Πατρίδα δίζηαι·

[5, 33]   ὁδοιπορίαν, ἵν´ ἐλθόντες καθίζοιντο ἐν τῷ Ὀλύμπῳ μετὰ τῶν πυκτῶν ἐν

[5, 10]   περὶ τοῦ θείου ἢ αὐτὸ τῷ ὄντι διάκειται. Ταῦτα εἰπὼν πάλιν

[5, 33]   ἄκαιρος ἡ Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι νεκρῷ καὶ κελεύουσα ἐξιέναι

[5, 1]   ἀνθρώπων οἰκουμένην προσευκτήρια καὶ ναοὶ τῷ παμβασιλεῖ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων

[5, 31]   τοῦ θείου φοιτητηρίου, ἢ Ἀντιόχῳ τῷ Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν ἐν

[5, 20]   αὐτῷ παρηγγύας ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ πατρί· καὶ ὅς· Ἀλλὰ κἀκεῖνός

[5, 24]   αὕτη καὶ ἡ ἀντισπουδία ἐπιπρέπει τῷ πατρὶ καὶ τῇ θυγατρί, μᾶλλον

[5, 36]   τί ποτ´ οὖν ἔπραττεν ἐν τῷ πελάγει; Ἀπορήσαι ἄν τις. Τί

[5, 5]   λόγον, τὰ παραπλήσια καὶ ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" τοῦτον

[5, 17]   γονυπετεῖν αὐτὸν καὶ ἱκετεύειν μὴ τῷ περιμένοντι αὐτοὺς Ταρτάρῳ παραδοῦναι. Ἔχεις

[5, 24]   τῶν Ἀθηναίων πόλις πρόφασις ἦν τῷ Πέρσῃ τῆς ὁδοῦ καὶ ἡ

[5, 18]   ἄλλης ἀρετῆς, ἢ μετανοεῖν ἐπὶ τῷ πλημμελήματι καί τι τῶν ὁσίων

[5, 33]   θεράποντα’ Οὔκουν ἔμοιγ´ ἐφάνης ἐπαμύνων τῷ ποιητῇ ἀπρεπὴς εἶναι· ἐμεμνήμην γὰρ

[5, 3]   ὃν ἐκ μέρους προθεωρήσαντες ἐν τῷ πρὸ τούτου συγγράμματι τὰ λείποντα

[5, 27]   πρεσβεῖα, οὐδὲ ἐφήσει ματαίῳ ὄντι τῷ Πυθίῳ χρᾶν οὔτε τούτοις οὔτε

[5, 24]   σεμνολογίᾳ, ἵνα γένηται μάντευμα ἀφώρατον τῷ σοφισμῷ καὶ μὴ εὐθὺς καταφανὲς

[5, 26]   προεῖχεν· οὗ δὴ ἀσφαλὲς ἦν τῷ σοφιστῇ τὸ ἀνατρέπειν. Οὕτως δὲ

[5, 24]   ἐξ ἅπαντος εἰκὸς ἦν παντί τῳ στοχάζεσθαι, τὸ ἤτοι τόδε ἢ

[5, 34]   ἀποθανόντι ὀνάγρῳ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τῷ σῷ πύκτῃ· Ἔξοχος ἀθανάτων ὄνος

[5, 20]   ἄλλο τι ἂν ἐξηύρητο ἄκος τῷ σῷ σοφίσματι, καὶ οὐδέποτε ἂν

[5, 22]   ἔγνω τοὺς θαυμασίους, μόνῳ δὲ τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ τὴν σφῶν

[5, 23]   δ´ οὖν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΓ' Ὅτι τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ τὴν σφῶν

[5, 1]   καὶ εὐαγγελικὴ δύναμις, ὡς τολμᾶν τῷ τοῦ φιλτάτου φόνῳ καὶ ταῖς

[5, 21]   κακοήθεις, δέον ἐπαινεῖν σε ἐπὶ τῷ τραχηλίσαι μαινόμενον ἄνθρωπον, καὶ προσεγκαλοῖεν

[5, 10]   τὰ μέλη τοῦ Ὀσίριδος διασκεδάσει τῷ Τυφῶνι, τίνα οὐχ ὑπερβολὴν ἐμπληξίας

[5, 10]   τινι τῶν κατ´ οὐρανὸν ἄνθρωπον τῷ τυχόντι ὑποχείριον ἀπειλὰς προσφέροντα ἐκφοβεῖν,

[5, 2]   καὶ τῆς ἀρχεκάκου γοητείας παντὶ τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ κατέστησαν αἴτιοι,

[5, 24]   ἀλλ´ οὐ μάντευμα, οὐκ ἀπεοικὸς τῷ φεύγειν μηδὲ μένειν μηδ´ αἰδεῖσθαι

[5, 18]   φιλολόγοις μεταβῆναι καὶ τοὺς παλαιτάτους τῷ χρόνῳ χρησμοὺς ἐξετάσαι ἀνὰ στόμα

[5, 16]   Τοῦ δὲ Κλεομβρότου σιωπῶντος καὶ κάτω βλέποντος ὁ Δημήτριος οὐδὲν ἔφη

[5, 2]   ἐπεὶ κατέμαθον τὸ ἀνθρώπειον γένος κάτω που περὶ νεκρῶν ἀνδρῶν θεοποιίαν

[5, 18]   λοιμῷ φασιν καὶ θανάτους ἐπὶ θανάτῳ. Κελεύει γοῦν ὁ Ἀπόλλων ἔτους

[5, 22]   παρὰ σοῦ ἀκηκοέναι αὐτὸ τοῦτο Καλλιστράτῳ δεδομένον Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ

[5, 28]   τοιαῦτα εὑρίσκεται, ἃ δέδεικται τῷ θειοτάτῳ ἀνθρώπων τῇ ἀπὸ τοῦ θεοῦ

[5, 32]   λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν οὖν ὧδε ἐχέτω. Φέρε δὲ τούτοις προσθῶμεν καὶ

[5, 1]   Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ νῶτα τῷ θνητῷ καὶ πᾶσαν ἑξῆς ὑποχείριον τὴν

[5, 24]   ὁ δὲ τὰ οἰκοδομήματα ἐνεπίμπρα ἐπακτῷ πυρί; Οὐ γὰρ ἦν αὐτῷ

[5, 23]   ΚΓ' Ὅτι τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ τὴν σφῶν ἄγνοιαν ἐπικρύπτονται Ἐπεὶ

[5, 22]   μόνῳ δὲ τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ τὴν σφῶν ἄγνοιαν ἐπικρύπτοντας. λέγει

[5, 16]   μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´ Ἠελίῳ φαεσιμβρότῳ εἰσέτ´ ἔασιν ἐν Διδύμων γυάλοις

[5, 2]   καὶ πάσῃ τῇ μυσαρᾷ καὶ ἀκαθάρτῳ ὕλῃ ἐμφιλοχωροῦντες αἵμασί τε καὶ

[5, 22]   κόλαξ οὐδὲ ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης· ἑκάστῳ γὰρ ὧν ἐπιθυμεῖ ἡγεῖσθαι μὲν

[5, 7]   ὧδε· Καὶ μὴν ὅ τι ἑκάστῳ ἐπιτέτακται καὶ τί {καὶ} τίνι

[5, 10]   ἀσήμων τὰ βάρβαρα πρὸ τῶν ἑκάστῳ οἰκείων; Εἰ γὰρ πρὸς τὸ

[5, 4]   ἔπραττον, βίῳ δὲ αἰσχρῷ καὶ ἀκολάστῳ καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις ὠμοφαγίαις τε

[5, 14]   μένει θέντες αἰόλου χροός· λευκὸς ἔστω καὶ μέλας καὶ τὸ πῦρ

[5, 14]   κυνῶν, γλύμμα δεινὸν Ἑκάτης· λαμπὰς ἔστω πρὸς χέρας καὶ ξίφος τὸ

[5, 3]   μὲν καὶ Ἀθηνᾷ τὰς πολεμικάς, Ἡφαίστῳ δὲ καί τισιν ἑτέροις τὰς

[5, 25]   τῆς πόλεως πιπτούσης οὐδεμία οὐδ´ αὐτῷ ἀποφυγή· εἰ δ´ αὐτὸς ἄλλῃ

[5, 1]   τί δῆτα τοίνυν πάντες ἀθρόως αὐτῷ Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ νῶτα τῷ

[5, 29]   αὐτὸ δὲ μόνον ἐσκοπεῖτο, πῶς αὐτῷ γένοιντο. Ἑτέρου δὲ ἀποδημεῖν ἐγνωκότος

[5, 10]   εἰ τύχοι, ἢ ψυχῇ τεθνηκότος, αὐτῷ δὲ τῷ βασιλεῖ Ἡλίῳ ἢ

[5, 34]   βάραθρον ἐμβαλεῖν καὶ οὐκ ἐπιτρέψειν αὐτῷ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβῆναι· εἶναι

[5, 34]   οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ καὶ πάνυ

[5, 32]   μάντι, ὡς μή τίς σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν, ἅτε κακῶς οὕτω συνδιαιρουμένῳ

[5, 33]   Δελφοὺς ἀνηρώτα ἥτις ἄρα ποτὲ αὐτῷ ἦν ἡ πατρῴα κοπρία καὶ

[5, 5]   λογίων φιλοσοφίας" ἐκτέθειται· μάλιστα γὰρ αὐτῷ καὶ νῦν ὥσπερ οὖν καὶ

[5, 24]   ἐπακτῷ πυρί; Οὐ γὰρ ἦν αὐτῷ κεραυνὸς τηνικαῦτα. Ἢ μή τι

[5, 20]   καὶ ὁ πατήρ. Σὺ δ´ αὐτῷ λέγεις· Νίκην σοι φαίνουσι θεοὶ

[5, 34]   τῶν θείων δώρων, ἅτε μήτε αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι, κἂν

[5, 13]   πάντα ποίει· ξόανον δὲ ἐν αὐτῷ μορφή μοι πέλεται Δημήτερος ἀγλαοκάρπου,

