HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Eusèbe de Césarée, Préparation évangélique, livre V

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ω = 45 formes différentes pour 243 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[5, 32]   γὰρ δὴ τοῦτο αὐτῷ σοι, ὦ ἀναίσχυντε μάντι, ὡς μή τίς

[5, 34]   ὁ δεδηλωμένος τούτοις τοῖς ῥήμασιν· Ὦ εἰδὼς ψάμμου τ´ ἀριθμὸν καὶ

[5, 17]   μὲν δαίμονας οὐκ Ἐμπεδοκλῆς μόνον, ὦ Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν, ἀλλὰ καὶ Πλάτων

[5, 17]   Οὐδὲ αὐτοὺς ἡμᾶς, ἔφη, λανθάνομεν, ὦ Ἡρακλέων, ἐν λόγοις ἀτόποις γεγονότες,

[5, 33]   ὄντα δυηπαθέων ἀλεγίζειν. Ἄγε οὖν, ὦ θεέ, μὴ περιίδῃς μηδ´ ἡμᾶς.

[5, 24]   ἔτι τοί ποτε κἀντίος ἔσται. Ὦ θείη Σαλαμίς, ἀπολεῖς δὲ σὺ

[5, 34]   ὃς ἀνεῖχε τὴν στέγην; Ἆρ´, ὦ θεοποιέ, διὰ ταῦθ´ ἡμῖν ὁ

[5, 35]   Πῶς δ´ εἰ Κύψελος ὄλβιος, ὦ κακόδαιμον, οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος,

[5, 22]   σοφίας ἐνεπορευσάμεθα ἐκ τῆς Ἀσίας, ὦ Κλάριε, παρὰ σοῦ· Ἔστιν ἐν

[5, 16]   περὶ τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν, ὦ Κλεόμβροτε· μεγάλη γὰρ ἡ παλαιὰ

[5, 34]   τοῖς διώκουσι, πειρωμένοις αὐτὸν ἐξελκύσαι; Ὦ Κλεόμηδες, ἆρα ἥρως οὐκέτι θνητός,

[5, 20]   Κάρνος ἄγγελος ἀποθανών. Καίτοι πῶς, ὦ κράτιστε, ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ

[5, 27]   ἐπεφώνησεν τὸ βοώμενον ἐκεῖνο· Ἥκεις, ὦ Λυκόεργε, ἐμὸν ποτὶ πίονα νηὸν

[5, 27]   ἔτι καὶ μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι, ὦ Λυκόεργε. Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ

[5, 34]   τὰ θρέμματα. Ὡς δὴ ὤφελες, ὦ μάντι, ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ μάντεως

[5, 34]   ἀγαθῇ. Εἴθ´ οὖν, ὡς ἔφην, ὦ μάντι, ἐάσας τὴν ψάμμον καὶ

[5, 24]   ὑμῖν οὕτω φληναφᾶν; Πῶς δέ, ὦ μάντι, ὅτι μὲν ἡ θείη

[5, 23]   αὐτοὺς σωθήσεσθαι τῆς πόλεως ἐμπρησθείσης. Ὦ μεγάλης θεοῦ βοηθείας. Εἶτα πολιορκίαν

[5, 24]   δὴ λεγέσθω τὰ πρὸς Ἀθηναίους· Ὦ μέλεοι, τί κάθησθε; Πόλιν φύγετ´

[5, 20]   Εὔχεο Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ μιαρώτατε καὶ ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´

[5, 34]   θνητὸν ἐόντα. Διὰ τί γάρ, ὦ πάτριε τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς

[5, 25]   Ἀληθῆ λέγεις. Οὐ γὰρ ἠπίστασο, ὦ σοφιστά, οἷ χωρήσει τὰ τῆς

[5, 33]   πολλοῖσι λόγοις εἰρημένον. Δεινὸν γάρ, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν, μᾶλλον δὲ θεῶν,

[5, 32]   τοῖς ἀδικοῦσιν. Διὰ τί δέ, ὦ σοφώτατε, Χαρίλαος καὶ Ἀρχέλαος οἱ

[5, 25]   οὕτως εἶπας τοῖς Λακεδαιμονίοις· Ὑμῖν, ὦ Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο, ἢ μέγα

[5, 33]   Ἀθάνατός σοι παῖς καὶ ἀοίδιμος, ὦ Τελεσίκλεις, ἔσσετ´ ἐν ἀνθρώποις· ὁ

[5, 24]   καὶ ἡ Ἀθηνᾶ τῆς Ἀθηνᾶς, ὦ τῆς Ἀθηνᾶς ἀδελφέ· ἥ τε

[5, 24]   σοι ὁ Ζεὺς τοῦ Διός, ὦ υἱὲ τοῦ Διός, ἀλλὰ καὶ

[5, 33]   εἶναι τοῦ οὐρανοῦ; Μὴ φθονήσῃς, ὦ φιλανθρωπότατε θεῶν, μηδ´ ἄλλοις ἀνθρώποις

[5, 34]   ἤσκουν τὰ τοῦ Θασίου πύκτου· ᾧ ἀθανασίαν μέν, ὥσπερ Κλεομήδει, οὐκ

[5, 4]   ἥρωος βίος, οὐδὲν ἧττον, ἐφ´ ᾧ βούλεται, δεδείξεται μετὰ μαρτύρων σοφῶν

[5, 4]   κἂν τεταγμένος κἂν ἄτακτος, ἐν ᾧ μεταλλάττει δαίμονος ψυχὴ καὶ ἥρωος

[5, 33]   οἶδα· καὶ ἔργον ἐπετήδευεν, ἐφ´ ᾧ οὐχ ὅπως αὐτὸς ἐθαυμάζετο ὁ

[5, 27]   ἦν καὶ ὁ πρὸς Λυκοῦργον, ᾧ προσιόντι ἡ Πυθία ἐπεφώνησεν τὸ

[5, 4]   δ´ οὖν ὁ Πλούταρχος ἐν ᾧ συνέταξεν λόγῳ Περὶ τῶν κατὰ

[5, 17]   δ´ ἄξιον τὸν καιρὸν ἐν ᾧ φησι τὸν θάνατον γεγονέναι τοῦ

[5, 23]   ἀδιανοήτου ποιήματος; Ἀλλὰ γὰρ τούτων ὧδε ἐληλεγμένων ὥρα συνιδεῖν αὖθις ἄνωθεν

[5, 32]   οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν οὖν ὧδε ἐχέτω. Φέρε δὲ τούτοις προσθῶμεν

[5, 7]   φιλοσοφίας προστίθησι τοῖς εἰρημένοις λέγων ὧδε· Καὶ μὴν ὅ τι ἑκάστῳ

[5, 21]   τοῦ Κλαρίου Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι, γράφων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' Ὡς ἐπλάνων διὰ

[5, 27]   προδηλωθεὶς ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν. Γράφει δὲ ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΗ' Τὰ περὶ Λυκούργου

[5, 5]   ἠξιωμένους ἄθρουν θάνατον ὑπομεῖναι λέγων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ὡς θανάτου ποιητικοί εἰσιν

[5, 24]   οὐ δήπου θεοῦ ἦν μάντευμα ὧδέ πως ἀμφιβάλλειν ἀγνοίᾳ τοῦ μέλλοντος,

[5, 9]   παρ´ αὐτοῦ διδαχθῆναι; Πυνθάνεται γοῦν ὧδέ πως ἀπορῶν καὶ λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

[5, 18]   ἐμῶν ἄκουε, πρὸς τὸν χρησμῳδὸν ὧδέ πως ἀποτεινομένου· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Πρὸς

[5, 32]   ὁ προδηλωθεὶς τὸν χρησμῳδὸν θεὸν ὧδέ πως σκώπτει· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ' Ὅτι

[5, 8]   μ´ ἀεὶ θείοντος ἀπ´ αἰθέρος ὧδε χατίζων θειοδάμοις Ἑκάτην με θεὴν

[5, 21]   αὑτοῦ μανίας καὶ πλεονεξίας. οὐκ ὤκνησας εἰπεῖν ὅτι Ἅλυν διαβὰς μεγάλην

[5, 16]   αὐτὴ γαῖα χανοῦσα, τὰ δ´ ὤλεσε μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´ Ἠελίῳ

[5, 18]   καὶ οἰκεῖα, τὰ ἀνηλεῆ καὶ ὠμὰ καὶ ἀπάνθρωπα, λοιμὸν ἐπὶ λοιμῷ

[5, 33]   καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ δὲ καὶ ᾤμην ἴσον εἶναι Ὅμηρόν τε ὄντα

[5, 29]   ἐπὶ χρυσείους ἄνδρας πολυεθνέα λαόν, ὤμοις μὲν χαλκὸν προφέρων, χερσὶν δὲ

[5, 4]   ἀποφράδας καὶ σκυθρωπάς, ἐν αἷς ὠμοφαγίαι καὶ διασπασμοὶ νηστεῖαί τε καὶ

[5, 4]   καὶ ἀκολάστῳ καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις ὠμοφαγίαις τε καὶ διασπασμοῖς καὶ ἀνθρωποθυσίαις

[5, 1]   αἱ παρὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ὠμῶς καὶ ἀνηλεῶς ἐπιτελούμεναι τὸ πρὶν

[5, 24]   Εὐρώπῃ μίαν πόλιν ἀνατρέψαι ἀδύνατος ὤν. Καὶ σὺ δέ, ὁ τολμηρὸς

[5, 36]   μὴ καὶ σοὶ θείας ἀλλότριος ὢν δυνάμεως ἔτι μᾶλλον ὁ περὶ

[5, 10]   τούτων ἡμῖν παρεισήχθω μάρτυς, σοφὸς ὢν ἐν τοῖς γνωρίμοις καὶ πάντα

[5, 21]   δὲ ἐξ ἰδιωτικοῦ γένους ἡμίονος ὢν ἐν τῷ αἰνίγματι, παρεμφαίνει μὲν

[5, 1]   συνορᾶν ἐπιδεικνύμενος. Ἀλλὰ καὶ εἷς ὢν καί, ὡς ἄν τις ὑπολάβοι,

[5, 35]   οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος ὢν Κυψέλῳ; Ὥστ´ ἂν ἐκείνως ἄμεινον

[5, 34]   ἅτε μήτε αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι, κἂν εἰ σιδηροῖς χρῷτο

[5, 28]   παρεγγυήματος ἀφίεμέν σε. Καίτοι μάντις ὢν οὐκ ἔγνως ἡμᾶς πολλάκις καὶ

[5, 5]   ἐξαμαρτεῖν καὶ Κρόνος περὶ Οὐρανόν· ὧν ἀμαυρότεραι γεγόνασιν αἱ τιμαὶ παρ´

