Livre, Chap.
[5, 5]	θεοὺς" αὐτοῖς ῥήμασιν ταῦτα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ε'	Περὶ τοῦ λανθανούσας δαιμόνων περιέχειν
[5, 29]	ἕτοιμος λέγειν· Ἄργεος ἱπποβότου πῶλον	λάβε	κυανοχαίτην· καὶ περὶ παίδων· Ἠετίων,
[5, 10]	καὶ Αἰγύπτιος, ἀλλ´ οὔ τί	γε	Αἰγυπτίᾳ χρώμενος φωνῇ οὐδ´ ἀνθρωπείᾳ
[5, 24]	τὸ μόνον ἀπόρθητον. Συμβούλευμα σύ	γε,	ἀλλ´ οὐ μάντευμα, οὐκ ἀπεοικὸς
[5, 21]	ἑτέρων ἐλέγχων ἐπακοῦσαι, καὶ πρώτου	γε	δι´ οὗ καί φησιν αὐτὸς
[5, 27]	καρτερικοῖς τεθράφθαι δοκοῦντες. Οἱ δέ	γε	εἰ ἐν καρτερικοῖς οὕτως ἦσαν
[5, 35]	καὶ Μελανίππῳ προσηνέχθη· ἀλλ´ εὖ	γε	καὶ μόλις ἡμῖν τὰ περὶ
[5, 34]	τὴν θάλασσαν. Οὐ μὴν διέφυγόν	γε	οἱ Θάσιοι, ἀλλ´ οἱ θεοὶ
[5, 21]	ὂν οὐδ´ αὐτό, ἀλλὰ προσεοικός	γε	ὅμως τῷ ἀλαζόνι καὶ ἀναιδεῖ
[5, 19]	δίκας ταύτας εἰσεπράττου; Ἀλλὰ παραλείπω	γε	οὐδὲν ἧττον ταῦτα ὑμῶν καὶ
[5, 13]	λεγούσης τέθειται· Ἤδη μοι σύ	γε	πάντα ποίει· ξόανον δὲ ἐν
[5, 16]	ἄλλα τί δεῖ λέγειν, ὅπου	γε	τὴν Βοιωτίαν ἕνεκα χρηστηρίων πολύφωνον
[5, 10]	γραφῆς. Καὶ μὴν καὶ διδάσκαλοί	γε	τῆς κακοτέχνου γοητείας αὐτοὶ δὴ
[5, 1]	οἰκουμένην θεῶν ἐλαύνει καὶ τάς	γε	τιμὰς αὐτῶν ἀθετῶν κρατεῖ, ὡς
[5, 33]	Σαβαῖοι καὶ Λυκάμβαι, πρὸς δέ	γε	τὸ τραγῳδεῖσθαι οὐκ ἂν οὐδὲ
[5, 23]	οὖν ὁ θαυμαστὸς οὗτος; Ἆρά	γε	τῶν οἰκείων ὑπερεμάχει; Ἆρα λοιβῆς
[5, 33]	ἀνθρώπων θεὸν ὄντα δυηπαθέων ἀλεγίζειν.	Ἄγε	οὖν, ὦ θεέ, μὴ περιίδῃς
[5, 14]	πάντες ἴσασιν· Ὀστάνην λέγεις’ εἰπόντων	ἐπήγαγε·	καὶ σφόδρα· Καὶ καθ´ ἕκαστον
[5, 28]	ἀνασπασάντων; Λέγ´ οὖν περὶ ἀνδρείας,	λέγε	περὶ ἐλευθερίας, λέγε περὶ ὁμοφροσύνης,
[5, 28]	περὶ ἀνδρείας, λέγε περὶ ἐλευθερίας,	λέγε	περὶ ὁμοφροσύνης, τίνα τρόπον ἐγγίνεται
[5, 20]	ἐκπεσεῖν παρασκευάζει, οὔ τι ἑκών,	ἔμοιγε	δοκεῖ, ἀγνοίᾳ δὲ μᾶλλον τοῦ
[5, 27]	τὸ βοώμενον ἐκεῖνο· Ἥκεις, ὦ	Λυκόεργε,	ἐμὸν ποτὶ πίονα νηὸν Ζηνὶ
[5, 27]	καὶ μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι, ὦ	Λυκόεργε.	Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ ἐγώ
[5, 29]	καὶ σοφιστῶν. Ἀλλὰ τῶν μὲν	ἔγωγε	οὐδὲν ἐθαύμασα, εἰ μισθοῦ τραχηλίζουσιν,
[5, 35]	λαβὼν ἐπιβουλεύοντας ᾐκίσατο μέν, καρτεροῦντας	δὲ	ἀγάμενος ἀφῆκεν· Λοξίας καὶ Ζεὺς
[5, 10]	οὐκ ἂν καλοῦντι ὑπακούσαιεν, αὐτοὶ	δὲ	ἄγειν εἰς παράνομα ἀφροδίσια τοὺς
[5, 7]	οὐκ ἂν καλοῦντι ὑπακούσαιεν, αὐτοὶ	δὲ	ἄγειν εἰς παράνομα ἀφροδίσια τοὺς
[5, 27]	ἢ θεραπείας οὐδὲν ὤναντο; Τοιαῦτα	δὲ	ἀεὶ καὶ διὰ παντὸς αὐτοῖς
[5, 3]	εἰς ἀρετὴν ψυχῆς συμβαλλόμενον, ἐπιτωθάζον	δὲ	ἀεὶ καὶ κατὰ κρημνῶν φέρον
[5, 5]	μέν τίς ἐστιν Δῖος, ὁ	δὲ	Ἀθήναιος, ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἢ
[5, 10]	καὶ τὰ τοιαῦτα βιαστικώτατα. Αὐταὶ	δὲ	αἱ εὐχαὶ τίνα ἔχουσιν λόγον,
[5, 4]	τούτων μὲν οὐδὲν ἔπραττον, βίῳ	δὲ	αἰσχρῷ καὶ ἀκολάστῳ καὶ ῥήμασιν
[5, 8]	ἀνάγκην φασὶν ἀφῖχθαι, οὐχ ἁπλῶς	δέ,	ἀλλ´ οἷον, εἰ χρὴ οὕτω
[5, 29]	πατρίδα αὐτόθι ἀπολιπὼν ἄπεισιν, τὴν	δὲ	ἀμαθίαν μεθ´ ἑαυτοῦ ἄγων, ἥτις
[5, 21]	θαυμαζομένους χρησμοὺς εἶναι βούλεται, γοήτων	δὲ	ἀνδρῶν πλάνας καὶ σοφίσματα ἐπὶ
[5, 29]	ἐσκοπεῖτο, πῶς αὐτῷ γένοιντο. Ἑτέρου	δὲ	ἀποδημεῖν ἐγνωκότος διὰ τὸ κακῶς
[5, 29]	κύει, τέξει δ´ ὀλοοίτροχον· περὶ	δὲ	ἀποικίας· Στέλλ´ ἐπὶ χρυσείους ἄνδρας
[5, 5]	τὰ περὶ τὸν Πύθωνα. Τῷ	δὲ	ἀποκτείναντι μήτε ἐννέα ἐτῶν μήτε
[5, 5]	μάλιστα τιμᾶν τὸν Κρόνον· ἐπεὶ	δὲ	ἀποκτείνας τοὺς ἀρχηγέτας αὐτῶν Ἄρσαλον
[5, 5]	Δῖος, ὁ δὲ Ἀθήναιος, ὁ	δὲ	Ἀπολλώνιος ἢ Διονύσιος ἢ Ἑρμαῖος.
[5, 20]	μηδὲν αἴτιος εἶναι ἥττης, ἔχῃς	δὲ	ἀποφυγεῖν ἐπὶ τὴν εὐρυγάστορα. Ἀλλ´
[5, 23]	ἐνάριζεν βολαῖσιν ἀσπέτους ποιηβόρους. Τοὺς	δὲ	ἀσπέτους ποιηβόρους χῆνας τίς μοι
[5, 14]	περὶ ἣν εἱλείσθω δράκων· Οὐρανοῦ	δὲ	ἀστέρες οἱ θαλάττιοι πρὸ τῶν
[5, 10]	τῶν σωμάτων ἀτμοῖς χραίνωνται (αὐτοὶ	δὲ	ἀτμοῖς τοῖς ἀπὸ θυσιῶν μάλιστα
[5, 9]	τὸ αἴτιον τοῦ ἄκοντας, οὐχὶ	δὲ	αὐτεξουσίους σφᾶς αὐτοὺς τοῖς βοηθείας
[5, 33]	δὲ πρὸς θεοὺς ἰσομοιρίας, οἱ	δὲ	αὐτῆς ἀθανασίας. Τί ποτ´ οὖν
[5, 26]	πρῶτα τοῦ ἔργου εἴχοντο, ἐπεὶ	δὲ	αὐτοῖς ἀπήντα ἡ ἐργασία, ἀπαγορεύοντες
[5, 26]	ἐργασία, ἀπαγορεύοντες ἤδη ἐχρῶντο. Σὺ	δὲ	αὐτοῖς εἶπας· Ἰσθμὸν δὲ μὴ
[5, 17]	δαιμόνων καὶ ἡρώων ὀνομάζεσθαι· πλεῦσαι	δὲ	αὐτὸς ἱστορίας καὶ θέας ἕνεκα
[5, 1]	δαίμονες δ´ ἦσαν πονηροί, μόνου	δὲ	αὐτοῦ καὶ τοῦ καταπέμψαντος αὐτὸν
[5, 17]	ὑπὸ τῶν Βρεττανῶν ὄντας. Ἀφιγμένου	δὲ	αὐτοῦ νεωστὶ σύγχυσιν μεγάλην περὶ
[5, 27]	νόμοις καρτερικοῖς τεθράφθαι δοκοῦντες. Οἱ	δέ	γε εἰ ἐν καρτερικοῖς οὕτως
[5, 33]	καὶ Σαβαῖοι καὶ Λυκάμβαι, πρὸς	δέ	γε τὸ τραγῳδεῖσθαι οὐκ ἂν
[5, 25]	τὸ μὲν οὐχί, ἀφ´ Ἡρακλέος	δὲ	γενέθλης πενθήσει βασιλῆ φθίμενον Λακεδαίμονος
[5, 9]	ἤ τινος μέρους φιλοσοφίας, μεθόδοις	δὲ	γοήτων ἀπειρημέναις, ἃς ὁ αὐτὸς
[5, 29]	οὖδας ἄμεινον· ἵπποι Θρηίκιαι, Λακεδαιμόνιαι	δὲ	γυναῖκες, ἄνδρες θ´ οἳ πίνουσιν
[5, 24]	ἴσως ἐθελοκάκου τινός ἐστιν, ἐκεῖνα	δὲ	δεῖ μᾶλλον εἰς τὴν κρίσιν
[5, 24]	πολέμια, αἰσθόμενος τοῦ κακοτεχνήματος; Περιμένειν	δὲ	δεῖ τὸ ἀποβησόμενον· ἓν γὰρ
[5, 5]	μαντικὴν ἀνῆγεν εἰς δαίμονας, πλεῖστον	δὲ	Δελφῶν λόγον εἶχεν καὶ τῶν
[5, 17]	Αἰμιλιανοῦ τοῦ γέροντος ἀκηκοότας. Ὁ	δὲ	Δημήτριος ἔφη τῶν περὶ τὴν
[5, 17]	καὶ Ξενοκράτης καὶ Χρύσιππος· ἔτι	δὲ	Δημόκριτος εὐχόμενος εὐλόγχων εἰδώλων’ τυγχάνειν
[5, 28]	δὴ λαοῖς ἡγεῖσθε κέλευθον, τὴν	δὲ	διὰ στυγερῆς ἔριδος καὶ ἀνάλκιδος
[5, 4]	μεγάλων ἀποριῶν τοὺς φιλοσόφους. Ἐμοὶ	δὲ	δοκοῦσιν πλείονας λῦσαι καὶ μείζονας
[5, 23]	ἤδη πρὸ ὁδοῦ ἦν, ἀνδρὸς	δὲ	ἔδει τοῦ ξεναγωγήσοντος ἐπὶ τὴν
[5, 34]	μὲν τοιαῦτα πάντα ἀγνοεῖν, ἐκεῖνο	δὲ	εἰδέναι, ὅτι ἡ πυκτικὴ τῆς
[5, 25]	μεῖζον ἀντὶ τοῦ μείονος, μεῖον	δὲ	εἶναι ἕνα ἀντὶ πάντων πταίειν
[5, 3]	{εἰς} ἀγαθοὺς δαίμονας ὑποκρινομένων, τοτὲ	δὲ	εἰς οὐρανίους θεοὺς σχηματιζομένων καὶ
[5, 1]	ὡς θεοὶ τετιμημένοι· οὐ λυπεῖ	δὲ	ἐκ περιουσίας τὴν αὐτὴν ὑπόθεσιν
[5, 34]	ἡ μὲν γῆ ἀνέθαλλεν, οἱ	δὲ	ἐκόμων Δήμητρι λοιπόν. Πῶς οὖν
[5, 10]	δὲ οἱ μὲν ἀπαθεῖς, οἱ	δὲ	ἐμπαθεῖς, οἷς διὰ τούτων φαλλούς
[5, 13]	σύ γε πάντα ποίει· ξόανον	δὲ	ἐν αὐτῷ μορφή μοι πέλεται
[5, 25]	ἢ ἡ σύμπασα πόλις· τοῦτο	δὲ	ἐν ἑκατέρῳ ἀνεύθυνον, καὶ μόνου
[5, 21]	μητρόθεν μὲν ἐκ τυραννικοῦ, πατρόθεν	δὲ	ἐξ ἰδιωτικοῦ γένους ἡμίονος ὢν
[5, 34]	μὲν ἐπὶ τῷ κάλλει, σὲ	δὲ	ἐπὶ τῇ ἰσχύϊ καὶ τῆς
[5, 7]	δὲ τὸ μὲν θυμοειδές, τὸ	δὲ	ἐπιθυμητικόν, ὅθεν καὶ πρὸς τὰ
[5, 14]	μακάριον αὐτάρκους τυγχάνοντος βίον; Ὁ	δὲ	ἐπιτείνων τὸν οἰκεῖον ἔλεγχον προστίθησι
[5, 6]	φησὶν ἐρωτικαῖς ἡδυπαθείαις ὑπηρετεῖσθαι, τοτὲ	δὲ	ἑτέρους τυμπάνοις καὶ αὐλοῖς καὶ
[5, 10]	τῶν ἄλλων τἀληθέστατα λέγουσιν, περὶ	δὲ	εὐδαιμονίας οὐδὲν ἀσφαλὲς οὐδ´ ἐχέγγυον,
[5, 23]	ξεναγωγήσοντος ἐπὶ τὴν σοφίαν, ἄπορος	δὲ	ἐφαίνετο οὗτος, σὲ ἐδεόμην καὶ
[5, 5]	τέως ὑπὸ Θέμιδος φυλασσόμενον. Οὕτως	δὲ	ἔχειν καὶ τὰ Τυφωνικὰ καὶ
[5, 15]	ἐπὶ γῆς ἱερᾶς ἐδυνήθησαν· ἱερὰ	δὲ	ἡ εἰκόνα φέρουσα θεοῦ, ἧς
[5, 26]	ἀπέπεμψας οἰομένους ἀκηκοέναι τι. Ταῦτα	δὲ	ἡγοῦμαι τὸ ἀδρανὲς τῶν τε
[5, 10]	κατ´ ἀλλήλων ἐξηγορευκότων; Μηδὲ τοῦτον	δὲ	ἡμέτερον εἶναι ἡγοῦ τὸν λόγον·
[5, 18]	μνήμην παρ´ Ἀθηναίοις διεφύλαττεν. Τοῦτο	δὲ	ἦν ἄρα τὸ καὶ Σωκράτει
[5, 17]	θάνατον γεγονέναι τοῦ δαίμονος. Οὗτος	δὲ	ἦν ὁ κατὰ Τιβέριον, καθ´