[5, 24]   ἔνεστιν; Σὺ γὰρ οὕτως ἐθάρρεις αὐτῷ νὴ Δία Διί, φαίη τις

[5, 20]   αὐτόν τε περιεῖδες καὶ ἐναποθανόντι αὐτῷ Ὁμηρικὴν νόσον ἐνέβαλες εἰς τὸ

[5, 36]   φήσω ὅτι καὶ θεοί) ἐγκυρήσαντες αὐτῷ οὐ διοπετές, ἀλλὰ ποσειδωνοπετὲς ἡγήσωνται

[5, 20]   ἐκ κακοδαιμόνων τρίτος· σὺ δ´ αὐτῷ παρηγγύας ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ

[5, 36]   τρὶς καὶ πλεονάκις ἐν τῷ αὐτῷ σαγηνεύοντες ἄνθρωποι καὶ ἐξ ἐκείνου

[5, 1]   ὁ πᾶς ἐνίσχητο βίος καὶ αὐτῷ σοι καταλείπω σκοπεῖν. Τούτων δὴ

[5, 32]   Ἀπόλλωνι; Οὐ γὰρ δὴ τοῦτο αὐτῷ σοι, ὦ ἀναίσχυντε μάντι, ὡς

[5, 23]   καὶ κνίσης ἐμέμνητο καὶ ὧν αὐτῷ συνήθως ἐτέλουν τὰς ἑκατόμβας ἐπιθύοντες;

[5, 17]   τοῦ Βριάρεω καθεύδοντα· δεσμὸν γὰρ αὐτῷ τὸν ὕπνον μεμηχανῆσθαι· πολλοὺς δὲ

[5, 20]   ἄλλοις μὲν αὐτὸν θεοφορεῖσθαι ἐκέλευες, ἑαυτῷ δὲ οὔ; Καὶ δέον σῴζειν

[5, 21]   δι´ οὗ καί φησιν αὐτὸς ἑαυτῷ ὑπὸ τοῦ Κλαρίου Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι,

[5, 10]   ἀμείβοντα καὶ κατὰ ζῴδιον μετασχηματιζόμενον; Οὕτω γάρ φασιν αὐτοπτεῖσθαι, ἀγνοοῦντες ὅτι

[5, 17]   εἴτε μὴ πολυπραγμονεῖν, ἀλλ´ ἐᾶν, οὕτω γνῶναι τὸν Θαμνοῦν, εἰ μὲν

[5, 28]   ἥρωας, οἳ ἐν Λακεδαίμονι δίῃ, οὕτω δή χ´ ὑμῶν περιφείδοιτ´ εὐρύοπα

[5, 2]   καὶ τὴν πλάνην κραταιότερον ἐπικυρούσης. Οὕτω δῆτα λοιπὸν οἱ περίγειοι δαίμονες

[5, 19]   ἀποστέλλοντες, ἀμοιβὴν τῶν ἀδίκων ἔργων· οὕτω θεὸς ἵλαος ἔσται. Ἐῶ γὰρ

[5, 13]   ἀφ´ ὧν καὶ τὰ ἀγάλματα οὕτω καθιδρύνθη. Λέγει γοῦν ὁ Σάραπις

[5, 34]   ἵν´ ᾖ ὥσπερ χρηστήριον Δελφικὸν οὕτω καὶ γυμναστήριον. Καὶ γὰρ οὐδ´

[5, 4]   Ἡρακλῆς Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ παρθένον, οὕτω πολλάκις ἰσχυροὶ καὶ βίαιοι δαίμονες

[5, 33]   θεὸν ἐκκαλέσασθαι· οὐ γὰρ ἂν οὕτω ῥᾳδίως ὁ θεὸς ὄλβιον μὲν

[5, 32]   σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν, ἅτε κακῶς οὕτω συνδιαιρουμένῳ οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν

[5, 23]   καὶ φεύγειν ξύλινον τεῖχος παρασκευασαμένους, οὕτω τὸ ναυτικὸν δηλῶν, δι´ οὗ

[5, 20]   πῶς, ὦ κράτιστε, ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ Κάρνου ἄλλοις μὲν αὐτὸν

[5, 14]   ὥστ´ εἶναι αὐτούς, εἰ χρὴ οὕτω φάναι, ἄκρους τε μάγους καὶ

[5, 8]   δέ, ἀλλ´ οἷον, εἰ χρὴ οὕτω φάναι, πειθανάγκην. Εἴρηται δ´ ἐν

[5, 24]   καὶ ῥιψοκίνδυνοι, οὐκ ἐπιτρέποντες ὑμῖν οὕτω φληναφᾶν; Πῶς δέ, ὦ μάντι,

[5, 25]   σὲ μὲν ἀπέβλεπον ἅπαντες ἐν τηλικούτῳ κινδύνῳ, σὺ δ´ αὐτοῖς καὶ

[5, 26]   ἔργου ἔχεσθαι ἐπαγγέλλῃ τὴν ἀποφυγήν· τούτῳ δὲ οὐ τὸ λῷον εἶναι

[5, 19]   Ἀνδρόγεων ἀποκτείναντες καὶ λοιμώξαντες ἐπὶ τούτῳ εἶπον ἂν μετανοεῖν; Ἢ μὴ

[5, 34]   προστιμηθεὶς τεσσάρων ταλάντων ζημίαν ἐπὶ τούτῳ οὐχ ὑπέστη, ἀλλ´ ὑπ´ ἀχθηδόνος

[5, 26]   Ἔπαθον δὲ καὶ οἱ Κνίδιοι τούτῳ προσεοικὸς Ἁρπάγου ἐπ´ αὐτοὺς στρατεύοντος.

[5, 9]   ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας οὔθ´ ὁ τούτῳ ταύτην παρασχὼν τὴν μαρτυρίαν οὔθ´

[5, 34]   ὅσονπερ ἀνδριάντων; Ἀμέλει οὐδὲν ἐπὶ τούτῳ ὠφελήθη ἡ γῆ ὥστε παύσασθαι

[5, 13]   οὕτως· Εὔχομαι βροτὸς γεγὼς Πανὶ συμφύτῳ θεῷ, δισσοκέρατι, δισσόποδι, τραγοσκελεῖ, τρυφῶντι

[5, 10]   ἀναφανέντα λέγουσαι καὶ ἐπὶ τῷ λωτῷ καθήμενον καὶ ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον

[5, 16]   Μυρία μὲν γαίης μαντήια θέσκελα νώτῳ ἐβλύσθη πηγαί τε καὶ ἄσθματα

[5, 12]   μορφαί μοι τόσσοις ζῴοις σε κελεύω καὶ σφόδρα ταῦτα τελεῖν, δάφνης

[5, 23]   οὐκ ἀπάγξῃ που ἀπελθὼν τῇ τανυστρόφῳ σφενδόνῃ μετὰ τοῦ ἀδιανοήτου ποιήματος;

[5, 20]   δ´ αὐτῷ παρηγγύας ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ πατρί· καὶ ὅς· Ἀλλὰ

[5, 5]   καὶ πολλάκις μάρτυρι χρήσομαι καὶ ἐλέγχῳ τῆς περὶ οὓς ὑπολαμβάνουσιν θεοὺς

[5, 31]   τι τοῦ θείου φοιτητηρίου, ἢ Ἀντιόχῳ τῷ Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν

[5, 33]   οὐδ´ ἄκαιρος ἡ Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι νεκρῷ καὶ κελεύουσα