[5, 5]   δίκας φησὶ διδόναι τοὺς δαίμονας ὧν ἂν ἐξαμάρτωσιν καὶ πλημμελήσωσιν· αἰθέριον

[5, 32]   δὲ τούτοις προσθῶμεν καὶ δι´ ὧν αὖθις ὁ Ἀπόλλων θαυμάζει τὸν

[5, 23]   λοιβῆς καὶ κνίσης ἐμέμνητο καὶ ὧν αὐτῷ συνήθως ἐτέλουν τὰς ἑκατόμβας

[5, 3]   τοὺς παρὰ βαρβάροις ὁμοίους. Ἐξ ὧν ἀφορίσαντες καὶ διαστειλάμενοι τὰ περὶ

[5, 6]   τῶν λοιπῶν τὰ γενναῖα κατορθώματα, ὧν δὴ ἕνεκα τὴν οὐράνιον ἀπολελοιπότες

[5, 4]   ἐκ πασῶν ὧν ἐξελέξαντο ἀφ´ ὧν ἐγεννήθησαν Οἱ γίγαντες οἱ ὀνομαστοὶ

[5, 34]   ἀλλὰ θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ καὶ πάνυ κατενόησα ὅτι

[5, 4]   περὶ τῶν τούτους γεγεννηκότων, περὶ ὧν εἴρηται· ἰδόντες δὲ οἱ ἄγγελοι

[5, 26]   ἀνατρέπειν. Οὕτως δὲ οὐδὲν εἰπὼν ὧν ἕνεκα ἦσαν ἀφιγμένοι ἀπέπεμψας οἰομένους

[5, 17]   νήσων εἶναι πολλὰς ἐρήμους σποράδας, ὧν ἐνίας δαιμόνων καὶ ἡρώων ὀνομάζεσθαι·

[5, 4]   ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας ἐκ πασῶν ὧν ἐξελέξαντο ἀφ´ ὧν ἐγεννήθησαν Οἱ

[5, 4]   δ´ ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώπους. Ἐξ ὧν ἔοικε ποιεῖν τὴν μεταβολήν, τοῦ

[5, 21]   ἐπὶ ἀπάτῃ τῶν πολλῶν ἐσκευωρημένα· ὧν ἐπείπερ ἅπαξ ἐμνήσθημεν, οὐδὲν ἂν

[5, 2]   ἀνέσεως ἐλευθέρους παθῶν ἠφίεσαν. Δι´ ὧν ἐπὶ μᾶλλον κατὰ κρημνῶν ἔφερον

[5, 22]   ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης· ἑκάστῳ γὰρ ὧν ἐπιθυμεῖ ἡγεῖσθαι μὲν τὸν πόνον,

[5, 24]   οἰμώξεις; (Εἶπον ἂν ἄνθρωποι, ὑπὲρ ὧν ἡ Παλλὰς οὐ δύναται Δί´

[5, 35]   ἀναβολὴν ἐψηφίσαντο θανάτου Φαλάριδι, ἀνθ´ ὧν ἡμέρως Χαρίτωνι καὶ Μελανίππῳ προσηνέχθη·

[5, 15]   φιλοσωμάτους ὑπάρχειν δαίμονας τοὺς περὶ ὧν ἡμῖν ὁ προκείμενος τυγχάνει λόγος·

[5, 4]   δὲ πολὺ καὶ δυσκατάσβεστον ἔνεστιν, ὧν ἴχνη καὶ σύμβολα πολλαχοῦ θυσίαι

[5, 28]   συνθώκῳ πρεσβυτέρων οὐδέποτε κεκαθικέναι, παρ´ ὧν καὶ παρ´ ἧς εἶχεν καλλίω

[5, 13]   ὅπως φαντάζονται αὐτοὶ μεμηνύκασιν, ἀφ´ ὧν καὶ τὰ ἀγάλματα οὕτω καθιδρύνθη.

[5, 34]   τυράννους κολακεύειν εἰώθασιν οἱ περὶ ὧν ὁ λόγος· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΕ' Ὅτι

[5, 3]   καὶ φαύλων αὐτοῖς τεθείκασι προσηγορίας. Ὧν οὕτως ἐχόντων ἀναγκαῖον εἶναί μοι

[5, 1]   τὸν κατ´ ἀλλήλων πόλεμον ἐξοιστρούμενοι. Ὧν οὕτως ἐχόντων ἐν ὁποίᾳ τότε

[5, 5]   ἀπολείπουσι τῶν Ὀσιριακῶν καὶ Τυφωνικῶν, ὧν παρὰ πᾶσιν ἀνέδην ἔξεστι μυθολογουμένων

[5, 2]   μνήμη τῆς μείζονος ἠξιοῦτο θεραπείας. Ὧν τὰς μὲν τῶν σωμάτων ἰδέας

[5, 34]   οἱ ἀλφιτοποιοὶ πιαίνουσι βοῦς, δι´ ὧν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι ἐνίοτε θύοντες

[5, 6]   καὶ τὸν Ἀπόλλω μαντεύεσθαι. Τοιαῦται ὧν φασιν ἀγαθῶν δαιμόνων αἱ εἰς

[5, 8]   ἐκεῖνα τὰ τῆς Ἑκάτης, δι´ ὧν φησιν ἐπιφαίνειν· Ἠέριον μετὰ φέγγος

[5, 27]   θεῶν ἐπικουρίας ἢ θεραπείας οὐδὲν ὤναντο; Τοιαῦτα δὲ ἀεὶ καὶ διὰ

[5, 31]   νῆσον· ὃς ἐκείνως ἂν μᾶλλον ὤνατο ἀκούσας· Ἀντίοχ´, εἰς νοῦν ἐλθὲ

[5, 10]   περὶ δραπέτου εὑρέσεως ἢ χωρίου ὠνῆςἢ γάμου, εἰ τύχοι, ἢ ἐμπορίας

[5, 34]   ἀβέλτεροι πάλιν τοὺς φεύγοντας ἀνθρώπους ᾤοντο ὅτι δεῖ αὐτοὺς κατακαλεῖν· κακῶς

[5, 23]   Πολὺς ἦν ὁ Περσῶν στρατὸς ὡπλισμένος κατὰ Ἀθηναίων, οὐδ´ ἦν τις

[5, 23]   Ἀλλὰ γὰρ τούτων ὧδε ἐληλεγμένων ὥρα συνιδεῖν αὖθις ἄνωθεν ὅπως τοὺς

[5, 10]   ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον καὶ καθ´ ὥραν τὰς μορφὰς ἀμείβοντα καὶ κατὰ

[5, 20]   Ἡρακλείδας διηγήματος. Οὗτοι γάρ ποθ´ ὡρμημένοι κατὰ τὸν Ἰσθμὸν εἰσβαλεῖν εἰς

[5, 20]   Καὶ ὃς κατὰ τὸν Ἰσθμὸν ὥρμησεν ἐπιχειρεῖν καὶ μάχῃ τελευτᾷ. Τούτου

[5, 8]   εἰρηκότος παρετήρησα ἐκ τῶν λογίων ὡς ἀληθές ἐστιν τὸ εἰρημένον. Πάντες

[5, 5]   περιόδοις ἁγνὸν γενόμενον καὶ Φοῖβον ὡς ἀληθῶς κατελθόντα τὸ χρηστήριον παραλαβεῖν,

[5, 36]   παμπόλλοις Ἡσιοδείοις θεοῖς. Τρὶς γὰρ’ ὡς ἀληθῶς μύριοί εἰσιν ἐπὶ χθονὶ

[5, 36]   τινὰ ἀγαθὴν τύχην, κακὴν οὖσαν ὡς ἀληθῶς οὐ τύχην, ἀλλὰ τυφεδόνα;

[5, 21]   χρησμοῦ κατέστη αἴτιος. Ἔοικας δὴ ὡς ἀληθῶς τὰ μὲν ὅσα ψάμμου

[5, 1]   πάλαι σοφοῖς καὶ βασιλεῦσι δαιμονῶσιν ὡς ἀληθῶς φίλον ἦν. Περὶ δὲ

[5, 36]   ἐπέρρωσέν τε καὶ προσεπέτεινεν θεοπληξίας, ὡς ἄν τις εἴποι, ἐκ Δελφῶν

[5, 1]   Ἀλλὰ καὶ εἷς ὢν καί, ὡς ἄν τις ὑπολάβοι, μόνος τὸ

[5, 15]   Τούτων γὰρ ἐν ἀνθρώπου ψυχῇ ὡς ἂν ἀληθῶς ἱερῷ χωρίῳ προϋποκειμένων,

[5, 1]   τὴν ἀνθρωπότητα τῷ μηκέτ´ ὄντι, ὡς ἂν εἴποιεν αὐτοί, παραδεδωκότες; Ὁ

[5, 5]   περὶ οὓς ὑπολαμβάνουσιν θεοὺς πλάνης, ὡς ἂν ἐκ τῶν οἰκείων βελῶν

[5, 24]   καὶ βαρβάρων νίκην τοῖς Ἕλλησιν ὡς ἂν οἰκείοις φίλοις προξενεῖν· ἢ

[5, 26]   βραβευτάς. Τοτὲ μὲν οὖν Λακεδαιμονίους ὡς ἂν οἰκείους καὶ φίλους ὁ

[5, 9]   πρὸς τὸν εἰρημένον Αἰγύπτιον ἐπιστολῇ, ὡς ἂν προφήτῃ τἀληθῆ καὶ ἀπόρρητα

[5, 18]   τῶν ὁσίων καὶ εὐσεβῶν ἐκτελεῖν, ὡς ἂν τῶν θεῶν τούτοις ἱλασκομένων.