[5, 5]	πολλοὺς ἐκφέρειν τὰ λεχθησόμενα. Τίνα	δὲ	ἦν τὰ τοιαῦτα; Τὸν Πᾶνα
[5, 3]	τῶν μὲν θεοὺς εἶναι, τῶν	δὲ	ἥρωας καὶ δαίμονας, ἀλλ´ οὐ
[5, 25]	φόβου καὶ παραδόξους ἐλπίδας· μηδὲν	δὲ	ἧττον ἀφώρατον εἶναι τὸ σόφισμα
[5, 8]	καὶ οἱ μὲν μᾶλλον, οἱ	δὲ	ἧττον. Τινὲς δὲ καὶ ἔθος
[5, 9]	καλὸν μηδὲ συμφέρον πράττοντες; Πῶς	δὲ	θαυμάζεσθαι ἄξιοι καὶ θεραπείαις θεῶν
[5, 1]	λέγων μαρτυρεῖ τὸν τρόπον· Νυνὶ	δὲ	θαυμάζουσιν εἰ τοσοῦτον ἐτῶν κατείληφεν
[5, 8]	κούφαισι μεθ´ Ἁρπυίαισι φέρονται· ῥίμφα	δὲ	θειοδάμοισιν ἐπημύσαντες ἀνάγκαις εἰς χθόν´
[5, 5]	τὴν φύσιν ὑπερφέροντας ἡμῶν, τὸ	δὲ	θεῖον οὐκ ἀμιγὲς οὐδὲ ἄκρατον
[5, 33]	γάρ, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν, μᾶλλον	δὲ	θεῶν, εἰ μήτε ὅπου τῆς
[5, 6]	πνείουσαν ἔμαρπτε σύριγγα γλαφυρήν, Νύμφῃσι	δὲ	θυμὸν ἔθελγεν· ὀξὺ δὲ συρίξας
[5, 33]	εὖ μὲν οἶκος οἰκεῖται, εὖ	δὲ	ἰδιώτης βίος, πόλεις δὲ ὁμοφρόνως
[5, 4]	ἔστιν ὅτε δαίμονας προσαγορεύων. Ἡσίοδος	δὲ	καθαρῶς καὶ διωρισμένως πρῶτον ἐξέθηκεν
[5, 10]	Αἰγύπτιος ἦν τῷ γένει· εἰ	δὲ	καὶ Αἰγύπτιος, ἀλλ´ οὔ τί
[5, 32]	πολὺ λώϊον ἔσσεται αὐτοῖς; Ποίῳ	δὲ	καὶ ἄλλῳ λέγεις Ἀπόλλωνι; Οὐ
[5, 9]	οὐ κατὰ γνώμην οἰκείαν, βίᾳ	δὲ	καὶ ἀνάγκῃ συρομένους καὶ μηδὲ
[5, 8]	ἱκανὰ καὶ ταῦτα παραστῆσαι. Ὅτι	δὲ	καὶ ἀξιοῦσιν ἀπολυθῆναι, ὡς οὐκ
[5, 17]	ἔχουσαν οὐ πολλοὺς ἐποικοῦντας, ἱεροὺς	δὲ	καὶ ἀσύλους πάντας ὑπὸ τῶν
[5, 17]	πνεῦμα, παραπλεῖν ἡσυχίαν ἔχοντα, νηνεμίας	δὲ	καὶ γαλήνης περὶ τὸν τόπον
[5, 5]	Καὶ ἐπιφέρει λέγων ἑξῆς· Ἐμπεδοκλῆς	δὲ	καὶ δίκας φησὶ διδόναι τοὺς
[5, 33]	τὸν Μακεδόνων δῆμον ἐπιψοφοῦντα· εἰ	δὲ	καὶ δίχα τούτων ἐστίν τις
[5, 23]	ἀφιερωμένων δῆθεν προλέγειν προσποιεῖται. Τοῦτο	δὲ	καὶ δίχα χρησμοῦ τοῖς πᾶσιν
[5, 8]	μᾶλλον, οἱ δὲ ἧττον. Τινὲς	δὲ	καὶ ἔθος ὥσπερ ποιησάμενοι τῆς
[5, 6]	λεγόμενοι αὐτῶν ἀγαθοὶ δαίμονες. Ἤδη	δὲ	καὶ ἐν ἄλλοις οἱ μὲν
[5, 4]	καὶ πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν, τελευτῶντας	δὲ	καὶ θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι,
[5, 17]	καὶ πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν, τελευτῶντας	δὲ	καὶ θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι,
[5, 4]	μοι κείσθω’ καθ´ Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς	δὲ	καὶ θυσίας, ὥσπερ ἡμέρας ἀποφράδας
[5, 1]	ἂν εἴποιεν αὐτοί, παραδεδωκότες; Ὁ	δὲ	καὶ μετὰ θάνατον παρὰ πᾶσιν
[5, 3]	πλάνης αὐτοῖς ἀπήρκει στῆναι, ἤδη	δὲ	καὶ μέχρι τῶν οἰκείων παθῶν
[5, 32]	διατριβῆς καὶ φιλοσοφίας ἐκπεσόντα, εἰσέτι	δὲ	καὶ νῦν ἐπὶ τῆς θυμέλης
[5, 26]	συμμαχίαν αἰτοῦσιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚϚ Ἔπαθον	δὲ	καὶ οἱ Κνίδιοι τούτῳ προσεοικὸς
[5, 29]	πραγμάτων τοὺς χρησμοὺς ἐποιοῦντο. Σὺ	δὲ	καὶ περὶ γάμου ἕτοιμος λέγειν·
[5, 34]	Θασίων γῆν ἄφορον εἰργάσαντο. Πιστεύομεν	δὲ	καὶ περὶ τούτου οὐκ ἀνθρώπῳ,
[5, 1]	πάλαι βοώμενα χρηστήρια διαλελοίπασιν. Ἤδη	δὲ	καὶ πρότερον ἀποδέδεικται ὅτι δὴ
[5, 34]	δὲ οὐ μόνους ποιητάς, ἤδη	δὲ	καὶ πύκτας καὶ ἀθλητὰς ὁ
[5, 12]	μαγικῶς αὐτοὶ κατασκευάζειν ἐδίδαξαν. Ὅτι	δὲ	καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτοὶ ὑπέθεντο
[5, 10]	τοῖς εἰς αὐτὸν ἀτενίζουσιν. Τί	δὲ	καὶ τὰ ἄσημα βούλεται ὀνόματα
[5, 26]	ἀνθρωποθυσίας ἱλάσοιντο τοὺς δαίμονας. Ἄκουε	δὲ	καὶ τὰ περὶ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 4]	τὰς πόλεις ἐπετελεῖτο παρέστησεν. Εἰ	δὲ	καί τινες, ὥς φασιν, ἐν
[5, 3]	καὶ Ἀθηνᾷ τὰς πολεμικάς, Ἡφαίστῳ	δὲ	καί τισιν ἑτέροις τὰς τεχνικάς.
[5, 6]	αἱ εἰς ἀνθρώπους ὠφέλειαι. Δέχου	δὲ	καὶ τούτων τὰς ἀποδείξεις· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 33]	οὐκ ἐθελούσας ἡμῖν γαμεῖσθαι, ἅψασθαι	δὲ	καὶ τῶν κιναίδων, ἐπειδὴ τῶν
[5, 33]	μήτε ὅπου καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ	δὲ	καὶ ᾤμην ἴσον εἶναι Ὅμηρόν
[5, 26]	εὑρεῖν ἐν τοῖς δηλουμένοις. Τὸ	δὲ	κακότροπον τοῦ ἤθους εἴτε τῶν
[5, 5]	εἰργάσατο πάντα πράγματα ταράξας, ἐνέπλησεν	δὲ	κακῶν γῆν ὁμοῦ τε πᾶσαν
[5, 9]	σῴζειν ἐφ´ ἑαυτοῖς δύναμιν; Πῶς	δὲ	κἂν ἀγαθοὶ δαίμονες λεχθεῖεν βίᾳ
[5, 8]	καὶ φύσει ἀγαθοὶ τυγχάνωσιν· οἱ	δὲ	κἂν ἔθος ἔχωσιν τοῦ παραγίνεσθαι,
[5, 29]	προφέρων, χερσὶν δὲ σίδηρον· περὶ	δὲ	κενῆς δόξης· Γαίης μὲν πάσης
[5, 16]	δὲ νῦν ἔοικεν ἀπομαραίνεσθαι. Τοῦ	δὲ	Κλεομβρότου σιωπῶντος καὶ κάτω βλέποντος
[5, 7]	εἰρήνῃ πράγματα. Καὶ τῇ Λητωΐδι	δὲ	κούρῃ, τῇ Ἀρτέμιδι, μελέσθων αἱ
[5, 33]	ἱερῶν γλυκερὴν χάριν ἀμφιβαλεῖται· ὁ	δὲ	κοῦρος ἦν Εὐριπίδης. Ὁμήρῳ δέ·
[5, 6]	χειρὶ κραταιῇ ῥάβδον ἔχεν, ἑτέρῃ	δὲ	λιγὺ πνείουσαν ἔμαρπτε σύριγγα γλαφυρήν,
[5, 3]	τὸν μὲν λόγον Ἑρμῆν, τὸν	δὲ	λογισμὸν Ἀθηνᾶν ἐπονομάσαντες καὶ ταῦτα
[5, 17]	πνεύματα καὶ χαλάζας τρέφουσιν, πολλάκις	δὲ	λοιμικοῖς πάθεσιν τὸν ἀέρα φαρμάττουσιν.
[5, 25]	καὶ ἄποροι δοκῶμεν εἶναι, τὰ	δὲ	λοιπὰ ἐπισκοπῶμεν. Εἰς σὲ μὲν
[5, 21]	δὲ σοῦ ὄφελος ἡμῖν; Τί	δὲ	μαινόμεθα οἱ πανταχόθεν τῆς γῆς
[5, 20]	τι ἑκών, ἔμοιγε δοκεῖ, ἀγνοίᾳ	δὲ	μᾶλλον τοῦ ἀποβησομένου· μὴ γὰρ
[5, 4]	φαύλοις ἐλάτρευον οἱ δεδηλωμένοι. Ἔτι	δὲ	μᾶλλον τοῦτον πιστοῦται τὸν λόγον
[5, 7]	πάλιν ἐστὶ καὶ ταῦτα· Πάνυ	δέ	με θράττει πῶς ὡς κρείττους
[5, 10]	θεοὶ τοῖς γόησιν ὑποτάττονται. Πάνυ	δέ	με θράττει πῶς ὡς κρείττους
[5, 34]	ὥσπερ Κλεομήδει, οὐκ ἔδωκαν, ἐφίλησαν	δὲ	μεγάλως οἱ θεοί. Οὕτως καὶ
[5, 8]	ἐπὶ χθόνα δῖαν ἄγεσθαι, τοὺς	δὲ	μέσους μεσάτοισιν ἐπεμβεβαῶτας ἀήταις νόσφι
[5, 25]	κἄπειτα οἱ μὲν φεύγοιεν, οἱ	δὲ	μὴ ἐπέλθοιεν. Ἐπεὶ οὖν ἔδει
[5, 26]	Σὺ δὲ αὐτοῖς εἶπας· Ἰσθμὸν	δὲ	μὴ πυργοῦτε μηδ´ ὀρύσσετε· Ζεὺς
[5, 20]	αἴτιος εἶναι δοκῇς νίκης, ἡττηθέντι	δὲ	μηδὲν αἴτιος εἶναι ἥττης, ἔχῃς
[5, 21]	ψάμμου ἄξιά ἐστιν εἰδέναι, καλὸν	δὲ	μηδὲν εἰδέναι. Τὸ γοῦν ὀσμὴν
[5, 7]	κατιοῦσα αἰὲν ἀληθείῃ σελαγίζεται, ἀμφὶ	δὲ	μῆτις ἔμπεδος ἀρρήκτοισι μένει λογίοις
[5, 12]	καὶ σφόδρα ταῦτα τελεῖν, δάφνης	δέ	μοι αὐτογενέθλου οἴκου ἐμοῦ χώρημα
[5, 23]	πολλὴν τὰ ἀνθρώπεια ἤθη· ὅπου	δέ	μοι ἐκ Κολοφῶνος ἄμεινον πορεύεσθαι,
[5, 28]	Δήλοιο θυώδεος ἠδ´ ἱερῆας. Δοκεῖ	δέ	μοι ὁ Λυκοῦργος οὗτος οὐκ
[5, 23]	τὴν σφῶν ἄγνοιαν ἐπικρύπτονται Ἐπεὶ	δέ	μοι τὰ τῆς ἐμπορίας ἤδη
[5, 29]	μὲν οὐδένα λόγον ἐποιήσατο, αὐτὸ	δὲ	μόνον ἐσκοπεῖτο, πῶς αὐτῷ γένοιντο.
[5, 24]	ἱπποσύνη καὶ πεζὸς ἐπέρχεται. Ὅτι	δὲ	ναυσίν, ἀλλ´ οὐ κατ´ ἤπειρον·
[5, 1]	μὲν ἀληθῶς φαύλους ὄντας, ψευδῶς	δὲ	νενομισμένους εἶναι θεοὺς ἢ καὶ
[5, 16]	δόξα τῆς ἐκεῖ θεότητος, τὰ	δὲ	νῦν ἔοικεν ἀπομαραίνεσθαι. Τοῦ δὲ
[5, 14]	αὐτοὶ μεμηνύκασι διὰ τούτων· λέγει	δὲ	ὁ Πάν· Τούσδε δ´ αὖ
[5, 24]	ἀνατρέψαι ἀδύνατος ὤν. Καὶ σὺ	δέ,	ὁ τολμηρὸς ἅμα καὶ ἐπὶ
[5, 4]	γεγεννηκότων, περὶ ὧν εἴρηται· ἰδόντες	δὲ	οἱ ἄγγελοι τοῦ θεοῦ τὰς
[5, 10]	πρὸς τὸν Αἰγύπτιον λέγων· Εἰ	δὲ	οἱ μὲν ἀπαθεῖς, οἱ δὲ
[5, 6]	δὲ τούτων μὲν οὐδέν· ἄκουε	δὲ	οἷα ἐκφαίνει ὁ τὰ ἀρρητότερα
[5, 25]	μὲν βασιλέα πέμψαι προσπολεμήσοντα, αὐτοὺς	δὲ	οἴκοι μένοντας ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν·
[5, 21]	μὲν οὗτος λόγων σοφιστικῶν· τί	δὲ	ὅλως, εἰ οὕτως ἐχρῆν γενέσθαι,
[5, 4]	καὶ δρωμένων ἱερῶν ὁρῶντες. Ἑλλήνων	δὲ	Ὅμηρος μὲν ἐπιφαίνεται κοινῶς ἀμφοτέροις
[5, 33]	εὖ δὲ ἰδιώτης βίος, πόλεις	δὲ	ὁμοφρόνως καὶ ἔθνη εὐνόμως συνεστᾶσιν.