[5, 34]   εἶναι καὶ τὸ γυμναστήριον. Τούτοις ἐπισυνάψω καὶ ἅ φησιν ἀπελέγχων ὡς

Livre, Chap.
[5, 32]	γὰρ δὴ τοῦτο αὐτῷ σοι,	ὦ	ἀναίσχυντε μάντι, ὡς μή τίς
[5, 34]	ὁ δεδηλωμένος τούτοις τοῖς ῥήμασιν·	Ὦ	εἰδὼς ψάμμου τ´ ἀριθμὸν καὶ
[5, 17]	μὲν δαίμονας οὐκ Ἐμπεδοκλῆς μόνον,	ὦ	Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν, ἀλλὰ καὶ Πλάτων
[5, 17]	Οὐδὲ αὐτοὺς ἡμᾶς, ἔφη, λανθάνομεν,	ὦ	Ἡρακλέων, ἐν λόγοις ἀτόποις γεγονότες,
[5, 33]	ὄντα δυηπαθέων ἀλεγίζειν. Ἄγε οὖν,	ὦ	θεέ, μὴ περιίδῃς μηδ´ ἡμᾶς.
[5, 24]	ἔτι τοί ποτε κἀντίος ἔσται.	Ὦ	θείη Σαλαμίς, ἀπολεῖς δὲ σὺ
[5, 34]	ὃς ἀνεῖχε τὴν στέγην; Ἆρ´,	ὦ	θεοποιέ, διὰ ταῦθ´ ἡμῖν ὁ
[5, 35]	Πῶς δ´ εἰ Κύψελος ὄλβιος,	ὦ	κακόδαιμον, οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος,
[5, 22]	σοφίας ἐνεπορευσάμεθα ἐκ τῆς Ἀσίας,	ὦ	Κλάριε, παρὰ σοῦ· Ἔστιν ἐν
[5, 16]	περὶ τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν,	ὦ	Κλεόμβροτε· μεγάλη γὰρ ἡ παλαιὰ
[5, 34]	τοῖς διώκουσι, πειρωμένοις αὐτὸν ἐξελκύσαι;	Ὦ	Κλεόμηδες, ἆρα ἥρως οὐκέτι θνητός,
[5, 20]	Κάρνος ἄγγελος ἀποθανών. Καίτοι πῶς,	ὦ	κράτιστε, ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ
[5, 27]	ἐπεφώνησεν τὸ βοώμενον ἐκεῖνο· Ἥκεις,	ὦ	Λυκόεργε, ἐμὸν ποτὶ πίονα νηὸν
[5, 27]	ἔτι καὶ μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι,	ὦ	Λυκόεργε. Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ
[5, 34]	τὰ θρέμματα. Ὡς δὴ ὤφελες,	ὦ	μάντι, ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ μάντεως
[5, 34]	ἀγαθῇ. Εἴθ´ οὖν, ὡς ἔφην,	ὦ	μάντι, ἐάσας τὴν ψάμμον καὶ
[5, 24]	ὑμῖν οὕτω φληναφᾶν; Πῶς δέ,	ὦ	μάντι, ὅτι μὲν ἡ θείη
[5, 23]	αὐτοὺς σωθήσεσθαι τῆς πόλεως ἐμπρησθείσης.	Ὦ	μεγάλης θεοῦ βοηθείας. Εἶτα πολιορκίαν
[5, 24]	δὴ λεγέσθω τὰ πρὸς Ἀθηναίους·	Ὦ	μέλεοι, τί κάθησθε; Πόλιν φύγετ´
[5, 20]	Εὔχεο Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι.	Ὦ	μιαρώτατε καὶ ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´
[5, 34]	θνητὸν ἐόντα. Διὰ τί γάρ,	ὦ	πάτριε τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς
[5, 25]	Ἀληθῆ λέγεις. Οὐ γὰρ ἠπίστασο,	ὦ	σοφιστά, οἷ χωρήσει τὰ τῆς
[5, 33]	πολλοῖσι λόγοις εἰρημένον. Δεινὸν γάρ,	ὦ	σοφώτατε ἀνδρῶν, μᾶλλον δὲ θεῶν,
[5, 32]	τοῖς ἀδικοῦσιν. Διὰ τί δέ,	ὦ	σοφώτατε, Χαρίλαος καὶ Ἀρχέλαος οἱ
[5, 25]	οὕτως εἶπας τοῖς Λακεδαιμονίοις· Ὑμῖν,	ὦ	Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο, ἢ μέγα
[5, 33]	Ἀθάνατός σοι παῖς καὶ ἀοίδιμος,	ὦ	Τελεσίκλεις, ἔσσετ´ ἐν ἀνθρώποις· ὁ
[5, 24]	καὶ ἡ Ἀθηνᾶ τῆς Ἀθηνᾶς,	ὦ	τῆς Ἀθηνᾶς ἀδελφέ· ἥ τε
[5, 24]	σοι ὁ Ζεὺς τοῦ Διός,	ὦ	υἱὲ τοῦ Διός, ἀλλὰ καὶ
[5, 33]	εἶναι τοῦ οὐρανοῦ; Μὴ φθονήσῃς,	ὦ	φιλανθρωπότατε θεῶν, μηδ´ ἄλλοις ἀνθρώποις
[5, 34]	ἤσκουν τὰ τοῦ Θασίου πύκτου·	ᾧ	ἀθανασίαν μέν, ὥσπερ Κλεομήδει, οὐκ
[5, 4]	ἥρωος βίος, οὐδὲν ἧττον, ἐφ´	ᾧ	βούλεται, δεδείξεται μετὰ μαρτύρων σοφῶν
[5, 4]	κἂν τεταγμένος κἂν ἄτακτος, ἐν	ᾧ	μεταλλάττει δαίμονος ψυχὴ καὶ ἥρωος
[5, 33]	οἶδα· καὶ ἔργον ἐπετήδευεν, ἐφ´	ᾧ	οὐχ ὅπως αὐτὸς ἐθαυμάζετο ὁ
[5, 27]	ἦν καὶ ὁ πρὸς Λυκοῦργον,	ᾧ	προσιόντι ἡ Πυθία ἐπεφώνησεν τὸ
[5, 4]	δ´ οὖν ὁ Πλούταρχος ἐν	ᾧ	συνέταξεν λόγῳ Περὶ τῶν κατὰ
[5, 17]	δ´ ἄξιον τὸν καιρὸν ἐν	ᾧ	φησι τὸν θάνατον γεγονέναι τοῦ
[5, 7]	καὶ ταῦτα ἐν τῇ Πρὸς	Ἀνεβῶ	τὸν Αἰγύπτιον τοῦ αὐτοῦ ἐπιστολῇ.
[5, 16]	ὡς ἔθος ἐστὶ θεόπροπα θύματα	Φοίβῳ.	Τούτοις κατὰ καιρὸν ἐνταῦθα προσήκει
[5, 8]	μύθοις, οὓς ἀπ´ ἐμεῖο κραδίης	ἀνάγω,	ἱεροῖσι {τύποις{ ι} συνθλιβομένου πυρὸς
[5, 26]	καὶ ἀποτραπόμενοι παρέδωκαν ἑαυτοὺς τῷ	Ἁρπάγῳ.	Τὸ δὲ ῥᾳδιούργημα· ἐπεὶ γὰρ
[5, 22]	βέβριθε δ´ ὑδάτεσιν διηνεκές. Εἶτ´	ἐγὼ	ἀκούσας ὁ βάκηλος καὶ αὐτὸς
[5, 33]	ὄλβιος μήτε ὅπου καταμύσας κείσεται.	Ἐγὼ	δὲ καὶ ᾤμην ἴσον εἶναι
[5, 34]	θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ ὧν	ἐγὼ	καὶ πάνυ κατενόησα ὅτι θεῖόν
[5, 28]	τοι δώσω. Δός, εἴποιμι ἂν	ἐγώ·	οὐδεμίαν γάρ πω δόσιν οὐδενὶ
[5, 22]	Καλλιστράτῳ δεδομένον Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ.	Ἐγὼ	οὖν ὡς ἤκουσα, πῶς οἴει
[5, 16]	δὲ τοῦ Ἀμμωνίου, Μᾶλλον, ἔφην	ἐγώ,	περὶ τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν,
[5, 28]	Λυκοῦργον· Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος, αὐτὰρ	ἐγώ	τοι δώσω. Δός, εἴποιμι ἂν
[5, 27]	Λυκόεργε. Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ	ἐγώ	τοι δώσω καὶ τὰ τούτοις
[5, 24]	ἐπεὶ καὶ ὁ ἄμαντις αὐτὸς	ἐγὼ	τοῦτο αἰσθόμενος καὶ τὸν Ἀθηναῖον
[5, 24]	τι πάντως οἱ τοσοῦτοι; Ἀλλ´	ἐγώ,	φησίν, ἐξεῦρον τὸ ξύλινον τεῖχος,
[5, 33]	ἐν ἀκροπόλει τράπεζα, οὐδὲν ἔτι	λέγω,	βλέπων ἐν ἀκροπόλει δειπνοῦντα τὸν
[5, 20]	σὺ ἔφης· Οὐ κατὰ γῆν	λέγω	στενύγρην, ἀλλὰ κατὰ τὴν εὐρυγάστορα,
[5, 20]	ἱερὸν τῶν πανταχοῦ γῆς ἐν	ὀλίγῳ	χρόνῳ πλουσιώτατον ἀπέφηνεν, οὐδ´ ὅσα
[5, 4]	ὁ Πλούταρχος ἐν ᾧ συνέταξεν	λόγῳ	Περὶ τῶν κατὰ τὴν Ἶσιν
[5, 17]	Καίσαρος· οὕτως δὲ πιστεῦσαι τῷ	λόγῳ	τὸν Τιβέριον ὥστε διαπυνθάνεσθαι καὶ
[5, 5]	δαίμονος, ἢ κακὸν εἰλήχασιν δαίμονα	ἔργῳ	τῆς πείρας ᾐσθημένοι; Φησὶν γοῦν
[5, 1]	καὶ ναοὶ τῷ παμβασιλεῖ καὶ	δημιουργῷ	τῶν ἁπάντων καὶ μόνῳ θεῷ