[5, 1]   Εἰ δὴ ὁ μὲν θνητός, ὡς ἂν φαῖεν, ἄνθρωπος (τάχα δ´

[5, 14]   μύστης, τὴν ἐκ λογίων φιλοσοφίαν ὡς ἀπόρρητα θεῶν περιέχουσαν λόγια παραφαίνει,

[5, 1]   γοῦν μάλα ὅσον οὐδέπω παραστήσομεν ὡς ἄρα μετὰ τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ

[5, 15]   τούτων ἁπάντων ἡγοῦμαι σαφῶς ἐληλέγχθαι ὡς ἄρα περίγειοί τινες καὶ φιλοπαθεῖς

[5, 2]   κατὰ κρημνῶν ἔφερον τοὺς δεισιδαίμονας, ὡς αὐτοὺς εἶναι νομίζειν τοτὲ μὲν

[5, 17]   τῶν κρεισσόνων τινὸς ἔκλειψις γέγονεν· ὡς γὰρ λύχνος ἀναπτόμενος, φάναι, δεινὸν

[5, 22]   ἡδὺν ἐκ τοῦ κέρδους προσδοκᾶν. Ὡς δ´ ἐφαίνετο ὁ ἔμπορος ἐξισούμενος,

[5, 5]   ἀδελφὰ λέγεσθαί φασι περὶ Τυφῶνος, ὡς δεινὰ μὲν ὑπὸ φθόνου καὶ

[5, 22]   ὡς ἤκουσα, πῶς οἴει ἠγανάκτησα, ὡς δὴ τῆς ἀρετῆς ὑπ´ αὐτοῦ

[5, 24]   ὁ τεχνίτης ἐκέρασεν τὸ λόγιον, ὡς δὴ τοῦ Διὸς τῇ μὲν

[5, 34]   δυοῖν ἀδικούντων ταῦτα τὰ θρέμματα. Ὡς δὴ ὤφελες, ὦ μάντι, ἀλείπτης

[5, 8]   Ἐπεὶ καὶ ἐπανάγκους ἑαυτῶν ἐκδιδόασιν, ὡς δηλώσει ὁ ἀπὸ τοῦ Ἀπόλλωνος

[5, 16]   κληῖδας ἀμαντεύτοιο σιωπῆς. Ῥέξατε δ´ ὡς ἔθος ἐστὶ θεόπροπα θύματα Φοίβῳ.

[5, 10]   τῶν συμβόλων εἰπάτωσαν. Δῆλον γὰρ ὡς εἰ τοῦ ἡλίου ἦν τὸ

[5, 24]   θείη οὐδὲ ἡττωμένων ἀφήρμοσεν ἄν, ὡς εἰς οἶκτον οὕτως ἐπιφωνουμένη· ἥ

[5, 36]   Ὀλυμπίων εἰς τοῦτο ἦλθεν παρανοίας ὡς ἐλάϊνον κορμὸν θεῶσαι· ὃν οἱ

[5, 5]   δ´ ἧττον ἐπιταράττει. Γίνονται γὰρ ὡς ἐν ἀνθρώποις καὶ δαίμοσιν ἀρετῆς

[5, 4]   τοῖς εἰρημένοις ταῦτα· Εἰσὶ γὰρ ὡς ἐν ἀνθρώποις καὶ δαίμοσιν ἀρετῆς

[5, 34]   τῷ μαστιγοῦντι ἐχθρῷ κατά τινα, ὡς ἔοικεν, δαιμονίαν μέριμναν. Ἀλλ´ οἱ

[5, 22]   ἠπατῆσθαι, γράφων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' Ὡς ἐπλάνων διὰ τῶν χρησμῶν παίζοντες

[5, 27]   Μαντικῇ καὶ οὐκ ἐπιτρέψει αὐτῇ ὡς ἔτυχε διαλέγεσθαι, ἅτε δὴ τῶν

[5, 34]   χρήσει τῇ ἀγαθῇ. Εἴθ´ οὖν, ὡς ἔφην, ὦ μάντι, ἐάσας τὴν

[5, 22]   Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν ὡς ἤκουσα, πῶς οἴει ἠγανάκτησα, ὡς

[5, 6]   θάνατον ὑπομεῖναι λέγων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ὡς θανάτου ποιητικοί εἰσιν οἱ λεγόμενοι

[5, 1]   κατά τε πόλεις καὶ χώρας ὡς θεοὶ τετιμημένοι· οὐ λυπεῖ δὲ

[5, 17]   θνήσκειν τοὺς δαίμονας, οὓς δὴ ὡς θεοὺς τιμῶσιν Τὸ μὲν ἐφεστάναι

[5, 1]   ἔθνεσι μαντεῖα καὶ χρηστήρια· καὶ ὡς καθῄρηται πάντα καὶ ἐκλέλοιπεν μετὰ

[5, 22]   εὐφροσύνην. Ταῦτα ἐκθέμενος εὐθὺς ἐπισυνάπτει ὡς καὶ δεύτερον ἐρωτήσας καὶ τρίτον

[5, 26]   ἀνδρῶν ἴδοις ἄν, εἰ μάθοις ὡς καὶ εἰς τὸν κατ´ ἀλλήλων

[5, 10]   Χαιρήμων ὁ ἱερογραμματεὺς ἀναγράφει ταῦτα, ὡς καὶ παρ´ Αἰγυπτίοις θρυλούμενα, καὶ

[5, 7]   κυνηγὸν οὖσαν τοῖς θηρσὶν πολεμεῖν, ὡς καὶ ταῖς ἄλλαις τὰ κατειλεγμένα.

[5, 7]   θεοφιλοῦς πράξεως μέλεται τῇ προειρημένῃ· ὡς καὶ τῇ Ἀθηνᾷ μόθοι καὶ

[5, 3]   ταῦτα τῇ οἰκείᾳ παρειλήφασιν θεολογίᾳ, ὡς καὶ τὸ πέμπτον ἐκ τῶν

[5, 34]   ἐπισυνάψω καὶ ἅ φησιν ἀπελέγχων ὡς καὶ τοὺς τυράννους κολακεύειν εἰώθασιν

[5, 21]   ἀλόγως διαγανακτεῖ ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' Ὡς καὶ τῷ Κροίσῳ τῆς οἰκείας

[5, 4]   καὶ Τιτανικὰ δαιμονικὰ εἶναι διηγήματα, ὡς καινοτέραν ὑποβάλλειν διάνοιαν. Μήποτε ἄρα

[5, 32]   Πλάτων ἐξωθεῖ τῆς ἑαυτοῦ πολιτείας ὡς κατ´ οὐδὲν ὠφέλιμον, ἀλλὰ καὶ

[5, 10]   οὕτως κενὸν φόβον καὶ πλάσματα, ὡς κομιδῆ παῖδες ἀνόητοι; Καίτοι καὶ

[5, 15]   ἀποστροφὴν αὐτῶν πεποιῆσθαι. Ὁρᾷς γοῦν ὡς κρατεῖν αὐτοὺς ἔν τισι γῆς

[5, 10]   Πάνυ δέ με θράττει πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους

[5, 7]   Πάνυ δέ με θράττει πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους

[5, 25]   ἀμαντευτότατος σύνδεσμος. Ἀλλ´ ἐῶμεν αὐτόν, ὡς μὴ δὶς περὶ τοῦ αὐτοῦ

[5, 27]   ἀπληστίας καὶ δόξης κενῆς ἐρησόμενοι, ὡς μὴ δοκοῖεν Μεσσηνίων μάχῃ λείπεσθαι,

[5, 26]   ἀποφυγὴ ὀρύξασι, τούτου μὲν ἔπαυσας, ὡς μὴ κελεύων ἔργου ἔχεσθαι ἐπαγγέλλῃ

[5, 31]   πατρίοισι νόμοις, θείοις δὲ σέβοντες· ὡς μὴ μᾶλλον τῆς Κρήτης σὺ

[5, 32]   αὐτῷ σοι, ὦ ἀναίσχυντε μάντι, ὡς μή τίς σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν,

[5, 20]   πάθος καὶ ἡ ἐπιθυμία παραβουκολῆσαι, ὡς μηδ´ εἰ χιλιάκις σφαγεῖεν, ἀπιστεῖν

[5, 17]   αὐτῶν καὶ φθοραὶ πολλάκις μέν, ὡς νῦν, πνεύματα καὶ χαλάζας τρέφουσιν,

[5, 6]   οἱ μὲν θεράποντές τινων ἀνεδείχθησαν, ὡς ὁ Πὰν τοῦ Διονύσου· δεδήλωκεν

[5, 4]   Ἀλλὰ γὰρ τοῖς πᾶσιν πρόδηλον ὡς ὁ τὰ φίλα τοῖς φαύλοις

[5, 8]   τῇ ψυχῇ, διὰ τοῦ σώματος ὡς ὀργάνου φωνὴν ἀποδίδωσιν. Ἀλλ´ ὅτι

[5, 21]   τραχηλίσαι μαινόμενον ἄνθρωπον, καὶ προσεγκαλοῖεν ὡς οὐδὲ ἰσόρροπον φωνὴν ἀφέντα, ἵν´

[5, 22]   κωμῳδίας μετασχεῖν καὶ μὴ σεμνύνεσθαι, ὡς οὐκ ἐμπεσόντας εἰς τὴν κοινὴν

[5, 8]   Ὅτι δὲ καὶ ἀξιοῦσιν ἀπολυθῆναι, ὡς οὐκ ἐπ´ αὐτοῖς τῆς ἀναχωρήσεως

[5, 34]   Κλεομήδης Ἀστυπαλαιεύς, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς οὐκέτι θνητὸν ἐόντα. Διὰ τί

[5, 34]   οὐ Κλεομήδης, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς οὐκέτι θνητὸν ἐόντα. Μὴ γὰρ

[5, 17]   τόπον γενομένης ἀνειπεῖν ἃ ἤκουσεν. Ὡς οὖν ἐγένετο κατὰ τὸ Παλῶδες,

[5, 5]   δαιμόνων περιέχειν ἱστορίας τὰς μυθικὰς ὡς περὶ θεῶν διηγήσεις. Βέλτιον οὖν

[5, 4]   ἐν οἷς φησι τὰς μυθικὰς ὡς περὶ θεῶν διηγήσεις λόγους εἶναί

[5, 1]   θεῶν, πόθεν δὴ λοιπὸν τὸ ὡς περὶ θεῶν καὶ ἡρώων δόγμα;

[5, 4]   τοὺς πολέμους ταῦτ´ εἶναι τὰ ὡς περὶ θεῶν μυθευόμενα. Λέγει δ´

[5, 4]   ἀσθενὲς καὶ ἀμαυρόν ἐστι λείψανον ὡς περίττωμα, τοῖς δὲ πολὺ καὶ

[5, 20]   εὐθύνει λέγων οὕτως· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ' Ὡς πολλοῖς θανάτου γέγονεν αἴτιος ὁ

[5, 28]   προκαθηγεμόνα καὶ σκοπὸν ἐλθόντα ποτὲ ὡς σὲ ἥκειν ἔφης ἐκ κοίλης

[5, 4]   Ὀρφέως ἢ Αἰγύπτιος ἢ Φρύγιος, ὡς τεκμαιρόμεθα ταῖς ἑκατέρωθι τελεταῖς ἀναμεμιγμένα

[5, 9]   εἰς τοσοῦτον ταπεινότητος καταπεπτωκόσιν πνεύμασιν, ὡς τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις ὑποσύρεσθαι καθέλκεσθαί

[5, 1]   ἡμῶν ἔνθεος καὶ εὐαγγελικὴ δύναμις, ὡς τολμᾶν τῷ τοῦ φιλτάτου φόνῳ

[5, 1]   γε τιμὰς αὐτῶν ἀθετῶν κρατεῖ, ὡς τοὺς μὲν θεοὺς μηκέτ´ εἶναι

[5, 27]   τὰ περὶ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΖ' Ὡς τοὺς χρωμένους αὐτοῖς ἐξέκαιον εἰς