[5, 24]	ἐπεισκυκλούμενοι, ὁ μὲν ἱκετεύων, ὁ	δὲ	οὐ κατακαμπτόμενος· χρήσιμοι τῷ μέλλοντι
[5, 25]	ἀλευρομαντεῖα καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους. Πιστοὶ	δὲ	οὐ μόνον οἱ θεοὶ τηνικαῦτα,
[5, 34]	ἰσοθέοις τιμαῖς γεραίρειν παρεκελεύοντο. Ἐπεὶ	δὲ	οὐ μόνους ποιητάς, ἤδη δὲ
[5, 26]	ἔχεσθαι ἐπαγγέλλῃ τὴν ἀποφυγήν· τούτῳ	δὲ	οὐ τὸ λῷον εἶναι μὴ
[5, 20]	μὲν αὐτὸν θεοφορεῖσθαι ἐκέλευες, ἑαυτῷ	δὲ	οὔ; Καὶ δέον σῴζειν ἕνα
[5, 24]	μάχη ναυτικὴ οὐ συνίσταται. Ἤδη	δὲ	οὐδὲ ἡ τραγῳδία ἀφανὴς οὐδὲ
[5, 21]	τὰ θεῖα παίγνιά ἐστιν. Εἰ	δὲ	οὐδὲ τοῦτο, ἀλλ´ ὅτι ἐχρῆν
[5, 24]	αὐτοὺς μηδὲ ἁλῶναι παρέχειν. Ὁ	δὲ	οὐδὲ τοῦτο, ἀλλ´ οὐδ´ ὅπως
[5, 24]	ἢ συνιούσης οὐκέτ´ ᾔδεις; Πῶς	δὲ	οὐδὲ τοῦτο ᾔδεις, ὅτι τὰ
[5, 26]	τῷ σοφιστῇ τὸ ἀνατρέπειν. Οὕτως	δὲ	οὐδὲν εἰπὼν ὧν ἕνεκα ἦσαν
[5, 33]	ἔφυς γὰρ ἐπ´ ἀμφοτέροισιν· έγει	δὲ	οὐκ ἄνθρωπος, ἀλλά τις διατεινάμενός
[5, 8]	ἐκδοθεὶς περὶ ἑαυτοῦ ἐπάναγκος. Λέγεται	δὲ	οὕτως· Οὔνομ´ ἀναγκαίης τόδε καρτερὸν
[5, 33]	Τελεσίκλεις, ἔσσετ´ ἐν ἀνθρώποις· ὁ	δὲ	παῖς ἦν Ἀρχίλοχος. Ἔσται σοι
[5, 4]	νηστεῖαί τε καὶ κοπετοί, πολλαχοῦ	δὲ	πάλιν αἰσχρολογίαι πρὸς ἱεροῖς μανίαι
[5, 16]	ἄλλων τὰ μὲν σιγή, τὰ	δὲ	παντελὴς ἐρημία κατέσχηκεν. Ἔτι πρὸς
[5, 18]	διὰ τὴν Ἀνδρόγεω τελευτήν. Ἐλοίμωσσον	δὲ	πάντες Ἀθηναῖοι δι´ ἑνὸς ἀνδρὸς
[5, 5]	δ´ ἐξ ἄλλου δέχεται, στυγέουσι	δὲ	πάντες· ἄχρι οὗ κολασθέντες αὖθις
[5, 25]	ταῦτα μὲν ταύτη. Οὐκ ἄξιον	δὲ	παρελθεῖν καὶ ἅπερ Κνιδίοις ἔχρησεν
[5, 17]	μέγας Πὰν τέθνηκεν, οὐ φθῆναι	δὲ	παυσάμενον αὐτὸν καὶ γενέσθαι μέγαν
[5, 17]	αὐτῷ τὸν ὕπνον μεμηχανῆσθαι· πολλοὺς	δὲ	περὶ αὐτὸν εἶναι δαίμονας ὀπαδοὺς
[5, 5]	εἰπεῖν) ἐκεῖνον μὲν ἀμεληθῆναι, τοὺς	δὲ	περὶ τὸν Ἄρσαλον σκιροὺς θεοὺς
[5, 17]	μετάπεμπτον ὑπὸ Τιβερίου Καίσαρος· οὕτως	δὲ	πιστεῦσαι τῷ λόγῳ τὸν Τιβέριον
[5, 16]	ἐνταῦθα τῶν χρηστηρίων ἀμαύρωσιν, μᾶλλον	δὲ	πλὴν ἑνὸς ἢ δυεῖν ἁπάντων
[5, 14]	Ὅτι καὶ μαγεύειν προτρέπουσιν. Ἐμφαίνουσι	δὲ	πολλαχοῦ οἱ θεοὶ καὶ ἃ
[5, 5]	ὀρθῶς κατὰ τύχην ἐκλήθησαν, οἱ	δὲ	πολλοὶ μηδὲν προσηκούσας, ἀλλ´ ἐνηλλαγμένας
[5, 17]	φάναι, δεινὸν οὐδὲν ἔχει, σβεννύμενος	δὲ	πολλοῖς λυπηρός ἐστιν, οὕτως αἱ
[5, 34]	ἦν ἐπιτήδευμα ἡ πυκτική, τοὺς	δὲ	πολλοὺς καὶ οἰομένους εἶναι σοφοὺς
[5, 17]	στεναγμὸν ἅμα θαυμασμῷ μεμιγμένον. Οἷα	δὲ	πολλῶν ἀνθρώπων παρόντων ταχὺ λόγον
[5, 4]	ἐστι λείψανον ὡς περίττωμα, τοῖς	δὲ	πολὺ καὶ δυσκατάσβεστον ἔνεστιν, ὧν
[5, 7]	μακάριον συντείνοι ἂν βίον; Ἐπίσκεψαι	δὲ	πότερά σοι θείας εἶναι δοκεῖ
[5, 28]	τούτων ἀκοῦσαι καὶ σοφώτερα. Τάχα	δέ	πού τι προσθήσεις, ἐάν σε
[5, 27]	καὶ ὀλιγοδείας καὶ αὐταρκείας. Οἱ	δέ	που τοῖς Λυκούργου νόμοις κατακοσμούμενοι
[5, 7]	οὐκ ἐμά, μήτοι νομίσῃς, τοῦ	δὲ	προειρημένου συγγραφέως ἀκήκοας, οὗ πάλιν
[5, 33]	οἱ δὲ στεφάνων ἱερῶν, οἱ	δὲ	πρὸς θεοὺς ἰσομοιρίας, οἱ δὲ
[5, 24]	Διί, φαίη τις ἄν, εἰ	δὲ	προσθείης ἃ δεομένων βοηθεῖν αὐτοῖς
[5, 3]	αὐτὰς χωρήσωμεν τὰς ἀποδείξεις. Θήσω	δὲ	πρώτας τὰς ἀπὸ τῆς Πλουτάρχου
[5, 16]	Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων. Ἀμφὶ	δὲ	Πυθὼ καὶ Κλαρίην, μαντεύματα Φοίβου,
[5, 20]	διὰ τῆς χρησμῶν ἀμφιβολίας. Ἐπεὶ	δέ	πως ἐπεμνήσθην τοῦδε τοῦ λόγου,
[5, 26]	παρέδωκαν ἑαυτοὺς τῷ Ἁρπάγῳ. Τὸ	δὲ	ῥᾳδιούργημα· ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἦν
[5, 17]	εὐμενεῖς καὶ ἀλύπους ἔχουσιν, αἱ	δὲ	σβέσεις αὐτῶν καὶ φθοραὶ πολλάκις
[5, 17]	εἰκὸς τῇ δόξῃ προελθεῖν. Σὺ	δὲ	σεαυτὸν λέληθας ὃ δίδως ἀφαιρούμενος.
[5, 31]	ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις, θείοις	δὲ	σέβοντες· ὡς μὴ μᾶλλον τῆς
[5, 29]	ὤμοις μὲν χαλκὸν προφέρων, χερσὶν	δὲ	σίδηρον· περὶ δὲ κενῆς δόξης·
[5, 24]	ἀπολεῖ τέκνα γυναικῶν ᾔδεις, πότερα	δὲ	σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης οὐκέτ´
[5, 33]	δὲ κοῦρος ἦν Εὐριπίδης. Ὁμήρῳ	δέ·	Σοὶ ζωὴ δοιὰς μοίρας λάχεν,
[5, 35]	ἁγητῆρες ἐν ἀνθρώποις διχονοίας. Ἤκουσα	δέ	σου καὶ διαλελυμένον χρησμὸν περὶ
[5, 21]	κενὰ καὶ μάταια ᾄδων; Τί	δὲ	σοῦ ὄφελος ἡμῖν; Τί δὲ
[5, 20]	ἐλήξατε, οἱ μὲν ἐρωτῶντες, σὺ	δὲ	σοφιζόμενος, ἵνα καὶ νικῶσι καὶ
[5, 25]	ἄπειρον ὄχλον ὄλεθρος προφανής, ἡ	δὲ	Σπάρτη ἀνοχὰς εἶχεν τοῦ φόβου
[5, 9]	ἀφ´ ἑαυτῶν ἀναχωρεῖν δύνανται. Ὅτι	δὲ	σπεύδουσιν ἀναχωρεῖν οἱ κληθέντες θεοί,
[5, 33]	οἱ μὲν κλέους ἐσθλοῦ, οἱ	δὲ	στεφάνων ἱερῶν, οἱ δὲ πρὸς
[5, 21]	γῆς ἐπὶ σὲ διώκοντες; Τί	δὲ	σὺ κνηφιᾷς; Τοιαῦτα τῆς Οἰνομάου
[5, 24]	ἔσται. Ὦ θείη Σαλαμίς, ἀπολεῖς	δὲ	σὺ τέκνα γυναικῶν ἤ που
[5, 14]	αὐτὸς καὶ ταῦτα παρατίθησιν· Ἔστι	δὲ	σύμβολα μὲν τῆς Ἑκάτης κηρὸς
[5, 10]	αὑτῶν φαντασίας ἐκείνῳ περιάπτουσιν. Εἰ	δὲ	συμβολικῶς λέγεται ταῦτα, τῶν ἐκείνου
[5, 10]	Εἰ δ´ οὐ παρεῖταιμέν, οἱ	δὲ	συνόντες περὶ μὲν τῶν ἄλλων
[5, 6]	Νύμφῃσι δὲ θυμὸν ἔθελγεν· ὀξὺ	δὲ	συρίξας μέλος ἀνέρας ἐπτοίησεν ὑλοτόμους
[5, 27]	τῶν χρησμῶν συμβουλίας ὁρμώντων, τοτὲ	δὲ	σφαλλομένων ἐκ τῆς τῶν χρησθέντων
[5, 24]	οὖν τὰ πρὸς Ἀθηναίους. Ἀσθενῆ	δὲ	σφόδρα καὶ καταγέλαστα τὰ πρὸς
[5, 1]	εἴποιεν ὅτι καὶ πλάνος) οἱ	δὲ	σωτῆρες καὶ θεοί, τί δῆτα
[5, 1]	παισὶν εἰς ἐπήκοον παραδέδονται, νεκρὰ	δὲ	τὰ ἀπὸ δαιμόνων πάντα χρηστήριά
[5, 24]	μὲν τοὺς ἀνθρώπους ἔσῳζες, ὁ	δὲ	τὰ οἰκοδομήματα ἐνεπίμπρα ἐπακτῷ πυρί;
[5, 10]	εἶναι τὸν ἐπόπτην, διὰ νεκρῶν	δὲ	τὰ πολλὰ ζῴων αἱ θεαγωγίαι
[5, 15]	χρυσοῦ καὶ ἀργύρου αἰγλήεντος; Τίς	δὲ	τάδ´ οὐ φιλέει τῶν δὴ
[5, 1]	εἰ ἄρα τις ἦν, αὐτοὺς	δὲ	τὰς ἐξ αὐτῶν θεραπείας τε
[5, 2]	καί τινας ἀληθῶς θεούς, τοτὲ	δὲ	τὰς τῶν τεθεοποιημένων ἡρώων ψυχάς.
[5, 5]	ἡ τῶν προκειμένων ἀπόδειξις. Γράφει	δὲ	ταῦτα ὁ δεδηλωμένος ἐν οἷς
[5, 13]	τὰ ἀκόλουθα. Καὶ τῆς Ἑκάτης	δὲ	ταῦτα περὶ αὑτῆς λεγούσης τέθειται·
[5, 24]	Εὐρώπην κινῶν ἔθνη τοσαῦτα, ἐν	δὲ	τῇ Εὐρώπῃ μίαν πόλιν ἀνατρέψαι
[5, 13]	περὶ ποσσὶ δὲ χρυσοπέδιλος· ἀμφὶ	δὲ	τῇ ζώνῃ δολιχοὶ προθέουσι δράκοντες,
[5, 7]	Αἰγύπτιον τοῦ αὐτοῦ ἐπιστολῇ. Ἐν	δὲ	τῇ προλεχθείσῃ πραγματείᾳ τῆς Ἐκ
[5, 26]	τῇ ἀποτροπῇ ἀμφότερα ἰσόρροπα, ἐν	δὲ	τῇ προτροπῇ τὸ διαφεύξεσθαι προεῖχεν·
[5, 24]	Ἄρης, συριηγενὲς ἅρμα διώκων· πολλὰ	δὲ	τῇδ´ ἀπολεῖ πυργώματα καὶ κατερείψει·
[5, 24]	τὴν ἑαυτοῦ πρόθεσιν ἐκτελέσαντος, τῇ	δὲ	τὴν δέησιν τῆς θυγατρὸς οὐ
[5, 22]	ἡγεῖσθαι μὲν τὸν πόνον, προσδοκᾶσθαι	δὲ	τὴν εὐφροσύνην. Ταῦτα ἐκθέμενος εὐθὺς
[5, 11]	τὰς οἰκείας περιεργίας Οὐ μόνον	δὲ	τὴν πολιτείαν αὐτῶν αὐτοὶ μεμηνύκασιν
[5, 23]	ὅ τί ποτε λέγουσιν; Τίς	δὲ	τὴν τανύστροφον σφενδόνην; Ὁ Ἀμφίλοχος
[5, 8]	ἐπὶ ταῖς παρουσίαις θεοί, ἀνάγκῃ	δέ	τινι ἀκολουθίας συρόμενοι παραγίνονται, καὶ
[5, 7]	τε καὶ ἡ ψυχή· ταύτης	δὲ	τὸ μὲν θυμοειδές, τὸ δὲ
[5, 24]	ἐξιλάσασθαι, λισσομένη πολλοῖσι λόγοις. Σοὶ	δὲ	τόδ´ αὖτις ἔπος ἐρέω, ἀδάμαντι
[5, 33]	ῥῆσιν ἀπένειμεν· Πατρίδα δίζηαι· μητρὶς	δέ	τοι, οὐ πατρίς ἐστιν· Μίνωος
[5, 17]	δοκεῖ μοι κακῶς ἀξιοῦσθαι. Τὸ	δὲ	τοῖς δαίμοσι τούτοις, μονονουχὶ δραχμὴν
[5, 4]	δοκεῖ μοι κακῶς ἀξιοῦσθαι· τὸ	δὲ	τοῖς δαίμοσι τούτοις, μονονουχὶ δραχμὴν
[5, 10]	οἶδεν μήτε δύναται, καταλείπει, ταπεινότητος	δὲ	τοῖς δεδοικόσιν οὕτως κενὸν φόβον
[5, 24]	πατρὶ καὶ τῇ θυγατρί, μᾶλλον	δὲ	τοῖς θεοῖς· ὅ τε Ὀλύμπιος
[5, 5]	ἔστιν ἐκ τῶν μυθολογουμένων. Εἰ	δὲ	τοῖς νενομισμένοις τῶν θεῶν ὀνόμασι
[5, 18]	τούτων τοῖς θαυμασίοις θεοῖς, μᾶλλον	δὲ	τοῖς παμπονήροις δαίμοσιν; Πάλιν οὖν
[5, 4]	θεοῖς οὐδ´ ἀγαθοῖς δαίμοσιν, μόνοις	δὲ	τοῖς φαύλοις ἐλάτρευον οἱ δεδηλωμένοι.