[5, 7]	ἐλάαν Λητωΐδι κούρῃ· Ἥρῃ δ´	εὐκελάδῳ	μαλακὴ χύσις ἠέρος ὑγρῆς· λήϊα
[5, 10]	Ἴσιδος ἐκφανεῖ καὶ τὸ ἐν	Ἀβύδῳ	ἀπόρρητον δείξει καὶ τὴν βᾶριν
[5, 19]	ἔργων· οὕτω θεὸς ἵλαος ἔσται.	Ἐῶ	γὰρ τὸ Ἀνδρόγεω μὲν Ἀθήνησιν
[5, 19]	ἐστὲ Ἀθηναίοις, οὓς ἀδίκως ὑπὲρ	Ἀνδρόγεω	ἀπεκτείνατε; Ὁ δ´ αὐτὸς οὗτος
[5, 19]	ἵλαος ἔσται. Ἐῶ γὰρ τὸ	Ἀνδρόγεω	μὲν Ἀθήνησιν ἀποθανόντος ὑμᾶς ἀγανακτεῖν,
[5, 18]	χρᾷ λοιμῷ πιεσθεῖσιν διὰ τὴν	Ἀνδρόγεω	τελευτήν. Ἐλοίμωσσον δὲ πάντες Ἀθηναῖοι
[5, 13]	Εὔχομαι βροτὸς γεγὼς Πανὶ συμφύτῳ	θεῷ,	δισσοκέρατι, δισσόποδι, τραγοσκελεῖ, τρυφῶντι Καὶ
[5, 23]	πορεύεσθαι, οὐκέθ´ οὕτως ἀφανὲς τῷ	θεῷ·	Ἐκ τανυστρόφοιο λᾶας σφενδόνης ἱεὶς
[5, 1]	δημιουργῷ τῶν ἁπάντων καὶ μόνῳ	θεῷ	ἔν τε πόλεσι καὶ κώμαις
[5, 4]	κεχαρισμένα διαπραττομένους, τῷ ἐπὶ πάντων	θεῷ	ἢ ταῖς ὑπ´ αὐτὸν θείαις
[5, 33]	ὄντα περὶ τούτων προσιέναι τῷ	θεῷ	καὶ ἕνα τῶν κανθάρων, καὶ
[5, 5]	εἶπεν ὁ ξένος. γὰρ ἕκαστος	θεῷ	συντέτακται καὶ οὗ τῆς δυνάμεως
[5, 20]	οὖν τὰ τοσαῦτα προδεδάνειστο τῷ	θεῷ,	ταῖς τῆς εὐσεβείας εἰκότως ὁ
[5, 34]	περὶ τούτου οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ	θεῷ	τῷ αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ
[5, 1]	ἀθρόως ἁπάντων ὁμοῦ σὺν τῇ	πολυθέῳ	πλάνῃ ἐκποδὼν μεταστάντων οὐκ ἄλλοτε
[5, 17]	Κρόνον καθεῖρχθαι φρουρούμενον ὑπὸ τοῦ	Βριάρεω	καθεύδοντα· δεσμὸν γὰρ αὐτῷ τὸν
[5, 24]	Σοὶ δὲ τόδ´ αὖτις ἔπος	ἐρέω,	ἀδάμαντι πελάσσας· τῶν ἄλλων προαλισκομένων
[5, 27]	καὶ πᾶσιν Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι·	δίζω	ἤ σε θεὸν μαντεύσομαι ἢ
[5, 6]	τοῖς ἀπὸ γῆς καρποῖς τὴν	Δηώ·	θρηνεῖν δὲ τὸν Ὄσιριν εἰσέτι
[5, 9]	δεομένοις ἐπιδιδόναι; Εἰ γὰρ ἐπ´	ἀγαθῷ	ποιοῦνται τὴν πάροδον ἀγαθοὶ ὄντες
[5, 20]	τοῦ λόγου, φέρε τὰ καθήκοντα	διέλθω	τοῦ κατὰ τοὺς Ἡρακλείδας διηγήματος.
[5, 35]	ἐπίβουλοι, Κύψελος, ὃς δὴ πολλὰ	Κορίνθῳ	πήματα τεύξει, καὶ Μελάνιππος ὁ
[5, 24]	τὰ πρὸς Ἀθηναίους. Καὶ δὴ	λεγέσθω	τὰ πρὸς Ἀθηναίους· Ὦ μέλεοι,
[5, 4]	περὶ δαιμόνων ἀληθείας, εὔστομά μοι	κείσθω’	καθ´ Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς δὲ καὶ
[5, 10]	ἐπὶ τοσοῦτον καὶ ἀπὸ ταύτης	προκείσθω	τῆς τοῦ Πορφυρίου γραφῆς. Καὶ
[5, 35]	Ἐπὶ τούτοις ἅπασι καὶ τόδε	προσκείσθω·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛϚ Ὅτι καὶ τὴν
[5, 24]	αὐτοῖς ἐπιλέγεται, γνωσθήσεται. ἰδοὺ δὴ	προσκείσθω·	Οὐ δύναται Παλλὰς Δί´ Ὀλύμπιον
[5, 14]	λαμπάδα καὶ ξίφος, περὶ ἣν	εἱλείσθω	δράκων· Οὐρανοῦ δὲ ἀστέρες οἱ
[5, 16]	τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων. Ἀμφὶ δὲ	Πυθὼ	καὶ Κλαρίην, μαντεύματα Φοίβου, αὐδήσει
[5, 17]	ἡμῖν ἀπὸ τῆς νεωτέρας ἱστορίας	ἐληλέγχθω.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Περὶ τῶν παρὰ
[5, 10]	ἀναχωρήσεως ἀπολογίαν ὁ τούτων ἡμῖν	παρεισήχθω	μάρτυς, σοφὸς ὢν ἐν τοῖς
[5, 27]	ἐπιθεμένη τὰ πρεσβεῖα, οὐδὲ ἐφήσει	ματαίῳ	ὄντι τῷ Πυθίῳ χρᾶν οὔτε
[5, 4]	δὲ τούτων μὲν οὐδὲν ἔπραττον,	βίῳ	δὲ αἰσχρῷ καὶ ἀκολάστῳ καὶ
[5, 2]	γοητείας παντὶ τῷ τῶν ἀνθρώπων	βίῳ	κατέστησαν αἴτιοι, ὡσπεροῦν ὁ πρὸ
[5, 33]	μὲν ἐπεφώνησεν, ἐπὶ δὲ τῷ	ὀλβίῳ	ῥῆσιν ἀπένειμεν· Πατρίδα δίζηαι· μητρὶς
[5, 10]	προκαλύμματα διὰ τῶν ἐπιφημιζομένων τῷ	θείῳ	τῶν περὶ ἡμᾶς γινομένων παθῶν,
[5, 18]	ἀνδρικῷ λογισμῷ Γοήτων φώραν ἐν	οἰκείῳ	συγγράμματι πεποιημένος· οὗ καὶ αὐτοῦ
[5, 34]	τε φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ τῷ	οἰκείῳ	τρόπῳ τὴν βοήθειαν αὐτοῖς ἔπεμψας
[5, 34]	τὸν θυμὸν τοῖς ἐν τῷ	διδασκαλείῳ	παισίν, τὸν κίονα ὑφελκύσας, ὃς
[5, 20]	τὸ ὑπὲρ τῆς εὐχῆς Ἀπόλλωνι	Καρνείῳ	ποίημα τὸ διὰ τοῦ χρησμοῦ
[5, 20]	πῶς ἂν ἱλασαίμην ὑμᾶς; Εὔχεο	Καρνείῳ	τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ μιαρώτατε
[5, 27]	οὐδὲ ἐφήσει ματαίῳ ὄντι τῷ	Πυθίῳ	χρᾶν οὔτε τούτοις οὔτε Λακεδαιμονίοις
[5, 16]	ὤλεσε μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´	Ἠελίῳ	φαεσιμβρότῳ εἰσέτ´ ἔασιν ἐν Διδύμων
[5, 10]	τεθνηκότος, αὐτῷ δὲ τῷ βασιλεῖ	Ἡλίῳ	ἢ Σελήνῃ ἤ τινι τῶν
[5, 28]	ὧν καὶ παρ´ ἧς εἶχεν	καλλίω	τούτων ἀκοῦσαι καὶ σοφώτερα. Τάχα
[5, 32]	δάσσωνται, πολὺ λώϊον ἔσσεται αὐτοῖς;	Ποίῳ	δὲ καὶ ἄλλῳ λέγεις Ἀπόλλωνι;
[5, 1]	δῆτα τοίνυν πάντες ἀθρόως αὐτῷ	Ἀσκληπιῷ	πεφεύγασι, τὰ νῶτα τῷ θνητῷ
[5, 33]	ἀλλ´ ἐχθρῷ ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ	κανθαρίῳ	δαίμονι σκληρῷ, ὃς αὐτὸν μετέωρον
[5, 31]	θείου φοιτητηρίου, ἢ Ἀντιόχῳ τῷ	Παρίῳ	ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν ἐν πολιτικῇ
[5, 4]	φύσεις τινές εἰσιν ὥσπερ ἐν	μεθορίῳ	θεῶν καὶ ἀνθρώπων δεχόμεναι πάθη
[5, 4]	μὲν τούτων οὐκ ἀναγκαῖον ἡμᾶς	Δημητρίῳ	διαφέρεσθαι. Καὶ γὰρ κἂν πλείων
[5, 15]	ψυχῇ ὡς ἂν ἀληθῶς ἱερῷ	χωρίῳ	προϋποκειμένων, εἰκότως ἂν ἐπέλθοι θείου
[5, 15]	καί εἰσιν οἷον ἐν ἱερῷ	χωρίῳ	τῇ ὑποκειμένῃ εἰκόνι· οὐ γὰρ
[5, 34]	τοῖς ἱμᾶσιν, ἀλλὰ καὶ τῷ	Θασίῳ	πύκτῃ ἅμα ἀμφοτέροις, ὑπὲρ οὗ
[5, 25]	τῷ μὲν οὖν μετ´ ὀλίγων	ἐναντίῳ	ἱσταμένῳ πρὸς τὸν ἄπειρον ὄχλον
[5, 30]	κυνὸς καὶ εἴκοσι τὰς μετέπειτα	οἴκῳ	ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ
[5, 18]	εὖ μάλα τις τῶν νέων	ἀνδρικῷ	λογισμῷ Γοήτων φώραν ἐν οἰκείῳ