[5, 7]   πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους καὶ δίκαιον εἶναι ἀξιοῦντες

[5, 10]   πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους καὶ δίκαιον εἶναι ἀξιοῦντες

[5, 27]   λογίων ἀπάτης. Τί δεῖ λέγειν, ὥς ποτε ἐν ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς,

[5, 12]   τρόπον· Ἀλλὰ τέλει ξόανον, κεκαθαρμένον ὥς σε διδάξω· πηγάνου ἐξ ἀγρίοιο

[5, 34]   ὦ πάτριε τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς σε καλεῖ Πλάτων, ἐθέωσας τὸν

[5, 3]   παλαίτατον τυγχάνον, ἐπὶ τὸ φυσικώτερον, ὥς φασι, μεταβεβλήκασι τροπικωτέραις ἀλληγορίαις, θεωρίας

[5, 5]   ἄλλα περὶ τῆς τῶν ἀγαθῶν, ὥς φασιν, δαιμόνων δυνάμεώς τε καὶ

[5, 4]   παρέστησεν. Εἰ δὲ καί τινες, ὥς φασιν, ἐν τούτοις ἦσαν ἀγαθοὶ

[5, 3]   τὰς εἰς τὸν κοινὸν βίον, ὥς φασιν, εὐεργεσίας ἐκτετιμημένον, ὃ δὴ

[5, 4]   ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ καὶ θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ

[5, 17]   ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ καὶ θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ

[5, 33]   ὥσπερ οὖν καὶ θείων ἀνδρῶν, ὥσπερ Ἀρχιλόχου. Καὶ οὐδὲν ἴσως θαυμαστόν.

[5, 4]   παλαιῶν ὅτι φύσεις τινές εἰσιν ὥσπερ ἐν μεθορίῳ θεῶν καὶ ἀνθρώπων

[5, 17]   Θαμνοῦν πρὸς τὴν γῆν εἰπεῖν, ὥσπερ ἤκουσεν, ὅτι ὁ μέγας Πὰν

[5, 4]   Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς δὲ καὶ θυσίας, ὥσπερ ἡμέρας ἀποφράδας καὶ σκυθρωπάς, ἐν

[5, 4]   καὶ διὰ σωμάτων ὁμιλεῖν. Ἀλλ´ ὥσπερ Ἡρακλῆς Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ παρθένον,

[5, 34]   καὶ Λοκροὶ ἐπείνησαν διὰ τοῦτο, ὥσπερ Θάσιοι, ἕως αὐτοὺς ἰάσατο λόγιον

[5, 20]   περὶ τῆς ὁδοῦ· ἐπεθύμει δὲ ὥσπερ καὶ ὁ πατήρ. Σὺ δ´

[5, 34]   Θασίου πύκτου· ᾧ ἀθανασίαν μέν, ὥσπερ Κλεομήδει, οὐκ ἔδωκαν, ἐφίλησαν δὲ

[5, 7]   τί {καὶ} τίνι αὐτῶν, δεδηλώκασιν, ὥσπερ ὁ Διδυμαῖος διὰ τούτων (ἦν

[5, 34]   τῆς ἀγαθουργίας καὶ ἀνηρείψαντό σε, ὥσπερ οἱ τοῦ Ὁμήρου τὸν Γανυμήδην·

[5, 8]   ἀήταις νόσφι πυρὸς θείοιο, πανομφέας ὥσπερ ὀνείρους, εἰσκρίνεις μερόπεσσιν, ἀεικέα δαίμονας

[5, 33]   αὕτη γὰρ διάλεκτος καὶ θεῶν, ὥσπερ οὖν καὶ θείων ἀνδρῶν, ὥσπερ

[5, 5]   μάλιστα γὰρ αὐτῷ καὶ νῦν ὥσπερ οὖν καὶ πολλάκις μάρτυρι χρήσομαι

[5, 17]   οὐκ ἄλλοτε ἐξ αἰῶνος ἱστορηθείσης, ὥσπερ οὖν καὶ τῆς ἀνθρωποθυσίας τῶν

[5, 8]   ἧττον. Τινὲς δὲ καὶ ἔθος ὥσπερ ποιησάμενοι τῆς ἑαυτῶν παρουσίας εὐμαρέστερον

[5, 25]   οἷ χωρήσει τὰ τῆς Σπάρτης, ὥσπερ τὰ τῆς Ἀττικῆς. Ἐδεδοίκεις οὖν

[5, 36]   ἡγήσωνται κἄπειτα εἰς ἄστυ ἀναγάγωσιν, ὥσπερ τινὰ ἀγαθὴν τύχην, κακὴν οὖσαν

[5, 34]   ἅμα καὶ ἀλείπτης, ἵν´ ᾖ ὥσπερ χρηστήριον Δελφικὸν οὕτω καὶ γυμναστήριον.

[5, 9]   τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις χειρούμενοι καὶ ὡσπερεὶ δεσμοῖς καταδουλούμενοι, ὥστε μηδὲ τὴν

[5, 2]   τῶν ἀνθρώπων βίῳ κατέστησαν αἴτιοι, ὡσπεροῦν ὁ πρὸ τούτου διήλεγξεν λόγος.

[5, 35]   Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος ὢν Κυψέλῳ; Ὥστ´ ἂν ἐκείνως ἄμεινον εἶναι ὑμῖν·

[5, 14]   γινώσκειν τὴν τῆς γενέσεως σύστασιν, ὥστ´ εἶναι αὐτούς, εἰ χρὴ οὕτω

[5, 17]   πιστεῦσαι τῷ λόγῳ τὸν Τιβέριον ὥστε διαπυνθάνεσθαι καὶ ζητεῖν περὶ τοῦ

[5, 15]   ἐνάρετον καὶ φιλόθεον ψυχὴν προηυτρεπισμένων. Ὥστε διαρρήδην ἐξ ἁπάντων τούτων περιγείους

[5, 34]   παχεῖς ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν ὑμᾶς οὕτως ὥστε ἐνίοτε ὅλῃ πόλει καὶ ὅλῳ

[5, 36]   ἂν τοσοῦτος ἤρθη ὁ λῆρος, ὥστε ἤδη καὶ μέχρις ὑμῶν κεχωρηκέναι

[5, 17]   τοῦ τῶν ἀνθρώπων ἀναγέγραπται βίου· ὥστε ἤδη τινὰς τῶν δαιμόνων γονυπετεῖν

[5, 17]   ἀκουσθῆναι, Θαμνοῦν τινος βοῇ καλοῦντος, ὥστε θαυμάζειν· ὁ γὰρ Θαμνοῦς Αἰγύπτιος

[5, 18]   ἐν Κρήτῃ παρὰ τῷ Μίνωϊ· ὥστε καὶ μέχρι τῶν Σωκράτους χρόνων

[5, 9]   χειρούμενοι καὶ ὡσπερεὶ δεσμοῖς καταδουλούμενοι, ὥστε μηδὲ τὴν αὐτεξούσιον καὶ προαιρετικὴν

[5, 34]   ἐπὶ τούτῳ ὠφελήθη ἡ γῆ ὥστε παύσασθαι νοσοῦσα, εἰ μὴ τῶν

[5, 3]   διὰ τὰς ἐξ αὐτῶν βλάβας, ὥστε τὴν πᾶσαν αὐτοῖς θεοποιίαν εἰς

[5, 28]   καὶ παρ´ αὐτῶν τῶν στασιαζόντων. Ὥστε τούτου μὲν τοῦ παρεγγυήματος ἀφίεμέν

[5, 9]   τις ἦν ἐξ αὐτῶν ψυχῆς ὠφέλεια, χρῆν δήπου προαιρέσει τὸ ἀγαθὸν

[5, 6]   ἀγαθῶν δαιμόνων αἱ εἰς ἀνθρώπους ὠφέλειαι. Δέχου δὲ καὶ τούτων τὰς

[5, 1]   ἐξ αὐτῶν θεραπείας τε καὶ ὠφελείας ἀφθόνως τοῖς πᾶσιν ἐμπαρέχειν. Νυνὶ

[5, 1]   τιμωμένου οὐδεμιᾶς τις θεῶν δημοσίας ὠφελείας ᾔσθετο, μηκέτ´ οὔσης μήτε Ἀσκληπιοῦ

[5, 1]   τιμωμένου οὐδεμιᾶς δημοσίας τις θεῶν ὠφελείας ᾔσθετο. Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς ὁ

[5, 34]   καὶ μὴ λαλέοντος ἀκούων, εἴθε ὤφελες τὰ μὲν τοιαῦτα πάντα ἀγνοεῖν,

[5, 34]   ταῦτα τὰ θρέμματα. Ὡς δὴ ὤφελες, ὦ μάντι, ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ

[5, 34]   ἀνδριάντων; Ἀμέλει οὐδὲν ἐπὶ τούτῳ ὠφελήθη ἡ γῆ ὥστε παύσασθαι νοσοῦσα,

[5, 6]   κατάρχειν καὶ τὰ λυσιτελῆ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις ὑποτίθεσθαι. Οἱ δὲ

[5, 32]   ἑαυτοῦ πολιτείας ὡς κατ´ οὐδὲν ὠφέλιμον, ἀλλὰ καὶ τὰ ἔσχατα τοὺς

[5, 3]   τὸ βλαπτικὸν καὶ εἰς τὸ ὠφελοῦν, ἀγαθῶν καὶ φαύλων αὐτοῖς τεθείκασι

[5, 9]   δ´ οὐ καλὸν ἦν οὐδ´ ὠφελοῦν τὸ πραττόμενον, διὸ μηδὲ κατὰ

[5, 10]   ἐν ταῖς ἐκλείψεσιν, πᾶσιν ἂν ὤφθη ταὐτὸν τοῖς εἰς αὐτὸν ἀτενίζουσιν.