[5, 1]	ἀφθόνως τοῖς πᾶσιν ἐμπαρέχειν. Νυνὶ	δὲ	τοῖσδε καὶ τοῦτ´ ἐπικεχείρηται μὲν
[5, 29]	ἀλλ´ ὅτι μετανοήσει ἀμφότερα. Πρὸς	δὲ	τὸν ἐπιθυμοῦντα παίδων οὐκ εὖ
[5, 6]	γῆς καρποῖς τὴν Δηώ· θρηνεῖν	δὲ	τὸν Ὄσιριν εἰσέτι νῦν τὴν
[5, 19]	Ἀθήνησιν ἀποθανόντος ὑμᾶς ἀγανακτεῖν, τῶν	δὲ	τοσούτων καὶ πανταχόθι καὶ πάντοτε
[5, 16]	Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" Παυσαμένου	δὲ	τοῦ Ἀμμωνίου, Μᾶλλον, ἔφην ἐγώ,
[5, 17]	προαιρέσεις τινὰς καὶ ὁρμάς. Περὶ	δὲ	τοῦ θανάτου τῶν τοιούτων ἀκήκοα
[5, 29]	ἐθαύμασα, εἰ μισθοῦ τραχηλίζουσιν, σοῦ	δὲ	τοῦ θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων,
[5, 1]	ὡς ἀληθῶς φίλον ἦν. Περὶ	δὲ	τοῦ μηκέτι δύνασθαί τι κατισχύειν
[5, 1]	θεοὶ μηδ´ ἀγαθοὶ δαίμονες, πᾶν	δὲ	τοὐναντίον ὑπῆρχον οἱ παρὰ τοῖς
[5, 17]	καὶ ὁπόθεν ὁ νεανίας. Πυθόμενος	δὲ	τοὔνομα καὶ τὴν πόλιν· Οὐδὲ
[5, 17]	ζητεῖν περὶ τοῦ Πανός· εἰκάζειν	δὲ	τοὺς περὶ αὐτὸν φιλολόγους συχνοὺς
[5, 17]	διαφερομένην πλησίον γενέσθαι Παξῶν· ἐγρηγορέναι	δὲ	τοὺς πλείστους καὶ πίνειν, ἐπεὶ
[5, 6]	ὁ Πὰν τοῦ Διονύσου· δεδήλωκεν	δὲ	τοῦτο ὁ ἐν Βραγχίδαις Ἀπόλλων
[5, 32]	μὲν οὖν ὧδε ἐχέτω. Φέρε	δὲ	τούτοις προσθῶμεν καὶ δι´ ὧν
[5, 10]	ζῴων αἱ θεαγωγίαι ἐκτελοῦνται. Πολλῷ	δὲ	τούτων ἀλογώτερον τὸ μὴ δαίμονι,
[5, 6]	ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις ὑποτίθεσθαι. Οἱ	δὲ	τούτων μὲν οὐδέν· ἄκουε δὲ
[5, 4]	τὰς ἐναντίας ἀποτρέπεσθαι δυνάμεις. Ὅτε	δὲ	τούτων μὲν οὐδὲν ἔπραττον, βίῳ
[5, 17]	μὲν οὖν κληθέντα σιωπῆσαι, τὸ	δὲ	τρίτον ὑπακοῦσαι τῷ καλοῦντι, κἀκεῖνον
[5, 25]	ἀπολουμένου καὶ μὴ μόνου. Οὗτος	δὲ	τύφου καὶ ἀφροσύνης καρπός. Ἀλλὰ
[5, 10]	τύχοι, ἢ ψυχῇ τεθνηκότος, αὐτῷ	δὲ	τῷ βασιλεῖ Ἡλίῳ ἢ Σελήνῃ
[5, 33]	θεὸς ὄλβιον μὲν ἐπεφώνησεν, ἐπὶ	δὲ	τῷ ὀλβίῳ ῥῆσιν ἀπένειμεν· Πατρίδα
[5, 22]	εἰδότας ἔγνω τοὺς θαυμασίους, μόνῳ	δὲ	τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ τὴν
[5, 5]	Διονύσου φησὶ θεράποντα εἶναι, τοῦτον	δὲ	τῶν ἀγαθῶν ὄντα δαιμόνων ἐπιφανέντα
[5, 3]	τοὺς μὲν ἀγαθοὺς ἐπιφημιζόντων, τοὺς	δὲ	φαύλους ἐπικαλούντων, πλὴν ἀλλὰ δεῖν
[5, 4]	κλόνῳ’ θεῶν μὲν οὐδενί, δαιμόνων	δὲ	φαύλων ἀποτροπῆς ἕνεκα φήσαιμ´ ἂν
[5, 5]	τὸν δέοντα καιρὸν παραθήσομαι. Τέως	δὲ	φέρε συλλεξώμεθα ὅσα ἄλλα περὶ
[5, 13]	πᾶσαν ἑλισσόμενοι κατὰ κόσμον. Ὕλη	δέ,	φησίν, Ἢ Παρίοιο λίθου, ἢ
[5, 15]	τὰς ἀψύχους ὕλας φιλοῦσιν. Ὅτι	δὲ	φιλοῦσι τὰ σύμβολα τῶν χαρακτήρων,
[5, 8]	ι} συνθλιβομένου πυρὸς ἁγνοῦ. Τολμᾷ	δὲ	φύσις ταῦτα προφαίνειν τῆς σῆς
[5, 17]	πίνειν, ἐπεὶ δεδειπνηκότες ἦσαν· ἐξαίφνης	δὲ	φωνὴν ἀπὸ τῆς νήσου τῶν
[5, 9]	Παύεο δή, περίφρων, ὀάρων, ἀνάπαυε	δὲ	φῶτα, θάμνων ἐκλύων πολιὸν τύπον
[5, 13]	ἀγλαοκάρπου, εἵμασι παλλεύκοις, περὶ ποσσὶ	δὲ	χρυσοπέδιλος· ἀμφὶ δὲ τῇ ζώνῃ
[5, 16]	τρηχὺ στόμα φοιβάδος ὀμφῆς. Νικαεῦσι	δὲ	χρῶν ἔφη· Πυθῷον δ´ οὐκ
[5, 2]	εἰκόνων φέρειν ἐδόκουν τύποι, τὰς	δὲ	ψυχὰς καὶ τὰς ἐνθέους καὶ
[5, 3]	τοτὲ μὲν θεοὺς ὑποκρινόμενον, τοτὲ	δὲ	ψυχὰς τεθνηκότων, καὶ μηδὲν μὲν
[5, 24]	ἐπιτρέποντες ὑμῖν οὕτω φληναφᾶν; Πῶς	δέ,	ὦ μάντι, ὅτι μὲν ἡ
[5, 32]	συνεμερίζοντο τοῖς ἀδικοῦσιν. Διὰ τί	δέ,	ὦ σοφώτατε, Χαρίλαος καὶ Ἀρχέλαος
[5, 27]	ὁ προδηλωθεὶς ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν. Γράφει	δὲ	ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΗ' Τὰ περὶ
[5, 20]	σοῦ περὶ τῆς ὁδοῦ· ἐπεθύμει	δὲ	ὥσπερ καὶ ὁ πατήρ. Σὺ
[5, 29]	δυσαρεστεῖν ποιήσει καθάπερ καὶ τοῖς	ἐνθάδε.	Καὶ οὐχ ὁπότε ἠρωτᾶτο μόνον,
[5, 0]		~ΤΑΔΕ	ΤΟ ΠΕΜΠΤΟΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΤΗ
[5, 14]	Μήνην δ´ ὅτε τῆσδε παρείη,	ἠδὲ	Κρόνον καὶ Ῥέαν ἠδ´ ἑξείης
[5, 24]	κἂν τὸ μὴ παθεῖν αὐτοὺς	μηδὲ	ἁλῶναι παρέχειν. Ὁ δὲ οὐδὲ
[5, 1]	τοὺς μὲν θεοὺς μηκέτ´ εἶναι	μηδὲ	ἐνεργεῖν μηδέ ποι παραφαίνεσθαι μηδὲ
[5, 9]	οὐδ´ ὠφελοῦν τὸ πραττόμενον, διὸ	μηδὲ	κατὰ γνώμην αὐτοῖς γίνεσθαι, καὶ
[5, 34]	καὶ τοὺς ὄνους ἀπηθανάτους ἢ	μηδὲ	Κλεομήδην πύκτην Ἀστυπαλαιέα, λέγων οὕτως·
[5, 24]	μάντευμα, οὐκ ἀπεοικὸς τῷ φεύγειν	μηδὲ	μένειν μηδ´ αἰδεῖσθαι κακὸν εἶναι.
[5, 1]	θεοὺς μηκέτ´ εἶναι μηδὲ ἐνεργεῖν	μηδέ	ποι παραφαίνεσθαι μηδὲ συνήθως ταῖς
[5, 24]	ἀπόρθητον τελέθειν διὰ Παλλάδα κούρην·	μηδὲ	σύ γ´ ἱπποσύνην τε μένειν
[5, 9]	καταδουλούμενοι καὶ τὸ μὴ καλὸν	μηδὲ	συμφέρον παρὰ γνώμην πράττειν ἀναγκαζόμενοι
[5, 9]	ἀγαθοὶ εἶεν, τὸ μὴ καλὸν	μηδὲ	συμφέρον πράττοντες; Πῶς δὲ θαυμάζεσθαι
[5, 1]	μηδὲ ἐνεργεῖν μηδέ ποι παραφαίνεσθαι	μηδὲ	συνήθως ταῖς πόλεσιν ἐπιδημεῖν, ὅτι
[5, 9]	καὶ ὡσπερεὶ δεσμοῖς καταδουλούμενοι, ὥστε	μηδὲ	τὴν αὐτεξούσιον καὶ προαιρετικὴν σῴζειν
[5, 9]	δὲ καὶ ἀνάγκῃ συρομένους καὶ	μηδὲ	τῆς τῶν δεσμῶν ἀπολύσεως τὴν
[5, 7]	ἀρετῆς ἀφεμένους, ὅτι μηδὲν σωφροσύνης	μηδέ	τινος ἄλλης θεοφιλοῦς πράξεως μέλεται
[5, 20]	θεός, ἐπεὶ μὴ θεὸς ἦν	μηδέ	τις ἀνθρώπου κρείττων δύναμις, ἐπὶ
[5, 10]	καταδέσμους τοὺς κατ´ ἀλλήλων ἐξηγορευκότων;	Μηδὲ	τοῦτον δὲ ἡμέτερον εἶναι ἡγοῦ
[5, 2]	φαύλων δαιμόνων τοῖς θεραπεύουσι προκαταρξάντων.	Οἵδε	γοῦν καὶ τῆς ἀρχεκάκου γοητείας
[5, 2]	ὁ τρόπος τῆς δαιμονικῆς ἐνεργείας.	Οἵδε	γοῦν περίγειοί τινες ὄντες καὶ
[5, 8]	Καὶ ἐπήγαγεν· Μόλε δ´ ἐσσυμένως	τοισίδε	μύθοις, οὓς ἀπ´ ἐμεῖο κραδίης
[5, 7]	κλήϊζε· θεὴν γὰρ ἄγεις με	τοσήνδε,	ὅσση ψυχῶσαι πανυπέρτατον ἤρκεσα κόσμον.
[5, 1]	Πορφύριος. Εἰ δὴ οὖν κατὰ	τήνδε	τὴν ὁμολογίαν Ἰησοῦ τιμωμένου οὐδεμιᾶς
[5, 3]	ἔθνεσιν μαντεῖά τε καὶ χρηστήρια	τόνδε	γράφει τὸν τρόπον· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ'
[5, 9]	πάλιν· Ἔρπε καὶ ὀτραλέως ἐπιέρχεο,	τόνδε	σαώσας. Καὶ πῶς ἀπολύειν αὐτοὺς
[5, 5]	αἰθέριον μὲν γάρ σφε μένος	πόντονδε	διώκει, πόντος δ´ ἐς χθονὸς
[5, 9]	θεοὶ οἱ μαγγανείαις ταῖς διὰ	τοιῶνδε	σχημάτων καὶ γραμμῶν καὶ τύπων
[5, 14]	ἂν ἐνθέου δυνάμεως ἡ τῶν	τοιῶνδε	σχημάτων μόρφωσις; Τί δ´ οὐ
[5, 24]	παντί τῳ στοχάζεσθαι, τὸ ἤτοι	τόδε	ἢ τόδε συμβήσεσθαι. Ἀλλ´ οὐ
[5, 8]	Λέγεται δὲ οὕτως· Οὔνομ´ ἀναγκαίης	τόδε	καρτερὸν ἠδ´ ἔτι βριθύ. Καὶ
[5, 35]	ζωή. Ἐπὶ τούτοις ἅπασι καὶ	τόδε	προσκείσθω· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛϚ Ὅτι καὶ
[5, 24]	στοχάζεσθαι, τὸ ἤτοι τόδε ἢ	τόδε	συμβήσεσθαι. Ἀλλ´ οὐ δήπου θεοῦ
[5, 29]	ἀλλὰ καὶ αὐτόκλητος ἐπὶ τὰς	τοιάσδε	συνουσίας ἰών. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Λ' Ὅτι
[5, 14]	ἡμέρῃ Ἠελίου, Μήνην δ´ ὅτε	τῆσδε	παρείη, ἠδὲ Κρόνον καὶ Ῥέαν
[5, 1]	τοῖς πᾶσιν ἐμπαρέχειν. Νυνὶ δὲ	τοῖσδε	καὶ τοῦτ´ ἐπικεχείρηται μὲν πολλάκις
[5, 4]	ἀφοσιούμενοι καὶ ἀποπιμπλάντες ἀλαστόρων ἐν	τοῖσδε	μανικοὺς ἔρωτας, οὐ δυναμένων οὐδὲ
[5, 15]	μαγείαν φασὶ τύπους καὶ τοὺς	τοιούσδε	χαρακτῆρας, δέον, εἴπερ ἄρα θεῖόν
[5, 14]	τούτων· λέγει δὲ ὁ Πάν·	Τούσδε	δ´ αὖ ἐλαύνετε, κηρὸν ἐν
[5, 5]	τὸ δὲ θεῖον οὐκ ἀμιγὲς	οὐδὲ	ἄκρατον ἔχοντας, ἀλλὰ καὶ ψυχῆς
[5, 17]	ἀκήκοα λόγον ἀνδρὸς οὐκ ἄφρονος	οὐδὲ	ἀλαζόνος. Αἰμιλιανοῦ γὰρ τοῦ ῥήτορος,
[5, 3]	καταβαλόντες τέταρτον θεοποιίας προσεπενόησαν τρόπον,	οὐδὲ	ἀντιρρήσεως ἄξιον τῷ καὶ αὐτὸν
[5, 9]	οὐ δι´ ἀποδοχὴν σωφροσύνης ἀνθρώπων	οὐδὲ	ἀρετῆς χάριν ἤ τινος μέρους
[5, 17]	δὲ τοὔνομα καὶ τὴν πόλιν·	Οὐδὲ	αὐτοὺς ἡμᾶς, ἔφη, λανθάνομεν, ὦ
[5, 9]	ἐκ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' Ὅτι	οὐδὲ	ἀφ´ ἑαυτῶν ἀναχωρεῖν δύνανται. Ὅτι
[5, 4]	τοῖσδε μανικοὺς ἔρωτας, οὐ δυναμένων	οὐδὲ	βουλομένων σώμασιν καὶ διὰ σωμάτων
[5, 21]	φώρας, κυνικῆς οὐκ ἀπηλλαγμένα πικρίας.	Οὐδὲ	γὰρ δαίμονος, μὴ ὅτι θεοῦ,
[5, 34]	ἄτιμον ἔχων τότε γαῖαν ἀρώσεις·	οὐδὲ	γὰρ Λοκροὶ ᾔσθοντο θείας διανοίας
[5, 22]	χρησμοῦ ἐφαίνετο οὐδὲ ὁ στρατιώτης	οὐδὲ	ἐρῶν ἀνὴρ οὐδὲ ἐρῶσα γυνὴ
[5, 22]	ὁ στρατιώτης οὐδὲ ἐρῶν ἀνὴρ	οὐδὲ	ἐρῶσα γυνὴ οὐδὲ κόλαξ οὐδὲ
[5, 27]	πείσματα καὶ ἐπιθεμένη τὰ πρεσβεῖα,	οὐδὲ	ἐφήσει ματαίῳ ὄντι τῷ Πυθίῳ
[5, 24]	ναυτικὴ οὐ συνίσταται. Ἤδη δὲ	οὐδὲ	ἡ τραγῳδία ἀφανὴς οὐδὲ οἱ
[5, 24]	γάρ τοι Σαλαμὶς ἡ θείη	οὐδὲ	ἡττωμένων ἀφήρμοσεν ἄν, ὡς εἰς
[5, 21]	μαινόμενον ἄνθρωπον, καὶ προσεγκαλοῖεν ὡς	οὐδὲ	ἰσόρροπον φωνὴν ἀφέντα, ἵν´ ὀκνήσειεν
[5, 22]	ἐρῶν ἀνὴρ οὐδὲ ἐρῶσα γυνὴ	οὐδὲ	κόλαξ οὐδὲ ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης·
[5, 23]	χρέως θήσεται, τὸ δ´ ἐκτεκμαρθὲν	οὐδὲ	μήν ς´ ἀμφεύξεται. Τί φῄς;
[5, 33]	γε τὸ τραγῳδεῖσθαι οὐκ ἂν	οὐδὲ	νῦν ἐνσταίη οὔτε ὁ Θυέστης
[5, 22]	τὰς ἐν ἐλπίδι φάτνας. Ἀλλ´	οὐδὲ	ὁ λῃστὴς ἄμοιρος τοῦ χρησμοῦ
[5, 22]	λῃστὴς ἄμοιρος τοῦ χρησμοῦ ἐφαίνετο	οὐδὲ	ὁ στρατιώτης οὐδὲ ἐρῶν ἀνὴρ
[5, 24]	δὲ οὐδὲ ἡ τραγῳδία ἀφανὴς	οὐδὲ	οἱ θεοὶ ἐπεισκυκλούμενοι, ὁ μὲν
[5, 27]	οὐδὲν ἂν μάχης αὐτοῖς ἔδει	οὐδὲ	ὅπλων καὶ τῆς λοιπῆς ἀποπληξίας.