[5, 22]	ἀκηκοέναι αὐτὸ τοῦτο Καλλιστράτῳ δεδομένον	Ποντικῷ	τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν ὡς
[5, 15]	ὄντες οἱ θεοί· διό μοι	δοκῶ	σώφρονι λογισμῷ τὴν ἀποστροφὴν αὐτῶν
[5, 9]	στεφάνους καί μευ πόδας ὕδατι	λευκῷ	ῥάνατε καὶ γραμμὰς ἀπαλείψατε, καί
[5, 28]	οὐκ ἐσχηκέναι τιτθὴν οὐδ´ ἐν	συνθώκῳ	πρεσβυτέρων οὐδέποτε κεκαθικέναι, παρ´ ὧν
[5, 35]	καὶ Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος ὢν	Κυψέλῳ;	Ὥστ´ ἂν ἐκείνως ἄμεινον εἶναι
[5, 28]	οὐδεμίαν γάρ πω δόσιν οὐδενὶ	ἐπηγγείλω	τοιαύτην. Ἕως ἂν μαντείῃσιν ὑποσχέσιάς
[5, 32]	ἔσσεται αὐτοῖς; Ποίῳ δὲ καὶ	ἄλλῳ	λέγεις Ἀπόλλωνι; Οὐ γὰρ δὴ
[5, 10]	πολλὰ ζῴων αἱ θεαγωγίαι ἐκτελοῦνται.	Πολλῷ	δὲ τούτων ἀλογώτερον τὸ μὴ
[5, 19]	ἀποτεινομένου· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Πρὸς τὸν	Ἀπόλλω	κελεύσαντα δὶς ἑπτὰ παῖδάς τε
[5, 6]	νῦν τὴν Ἶσιν καὶ τὸν	Ἀπόλλω	μαντεύεσθαι. Τοιαῦται ὧν φασιν ἀγαθῶν
[5, 20]	ἐλθὼν ἁπάντων τὸν ἐν Δελφοῖς	Ἀπόλλω	προκρίνει, κἄπειτα κρατῆρσιν καὶ πλίνθοις
[5, 34]	ὥστε ἐνίοτε ὅλῃ πόλει καὶ	ὅλῳ	ἔθνει ὀργίζεσθαι, ἑνὸς ἢ δυοῖν
[5, 33]	ἐκείνῃ τῇ κοπρίᾳ, ἀλλ´ ἐχθρῷ	ἀνέμῳ	περιέτυχεν καὶ κανθαρίῳ δαίμονι σκληρῷ,
[5, 18]	οἷα ὁ Πύθιος Ἀθηναίοις χρᾷ	λοιμῷ	πιεσθεῖσιν διὰ τὴν Ἀνδρόγεω τελευτήν.
[5, 18]	ὠμὰ καὶ ἀπάνθρωπα, λοιμὸν ἐπὶ	λοιμῷ	φασιν καὶ θανάτους ἐπὶ θανάτῳ.
[5, 17]	ἑνός, ἀλλὰ πολλῶν στεναγμὸν ἅμα	θαυμασμῷ	μεμιγμένον. Οἷα δὲ πολλῶν ἀνθρώπων
[5, 7]	ἔμπεδος ἀρρήκτοισι μένει λογίοις βεβαυῖα.	Δεσμῷ	δ´ οὖν κλήϊζε· θεὴν γὰρ
[5, 18]	μάλα τις τῶν νέων ἀνδρικῷ	λογισμῷ	Γοήτων φώραν ἐν οἰκείῳ συγγράμματι
[5, 15]	θεοί· διό μοι δοκῶ σώφρονι	λογισμῷ	τὴν ἀποστροφὴν αὐτῶν πεποιῆσθαι. Ὁρᾷς
[5, 24]	ἵνα γένηται μάντευμα ἀφώρατον τῷ	σοφισμῷ	καὶ μὴ εὐθὺς καταφανὲς ᾖ,
[5, 33]	θεῶν, μηδ´ ἄλλοις ἀνθρώποις τῆς	ἄνω	ὁδοῦ. Τί πράττειν κελεύεις ἡμᾶς;
[5, 22]	ἐρωτήσας καὶ τρίτον οὐδὲν εἰδότας	ἔγνω	τοὺς θαυμασίους, μόνῳ δὲ τῷ
[5, 25]	μὲν οὖν μετ´ ὀλίγων ἐναντίῳ	ἱσταμένῳ	πρὸς τὸν ἄπειρον ὄχλον ὄλεθρος
[5, 22]	τὸν θάλλοντα κῆπον. Εἶτά μοι	ἐπερομένῳ	εἴ μοι συναίρονται οἱ θεοί,
[5, 34]	γὰρ καὶ ἐπὶ πεντάθλου ἀνδριάντι	ὑβρισμένῳ	ἐμήνισαν οἱ θεοί, καὶ Λοκροὶ
[5, 32]	αὐτῷ ἐπιπλήξειεν, ἅτε κακῶς οὕτω	συνδιαιρουμένῳ	οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν οὖν
[5, 8]	πολὺ δῶμα θεοῦ λίπον ἠδ´	ἐπιβαίνω	γαίης ζῳοτρόφοιο τεῇς ὑποθημοσύνῃσι πειθοῖ
[5, 31]	παρῄνουν. Διόπερ σοι καὶ νάρθηκα	παραινῶ	ἐπ´ αὐτοὺς λαμβάνειν, εἰ μὴ
[5, 12]	χώρημα ποιεῖν· καὶ ἀγάλματι πολλὸν	κείνῳ	ἐπευχόμενος δι´ ὕπνων ἐμέ τοι
[5, 10]	ἴδιον πάθος τῆς αὑτῶν φαντασίας	ἐκείνῳ	περιάπτουσιν. Εἰ δὲ συμβολικῶς λέγεται
[5, 4]	τε ἄλλαι ὀρινόμεναι ῥιψαύχενι σὺν	κλόνῳ’	θεῶν μὲν οὐδενί, δαιμόνων δὲ
[5, 22]	οὐδὲν εἰδότας ἔγνω τοὺς θαυμασίους,	μόνῳ	δὲ τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ
[5, 34]	θείων δώρων, ἅτε μήτε αὐτῷ	μόνῳ	ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι, κἂν εἰ
[5, 1]	καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων καὶ	μόνῳ	θεῷ ἔν τε πόλεσι καὶ
[5, 20]	τῶν πανταχοῦ γῆς ἐν ὀλίγῳ	χρόνῳ	πλουσιώτατον ἀπέφηνεν, οὐδ´ ὅσα πρὸς
[5, 18]	μεταβῆναι καὶ τοὺς παλαιτάτους τῷ	χρόνῳ	χρησμοὺς ἐξετάσαι ἀνὰ στόμα πάντων
[5, 1]	ὡς τολμᾶν τῷ τοῦ φιλτάτου	φόνῳ	καὶ ταῖς δι´ ἀνθρωποθυσιῶν σφαγαῖς
[5, 25]	μὲν ἀπέβλεπον ἅπαντες ἐν τηλικούτῳ	κινδύνῳ,	σὺ δ´ αὐτοῖς καὶ τῶν
[5, 16]	τὰ δ´ ὤλεσε μυρίος αἰών.	Μούνῳ	δ´ Ἠελίῳ φαεσιμβρότῳ εἰσέτ´ ἔασιν
[5, 12]	τέλει ξόανον, κεκαθαρμένον ὥς σε	διδάξω·	πηγάνου ἐξ ἀγρίοιο δέμας ποίει
[5, 36]	ἐξοκείλαντες οὐδ´ εἰς τὴν γῆν	ἔξω	ἐκβαλόντες αὐτόν· ἐπεὶ οὐκ ἄν,
[5, 25]	προσπολεμήσοντα, αὐτοὺς δὲ οἴκοι μένοντας	ἔξω	κινδύνων καραδοκεῖν· τῷ μὲν οὖν
[5, 24]	μέλλοντι καὶ τῇ τοῦ πολέμου	παραδόξῳ	ῥοπῇ, ὁ μὲν σῳζομένοις, ὁ
[5, 28]	εἴποιμι ἂν ἐγώ· οὐδεμίαν γάρ	πω	δόσιν οὐδενὶ ἐπηγγείλω τοιαύτην. Ἕως
[5, 28]	πῶς, εἰ θεός, οὐκ ἠπίστατό	πω	νόμον πολιτικὸν ὁ φίλος τοῦ
[5, 1]	δὴ παῦλαν κακῶν οὐδ´ ἄλλοτέ	πω	πρότερον ἢ μετὰ τὴν εὐαγγελικὴν
[5, 1]	ἀνατειλάσης. Αὐτίκα γοῦν μάλα ὅσον	οὐδέπω	παραστήσομεν ὡς ἄρα μετὰ τὴν
[5, 19]	τὰς δίκας ταύτας εἰσεπράττου; Ἀλλὰ	παραλείπω	γε οὐδὲν ἧττον ταῦτα ὑμῶν
[5, 1]	ἐνίσχητο βίος καὶ αὐτῷ σοι	καταλείπω	σκοπεῖν. Τούτων δὴ οὖν ἀθρόως
[5, 33]	ἵν´ ἐλθόντες καθίζοιντο ἐν τῷ	Ὀλύμπῳ	μετὰ τῶν πυκτῶν ἐν τῇ
[5, 34]	φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ τῷ οἰκείῳ	τρόπῳ	τὴν βοήθειαν αὐτοῖς ἔπεμψας λέγων·
[5, 35]	ἀνθ´ ὧν ἡμέρως Χαρίτωνι καὶ	Μελανίππῳ	προσηνέχθη· ἀλλ´ εὖ γε καὶ
[5, 34]	δὲ καὶ περὶ τούτου οὐκ	ἀνθρώπῳ,	ἀλλὰ θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ
[5, 10]	αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ	καθαρῷ	μὲν μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων
[5, 7]	αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ	καθαρῷ	μὲν μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων
[5, 33]	ἀφηγήσασθαι περὶ τοιούτων ἀγνοημάτων ἢ	κανθάρῳ·	οἷον εἰ καὶ κάνθαρός τις
[5, 17]	ἱκετεύειν μὴ τῷ περιμένοντι αὐτοὺς	Ταρτάρῳ	παραδοῦναι. Ἔχεις οὖν καὶ τῆς
[5, 34]	τι οἰκεῖον λόγιον ἐπ´ ἀποθανόντι	ὀνάγρῳ	μᾶλλον ἢ ἐπὶ τῷ σῷ