Livre, Chap.
[5, 32]	γὰρ δὴ τοῦτο αὐτῷ σοι,	ὦ	ἀναίσχυντε μάντι, ὡς μή τίς
[5, 34]	ὁ δεδηλωμένος τούτοις τοῖς ῥήμασιν·	Ὦ	εἰδὼς ψάμμου τ´ ἀριθμὸν καὶ
[5, 17]	μὲν δαίμονας οὐκ Ἐμπεδοκλῆς μόνον,	ὦ	Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν, ἀλλὰ καὶ Πλάτων
[5, 17]	Οὐδὲ αὐτοὺς ἡμᾶς, ἔφη, λανθάνομεν,	ὦ	Ἡρακλέων, ἐν λόγοις ἀτόποις γεγονότες,
[5, 33]	ὄντα δυηπαθέων ἀλεγίζειν. Ἄγε οὖν,	ὦ	θεέ, μὴ περιίδῃς μηδ´ ἡμᾶς.
[5, 24]	ἔτι τοί ποτε κἀντίος ἔσται.	Ὦ	θείη Σαλαμίς, ἀπολεῖς δὲ σὺ
[5, 34]	ὃς ἀνεῖχε τὴν στέγην; Ἆρ´,	ὦ	θεοποιέ, διὰ ταῦθ´ ἡμῖν ὁ
[5, 35]	Πῶς δ´ εἰ Κύψελος ὄλβιος,	ὦ	κακόδαιμον, οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος,
[5, 22]	σοφίας ἐνεπορευσάμεθα ἐκ τῆς Ἀσίας,	ὦ	Κλάριε, παρὰ σοῦ· Ἔστιν ἐν
[5, 16]	περὶ τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν,	ὦ	Κλεόμβροτε· μεγάλη γὰρ ἡ παλαιὰ
[5, 34]	τοῖς διώκουσι, πειρωμένοις αὐτὸν ἐξελκύσαι;	Ὦ	Κλεόμηδες, ἆρα ἥρως οὐκέτι θνητός,
[5, 20]	Κάρνος ἄγγελος ἀποθανών. Καίτοι πῶς,	ὦ	κράτιστε, ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ
[5, 27]	ἐπεφώνησεν τὸ βοώμενον ἐκεῖνο· Ἥκεις,	ὦ	Λυκόεργε, ἐμὸν ποτὶ πίονα νηὸν
[5, 27]	ἔτι καὶ μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι,	ὦ	Λυκόεργε. Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ
[5, 34]	τὰ θρέμματα. Ὡς δὴ ὤφελες,	ὦ	μάντι, ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ μάντεως
[5, 34]	ἀγαθῇ. Εἴθ´ οὖν, ὡς ἔφην,	ὦ	μάντι, ἐάσας τὴν ψάμμον καὶ
[5, 24]	ὑμῖν οὕτω φληναφᾶν; Πῶς δέ,	ὦ	μάντι, ὅτι μὲν ἡ θείη
[5, 23]	αὐτοὺς σωθήσεσθαι τῆς πόλεως ἐμπρησθείσης.	Ὦ	μεγάλης θεοῦ βοηθείας. Εἶτα πολιορκίαν
[5, 24]	δὴ λεγέσθω τὰ πρὸς Ἀθηναίους·	Ὦ	μέλεοι, τί κάθησθε; Πόλιν φύγετ´
[5, 20]	Εὔχεο Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι.	Ὦ	μιαρώτατε καὶ ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´
[5, 34]	θνητὸν ἐόντα. Διὰ τί γάρ,	ὦ	πάτριε τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς
[5, 25]	Ἀληθῆ λέγεις. Οὐ γὰρ ἠπίστασο,	ὦ	σοφιστά, οἷ χωρήσει τὰ τῆς
[5, 33]	πολλοῖσι λόγοις εἰρημένον. Δεινὸν γάρ,	ὦ	σοφώτατε ἀνδρῶν, μᾶλλον δὲ θεῶν,
[5, 32]	τοῖς ἀδικοῦσιν. Διὰ τί δέ,	ὦ	σοφώτατε, Χαρίλαος καὶ Ἀρχέλαος οἱ
[5, 25]	οὕτως εἶπας τοῖς Λακεδαιμονίοις· Ὑμῖν,	ὦ	Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο, ἢ μέγα
[5, 33]	Ἀθάνατός σοι παῖς καὶ ἀοίδιμος,	ὦ	Τελεσίκλεις, ἔσσετ´ ἐν ἀνθρώποις· ὁ
[5, 24]	καὶ ἡ Ἀθηνᾶ τῆς Ἀθηνᾶς,	ὦ	τῆς Ἀθηνᾶς ἀδελφέ· ἥ τε
[5, 24]	σοι ὁ Ζεὺς τοῦ Διός,	ὦ	υἱὲ τοῦ Διός, ἀλλὰ καὶ
[5, 33]	εἶναι τοῦ οὐρανοῦ; Μὴ φθονήσῃς,	ὦ	φιλανθρωπότατε θεῶν, μηδ´ ἄλλοις ἀνθρώποις
[5, 34]	ἤσκουν τὰ τοῦ Θασίου πύκτου·	ᾧ	ἀθανασίαν μέν, ὥσπερ Κλεομήδει, οὐκ
[5, 4]	ἥρωος βίος, οὐδὲν ἧττον, ἐφ´	ᾧ	βούλεται, δεδείξεται μετὰ μαρτύρων σοφῶν
[5, 4]	κἂν τεταγμένος κἂν ἄτακτος, ἐν	ᾧ	μεταλλάττει δαίμονος ψυχὴ καὶ ἥρωος
[5, 33]	οἶδα· καὶ ἔργον ἐπετήδευεν, ἐφ´	ᾧ	οὐχ ὅπως αὐτὸς ἐθαυμάζετο ὁ
[5, 27]	ἦν καὶ ὁ πρὸς Λυκοῦργον,	ᾧ	προσιόντι ἡ Πυθία ἐπεφώνησεν τὸ
[5, 4]	δ´ οὖν ὁ Πλούταρχος ἐν	ᾧ	συνέταξεν λόγῳ Περὶ τῶν κατὰ
[5, 17]	δ´ ἄξιον τὸν καιρὸν ἐν	ᾧ	φησι τὸν θάνατον γεγονέναι τοῦ
[5, 23]	ἀδιανοήτου ποιήματος; Ἀλλὰ γὰρ τούτων	ὧδε	ἐληλεγμένων ὥρα συνιδεῖν αὖθις ἄνωθεν
[5, 32]	οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν οὖν	ὧδε	ἐχέτω. Φέρε δὲ τούτοις προσθῶμεν
[5, 7]	φιλοσοφίας προστίθησι τοῖς εἰρημένοις λέγων	ὧδε·	Καὶ μὴν ὅ τι ἑκάστῳ
[5, 21]	τοῦ Κλαρίου Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι, γράφων	ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' Ὡς ἐπλάνων διὰ
[5, 27]	προδηλωθεὶς ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν. Γράφει δὲ	ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΗ' Τὰ περὶ Λυκούργου
[5, 5]	ἠξιωμένους ἄθρουν θάνατον ὑπομεῖναι λέγων	ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ὡς θανάτου ποιητικοί εἰσιν
[5, 24]	οὐ δήπου θεοῦ ἦν μάντευμα	ὧδέ	πως ἀμφιβάλλειν ἀγνοίᾳ τοῦ μέλλοντος,
[5, 9]	παρ´ αὐτοῦ διδαχθῆναι; Πυνθάνεται γοῦν	ὧδέ	πως ἀπορῶν καὶ λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 18]	ἐμῶν ἄκουε, πρὸς τὸν χρησμῳδὸν	ὧδέ	πως ἀποτεινομένου· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Πρὸς
[5, 32]	ὁ προδηλωθεὶς τὸν χρησμῳδὸν θεὸν	ὧδέ	πως σκώπτει· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ' Ὅτι
[5, 8]	μ´ ἀεὶ θείοντος ἀπ´ αἰθέρος	ὧδε	χατίζων θειοδάμοις Ἑκάτην με θεὴν
[5, 21]	αὑτοῦ μανίας καὶ πλεονεξίας. οὐκ	ὤκνησας	εἰπεῖν ὅτι Ἅλυν διαβὰς μεγάλην
[5, 16]	αὐτὴ γαῖα χανοῦσα, τὰ δ´	ὤλεσε	μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´ Ἠελίῳ
[5, 18]	καὶ οἰκεῖα, τὰ ἀνηλεῆ καὶ	ὠμὰ	καὶ ἀπάνθρωπα, λοιμὸν ἐπὶ λοιμῷ
[5, 33]	καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ δὲ καὶ	ᾤμην	ἴσον εἶναι Ὅμηρόν τε ὄντα
[5, 29]	ἐπὶ χρυσείους ἄνδρας πολυεθνέα λαόν,	ὤμοις	μὲν χαλκὸν προφέρων, χερσὶν δὲ
[5, 4]	ἀποφράδας καὶ σκυθρωπάς, ἐν αἷς	ὠμοφαγίαι	καὶ διασπασμοὶ νηστεῖαί τε καὶ
[5, 4]	καὶ ἀκολάστῳ καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις	ὠμοφαγίαις	τε καὶ διασπασμοῖς καὶ ἀνθρωποθυσίαις
[5, 1]	αἱ παρὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν	ὠμῶς	καὶ ἀνηλεῶς ἐπιτελούμεναι τὸ πρὶν
[5, 24]	Εὐρώπῃ μίαν πόλιν ἀνατρέψαι ἀδύνατος	ὤν.	Καὶ σὺ δέ, ὁ τολμηρὸς
[5, 36]	μὴ καὶ σοὶ θείας ἀλλότριος	ὢν	δυνάμεως ἔτι μᾶλλον ὁ περὶ
[5, 10]	τούτων ἡμῖν παρεισήχθω μάρτυς, σοφὸς	ὢν	ἐν τοῖς γνωρίμοις καὶ πάντα