[5, 28]	μακρὸς ἕνεκα τούτων ὁ στόλος	οὐδὲ	ὅπως εἰς Δελφοὺς ἐκ Πελοποννήσου,
[5, 24]	οὔτε τὸ σῶμα, οὐ χέρες	οὐδὲ	πόδες νέατοι· κατὰ γάρ μιν
[5, 22]	οὐδὲ ἐρῶσα γυνὴ οὐδὲ κόλαξ	οὐδὲ	ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης· ἑκάστῳ γὰρ
[5, 22]	γυνὴ οὐδὲ κόλαξ οὐδὲ ῥήτωρ	οὐδὲ	συκοφάντης· ἑκάστῳ γὰρ ὧν ἐπιθυμεῖ
[5, 33]	πρὸς ὑμᾶς τοὺς θεοὺς εἰσόδου	οὐδὲ	τῆς παρ´ ὑμῶν φωνῆς, ἄνδρα
[5, 33]	οὐχ ἥττων τῆς τῶν τυράννων	οὐδὲ	τῆς τῶν ὄχλων, φέρε, φράσον
[5, 1]	πάντα χρηστήριά τε καὶ μαντεύματα;	Οὐδέ	τις εἰς τοσοῦτον ἀνθρώπων μέμηνεν
[5, 22]	ἐξισούμενος, οὐκέτι τὸν χρησμὸν ἐδεχόμην	οὐδὲ	τὸν Ἡρακλέα, ἀλλ´ ἀπηξίουν τῶν
[5, 21]	θεῖα παίγνιά ἐστιν. Εἰ δὲ	οὐδὲ	τοῦτο, ἀλλ´ ὅτι ἐχρῆν οὕτως
[5, 24]	μηδὲ ἁλῶναι παρέχειν. Ὁ δὲ	οὐδὲ	τοῦτο, ἀλλ´ οὐδ´ ὅπως αὐτοῖς
[5, 30]	εἰ παίδων ἐπιθυμεῖ, οὐ μάντεως	οὐδὲ	τοῦτο, ἀλλὰ φύσιν ἐπισταμένου. Ἀλλ´
[5, 24]	συνιούσης οὐκέτ´ ᾔδεις; Πῶς δὲ	οὐδὲ	τοῦτο ᾔδεις, ὅτι τὰ τέκνα
[5, 24]	Διὸς ὀργήν· εἴτε καὶ μή,	οὐδὲ	τοῦτο τῷ μάντει ἀκατάσκευον· οὐ
[5, 29]	τερατοσκόπων καλουμένων κρείττων εἶναι, ἀλλ´	οὐδὲ	τῶν ἄλλων ἀγυρτῶν καὶ σοφιστῶν.
[5, 17]	γὰρ Θαμνοῦς Αἰγύπτιος ἦν κυβερνήτης,	οὐδὲ	τῶν ἐμπλεόντων γνώριμος πολλοῖς ἀπ´
[5, 20]	ἀμφιβολίας. Ἐπεὶ δέ πως ἐπεμνήσθην	τοῦδε	τοῦ λόγου, φέρε τὰ καθήκοντα
[5, 23]	ἀδιανοήτου ποιήματος; Ἀλλὰ γὰρ τούτων	ὧδε	ἐληλεγμένων ὥρα συνιδεῖν αὖθις ἄνωθεν
[5, 32]	οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν οὖν	ὧδε	ἐχέτω. Φέρε δὲ τούτοις προσθῶμεν
[5, 7]	φιλοσοφίας προστίθησι τοῖς εἰρημένοις λέγων	ὧδε·	Καὶ μὴν ὅ τι ἑκάστῳ
[5, 21]	τοῦ Κλαρίου Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι, γράφων	ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' Ὡς ἐπλάνων διὰ
[5, 27]	προδηλωθεὶς ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν. Γράφει δὲ	ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΗ' Τὰ περὶ Λυκούργου
[5, 5]	ἠξιωμένους ἄθρουν θάνατον ὑπομεῖναι λέγων	ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ὡς θανάτου ποιητικοί εἰσιν
[5, 24]	οὐ δήπου θεοῦ ἦν μάντευμα	ὧδέ	πως ἀμφιβάλλειν ἀγνοίᾳ τοῦ μέλλοντος,
[5, 9]	παρ´ αὐτοῦ διδαχθῆναι; Πυνθάνεται γοῦν	ὧδέ	πως ἀπορῶν καὶ λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 18]	ἐμῶν ἄκουε, πρὸς τὸν χρησμῳδὸν	ὧδέ	πως ἀποτεινομένου· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Πρὸς
[5, 32]	ὁ προδηλωθεὶς τὸν χρησμῳδὸν θεὸν	ὧδέ	πως σκώπτει· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ' Ὅτι
[5, 8]	μ´ ἀεὶ θείοντος ἀπ´ αἰθέρος	ὧδε	χατίζων θειοδάμοις Ἑκάτην με θεὴν
[5, 33]	δυηπαθέων ἀλεγίζειν. Ἄγε οὖν, ὦ	θεέ,	μὴ περιίδῃς μηδ´ ἡμᾶς. Ἐπιθυμοῦμεν
[5, 7]	λογίοις βεβαυῖα. Δεσμῷ δ´ οὖν	κλήϊζε·	θεὴν γὰρ ἄγεις με τοσήνδε,
[5, 34]	ξυνιεὶς καὶ μὴ λαλέοντος ἀκούων,	εἴθε	ὤφελες τὰ μὲν τοιαῦτα πάντα
[5, 22]	πᾶσι δρεπόμενος πανημαδόν, οὐδ´ ὀλιζοῦται,	βέβριθε	δ´ ὑδάτεσιν διηνεκές. Εἶτ´ ἐγὼ
[5, 31]	ὤνατο ἀκούσας· Ἀντίοχ´, εἰς νοῦν	ἐλθὲ	καὶ ἐν πενίᾳ μὴ ὀδύρου.
[5, 31]	σὲ λέγειν· Ἀντίοχ´, εἰς Θάσον	ἐλθὲ	καὶ οἴκει εὐκλέα νῆσον· ὃς
[5, 16]	ἔφην ἐγώ, περὶ τοῦ μαντείου	δίελθε	ἡμῖν, ὦ Κλεόμβροτε· μεγάλη γὰρ
[5, 34]	εἰ μὴ ἡ παρὰ σοῦ	ἦλθε	βοήθεια, λέγουσα ὅτι δεῖ αὐτοὺς
[5, 13]	κατὰ δῶμα θεοῦ καταλάμπεται αὐγή·	ἦλθε	γάρ, ἠντεβόλησε θεὸς μέγας· εἶδεν
[5, 8]	Καὶ πάλιν· Ἀλλ´ οἱ μὲν	καθύπερθε	μετήοροι οὐρανίωνες σπερχόμενοι κούφαισι μεθ´
[5, 9]	πάλιν· Τίπτ´ ἐπιδευόμενοι δηρὸν βροτὸν	αἰκίζεσθε;	Καὶ πάλιν· Ἔρπε καὶ ὀτραλέως
[5, 24]	πρὸς Ἀθηναίους· Ὦ μέλεοι, τί	κάθησθε;	Πόλιν φύγετ´ ἔσχατα γαίης· οὔτε
[5, 28]	ἔστι περᾶν, ἣν δὴ λαοῖς	ἡγεῖσθε	κέλευθον, τὴν δὲ διὰ στυγερῆς
[5, 28]	ἀνάλκιδος ἄτης εἰσαφικάνουσιν, τὴν δὴ	πεφύλαχθε	μάλιστα. Ἀνδρείους εἶναι κελεύεις· τοῦτο
[5, 15]	τοῖς εἰρημένοις καὶ ταῦτα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΕ'	Ὅτι καὶ τὰς ἀψύχους ὕλας
[5, 33]	ἀποφθίμενος· καὶ διὰ ταῦτα ἤκουεν·	Ὄλβιε	καὶ δύσδαιμον, ἔφυς γὰρ ἐπ´
[5, 34]	ἀνεῖχε τὴν στέγην; Ἆρ´, ὦ	θεοποιέ,	διὰ ταῦθ´ ἡμῖν ὁ Κλεομήδης
[5, 22]	ἐνεπορευσάμεθα ἐκ τῆς Ἀσίας, ὦ	Κλάριε,	παρὰ σοῦ· Ἔστιν ἐν Τρηχῖνος
[5, 34]	ἐόντα. Διὰ τί γάρ, ὦ	πάτριε	τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς σε
[5, 24]	ὁ Ζεὺς τοῦ Διός, ὦ	υἱὲ	τοῦ Διός, ἀλλὰ καὶ ἡ
[5, 25]	φησιν ὁ ἔλεγχος ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΕ'	Ἀλλ´ οὐ δεῖ Λακεδαιμονίοις, φήσεις,
[5, 36]	ἄψυχον ὕλην σέβειν προσέταττον. Ἀλλά	κε	Μηθύμνης ναέταις πολὺ λώϊον ἔσται
[5, 9]	ῥάνατε καὶ γραμμὰς ἀπαλείψατε, καί	κε	μόλοιμι. Χειρὸς δεξιτερῆς δάφνης κλάδον
[5, 6]	κρυερὸν δέμας οἰστρήεντος. Καὶ νύ	κε	πάντας ἔμαρψε τέλος κρυεροῦ θανάτοιο,
[5, 26]	μηδ´ ὀρύσσετε· Ζεὺς γάρ κ´	ἔθηκε	νῆσον, αἴ κ´ ἐβούλετο, καὶ
[5, 15]	διὰ τούτων· Τίς βροτὸς οὐ	πεπόθηκε	χαρακτῆρας ὀπάσασθαι χαλκοῦ καὶ χρυσοῦ
[5, 16]	σκοπεῖν δι´ ἣν αἰτίαν οὕτως	ἐξησθένηκε.	Τὰ γὰρ ἄλλα τί δεῖ
[5, 4]	ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώπους. Ἐξ ὧν	ἔοικε	ποιεῖν τὴν μεταβολήν, τοῦ μὲν
[5, 33]	τοῖς ὄχλοις, οἶδα, καὶ τυράννοις	ἤρεσκε,	καὶ τοῦτο οἶδα· καὶ ἔργον
[5, 15]	πρὸς ἃ φιλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι	μεμήνυκε	διὰ τούτων· Τίς βροτὸς οὐ
[5, 12]	Καὶ πάλιν ἄλλοτε ἄγαλμα αὐτῆς	ἐξέδωκε	τοιοῦτον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ' Ὅτι καὶ
[5, 35]	περὶ ὧν ὁ λόγος· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΛΕ'	Ὅτι καὶ τοὺς τυράννους ἐκολάκευον.
[5, 5]	ἠελίου ἀκάμαντος, ὁ δ´ αἰθέρος	ἔμβαλε	δίναις· ἄλλος δ´ ἐξ ἄλλου
[5, 30]	καὶ ἔμπης ἱστοβοῆι γέροντι νέαν	ποτίβαλλε	κορώνην· γέροντι νέαν συνοικεῖν, εἰ
[5, 8]	ἠδ´ ἔτι βριθύ. Καὶ ἐπήγαγεν·	Μόλε	δ´ ἐσσυμένως τοισίδε μύθοις, οὓς
[5, 8]	αἰθέρος ὧδε χατίζων θειοδάμοις Ἑκάτην	με	θεὴν ἐκάλεσσας ἀνάγκαις; Καὶ ἑξῆς·
[5, 7]	ἐστὶ καὶ ταῦτα· Πάνυ δέ	με	θράττει πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι
[5, 10]	τοῖς γόησιν ὑποτάττονται. Πάνυ δέ	με	θράττει πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι
[5, 7]	οὖν κλήϊζε· θεὴν γὰρ ἄγεις	με	τοσήνδε, ὅσση ψυχῶσαι πανυπέρτατον ἤρκεσα
[5, 12]	πολλὸν κείνῳ ἐπευχόμενος δι´ ὕπνων	ἐμέ	τοι ἀναθρήσεις. Καὶ πάλιν ἄλλοτε
[5, 30]	ἐνοχλουμένοις· ἰατρικόν, ἀλλ´ οὐ μαντικόν.	Ἐργῖνε	Κλυμένοιο πάϊ Πρεσβωνιάδαο, ὄψ´ ἦλθες
[5, 7]	ποτε δῖα μάταιον οὐδ´ ἀκράαντον	ἔλεξε	σοφοῖς Ἑκάτη θεοφήταις, ἀλλ´ ἀπὸ
[5, 34]	πληγῇ μιᾷ πατάξας τὸν ἀνταγωνιστὴν	ἀνέῳξέ	τε τὴν πλευρὰν αὐτοῦ καὶ
[5, 9]	δηρὸν βροτὸν αἰκίζεσθε; Καὶ πάλιν·	Ἔρπε	καὶ ὀτραλέως ἐπιέρχεο, τόνδε σαώσας.