[5, 15]	ἀνθρώπου ψυχῇ ὡς ἂν ἀληθῶς	ἱερῷ	χωρίῳ προϋποκειμένων, εἰκότως ἂν ἐπέλθοι
[5, 15]	περιγράφονται καί εἰσιν οἷον ἐν	ἱερῷ	χωρίῳ τῇ ὑποκειμένῃ εἰκόνι· οὐ
[5, 30]	εἴκοσι τὰς μετέπειτα οἴκῳ ἐνὶ	σκιερῷ	Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ Ἀθηναίοις ὑπὸ
[5, 24]	κατερείψει· πολλοὺς δ´ ἀθανάτων νηοὺς	μαλερῷ	πυρὶ δώσει· οἵ που νῦν
[5, 25]	σύμπασα πόλις· τοῦτο δὲ ἐν	ἑκατέρῳ	ἀνεύθυνον, καὶ μόνου αὐτοῦ ἀπολουμένου
[5, 36]	ἦν, οὐκ ἂν ἦν ἐπιβατὸν	λήρῳ	οὐδ´ ἂν εἷς τις τῶν
[5, 33]	ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ κανθαρίῳ δαίμονι	σκληρῷ,	ὃς αὐτὸν μετέωρον ἄρας βίᾳ
[5, 33]	τὸν θεὸν μὴ μᾶλλον ἂν	Ὁμήρῳ	ἀφηγήσασθαι περὶ τοιούτων ἀγνοημάτων ἢ
[5, 33]	ὁ δὲ κοῦρος ἦν Εὐριπίδης.	Ὁμήρῳ	δέ· Σοὶ ζωὴ δοιὰς μοίρας
[5, 19]	δικαιότατος καὶ νομοθέτης ἀγαθὸς καὶ	Ὁμήρῳ	ἐδόκει Διὸς μεγάλου εἶναι ὀαριστὴς
[5, 33]	ἐν ἐκείνῃ τῇ κοπρίᾳ, ἀλλ´	ἐχθρῷ	ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ κανθαρίῳ δαίμονι
[5, 34]	ἀνθρώπων εἰκόνας, ἐπικατενεχθεὶς τῷ μαστιγοῦντι	ἐχθρῷ	κατά τινα, ὡς ἔοικεν, δαιμονίαν
[5, 24]	καὶ σωτῆρα τῶν Ἑλλήνων ἐν	καιρῷ	παραφαίνεσθαι καὶ μᾶλλον τὴν κατὰ
[5, 33]	Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι	νεκρῷ	καὶ κελεύουσα ἐξιέναι τοῦ ναοῦ
[5, 22]	τοῦτο Καλλιστράτῳ δεδομένον Ποντικῷ τινὶ	ἐμπόρῳ.	Ἐγὼ οὖν ὡς ἤκουσα, πῶς
[5, 30]	οἴκῳ ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι	ἰατρῷ	Ἀθηναίοις ὑπὸ καύματος ἐνοχλουμένοις· ἰατρικόν,
[5, 4]	μὲν οὐδὲν ἔπραττον, βίῳ δὲ	αἰσχρῷ	καὶ ἀκολάστῳ καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις
[5, 34]	ὀνάγρῳ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τῷ	σῷ	πύκτῃ· Ἔξοχος ἀθανάτων ὄνος ἄγριος,
[5, 20]	τι ἂν ἐξηύρητο ἄκος τῷ	σῷ	σοφίσματι, καὶ οὐδέποτε ἂν ἐλήξατε,
[5, 4]	τὸ τῶν δαιμόνων γένος ἐν	μέσῳ	θεῶν καὶ ἀνθρώπων θέντες καὶ
[5, 3]	ἐπ´ αὐτὰς χωρήσωμεν τὰς ἀποδείξεις.	Θήσω	δὲ πρώτας τὰς ἀπὸ τῆς
[5, 36]	ἕως ἄνθρωποι μαινόμενοι (οὐ γὰρ	φήσω	ὅτι καὶ θεοί) ἐγκυρήσαντες αὐτῷ
[5, 28]	ἡγοῖντο, οἱ δ´ ἕποιντο’ ἔτι	φήσω	τοῦ αὐτοῦ εἶναι συνθώκου τοῦτο
[5, 21]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' Ὡς καὶ τῷ	Κροίσῳ	τῆς οἰκείας ἀρχῆς ἐκπεσεῖν πάλιν
[5, 20]	πλῆθος καὶ εὐχὰς ἐπὶ τῇ	νόσῳ	ἀφηγοῦ; Εἰ δ´ εὐχόμενος οὐδὲν
[5, 30]	τὰς μετέπειτα οἴκῳ ἐνὶ σκιερῷ	Διονύσῳ	χρῆσθαι ἰατρῷ Ἀθηναίοις ὑπὸ καύματος
[5, 28]	εὐνομίην διζήμενος, αὐτὰρ ἐγώ τοι	δώσω.	Δός, εἴποιμι ἂν ἐγώ· οὐδεμίαν
[5, 27]	εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ ἐγώ τοι	δώσω	καὶ τὰ τούτοις συνεπιλεγόμενα· φέρε
[5, 28]	αὐτοῦ εἶναι συνθώκου τοῦτο καὶ	ἀξιώσω	τὸν Λυκοῦργον μὴ ἀποκαμεῖν εἴ
[5, 21]	ἰδιωτικοῦ γένους ἡμίονος ὢν ἐν	τῷ	αἰνίγματι, παρεμφαίνει μὲν τὴν ἔκτυφον
[5, 21]	αὐτό, ἀλλὰ προσεοικός γε ὅμως	τῷ	ἀλαζόνι καὶ ἀναιδεῖ καὶ ἐπὶ
[5, 34]	ἠγανάκτησάν τε καὶ ἄγος ἐπεκάλεσαν	τῷ	ἀνδριάντι καὶ δίκην εἰσεπράξαντο καὶ
[5, 10]	τίνα οὐχ ὑπερβολὴν ἐμπληξίας μὲν	τῷ	ἀπειλοῦντι ἃ μήτε οἶδεν μήτε
[5, 26]	ἐπείσθησαν καὶ ἀποτραπόμενοι παρέδωκαν ἑαυτοὺς	τῷ	Ἁρπάγῳ. Τὸ δὲ ῥᾳδιούργημα· ἐπεὶ
[5, 34]	τούτου οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ θεῷ	τῷ	αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ καὶ
[5, 36]	καὶ τρὶς καὶ πλεονάκις ἐν	τῷ	αὐτῷ σαγηνεύοντες ἄνθρωποι καὶ ἐξ
[5, 10]	ἢ ψυχῇ τεθνηκότος, αὐτῷ δὲ	τῷ	βασιλεῖ Ἡλίῳ ἢ Σελήνῃ ἤ
[5, 10]	καὶ ὁ καλούμενος Αἰγύπτιος ἦν	τῷ	γένει· εἰ δὲ καὶ Αἰγύπτιος,
[5, 5]	δὴ τὰ περὶ τὸν Πύθωνα.	Τῷ	δὲ ἀποκτείναντι μήτε ἐννέα ἐτῶν
[5, 5]	ἔδωκεν. Ταῦτα ὁ Πλούταρχος ἐν	τῷ	δηλωθέντι συγγράμματι παραθέμενος καὶ διὰ
[5, 33]	ἔσοιτό τις Εὐριπίδης, ἀνὴρ ἐπὶ	τῷ	διασκευάσαι αὐτοὺς γενόμενος θεοφιλής, ἀμελῆσαι
[5, 34]	ἐνήρεισε τὸν θυμὸν τοῖς ἐν	τῷ	διδασκαλείῳ παισίν, τὸν κίονα ὑφελκύσας,
[5, 26]	προσετίθεις, ἀλλ´ ὅτι οὐ δοκεῖ	τῷ	Διὶ αὐτὴν νῆσον εἶναι. Ἐν
[5, 14]	θεοὶ καὶ ἃ προλέγουσιν προσημαίνοντες	τῷ	ἑκάστου γινώσκειν τὴν τῆς γενέσεως
[5, 7]	ἡ πεῦσις εἰ δεῖ ὀμόσαι	τῷ	ἐπάγοντι τὸν ὅρκον) Μητέρι μὲν
[5, 4]	τὰ τοῖς φαύλοις κεχαρισμένα διαπραττομένους,	τῷ	ἐπὶ πάντων θεῷ ἢ ταῖς
[5, 34]	χρῷτο τοῖς ἱμᾶσιν, ἀλλὰ καὶ	τῷ	Θασίῳ πύκτῃ ἅμα ἀμφοτέροις, ὑπὲρ
[5, 28]	τὰ τοιαῦτα εὑρίσκεται, ἃ δέδεικται	τῷ	θειοτάτῳ ἀνθρώπων τῇ ἀπὸ τοῦ
[5, 10]	καὶ προκαλύμματα διὰ τῶν ἐπιφημιζομένων	τῷ	θείῳ τῶν περὶ ἡμᾶς γινομένων
[5, 20]	περὶ αὐτὸν σπουδῆς τοῦτον ἀποδοὺς	τῷ	θεοφιλεῖ τὸν καρπόν. Ἐπὶ τούτοις
[5, 23]	ἄμεινον πορεύεσθαι, οὐκέθ´ οὕτως ἀφανὲς	τῷ	θεῷ· Ἐκ τανυστρόφοιο λᾶας σφενδόνης
[5, 33]	τε ὄντα περὶ τούτων προσιέναι	τῷ	θεῷ καὶ ἕνα τῶν κανθάρων,
[5, 20]	Ἐπειδὴ οὖν τὰ τοσαῦτα προδεδάνειστο	τῷ	θεῷ, ταῖς τῆς εὐσεβείας εἰκότως
[5, 1]	αὐτῷ Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ νῶτα	τῷ	θνητῷ καὶ πᾶσαν ἑξῆς ὑποχείριον
[5, 3]	προσεπενόησαν τρόπον, οὐδὲ ἀντιρρήσεως ἄξιον	τῷ	καὶ αὐτὸν προφανὲς ἐπάγεσθαι τὸ
[5, 34]	Γανυμήδην· ἀλλὰ τὸν μὲν ἐπὶ	τῷ	κάλλει, σὲ δὲ ἐπὶ τῇ
[5, 17]	σιωπῆσαι, τὸ δὲ τρίτον ὑπακοῦσαι	τῷ	καλοῦντι, κἀκεῖνον ἐπιτείναντα τὴν φωνὴν
[5, 21]	ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' Ὡς καὶ	τῷ	Κροίσῳ τῆς οἰκείας ἀρχῆς ἐκπεσεῖν