[5, 21]	δὲ ἐξ ἰδιωτικοῦ γένους ἡμίονος	ὢν	ἐν τῷ αἰνίγματι, παρεμφαίνει μὲν
[5, 1]	συνορᾶν ἐπιδεικνύμενος. Ἀλλὰ καὶ εἷς	ὢν	καί, ὡς ἄν τις ὑπολάβοι,
[5, 35]	οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος	ὢν	Κυψέλῳ; Ὥστ´ ἂν ἐκείνως ἄμεινον
[5, 34]	ἅτε μήτε αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος	ὢν	μάχεσθαι, κἂν εἰ σιδηροῖς χρῷτο
[5, 28]	παρεγγυήματος ἀφίεμέν σε. Καίτοι μάντις	ὢν	οὐκ ἔγνως ἡμᾶς πολλάκις καὶ
[5, 5]	ἐξαμαρτεῖν καὶ Κρόνος περὶ Οὐρανόν·	ὧν	ἀμαυρότεραι γεγόνασιν αἱ τιμαὶ παρ´
[5, 5]	δίκας φησὶ διδόναι τοὺς δαίμονας	ὧν	ἂν ἐξαμάρτωσιν καὶ πλημμελήσωσιν· αἰθέριον
[5, 32]	δὲ τούτοις προσθῶμεν καὶ δι´	ὧν	αὖθις ὁ Ἀπόλλων θαυμάζει τὸν
[5, 23]	λοιβῆς καὶ κνίσης ἐμέμνητο καὶ	ὧν	αὐτῷ συνήθως ἐτέλουν τὰς ἑκατόμβας
[5, 3]	τοὺς παρὰ βαρβάροις ὁμοίους. Ἐξ	ὧν	ἀφορίσαντες καὶ διαστειλάμενοι τὰ περὶ
[5, 6]	τῶν λοιπῶν τὰ γενναῖα κατορθώματα,	ὧν	δὴ ἕνεκα τὴν οὐράνιον ἀπολελοιπότες
[5, 4]	ἐκ πασῶν ὧν ἐξελέξαντο ἀφ´	ὧν	ἐγεννήθησαν Οἱ γίγαντες οἱ ὀνομαστοὶ
[5, 34]	ἀλλὰ θεῷ τῷ αὐτῷ. Ἐξ	ὧν	ἐγὼ καὶ πάνυ κατενόησα ὅτι
[5, 4]	περὶ τῶν τούτους γεγεννηκότων, περὶ	ὧν	εἴρηται· ἰδόντες δὲ οἱ ἄγγελοι
[5, 26]	ἀνατρέπειν. Οὕτως δὲ οὐδὲν εἰπὼν	ὧν	ἕνεκα ἦσαν ἀφιγμένοι ἀπέπεμψας οἰομένους
[5, 17]	νήσων εἶναι πολλὰς ἐρήμους σποράδας,	ὧν	ἐνίας δαιμόνων καὶ ἡρώων ὀνομάζεσθαι·
[5, 4]	ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας ἐκ πασῶν	ὧν	ἐξελέξαντο ἀφ´ ὧν ἐγεννήθησαν Οἱ
[5, 4]	δ´ ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώπους. Ἐξ	ὧν	ἔοικε ποιεῖν τὴν μεταβολήν, τοῦ
[5, 21]	ἐπὶ ἀπάτῃ τῶν πολλῶν ἐσκευωρημένα·	ὧν	ἐπείπερ ἅπαξ ἐμνήσθημεν, οὐδὲν ἂν
[5, 2]	ἀνέσεως ἐλευθέρους παθῶν ἠφίεσαν. Δι´	ὧν	ἐπὶ μᾶλλον κατὰ κρημνῶν ἔφερον
[5, 22]	ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης· ἑκάστῳ γὰρ	ὧν	ἐπιθυμεῖ ἡγεῖσθαι μὲν τὸν πόνον,
[5, 24]	οἰμώξεις; (Εἶπον ἂν ἄνθρωποι, ὑπὲρ	ὧν	ἡ Παλλὰς οὐ δύναται Δί´
[5, 35]	ἀναβολὴν ἐψηφίσαντο θανάτου Φαλάριδι, ἀνθ´	ὧν	ἡμέρως Χαρίτωνι καὶ Μελανίππῳ προσηνέχθη·
[5, 15]	φιλοσωμάτους ὑπάρχειν δαίμονας τοὺς περὶ	ὧν	ἡμῖν ὁ προκείμενος τυγχάνει λόγος·
[5, 4]	δὲ πολὺ καὶ δυσκατάσβεστον ἔνεστιν,	ὧν	ἴχνη καὶ σύμβολα πολλαχοῦ θυσίαι
[5, 28]	συνθώκῳ πρεσβυτέρων οὐδέποτε κεκαθικέναι, παρ´	ὧν	καὶ παρ´ ἧς εἶχεν καλλίω
[5, 13]	ὅπως φαντάζονται αὐτοὶ μεμηνύκασιν, ἀφ´	ὧν	καὶ τὰ ἀγάλματα οὕτω καθιδρύνθη.
[5, 34]	τυράννους κολακεύειν εἰώθασιν οἱ περὶ	ὧν	ὁ λόγος· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΕ' Ὅτι
[5, 3]	καὶ φαύλων αὐτοῖς τεθείκασι προσηγορίας.	Ὧν	οὕτως ἐχόντων ἀναγκαῖον εἶναί μοι
[5, 1]	τὸν κατ´ ἀλλήλων πόλεμον ἐξοιστρούμενοι.	Ὧν	οὕτως ἐχόντων ἐν ὁποίᾳ τότε
[5, 5]	ἀπολείπουσι τῶν Ὀσιριακῶν καὶ Τυφωνικῶν,	ὧν	παρὰ πᾶσιν ἀνέδην ἔξεστι μυθολογουμένων
[5, 2]	μνήμη τῆς μείζονος ἠξιοῦτο θεραπείας.	Ὧν	τὰς μὲν τῶν σωμάτων ἰδέας
[5, 34]	οἱ ἀλφιτοποιοὶ πιαίνουσι βοῦς, δι´	ὧν	ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι ἐνίοτε θύοντες
[5, 6]	καὶ τὸν Ἀπόλλω μαντεύεσθαι. Τοιαῦται	ὧν	φασιν ἀγαθῶν δαιμόνων αἱ εἰς
[5, 8]	ἐκεῖνα τὰ τῆς Ἑκάτης, δι´	ὧν	φησιν ἐπιφαίνειν· Ἠέριον μετὰ φέγγος
[5, 27]	θεῶν ἐπικουρίας ἢ θεραπείας οὐδὲν	ὤναντο;	Τοιαῦτα δὲ ἀεὶ καὶ διὰ
[5, 31]	νῆσον· ὃς ἐκείνως ἂν μᾶλλον	ὤνατο	ἀκούσας· Ἀντίοχ´, εἰς νοῦν ἐλθὲ
[5, 10]	περὶ δραπέτου εὑρέσεως ἢ χωρίου	ὠνῆςἢ	γάμου, εἰ τύχοι, ἢ ἐμπορίας
[5, 34]	ἀβέλτεροι πάλιν τοὺς φεύγοντας ἀνθρώπους	ᾤοντο	ὅτι δεῖ αὐτοὺς κατακαλεῖν· κακῶς
[5, 23]	Πολὺς ἦν ὁ Περσῶν στρατὸς	ὡπλισμένος	κατὰ Ἀθηναίων, οὐδ´ ἦν τις
[5, 23]	Ἀλλὰ γὰρ τούτων ὧδε ἐληλεγμένων	ὥρα	συνιδεῖν αὖθις ἄνωθεν ὅπως τοὺς
[5, 10]	ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον καὶ καθ´	ὥραν	τὰς μορφὰς ἀμείβοντα καὶ κατὰ
[5, 20]	Ἡρακλείδας διηγήματος. Οὗτοι γάρ ποθ´	ὡρμημένοι	κατὰ τὸν Ἰσθμὸν εἰσβαλεῖν εἰς
[5, 20]	Καὶ ὃς κατὰ τὸν Ἰσθμὸν	ὥρμησεν	ἐπιχειρεῖν καὶ μάχῃ τελευτᾷ. Τούτου
[5, 8]	εἰρηκότος παρετήρησα ἐκ τῶν λογίων	ὡς	ἀληθές ἐστιν τὸ εἰρημένον. Πάντες
[5, 5]	περιόδοις ἁγνὸν γενόμενον καὶ Φοῖβον	ὡς	ἀληθῶς κατελθόντα τὸ χρηστήριον παραλαβεῖν,
[5, 36]	παμπόλλοις Ἡσιοδείοις θεοῖς. Τρὶς γὰρ’	ὡς	ἀληθῶς μύριοί εἰσιν ἐπὶ χθονὶ
[5, 36]	τινὰ ἀγαθὴν τύχην, κακὴν οὖσαν	ὡς	ἀληθῶς οὐ τύχην, ἀλλὰ τυφεδόνα;
[5, 21]	χρησμοῦ κατέστη αἴτιος. Ἔοικας δὴ	ὡς	ἀληθῶς τὰ μὲν ὅσα ψάμμου
[5, 1]	πάλαι σοφοῖς καὶ βασιλεῦσι δαιμονῶσιν	ὡς	ἀληθῶς φίλον ἦν. Περὶ δὲ
[5, 36]	ἐπέρρωσέν τε καὶ προσεπέτεινεν θεοπληξίας,	ὡς	ἄν τις εἴποι, ἐκ Δελφῶν
[5, 1]	Ἀλλὰ καὶ εἷς ὢν καί,	ὡς	ἄν τις ὑπολάβοι, μόνος τὸ
[5, 15]	Τούτων γὰρ ἐν ἀνθρώπου ψυχῇ	ὡς	ἂν ἀληθῶς ἱερῷ χωρίῳ προϋποκειμένων,
[5, 1]	τὴν ἀνθρωπότητα τῷ μηκέτ´ ὄντι,	ὡς	ἂν εἴποιεν αὐτοί, παραδεδωκότες; Ὁ
[5, 5]	περὶ οὓς ὑπολαμβάνουσιν θεοὺς πλάνης,	ὡς	ἂν ἐκ τῶν οἰκείων βελῶν
[5, 24]	καὶ βαρβάρων νίκην τοῖς Ἕλλησιν	ὡς	ἂν οἰκείοις φίλοις προξενεῖν· ἢ
[5, 26]	βραβευτάς. Τοτὲ μὲν οὖν Λακεδαιμονίους	ὡς	ἂν οἰκείους καὶ φίλους ὁ
[5, 9]	πρὸς τὸν εἰρημένον Αἰγύπτιον ἐπιστολῇ,	ὡς	ἂν προφήτῃ τἀληθῆ καὶ ἀπόρρητα
[5, 18]	τῶν ὁσίων καὶ εὐσεβῶν ἐκτελεῖν,	ὡς	ἂν τῶν θεῶν τούτοις ἱλασκομένων.
[5, 1]	Εἰ δὴ ὁ μὲν θνητός,	ὡς	ἂν φαῖεν, ἄνθρωπος (τάχα δ´
[5, 14]	μύστης, τὴν ἐκ λογίων φιλοσοφίαν	ὡς	ἀπόρρητα θεῶν περιέχουσαν λόγια παραφαίνει,
[5, 1]	γοῦν μάλα ὅσον οὐδέπω παραστήσομεν	ὡς	ἄρα μετὰ τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ
[5, 15]	τούτων ἁπάντων ἡγοῦμαι σαφῶς ἐληλέγχθαι	ὡς	ἄρα περίγειοί τινες καὶ φιλοπαθεῖς