[5, 32]	Ταῦτα μὲν οὖν ὧδε ἐχέτω.	Φέρε	δὲ τούτοις προσθῶμεν καὶ δι´
[5, 28]	τῇ ἀπὸ τοῦ θεοῦ φωνῇ,	φέρε	ἴδωμεν τὴν θείαν φωνὴν καὶ
[5, 27]	δώσω καὶ τὰ τούτοις συνεπιλεγόμενα·	φέρε	καὶ πρὸς ταῦτα τίνα ποτὲ
[5, 33]	λέγει ὁ ἐν Δελφοῖς ποιητής.	Φέρε	καὶ τὴν Ὁμήρου τοῦ ὀλβίου
[5, 5]	δέοντα καιρὸν παραθήσομαι. Τέως δὲ	φέρε	συλλεξώμεθα ὅσα ἄλλα περὶ τῆς
[5, 20]	πως ἐπεμνήσθην τοῦδε τοῦ λόγου,	φέρε	τὰ καθήκοντα διέλθω τοῦ κατὰ
[5, 33]	τυράννων οὐδὲ τῆς τῶν ὄχλων,	φέρε,	φράσον ἡμῖν ἐπὶ τίνι τῶν
[5, 9]	Καὶ τὴν ἀπόλυσιν εἶπεν· Ὑψίπρῳρον	αἶρε	ταρσόν, ἴσχε βάξιν ἐκ μυχῶν,
[5, 8]	πολυφράδμονος εὐχῆς, ἣν θνητῶν φύσις	εὗρε	θεῶν ὑποθημοσύνῃσιν. Καὶ ἔτι σαφέστερον·
[5, 14]	ἑξείης Ἀφροδίτην κλήσεσιν ἀφθέγκτοις, ἃς	εὗρε	μάγων ὄχ´ ἄριστος, τῆς ἑπταφθόγγου
[5, 34]	ᾔσθοντο θείας διανοίας πρότερον ἢ	σὲ	αὐτοῖς τούτου πρόξενον γενέσθαι. Ἀλλ´
[5, 34]	τὸν μὲν ἐπὶ τῷ κάλλει,	σὲ	δὲ ἐπὶ τῇ ἰσχύϊ καὶ
[5, 12]	Ἀλλὰ τέλει ξόανον, κεκαθαρμένον ὥς	σε	διδάξω· πηγάνου ἐξ ἀγρίοιο δέμας
[5, 21]	οἱ πανταχόθεν τῆς γῆς ἐπὶ	σὲ	διώκοντες; Τί δὲ σὺ κνηφιᾷς;
[5, 23]	σοφίαν, ἄπορος δὲ ἐφαίνετο οὗτος,	σὲ	ἐδεόμην καὶ τούτου γενέσθαι ἐνδείκτην·
[5, 21]	ἐπὶ τῇ πείρᾳ ἤμελλεν ἀνερωτᾶν	σε	εἰ στρατεύοι ἐπὶ Πέρσας, καὶ
[5, 21]	ἄνθρωποι καὶ κακοήθεις, δέον ἐπαινεῖν	σε	ἐπὶ τῷ τραχηλίσαι μαινόμενον ἄνθρωπον,
[5, 28]	καὶ σκοπὸν ἐλθόντα ποτὲ ὡς	σὲ	ἥκειν ἔφης ἐκ κοίλης Λακεδαίμονος
[5, 27]	Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι· δίζω ἤ	σε	θεὸν μαντεύσομαι ἢ ἄνθρωπον· ἀλλ´
[5, 28]	τούτου μὲν τοῦ παρεγγυήματος ἀφίεμέν	σε.	Καίτοι μάντις ὢν οὐκ ἔγνως
[5, 34]	πάτριε τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς	σε	καλεῖ Πλάτων, ἐθέωσας τὸν ἄνδρα
[5, 12]	Ὅσσαι μορφαί μοι τόσσοις ζῴοις	σε	κελεύω καὶ σφόδρα ταῦτα τελεῖν,
[5, 31]	καὶ ὑπὸ λύπης ἥκοντι πρὸς	σὲ	λέγειν· Ἀντίοχ´, εἰς Θάσον ἐλθὲ
[5, 28]	δέ πού τι προσθήσεις, ἐάν	σε	λιπαρῇ ὁ Λυκοῦργος εἰπεῖν τι
[5, 27]	Μεσσήνιοι ἀπάτῃ νικήσαντες Λακεδαιμονίους· Οὔ	σε	μάχης μόνον ἔργ´ ἐφέπειν χερὶ
[5, 25]	τὰ δὲ λοιπὰ ἐπισκοπῶμεν. Εἰς	σὲ	μὲν ἀπέβλεπον ἅπαντες ἐν τηλικούτῳ
[5, 25]	τῶν ποιητέων ἦσθα σύμβουλος. Καὶ	σὲ	μὲν ἐκεῖνοι πιστόν, σὺ δ´
[5, 19]	μετανοεῖν; Ἢ μὴ λεγόντων, οὔ	σε	προσῆκον ἦν εἰπεῖν Μετανοεῖτε μᾶλλον
[5, 29]	περὶ παίδων· Ἠετίων, οὔ τίς	σε	τίει πολύτιτον ἐόντα· λάβδα κύει,
[5, 23]	ἆρά μοι ἤρκει ἀκοῦσαι ἔν	σε	τοῖσιν εὐπελέσσιν’ ἀλλ´ οὐκ ἂν
[5, 23]	καὶ τούτου γενέσθαι ἐνδείκτην· Ἔν	σε	τοῖσιν εὐπελέσσιν ἠδ´ Ἀχαιοῖσιν χρέως
[5, 34]	θεοὶ τῆς ἀγαθουργίας καὶ ἀνηρείψαντό	σε,	ὥσπερ οἱ τοῦ Ὁμήρου τὸν
[5, 16]	αὐτὴ γαῖα χανοῦσα, τὰ δ´	ὤλεσε	μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´ Ἠελίῳ
[5, 13]	θεοῦ καταλάμπεται αὐγή· ἦλθε γάρ,	ἠντεβόλησε	θεὸς μέγας· εἶδεν ἐμεῖο κάρτος
[5, 8]	δοχῆος λεπταλέων ὑμένων· μαλακὸν δ´	ἐνέπλησε	χιτῶνα, ἀμβολάδην διὰ γαστρὸς ἀνεσσύμενον
[5, 20]	ἐμοὶ δοκεῖ, ποιῶν· καὶ ἐπειδὴ	συνεκύρησε	νόσος πλησία καὶ ἀπέθανεν Ἀριστόδημος,
[5, 34]	ἀλλ´ ὑπ´ ἀχθηδόνος καὶ βαρυθυμίας	ἐνήρεισε	τὸν θυμὸν τοῖς ἐν τῷ
[5, 5]	πόντος δ´ ἐς χθονὸς οὖδας	ἀπέπτυσε,	γαῖα δ´ ἐς αὐγὰς ἠελίου
[5, 3]	μοχθηρῶν καὶ περιγείων δαιμόνων τῶν	τε	ἀερίων καὶ καταχθονίων πνευμάτων, οὓς
[5, 4]	πάλιν αἰσχρολογίαι πρὸς ἱεροῖς μανίαι	τε	ἄλλαι ὀρινόμεναι ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ’
[5, 2]	λοιπὸν οἱ περίγειοι δαίμονες οἵ	τε	ἀμφὶ τὸν ἀέρα κοσμοκράτορες" καὶ
[5, 5]	ἀπόρρητα τῶν θεῶν ἐκφαίνειν, ἐπομνύμενός	τε	αὐτὸς καὶ παραγγέλλων κρύπτειν καὶ
[5, 11]	μὴν καὶ τίσιν ἀναγκάζονται τίνα	τε	δεῖ θύειν καὶ ἐκ ποίας
[5, 5]	Πυθῶνος ἀντιτάξεις πρὸς Ἀπόλλωνα φυγαί	τε	Διονύσου καὶ πλάναι Δήμητρος οὐδὲν
[5, 9]	φησίν· σινδόνος ἀμπέτασον νεφέλην λῦσόν	τε	δοχῆα. Καὶ πάλιν ἄλλοτε ἀπόλυσιν
[5, 1]	τε πόλεσι καὶ κώμαις βαρβάρων	τε	ἐθνῶν ἐν ἐρημίαις ἀφιερωμένα συνέστη,
[5, 2]	καὶ παντοίων ζῴων σώμασιν τῇ	τε	ἐκ τῶν ἀναθυμιωμένων καὶ ἀπὸ
[5, 1]	πονηρῶν δαιμόνων ἐπαναστάσεις καθαιρούσης αὐτούς	τε	ἐλαυνούσης, δαίμονας μὲν ἀληθῶς φαύλους
[5, 1]	ὁποίᾳ τότε συγχύσει κακῶν συμφορῶν	τε	ἐπαλλήλων ὁ πᾶς ἐνίσχητο βίος
[5, 2]	τινες ὄντες καὶ καταχθόνιοι τόν	τε	ἐπὶ γῆν βαρὺν καὶ ζοφερὸν
[5, 2]	τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας" ὅ	τε	ἐπὶ πᾶσιν αὐτοῖς τῆς κακίας
[5, 24]	μή τι μᾶλλον ἡμεῖς τολμηροί	τε	ἐσμὲν καὶ ῥιψοκίνδυνοι, οὐκ ἐπιτρέποντες
[5, 28]	πᾶσιν Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι’ δίζησθαί	τε	ἢ θεὸν αὐτὸν μαντεύσῃ ἢ
[5, 34]	καὶ θείων ἄπειροι πραγμάτων ἠγανάκτησάν	τε	καὶ ἄγος ἐπεκάλεσαν τῷ ἀνδριάντι
[5, 1]	χωρῶν καὶ πόλεων πολιορκίας ἀνδραποδισμούς	τε	καὶ αἰχμαλωσίας τῶν πλησιοχώρων ἀεὶ
[5, 28]	τιμῶντες, Τυνδαρίδας δ´ ἐποπιζόμενοι, Μενέλαν	τε	καὶ ἄλλους ἀθανάτους ἥρωας, οἳ
[5, 1]	ἐν ἐρημίαις ἀφιερωμένα συνέστη, βίβλοι	τε	καὶ ἀναγνώσματα μαθήματά τε παντοῖα
[5, 1]	τὰ φονικὰ καὶ φίλαιμα μισάνθρωπά	τε	καὶ ἀπάνθρωπα δαιμόνια ἐξιλεοῦσθαι, οἷα
[5, 16]	μαντήια θέσκελα νώτῳ ἐβλύσθη πηγαί	τε	καὶ ἄσθματα δινήεντα· καὶ τὰ
[5, 9]	τὰ τῆς περιέργου γοητείας μετέλθοιέν	τε	καὶ διαπράξοιντο. Οὔτ´ οὖν ὀρθῶς
[5, 4]	ἀκολάστῳ καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις ὠμοφαγίαις	τε	καὶ διασπασμοῖς καὶ ἀνθρωποθυσίαις τοῖς
[5, 15]	καὶ πάσης κηλῖδος κεκαθαρμένῃ σωφροσύνῃ	τε	καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ταῖς ἄλλαις
[5, 1]	κώμην βασιλεῖς καὶ τυράννους τοπάρχας	τε	καὶ δυνάστας τὸ παλαιὸν ἦν
[5, 5]	ἀγαθῶν, ὥς φασιν, δαιμόνων δυνάμεώς	τε	καὶ ἐνεργείας αὖθις ὁ τὴν
[5, 3]	κοσμοκράτορας" καὶ πνευματικὰ πονηρίας ἀρχάς"	τε	καὶ ἐξουσίας" οἱ θεῖοι λόγοι
[5, 24]	πᾶσα ἔλασις ἐπὶ ταύτην πρώτην	τε	καὶ ἐξοχωτάτην ἐγίνετο, ἐπεὶ καὶ
[5, 36]	ἀνθρώπων· οἳ εἰ ἀνθρώπων ὕβριν	τε	καὶ εὐνομίην ἐφεώρων’ οὐκ ἂν
[5, 4]	φροντίζειν, καὶ διὰ σωφρόνων λόγων	τε	καὶ εὐχῶν, ἀλλὰ μὴ δι´
[5, 7]	μήποτε διὰ τοῦτο τρίμορφος τριμερής	τε	καὶ ἡ ψυχή· ταύτης δὲ
[5, 9]	παρὰ γνώμην πράττειν ἀναγκαζόμενοι ἀγόμενοί	τε	καὶ καθελκόμενοι, οὐ δι´ ἀποδοχὴν
[5, 2]	νεκρῶν ἀνδρῶν θεοποιίαν ἰλυσπώμενον θυσίαις	τε	καὶ κνίσαις ταῖς δὴ μάλιστα
[5, 4]	αἷς ὠμοφαγίαι καὶ διασπασμοὶ νηστεῖαί	τε	καὶ κοπετοί, πολλαχοῦ δὲ πάλιν
[5, 19]	Ἀπόλλω κελεύσαντα δὶς ἑπτὰ παῖδάς	τε	καὶ κόρας σφαγησομένους ἐκπέμπεσθαι Κρησὶν
[5, 2]	καὶ ἀκαθάρτῳ ὕλῃ ἐμφιλοχωροῦντες αἵμασί	τε	καὶ λύθροις καὶ παντοίων ζῴων
[5, 1]	τὰ ἀπὸ δαιμόνων πάντα χρηστήριά	τε	καὶ μαντεύματα; Οὐδέ τις εἰς
[5, 24]	κατὰ γάρ μιν ἐρείψει πῦρ	τε	καὶ ὀξὺς Ἄρης, συριηγενὲς ἅρμα
[5, 28]	τοιαύτην. Ἕως ἂν μαντείῃσιν ὑποσχέσιάς	τε	καὶ ὅρκους καὶ δίκας ἀλλήλοισι
[5, 1]	τὸ παλαιὸν ἦν ὁρᾶν ἐθναρχίας	τε	καὶ πολυαρχίας, δι´ ἃς ἐπὶ
[5, 36]	οἴκοθεν διολλύουσα, ἀλλ´ αὐτὴν ἐπέρρωσέν	τε	καὶ προσεπέτεινεν θεοπληξίας, ὡς ἄν
[5, 4]	ἴχνη καὶ σύμβολα πολλαχοῦ θυσίαι	τε	καὶ τελεταὶ καὶ μυθολογίαι σῴζουσι
[5, 9]	καὶ γραμμῶν καὶ τύπων στεφάνοις	τε	καὶ τοῖς ἀπὸ γῆς ἄνθεσι
[5, 3]	παραφέροντες Ἡρακλέα καὶ Διοσκούρους Διόνυσόν	τε	καὶ τοὺς παρὰ βαρβάροις ὁμοίους.
[5, 10]	πάντα ἀκριβῶς τὰ οἰκεῖα εἰδώς	τε	καὶ ὑποτιθέμενος. Ὁ δὴ οὖν
[5, 15]	τούτων περιγείους τινὰς ἁλίσκεσθαι φιλοπαθεῖς	τε	καὶ φιλοσωμάτους ὑπάρχειν δαίμονας τοὺς
[5, 9]	ἄλλαις ἀσήμοις καὶ βαρβάροις ἠχαῖς	τε	καὶ φωναῖς κηλούμενοι καὶ τοῖς
[5, 4]	τὰ παρὰ τοῖς ἔθνεσι μαντεῖά	τε	καὶ χρηστήρια Εὖ μὲν οὖν
[5, 3]	τὰ παρὰ τοῖς ἔθνεσιν μαντεῖά	τε	καὶ χρηστήρια τόνδε γράφει τὸν
[5, 1]	δὲ τὰς ἐξ αὐτῶν θεραπείας	τε	καὶ ὠφελείας ἀφθόνως τοῖς πᾶσιν
[5, 14]	δεινὸν ἀμφὶ κρᾶτα θείς, αἰόλη	τε	κλεὶς ὁμοῦ καὶ τὸ δαιμόνων
[5, 5]	θεοῦ τῶν ἐξαμαρτόντων, οἷα Τυφών	τε	λέγεται περὶ Ὄσιριν ἐξαμαρτεῖν καὶ
[5, 14]	εἰ χρὴ οὕτω φάναι, ἄκρους	τε	μάγους καὶ ἄκρους γενεθλιαλόγους. Καὶ
[5, 24]	εἰς οἶκτον οὕτως ἐπιφωνουμένη· ἥ	τε	μέλλουσα τῶν νηῶν μάχη, ἤτοι
[5, 24]	κούρην· μηδὲ σύ γ´ ἱπποσύνην	τε	μένειν καὶ πεζὸν ἰόντα, νῶτον
[5, 12]	σκαλαβώταις· σμύρνης καὶ στύρακος λιβάνοιό	τε	μίγματα τρίψας σὺν κείνοις ζῴοισι
[5, 20]	κρατῆρσιν καὶ πλίνθοις χρυσαῖς ἀναθημάτων	τε	μυρίων πλήθει κοσμήσας τὸ ἱερὸν
[5, 5]	ἀνέδην ἔξεστι μυθολογουμένων ἀκούειν· ὅσα	τε	μυστικοῖς ἱεροῖς παρακαλυπτόμενα τελεταῖς ἄρρητα
[5, 24]	μᾶλλον δὲ τοῖς θεοῖς· ὅ	τε	Ὀλύμπιος οὗτος ὁ τὴν μίαν
[5, 33]	καὶ ᾤμην ἴσον εἶναι Ὅμηρόν	τε	ὄντα περὶ τούτων προσιέναι τῷ
[5, 9]	τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις ὑποσύρεσθαι καθέλκεσθαί	τε	οὐ δι´ ἀρετῆς καὶ σοφίας
[5, 1]	βίβλοι τε καὶ ἀναγνώσματα μαθήματά	τε	παντοῖα καὶ διδασκαλίαι, περὶ τῆς
[5, 4]	εἶναί τινας περὶ δαιμόνων τά	τε	παρ´ Ἕλλησιν ᾀδόμενα γιγαντικά τινα
[5, 5]	ἐνέπλησεν δὲ κακῶν γῆν ὁμοῦ	τε	πᾶσαν καὶ θάλασσαν, εἶτα δίκην
[5, 4]	τῇ θείᾳ γραφῇ λεγόμενα τά	τε	περὶ τῶν τούτους γεγεννηκότων, περὶ
[5, 20]	σῴζειν ἕνα ὄντα Κάρνον αὐτόν	τε	περιεῖδες καὶ ἐναποθανόντι αὐτῷ Ὁμηρικὴν
[5, 11]	τε ποίοις σχήμασιν φαίνονται ἔν	τε	ποίοις διατρίβουσιν τόποις· καὶ ὅλως
[5, 11]	ἀγαλμάτων ποταπὸν δεῖ ποιεῖν αὐτοί	τε	ποίοις σχήμασιν φαίνονται ἔν τε
[5, 1]	οἱ παρὰ τοῖς ἔθνεσι κατά	τε	πόλεις καὶ χώρας ὡς θεοὶ
[5, 3]	ἀναπλασάμενοι. Τὰς γὰρ ἐνεργείας τάς	τε	πολεμικὰς καὶ τὰς τεχνικὰς ἀνειδωλοποιήσαντες
[5, 4]	ψυχὴν ἀνθρωπίνην περιεχομένην σώματι λοιμούς	τε	πόλεσι καὶ γῆς ἀφορίας ἐπάγουσιν
[5, 1]	ἁπάντων καὶ μόνῳ θεῷ ἔν	τε	πόλεσι καὶ κώμαις βαρβάρων τε
[5, 31]	Φαιστοῦ καὶ Τάρρας ναέται Δίου	τε	πολύρρου, Πυθῷον κέλομαι τελέειν Φοίβοιο
[5, 12]	εὐχήν. Εἶτ´ ἐξέδωκεν εὐχὴν ἐδίδαξέν	τε	πόσους ληπτέον σκαλαβώτας· Ὅσσαι μορφαί
[5, 4]	καὶ τὰς ἐκείνων μάχας τάς	τε	πρὸς ἀλλήλους διαστάσεις καὶ τοὺς
[5, 9]	ψήχετέ τ´ ὀφθαλμοὺς διδύμους ῥῖνάς	τε	προσώπου· ἄρατε φῶτα γαίηθεν ἀναστήσαντες,
[5, 24]	τῆς θυγατρὸς οὐ περιφρονήσαντος. Τά	τε	πυργώματα ὅτι πολλὰ ἀπολεῖται, εἰ
[5, 24]	σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης. Ἄξιός	τέ	σοι ὁ Ζεὺς τοῦ Διός,
[5, 24]	ὦ τῆς Ἀθηνᾶς ἀδελφέ· ἥ	τε	σπουδὴ αὕτη καὶ ἡ ἀντισπουδία
[5, 1]	ἐναργὲς καὶ ἔνθεον τοῖς οἵοις	τε	συνορᾶν ἐπιδεικνύμενος. Ἀλλὰ καὶ εἷς
[5, 6]	δαίμονος, οὗ φησιν ἀγαθοῦ, τό	τε	σχῆμα καὶ τὰς πράξεις ὁ
[5, 11]	ἐκ ποίας ἡμέρας ἐκτρέπεσθαι τό	τε	σχῆμα τῶν ἀγαλμάτων ποταπὸν δεῖ
[5, 2]	ταῖς διὰ χρησμῶν φαντασίαις θεραπείαις	τε	σωμάτων, ἃ διὰ τῆς οἰκείας
[5, 24]	Παλλὰς τὸν Δία ἐξιλάσασθαι· πρός	τε	τὰς ἡμικάκους τύχας ὁ τεχνίτης
[5, 34]	μιᾷ πατάξας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀνέῳξέ	τε	τὴν πλευρὰν αὐτοῦ καὶ ἐμβαλὼν
[5, 3]	θέειν, ὅπερ ἐστὶ τρέχειν, διά	τε	τὸ αἰτίους εἶναι τοῦ θεωρεῖν
[5, 3]	ὂν εἰς δύο διελόντες, εἴς	τε	τὸ βλαπτικὸν καὶ εἰς τὸ
[5, 5]	δὴ καὶ εὐσεβῶν νενομισμένων ἀκριβῶς	τε	τὸν περὶ τῶν οἰκείων λόγον
[5, 22]	ἀπηξίουν τῶν αὐτῶν κοινωνεῖν, εἴς	τε	τοὺς παρόντας πόνους αὐτῶν ἀποβλέπων
[5, 2]	γῆς ἐξατμιζομένων ἀναδόσει χαίροντες οἵ	τε	τούτων ἄρχοντες ἀέριοί τινες ὑπάρχοντες
[5, 2]	παρὰ τοῖς πᾶσιν ἐνομίζοντο ἥ	τε	τῶν πάλαι νεκρῶν μνήμη τῆς
[5, 34]	τὰ τῶν θεῶν βουλεύματα, ὅ	τε	φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ τῷ οἰκείῳ
[5, 26]	δὲ ἡγοῦμαι τὸ ἀδρανὲς τῶν	τε	χρώντων καὶ τῶν χρωμένων ἀπελέγχειν
[5, 27]	ἐπιτρέψει αὐτῇ ὡς ἔτυχε διαλέγεσθαι,	ἅτε	δὴ τῶν πάντων ἀναψαμένη τὰ
[5, 32]	μή τίς σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν,	ἅτε	κακῶς οὕτω συνδιαιρουμένῳ οῖς λῃσταῖς.