[5, 17]	Τιβερίου Καίσαρος· οὕτως δὲ πιστεῦσαι	τῷ	λόγῳ τὸν Τιβέριον ὥστε διαπυνθάνεσθαι
[5, 10]	ἰλύος ἀναφανέντα λέγουσαι καὶ ἐπὶ	τῷ	λωτῷ καθήμενον καὶ ἐπὶ πλοίου
[5, 24]	εἴτε καὶ μή, οὐδὲ τοῦτο	τῷ	μάντει ἀκατάσκευον· οὐ γὰρ δύναται
[5, 34]	τῶν ἄλλων ἀνθρώπων εἰκόνας, ἐπικατενεχθεὶς	τῷ	μαστιγοῦντι ἐχθρῷ κατά τινα, ὡς
[5, 24]	ὁ δὲ οὐ κατακαμπτόμενος· χρήσιμοι	τῷ	μέλλοντι καὶ τῇ τοῦ πολέμου
[5, 25]	οἴκοι μένοντας ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν·	τῷ	μὲν οὖν μετ´ ὀλίγων ἐναντίῳ
[5, 24]	ὁ τολμηρὸς ἅμα καὶ ἐπὶ	τῷ	μηδενὶ ῥιψοκίνδυνος, οὐκ οἰμώξεις; (Εἶπον
[5, 1]	πᾶσαν ἑξῆς ὑποχείριον τὴν ἀνθρωπότητα	τῷ	μηκέτ´ ὄντι, ὡς ἂν εἴποιεν
[5, 18]	ἔτος τυθησομένους ἐν Κρήτῃ παρὰ	τῷ	Μίνωϊ· ὥστε καὶ μέχρι τῶν
[5, 34]	ὅ τε φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ	τῷ	οἰκείῳ τρόπῳ τὴν βοήθειαν αὐτοῖς
[5, 33]	ὄλβιον μὲν ἐπεφώνησεν, ἐπὶ δὲ	τῷ	ὀλβίῳ ῥῆσιν ἀπένειμεν· Πατρίδα δίζηαι·
[5, 33]	ὁδοιπορίαν, ἵν´ ἐλθόντες καθίζοιντο ἐν	τῷ	Ὀλύμπῳ μετὰ τῶν πυκτῶν ἐν
[5, 10]	περὶ τοῦ θείου ἢ αὐτὸ	τῷ	ὄντι διάκειται. Ταῦτα εἰπὼν πάλιν
[5, 33]	ἄκαιρος ἡ Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ	τῷ	πάλαι νεκρῷ καὶ κελεύουσα ἐξιέναι
[5, 1]	ἀνθρώπων οἰκουμένην προσευκτήρια καὶ ναοὶ	τῷ	παμβασιλεῖ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων
[5, 31]	τοῦ θείου φοιτητηρίου, ἢ Ἀντιόχῳ	τῷ	Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν ἐν
[5, 20]	αὐτῷ παρηγγύας ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ	τῷ	πατρί· καὶ ὅς· Ἀλλὰ κἀκεῖνός
[5, 24]	αὕτη καὶ ἡ ἀντισπουδία ἐπιπρέπει	τῷ	πατρὶ καὶ τῇ θυγατρί, μᾶλλον
[5, 36]	τί ποτ´ οὖν ἔπραττεν ἐν	τῷ	πελάγει; Ἀπορήσαι ἄν τις. Τί
[5, 5]	λόγον, τὰ παραπλήσια καὶ ἐν	τῷ	Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" τοῦτον
[5, 17]	γονυπετεῖν αὐτὸν καὶ ἱκετεύειν μὴ	τῷ	περιμένοντι αὐτοὺς Ταρτάρῳ παραδοῦναι. Ἔχεις
[5, 24]	τῶν Ἀθηναίων πόλις πρόφασις ἦν	τῷ	Πέρσῃ τῆς ὁδοῦ καὶ ἡ
[5, 18]	ἄλλης ἀρετῆς, ἢ μετανοεῖν ἐπὶ	τῷ	πλημμελήματι καί τι τῶν ὁσίων
[5, 33]	θεράποντα’ Οὔκουν ἔμοιγ´ ἐφάνης ἐπαμύνων	τῷ	ποιητῇ ἀπρεπὴς εἶναι· ἐμεμνήμην γὰρ
[5, 3]	ὃν ἐκ μέρους προθεωρήσαντες ἐν	τῷ	πρὸ τούτου συγγράμματι τὰ λείποντα
[5, 27]	πρεσβεῖα, οὐδὲ ἐφήσει ματαίῳ ὄντι	τῷ	Πυθίῳ χρᾶν οὔτε τούτοις οὔτε
[5, 24]	σεμνολογίᾳ, ἵνα γένηται μάντευμα ἀφώρατον	τῷ	σοφισμῷ καὶ μὴ εὐθὺς καταφανὲς
[5, 26]	προεῖχεν· οὗ δὴ ἀσφαλὲς ἦν	τῷ	σοφιστῇ τὸ ἀνατρέπειν. Οὕτως δὲ
[5, 24]	ἐξ ἅπαντος εἰκὸς ἦν παντί	τῳ	στοχάζεσθαι, τὸ ἤτοι τόδε ἢ
[5, 34]	ἀποθανόντι ὀνάγρῳ μᾶλλον ἢ ἐπὶ	τῷ	σῷ πύκτῃ· Ἔξοχος ἀθανάτων ὄνος
[5, 20]	ἄλλο τι ἂν ἐξηύρητο ἄκος	τῷ	σῷ σοφίσματι, καὶ οὐδέποτε ἂν
[5, 22]	ἔγνω τοὺς θαυμασίους, μόνῳ δὲ	τῷ	τῆς ἀσαφείας σκότῳ τὴν σφῶν
[5, 23]	δ´ οὖν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΓ' Ὅτι	τῷ	τῆς ἀσαφείας σκότῳ τὴν σφῶν
[5, 1]	καὶ εὐαγγελικὴ δύναμις, ὡς τολμᾶν	τῷ	τοῦ φιλτάτου φόνῳ καὶ ταῖς
[5, 21]	κακοήθεις, δέον ἐπαινεῖν σε ἐπὶ	τῷ	τραχηλίσαι μαινόμενον ἄνθρωπον, καὶ προσεγκαλοῖεν
[5, 10]	τὰ μέλη τοῦ Ὀσίριδος διασκεδάσει	τῷ	Τυφῶνι, τίνα οὐχ ὑπερβολὴν ἐμπληξίας
[5, 10]	τινι τῶν κατ´ οὐρανὸν ἄνθρωπον	τῷ	τυχόντι ὑποχείριον ἀπειλὰς προσφέροντα ἐκφοβεῖν,
[5, 2]	καὶ τῆς ἀρχεκάκου γοητείας παντὶ	τῷ	τῶν ἀνθρώπων βίῳ κατέστησαν αἴτιοι,
[5, 24]	ἀλλ´ οὐ μάντευμα, οὐκ ἀπεοικὸς	τῷ	φεύγειν μηδὲ μένειν μηδ´ αἰδεῖσθαι
[5, 18]	φιλολόγοις μεταβῆναι καὶ τοὺς παλαιτάτους	τῷ	χρόνῳ χρησμοὺς ἐξετάσαι ἀνὰ στόμα
[5, 16]	Τοῦ δὲ Κλεομβρότου σιωπῶντος καὶ	κάτω	βλέποντος ὁ Δημήτριος οὐδὲν ἔφη
[5, 2]	ἐπεὶ κατέμαθον τὸ ἀνθρώπειον γένος	κάτω	που περὶ νεκρῶν ἀνδρῶν θεοποιίαν
[5, 18]	λοιμῷ φασιν καὶ θανάτους ἐπὶ	θανάτῳ.	Κελεύει γοῦν ὁ Ἀπόλλων ἔτους
[5, 22]	παρὰ σοῦ ἀκηκοέναι αὐτὸ τοῦτο	Καλλιστράτῳ	δεδομένον Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ
[5, 28]	τοιαῦτα εὑρίσκεται, ἃ δέδεικται τῷ	θειοτάτῳ	ἀνθρώπων τῇ ἀπὸ τοῦ θεοῦ
[5, 32]	λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν οὖν ὧδε	ἐχέτω.	Φέρε δὲ τούτοις προσθῶμεν καὶ
[5, 1]	Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ νῶτα τῷ	θνητῷ	καὶ πᾶσαν ἑξῆς ὑποχείριον τὴν
[5, 24]	ὁ δὲ τὰ οἰκοδομήματα ἐνεπίμπρα	ἐπακτῷ	πυρί; Οὐ γὰρ ἦν αὐτῷ
[5, 23]	ΚΓ' Ὅτι τῷ τῆς ἀσαφείας	σκότῳ	τὴν σφῶν ἄγνοιαν ἐπικρύπτονται Ἐπεὶ
[5, 22]	μόνῳ δὲ τῷ τῆς ἀσαφείας	σκότῳ	τὴν σφῶν ἄγνοιαν ἐπικρύπτοντας. λέγει
[5, 16]	μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´ Ἠελίῳ	φαεσιμβρότῳ	εἰσέτ´ ἔασιν ἐν Διδύμων γυάλοις
[5, 2]	καὶ πάσῃ τῇ μυσαρᾷ καὶ	ἀκαθάρτῳ	ὕλῃ ἐμφιλοχωροῦντες αἵμασί τε καὶ
[5, 22]	κόλαξ οὐδὲ ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης·	ἑκάστῳ	γὰρ ὧν ἐπιθυμεῖ ἡγεῖσθαι μὲν
[5, 7]	ὧδε· Καὶ μὴν ὅ τι	ἑκάστῳ	ἐπιτέτακται καὶ τί {καὶ} τίνι
[5, 10]	ἀσήμων τὰ βάρβαρα πρὸ τῶν	ἑκάστῳ	οἰκείων; Εἰ γὰρ πρὸς τὸ
[5, 4]	ἔπραττον, βίῳ δὲ αἰσχρῷ καὶ	ἀκολάστῳ	καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις ὠμοφαγίαις τε
[5, 14]	μένει θέντες αἰόλου χροός· λευκὸς	ἔστω	καὶ μέλας καὶ τὸ πῦρ
[5, 14]	κυνῶν, γλύμμα δεινὸν Ἑκάτης· λαμπὰς	ἔστω	πρὸς χέρας καὶ ξίφος τὸ