[5, 2]	κατὰ κρημνῶν ἔφερον τοὺς δεισιδαίμονας,	ὡς	αὐτοὺς εἶναι νομίζειν τοτὲ μὲν
[5, 17]	τῶν κρεισσόνων τινὸς ἔκλειψις γέγονεν·	ὡς	γὰρ λύχνος ἀναπτόμενος, φάναι, δεινὸν
[5, 22]	ἡδὺν ἐκ τοῦ κέρδους προσδοκᾶν.	Ὡς	δ´ ἐφαίνετο ὁ ἔμπορος ἐξισούμενος,
[5, 5]	ἀδελφὰ λέγεσθαί φασι περὶ Τυφῶνος,	ὡς	δεινὰ μὲν ὑπὸ φθόνου καὶ
[5, 22]	ὡς ἤκουσα, πῶς οἴει ἠγανάκτησα,	ὡς	δὴ τῆς ἀρετῆς ὑπ´ αὐτοῦ
[5, 24]	ὁ τεχνίτης ἐκέρασεν τὸ λόγιον,	ὡς	δὴ τοῦ Διὸς τῇ μὲν
[5, 34]	δυοῖν ἀδικούντων ταῦτα τὰ θρέμματα.	Ὡς	δὴ ὤφελες, ὦ μάντι, ἀλείπτης
[5, 8]	Ἐπεὶ καὶ ἐπανάγκους ἑαυτῶν ἐκδιδόασιν,	ὡς	δηλώσει ὁ ἀπὸ τοῦ Ἀπόλλωνος
[5, 16]	κληῖδας ἀμαντεύτοιο σιωπῆς. Ῥέξατε δ´	ὡς	ἔθος ἐστὶ θεόπροπα θύματα Φοίβῳ.
[5, 10]	τῶν συμβόλων εἰπάτωσαν. Δῆλον γὰρ	ὡς	εἰ τοῦ ἡλίου ἦν τὸ
[5, 24]	θείη οὐδὲ ἡττωμένων ἀφήρμοσεν ἄν,	ὡς	εἰς οἶκτον οὕτως ἐπιφωνουμένη· ἥ
[5, 36]	Ὀλυμπίων εἰς τοῦτο ἦλθεν παρανοίας	ὡς	ἐλάϊνον κορμὸν θεῶσαι· ὃν οἱ
[5, 5]	δ´ ἧττον ἐπιταράττει. Γίνονται γὰρ	ὡς	ἐν ἀνθρώποις καὶ δαίμοσιν ἀρετῆς
[5, 4]	τοῖς εἰρημένοις ταῦτα· Εἰσὶ γὰρ	ὡς	ἐν ἀνθρώποις καὶ δαίμοσιν ἀρετῆς
[5, 34]	τῷ μαστιγοῦντι ἐχθρῷ κατά τινα,	ὡς	ἔοικεν, δαιμονίαν μέριμναν. Ἀλλ´ οἱ
[5, 22]	ἠπατῆσθαι, γράφων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ'	Ὡς	ἐπλάνων διὰ τῶν χρησμῶν παίζοντες
[5, 27]	Μαντικῇ καὶ οὐκ ἐπιτρέψει αὐτῇ	ὡς	ἔτυχε διαλέγεσθαι, ἅτε δὴ τῶν
[5, 34]	χρήσει τῇ ἀγαθῇ. Εἴθ´ οὖν,	ὡς	ἔφην, ὦ μάντι, ἐάσας τὴν
[5, 22]	Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν	ὡς	ἤκουσα, πῶς οἴει ἠγανάκτησα, ὡς
[5, 6]	θάνατον ὑπομεῖναι λέγων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ὡς	θανάτου ποιητικοί εἰσιν οἱ λεγόμενοι
[5, 1]	κατά τε πόλεις καὶ χώρας	ὡς	θεοὶ τετιμημένοι· οὐ λυπεῖ δὲ
[5, 17]	θνήσκειν τοὺς δαίμονας, οὓς δὴ	ὡς	θεοὺς τιμῶσιν Τὸ μὲν ἐφεστάναι
[5, 1]	ἔθνεσι μαντεῖα καὶ χρηστήρια· καὶ	ὡς	καθῄρηται πάντα καὶ ἐκλέλοιπεν μετὰ
[5, 22]	εὐφροσύνην. Ταῦτα ἐκθέμενος εὐθὺς ἐπισυνάπτει	ὡς	καὶ δεύτερον ἐρωτήσας καὶ τρίτον
[5, 26]	ἀνδρῶν ἴδοις ἄν, εἰ μάθοις	ὡς	καὶ εἰς τὸν κατ´ ἀλλήλων
[5, 10]	Χαιρήμων ὁ ἱερογραμματεὺς ἀναγράφει ταῦτα,	ὡς	καὶ παρ´ Αἰγυπτίοις θρυλούμενα, καὶ
[5, 7]	κυνηγὸν οὖσαν τοῖς θηρσὶν πολεμεῖν,	ὡς	καὶ ταῖς ἄλλαις τὰ κατειλεγμένα.
[5, 7]	θεοφιλοῦς πράξεως μέλεται τῇ προειρημένῃ·	ὡς	καὶ τῇ Ἀθηνᾷ μόθοι καὶ
[5, 3]	ταῦτα τῇ οἰκείᾳ παρειλήφασιν θεολογίᾳ,	ὡς	καὶ τὸ πέμπτον ἐκ τῶν
[5, 34]	ἐπισυνάψω καὶ ἅ φησιν ἀπελέγχων	ὡς	καὶ τοὺς τυράννους κολακεύειν εἰώθασιν
[5, 21]	ἀλόγως διαγανακτεῖ ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ'	Ὡς	καὶ τῷ Κροίσῳ τῆς οἰκείας
[5, 4]	καὶ Τιτανικὰ δαιμονικὰ εἶναι διηγήματα,	ὡς	καινοτέραν ὑποβάλλειν διάνοιαν. Μήποτε ἄρα
[5, 32]	Πλάτων ἐξωθεῖ τῆς ἑαυτοῦ πολιτείας	ὡς	κατ´ οὐδὲν ὠφέλιμον, ἀλλὰ καὶ
[5, 10]	οὕτως κενὸν φόβον καὶ πλάσματα,	ὡς	κομιδῆ παῖδες ἀνόητοι; Καίτοι καὶ
[5, 15]	ἀποστροφὴν αὐτῶν πεποιῆσθαι. Ὁρᾷς γοῦν	ὡς	κρατεῖν αὐτοὺς ἔν τισι γῆς
[5, 10]	Πάνυ δέ με θράττει πῶς	ὡς	κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους
[5, 7]	Πάνυ δέ με θράττει πῶς	ὡς	κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους
[5, 25]	ἀμαντευτότατος σύνδεσμος. Ἀλλ´ ἐῶμεν αὐτόν,	ὡς	μὴ δὶς περὶ τοῦ αὐτοῦ
[5, 27]	ἀπληστίας καὶ δόξης κενῆς ἐρησόμενοι,	ὡς	μὴ δοκοῖεν Μεσσηνίων μάχῃ λείπεσθαι,
[5, 26]	ἀποφυγὴ ὀρύξασι, τούτου μὲν ἔπαυσας,	ὡς	μὴ κελεύων ἔργου ἔχεσθαι ἐπαγγέλλῃ
[5, 31]	πατρίοισι νόμοις, θείοις δὲ σέβοντες·	ὡς	μὴ μᾶλλον τῆς Κρήτης σὺ
[5, 32]	αὐτῷ σοι, ὦ ἀναίσχυντε μάντι,	ὡς	μή τίς σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν,
[5, 20]	πάθος καὶ ἡ ἐπιθυμία παραβουκολῆσαι,	ὡς	μηδ´ εἰ χιλιάκις σφαγεῖεν, ἀπιστεῖν
[5, 17]	αὐτῶν καὶ φθοραὶ πολλάκις μέν,	ὡς	νῦν, πνεύματα καὶ χαλάζας τρέφουσιν,
[5, 6]	οἱ μὲν θεράποντές τινων ἀνεδείχθησαν,	ὡς	ὁ Πὰν τοῦ Διονύσου· δεδήλωκεν
[5, 4]	Ἀλλὰ γὰρ τοῖς πᾶσιν πρόδηλον	ὡς	ὁ τὰ φίλα τοῖς φαύλοις
[5, 8]	τῇ ψυχῇ, διὰ τοῦ σώματος	ὡς	ὀργάνου φωνὴν ἀποδίδωσιν. Ἀλλ´ ὅτι
[5, 21]	τραχηλίσαι μαινόμενον ἄνθρωπον, καὶ προσεγκαλοῖεν	ὡς	οὐδὲ ἰσόρροπον φωνὴν ἀφέντα, ἵν´
[5, 22]	κωμῳδίας μετασχεῖν καὶ μὴ σεμνύνεσθαι,	ὡς	οὐκ ἐμπεσόντας εἰς τὴν κοινὴν
[5, 8]	Ὅτι δὲ καὶ ἀξιοῦσιν ἀπολυθῆναι,	ὡς	οὐκ ἐπ´ αὐτοῖς τῆς ἀναχωρήσεως
[5, 34]	Κλεομήδης Ἀστυπαλαιεύς, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´	ὡς	οὐκέτι θνητὸν ἐόντα. Διὰ τί
[5, 34]	οὐ Κλεομήδης, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´	ὡς	οὐκέτι θνητὸν ἐόντα. Μὴ γὰρ
[5, 17]	τόπον γενομένης ἀνειπεῖν ἃ ἤκουσεν.	Ὡς	οὖν ἐγένετο κατὰ τὸ Παλῶδες,
[5, 5]	δαιμόνων περιέχειν ἱστορίας τὰς μυθικὰς	ὡς	περὶ θεῶν διηγήσεις. Βέλτιον οὖν
[5, 4]	ἐν οἷς φησι τὰς μυθικὰς	ὡς	περὶ θεῶν διηγήσεις λόγους εἶναί
[5, 1]	θεῶν, πόθεν δὴ λοιπὸν τὸ	ὡς	περὶ θεῶν καὶ ἡρώων δόγμα;
[5, 4]	τοὺς πολέμους ταῦτ´ εἶναι τὰ	ὡς	περὶ θεῶν μυθευόμενα. Λέγει δ´
[5, 4]	ἀσθενὲς καὶ ἀμαυρόν ἐστι λείψανον	ὡς	περίττωμα, τοῖς δὲ πολὺ καὶ
[5, 20]	εὐθύνει λέγων οὕτως· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ'	Ὡς	πολλοῖς θανάτου γέγονεν αἴτιος ὁ
[5, 28]	προκαθηγεμόνα καὶ σκοπὸν ἐλθόντα ποτὲ	ὡς	σὲ ἥκειν ἔφης ἐκ κοίλης
[5, 4]	Ὀρφέως ἢ Αἰγύπτιος ἢ Φρύγιος,	ὡς	τεκμαιρόμεθα ταῖς ἑκατέρωθι τελεταῖς ἀναμεμιγμένα
[5, 9]	εἰς τοσοῦτον ταπεινότητος καταπεπτωκόσιν πνεύμασιν,	ὡς	τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις ὑποσύρεσθαι καθέλκεσθαί
[5, 1]	ἡμῶν ἔνθεος καὶ εὐαγγελικὴ δύναμις,	ὡς	τολμᾶν τῷ τοῦ φιλτάτου φόνῳ