[5, 34]	ἀξιώτερος αὐτῶν τῶν θείων δώρων,	ἅτε	μήτε αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος ὢν
[5, 33]	ἡμῖν ἐπὶ τίνι τῶν καλῶν	ἠνέγκατε	ὑμεῖς οἱ θεοὶ τὴν ὑπὲρ
[5, 9]	καί μευ πόδας ὕδατι λευκῷ	ῥάνατε	καὶ γραμμὰς ἀπαλείψατε, καί κε
[5, 19]	Ἀθηναίοις, οὓς ἀδίκως ὑπὲρ Ἀνδρόγεω	ἀπεκτείνατε;	Ὁ δ´ αὐτὸς οὗτος συγγραφεὺς
[5, 16]	χρόνοισι βέβληται κληῖδας ἀμαντεύτοιο σιωπῆς.	Ῥέξατε	δ´ ὡς ἔθος ἐστὶ θεόπροπα
[5, 20]	σῷ σοφίσματι, καὶ οὐδέποτε ἂν	ἐλήξατε,	οἱ μὲν ἐρωτῶντες, σὺ δὲ
[5, 9]	ὀφθαλμοὺς διδύμους ῥῖνάς τε προσώπου·	ἄρατε	φῶτα γαίηθεν ἀναστήσαντες, ἑταῖροι. Οἷς
[5, 9]	μόλοιμι. Χειρὸς δεξιτερῆς δάφνης κλάδον	ἄρατε	χερσὶν ψήχετέ τ´ ὀφθαλμοὺς διδύμους
[5, 9]	Ἀπόλλωνα. Καὶ πάλιν ἄλλοτέ φησιν·	Λύσατέ	μοι στεφάνους καί μευ πόδας
[5, 33]	τοῦ οὐρανοῦ; Μὴ φθονήσῃς, ὦ	φιλανθρωπότατε	θεῶν, μηδ´ ἄλλοις ἀνθρώποις τῆς
[5, 20]	σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ μιαρώτατε καὶ	ἀναισχυντότατε	μάντι· εἶτ´ οὐκ ἠπίστασο ὅτι
[5, 20]	Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ	μιαρώτατε	καὶ ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´ οὐκ
[5, 33]	λόγοις εἰρημένον. Δεινὸν γάρ, ὦ	σοφώτατε	ἀνδρῶν, μᾶλλον δὲ θεῶν, εἰ
[5, 32]	ἀδικοῦσιν. Διὰ τί δέ, ὦ	σοφώτατε,	Χαρίλαος καὶ Ἀρχέλαος οἱ Λακεδαιμονίων
[5, 9]	ὕδατι λευκῷ ῥάνατε καὶ γραμμὰς	ἀπαλείψατε,	καί κε μόλοιμι. Χειρὸς δεξιτερῆς
[5, 19]	ταῦτ´ ἐπ´ ἄνδρα, ὃν ἀναδεικνύναι	ἐμέλλετε	κοινὸν ἀνθρώπων δικαστήν, ὃς οὐδ´
[5, 14]	ὁ Πάν· Τούσδε δ´ αὖ	ἐλαύνετε,	κηρὸν ἐν πυρὸς μένει θέντες
[5, 26]	Ἰσθμὸν δὲ μὴ πυργοῦτε μηδ´	ὀρύσσετε·	Ζεὺς γάρ κ´ ἔθηκε νῆσον,
[5, 19]	ἐάσαντες τοὺς οὐδὲν αἰτίους πέμπειν	ἐκελεύετε	ἀποθανουμένους, καὶ ταῦτ´ ἐπ´ ἄνδρα,
[5, 9]	θεοί, δηλώσει τὰ τοιαῦτα, λεγόντων·	Λύετε	λοιπὸν ἄνακτα, βροτὸς θεὸν οὐκέτι
[5, 9]	τοιαύτην· Ναϊάδες Νύμφαι, Μούσαις μίγα	λύετε	Φοῖβον ᾄδουσαι θείαις ἑκατηβόλον Ἀπόλλωνα.
[5, 9]	δεξιτερῆς δάφνης κλάδον ἄρατε χερσὶν	ψήχετέ	τ´ ὀφθαλμοὺς διδύμους ῥῖνάς τε
[5, 31]	λήροιο καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως σοφίαν	καταναιετάητε,	ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις, θείοις
[5, 31]	Φοίβοιο καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως Κρήτην	καταναιετάητε,	ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις καὶ
[5, 9]	τὸ καθόλου θεοπρεπὲς μήτε μέγα	μήτε	ἀληθῶς θεῖον ἔνεστι τοῖς εἰς
[5, 5]	Ἶσιν ἱστορούμενα μήτε θεῶν πάθη	μήτε	ἀνθρώπων, ἀλλὰ δαιμόνων μεγάλων εἶναι
[5, 1]	δημοσίας ὠφελείας ᾔσθετο, μηκέτ´ οὔσης	μήτε	Ἀσκληπιοῦ ἐπιδημίας μήτε τῶν ἄλλων
[5, 34]	αὐτῶν τῶν θείων δώρων, ἅτε	μήτε	αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι,
[5, 10]	τῷ ἀπειλοῦντι ἃ μήτε οἶδεν	μήτε	δύναται, καταλείπει, ταπεινότητος δὲ τοῖς
[5, 5]	δὲ ἀποκτείναντι μήτε ἐννέα ἐτῶν	μήτε	εἰς τὰ Τέμπη γενέσθαι τὴν
[5, 5]	τὸν Πύθωνα. Τῷ δὲ ἀποκτείναντι	μήτε	ἐννέα ἐτῶν μήτε εἰς τὰ
[5, 5]	καὶ Ὄσιριν καὶ Ἶσιν ἱστορούμενα	μήτε	θεῶν πάθη μήτε ἀνθρώπων, ἀλλὰ
[5, 9]	ὅτι μηδὲν τὸ καθόλου θεοπρεπὲς	μήτε	μέγα μήτε ἀληθῶς θεῖον ἔνεστι
[5, 10]	ἐμπληξίας μὲν τῷ ἀπειλοῦντι ἃ	μήτε	οἶδεν μήτε δύναται, καταλείπει, ταπεινότητος
[5, 33]	τῆς μητρὸς εἰδείη ὁ ὄλβιος	μήτε	ὅπου καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ δὲ
[5, 33]	ἀνδρῶν, μᾶλλον δὲ θεῶν, εἰ	μήτε	ὅπου τῆς γῆς ἐξέθορεν τῆς
[5, 1]	μηκέτ´ οὔσης μήτε Ἀσκληπιοῦ ἐπιδημίας	μήτε	τῶν ἄλλων θεῶν, πόθεν δὴ
[5, 19]	ἀπὸ κλήρου ἄρσεν καὶ θῆλυ	νέμητε	Μίνωϊ, εἰς ἅλα δῖαν ἀποστέλλοντες,
[5, 24]	μὲν σῳζομένοις, ὁ δ´ ἀπολλυμένοις.	Εἴτε	γὰρ σῴζοιντο, ἰδοὺ αἱ τῆς
[5, 4]	Ζωροάστρην ὁ λόγος οὗτός ἐστιν	εἴτε	Θρᾴκιος ἀπὸ Ὀρφέως ἢ Αἰγύπτιος
[5, 24]	κάμψαι τὴν τοῦ Διὸς ὀργήν·	εἴτε	καὶ μή, οὐδὲ τοῦτο τῷ
[5, 4]	εἰς ταὐτὸ καὶ συνάπτον ἐξευρόντες,	εἴτε	μάγων τῶν περὶ Ζωροάστρην ὁ
[5, 17]	ποιῆσαι βέλτιον εἴη τὸ προστεταγμένον	εἴτε	μὴ πολυπραγμονεῖν, ἀλλ´ ἐᾶν, οὕτω
[5, 17]	ἐκπλαγῆναι καὶ διδόντων ἑαυτοῖς λόγον,	εἴτε	ποιῆσαι βέλτιον εἴη τὸ προστεταγμένον
[5, 26]	Τὸ δὲ κακότροπον τοῦ ἤθους	εἴτε	τῶν πονηρῶν δαιμόνων εἴτε τῶν
[5, 26]	ἤθους εἴτε τῶν πονηρῶν δαιμόνων	εἴτε	τῶν τὰ μαντικὰ καθυποκρινομένων ἀνδρῶν
[5, 19]	οὔ σε προσῆκον ἦν εἰπεῖν	Μετανοεῖτε	μᾶλλον ἢ λιμοῦ καὶ λοιμοῦ
[5, 32]	δὴ τοῦτο αὐτῷ σοι, ὦ	ἀναίσχυντε	μάντι, ὡς μή τίς σοι
[5, 4]	ὀνόμασιν καὶ τοὺς θεοὺς ἔστιν	ὅτε	δαίμονας προσαγορεύων. Ἡσίοδος δὲ καθαρῶς
[5, 4]	αἰσχρορρημοσυνῶν τὰς ἐναντίας ἀποτρέπεσθαι δυνάμεις.	Ὅτε	δὲ τούτων μὲν οὐδὲν ἔπραττον,
[5, 14]	ταὐτὰ ἡμέρῃ Ἠελίου, Μήνην δ´	ὅτε	τῆσδε παρείη, ἠδὲ Κρόνον καὶ
[5, 34]	δι´ ὧν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι	ἐνίοτε	θύοντες πείθουσιν· οὐχ ἧττον ἴσως,
[5, 34]	ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν ὑμᾶς οὕτως ὥστε	ἐνίοτε	ὅλῃ πόλει καὶ ὅλῳ ἔθνει
[5, 12]	ἐμέ τοι ἀναθρήσεις. Καὶ πάλιν	ἄλλοτε	ἄγαλμα αὐτῆς ἐξέδωκε τοιοῦτον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 9]	λῦσόν τε δοχῆα. Καὶ πάλιν	ἄλλοτε	ἀπόλυσιν ἔδωκεν τοιαύτην· Ναϊάδες Νύμφαι,
[5, 27]	ἐκ τῆς τῶν χρησθέντων ἀδηλίας,	ἄλλοτε	δ´ ἀποπλανωμένων ἐκ τῆς αὐτόθεν
[5, 3]	οὐρανίους θεοὺς σχηματιζομένων καὶ πάλιν	ἄλλοτε	εἰς ἥρωας μεταμορφουμένων, ἔστιν δ´
[5, 17]	δαιμόνων καθαιρέσεως τὸν χρόνον οὐκ	ἄλλοτε	ἐξ αἰῶνος ἱστορηθείσης, ὥσπερ οὖν
[5, 1]	πολυθέῳ πλάνῃ ἐκποδὼν μεταστάντων οὐκ	ἄλλοτε	ἢ μετὰ τὴν τοῦ σωτῆρος
[5, 17]	τῶν ἐθνῶν τὴν κατάλυσιν οὐκ	ἄλλοτε	ἢ μετὰ τὸ προελθὸν εἰς
[5, 1]	ἐκλελοιπέναι αὐτῶν τὰ χρηστήρια, οὐδ´	ἄλλοτέ	ποτε ἐξ αἰῶνος ἢ μετὰ
[5, 1]	ὅτι δὴ παῦλαν κακῶν οὐδ´	ἄλλοτέ	πω πρότερον ἢ μετὰ τὴν
[5, 9]	θείαις ἑκατηβόλον Ἀπόλλωνα. Καὶ πάλιν	ἄλλοτέ	φησιν· Λύσατέ μοι στεφάνους καί
[5, 28]	οὐδ´ ἐπὶ σοφίᾳ τὴν ὀφρύν	ποτε	ἀνασπασάντων; Λέγ´ οὖν περὶ ἀνδρείας,
[5, 33]	εἰς Δελφοὺς ἀνηρώτα ἥτις ἄρα	ποτὲ	αὐτῷ ἦν ἡ πατρῴα κοπρία
[5, 7]	χαίρει. Οὐδὲν ἐν ἀθανάτοισι θεοῖς	ποτε	δῖα μάταιον οὐδ´ ἀκράαντον ἔλεξε
[5, 27]	ἀπάτης. Τί δεῖ λέγειν, ὥς	ποτε	ἐν ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς, ἤτοι
[5, 1]	αὐτῶν τὰ χρηστήρια, οὐδ´ ἄλλοτέ	ποτε	ἐξ αἰῶνος ἢ μετὰ τοὺς
[5, 24]	φεύγειν νῶτα ἐπιστρέψαντα· ἔτι γάρ	ποτε	κἀντίος ἔσται· πολλὴ γὰρ ἱπποσύνη
[5, 24]	ἰόντα, νῶτον ἐπιστρέψας· ἔτι τοί	ποτε	κἀντίος ἔσται. Ὦ θείη Σαλαμίς,
[5, 23]	τίς μοι μηνύσει ὅ τί	ποτε	λέγουσιν; Τίς δὲ τὴν τανύστροφον
[5, 33]	οὐκ ἄνθρωπος, ἀλλά τις διατεινάμενός	ποτε,	ὅτι αὐτὸν οὐ χρὴ ἀνθρώπων
[5, 25]	διαφυγούσης καὶ ἁλούσης. Τί δή	ποτε;	Ὅτι οὐκ εἴρητο μὰ Δία
[5, 17]	καὶ διδάσκαλος γραμματικῶν. Οὗτος ἔφη	ποτὲ	πλέων εἰς Ἰταλίαν ἐπιβῆναι νεὼς
[5, 27]	φέρε καὶ πρὸς ταῦτα τίνα	ποτὲ	συνεῖδεν ὁ προδηλωθεὶς ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν.