[5, 3]	μὲν καὶ Ἀθηνᾷ τὰς πολεμικάς,	Ἡφαίστῳ	δὲ καί τισιν ἑτέροις τὰς
[5, 25]	τῆς πόλεως πιπτούσης οὐδεμία οὐδ´	αὐτῷ	ἀποφυγή· εἰ δ´ αὐτὸς ἄλλῃ
[5, 1]	τί δῆτα τοίνυν πάντες ἀθρόως	αὐτῷ	Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ νῶτα τῷ
[5, 29]	αὐτὸ δὲ μόνον ἐσκοπεῖτο, πῶς	αὐτῷ	γένοιντο. Ἑτέρου δὲ ἀποδημεῖν ἐγνωκότος
[5, 10]	εἰ τύχοι, ἢ ψυχῇ τεθνηκότος,	αὐτῷ	δὲ τῷ βασιλεῖ Ἡλίῳ ἢ
[5, 34]	βάραθρον ἐμβαλεῖν καὶ οὐκ ἐπιτρέψειν	αὐτῷ	εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβῆναι· εἶναι
[5, 34]	οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ θεῷ τῷ	αὐτῷ.	Ἐξ ὧν ἐγὼ καὶ πάνυ
[5, 32]	μάντι, ὡς μή τίς σοι	αὐτῷ	ἐπιπλήξειεν, ἅτε κακῶς οὕτω συνδιαιρουμένῳ
[5, 33]	Δελφοὺς ἀνηρώτα ἥτις ἄρα ποτὲ	αὐτῷ	ἦν ἡ πατρῴα κοπρία καὶ
[5, 5]	λογίων φιλοσοφίας" ἐκτέθειται· μάλιστα γὰρ	αὐτῷ	καὶ νῦν ὥσπερ οὖν καὶ
[5, 24]	ἐπακτῷ πυρί; Οὐ γὰρ ἦν	αὐτῷ	κεραυνὸς τηνικαῦτα. Ἢ μή τι
[5, 20]	καὶ ὁ πατήρ. Σὺ δ´	αὐτῷ	λέγεις· Νίκην σοι φαίνουσι θεοὶ
[5, 34]	τῶν θείων δώρων, ἅτε μήτε	αὐτῷ	μόνῳ ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι, κἂν
[5, 13]	πάντα ποίει· ξόανον δὲ ἐν	αὐτῷ	μορφή μοι πέλεται Δημήτερος ἀγλαοκάρπου,
[5, 24]	ἔνεστιν; Σὺ γὰρ οὕτως ἐθάρρεις	αὐτῷ	νὴ Δία Διί, φαίη τις
[5, 20]	αὐτόν τε περιεῖδες καὶ ἐναποθανόντι	αὐτῷ	Ὁμηρικὴν νόσον ἐνέβαλες εἰς τὸ
[5, 36]	φήσω ὅτι καὶ θεοί) ἐγκυρήσαντες	αὐτῷ	οὐ διοπετές, ἀλλὰ ποσειδωνοπετὲς ἡγήσωνται
[5, 20]	ἐκ κακοδαιμόνων τρίτος· σὺ δ´	αὐτῷ	παρηγγύας ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ
[5, 36]	τρὶς καὶ πλεονάκις ἐν τῷ	αὐτῷ	σαγηνεύοντες ἄνθρωποι καὶ ἐξ ἐκείνου
[5, 1]	ὁ πᾶς ἐνίσχητο βίος καὶ	αὐτῷ	σοι καταλείπω σκοπεῖν. Τούτων δὴ
[5, 32]	Ἀπόλλωνι; Οὐ γὰρ δὴ τοῦτο	αὐτῷ	σοι, ὦ ἀναίσχυντε μάντι, ὡς
[5, 23]	καὶ κνίσης ἐμέμνητο καὶ ὧν	αὐτῷ	συνήθως ἐτέλουν τὰς ἑκατόμβας ἐπιθύοντες;
[5, 17]	τοῦ Βριάρεω καθεύδοντα· δεσμὸν γὰρ	αὐτῷ	τὸν ὕπνον μεμηχανῆσθαι· πολλοὺς δὲ
[5, 20]	ἄλλοις μὲν αὐτὸν θεοφορεῖσθαι ἐκέλευες,	ἑαυτῷ	δὲ οὔ; Καὶ δέον σῴζειν
[5, 21]	δι´ οὗ καί φησιν αὐτὸς	ἑαυτῷ	ὑπὸ τοῦ Κλαρίου Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι,
[5, 10]	ἀμείβοντα καὶ κατὰ ζῴδιον μετασχηματιζόμενον;	Οὕτω	γάρ φασιν αὐτοπτεῖσθαι, ἀγνοοῦντες ὅτι
[5, 17]	εἴτε μὴ πολυπραγμονεῖν, ἀλλ´ ἐᾶν,	οὕτω	γνῶναι τὸν Θαμνοῦν, εἰ μὲν
[5, 28]	ἥρωας, οἳ ἐν Λακεδαίμονι δίῃ,	οὕτω	δή χ´ ὑμῶν περιφείδοιτ´ εὐρύοπα
[5, 2]	καὶ τὴν πλάνην κραταιότερον ἐπικυρούσης.	Οὕτω	δῆτα λοιπὸν οἱ περίγειοι δαίμονες
[5, 19]	ἀποστέλλοντες, ἀμοιβὴν τῶν ἀδίκων ἔργων·	οὕτω	θεὸς ἵλαος ἔσται. Ἐῶ γὰρ
[5, 13]	ἀφ´ ὧν καὶ τὰ ἀγάλματα	οὕτω	καθιδρύνθη. Λέγει γοῦν ὁ Σάραπις
[5, 34]	ἵν´ ᾖ ὥσπερ χρηστήριον Δελφικὸν	οὕτω	καὶ γυμναστήριον. Καὶ γὰρ οὐδ´
[5, 4]	Ἡρακλῆς Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ παρθένον,	οὕτω	πολλάκις ἰσχυροὶ καὶ βίαιοι δαίμονες
[5, 33]	θεὸν ἐκκαλέσασθαι· οὐ γὰρ ἂν	οὕτω	ῥᾳδίως ὁ θεὸς ὄλβιον μὲν
[5, 32]	σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν, ἅτε κακῶς	οὕτω	συνδιαιρουμένῳ οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν
[5, 23]	καὶ φεύγειν ξύλινον τεῖχος παρασκευασαμένους,	οὕτω	τὸ ναυτικὸν δηλῶν, δι´ οὗ
[5, 20]	πῶς, ὦ κράτιστε, ὁ κηδόμενος	οὕτω	τοῦ Κάρνου ἄλλοις μὲν αὐτὸν
[5, 14]	ὥστ´ εἶναι αὐτούς, εἰ χρὴ	οὕτω	φάναι, ἄκρους τε μάγους καὶ
[5, 8]	δέ, ἀλλ´ οἷον, εἰ χρὴ	οὕτω	φάναι, πειθανάγκην. Εἴρηται δ´ ἐν
[5, 24]	καὶ ῥιψοκίνδυνοι, οὐκ ἐπιτρέποντες ὑμῖν	οὕτω	φληναφᾶν; Πῶς δέ, ὦ μάντι,
[5, 25]	σὲ μὲν ἀπέβλεπον ἅπαντες ἐν	τηλικούτῳ	κινδύνῳ, σὺ δ´ αὐτοῖς καὶ
[5, 26]	ἔργου ἔχεσθαι ἐπαγγέλλῃ τὴν ἀποφυγήν·	τούτῳ	δὲ οὐ τὸ λῷον εἶναι
[5, 19]	Ἀνδρόγεων ἀποκτείναντες καὶ λοιμώξαντες ἐπὶ	τούτῳ	εἶπον ἂν μετανοεῖν; Ἢ μὴ
[5, 34]	προστιμηθεὶς τεσσάρων ταλάντων ζημίαν ἐπὶ	τούτῳ	οὐχ ὑπέστη, ἀλλ´ ὑπ´ ἀχθηδόνος
[5, 26]	Ἔπαθον δὲ καὶ οἱ Κνίδιοι	τούτῳ	προσεοικὸς Ἁρπάγου ἐπ´ αὐτοὺς στρατεύοντος.
[5, 9]	ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας οὔθ´ ὁ	τούτῳ	ταύτην παρασχὼν τὴν μαρτυρίαν οὔθ´
[5, 34]	ὅσονπερ ἀνδριάντων; Ἀμέλει οὐδὲν ἐπὶ	τούτῳ	ὠφελήθη ἡ γῆ ὥστε παύσασθαι
[5, 13]	οὕτως· Εὔχομαι βροτὸς γεγὼς Πανὶ	συμφύτῳ	θεῷ, δισσοκέρατι, δισσόποδι, τραγοσκελεῖ, τρυφῶντι
[5, 10]	ἀναφανέντα λέγουσαι καὶ ἐπὶ τῷ	λωτῷ	καθήμενον καὶ ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον
[5, 16]	Μυρία μὲν γαίης μαντήια θέσκελα	νώτῳ	ἐβλύσθη πηγαί τε καὶ ἄσθματα
[5, 12]	μορφαί μοι τόσσοις ζῴοις σε	κελεύω	καὶ σφόδρα ταῦτα τελεῖν, δάφνης
[5, 23]	οὐκ ἀπάγξῃ που ἀπελθὼν τῇ	τανυστρόφῳ	σφενδόνῃ μετὰ τοῦ ἀδιανοήτου ποιήματος;
[5, 20]	δ´ αὐτῷ παρηγγύας ἃ καὶ	Ἀριστομάχῳ	τῷ πατρί· καὶ ὅς· Ἀλλὰ
[5, 5]	καὶ πολλάκις μάρτυρι χρήσομαι καὶ	ἐλέγχῳ	τῆς περὶ οὓς ὑπολαμβάνουσιν θεοὺς
[5, 31]	τι τοῦ θείου φοιτητηρίου, ἢ	Ἀντιόχῳ	τῷ Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν
[5, 33]	οὐδ´ ἄκαιρος ἡ Πυθία τιμωροῦσα	Ἀρχιλόχῳ	τῷ πάλαι νεκρῷ καὶ κελεύουσα
[5, 34]	εἶναι καὶ τὸ γυμναστήριον. Τούτοις	ἐπισυνάψω	καὶ ἅ φησιν ἀπελέγχων ὡς

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 6/12/2007