[5, 1]	γε τιμὰς αὐτῶν ἀθετῶν κρατεῖ,	ὡς	τοὺς μὲν θεοὺς μηκέτ´ εἶναι
[5, 27]	τὰ περὶ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΖ'	Ὡς	τοὺς χρωμένους αὐτοῖς ἐξέκαιον εἰς
[5, 7]	πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται	ὡς	χείρους καὶ δίκαιον εἶναι ἀξιοῦντες
[5, 10]	πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται	ὡς	χείρους καὶ δίκαιον εἶναι ἀξιοῦντες
[5, 27]	λογίων ἀπάτης. Τί δεῖ λέγειν,	ὥς	ποτε ἐν ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς,
[5, 12]	τρόπον· Ἀλλὰ τέλει ξόανον, κεκαθαρμένον	ὥς	σε διδάξω· πηγάνου ἐξ ἀγρίοιο
[5, 34]	ὦ πάτριε τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά,	ὥς	σε καλεῖ Πλάτων, ἐθέωσας τὸν
[5, 3]	παλαίτατον τυγχάνον, ἐπὶ τὸ φυσικώτερον,	ὥς	φασι, μεταβεβλήκασι τροπικωτέραις ἀλληγορίαις, θεωρίας
[5, 5]	ἄλλα περὶ τῆς τῶν ἀγαθῶν,	ὥς	φασιν, δαιμόνων δυνάμεώς τε καὶ
[5, 4]	παρέστησεν. Εἰ δὲ καί τινες,	ὥς	φασιν, ἐν τούτοις ἦσαν ἀγαθοὶ
[5, 3]	τὰς εἰς τὸν κοινὸν βίον,	ὥς	φασιν, εὐεργεσίας ἐκτετιμημένον, ὃ δὴ
[5, 4]	ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ καὶ θανάτους	ὥσπερ	ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ
[5, 17]	ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ καὶ θανάτους	ὥσπερ	ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ
[5, 33]	ὥσπερ οὖν καὶ θείων ἀνδρῶν,	ὥσπερ	Ἀρχιλόχου. Καὶ οὐδὲν ἴσως θαυμαστόν.
[5, 4]	παλαιῶν ὅτι φύσεις τινές εἰσιν	ὥσπερ	ἐν μεθορίῳ θεῶν καὶ ἀνθρώπων
[5, 17]	Θαμνοῦν πρὸς τὴν γῆν εἰπεῖν,	ὥσπερ	ἤκουσεν, ὅτι ὁ μέγας Πὰν
[5, 4]	Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς δὲ καὶ θυσίας,	ὥσπερ	ἡμέρας ἀποφράδας καὶ σκυθρωπάς, ἐν
[5, 4]	καὶ διὰ σωμάτων ὁμιλεῖν. Ἀλλ´	ὥσπερ	Ἡρακλῆς Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ παρθένον,
[5, 34]	καὶ Λοκροὶ ἐπείνησαν διὰ τοῦτο,	ὥσπερ	Θάσιοι, ἕως αὐτοὺς ἰάσατο λόγιον
[5, 20]	περὶ τῆς ὁδοῦ· ἐπεθύμει δὲ	ὥσπερ	καὶ ὁ πατήρ. Σὺ δ´
[5, 34]	Θασίου πύκτου· ᾧ ἀθανασίαν μέν,	ὥσπερ	Κλεομήδει, οὐκ ἔδωκαν, ἐφίλησαν δὲ
[5, 7]	τί {καὶ} τίνι αὐτῶν, δεδηλώκασιν,	ὥσπερ	ὁ Διδυμαῖος διὰ τούτων (ἦν
[5, 34]	τῆς ἀγαθουργίας καὶ ἀνηρείψαντό σε,	ὥσπερ	οἱ τοῦ Ὁμήρου τὸν Γανυμήδην·
[5, 8]	ἀήταις νόσφι πυρὸς θείοιο, πανομφέας	ὥσπερ	ὀνείρους, εἰσκρίνεις μερόπεσσιν, ἀεικέα δαίμονας
[5, 33]	αὕτη γὰρ διάλεκτος καὶ θεῶν,	ὥσπερ	οὖν καὶ θείων ἀνδρῶν, ὥσπερ
[5, 5]	μάλιστα γὰρ αὐτῷ καὶ νῦν	ὥσπερ	οὖν καὶ πολλάκις μάρτυρι χρήσομαι
[5, 17]	οὐκ ἄλλοτε ἐξ αἰῶνος ἱστορηθείσης,	ὥσπερ	οὖν καὶ τῆς ἀνθρωποθυσίας τῶν
[5, 8]	ἧττον. Τινὲς δὲ καὶ ἔθος	ὥσπερ	ποιησάμενοι τῆς ἑαυτῶν παρουσίας εὐμαρέστερον
[5, 25]	οἷ χωρήσει τὰ τῆς Σπάρτης,	ὥσπερ	τὰ τῆς Ἀττικῆς. Ἐδεδοίκεις οὖν
[5, 36]	ἡγήσωνται κἄπειτα εἰς ἄστυ ἀναγάγωσιν,	ὥσπερ	τινὰ ἀγαθὴν τύχην, κακὴν οὖσαν
[5, 34]	ἅμα καὶ ἀλείπτης, ἵν´ ᾖ	ὥσπερ	χρηστήριον Δελφικὸν οὕτω καὶ γυμναστήριον.
[5, 9]	τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις χειρούμενοι καὶ	ὡσπερεὶ	δεσμοῖς καταδουλούμενοι, ὥστε μηδὲ τὴν
[5, 2]	τῶν ἀνθρώπων βίῳ κατέστησαν αἴτιοι,	ὡσπεροῦν	ὁ πρὸ τούτου διήλεγξεν λόγος.
[5, 35]	Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος ὢν Κυψέλῳ;	Ὥστ´	ἂν ἐκείνως ἄμεινον εἶναι ὑμῖν·
[5, 14]	γινώσκειν τὴν τῆς γενέσεως σύστασιν,	ὥστ´	εἶναι αὐτούς, εἰ χρὴ οὕτω
[5, 17]	πιστεῦσαι τῷ λόγῳ τὸν Τιβέριον	ὥστε	διαπυνθάνεσθαι καὶ ζητεῖν περὶ τοῦ
[5, 15]	ἐνάρετον καὶ φιλόθεον ψυχὴν προηυτρεπισμένων.	Ὥστε	διαρρήδην ἐξ ἁπάντων τούτων περιγείους
[5, 34]	παχεῖς ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν ὑμᾶς οὕτως	ὥστε	ἐνίοτε ὅλῃ πόλει καὶ ὅλῳ
[5, 36]	ἂν τοσοῦτος ἤρθη ὁ λῆρος,	ὥστε	ἤδη καὶ μέχρις ὑμῶν κεχωρηκέναι
[5, 17]	τοῦ τῶν ἀνθρώπων ἀναγέγραπται βίου·	ὥστε	ἤδη τινὰς τῶν δαιμόνων γονυπετεῖν
[5, 17]	ἀκουσθῆναι, Θαμνοῦν τινος βοῇ καλοῦντος,	ὥστε	θαυμάζειν· ὁ γὰρ Θαμνοῦς Αἰγύπτιος
[5, 18]	ἐν Κρήτῃ παρὰ τῷ Μίνωϊ·	ὥστε	καὶ μέχρι τῶν Σωκράτους χρόνων
[5, 9]	χειρούμενοι καὶ ὡσπερεὶ δεσμοῖς καταδουλούμενοι,	ὥστε	μηδὲ τὴν αὐτεξούσιον καὶ προαιρετικὴν
[5, 34]	ἐπὶ τούτῳ ὠφελήθη ἡ γῆ	ὥστε	παύσασθαι νοσοῦσα, εἰ μὴ τῶν
[5, 3]	διὰ τὰς ἐξ αὐτῶν βλάβας,	ὥστε	τὴν πᾶσαν αὐτοῖς θεοποιίαν εἰς
[5, 28]	καὶ παρ´ αὐτῶν τῶν στασιαζόντων.	Ὥστε	τούτου μὲν τοῦ παρεγγυήματος ἀφίεμέν
[5, 9]	τις ἦν ἐξ αὐτῶν ψυχῆς	ὠφέλεια,	χρῆν δήπου προαιρέσει τὸ ἀγαθὸν
[5, 6]	ἀγαθῶν δαιμόνων αἱ εἰς ἀνθρώπους	ὠφέλειαι.	Δέχου δὲ καὶ τούτων τὰς
[5, 1]	ἐξ αὐτῶν θεραπείας τε καὶ	ὠφελείας	ἀφθόνως τοῖς πᾶσιν ἐμπαρέχειν. Νυνὶ
[5, 1]	τιμωμένου οὐδεμιᾶς τις θεῶν δημοσίας	ὠφελείας	ᾔσθετο, μηκέτ´ οὔσης μήτε Ἀσκληπιοῦ
[5, 1]	τιμωμένου οὐδεμιᾶς δημοσίας τις θεῶν	ὠφελείας	ᾔσθετο. Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς ὁ
[5, 34]	καὶ μὴ λαλέοντος ἀκούων, εἴθε	ὤφελες	τὰ μὲν τοιαῦτα πάντα ἀγνοεῖν,
[5, 34]	ταῦτα τὰ θρέμματα. Ὡς δὴ	ὤφελες,	ὦ μάντι, ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ
[5, 34]	ἀνδριάντων; Ἀμέλει οὐδὲν ἐπὶ τούτῳ	ὠφελήθη	ἡ γῆ ὥστε παύσασθαι νοσοῦσα,
[5, 6]	κατάρχειν καὶ τὰ λυσιτελῆ καὶ	ὠφέλιμα	τοῖς ἀνθρώποις ὑποτίθεσθαι. Οἱ δὲ
[5, 32]	ἑαυτοῦ πολιτείας ὡς κατ´ οὐδὲν	ὠφέλιμον,	ἀλλὰ καὶ τὰ ἔσχατα τοὺς
[5, 3]	τὸ βλαπτικὸν καὶ εἰς τὸ	ὠφελοῦν,	ἀγαθῶν καὶ φαύλων αὐτοῖς τεθείκασι
[5, 9]	δ´ οὐ καλὸν ἦν οὐδ´	ὠφελοῦν	τὸ πραττόμενον, διὸ μηδὲ κατὰ
[5, 10]	ἐν ταῖς ἐκλείψεσιν, πᾶσιν ἂν	ὤφθη	ταὐτὸν τοῖς εἰς αὐτὸν ἀτενίζουσιν.

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 6/12/2007