[5, 5]	τῶν ἀγαθῶν ὄντα δαιμόνων ἐπιφανέντα	ποτὲ	τοῖς κατ´ ἀγρὸν γεωπονοῦσιν. Τί
[5, 4]	τοῖς φαύλοις ἐπιτελῶν οὐκ ἄν	ποτε	τῶν ἀγαθῶν γένοιτο προσφιλής. Οὐκ
[5, 28]	Τυρταίου προκαθηγεμόνα καὶ σκοπὸν ἐλθόντα	ποτὲ	ὡς σὲ ἥκειν ἔφης ἐκ
[5, 20]	ἄκος τῷ σῷ σοφίσματι, καὶ	οὐδέποτε	ἂν ἐλήξατε, οἱ μὲν ἐρωτῶντες,
[5, 28]	τιτθὴν οὐδ´ ἐν συνθώκῳ πρεσβυτέρων	οὐδέποτε	κεκαθικέναι, παρ´ ὧν καὶ παρ´
[5, 5]	καὶ Τόσοβιν ἔφυγεν καὶ μετεχώρησεν	ὁποιδήποτε	(τοῦτο γὰρ οὐκ ἔχουσιν εἰπεῖν)
[5, 4]	διηγήματα, ὡς καινοτέραν ὑποβάλλειν διάνοιαν.	Μήποτε	ἄρα τοιαῦτα ἦν τὰ περὶ
[5, 7]	ψυχῶσαι πανυπέρτατον ἤρκεσα κόσμον. Καὶ	μήποτε	διὰ τοῦτο τρίμορφος τριμερής τε
[5, 29]	καὶ τοῖς ἐνθάδε. Καὶ οὐχ	ὁπότε	ἠρωτᾶτο μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτόκλητος
[5, 24]	ἐπῄεσαν, τάχα ἂν ψεῦδος ἦν,	ὁπότε	καὶ μετὰ ναρθήκων ἔπραξαν ἄν
[5, 8]	ταῦτα προφαίνειν τῆς σῆς γενέθλης,	ἄμβροτε	Παιάν. Καὶ πάλιν ὁ Ἀπόλλων·
[5, 16]	τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν, ὦ	Κλεόμβροτε·	μεγάλη γὰρ ἡ παλαιὰ δόξα
[5, 34]	Ἐν τιμῇ τὸν ἄτιμον ἔχων	τότε	γαῖαν ἀρώσεις· οὐδὲ γὰρ Λοκροὶ
[5, 26]	Δελφοῖς πάλιν κατὰ Μεσσηνίων παραμαίνει,	τοτὲ	δ´ αὖ Μεσσηνίοις κατὰ Λακεδαιμονίων
[5, 3]	μὲν {εἰς} ἀγαθοὺς δαίμονας ὑποκρινομένων,	τοτὲ	δὲ εἰς οὐρανίους θεοὺς σχηματιζομένων
[5, 6]	δαιμόνων φησὶν ἐρωτικαῖς ἡδυπαθείαις ὑπηρετεῖσθαι,	τοτὲ	δὲ ἑτέρους τυμπάνοις καὶ αὐλοῖς
[5, 27]	τῆς τῶν χρησμῶν συμβουλίας ὁρμώντων,	τοτὲ	δὲ σφαλλομένων ἐκ τῆς τῶν
[5, 2]	δυνάμεις καί τινας ἀληθῶς θεούς,	τοτὲ	δὲ τὰς τῶν τεθεοποιημένων ἡρώων
[5, 3]	πολύμορφον, τοτὲ μὲν θεοὺς ὑποκρινόμενον,	τοτὲ	δὲ ψυχὰς τεθνηκότων, καὶ μηδὲν
[5, 3]	ἐξουσίας" οἱ θεῖοι λόγοι προσαγορεύουσιν,	τοτὲ	μὲν {εἰς} ἀγαθοὺς δαίμονας ὑποκρινομένων,
[5, 27]	αὐτοὺς τῶν κατὰ χρόνους ἀρχόντων	τοτὲ	μὲν εἰς ἀπράκτους πολέμους διὰ
[5, 3]	πολύτροπον ἀληθῶς τυγχάνον καὶ πολύμορφον,	τοτὲ	μὲν θεοὺς ὑποκρινόμενον, τοτὲ δὲ
[5, 26]	φιλίας αὐτοὺς δέον εἶναι βραβευτάς.	Τοτὲ	μὲν οὖν Λακεδαιμονίους ὡς ἂν
[5, 6]	τῶν ἀπορρήτων ἀξιωθεὶς τῆς γνώσεως.	Τοτὲ	μὲν οὖν τινας τῶν ἀγαθῶν
[5, 2]	δεισιδαίμονας, ὡς αὐτοὺς εἶναι νομίζειν	τοτὲ	μὲν οὐρανίους δυνάμεις καί τινας
[5, 19]	καθεύδειν. Καίτοι εἰδὼς ὅτι ἐθαλασσοκράτει	τότε	ὁ Μίνως καὶ μέγα ἠδύνατο
[5, 1]	Ὧν οὕτως ἐχόντων ἐν ὁποίᾳ	τότε	συγχύσει κακῶν συμφορῶν τε ἐπαλλήλων
[5, 19]	δὲ τοσούτων καὶ πανταχόθι καὶ	πάντοτε	καθεύδειν. Καίτοι εἰδὼς ὅτι ἐθαλασσοκράτει
[5, 8]	θεῶν ὑποθημοσύνῃσιν. Καὶ ἔτι σαφέστερον·	Τίπτε	μ´ ἀεὶ θείοντος ἀπ´ αἰθέρος
[5, 6]	ἔχεν, ἑτέρῃ δὲ λιγὺ πνείουσαν	ἔμαρπτε	σύριγγα γλαφυρήν, Νύμφῃσι δὲ θυμὸν
[5, 19]	τούτων τῶν κόρων δίκαιοι πέμπειν	ἐστὲ	Ἀθηναίοις, οὓς ἀδίκως ὑπὲρ Ἀνδρόγεω
[5, 20]	ἄγγελος ἀποθανών. Καίτοι πῶς, ὦ	κράτιστε,	ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ Κάρνου
[5, 17]	πιστεῦσαι τῷ λόγῳ τὸν Τιβέριον	ὥστε	διαπυνθάνεσθαι καὶ ζητεῖν περὶ τοῦ
[5, 15]	ἐνάρετον καὶ φιλόθεον ψυχὴν προηυτρεπισμένων.	Ὥστε	διαρρήδην ἐξ ἁπάντων τούτων περιγείους
[5, 34]	παχεῖς ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν ὑμᾶς οὕτως	ὥστε	ἐνίοτε ὅλῃ πόλει καὶ ὅλῳ
[5, 36]	ἂν τοσοῦτος ἤρθη ὁ λῆρος,	ὥστε	ἤδη καὶ μέχρις ὑμῶν κεχωρηκέναι
[5, 17]	τοῦ τῶν ἀνθρώπων ἀναγέγραπται βίου·	ὥστε	ἤδη τινὰς τῶν δαιμόνων γονυπετεῖν
[5, 17]	ἀκουσθῆναι, Θαμνοῦν τινος βοῇ καλοῦντος,	ὥστε	θαυμάζειν· ὁ γὰρ Θαμνοῦς Αἰγύπτιος
[5, 18]	ἐν Κρήτῃ παρὰ τῷ Μίνωϊ·	ὥστε	καὶ μέχρι τῶν Σωκράτους χρόνων
[5, 9]	χειρούμενοι καὶ ὡσπερεὶ δεσμοῖς καταδουλούμενοι,	ὥστε	μηδὲ τὴν αὐτεξούσιον καὶ προαιρετικὴν
[5, 34]	ἐπὶ τούτῳ ὠφελήθη ἡ γῆ	ὥστε	παύσασθαι νοσοῦσα, εἰ μὴ τῶν
[5, 3]	διὰ τὰς ἐξ αὐτῶν βλάβας,	ὥστε	τὴν πᾶσαν αὐτοῖς θεοποιίαν εἰς
[5, 28]	καὶ παρ´ αὐτῶν τῶν στασιαζόντων.	Ὥστε	τούτου μὲν τοῦ παρεγγυήματος ἀφίεμέν
[5, 10]	οὐκ ἦσαν ἄρα οὔτε θεοὶ	οὔτε	ἀγαθοὶδαίμονες, ἀλλ´ ἢ ἐκεῖνος ὁ
[5, 24]	κάθησθε; Πόλιν φύγετ´ ἔσχατα γαίης·	οὔτε	γὰρ ἡ κεφαλὴ μένει ἔμπεδος
[5, 8]	συγγραφεὺς ἐπιλέγει· Τούτων οὔτε σαφέστερα	οὔτε	θεϊκώτερα καὶ φυσικώτερα γένοιτ´ ἄν.
[5, 10]	τούτων ἡμεῖς ὁμολογοῦμεν οὔτ´ ἐπίστασθαι	οὔτε	θέλειν εἰδέναι. Πλὴν εἰς ἔλεγχον
[5, 10]	οὐδ´ ἐχέγγυον, οὐκ ἦσαν ἄρα	οὔτε	θεοὶ οὔτε ἀγαθοὶδαίμονες, ἀλλ´ ἢ
[5, 4]	παραμύθια· τὰς πάλαι ποιουμένας ἀνθρωποθυσίας	οὔτε	θεοὺς ἀπαιτεῖν ἢ προσδέχεσθαι πιθανόν
[5, 17]	τὸ Παλῶδες, οὔτε πνεύματος ὄντος	οὔτε	κλύδωνος, ἐκ πρύμνης βλέποντα τὸν
[5, 27]	τῷ Πυθίῳ χρᾶν οὔτε τούτοις	οὔτε	Λακεδαιμονίοις περὶ Μεσσηνίων καὶ τῆς
[5, 4]	ἀπαιτεῖν ἢ προσδέχεσθαι πιθανόν ἐστιν	οὔτε	μάτην ἂν ἐδέχοντο βασιλεῖς καὶ
[5, 33]	οὐκ ἂν οὐδὲ νῦν ἐνσταίη	οὔτε	ὁ Θυέστης οὔτε ὁ Οἰδίπους
[5, 33]	νῦν ἐνσταίη οὔτε ὁ Θυέστης	οὔτε	ὁ Οἰδίπους οὔτε ὁ Φινεὺς
[5, 33]	ὁ Θυέστης οὔτε ὁ Οἰδίπους	οὔτε	ὁ Φινεὺς ἐκεῖνος. Οὐδ´ ἄν,
[5, 17]	οὖν ἐγένετο κατὰ τὸ Παλῶδες,	οὔτε	πνεύματος ὄντος οὔτε κλύδωνος, ἐκ
[5, 8]	Τούτοις ὁ συγγραφεὺς ἐπιλέγει· Τούτων	οὔτε	σαφέστερα οὔτε θεϊκώτερα καὶ φυσικώτερα
[5, 33]	ἐστιν· Μίνωος δ´ ἀπὸ γῆς	οὔτε	σχεδὸν οὔτ´ ἀπὸ τηλοῦ, ἐν
[5, 28]	καὶ παρὰ πολλῶν εἰληφότας αὐτό,	οὔτε	τῆς δάφνης ἐμφαγόντων οὔτε τὸ
[5, 28]	αὐτό, οὔτε τῆς δάφνης ἐμφαγόντων	οὔτε	τὸ Κασταλίας ὕδωρ πιόντων οὐδ´
[5, 24]	γὰρ ἡ κεφαλὴ μένει ἔμπεδος	οὔτε	τὸ σῶμα, οὐ χέρες οὐδὲ
[5, 27]	ματαίῳ ὄντι τῷ Πυθίῳ χρᾶν	οὔτε	τούτοις οὔτε Λακεδαιμονίοις περὶ Μεσσηνίων
[5, 26]	αὐτοῖς εἶπας· Ἰσθμὸν δὲ μὴ	πυργοῦτε	μηδ´ ὀρύσσετε· Ζεὺς γάρ κ´
[5, 28]	καὶ δίκας ἀλλήλοισι καὶ ἀλλοδαποῖσι	διδῶτε,	ἁγνῶς καὶ καθαρῶς πρεσβηγενέας τιμῶντες,
[5, 9]	λέγων· Παύεο δή, περίφρων, ὀάρων,	ἀνάπαυε	δὲ φῶτα, θάμνων ἐκλύων πολιὸν
[5, 28]	μὴ ἡμᾶς τοὺς οὐκ εἰδότας	κέλευε	ἡγεῖσθαι τοῖς λαοῖς τῆς κελεύθου
[5, 26]	δι´ ἀνθρωποθυσίας ἱλάσοιντο τοὺς δαίμονας.	Ἄκουε	δὲ καὶ τὰ περὶ τούτων·
[5, 6]	Οἱ δὲ τούτων μὲν οὐδέν·	ἄκουε	δὲ οἷα ἐκφαίνει ὁ τὰ
[5, 20]	συγγραφεὺς οἷα οὐκ ἀλόγως διαγανακτεῖ	ἄκουε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' Ὡς καὶ τῷ
[5, 24]	ταῦτα οἷά φησιν ὁ ἔλεγχος	ἄκουε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΕ' Ἀλλ´ οὐ δεῖ
[5, 15]	λόγος· ἀλλὰ γὰρ ἑξῆς τούτοις	ἄκουε	οἷα ὁ αὐτὸς συγγραφεὺς περὶ
[5, 18]	φωνῶν, ἀλλὰ μὴ τῶν ἐμῶν	ἄκουε,	πρὸς τὸν χρησμῳδὸν ὧδέ πως
[5, 1]	ἐλευθερίαν τῶν πάλαι κακῶν ἐκφαινούσης.	Ἄκουε	τοιγαροῦν αὐτῶν Ἑλλήνων ὁμολογούντων ἐκλελοιπέναι
[5, 20]	ἀρχήν, μεγάλην οὖσαν καὶ πολυχρόνιον,	καταστρέφε	ι, τῆς ἄγαν περὶ αὐτὸν
[5, 24]	τῆς Ἀθηνᾶς, ὦ τῆς Ἀθηνᾶς	ἀδελφέ·	ἥ τε σπουδὴ αὕτη καὶ
[5, 5]	καὶ πλημμελήσωσιν· αἰθέριον μὲν γάρ	σφε	μένος πόντονδε διώκει, πόντος δ´
[5, 34]	παισίν, τὸν κίονα ὑφελκύσας, ὃς	ἀνεῖχε	τὴν στέγην; Ἆρ´, ὦ θεοποιέ,
[5, 9]	ἀπόλυσιν εἶπεν· Ὑψίπρῳρον αἶρε ταρσόν,	ἴσχε	βάξιν ἐκ μυχῶν, Καὶ τὰ
[5, 27]	καὶ οὐκ ἐπιτρέψει αὐτῇ ὡς	ἔτυχε	διαλέγεσθαι, ἅτε δὴ τῶν πάντων
[5, 5]	ἡμῶν συσκευὴν πεποιημένος ἐν οἷς	ἐπέγραψε	Περὶ τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας"
[5, 6]	οἰστρήεντος. Καὶ νύ κε πάντας	ἔμαρψε	τέλος κρυεροῦ θανάτοιο, εἰ μή